نام کتاب : در میان خوابهایم قدم بگذار 

نویسنده : mahnameh 

ساخت کتاب : farid.soghrati

goldjar.blofa.com

 در میان خوابهایم قدم بگذار

 خلاصه داستان 

    فرنام براي استخدام منشي شرکت خود اگهي مي دهد. دختر خاله اش که قصد ازدواج با او را دارد دوست خود را براي استخدام وارد شرکت مي کند. اما فرنام که در کار جدي است ، دختري ديگر را استخدام مي کند و کم کم به او علاقه مند مي شود تا اينکه….

-------------------

فصل اول

فرنام پشت میزش نشسته بود و با ضربات ملایم خودکار را روی میز می کوبید. بنگ بنگ بنگ... یک دفعه به خودش اومد و صدای بسته شدن در را شنید. دکمه ی روی تلفن رو زد. از پشت خط صدای ساسان رو شنید:

- ساسان بگو بعدی بیاد تو.

چند دقیقه بعد دوباره صدای در زدن شنیده شد. فرنام نفس عمیقی کشید و سرش رو بالا کرد و گفت:

- بفرمایید.

دختر با موهای های لایت شده و قدکوتاهی که با پاشنه کفش اون رو بلند کرده بود به سمت فرنام راه افتاد.

فرنام بی حوصله روی صندلیش جا به جا شد و رو به دختر کرد و گفت:

ـ بفرمایید... سن، میزان تحصیلات و سابقه کاریتون؟!

دختر پای راستش رو روی پای چپش قرار داد:

ـ سمیرا مهر آذین...

- تحصیلاتون رو نگفتین خانم مهر آذین؟

سمیرا نگاهی به ناخن های مانیکور شدش انداخت و بعد با ناز و ادا شروع به صحبت کرد:

ـ منو خانم صالحی معرفی کردن...

با مکث ادامه داد:

ـ البته اگه خاطرتون باشه؟

فرنام دستاش رو روی میز قرار داد و سعی کرد خانم صالحی رو به خاطر بیاره ، اما بعد از چند دقیقه گفت:

ـ نمی شناسم.

ـ خانم صالحی ...

دختر چینی به ابروهاش داد:

ـ چطور نمی شناسی؟

فرنام احساس کرد که این دختر سعی داره باهاش صمیمی بشه. نگاه تندی به دختر کرد اما اون بدون این که متوجه گره ابروهای فرنام بشه همین طور صحبت می کرد:

ـ من و الهه جون با هم دوستای صمیمی هستیم. تعجب می کنم من و به خاطر نیاوردی. از تو بعیده من فکر می کردم زود من و بشناسی... از همون لحظه اول که اومدم داخل شک کردم... اما به روی خودم نیاوردم ...

فرنام با خود فکر کرد اسم الهه آشنا بود. دختر دوباره شروع به صحبت کرد:

ـ من چند بار خونه الی اینا دیده بودمت ...

فرنام گیج شده بود باخودش گفت: 

ـ خونه الی اینا؟؟

یک دفعه فکری مثل صاعقه از ذهن فرنام گذشت. سرش رو بالا کرد و گفت:

ـ آهان...

دختر به تصور خودش از این که فرنام اونو به جا آورده، خوشحال دستش رو روی کیفش قرار داد.

فرنام ابروهاش رو بالا انداخت :

- آهان پس شما دوست الهه خانمین ... بله... که این طور... عجب.

بعد با حالت متعجب خودکارش رو زیر چونه اش گذاشت:

- من به الی گفته بودم که فرنام حتما من و می شناسه. مثل این که شرط رو باخت

فرنام اما توی فکر بود مدام می گفت. عجب... جالبه... پس که این طور. انگار متوجه حرف های دختر نبود. انگار نمی شنید.

فرنام با همون شکلی که نشسته بود حالت جدی به خود گرفت وگفت:

ـ خوب؟

دختر یکه خورد.

ـ خوب پرسیدم خوب؟

یه بار دیگه تکرار کرد:

ـ خانم مهرآذین با شمام.

دختر که انگار از رفتار تند فرنام تعجب کرده بود به فرنام خیره شد:

ـ منظورتون رو نمی فهمم.

- چه کاری از دست من برمی یاد ؟

ـ خوب الی جون... یعنی الهه جون ... گفتن که شما می خواین منشی استخدام کنین. خوب من هم اومدم گفتن...

دختر که از نگاه فرنام گیج شده بود، در حالی که دستاش می لرزید گفت:

ـ می تونم یه سیگار بکشم؟

فرنام جدی نگاهش کرد:

- نه.

فرنام نگاه جدی به سر تا پای دختر کرد. مانتوی تنگی که بیشتر شبیه تیشرتی بود که فرنام تو خونه می پوشید و شال کوتاهی که موهای های لایت شده ا ی که باعث شده بود سنش دخترو بیشتر نشون بده. ناخن های مانیکور شده... کفش طلایی و کیف طلایی دختر... و شلواری که تقریبا تمام ساق پای اونو به نمایش گذاشته بود.

- باید از اول متوجه می شدم دوست الهه خانم تشریف دارین.

بعد با حرص رو به دخترکرد.

اما دختر انگار متوجه حرف فرنام نشده بود دوباره خوشحال شروع کرد به صحبت کردن.

فرنام سعی کرد به اعصابش مسلط باشه.

- خیلی خوب خانم ؟ 

دوباره نگاهی به رزومه ی پر شده انداخت :

ـ تحصیلاتتون؟

دختر سکوت کرد. فرنام دوباره پرسید:

ـ مگه نمی خواین استخدام بشین؟

دختر ترسید وبا صدای لرزانی گفت:

ـ بله ... بله

ـ خوب بگید دیگه من منتظرم!

دختر من من کرد و دست آخر گفت:

ـ من با الی جون تو کلاس کامپیوتر آشنا شدم. من چند باری شما رو خونه ی الی جون دیده بودم. شاید شما منو به جا نیاورده باشین یا شاید هم...

فرنام حرف دختر رو قطع کرد:

ـ پس تحصیلات دانشگاهی ندارین.

بعد انگار با خودش صحبت می کنه گفت :

ـ حسابت رو می رسم الهه.

- خوب جایی کار کردین تجربه ای ... ؟

دختر گفت:

ـ نه.

فرنام عصبانی بود از دست الهه، اما بازم لبش رو گزید چیزی نگه که دختر حرف آخر رو زد.

- این چیزا که مهم نیست آقای مهندس، ما می تونیم با هم کنار بیایم.

این حرف مثل آتش به جان فرنام نشست. این حرف چیزی نبود که فرنام به راحتی از اون بگذره . حتی اگه دختر سوابق تحصیلی و یا نوع پوشش مناسب با شرکت نبود فرنام ملاحظه می کرد اما این حرف و این رفتار... نه چیزی نبود که به راحتی از اون گذشت کنه...

فرنام بلند شد و ازشدت عصبانیت سرش رو پایین انداخت و رو به دختر کرد و گفت:

ـ بفرمایید بیرون خانم ... بفرمایید.

ـ اهوم ...حالا که چیزی نشده اصلا به تیپ و قیافت نمی یاد از این بچه مامانی ها باشی!

فرنام خونش به جوش اومده بود، با این حال سعی می کرد همیشه رعایت ادب رو داشته باشه، حتی تو عصبانیت ... مخصوصا اگه طرفش یه خانم بود ؛ شاید با دوستاش موقع عصبانیت درگیر می شد اما الان... نه به خصوص که ممکن بود الهه موضوع رو به مادرش بگه.

- بفرمایید بیرون خانم ... برین بیرون و به اون الهه خانمتون بگید که خودشون براتون کار پیدا کنن. این جا جای این رفتار نیست، محل کاره نه صحبت ...بفرمایید

دختر کیفش رو روی شونه اش انداخت و دماغش روبالا گرفت و با قدم هایی که حالا فقط صدای چرق چرقش به گوش می رسید، به سمت در حرکت کرد و در رو محکم کوبید اما در باز شد و از بین در ده و دوازده نفری که روی صندلی ها شنسته بودند سرشون رو به سمت اتاق مدیر برگردوندند.

یک دفعه قامت بلند و اتو کشیده ی پسری جوان با کت کرمی و شلوار سفید در آستانه در ظاهر شد. پسر لبخند روی لب هاش بود و به سمت فرنام خم شده بود و در همان حال دستگیره در رو گرفته بود وسط در ایستاده بود.

- چه خبرته فرنام...

و بعد با لحن شوخی و جدی گفت:

ـ بدبخت حالا اونایی که این جا نشستن واسه استخدام فرار می کنن می رن... فهمیدن مدیرشون چقدر بد اخلاقه.

فرنام پشتش رو به میز کرد و در همون حال گفت:

- برن . فردا یه عده ی دیگه می یان ... این که ترس نداره ... الان چند روزه ما داریم ازشون مصاحبه می کنیم.

- خوب آره تو درست می گی اما من دیگه حوصله رزومه نوشتن ندارم . حوصله پر کردن این فرم ها رو هم ندارم ... خودت می دونی که خانم محبی بیچاره هم از کارش زده ، کلی از کارای شرکت مونده ... ما هنوز کارای خودمون مونده بعد سه روزه داریم منشی استخدام می کنیم...

- خوب می گی چیکار کنم خودت که دیدی ... اه!

و بعد دستش رو توی موهاش کرد و به چشم هاش دست کشید.

- حالا این کی بود؟ مگه چی گفت که عصبانی شدی؟

- هیچی بابا آشنا بود، اعصاب واسم نذاشت.

- می خوای ردشون کنم برن؟ بگم فردابیان؟

ـ نه هر طور شده باید تا امشب یه منشی استخدام کنیم، حتی اگه شده موقتا ... من دیگه نمی تونم از کارای شرکت بزنم. تازه کارای شرکت بابا اینام افتاده رو دستم... مهتاب هم درساش شروع شده وگرنه می تونست کمکمون کنه...

- حالا چی کارکنم؟

- هیچی پنج دقیقه دیگه نفر بعدی رو صدا کن بیاد تو ...

فصل دوم

ساعت به سرعت می گذشت. فرنام یکی یکی با مراجعه کننده ها مصاحبه می کرد.

و در مرتبا باز و بسته می شد و خانم ها بیرون می رفتند و دوباره در باز می شد برای مصاحبه روی صندلی مقابل فرنام می نشستند.

فرنام بی حوصله شده بود... مرتب دکمه تلفن رو می زد و می گفت ساسان بگو بعدی بیاد.

از بین مراجعه کننده ها چند نفری را کاندید کرده بود اما یکی از اونها بچه ی کوچیک داشت . اون یکی هم زمان هم باید دانشگاه می رفت و هم سر کار می یومد یکی دیگه و...

روی اسم هایی که یادداشت کرده بود و به نظرش از بقیه بهتر بودند، خط می کشید که دوباره در زده شد. همون طور که سرش پایین بود و داشت اسم ها رو مشخص می کرد گفت:

ـ بفرمایید

بعد احساس کرد کسی در مقابلش نشست. سرش را بالا برد و نگاهی به شخصی که رو به رویش نشسته بود کرد.

دختری ظریف با مقنعه مشکی و مانتوی مشکی... و کیف کوچکی که روی پاهایش گذاشته بود.

- سلام

-سلام بفرمایید

دختر فرم پر شده را جلوی فرنام روی میز گذاشت و دوباره نشست.

فرنام گیج شده بود.

ـ بفرمایید؟

- من ... چی باید بگم؟

فرنام جا به جا شد.

ـ خوب بگید اسمتون چیه؟

بعد نگاهی به پرونده روی میز کرد، اما قبل از این که پرونده رو برداره، دختر گفت:

- ترانه ... ترانه سمیعی.

- خانم سمیعی تحصیلاتتون؟

دختر با شک گفت :

ـ شما توی رزومه نوشته بودید که...

فرنام دوباره با عصبانیت دستی به موهایش کشید. دختر سکوت کرد. فرنام زیر لب به ساسان گفت:

ـ خدا بگم چی کارت کنه ساسان...

فرنام یک هفته پیش به ساسان گفته بود که منشی قبلی به علت بارداری فعلا نمی تونه بیاد و شرایط رو روی برگه نوشته بود و به ساسان گفته بود که آگهی بده؛ ما ساسان به جای مدرک کاردانی به بالا یادداشت کرده بود، دیپلم به بالا... از اون روز تا حالا خیلی از افراد که با دیپلم مراجعه کرده بودند در مصاحبه رد شده بودند، اما با این حال فرنام به خاطر اشتباه ساسان با همه مراجعه کنندگان مصاحبه کرده بود. فرنام به میان حرف دختر پرید:

- ببینین خانم ... 

اما خوب یک دفعه به یاد اشتباهی که خودش و ساسان کرده بودند افتاد و ترجیح داد سکوت کنه.

- مدرکت تحصیلیتون چیه؟

-کاردانی کامپیوتر

فرنام خوشحال شد. انگار از یکی از خان ها دختر به سلامت عبور کرد .

- تا حالا جای کار کردین؟

- نه ...

دختر با لحنی که مقداری التماس در اون بود گفت:

- استخدامم می کنین؟

وبعد به فرنام چشم دوخت.

فرنام نگاهی به دختر کرد و گفت:

ـ بستگی داره تو این مصاحبه قبول بشید یا نه.

فرنام پرونده رو به دختر داد.

- خانم سمیعی لطفا مشخصاتون رو کامل کنید. آدرس منزل رو هم بنویسید.

دختر پرونده رو گرفت و مشغول نوشتن شد.

فرنام نگاهی گذرا به دخترانداخت. مانتوی مشکی دختر ... شلوارلی ساده... مقنعه مشکی که صورت دختر رو قاب گرفته بود... چهره ی دخترونه ای که با مراجعین قبلی فرق داشت... از همه مهمتر شخصیت دختر و متانت او...

- بفرمایید

فرنام به خود آمد.

- شما می تونید برید ما با شما تماس می گیریم.

- ممنون ... خدانگهدار.

فرنام هنوز گیج بود... 

ـ خداحافظ

دکمه تلفن رافشار داد:

ـ ساسان بگو بعدی بیاد.

- بعدی وجود نداره تموم شد.

فرنام دستی به موهاش کشید.

- چه خوب ... راستی قبل از این که در شرکت رو ببندی با این خانمه تماس بگیر. بگو فردا بیاد سرکار ... استخدام شد

ـ باکدوم خانمه؟

- همین که الان اومد بیرون اسمش ... صبر کن ...

فرنام پرونده ها رو زیر و رو کرد:

ـ آهان خانم ترانه سمیعی ... یادت نره. 

فصل سوم

فرنام از پله ها بالا رفت.

- مهتاب؟ مهتاب کجایی؟ مهتاب؟

دختری با کت و شلوار یشمی وارد سالن شد.

ـ چیه من این جام ... اومدم... چه خبره؟

فرنام سویچ رو روی میز انداخت و روی مبل قهوه ای رنگ نزدیکش افتاد.

- سلام ...

- سلام خوبی چه خبره؟ این قدر نفس نفس می زنی.

- هیچی خسته ام... خیلی خسته ام ...

-ب شین تا نهارتو گرم کنم...

مهتاب به سمت آشپزخونه رفت و از اپن به فرنام گفت:

- چه خبر بود شرکت؟ چیکار کردی ؟ به شرکت بابا هم سرزدی؟

- آره بابا ... اونجام رفتم. کاش زودتر خودش بیاد نمی تونم کارای هر دو جا رو انجام بدم. خیلی سخته. من می رم لباسم رو عوض کنم.

فرنام وارد آشپزخونه شد و از روی میز دستمالی برداشت و شروع به خشک کردن دستاش کرد.

- مامان اینا زنگ نزدن؟

- نه...

مهتاب بشقاب پلو و خورشت رو جلوی فرنام گذاشت و به خشک کردن ظرف های میوه خوری مشغول شد.

- نمی دونی شرکت چه خبر بود.

مهتاب حرفش رو قطع کرد.

- مگه ساسان کمکت نبود؟ خوب تو به کارای شرکت بابا برس. ساسان رو که بیخودی معاون خودت نکردی. نکنه بهش اعتماد نداری؟

- بحث اعتماد نیست . من از دو تا چشمام بهش بیشتر اطمینان دارم . خوب اون بیچاره هم باید کارای بقیه رو هم انجام بده. کارای شرکت خودمون کم نیست. شرکت بابا هم اضافه شده. من هنوز به کارای خودمون نمی رسم.

بعد انگار مطلبی رو به خاطر آورده باشه :

- راستی مهتاب کی به الهه گفته من م یخوام منشی استخدام کنم؟

- نمی دونم ...خودت که می دونی من این چند وقته اصلا خونه خاله اینا نرفتم. شاید مامان بهش گفته. آخه هفته پیش زنگ زده بوده خونه خاله اینا احوال عمو سعید رو بپرسه. شاید همون موقع به خاله مهری گفته.

- شاید.

- حالا واسه چی می پرسی؟ چیزی شده؟

- آره خانم رفتن به دوستشون گفتن بیا اونجا پسر خاله ام می خواد منشی استخدام کنه.

مهتاب خندید :

- خوب اگه مورد خوبی بود استخدامش می کردی.

- خوب ...؟

فرنام سرش رو تکون دادو پوزخندی زد:

- دختره این قدر الی جون الی جون کرد که حالم بد شد...

مهتاب باز هم خندید.

- همه اش می خواست پسرخاله بشه ... می گفت تو منو ندیدی چطور ندیدی.

مهتاب که حالا سعی داشت خنده اش رو نگه داره گفت:

- آقا پسر خوب نیست آدم پشت سر یه دختر خانم باشخصیت این طوری صحبت کنه.

- باشخصیت؟ به خدا قسم اگه هر شکل و قیافه ای داشت برام مهم نبود. اما رفتارش رو نتونستم تحمل کنم. ناسلامتی اون جا محیط کاره بلاخره باید یه فرقی بابیرون داشته باشه یا نه؟

مهتاب روی صندلی نشست .

- خیلی خوب بابا ...

بعد واسه این که داداشش رو اذیت کنه گفت:

- همین کار ها رو می کنی که ترشیدی.

فرنام خنده اش گرفته بود.

- چی میگی مهتاب؟ تو که می دونی ظاهر واسه من مهم نیست. اخلاق منو می دونی که... رفتارش مناسب اونجا نبود.

- خوب بهش می گفتی .

- گفتم مادر جون ولی گفت ...

بعد با صدایی مثل دختره شروع به حرف زدن کرد:

- ما با هم کنار می یایم.

فرنام از پشت میز نهار خوری بلند شد و همان طورکه آشپزخونه رو ترک می کرد گفت:

- مهتاب من می رم یکم بخوابم. اگه الهه زنگ زد بیدارم کن. می خوام حسابش رو برسم.

بعد همین طور که به سمت اتاقش می رفت ادامه داد:

ـ امروز از بس قیافه رنگارنگ دیدم خسته شدم... هنوز صداشون تو گوشمه ...

فصل چهارم

فرنام از اتاق وارد سالن پذیرایی شد و تلوزیون رو روشن کرد.

مهتاب همون طور که به سمت آشپزخونه می رفت گفت:

- فرنام جان قهوه می خوری؟ می خوام برای خودم بیارم.

- آره مرسی واسه منم درست کن.

فرنام کانال های تلوزیون رو عوض کرد. صدای زنگ تلفن بلند شد. صدای تلوزیون رو کم کرد.

مهتاب به سمت تلفن رفت اون رو برداشت از همون جا به فرنام اشاره کرد که صدای تلویزیون رو کم کنه. فرنام با دقت گوش داد:

- آره هستش نه باشه باشه بیا با خودش حرف بزن...

بعد همون طور که به سمت فرنام می اومد گفت:

- فرنام جان الهه پشت خطه.

فرنام سریع بلند شد تیشرت سفید و نارنجی که پوشیده بود رو مرتب کرد و به سمت تلفن رفت.

- به سلام الهه خانم ... سایه تون سنگین شده... خبری نمی گیری... آره اومد نه.

بعد به سمت مهتاب اشاره کرد و انگشتش رو روی لب هاش قرار داد. تلفن رو روی ایفون داد. صدای جیغ جیغوی الهه از پشت خط اومد:

- واسه چی استخدامش نکردی؟ ناسلامتی تو پسر خاله ی منی. دوستم بیکار بود گفتم بیاد اونجا مگه چی می شد؟ الو... الو... فرنام...

- ببین الهه خانم اینقدر جیغ نزن اولا ... دوما تو تا به حال دیدی من همین طوری کسی رو استخدام کنم؟ ثانیا این خانمی که شما می گین هیچکدوم از شرایطش به شرکت ما نمی خورد.

- شرایطش؟ دوست من هر جا بره کار گیرش می یاد.

- خوب می رفت همون جاهایی که شما می گین، چرا فرستادیش پیش من؟ اصلا کی به تو گفت من می خوام منشی استخدام کنم؟ اگه خودم می خواستم بهت می گفتم خودت یا دوستات بیای اونجا.

- اون بیچاره گفت من خودم چند جای دیگه بهم پیشنهاد شده . من آگهیت رو توی روزنامه دیدم. گفتم شرکت شماس آشنا هستین هواشو هم دارین.

فرنام کم کم داشت عصبانی می شد. تلفن رو برداشت گفت:

ـ ببین الهه خانم اون دوست سر کار خانم با رفتارش یه کاری کرد که من عصبانی شدم. تو که اخلاق منو می دونی ... می فهمی که من چقدر روی رفتار کارمندام دقیق هستم .. می دونی که برام تیپ و ... مهم نیست. وقتی می دونستی چرا فرستادیش شرکت؟

بعد گوشی را محکم گذاشت.

فصل پنجم

مهتاب قهوه رو روی میز گذاشت.

- حالا اعصاب خودت رو خورد نکن.

- اعصاب واسم نذاشته که...

وقتی فرنام بلند شد و روی مبل نشست تلفن دوباره زنگ زد.

فرنام بی حوصله بلند شد و دوباره با تصور این که الهه اس تلفن رو برداشت:

- فکر نکن می تونی واسه کارت توجیهی پیدا کنی.

اما برخلاف انتظارش صدای مادرش رو از پشت خط شنید:

- فرنام جان... مادر سلام ... چی شده؟

فرنام دستی به صورتش کشید:

- مامان شمایید؟ سلام چه خبر؟ خوش می گذره؟

- آره مثل این که به تو بیشتر خوش می گذره. با کی دعوات شده بچه جون؟

- هیچی مامان بازم با الهه بحثم شده؟ ولش کن، بیخیال... خوب مامان خوبی؟ خوش میگذره خوشگل خانم بدون ما میری این طرف و اون طرف؟

- نه مامان گردش کجا بوده؟ بابات که همه اش در گیره کاره. منم پیش زنداییتم... سلام می رسونه.

- سلامش و برسونین ... بگو دایی می خوای مثل چند سال پیش که اونجا درس می خوندم بیام پیشتون.

بعد صدای داییش روشنید که می گفت:

ـ تو که دیگه ما رو فراموش کردی. به یه شرط که با بچه ات بیای اینجا!

فرنام هنوز داشت می خندید. صدای مادرش رو دوباره از پشت خط شنید:

- خوب راست می گه دیگه مادر ... دیگه کی ؟ والا بچه های مردم که هیچ امکاناتی ندارن زودتر از تو زن می گیرن ... اما تو...

- مامان بیخیال دیگه. خوب بیخیال...

- حالا چه خبر بود؟ الهه باز چی کار کرده که پسر قشنگمو ناراحت کرده؟

فرنام ماجرا رو برای مادرش تعریف کرد.

- ببین عزیزم ... همین کار ها رو می کنی دیگه دخترا در می رن. دختره بدبخت ...

فرنام صدای پدرش رو که از کنار مادر داد می زد شنید:

- خانم خوشگلی و خوشتیپیش به باباش رفته دیگه... دختر ها ولش نمی کنن.

فرنام دوباره خندید. بعد با صدایی که التماس توش بود گفت:

- کی می یاین مامان؟ خسته شدم.

-الهی بمیرم دلت واسه مامانت تنگ شده؟ آره؟

- اون که ـره ولی بیشتر دلم واسه کارای خودم تنگ شده ... شرکت بابا برام وقت نذاشته دیگه. خسته شدم. می ترسم آخرش ورشکست شیم.

- خیلی خوب مادر ... بابا کاراش تموم بشه ما اونجا هستیم. مهتاب چطوره؟

- هیچی اونم بیچاره خسته شده نمی تونه هم غذای منو آماده کنه، هم به کارای خودش برسه.

- باشه مادر... سلامش رو برسون بابا می گه تا دو هفته دیگه تهرانیم. نگران نباش ... می بوسمتون... مواظب خودتون باشین. کاری ندارین؟

- نه مامان ... شما هم سلام برسونین.

- خداحافظ

- خداحافظ

فرنام گوشی را گذاشت. از روی میز قهوه را برداشت تا مقداری از آن رانوشید دوباره زنگ در به صدا در آمد.

- اه یه روز هم که می خوای استراحت کنی ... دوباره یکی باید بیاد آرامشتو به هم بزنه.

اف اف رو برداشت.

- تویی ساسان؟

- آره پس می خواستی کی باشه؟ شازده خانم ؟؟ در و باز کن ببینم.

- بیا تو ...

چند دقیقه بعد ساسان دم در بود.

- چرا اونجا ایستادی؟

- کسی خونتون نیست؟

- نه بابا خودم تنهام بیا.

- اون یکی قلت کو؟

- رفته دانشگاه بیا دیگه.

- چه خبرا چی کار می کنی ؟

ـ هیچی می بینی که... بشین تا برات قهوه ای چیزی بیارم. امروز مهتاب خونه نیست می خوام از بیرون نهار بگیرم ... پیتزا می خوری دیگه؟

- آره... ببین چقدر می گم زن بگیر مادر گوش نمی دی که... اگه زن داشتی الان مجبور نبودی پیتزا بخوری.

فرنام خندید.

- تلوزیون رو روشن کنم؟ چند دقیقه دیگه فوتبال شروع می شه.

- ـره روشن کن.

دوباره تلفن زنگ شد.

فرنام داشت بیسکوییت ها رو توی ظرف می گذاشت. ساسان ازفرصت استفاده کرد و تلفن رو برداشت.

- به سلام خوبین آره خاله... همین جاس ... می گم پسرت مثل دختر ها شده ها ... داره آشپزی می کنه.

فرنام اشاره کرد کیه.

- ساسان دستش رو روی گوشی گذاشت:

- مامانته

- آره نه همه چی خوبه... شرکت ... نه خوبه ... دخترها ... نه بابا دروغ می گه ... کدوم دختر؟ اونا من و ول نمی کنن به خاطر من می یان. منم بهش می گم...

فرنام گوشی رو از ساسان گرفت.

- بله مامان ... سلام خوبین؟ باشه باشه... نه خداحافظ...

بعد با خنده به سمت ساسان رفت:

- 10 روز دیگه خلاص می شم از کارای شرکت بابا...

فصل ششم

فرنام در شرکت رو باز کرد و در حالی که کت قهوه ای رنگش رو روی دوش انداخته بود، وارد شرکت شد. مثل همیشه سرش پایین بود. تا دیر وقت به حساب و کتاب های شرکت پدرش می رسید و شب دیر خوابیده بود.

- سلام

فرنام سرش رو بلند کرد و به دختری که آروم سرش رو به زیر انداخته بود خیره شد و گفت:

- سلام

فرنام تازه متوجه شد که دختری که به او سلام کرده بود چه کسی است.

- شما خیلی زود اومدید. تازه ساعت 6:30 دقیقه است.

- بله ... گفتم زود بیام. چون که ممکن بود تو ترافیک گیر بیفتم.

- مگه خونتون از این جا خیلی دوره.

دختر محجوبانه سرش رو زیر انداخت.

- نه ... آقای رییس

فرنام خمیازه ای کشید و گفت:

- خیلی خوب ... احمد آقا اومده؟

دختر تعجب کرد:

- احمد اقا؟

ـ آهان ببخشید یادم نبود شما ... اسم آبدارچیه شرکته.

دوباره خمیازه ای کشید.

- اشکال نداره زود با بچه ها آشنا می شید... بفرمایید

دختر روی صندلی نشست.

زمانی که فرنام می خواست خودکارش رو از توی جیبش بیرون بیاره صدای در زدن به گوش رسید. همان طور که مشغول بررسی پرونده ها بود گفت:

- بفرمایید

دختری با مانتوی سفید سرحال با لبخند طوری بین در قرار گرفته بود که نصف بدنش در اتاق رییس و نصف دیگه پشت در قرار داشت. دختر در حالی که نفس نفس می زد گفت:

- سلام آقای معینی... از شرکت پدرتون تماس گرفتن گفتن باهاشون تماس بگیرین.

- ممنون

و در بسته شد . به محض بسته شدن در فرنام با خودش گفت:

- پس چرا با خودم تماس نگرفتن با شرکت؟ 

بعد انگار فکری به ذهنش رسیده باشد.

- وای ... نه خانم سمیعی ... این همه وقت اونجا نشسته.

وسریع بیرون پرید. دختر همان طور روی صندلی نشسته بود و از زمانی که فرنام وارد اتاق ریاست شده بود یک ساعتی می گذشت.

- معذرت می خوام خانم سمیعی... الان می یام خدمتون.

و بعد سریعا در را بست و در کنار دختر قرار گرفت . دختر متعجب بود و فرنام احساس کرد در عین حال کمی عصبانی است.

- خوب بفرمایید.

چرخی به اطراف زد و سرکی به اتاق ها کشید.

- بفرمایید از این طرف

و به دختر اشاره کرد که به طرف چپ حرکت کند.

سر و صدا و شلوغی زیادی در اتاق شنیده می شد.

همان دختر سفید پوش در حالی که می خندید و گوشی را زیر چانه اش قرارداده بود، مشغول جمع آوری پرونده ها بود. فرنام به سمت میز دختر آمد.

- خانم محبی مشاور شرکت هستند.

- خانم محبی با خانم سمیعی آشنا بشید. ایشون از این به بعد منشی شرکت هستن.

و بعد به خانم محبی اشاره کرد و گفت:

- هر کاری داشتید یا سوالی در مورد پرونده ها م یتونین از ایشون بپرسین.

و بعد به طرف میز بعدی رفت. دختری با مانتوی قهوه ای شیک به سمت پنجره نگاه می کرد و در همان حال با گوشی خود صحبت می کرد.

- خانم لطیفی ... خانم لطیفی...

دختر دستپاچه به سمت فرنام برگشت و به کسی که پشت گوشی بود گفت:

ـ بعدا باهات تماس می گیرم

- س سلام... ببخشید آقای معینی...

- خانم لطیفی من چند بار باید بگم تو محل کار جای صحبت با گوشی همراه نیست، مگر وقتی که مشکلی پیش بیاد؟

- بله ... حق با شماست بفرمایید.

فرنام به دخترک اشاره کرد:

- با خانم سمیعی آشنا بشید... ایشون از این به بعد منشی شرکت هستند.

و بعد دختر دستش رابه سمت ترانه سمیعی دراز کرد و با خوشرویی گفت:

- خوشوقتم

فرنام ادامه داد:

- ایشون ... یکی از کارمند های شرکت ما هستند.

و بعد در همان حال که به طرف میزهای دیگر می رفت شروع به معرفی کرد:

- آقای محمدی و نجاتی... هم از کارمندای ما هستن

فرنام به طرف درب ـخر رفت و در زد. همان طور که دستگیره ی در را گرفته بود به آقای محمدی که مشغول کار بود گفت:

- ساسان هنوز نیومده؟

- نه هنوز ...

بعد به خانم سمیعی اشاره کرد:

- خیلی خوب بریم اون طرف. 

بخش دوم شرکت با بخش اول متفاوت بود فرنام در زد و وارد اتاق شد.

به طرف میز اول به راه افتاد. دختری با شال یشمی درحالی که به تلفن پاسخ می داد سرش را به علامت سلام تکان داد.

فرنام به او اشاره کرد.

ـ خانم بذرافشان کارشناس فروش هستند.

دختر در همان حال به ترانه سمیعی دست داد.

فرنام به طرف چند میز متصل به هم رفت که بین آنها به وسیله ی پارتیشین های کوتاهی جدا می شد و شروع به معرفی یکایک افراد کرد:

- خانم سمیعی اینها کارمندهای بخش فروش هستند که کارشون با شما زیاد مرتبط نیست.

بعد در حالی که دستی به موهای خوش فرمش می زد گفت:

- بیشتر کارشون با مدیر بخش فروش؛ شما اگه کاری داشتید باید از خانم بذرافشان که پل ارتباطی من و بچه های بخش فروشه سوال کنید. بیشتر کار شما با من و اون درب سمت چپه.

و بعد هر دو به طرف درب خروجی حرکت کردند.

در همون حال ساسان باعجله در حالی که چند پرونده ی قطور در دست داشت و کیف سنگینش رو هم حمل می کرد وارد اتاق شد.

- سلام ... سلام ... سلام ... سلام

- معلوم هست کجایی؟

- دنبال کار

- اگه ممکنه بیا و به خانم سمیعی وظایفشون رو توضیح بده .

- نمی تونم 

و بعد به دست پرش اشاره کرد.

- خیلی خوب ... باشه.

بعد از رفتن با شتاب ساسان، فرنام به خانم سمیعی گفت:

- بفرمایید بنشنید.

بعد در حالی که سرش رو به اطراف می چرخاند:

- احمد اقا... احمد اقا دو تا چایی واسه ما بیار.

سپس خودش روی صندلی کنار میز خانم منشی نشست و شروع کرد به توضیح دادن در مورد فایل ها. نیم ساعت بعد احمد ـقا با دو تا سینی چای در کنار آن دو بود.

- دستت درد نکنه احمد آقا.

- خواهش می کنم آقای معینی

- احمد آقا ایشون از این به بعد منشی جدید ما هستن به جای خانم حکیم زاده.

- خوش اومدی دخترم.

- احمد آقا بی زحمت واسه بچه ها هم یه سری چایی ببر ...خسته شدن.

- چشم آقا

فرنام طبق عادت همیشگی دستی به سرش کشید و به خانم سمیعی گفت:

- متوجه شدین ؟

دختر محجوبانه سرش رو به زیر انداخت و گفت:

- بله آقای رییس

فرنام با تعجب به دختر خیره شد:

- ببینین خانم...؟

- سمیعی

- بله خانم سمیعی.. بذارید چند تا چیز رو براتون توضیح بدم. اول تا زمانی که این جا کار می کنید منو مهندس یا ریس صدا نزنید. شاید فکر کنین من می خوام کلاس بذارم، نه اصلا این طوری نیست. من دوست دارم همه مثل یه همکار و یا یه دوست با هم باشیم و با هم فرقی نکنیم . می تونین منو آقای معینی صدا کنین. نکته دوم دلم می خواد کارمندای شرکتم همیشه با متانت با مراجعین و با هم رفتار کنن و نکته دیگه تا من اجازه ندادم کسی رو به داخل راه نمی دید . شماره ها رو براتون می نویسم، شماره بخش ها ... لازم نیست مرتبا به این اتاق و اون اتاق برین. می تونین از طریق تلفن با بچه ها در ارتباط باشین ... روز خوش.

دختر در همان حال نشسته بود... که با دست های یک نفر که مرتب جلوی سرش بالا و پایین می رفتند به خودش اومد

- کجایی ؟ میگم کجایی؟

ترانه به خودش آمد.

- بله .. بله من همین جام.

بعد خانم لطیفی در حالی که سعی داشت ادای فرنام رو در بیاره بلند شد و راه رفت و صداش رو کلفت کرد:

- شما می تونین منو آقای معینی صدا کنین شما ...

ترانه سعی می کرد جلوی خنده اش رو بگیره، اما خانم لطیفی همین طور ادامه می داد.

هر دو با صدای ظریف و آشنایی به خودشون آمدند.

- بس کن آزاده ... این قدر ادای این طفلک رو در نیار ... خدا قهرش می گیره.

و بعد در حالی که به سمت هر دو م یرفت با لبخند گفت:

- عزیزم نگران نباش آقای معینی خیلی مهربونه. اما خب بیچاره حق داره، می دونی تا حالا چند نفر رو اخراج کرده، اما خوب کاری به شوخی و خنده های همکارها نداره. فقط میگه ابروی شرکت باید حفظ بشه . راستی من میترا محبی هستم، می تونی میترا صدام کنی... این دختر شوخ هم...

خانم لطیفی تعظیمی کرد...

ـ آزاده اس... راستی اسم خوشگل شما چیه؟

- ترانه

- چه اسم خوشگلی داری. کم کم جا میوفتی.

ساسان به طرف سه تا خانم ها رفت.

- به به می بینم که خانم ها چشم آقای مهندس رو دور دیدن.

دختر ها خندیدند.

ساسان رو به ترانه گفت:

- همه چیز رو که یادتون دادن؟

ترانه با صدای ظریفی که از ته چاه در می آمد جواب داد:

- بله

ساسان رو به دختر ها کرد:

- خیلی خوب برین دیگه سر کارتون... الان می یاد پوستمون رو می کنه.

فرنام با تلفن خودش با مادرش صحبت می کرد.

- خوش می گذره؟ به بابا بگین خیلی خوشحال شدم که ده روز دیگه می یاین . نه آره همه چی خوبه. گران نباشین...

صدای مادر از پشت تلفن مثل همیشه آرام بود:

- فرنام جان با خاله ات صحبت کردم . هش گفتم چرا دخترش این کار رو کرده ؟ گفت نمی دونسته. فقط مامان می دونی که خاله ات حرف رو تو دهنش نگه نمی داره. حتما تا حالا به الهه گفته .

بعد در حالی که می خندید ادامه داد:

- در رو محکم ببندین. بابات می گه پنجره ها رو قفل کنین، پشتش رو هم مثل کارتون میگ میگ ببندین . تو که می دونی دختر خاله ات چه جوریه؟

فرنام خندید، مادر همین طور . فرنام با مادرش خداحافظی کرد. تقریبا ساعت شش بعد ازظهر بود و همه مشغول کار کردن بودند که درب شرکت محکم باز شد.

دختری با پانچو آجری رنگ و موهای صاف که از شال ابریشمی همرنگ لباسش بیرون بود، محکم به احمد آقا بر خورد کرد و با لحن عصبانی و تقریبا بلندی گفت:

- برو کنار ... برو کنار ببینم.

احمد آقا خیلی هنر کرد تا توانست سینی چای رو محکم بگیره.

دختر با چکمه هایش در حالی که پاهایش را به زمین می کوبید به سمت اتاق مدیر راه افتاد. ترانه سراسیمه از جا بر خاست و به مردی که برای امور شرکت می خواست فرنام رو ببینه گفت:

- شما چند لحظه منتظر باشید.

و بعد به سمت دختر رفت:

- خانم...

اما قبل از اینکه چیزی بگه وارد اتاق مدیر شد.

ترانه پشت سر دختر قرار گرفت و حالا هر دو رو به روی فرنام بودند. فرنام پرونده توی دستش رو روی میز قرار داد و به آن دو نگاه کرد:

- بله

ترانه با صدایی که عجز و التماس در اون مشهود بود گفت:

ـ آقای معینی...

- مگه نگفتم بدون هماهنگی با من کسی رو داخل نفرستین؟

- اما ایشون ... خودشون قبل از این که من بگم وارد شدن ... من نتونستم که...

- خیلی خوب مهم نیست... آشنا هستن ... بفرمایید به کارتون برسید.

دختر در را بست و رو به روی فرنام نشست. فرنام خونسرد به صندلی تکیه داد. با خودش به حرف های مادر فکر می کرد « بابات میگه در رو ببندید » و با خودش می گفت چه زود پیش بینیشون درست از آب در اومد.

- خوب...

- خوب؟

- سلام الهه خانم ؟ چه خبرا؟

الهه بی حوصله رفت سر اصل مطلب:

- چرا دوست من و استخدام نکردی؟

- چراشو حتما خودش بهت گفته.

الهه من من کنان گفت:

- حالا استخدامش نکردی، این چه رفتاری بود باهاش کردی از در شرکت کردیش بیرون؟

- تند نرو ... من باهاش مودبانه رفتار کردم. حتما به خودت گفته که به من چی گفته... من محترمانه از ایشون خواستم شرکت رو ترک کنن.

الهه که دیگه خلع سلاح شده بود عزم رفتن کرد با تندی برخاست. فرنام دکمه تلفن و فشار داد:

- خانم سمیعی ایشون تشریف می برن لطف کنین بگین کسی جلوشون رو نگیره.

الهه با حرص بلند شد:

- راستی الهه خانم از شما انتظار نداشتم.

بعد از این که الهه در رو به تندی کوبید.

فرنام لبخندی زد.

فصل هفتم

ده روز از اخرین تماس مادر و پدر با فرنام گذشته بود. فرنام دستش رو روی ساعت قرار داد و صدای زنگش رو قطع کرد. مهتاب در حالی که پیش بند اشپزخانه رو به تن کرده بود، داشت دفتر های پدر رو که فرنام روی اون خوابیده و بود برمی داشت.

- سلام، خوب خوابیدی ؟

- سلام خوبی... ساعت چنده...؟

- ساعتِ 7.5 ... شانس اوردی امروز جمعه اس... پاشو کلی کار داریم باید بری دنبال مامان اینا....

فرنام صورتش رو خشک کرد و به سمت اشپزخانه به راه افتاد. زنگ در به صدا درامد. مهتاب به طرف ایفون رفت.

- بله... بفرمایین؟

- ... 

- اره هستش.

- کی بود؟

- ساسان.

ساسان چند دقیقه بعد داخل خانه بود... مثل همیشه با خوش اخلاقی سلام کرد... مهتاب در حالی که سعی میکرد دو شاخه جارو برقی را بیرون بکشه سلام کرد.

- سلام مهتاب خانم... خوبین... اجازه بدین من کمکتون کنم... 

فرنام در حالی که کره را روی نون قرار می داد گفت:

- تو صبح به این زودی هم ول کن نیستی... اومدی گزارش کار بدی.

مهتاب جارو برقی را درست کرد.

- اقا ساسان صبحونه خوردین؟

-راستش رو بخواین نه مهتاب خانم.

- خب پس بفرمایید.

ساسان به سرعت پشت میز قرار گرفت و رو به روی فرنام نشست. فرنام درحالی که داشت برای ساسان چای می ریخت گفت:

-ساسان دیروز چه خبر بود شرکت؟

- هیچی بابا تو که یک روز نیومدی، رفتی دنبال کارای بابات همه ی کارای شرکت رو انداختی گردنِ من بدبخت.

- خوب چی کار کنم... چطوری هم به شرکت بابا برسم هم بیام اونجا... باید حساباش رو تحویل معاونش می دادم. تو که میدونی بابا به جز من به کسی اطمینان نداره.

- دیروز هم مثل همه ی روزهای دیگه... راستی این دختره که استخدام کردی... 

- خب؟

-هیچی خیلی خوب کار میکنه... همون طوری که می خواستی... طفلک دیروز همش سر پا ایستاده بود. فرصت نداشت اونم مثل من سرش رو بخارونه، منم یه لنگه پا از این اتاق به اون اتاق...

- خیلی خوب بابا حالا یه روز سپردمت رییس بشی... ببین اگه واقعا جای من بودی چی می کشیدی...

ساسان در حالی که میخندید گفت:

- حالا که نیستم.

- خب دیگه چه خبر... ؟

- هیچی، همین.

ساسان در حالی که داشت از اشپزخانه به مهتاب که جارو می کشید نگاه می کرد گفت:

- خوش به حالت... و به مهتاب خیره شد و اه بلندی کشید.

فرنام همان طور که لقمه کره و پنیر رو جلوی چشمش گرفته بود مسیر نگاه ساسان رو دنبال کرد.

- واسه چی؟

-هان... هیچی... خوش به حالت که یه خواهر داری... ما سه تا هم اگه خواهر داشتیم خوب میشد... دیگه مامان و بابا هم تنها نمی موندن. 

-حالا که تنها نیستن...

-نه، اما خوب دیگه... 

بعد در حالی بالبخند به دوست دوران کودکی اش نگاه می کرد گفت:

- منم میشه باهاتون بیام؟

- اره میشه... صبر کن. مهتاب... مهتاب جان... اگه ممکنه زودتر اماده شو تا بریم.

چند دقیقه بعد هر سه توی ماشین بودند. ساسان همون طور که نشسته بود، برگشت و به مهتاب گفت:

- مهتاب خانم... چه خبر از درس و دانشگاه؟

- هیچی... دارم رو پایان نامه ام کار میکنم... دیگه همین ماه باید تموم بشه.

-خوب... به سلامتی... ایشالا بعدش هم زود شاغل شین. راستی مدرکتون رو گرفتین، مثل این... به فرنام اشاره کرد...

- نباشین، به ما شیرینی بدین.

- چشم، حتما.

فرنام از ایینه نگاهی به خواهرش انداخت.

-مهتاب جان حرفشو باور نکن... من وقتی برگشتم به این جداگونه شام دادم، خودشم می دونه.

ساسان برگشت و خندید:

- اره شام دادی ولی شیرینی ندادی!

فرنام هم سرش رو تکون داد. هر سه در فرودگاه به دنبال مسافرانشون می گشتند که یک دفعه مهتاب گفت:

- اوناهاشون، اون جا هستن... 

بعد به سمت پدر ومادرش دوید. پدر و مادر به همراه مهتاب به سمت ساسان و فرنام امدند. مادر با پالتوی مشکی که مشخص بوده تازه خریده فرنام رو بغل کرد و بوسید.

-سلام عزیزم، خوبی؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود.

مادر همین طور فرنام رو بغل می کرد و می بوسید، صدای پدر را شنید:

- خانم... مهناز خانم اجازه بدین... اجازه بده منم با پسرم خوش بش کنم... فقط مال تو نیست که.

با این حرف پدر ساسان و مهتاب خندیدند. پدر با موهای جوگندمی و عینک با چهرهای مهربان به سمت پسرش رفت و او را در اغوش کشید.

- مرد ما چطوره؟

- خوبم بابا...

-بذار خوب ببینمت... نه هنوزم مثل من پیر نشدی.

بعد با لحن شوخ همیشگی اش ادامه داد:

- می دونی چرا، چون هنوز زن نداری!

فصل هشتم 

- بلند شو پسرم... بلند شو... دیرت میشه.

- فرنام در حالی که دست هاشو بالا برده بود تا ساعتش رو پیدا کنه، گفت:

-سلام مامان.

- سلام خوابالو... پاشو.

فرنام وارد شرکت شد، اما انگار سکوت شرکت رو فرا گرفته بود... اون روز سرما بیشتر بود. با خودش فکر کرد شاید به همین دلیل کارمندها حتما دیر تر می رسند. در ابتدای راهرو توجهش به دو تا دختر افتاد.

-سلام.

-سلام. 

- ببخشید اقای معینی... ایشون دوستم هستن، سحر...

-خوشوقتم خانم.

سحر با دقت نگاهی به فرنام انداخت و گفت:

- منم همین طور.

ترانه با صدایی ارام مثل همیشه به فرنام گفت:

- ببخشید من ازشون خواستم با من بیان داخل، اخه دیروز که شما نبودین احمد اقا گفتن دیر میان شرکت... واسه همینم کلید ها رو دادن به من. من هم ترسیدم گفتم که دوستم با من بمونه اگه یکی از کارمندها اومدن بره.

- خواهش میکنم، کار خوبی کردین خانم.

سحر با ترانه خداحافظی کرد و رفت. فرنام هم طرف اتاق حرکت کرد. چند دقیقه بعد با تلفن به ترانه گفت:

- خانم سمیعی بی زحمت فایل دیروز رو که بچه ها از شرکت مهندس ناظمی اوردن، بیارین .

-چشم.

سپس صدای در زدن را شنید:

-بفرمایید. 

- ممنون.

-راستی خانم سمیعی دیروز کسی با من کار نداشت... کسی زنگ نزد از شرکت پدرم.

-نه... 

ترانه همان طور ایستاده بود.

-بفرمایید خانم بشینید این جا... ممکنه کارم طول بکشه.

-چشم.

چند دقیقه در سکوت گذشت. ترانه سرش پایین بود. فرنام سرش رو بلندکرد. همیشه با کارمنداش دوست بود. این یکی از امتیازات شرکت او بود که باعث تعجب شرکت های رقیبش بود اما در همین حال سخت گیر و جدی هم بود.

- با بچه ها اشنا شدین؟

-بله .

- مشکلی که با هم ندارین؟

- نه. 

- بیاید این جا لطفا...

ترانه بلند شد و در کنار فرنام قرار گرفت... مثل همیشه سر به زیر بود و گوش میداد.

- متوجه شدین؟

ترانه ناخوداگاه سرش رو بلند کرد و گفت: 

- بله.

فرنام در همون لحظه متوجه چشم های ترانه شد.... چشم های مشکی معمولی که... برگه ها رو امضا کرد و به ترانه داد. مثل همه بود، اما انگار چیزی درون چشم ها بود که با همه فرق می کرد... برگه هار و امضا کرد و ترانه از در خارج شد.

به فکر فرو رفت. چرا تا به حال متوجه نشده بود. شاید برای همین رفتار این دختر با بقیه فرق می کرد...

با صدای در از جا پرید.

- به، سلام شازده... چه خبر؟

- سلام. تویی؟ دیر اومدی.

-چی میگی بابا، تازه ساعت 8 صبحه... جنابعالی زود اومدین.

فرنام نگاهی به ساعتش انداخت و... 

- اه اینم که خوابش برده.

- از بس صاحبش مشغول کاره اینم خوابش گرفته...

- میگم ساسان... خانم سمیعی همیشه این قدر زود میاد؟

-اره... همیشه بعد از احمد اقا میاد... احمد اقا میگه بعضی موقع با هم میرسن شرکت. چطور؟

- هیچی، همین طوری.

ترانه با تلاش زیاد داشت فایل ها رو وارد می کرد... ازاده و خانم محبی سر رسیدند..

-به به سلام خانم خانما... بسه دیگه دختر خودتو میکشی این قدر کار می کنی... تازه اولشه یه ذره نفس تازه کن.

- سلام

- سلام به روی ماهت... به چشمون سیاهت...

باز هم ازاده بود که مثل همیشه فضا رو شاد می کرد. ترانه خندید... اروم ...

- یکم بلند بخند... اشکال نداره هیشکی متوجه نمی شه.

ترانه نگاهش رو به ازاده دوخت. خنده اش قطع شد و لبخند از روی لب هایش محو شد. سرش رو پایین کرد و به کارش مشغول شد.

ازاده به خانم محبی چشمکی زد... منظورش این بود که چش شد؟

خانم محبی گفت:

-خوب ما مزاحمت نمیشیم عزیزم.... به کارت برس... و ترانه رو تنها گذاشتند. 

وقتی به طرف میز کارشون می رفتند ازاده گفت:

- چش شد یه دفعه؟

- نمی دونم. 

- من که چیز بدی نگفتم گفتم؟؟

- نه بابا...

- خوب میگم شاید میخواد کلاس بذاره...

- نه، دختر خوبیه اهل این جور کارا نیست... خودشو نمی گیره.

- پس واسه چی؟

-شاید غریبی می کنه... طفلی تازه اومده...

-نمی دونم، شاید. و به محل کارشون برگشتند.

بعد از ظهر ساعت 5 درب شرکت باز شد و پسر با موهای صاف که باحالت زیبایی اصلاح شده بود و مقداری از اون روی پیشانی اش قرار داشت با کت و شلوار سفید و عینکی که به چهره اش می امد وارد شد و به طرف میز منشی رفت.

- سلام خانم ...

- سلام بفرمایید ...

- اقای معینی تشریف دارن؟

- بله... اجازه بدین ...

- اسم شریفتون؟

-بفرمایید امیر خودشون می دونن...

ترانه ارام و شمرده صحبت می کرد ... 

- چشم... اقای معینی یه اقایی به اسم امیر اومدن با شما کار دارن.

- تشریف بیارن داخل.

چند دقیقه بعد امیر که مشخص بود پسر پر تحرک و پر جنب و جوشیه وارد اتاق فرنام شد.

-سلام

- سلام. چطوری امیر جان؟

- مرسی... بابا شما دیگه تحویل نمیگیرن، پشت میز نشین شدین رفت... یکم هم زیر پاتو نگاه کن اقای مهندس.

فرنام خندید:

-میبینم که منشی جدید هم استخدام کردین !

- اره بابا یک ماهی میشه.

-اون یکی رو چی کارش کردین؟

- هیچی... خودش رفت.

- چه خبر؟ چی کار میکنی؟

- هیچ بابا... بده اومدم حالی از دوستای قدیمم بپرسم...

- تو که همیشه میای... این قدر رفتی و اومدی تا یکی از کارمندای ما رو تور زدی رفت.

امیر خندید.

-چند وقت پیش سر زده اومدم تو اتاق داشت با موبایلش حرف میزد. بیبنم مگه بهت نگفته بودم وقت کار دیگه بهش زنگ نزن؟

-خوب دیگه... نمیشه... اون روز هم دیدم برگشت یدفعه گفت بعدا باهات تماس می گیرم.

- مگه تو کجا بودی؟

- من با ماشین پایین ایستاده بودم.

فرنام تازه متوجه شد که ازاده اون روز دم پنجره ایستاده بود.

-سرش رو تکون داد و خندید.

- از دست تو.

در همین حین ساسان وارد اتاق شد.

-به سلام اقا امیر.. راه گم کردی.

- سلام... تو هنوز عذبی پسر، هنوز گیر نیفتادی؟

- چرا فعلا که گیر این افتادم، بعدم کی به زن میده؟

فرنام گفت:

- خودشو نمیگه تا دو سال قبل مثل ما بود. سال تا سال حال ما رو نمی پرسید، حالا کارش گیر کرده به ما.

ساسان رفت و فرنام با تلفن دو تا چایی درخواست کرد.

فصل نهم 

- میبینم که منشی جدید هم استخدام کردین.

-اره تا چشم تو در اد.

امیر خندید.

- خوب راضی هستی؟ خوب کار میکنه؟

فرنام سرش روبه نشانه ی تایید تکان داد.

- می دونی چرا میپرسم... اخه تو تو عمر کاریت فقط همین دو تا منشی رو واسه خودت نگه داشتی!

- حالا چه عجب یادی از ما کردی؟

-میخوام از تو اجازه بگیرم.

-اجازه؟ 

- اره میخوام ازاده رو ببرم خرید .دیگه رفیقت داره عروسی می کنه....

-جدا؟ پس بالاخره بعد از دو سال نامزدی میخواین عقد کنین!

-با اجازتون.

- خیلی خوب... می تونه بره. چند روز؟

- اگه یه هفته بشه خوبه؟

- دیگه امری نیست؟! یه هفته... !

- خودت که میدونی... اخلاق خانم ها رو میشناسی... وقتی میری باهاشون خرید، یه روز باید بری شمعدون بخری... یه روز طلا.. یه روز... 

- خیلی خوب... حالا باید یه خاکی تو سر خودم بریزم واسه این یه هفته.

فرنام تا بیرون از در امیر را بدرقه کرد در حالی که بهش دست می داد گفت:

- بهش بگو باشه... یادت نره عروسی دعوتمون کنی.

بعد نگاهی به ترانه انداخت و وارد اتاق خودش شد. دوباره به فکر فرو رفت. از حضور این دختر توی دفترش یک ماهی می گذشت، اما با بچه ها زیاد ارتباطی نداشت... کنجکاو شده بود در موردش بیشتر بدونه.

هوای زمستان هر لحظه سرمای خودش رو بیشتر نشون میداد. وارد دفتر شد مثل همیشه خانم سمیعی نشسته بود و کار ها رو انجام میداد ترانه زیر لب سلامی کرد.

-سلام... 

سعی کرد طوری باب صحبت رو باز کنه... دوست نداشت این دختر در جمع دوستانه ی شرکت احساس غریبی کنه.

-خانم سمیعی... به نظرتون این جا یه خورده سرد نیست؟

ترانه با تعجب به او نگاه کرد.

-بله... سرد... ؟

یک دفعه سر و کله ی احمد اقا پیدا شد.

- اقا ببخشید که تو کلامتون... این جا سرد نیست ... شاید شما لباس گرم نپوشیدن...

فرنام نگاهی به ترانه انداخت. مثل همیشه مانتوی مشکی و شلوار لی ساده ای به تن داشت همون لباسی که زمان استخدام پوشیده بود. با این که اوایل زمستان بود، اما هوا سرد بود. با خودش فکر کرد چرا تا به حال متوجه نشده... شاید این دختر مشکل مالی داره.

همین طور که در فکر بود وارد دفترش شد..

ساسان مثل همیشه وارد شد اما این بار بدون در زدن. 

- ببخش در نزدم، اخه فکر نمی کردم که کسی هم داخل باشه.

فرنام تو فکر بود در همون حال با سردرگمی گفت:

-نه، نه، کار خوبی کردی.

-می خوای چی کار کنی؟

-چی؟

- بابا سه ساعته دارم توضیح می دم.

- خوب. ..

- می گم میخوای جای خانم لطیفی چه کسی رو بذاری؟

-نمی دونم، راستی به بچه ها بگو امروز جلسه ست.

چند ساعت بعد ساسان، خانم محبی و خانم بذر افشان در دفتر فرنام پشت میز جلسات نشسته بودند.

- خوب حالا به نظر شما باید چی کار کنیم؟

ساسان گفت میخوای از همکلاسی هام کمک بگیرم... فکر کنم بتونم چند نفری رو پیدا کنم.

- نه این طوری باید گزینش کنیم، چند روز طول می کشه... وقت نیست باید هفته ی دیگه خیلی از سفارشات رو تحویل بدیم...

خانم محبی گفت:

- حق با اقا ساسانِ، ما میتوینم از بین همکلاسیامون تعدادی از بچه ها رو به کار بگیریم.

فرنام رو به جمع گفت:

-دیگه راه حلی به ذهن کسی نمی رسه؟

- خانم بذرافشان؟

-به نظر من میتوینم کار ها رو تقسیم کنیم... 

- فکر خوبیه، اما خوب بازم تعداد کمه... شما می دونین خیلی از بچه ها ساعت هفت میرن.

ساسان گفت من باهاشون صحبت میکنم هر کی تونست بمونه که هیچ چی.

فرنام پرسید:

- خانم ها شما می تونین دو ساعت دیرتر برین؟ براتون مشکلی ایجاد نمی کنه؟

خانم بذرافشان گفت:

- برای من مساله ای نیست. 

-خانم محبی شما چطور ؟

-برای من هم مساله ای نیست، میتونم بمونم.

در همین حین صدای در به گوش رسید. ترانه با یک ببخشید داخل شد در حالی که کیف کوچک مشکی رنگش رو روی دوش انداخته بود...

- ببخشید اقای معینی من میتونم برم؟

- همه بچه ها رفتن ؟

- بله.

-خوب شما هم میتونین تشریف ببرین... راستی خانم سمیعی شما می تونین از فردا دو ساعت دیر تر برین ... ما قراره به جای خانم لطیفی کار ها رو تقسیم کنیم بین بچه ها... 

ترانه مکث کرد امابا قاطعیت گفت:

- باشه. 

سپس خداحافظی کرد و رفت.

با موافقت بچه ها تنها خانم محبی و ساسان و خانم بذرافشان وترانه و فرنام قرار شد دیر تر به خانه بروند.

روز بعد وقتی فرنام وارد دفتر شد مثل همیشه سلام کرد و متوجه شد این بار ترانه ژاکت قرمز رنگی رو به تن کرده. لبخند کوچکی زد که از چشم های ترانه مخفی نماند و سپس وارد دفتر شد. چند دقیقه بعد فرنام از ترانه خواست مثل همیشه برای گرفتن پروندها به داخل اتاق بیاید. 

ترانه نشست ولی این بار داشت با دقت به تابلو هایی که روی دیوار نصب شده بود نگاه می کرد.

فرنام همان طور که داشت چیز هایی رو پرونده ها می نوشت گفت:

- قشنگن؟

ترانه یکه خورد.

- چی ؟

-تابلوها رو می گم... کار مادرمه... نقاشِ.

ترانه با من من جواب داد:

- بله... خیلی قشنگن.

همه چیز این دختر برای فرنام عجیب بود. رفتارش، کم حرف بودنش، حتی ژاکتی که پوشیده بود... ناخود اگاه نگاهش به ژاکت ترانه افتاد... ژاکت قرمز رنگی که اندام لاغر ترانه رو در بر گرفته بود ژاکتی که با دکمه های هم رنگ خودش که خرس های کوچکی بود هماهنگ شده بود... همان طور که نگاهش به ژاکت بود گفت:

- یاد بچگی هام افتادم.

ترانه مسیر نگاه فرنام رو گرفت. گوشه ی ژاکت رو نگاه کرد و لبخند کودکانه ای زد ...فرنام نگاهش کرد. ترانه همه ی وجودش کودکانه بود... مهربان، ارام، حتی لباسش با این که گران نبود... درست مثل همه بچه ها. همه بچه ها با هر شکلی توجه همه رو به خودشون جلب می کردند... مهم نبود چه شکلی باشن، همه دوستشون داشتند .اما حتی همین لباس او را مانند یک دختر بچه مهربان نشان می داد به غیر از چشمانش...

فرنام به خود امد. پرونده ها را به دست ترانه داد و ترانه رفت.

بعدازظهر کارمندان یکی یکی رفتند و تنها تعدادی از ان ها همان طور که متعهد شده بودند مشغول به کار شدند. همه وارد اتاق سمت چپ شدند. ساسان به همراه خانم بذرافشان مشغول به کار شدند. خانم محبی هم با تلفن با شرکت ها تماس می گرفت. فرنام هم از ترانه خواست که با او به اتاقش بیاید و دفاتر رو بررسی کنند.

- خام سمیعی شما بنشینین پشت کامپیوتر من... من یکی یکی به شما می گم.

ترانه نشست. فرنام مشغول کار شد و ترانه هم فایل ها رو چک می کرد. زمانی که فرنام پرونده ی جدید را به ترانه میداد نا خوداگاه انگشتش به دست ترانه بر خورد کرد... در همان حال متوجه سردی گذرایی که از زیر پوستش می گذشت شد .اما باز سعی کرد به روی خود نیاورد ببخشیدی گفت و مشغول کار شد. 

فصل دهم

-مامان... مامان... جایی میخوایم بریم؟

- اره مادر... خونه خالت اینا، چطور؟

-هیچی از قول من از خاله و شوهرش عذرخواهی کنین... من باید برم شرکت.

- چی...؟ روز جمعه هم میری شرکت... بسه دیگه مادر، این قدر خودتو خسته نکن .یه امروز رو به خودت استراحت بده.

- نه، نمیشه. کلی کار مونده. اگه ظهر تونستم میام اونجا ناهارو با هم باشیم. 

بعد زنگ تلفن به صدا در اومد. مادر از بین مبل های سلطنتی شیک و میزها و اباژور گذشت و تلفن رو برداشت.

- نه، مرسی... اره فقط فرنام نمیاد... 

بعد گوشی را گرفت و گفت: 

-فرنام جان بیا خالت میخواد باهات صحبت کنه... و بعد به سمت فرنام رفت و ارام طوری که صدایش را از پشت تلفن نشوند گفت:

- میگه چرا نمیای؟

فرنام بی حوصله به طرف تلفن رفت. صدای خاله که بی شباهت به صدای الهه نبود درگوشش پیچید:

- سلام خاله.

-سلام خاله جون خوبی؟ چقدر کار میکنی؟ امروز جمعه اس... روز تعطیل و کار؟

- نمیشه خاله... این چند روز به کارای خودم نرسیدم... همش درگیر کارای بابا شدم.

-بابا خوب به خاطر ما نمیای، به خاطر الی بیا... دلش واسه پسر خاله اش تنگ شده...

فرنام از شنیدن اسم الهه عصبانی شد مخصوصا وقتی خاله با زیرکی پای الهه را وسط کشید.

-نه خاله، کلی کار دارم... اگه تونستم ظهر میام. ببینم چی میشه.

ساعتی بعد فرنام وارد شرکت شد. ساسان از بین پرونده هایی که روی میزش انبار شده بود، گفت:

-چه عجب تشریف اوردی!

فرنام به همه سلام کرد.

- کاری پیش اومد... 

تلفن خانم بذر افشان به صدا در امد. فرنام اشاره کرد:

- بچه ها مشکلی نیست، امروز رو ازادین میتونین تلفنهاتون رو جواب بدین و اگه گرسنه شدین چیزی بخورین.

ساسان خندید و گفت:

- حسنی به مکتب نمی رفت وقتی میرفت جمعه می رفت. مرد حسابی امروز جمعه اس مغازه های این اطراف تعطیله... چی میگی واسه خودت؟

خانم بذر افشان به جمع برگشت و گفت:

- ببخشید اقای معینی... پسرم دیشب سرما خورده، باباش زنگ زده میگه تبش بالا رفته. من میتونم برم؟

- خواهش میکنم خانم... بفرمایین... هروقت خوب شدن تشریف بیارین. اگه دو روز هم طول کشید اشکال نداره.

وقتی خانم بذر افشان رفت، ساسان روبه ترانه و خانم محبی گفت:

- خوش به حالتون... تحت هر شرایطی می تونین برین، من بیچاره چی... مثل کش به این وصلم، هر جا میره باید باشم.

خانم محبی خندید، ترانه هم لبخندی زد.

ساعت تقریبا یک بود فرنام از خستگی صندلی رو عقب کشید و خودکارش رو روی میز پرت کرد.

- ساسان، ساسان، پاشو یه چیز بگیر بخوریم... بعد نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

- پاشو... همه خسته ایم.

نگاهی به بچه ها انداخت همه به جز ترانه بودند. ساسان در حالی که بو می کشید، گفت:

-چه بوی خوبی می اد.

خانم محبی گفت:

- مثل بوی قرمه سبزیِ

ساسان با دقت بیشتری استشمام کرد:

- اره... بوی قرمه سبزیِ...

خانم محبی به سمت ترانه که در اشپزخانه بود دوید: 

- به، به، چه بویی...

ترانه لبخندی زد.

- می گم بو های خوب می اد، نگو کار خانم کدبانوی شرکتِ...

ترانه بیشتر خندید... بی صدا می خندید و زود خنده اش را فرو می داد، اما همیشه ارام بود؛ ارام و کم حرف...

ساسان به اشپزخانه رفت و در قابلمه قورمه سبزی را برداشت و سرش را در کنار دیگ گرفت:

- به، به، فرنام بیا...

فرنام قبل از گفتن ساسان در چار چوب در ایستاده بود و به بچه ها نگاه می کرد. ترانه ارام بشقاب ها رو روی میز قرار داد. میترا هم کمکش کرد. ساسان سریعا پشت میزنشست و هنوز میگفت:

- به... به …

فرنام همان طور در چهار چوب ایستاده بود و به کارهای خانم ها نگاه می کرد. ساسان که از گرسنگی دیگر در حال مرگ بود گفت:

- خانما لطفا زودتر بیارینش که دیگه صبرم تموم شده.

میترا رو به فرنام کرد و در حالی که داشت لیوان ها رو رو ی میز می گذاشت گفت:

- اقای معینی شما تشریف نمیارین؟

فرنام نگاهی به ترانه انداخت و گفت:

- اگه خانم سمیعی ناراحت نمیشن ...

ترانه همان طور که دیس برنج را روی میز قرار میداد ارام گفت:

- خواهش میکنم.

فرنام بعد از شستن دستها پشت میز قرار گرفت. ساسان جلوتر شروع به خوردن کرده بود و مرتب تعریف می کرد. 

فرنام بشقابش رو جلو برد و هم زمان هر دو، هم ترانه هم فرنام دستشون رو به طرف کف گیر نزدیک کردن... در حین غذا خوردن میترا زیرکانه اقای رییس را نگاه می کرد. 

- بدین به من...

ترانه بشقابش رو به فرنام داد فرنام برنج کشید و بشقاب ترانه رو داد و بعد برای خودش دوباره برنج کشید. همه مشغول خوردن بودند. فرنام قاشق را به دهان گذاشت و در دل به ساسان حق داد... ساسان دست از خوردن کشید.

- خیلی خوب... دیگه ترکیدم از بس خوردم. خیلی خوشمزه بود خانم سمیعی دستپخت خودتون بود یا مادر؟

یک دفعه فرنام احساس کرد که اخم های ترانه در هم رفت و غمگین شد. ارام اما با صدای عصبی بشقابش را که در حالی که نیم از ان را خورده بود برداشت و به طرف سینک ظرفشویی برد.

-نه، دست پخت خودم بود.

ساسان از رفتار ترانه تعجب کرد... فرنام اشاره کرد که چیزی نگو.

ساسان هم برای این که همه رو از اون حال و هوا در بیاره گفت:

- به هر حال دستتون درد نکنه... چایی با من. و بلند شد که چایی بریزه.

فرنام دقت کرد که ترانه با حالتی عصبی ظرف ها رو به هم میزد و در درون ظرف شویی می گذاشت. ساسان داشت به دنبال قوطی چای می گشت و درب کمد ها رو باز و بسته می کرد در همون حال گفت:

- می گم خوب شد این سرویس هارو خریدی گذاشتی این جا... 

- خوب... به خاطر مهمون های شرکت خریدم... بقیه اش کار احمد اقا است.

میترا بلند شد و به ساسان گفت: 

- من خودم چای می ریزم براتون می ارم. 

فرنام گفت:

- ساسان بیا بریم،خانم ها زحمتشو می کشن... ممنون خانم محبی. و بعد درکنار ترانه قرار گرفت.

- خیلی خوش مزه بود، ممنون.

ترانه درهمان حال با همان چهره گرفته گفت:

- خواهش می کنم.

بعد از رفتن ساسان و فرنام، میترا از پشت دست های ترانه رو گرفت:

- بدش به من، بقیه اش کار منه...خوب؟

- نه دیگه چیزی نمونده... فقط اگه زحمتی نیست ظرف هارو خشک کن.

- چشم خانم... ولی جدا چه دستپختی داری، مثل غذای مادربزرگها حسابی جا افتاده بود...

ترانه ظرفی را که در دستش بود را رها کرد و سرش رو پایین گرفت. میترا متوجه تغییر حالت او شد و نزدیکش شد.

- ببخشید.

-مهم نیست.

میترا سعی کرد با شوخی وخنده از دل ترانه در بیاورد که موفق هم شد. میترا احساس کرد که ترانه با او راحت تر از بقیه بچه هاس بنابر این سعی کرد خودش رو بیشتر به ترانه نزدیک کنه. چند دقیقه بعد هر دو با سینی چای در اتاق بودند.

فصل یازدهم

- مامان زود صبحونه رو بده بخورم که باید برم.

- صبر کن مادر... فکرکنم تو حتی زودتر از ابدارچیِ شرکت میای، نه؟

فرنام خندید.

- نه، یکی دیگه زودتر میاد. 

مادر در حالی که لیوان شیر رو جلوی فرنام می گذاشت، گفت:

-کی؟

-منشی شرکت.

فرنام دوباره به یاد خانم سمیعی افتاد و به فکر فرو رفت.

- چه کارمند وظیفه شناسی...

فرنام همان طور که در فکر بود گفت:

- خیلی...

-دیروز که نیومدی خونه ی خالت، خاله ات و عمو شریف خیلی ناراحت شدن... باید بری یک روز خونشون و از دلشون در بیاری...

پدر که تازه وارد شده بود گفت:

- سلام بر همسر نازنین و خوش اخلاق خودم... به، به، به این میگن صبحونه شاهانه.

مادر خندید.

- چطوری مرد... میگم چند وقته دیگه ناهار خونه نمیای؟

فرنام خندید.

مادر گفت:

- حتما از دستپخت مادرش خسته شده.

-نه مامان، این چه حرفیه... خوب من فکر کردم این طوری زودتر میتونم کارای شرکت رو انجام بدم، تو ترافیک هم نمی مونم.

و دستش رو پشت فرنام قرار داد. مادر به صممیت پدر و پسر خیره شد... شاید به این علت بود که همه حسرت فرنام را داشتند. فرنام به گفته پدر یک مرد تمام عیار بار امده بود.

- دختر بابا بیدار نشده؟

مهتاب با چشم ها پف کرده و موهای ژولیده وارد شد.

- سلام بابا.

- سلام دختر گلم... از بس درس خوندی شبیه انیشتن شدی!

-اِاِاِاِاِاِاِ... بابا...

مادر گفت: 

- سر به سرش نذار اقا شهرام...

- چشم. 

فرنام بلندش شد و شال اجری رنگش رو که این بار با پالتوی سفید و کلاه سفید هماهنگ کرده بود را پوشید و خداحافظی کرد. شرکت مثل همیشه شلوغ بود. ساعت 5 بعد از ظهر بود .امیر به همراه ازاده وارد شرکت شدند. امیر با هماهنگی ترانه وارد اتاق فرنام شد.

- سلام.

- به، به، سلام شادوماد... از این طرف ها؟

- دیگه اومدم دعوتت کنم واسه عروسی...

- عروسی؟ مگه تو نگفتی یه عقد ساده اس؟

- خوب دیگه گفتم تا پدرش مخالفت نکرده یه جشن مفصل بگیریم، بعدش هم می ریم ماه عسل دبی.

- خوب به سلامتی. 

- حتما بیای... ترانه جونم خوشحال میشیم 

ازاده دفتر را حسابی شلوغ کرده بود... کارت را روی میز ترانه گذاشت.

بعد رو به بچه ها کرد و گفت:

- خانم ها و اقایون همراه خانواده تشریف بیارین... 

با رفتن ازاده و امیر صدا ها خاموش شد و کارمندان به سر کار خود برگشتند. بعد از ظهر بود که مهتاب به شرکت امد کارمندها یکی یکی سلام می کردند و می رفتند. 

جلوی میز منشی قرار گرفت و با لبخند پرسید:

- میتونم اقای معینی رو ببینم؟

- جلسه دارن... چند دقیقه منتظر باشید، بعد از رفتن مهموناشون می تونید ببینینشون.

مهتاب روی صندلی نشست نگاهی به ترانه انداخت و گفت:

-شما تازه استخدام شدین درسته؟

-بله.

در همین هنگام ساسان از اتاقش بیرون امد و مهتاب را دید.

- سلام مهتاب خانم، خوبین؟

- سلام اقا ساسان... مرسی شما خوبین؟ خانواده خوبن؟

- ممنون سلام دارن خدمتتون... شما واسه دیدن فرنام اومدین؟

- بله... 

- خوب چرا نمی فرمایید داخل اتاق... این طوری که بده.

- اخه ایشون گفتن مهمون دارن....

ساسان به طرف ترانه رفت و گفت:

- خانم سمیعی مهموناشون نرفتن ؟

-نه. 

ساسان کنار مهتاب نشست و با او سرگرم گفت و گو شد.

چند لحظه بعد فرنام از اتاق بیرون امد.

-پس تماس از شما مهندس...

- باشه... خوشحال شدم از دیدنتون...

***

سحر در حالی که سانتی متر را دور گردنش انداخته بود و سوزن ته گردی را در کنار لبش قرار داده بود الگو می زد سوزن را روی پارچه قرار داد و گفت:

- خوب می خواستی بگی نمی یام

-نمیشه... زشته پس فردا دوباره همدیگر رو می بینم... 

- خوب حالا میخوای چی کار کنی؟

- نمی دونم... شاید نرفتم... اخه تو که می دونی اونا از وضعیت من با خبر نیستن ...

- من می گم برو... واسه خودت هم خوبه... میدونی چند وقته همچین جاهایی نرفتی... پارسال که عروسی مهری، دختر خاله ام بود هم که نیومدی.

بعد چشمکی زد و گفت:

- میخوای منم باهات بیام؟

ترانه لبخندی زد:

-اره، واقعا میای؟

-اره، اگه از نظر تو اشکالی نداشته باشه... واسه اونا که فکر نکنم مهم باشه... گفتی گفتن که با خانواده هاتون بیاین.

ترانه سرش رو پایین کرد.

- اره 

- باشه، من باهات میام.

-لباس رو چی کار کنیم؟

- هیچی ... امروز میریم یه پارچه می گیریم واسه خانم. من که لباس دارم ...

-کادو چی؟

- چی دوست داری واسش ببری؟

-نمیدونم.

- میگم ربع سکه چطوره؟

- اره، فکر می کنم خوب باشه. 

-خیلی خوب برییم.

چند ساعت بعد هر دو در بازار مشغول خرید بودند... سحر برای ترانه پارچه ی ساتن صورتی طرح داری را انتخاب کرد که برگ های ابی رنگی هم در اون بود. یک شال هم رنگ ارزان قیمت هم خرید. وارد طلا فروشی شدند و ربع سکه ای خریدند.

- میگم نصف پولام رفت...

- خسیس خانم... نترس با همین ها هم میتونی بری دانشگاه.

ترانه خندید. سحر گفت:

- میگم ترانه یه خورده از پولات رو همیشه بذار واسه خودت... تو الان دیگه شاغلی... یه خورده هم باید به خودت برسی...

-باشه... 

ترانه همیشه سحر را دوست داشت با این که دوازده سیزده سالی بود با هم دوست بودند اما از خواهر به هم نزدیک تر بودند.

****

سحر لباسش رو اتو کرده بود و در جالباسی قرار داده بود. داشت لباس ترانه رو کوک میزد...

-بچرخ ببینم، باید این طرفش رو هم برات ساسون بگیرم دختر از بس تو لاغری.

ترانه لبخندی زد... سحر با تعجب نگاهش کرد... ترانه واقعا مثل بچه هاش شده بود... مثل بچه هایی که از رفتن به عروسی خوشحالن و همیشه دنبال عروس می دوند.

بعد نگاهی به دوستش کرد و گفت:

-صاف بایست... خوب... تموم شد. حالا باید کتش رو بدوزم.

سحر لباسش رو پرو کرد ترانه هم کت و دامن زیبایش را پوشیده بود...

- اگه خواستی خودت پارچه بگیر مانتو بدوز... این طوری کمتر هم پات در میاد.

- باشه

-بذار یکمی ارایش کنیم بعد میریم

سحر هم کت و دامن طوسی خودش رو پوشیده بود و شال رو به شکل زیبایی دور سرش بسته بود

سحر کمی رز صورتی به گونه های رنگ و رو رفته ی ترانه زد و سایه چشم صورتی براقش رو هم پشت پلک و رز صورتی روی لب های ترانه مثل ارایشگری ماهر زد.

بعد به دوستش خیره شد.

-میگم یه پا ارایشگرم، نه؟

ترانه خندید. سحر نگاهی به چهره ی مظلوم ترانه انداخت و برای لحظه ای دلش برای دوستش سوخت و او را در اغوش کشید.

- میدونستی خیلی دوستت دارم؟!

- منم تو رو خیلی دوستت دارم ایشالا جبران کنم... واسه عروسیت.

بعد هر دو مانتوهاشون رو به تن کردند و سوار تاکسی شدند.

*******

فرنام و ساسان در کت شلوار هایی با رنگ های متضاد از هم در باغ ایستاده بودند و گرم صحبت بودند. ساسان کت شلوار شیری رنگ با کراوات اجری و فرنام کت و شلوار مشکی با کروات سفید. انگار هر دو دوست در لباس پوشیدن هم با هم رقابت داشتند...

ترانه و سحر ته باغ نزدیکی ورودی مهمانان نشستند. 

- وای عجب عروسیه... چه باغی... میگم ترانه بیا مانتو هامون رو در بیاریم..ما که لباسامون مناسبه.

********

مهتاب از دور فرنام و ساسان را دید...

-سلام مهتاب خانم ...

- سلام اقا ساسان، خوبین؟

- ممنون...

- مهتاب جان مامان اینا کجا نشستن؟

- پیش پدر و مادر اقا ساسان... شما چرا این جا ایستادین؟

ساسان مثل همیشه با شوخ طبعی گفت:

- می خوایم عروس و داماد که اومدن زودتر بریم جلو... شاید بختمون باز شه.

فرنام دستی به پشت ساسان زد. مهتاب پیش خواهر امیر برگشت و با او مشغول احوالپرسی شد. فرنام برگشت تا نگاهی به در ورودی بیندازد که دو تا چهره ی اشنا رادید. چهره ها برایش اشنا بودند اما درست به خاطر نمی اورد که ان ها را کجا دیده

**************************

- سحر با تعجب به این طرف و اون طرف می رفت و دست ترانه رو با خود می کشید. 

- بیا بریم اون طرف... راستی اون رییستون نیست....

- چرا خودشه....

- یبا بریم جلوتر باهاشون سلام و احوالپرسی کنیم.

-نه، نه، زشته بریم دیگه سر جامون بشینییم.

-زشت الانِ دختر، دیگه دیدنمون...

حق باسحر بود چون فرنام و ساسان به ان دو نفرخیره شده بودند. فرنام درفکر بود که چقدر این چهرها اشنا هستند وساسان مسیر نگاه فرنام را گرفته بود و کنجکاو که به چه چیزیی خیره شده.

سحر و ترانه جلو رفتند.

- سلام 

فرنام به خود امد سحر را شناخت به سمت صدایش چرخید.

- سلام... حال شما؟ شما کجا این جا کجا؟

- والا ترانه اینا مهمون داشتن... من باهاش اومدم که تنها نباشه.

تازه فرنام متوجه ترانه شد انگار او را تازه می دید ترانه زیر لب سلامی کرد و محجوبانه سرش را به زیر انداخت.

- سلام...

بعد صدایی از امدن عروس و داماد حکایت کرد همهمه ای در جمعیت پیچید و همه به سمت در ورودی رفتند... 

فرنام به ساسان گفت:

- خانم سمیعی رو دیدی؟

- اره.

- این که این شکلی نبود

- نگران نباش... دختر ها بلدن چطوری خودشونو تغییر بدن... یه نگاهی به من و خودت بنداز... تو شرکت اینجوری هستیم.

فرنام خندید. بعد از این که عروس و داماد در جایگاه نشستن، امیر از کنار ازاده بلند شد و به طرف ان دو امد. بعد از ان که هر دو به او تبریک گفتن امیر گفت:

- بچه ها از خودتون پذیرایی کنین... اگه کم وکسری چیز بود به مهماندار های باغ بگین...

-عجب باغ خوبی انتخاب کردی...

-اره خیلی دنبال این جا گشتیم... اول این که هم بچه های شرکت بودن هم فامیل و دوست و اشنا... باید یه باغی انتخاب میکردیم که همه راحت باشن.

باغ بزرگی که انتخاب کرده بودند جایگاه های الاچیق مانندی در اطرافش داشت که با پر چین هایی از محوطه اصلی جدا میشد و پدر و مادر ها و مهمان هایی که نا اشنا تر بودن در ان جا نشسته بودند. بعد از پرچین ها جایگاه هایی با نورملایم برای دیگر مهمان ها و جوان ترها و فامیل و اشنا قرارداشت.

مهمانداران به سمت مهمان ها رفتند و انها را به شام دعوت کردند. همه مهمانها کم کم به سمت میز سلف سرویس باغ حرکت کردند. سحر به طرف میز سلف باغ رفت تا برای خودش و ترانه غذابگیرد ..ترانه در گوشه ای از باغ ایستاده بود و ارام به اطراف نگاه میکرد. فرنام متوجه شد و به طرف او رفت دست هایش را در جیبش قرارداده بود.

- شما شام نمی خورید؟

- چرا دوستم گفت این جا بایستم تا واسه من هم بیاره.

فرنام از سادگی حرف زدن ترانه لذت برد.

- ساسان رفته شام بگیره... من ایستادم تا خلوت تر بشه. گفتم شاید بتونه واسه منم بیاره... ناسلامتی ریسی گفتن، چیزی گفتن...

ترانه برگشت و به فرنام نگاهی انداخت و گفت: 

- من بابت اون روز متاسفم، خواهرتون رو نشناختم.

- متاسف؟ چرا؟

-اخه من فکر کردم که شاید برخورد بدی داشتم با ایشون یعنی... فکر نمی کردم که خواهر شما باشن؟

-نه، اشکالی نداره... من خودم این طوری ازتون خواستم... یادتون نیست روز اول گفتم بدون هماهنگی با من کسی را داخل نفرستید

وبعد به چهره ی ترانه خیره شد... صورتش دیگر رنگ و رو رفته نبود. ارایش صورتی ملایم او را به شکل یک دختر ملوس نشان می داد و فرنام نمی دانست که چرا دوست دارد دائم به او خیره شود...

**********

مادر ساسان با مهتاب مشغول گفت و گو بود. 

- عزیزم درست تموم شد؟

- اره خدا رو شکر، دیگه راحت شدم.

- خوب خدارو شکر... پس الان دیگه استراحت کن....

- میخوام واسه فوق بخونم...

- موفق باشی عزیزم.

و بعد برگشت تا نگاهی به جمعیت بیاندازد که چشمش به فرنام خورد که با دختری سرگرم گفت و گو بود .تنها اندام لاغر دختر مشخص بود و چهره اش به پشت او بود به طرف مادر فرنام برگشت و گفت:

-خانم معینی... اون دختر خانم از اقوام شما هستند؟

مادر که تازه متوجه شد، به سمت مادر ساسان برگشت.

- کدوم دختر خانم رو میگی ؟

مادر ساسان به فرنام و ترانه اشاره کرد.

-نه، به جز ما کسی از فامیل نیومده...

- اخه ندیدم تا به حال فرنام خان با دختری این طور گرم صحبت بشن... من فکرکردم اشناس، گفتم اگه اشناس بیاد پیش ما بشینه.

مادر در حالی که به فرنام خیره شده بود ارام از مهتاب پرسید:

-مهتاب مادر این دختره کیه؟

مهتاب لیوان نوشابه را روی میز گذاشت.

و به فرنام و ترانه نگاه کرد.

- اهان... خانم سمیعیِ... منشی جدید فرنام اینا...

فرنام همچنان با ترانه سرگرم گفتگو بود بیشتر در مورد فضای باغ و شرکت بود.

- مثل این که اگه همین طور این جا بایستم خبری از شام نیست... چطوره خودمون بریم؟

-اره من میخواستم همین رو بگم...

فرنام ترانه وارد قسمت دیگر باغ شدند که در ان جا غذا سرو میشد. در صف ساسان را دیدند. ساسان همان طور که سعی داشت بشقاب و نوشابه و سالاد و ژله را با هم نگه داره به زحمت گفت:

- می خواستم بگم که بیای خودت بری بگیری رفیق ولی...

اشاره ای به دست پرش کرد.

- می بینی که...

- فرنام زیر لب طوری که خودش و ترانه بشنوند گفت:

- بذار کارت گیر من بیفته، میدونم چطوری جبران کنم!

ترانه لبخند زد که از چشم فرنام دور نماند. نیم ساعت بعد هر دو در کنار میز سلف بودند. فرنام بشقاب خود را پر کرد و دست ترانه داد و بشقاب ترانه رو گرفت. 

- کافیه...

- همین قدر...؟

- بله، من زیاد نمیتونم غذا بخورم...

فرنام خندید. نگاهی به اندام لاغر ترانه انداخت و لبخندی زد.

- سالاد و ژله که می خورید. فرنام این دفعه منتظر پاسخ ننشست.

فرنام گفت:

- ژله براتون خوبه... ویتامین سی داره.

ترانه لبخند زد انگار کسی تا به حال این طور به او نگفته بود. این کار او نیز از دید فرنام پنهان نماند.

هر دو به سمت باغ رفتند. ترانه دوست داشت هر طور شده فرنام از او جدا شده و به نزد دوستان خود برگردد، اما فرنام انگار دوست داشت بیشتر از این دختر ارام بداند.

فرنام به گوشه ای از باغ اشاره کرد که الاچیقی خالی داشت هر دو نشستند

ترانه با نگاهی جستجو گرانه به دنبال سحر می گشت.

- چیزی شده؟

- نه.

فرنام سرش را پایین انداخت و به خوردن مشغول شد اما کاملا زیرکانه ترانه را زیر نظر داشت. ترانه با برنج بازی می کرد و غذایی نمی خورد فرنام فکر کرد شاید خجالت می کشد در حضور او لب به غذا بزند، سعی کرد غذای خود را بخورد و دیگر به او توجهی نداشته باشد فرنام ظرف سالاد را جلوی خود گذاشت و نگاهی به ترانه انداخت... انگار بیش تر از یک قاشق نخورده بود... در فکر بود و همچنان با غذایش بازی می کرد.

سحر به سمت ترانه و فرنام دوید.

- خوب مثل این که دوستتون هم اومدن، من دیگه رفع زحمت میکنم... فعلا با اجاز. و بلند شد و رفت.

مهتاب با ساسان گرم گفتگو بودند و در گوشه ای از باغ ایستاده بودند.

- سلام، کجا بودی... ما دو ساعته داریم دنبالت می گردیم...

- همین جا... چطور ...؟

-میخوان کادو ها رو بخونن... خوب بریم طرف جایگاه عروس و داماد.

- ترانه کادویش را به ازاده داد و به او تبریک گفت:

- ممنونم عزیزم... ایشالا روزی خودت باشه... بتونم جبران کنم.

همه کم کم بلند شدند و با عروس و داماد خداحافظی کردند. ترانه و سحر کنار درباغ ایستاده بودند.

-میگم چه عروسیه توپی بود... بعد از چند وقت اومدیم یه عروسی عالی.

- اره...خیلی خوب بود.

- من وقتی ایستاده بودی با رییست صحبت میکردی دیدمت... میخواستم بیام بگم که مهماندار باغ گفت باید بیای خودت غذا بگیری اما وقتی دیدم گرم صحبتی مزاحم نشدم.

-نه بابا... اتفاقا ریسمون هم منتظر دوستش بود.

فرنام به بیرون از باغ امد و ماشینش را از بین ماشین ها پیدا کرد... وقتی برگشت سحر و ترانه را دید. به سمت انها امد.

- منتظر کسی هستین؟

سحر مثل همیشه با حاضر جوابی زیرکانه ای گفت:

- بله منتظر تاکسی بودیم... به مسئول باغ گفتیم زنگ زد...

-الان چند دقیقه است منتظرین؟

-نیم ساعتی میشه.

فرنام فکری به ذهنش خطور کرد.

-چند لحظه بایستید ..الان بر میگردم

بعد به باغ رفت چشمش به پدر و مادرش و پدر و مادرساسان افتاد که با پدر و مادر عروس و داماد خداحافظی می کردند

-ببخشید، مامان چند لحظه تشریف بیارین.

-چیه مامان؟

-چند تا از بچه های شرکت منتظر تاکسی شدن ماشین هم نیست، من میرم میرسونمشون بعد بر میگردم میام خونه. شما با بابا اینا برین...

- باشه عزیزم، برو خدا به همراه ت.

دقایقی بعد فرنام در کنار سحر و ترانه ایستاده بود.

- خوب بفرمایید بریم.

ترانه گفت:

-مزاحمتون نمی شیم... الان تاکسی میاد.

- چه مزاحمتی... بفرمایید. و خودش جلو رفت.

- بیا بریم زشته...

-نه بابا چی کارش داری ؟ حالا که میخواد برسونمون بریم دیگه... مگه رییستون نیست.

- چرا.

- خوب بریم دیگه، ممکنه تاکسی هم گیرمون نیاد. اون وقت چطوری می تونیم بریم خونه؟

فصل یازدهم

ترانه و سحر در قسمت عقب ماشین جای گرفتند.

- چقدر ساکتین خانم ها...خوب یه چیز بگین... این طوری منم خوابم می گیره.

سحر لبخندی زد و گفت: 

- اقای معینی شما ایران تحصیل کردین؟

ترانه از حرف بی مقدمه ی او تعجب کرد و ارام طوری که خودش و سحر بشنوند گفت:

-چی میگی؟

- خوب راست می گه بیچاره... حوصله مون سر میره تا خونه.

- نه خانم، من ایران درس نخوندم .

- شما چی سحر خانوم؟ شما درس می خونین؟ 

- نه من خیاطم، توی تولیدی کار میکنم.

و فرنام سرگرم گفتگو با ان ها شد. وقتی به خیابانی در وسط شهر رسیدند... فرنام گفت:

-خوب حالا از کدوم طرف بریم؟

ترانه گفت: 

-لطفا از این طرف برین.

سحر ارام در گوش ترانه گفت:

- چرا از این طرف... مگه نمیخوای بریم خونه؟

- نه دلم نمی خواد بیاد خونه رو یاد بگیره.

-اخه چرا؟

- خواهش میکنم سحر…

- باشه... باشه...

-اقای معینی من همین جا کار میکنم

ترانه نگاه ملتمسانه اش رابه سحر دوخت و بعد از چند دقیقه ماشین فرنام در کنار تولیدی خیاطی ایستاد. فرنام برایش عجیب بود اما توجهی نشان نداد.

سحر و ترانه پیاده شدند. فرنام هم حرکت کرد و رفت.

***********

- سلام 

-سلام صبح به خیر... کجا میری؟

- میرم شرکت...

- فرنام مامان گفت بهت بگم این دفعه دیر نکنی ها... شب زود بیا.

-مگه شب چه خبره؟

-بازم یادت رفت؟ خاله اینا...

- باشه، زود میام....

بعد زیر لب گفت:

- چی میشد این خاله هم می رفت یه کشوری ما ریختشو نمی دیدیم!

- چیزی گفتی ؟

-نه با خودم بودم.

مهتاب خندید: 

- اره جون خودت!

فرنام هم خندید و برای مهتاب دستی تکان داد و رفت. وقتی وارد شرکت شد، شرکت را شلوغ تر از روزهای دیگر دید. ترانه بلند شد و فرنام نگاهی به انداخت. دوباره چشمش به ژاکت جگری رنگ ترانه افتاد لبخندی زد و وارد اتاق شد.

- خانم سمیعی لطفا لیست سفارشات رو بگیرید بیارید.

-ترانه به همراه ساسان وارد اتاق شد. فرنام نگاهی از سر تعجب به ساسان انداخت.

- چیزی شده؟

- اره 

بعد نگاهی به ترانه انداخت.

- مامانت گفت یادت نره...

فرنام نگاهی به گوشیش انداخت. گوشیش خاموش بود.

-خوب چی یادم نره...؟

ساسان با لحنی طنز الود و در حالی که سعی داشت ترانه متوجه نشه گفت:

- خاله ت... شام... خاله ت ... 

فرنام لبخندی زد سری تکان داد.

-خوب پیغامت رو گفتی، کاری داری؟

- نه دیگه...

- خوب برو دیگه...

بعد از رفتن ساسان ترانه جلو امد. فرنام نگاهی به ترانه انداخت متوجه کفش های او شد. بعد در حالی که داشت دفتر را ورق میزد گفت:

- کفش های نو مبارک خانم سمیعی.

گونه های ترانه سرخ شد. با صدایی اهسته گفت:

- ممنونم.

- خوب بشینید... چرا ایستادید؟

-ببخشید.

- فرنام از ترانه خواست که کنار او بنشیند تا روی پوشه ای که دست ترانه بود علامت بزند.

سر ترانه پایین بود اما فرنام متوجه گونه های سرخ این دختر شد و روزی رابه یاد اورد که استخدام شد. با رنگی زرد و پریده، نمی دانست چرا، اما از نگاه کردن به چهره ی این دختر لذت می برد. این اتفاق ناخود اگاه روی می داد. چهره اش، رفتارش، نگاهش. همه چیز این دختر با بقیه فرق داشت .

************ 

ساعت تقریبا 7 بود که صدای در را شنید . 

- مگه نمی خوای بری؟

- چرا چرا... الان میرم.

- خوب زودتر برو دیگه... مامانت گفت بهش بگو... اگه دیر بری یا نرسی از چشم من می بینه.

فرنام ماشین را نزدیک خانه ی زیبای خاله اش پارک کرد. 

- چه عجب بالاخره تشریف اوردین؟

صدای خاله بود که مثل همیشه با لباس های زیبا و با ناز و افاده ای که دخترش نیز از او به ارث برده بود شنیده میشد.

- سلام. 

- سلام. 

فرنام سرش را پایین کرد.

-یه وقت حالی از ما نپرسی ها؟

- حالتون خوبه؟

در همین موقع الهه از پله ها پایین امد.

- مامان شما برین من با فرنام میام.

- باشه عزیزم.

الهه با لباس سنتی منجوق دوزی شده که شبیه لباس های قاجار بود و در حالی که بادبزن کوچکش را روی دست دیگرش می زد گفت:

- چه خبر حضرت اقا...؟

فرنام هیچ نگفت.

- حالا دیگه مهمونی ما رو هم میپیچونی... وقتی دوستم رو استخدام نکردی… گفتم خوب شاید حق با تو باشه، اما مهمونی چند وقت پیش رو چی؟

- بسه الهه، من حوصله ندارم... دیگه اسم دوستت رو نبر. ما خیلی وقته یه منشی جدید داریم.

- اره دیدمش... همون دختر مدرسه ای رو میگی.

فرنام ناگهان چهر ه ی مظلوم و معصومانه ی ترانه را در جلوی چشمانش دید.

- بسه دیگه... خجالت بکش ...

- بسه دیگه... خجالت بکش.

- بس نمی کنم... می خوام بدونم دوست من چیش از اون دختره...

در همین حین مهتاب وارد باغ شد.

- فرنام ... الهه بیاین شام حاضره.

فرنام که حوصله ی الهه را نداشت با قدم هایی سریع خود را به مهتاب رساند. بعد از این که از پله ها بالا رفت، عمو سعید را دید.

- به ... سلام مرد جوان... مرد زندگی... چطوری عمو؟

فرنام عمو سعید را بغل کرد.

- خوبم شما خوبین؟

- بله عمو جان ... از احوالپرسی های شما.

- گرفتاریه دیگه...

- می دونم بابات گفت... حق داری. کاشکی من یه پسر داشتم این طوری بود.

- لطف دارین عمو .

- به بابات گفتم بعد از شام یه دست شطرنج بزنیم... چطوره موافقی؟

- باشه عمو

چند دقیقه بعد همه پای میز شام بودند.

- چه خبر خاله جون از شرکت؟ کارا خوب پیش می ره؟

- بله خدا رو شکر 

- می گم اسم اون دوستت چی بود؟

- کی... ساسان؟

- آره ... ساسان ... زن نگرفته؟

با خودش گفت :

ـ حالا نوبت ساسانه...

- نه خاله.

- آخه دوست الی جون اومده بود گفتم اگه ساسان با تو می یاد بشینن با هم گپ بزنن شاید خوشش اومد از دوست الی ... بالاخره ما بزرگترها باید به فکر بچه ها باشیم.

بعد با طعنه گفت:

ـ خودشون که به فکر خودشون نیستند

فرنام عصبی قاشقش رو از سوپ پر می کرد و یا سوپ رو به هم می زد. عمو سعید متوجه شد.

- فرنام جان ... بخور عمو . چرا فقط سوپ؟

- نه ممنونم عمو فعلا همین خوبه.

بعد صدای الهه رو شنید که گفت:

- خاله جون من اون روز متوجه منشی شرکت فرنام اینا شدم. به نظرتون یکمی بچه سال نیست؟ بهش می خوره شانزده هفده سالش بیشتر نباشه.

الهه در حالی که ابروهاش رو بالا می داد رو به مهتاب کرد و گفت:

- آخه اینا می گفتن دیپلم استخدام نمی کنن.

فرنام عصبی تر می شد. سعی کرد خود دار باشه، اما نمی شد. در نهایت گفت:

- منشی ما همسن الهه اس . تحصیلات دانشگاهی هم داره. خاله جون شما هم بهتره واسه دختر خودت بزرگتری کنی نه واسه مردم... خیلی هم از شام ممنون .

بعد از جایش برخاست. فوری پالتو یش را پوشید و در حالی که شالش را روی گردنش قرار می داد گفت:

- من عادت دارم شب ها زود بخوابم... ببخشید.

و همه در حالی که با تعجب سر میز بودند به رفتن او نگاه کردند . بعد از رفتن فرنام الهه همان طور که سر جایش نشسته بود گفت:

-دیدین خاله جان؟ به خاطر این دختره چقدر عصبانی شد؟

خاله گفت:

- مهناز جون نکنه گلوش پیشش گیر کرده.

مهتاب با تعجب و ناراحتی به مادر نگاه می کرد . پدر خوددار بود و سوپش را می خورد، اما عمو سعید مرتب به خانمش چشم غره می رفت.

مادر با زیرکی و در حالی که مثل الهه ابروهایش را بالا می داد گفت:

- اگه چیزی باشه فرنام به من می گه... در ثانی ... انتخاب فرنام هر چی باشه، من قبولش دارم. چون به پسرم اعتماد دارم.

عمو سعید شرمنده دستی بر روی سرش کشید و دستش را زیر چانه اش قرارداد و به همسر و دخترش نگاه کرد. پدر هم چنان سوپ می خورد اما مشخص بود که در فکر است.

مهتاب نفس عمیقی کشید و چهره های وارفته ی الهه و خاله دیدنی بود.

ساعتی بعد پدر در حال رانندگی بود.

- ببین ... همه اش تقصیر تو اه ... می بینی هر چی دلشون می خواد به دخترم و پسرم می گن.

- مامان خودتو ناراحت نکن

- خوب چی کار کنم مادر؟ بچه ام حق داره ... من که می دونم اهل هیچی نیست ... اما ببین چطوری بهش تیکه میندازن؟ مگه پسر من این همه سال خارج از کشور نبود؟ مگه این همه سال این جا کار نمی کنه؟ ببین همه اش تقصیر تو هستش.

و بعد به پدر فرنام اشاره کرد.

- هر چی می گم من نمی یام ... اصلا خونه اینا نریم، گوش نمی ده که... می گه زشته ... فامیلن، پس فردا دوباره چشممون تو چشم هم می افته... می گه سعید با اون ها فرق می کنه ... آخه عزیز من اگه سعید با اونا فرق داره چرا جلوی زن و دخترش رو نمی گیره.

- چی کار کنم خانم؟ ناسلامتی من و سعید با هم دوست دانشگاهی بودیم. من این آدم رو می شناسم. بعدشم همسرش خواهر شماس .

- نه این طوری نمی شه...

- مامان تو که می دونی این ها می خوان دخترشون رو ببندند به ریش ما ...

- خیلی خوب دیگه رسیدیم. مهتاب مادر یه وقت فعلا اسم خاله اینا رو جلوی فرنام نبری. امشب عصبانیه ... بچه ام خسته هم هست. همه اش زندگی اش شده کار ... کار...

فصل دوازدهم

فرنام در را باز کرد. وارد شرکت شد. با موهای آشفته، در حالی که کت قهوه ای اش را بر روی شانه اش قرار داده بود . هنوز سر وصدای کارمندان شنیده نمی شد. به سمت اتاق خودش رفت. از دور ترانه را دید که سرش را بر روی میزش قرار داده بود و آرام به خواب رفته بود. جلوتر رفت و نزدیک میز ترانه رسید. با دقت به چهره ی ترانه نگاه کرد.با خودش گفت مثل بچه ها خوابیده و بعد ناخودآگاه چشمش به کاغذ زیردست ترانه افتاد. اگر کاغذرا برمی داشت ترانه بلند می شد. به طرف در اتاقش رفت و از بالای سر ترانه نگاهی به کاغذ انداخت. از خطوط روی کاغذ چیزی متوجه نشد. بعد به طرف میزش برگشت. نیم ساعت بعد شرکت از هیاهوی کارمندان و صدای تلفن ها پر شده بود.

- سلام

- علیک سلام ... می گم بد نیست گاهی اوقات در بزنی...

- اولا من و تو که از این حرف ها نداریم...

بعد نگاهی متعجبانه به فرنام انداخت و گفت:

- چرا این شکلی شدی؟

فرنام بی حوصله دستی به سر و موهایش کشید:

ـ دیشب با خاله اینا بحثم شد.

- سر موضوع همیشگی؟

- آره ... یکی پیدا نمی شه این عجوزه رو بگیره ما رو از شرش راحت کنه.

- دختر خاله ات که از خودت کوچیک تره... کجاش عجوزه اس؟

فرنام زیرکانه نگاهی به ساسان انداخت و گفت:

- می گم ساسان ... بیا تو بگیرش.

ساسان که ظاهرا حواسش جای دیگه ای بود گفت:

- عجوزه رو بگیرم؟

فرنام خنده ای کرد:

- اتفاقا دیشب بحث تو بود ... نمی دونی خالم واست چه لقمه ای گرفته.

- نکنه عجوزه رو لقمه گرفته؟

- نه بابا دوستش...

ساسان ایستاد و دست راستش رو برد بالا و با لحن خنده داری گفت:

- ها... چی ... نکنه... این دوستش که...

فرنام خندید:

- آره همون که اومد این جا.

- بابا رفیق ... من و تو هنوز دهنمون بو شیر می ده... تازه صبحونه خوردیم... ما رو چه به این حرفا؟ پاشو یکم به خودت برس ... قراره عزیزی اینا بیان واسه شرکتشون باهات یه قرداد خوشگل ببندن.

بعد از در بیرون رفت.

خانم معینی وارد شرکت شد. کارمندانی که دم در بودند سلام می کردند و بلند می شدند. ترانه از توی دفتر بزرگی که خانم محبی برایش آورده بود اسم شرکت ها رو یادداشت می کرد.

مهناز معینی با پانچوی مشکی که به همراه دامن مشکی اش که در آخرین سفرش از خارج از کشور پوشیده بود و چکمه های بلند در مقابل میز ترانه قرار گرفت.

- بفرمایید

مهناز لبخندی زد و بادقت به چهر ه ی دختر چشم دوخت، اما سعی کرد خودش را نبازد.

- سلام عزیزم آقای معینی تشریف دارن؟

- بله تشریف دارن... اما شما تشریف داشته باشین یکم سرشون شلوغه.

- اگه جلسه دارن من می ر...

در همین هنگام خانم محبی در حالی که پرونده ی کوچکی را در دست داشت به طرف راهرو آمد.

- سلام ... به به حال شما.

-ترانه خودکارش را زیر چونه اش قرار داد و با تعجب آن دو نگاه می کرد.

- خوبی عزیزم... مامان اینا خوبن؟

- ممنونم همه خوبن دعاگوی شما...

- مرسی سلام منو بهشون برسون...

- چشم بزرگیتون رو می رسونم ... اومدین آقای معنی رو ببینین؟

- آره ... بچه ام همش کار می کنه... یه بند سر کار می ره... اومدم بلکه تو دفترش ببینمش. امروز خواب موندم نتونستم ببینمش. صبح زود رفت.

خانم محبی دست های مادر فرنام را گرفته بود و به همان صورت او را برای نشستن روی صندلی اش دعوت کرد. احمد آقا با سینی قهوه و شیرینی وارد شد و آن را روی میز قرار داد.

- ممنون احمد آقا... بهتر شدین؟ خانم چطورن ؟

احمد آقا سینی را زیر بغلش گذاشت.

- ممنون خانم... الحمدلله خوبن، سلام می رسونن.

- خدمتت خانم محترمتون سلام برسونین...

بعد مهناز با لحنی شوخ مانند گفت:

- بگین این پارچه ی من مونده ... پس کی می یای درستش کنی طلعت خانم؟

- چشم بهشون می گم... اما از شما چه پنهون دوباره دیسک گردنش عود کرده. می خوایم عملش کنیم. شاید دیگه نتونه پشت چرخ بشینه.

خانم محبی به طرف ترانه رفت:

- آقای معینی جلسه دارن؟

- بله با آقای عزیزی.

- آهان...

خانم محبی در حالی که رویش را به سمت مادر فرنام چرخاند گفت:

- راستی خانم معینی با خانم سمیعی آشنا شدین؟ منشی جدید شرکتمون هستن.

مهناز با طمانینه از جایش بلند شد و به سمت میز ترانه رفت و در حالی که با دقت به ترانه نگاه می کرد گفت:

- فرنام گفته بود منشی جدید گرفته.

خانم محبی در کنارش قرار گرفت:

- ایشون خانم ترانه سمیعی هستن.

ترانه لبخند کم رنگی زد. مادرفرنام دستش را به سوی ترانه دراز کرد. ترانه آرام و با احتیاط دستان سردش را درون دستان مادر فرنام قرارد داد.

- خوشبختم عزیزم.

مادرفرنام همچنان با دقت به صورت ترانه نگاه می کرد و دست هایش را گرفته بود. یکی از کارمندان در میان درب اتاق سمت چپ قرار گرفت:

- خانم محبی؟

- بله... ببخشید خانم معینی.

- بفرمایید

در همین حین در باز شد و آقای عزیزیی بیرون آمد. بعد از رفتن آقای عزیزی، ترانه به خانم معینی گفت:

- می تونین تشریف ببرین داخل.

مادر فرنام به آرامی در زد و همان هنگام بدون این که منتظر جواب پسرش باشه، داخل شد. فرنام ورقه هایی را که جلویش قرار داشت، جا به جا می کرد و همان طور که سرش پایین بود گفت:

- بفرمایید

مادر همان جا ایستاد . در را بست. فرنام سرش را بلند کرد:

- ااااا مامان شمایید؟ پس چرا اون جا ایستادید؟

و بعد در حالی که می نشست دکمه ی تلفن را زد.

- خام سمیعی به احمد آقا بگین دو تا بستنی بگیره و بیاره.

- چه عجب مامان... راه گم کردی...

- اومدم پسر خوشگلم رو ببینم... مگه عیبی داره؟

- نه ...ولی ...

- آره یه دلیله دیگه هم داره.

- چی؟

- اومدم ببینم واسه تولدت چند نفر رو می خوای دعوت کنی؟

- تولد؟

- آره دیگه ... ده روز دیگه تولدته ... یادت رفته؟

- مامان جون من ... من که دیگه بچه نیستم...

- مگه بابات بچه اس که هر سال براش تولد می گیرین؟ یا من بچه ام... هان؟

فرنام خندید.

- خیلی خوب باشه ... من هر چی بگم شما بازم کار خودتون رو انجام می دین.

- حالا چند نفر از دوستات رو می خوای بگی بیان؟

- نمی دونم مامان ... هر چی خودتون دوست دارین.

- باشه پس همه شون دعوتن.

- باشه... راستی از امیر و آزاده چه خبر؟

- هیچی اینا رفتن ماه عسل مثلا ...

مهناز با زیرکی گفت:

- ایشالا یه روز خودت با عروست بری.

فرنام سرش رو بلند کرد خندید و سرش رو تکان داد.

مادر از اتاق بیرون آمد و وارد اتاق سمت چپ شد. بلند رو به کارمندها گفت:

ـ بچه های گلم می خوام همه تون رو به تولد رییستون دعوت کنم.

همه ی کارمندها خانم معینی را می شناختند. این زن بسیار خون گرم و مهربان با همه ی کارمندان شرکت پسرش آشنا بود. ترانه نگاهی به او انداخت. خانم معینی خواست به طرف در برود اما گویی چیز رابه یاد آورد برگشت و به طرف میز ترانه رفت و گفت:

- شما هم دعوتین خانم سمیعی ... می گم مهتاب براتون کارت ها رو بیاره.

- حالا می خوای چی کار کنی؟

ترانه در حالی که دستش رو روی پارچه ها می کشید گفت:

- نمی دونم سحر... مغز خودم هم کار نمی کنه.

- من می گم براش ادکلن بخر.

- نه ... بعد هم من اسم ادکلنش رو نمی دونم... همیشه یه ادکلن می زنه ...

- خوب ساعت بخر...

- نه ... ساعت هم به دردش نمی خوره. تو که می دونی من توی مارک ساعت اصلا وارد نیستم.

و بعد در کنار قواره های پارچه نشست.

سحر در حالی که داشت سوزنی را بر روی لباس قرار می داد گفت:

- آهان فهمیدم. تو که بافتنیت خیلی خوبه... یه پلیور براش بباف.

- زشت نیست؟

- نه مطمئن باش ... خوشش هم می یاد... تازه بییشتر به دردش می خوره.

- آخه پلیور تنها ...؟

ـ خوب یه شال گردن هم براش بباف.

- فکر خوبیه ولی نمی دونم برسم یا نه.

- اه بابا تو هم ... می رسی ... دستتت که تنده بعدشم من هستم، وقتی بیکارم بقیه اش رو من می بافم. بچه ها هم هستن . مامانم هم می تونه برات ببافه... خودت هم که شب خونه هستی...

- باشه...

سحر نگاهی زیرکانه به ترانه انداخت:

- گفتی مامانش خیلی با دقت بهت نگاه می کرد؟

- آره

- نکنه اومده بپسندت؟

- نه بابا ... اونا که این وری واسه پسرشون زن نمی گیرن... معلومه ... در ثانی ... حتما اونم داشته مثل همه به قیافه مرده ی من می خندیده.

- عزیزم این قدر نامید نباش ... خدا بزرگه... تو هم اگه به خودت برسی و بری آرایشگاه، خوشگل می شی. از اونا خوشگل تر.

ترانه پشتش رو به سحر کرده بود و روی پارچه ای که جلوی دستش قرار داشت با انگشتش خط می کشید. با صدای لرزان گفت:

- دیگه برام مهم نیست.

سحر و ترانه چند کاموای مرغوب با رنگ های سرمه ای و خاکستری گرفتند. از همان روز ترانه شروع به بافتن کرد . زمانی که سحر بیکار بود هم کمکش می کرد. وقتی مراجعه کننده ای نبود، ترانه کاموا را از زیر میز آهنی منشی بیرون می آورد و با سرعت و دقت شروع به بافتن می کرد.

چند روز مانده به جشن، زمانی که ساسان می خواست وارد شرکت شود متوجه صدایی شد:

- آقا ساسان ... آقا ساسان.

مهتاب با پالتو شال مشکی اش به طرف ساسان دوید و در حالی که نفس نفس می زد گفت:

- س ... سلا... لام ... خوبین؟

بعد نفس عمیقی کشید.

- سلام مهتاب خانم چیزی شده؟ صبح به این زودی...

- نه ... نه می خواستم این کارت ها رو بدم به شما... جشن تولد فرنامه ... آوردم بدین به بچه ها...

- باشه ... باشه ... بدین به من . من می دم بهشون...

- باشه پس زحمتش با شما.

- نمی یاین داخل؟

- نه دیگه باید برم ... کلی کار داریم ... فعلا خداحافظ

- خداحافظ

ساسان وارد شرکت شد. کتش را در آورد و کارت ها را یکی یکی به کارمندها داد.

- خوب تموم شد

سحر در حالی که پلیور بافته شده رو جلوی ترانه گرفته بود مثله همیشه لبخند بزرگی روی صورتش بود.

- فکر می کنی خوشش بیاد؟

- خوشش بیاد؟ مطمئنم چند تا سفارش هم می ده.

ترانه سرش را پایین انداخت و با گل های روی موزاییک بازی کرد.

- راستی چی می خوای بپوشی ؟

- نمی دونم... وای اصلا فکر این رو نکرده بودم.

- اشکال نداره بیا خونه ی ما یکی از لباس های من و بگیر و بپوش ...

- نه ممنون.

- خوب می خوای بریم بخری؟

- نه ... دیگه وقتی نیست... همون لباسی رو که تو عروسی آزاده پوشیدم می پوشم... فقط...

سحر پلیور را روی میز گذاشت و گفت:

- باشه باشه... خودم درستت می کنم.

مهتاب در حالی که روی چهارپایه ی بلندی ایستاده بود و سعی می کرد بادکنک بنفشی رو به آویزی که با بند یاسی رنگی درست کرده بود اضافه کنه، گفت:

- مامان فکر می کنی خاله اینا می یان ؟

- اوهوم...

مهتاب با کت و شلوار شیکی که به تن کرده بود، همچون نگینی درمیان جمع می درخشید. مهمان ها یکی یک در حال آمدن به سالن پذیرایی بودند.

- آقا ساسان... آقا ساسان...

- بله؟

-ب بینین شاید تو اتاقش رفته باشه.

- باشه... باشه.

ساسان بدون در زدن وارد اتاق فرنام شد. فرنام همان طور که داشت کراواتش رو محکم می کرد گفت:

- حالا شاید بنده هیچی تنم نبود... شما باید همین طور سرت رو بندازی پایین و بیای تو؟

- خیلی خوب بابا ببخشید.

ساسان کنار فرنام قرار گرفت و به درست کردن یقه لباسش مشغول شد.

- بده ببینم... بلد نیستی... بیا... زود باش بریم دیگه.

فرنام تو آینه نگاهی به خودش انداخت.

- خوش تیپم؟

ساسان بی حوصله ادامه داد:

- آره بابا... بیا بریم دیگه همه منتظرتن.

ترانه نگاهی به کارت انداخت و نگاهی به خانه انداخت و محو زیبایی خانه ی ویلایی معینی شد. در همین حین کسی به پشت کمرش زد.

- چیه خانمی؟ 

ترانه برگشت و با لبخندی کم رنگ میترا را پشت سر خود دید.

- سلام

- سلام عزیزم. چرا نمی ری تو؟

بعد وارد خانه شدند. مهمانها در حال رفت و آمد بودند که میترا بچه های شرکت را دید. در همین موقع خانم معینی با کت و دامن مشکی به طرف آنها اومد.

میترا گلی که در دست داشت را به خانم معینی داد.

- خودت گلی عزیزم... چرا زحمت کشیدی؟

و بعد رو به ترانه گفت:

- سلام عزیزم خوش آمدی.

ترانه به آرامی سلامی کرد. در همین هنگام آزاده که در کنار امیر و بچه های شرکت نشسته بود، دستی برای آنها تکان داد. میترا و ترانه به سمت آن ها رفتند و نشستند. ترانه هدیه اش را که درون کیفی کوچک قرار داده بود کنار صندلی گذاشت.

الهه و دوستش در حالی که ظرفی از پفک در دستشان بود، خنده کنان نگاهی به جمعیت انداختند و پچ پچ کنان می خندیدند.

-احوال شما آقا ساسان؟

- ممنون ...

ساسان می خواست از پله ها پایین بره که گیر افتاد.

- خیلی این لباس بهتون می یاد.

- ممنون خانم ها...

- اگه دقت کنین می تونین امشب کسی رو واسه آیندتون انتخاب کنین. این جا دختر زیاده. فقط باید یکمی دقت کنین

ساسان زیرکانه جواب داد:

- والا نه این جا خونه ی پادشاهه نه شما سیندرلا... ولی اگه بگردم شاید بتونم یه شاگرد نونوا براتون پیدا کنم.

و بعد از گفتن این جمله از پله ها پایین رفت.

- ولش کن بابا بریم دنبال یکی دیگه.

و خنده کنان به سمت دیگر مهمان ها رفتند. میترا با بغل دستی اش آزاده مشغول گفت و گو شد.

ترانه نگاهی به خانه و مهمان ها انداخت و فرنام را دید که با مهمان ها احوالپرسی می کرد.

- الی ... الی ... این همون دختره نیست؟

- کدوم دختره؟

- همون دیگه... منشی پسر خاله ات؟

- ـره بابا ... خودشه ایش...ولش کن.

- ساسانم که پروندی... بیا یکم اذیت این دختره کنیم.

- آره ... بریم.

فرنام داخل آشپزخانه شد. فخری خانم با تیپ و قیافه ای جدید چنگال ها را از توی کابینت در می آورد و روی میز می گذاشت.

- به سلام چطوری فخری خانم ؟ چه تیپی زدی؟

فخری خانم با لهجه ی زیبا ی محلی به فرنام نگاه کرد.

- چی بگم فرنام جان همش تقصیر ا ین مهتاب خانومه ببین به چه روزیم انداخته.

مهتاب در همین لحظه وارد آشپزخانه شد.

- وا ... مامان فخری ... من فقط یه خورده... کوچولو... آرایشتون کردم که البته خودتون همه اش رو خراب کردین از بس دست کشیدین.

ساسان در حالی که دستش رو دور شانه دوستش فرنام می انداخت در چهار چوب در کنارش ایستاد.

- خوشگل کردی فخری خانم...

فخری خانم سرخ شد و رو به مهتاب گفت:

- به خدا من از وقتی که درستم کردی اصلا لب به هیچی نزدم.

فرنام و ساسان و مهتاب از خنده ریسه رفتند. مهناز گفت:

- چرا این جا وایسادین ؟ مهمونا منتظر شماهستن. فرنام بدو ببینم ... بدو...

******

الهه و دوستش نزدیک ترانه شدند.

- سلام

- سلام

- به چه خوش تیپ شدی...

ترانه لبخند کم رنگی زد و هر دو درکنار ترانه نشستند.

- ببینمت ...

ترانه مظلومانه نگاهی به آن دو کرد.

الهه با لحنی که شادی در آن موج می زد گفت :

- می بینی نازی جون... سعید که چند روز پیش باهاش رفتیم پیست یادته؟

- آره چطور؟

- هیچی می گفت همه اعصابشو خورد کردن. می گفت داداش سعید، سامان که تازه می ره مدرسه بهش گفته خوش به حالت سعید ... کاشکی منم می تونستم بین ابروهامو بردارم... آبروم رفته همه اش فکر می کنم بعدا بهم زن می دن یا نه... تازه می گفت سعیده خواهرم حسابی مرد شده... می گفت می شه با موهای صورتش قالی ببافی.

ترانه سرش پایین بود و با دستاش بازی می کرد.

- آره نازی جون اون روز بهم می گفت باباش نمی ذاشت اولش بهش گفتم دیگه بابات خیلی بی فرهنگه که نمی ذاره ... قیافت مثل این دلمرده ها شده.

بعد به سمت ترانه برگشت:

- خوب چه خبرا عزیزم؟ شرکت خوش می گذره؟

ترانه نگاهی به آن دو کرد و هیچ نگفت. یعنی به او فرصت حرف زدن ندادند.

الهه رو به ترانه گفت:

- دوستمو که می شناسی؟ اومده بود واسه استخدام...

ترانه قبل از این که جواب بده سمیرا گفت:

- برو بابا با این شرکت پسر خاله ات... اون روز رفتم تست دادم واسه استخدام توی یه هتل گفتن به خاطر قیافت هم که شده قبولی.

- آره بابا ... شرکت فرنام اینا که هیچی نیست... حالا فکر کردن چه خبره. فرنام با این کارمنداش که فرصت استراحت ندارن... همیشه هم سلیقه اش همین بوده. منشی هاشم یا عقب افتاده بودن یا امل...

بعد خندید و به سمیرا اشاره کرد بریم اون طرف یه خورده اذیت احمد آقا کنیم.

- نگاه کن تورو خدا آبدارچیشونم دعوت کردن تولد...

و بعد خندید و هر دو رفتن به سمت جمعیت. ترانه مرتب حرف های الهه و دوستش توی گوش می پیچید .سعی کرد بغضش رو فرو بده... احساس غریبی سختی می کرد. نگاهی به جمعیت انداخت. هر کسی مشغول خودش بود و یا با بقیه حرف می زد فرنام به طرف بچه های شرکت می رفت و با اونها احوالپرسی می کرد. کم کم داشت به او نزدیک می شد. ترانه بلند شد و کیفش را برداشت و از پله ها پایین رفت. مهتاب در حالی که به از پله ها بالا می رفت او را دید:

-کجا عزیزم؟

- هیچی...

- برو بشین خانومی الان کیک رو می یارن.

ناگهان ترانه فکری به ذهنش رسید:

- نماز ... می خواستم برم نماز بخونم.

- باشه بیا بریم تو اتاق من بخون ... اونجا چادر هم بهت می دم.

ترانه همراه مهتاب وارد اتاق شد. مهتاب سجاده اش را روی میز گذاشت و گفت:

- عزیزم اگه می خوای وضو بگیری سرویس همین بغله.

و سپس با عجله بیرون رفت.

ترانه کیفش را روی میز گذاشت و آستینش را بالا زد و وارد سرویس بهداشتی شد. در آیینه نگاهی به خودش انداخت و دوباره حرف های الهه در گوشش پیچید. بغضی سنگین سراسر وجودش را فرا گرفت و چانه اش لرزید.

وقتی بیرون آمد صدای کل و دست و سوت خانه را پرکرده بود. وارد اتاق مهتاب شد و شروع به خواندن نماز کرد. بدون این که متوجه باشد، بغضش باز شد و اشک ها یکی یکی روی صورتش قرار گرفتند. تسبیح را برداشت. صدای ماشالا گفتن ساسان را شنید که جمعیت را با خنده تشویق می کرد. اشک ها روی صورتش می غلتیدند و در حال شمردن تسبیح نگاهش به کیف کادو افتاد. بلند شد چادر را تا کرد و سجاده را روی صندلی کامپیوتر مهتاب گذاشت.

نگاهی به چهره اش در آینه میز توالت انداخت. دستمالی از کیفش در آورد و صورتش را با آن تمیز کرد.

کیفش را برداشت و کیف کادو را در دست دیگرش گرفت.

و از اتاق خارج شد. در راهرو از بالای پلکان جمعیت را دید . مهناز ساعتی گران قیمت را بالا گرفته بود و بلند گفت :

ـ از طرف دایی فرنام ... البته خودشون این جا نیستن اما خوب بازم زحمت کشیدن.

یک دفعه صدای ساسان به گوش رسید:

ـ مرسی خان دایی...

و بعد از آن صدای سوت و دست بود که بلند شد. از پله ها پایین رفت. در راه پله صدای خانم معینی را شنید که همه را به صرف شام دعوت می کرد. فرنام در میان حلقه ی دوستان قرار گرفته بود و او را نمی دید.

*******

از پله ها پایین رفت .مهتاب که با عجله وارد می شد او را در مقابل خود دید.

- ااااا... شما این..؟

ترانه سعی کرد لبخند بزند اما خیلی سخت بود.

- از طرف من از آقای معینی خداحافظی کنین و این رو بهشون بدین.

مهتاب متعجب او را نگاه می کرد:

- خوب عزیزم وایسا خودت بهش بده.

- نه نه... من دارم می رم. اگه زحمتی نیست یه تاکسی خبر کنین تا من برم.

- آخه...

- ممنونم ببخشید مزاحمتون شدم.

- اما آخه... خیلی خوب چند لحظه صبر کن...

ترانه داخل شد. جمعیت داشتند از در دیگری برای صرف شام به باغ می رفتند.

مهتاب کیف کادو را در اتاق فرنام روی میز گذاشت و از همان جا تلفن کرد و بعد با شتاب به سمت در دیگر رفت . دقایقی بعد به سمت راهرو آمد.

ـ گفت بایستی دم در الان می یاد.

- ممنون خداحافظ

- خداحافظ.

******

ـ آخیش تموم شد...

فخری خانم بشقاب ها رو جمع می کرد و مهتاب هم مشغول کشیدن جارو بود.

فرنام رو به مادرش که روی مبل نشست کرد:

ـ خسته نباشی مامان واقعا شرمنده ام کردی.

ـ خواهش می کنم عزیزم... تا باشه جشن و شادی ایشالا یه روز عروسیت رو ببینم.

فخری خانم بلند گفت:

ـ الهی ایشالا عروسی پسرم فرنام باشه... ماشالا امشب خیلی خوشگل شده بودی. برم اسپند بیارم واسه پسر خوشگلم دود کنم.

فرنام خندید.

مهناز خانم گفت:

ـ دستت درد نکنه...

فخری خانم اسپند رو دور سر همه تاب داد و دعایی زیر لب می خوند.

مهتاب می خندید.

- بیا پسرم سرتو بیار پایین .

- بفرمایید مامان فخری.

- ایشالا عروسیت .

ـ مرسی مامان فخری... من رفتم بخوابم... شب بخیر 

و وارد اتاق شد. وقتی کراواتش را در کمد گذاشتت و لباسش را عوض کرد، چشمش به کیف روی میز افتاد.

ـ مهتاب ... مهتاب جان؟

مهتاب وارد اتاق شد.

- بله...

- بیا کیفتو بردار...

-کیف ... ایین که مال من نیست...

- پس برای کیه؟

- والا کادوی منشی ادارتونه...

- یعنی خانم سمیعی آورده؟ پس چرا با بقیه کادوها نخوندینش؟

- وقتی اومدم بالا برم به مامان بگم مهمونها رو بیاره تو باغ، دم در دیدمش گفتش می خواد بره ... هر چی اصرار کردم قبول نکرد. گفت این کادو رو بدین به آقای معینی... بعدشم یه تاکسی براش گرفتم رفت.

فرنام نگاهش هنوز به کیف بود.

- خوب با من کاری نداری...

- هان... نه برو عزیزم ... شب بخیر، خیلی خسته شدی.

- نه بابا ... شب بخیر .

و از اتاق خارج شد .

فرنام کادو را از کیف در آرود. کادویی با رنگ صورتی که گلهای قرمز روی آن قرار داشت. ناخودآگاه لبخندی تمام صورتش را پوشاند و روی کادو با خودکار آبی رنگ نوشته بود تولدت مبارک...

باانگشت بر روی نوشته دست کشید و بعد به آرامی ان را باز کرد. پلیور آبی رنگ را که بالا برد، شالگردن روی زمین افتاد. سریع شال را از روی زمین برداشت .گویی شی قیمتی و باارزش را از روی زمین برمی دارد از رفتارش متعجب بود. با دقت به پلیور و شال نگاه کرد و دستش را روی طرح زیبای آن کشید.

فصل سیزدهم

فرنام در حالی که پلیورش را می پوشید به سمت آشپزخانه حرکت کرد.

- صبح بخیر مامان

- سلام عزیزم... صبح بخیر

مهتاب که با لبخند به برادرش نگاه می کرد و در همان حال چای می نوشید گفت:

- به به ... مبارکه ... چه خوشگله...

فرنام همان طور ایستاده بود کره را روی نان می کشید. نگاهی قشنگ به مهتاب کرد گفت:

- از کجا فهمیدی... پلیوره؟

- حدس میزدم از خش خش کاغذ کادوش.

- ای فوضول...

مادر نگاهی به فرنام کرد و گفت:

- چه خوشگله ... چه قدر هم بهت می یاد...

فرنام صاف ایستاد و یقه لباسش را مرتب کرد و فیگوری گرفت. مهتاب خندید:

- خیلی خوب بافته...

فرنام به مهتاب نگاه کرد و گفت:

- از کجا می دونی بافته شده؟

- اهوممم... اگه از جای خریده بود باید مارکی کدی چیز روی اون بود...حتما خودش بافته... شایدم... داده براش بافتن

فرنام به فکر فرو رفت. با صدای مادرش به خود آمد:

- حالا کی آورده ؟

مهتاب رو به مادرش کرد و گفت:

- کادوی تولدشه

- کی آورده ؟

- خانوم سمیعی... منشی شرکت فرنام

مادر ابرو ها را بالا داد و با لبخند به پسرش نگاهی کرد و گفت:

- اوهوم... پس که این طور... باریکلا... چه خوش سلیقه.... پس چرا کادوشو نخوندین؟

- والا خودش نخواست ... همه اش می خواست بره...

فرنام با دقت به حرف های مهتاب گوش می داد. طاقت نیاورد و پرسید:

- چرا گذاشتی به این زودی بره؟

- راستش من اومدم داخل ... دیدمش گفتم بشینین الان کیک رو می یارن... گفتش می خواد نماز بخونه. منم بهش جانمازم رو دادم تو اتاق رفت خوند. دیگه ندیدمش تا وقتی که اومدم واسه شام بگم بیاین پایین . دیدم دم در ایستاده. بهم گفت می خواد بره. بهش گفتم بمونه گفت نه ... گفت این هدیه رو بهت بدم. بهم اصرار کرد براش یه تاکسی بگیرم. کادو رو گذاشتم توی اتاقت . بعدش هم از همون جا به تاکسی تلفنی زنگ زدم ...

فرنام نشست. همه شون توی فکر بودن ، که فرنام گفت:

- چرا این همه زود رفت؟

مهتاب گفت:

- فرنام... چشماشم سرخ بود.

ناگهان خانم معینی که تا اون لحظه در فکر بود گفت:

ـ شاید چیزی ناراحتش کرده؟

مهتاب نگاهی به مادر انداخت:

- آره شاید... اما چی؟

فرنام در فکر بود. مادر هم همین طور... دستی به موهایش کشید و گفت:

- یعنی چی شده ...؟

مهتاب انگار مطلبی به ذهنش رسیده باشد گفت:

- آهان... داشتم می اومدم بالا الهه و دوستش پیشش نشسته بودند... شاید اونا...

مادر ادامه داد:

- آره ... شاید اونا یه چیزی گفتن. الهه رو که می شناسی ... کی دیدی آروم باشه ؟

آقای معینی شاد و خوشحال وارد آشپزخانه شد:

- به به ... چه خبره خوب منم صدا می کردین... اوقور بخیر...

و نگاهی به هر سه تای اونا که توی فکر بودن انداخت.

- چیه؟ چیزی شده؟ فرنام بابا دیرت نشه ....

فرنام به خود آمد. بلندشد و سریعا پالتویش را برداشت و خداحافظی کوتاهی کرد که تنها خودش شنید.

آقای معینی رو به همسرش گفت:

- این چش بود؟

خانوم معینی گفت:

- هیچی نگو که بازم الهه کار دستمون داد.

بعد در حالی که پوست خیارها رو توی سطل می ریخت گفت:

- نمی شه یه جشنی، چیزی بگیریم این دختره ی عوضی یه شر به پا نکنه... اه...

فرنام متفکرانه پشت فرمان اتومبیلش نشست. همین طور که در حال رانندگی بود، فکر ترانه و کادوی تولدش از یادش نمی رفت. نگاهی به ساعتش انداخت. تقریبا 9 بود. امکان نداشت هیچ وقت این قدر دیر در شرکت حاضر شود . ترافیک شدید بود و رانندگان خسته...

وارد دفتر شد. کارمندان یکی یکی رد می شدند و یا درحین انجام کار سلام می کردند. فرنام در حالی که کت و کیفش را پشت دوشش انداخته بود، سلام می کرد . نزدیک میز منشی که رسید، نگاهی انداخت اما ترانه نبود... فکر کرد شاید داخل اتاق های دیگر باشد. احمد آقا میز را تمیز کرد.

- سلام احمد آقا... خانم سمیعی...

- آقا امروز نمی یان...

- یعنی از صبح ؟

- والا ساعت شش و نیم بود که اومدن شرکت ...

فرنام مردد و بی طاقت گفت:

- خب...

- هیچی آقا... با آقا ساسان صحبت کردن.

فرنام عصبانی و ناراحت وارد اتاقش شد. با حالتی عصبی شروع به خوردن ناخن هایش کرد. ساعتی بعد ساسان وارد شد. مثل همیشه بدون در زدن، اما این بار فرنام را رو به روی پنجره یافت.

- سلام

فرنام با حالتی تند و عصبی برگشت:

- چرا برگه ی مرخصی اش رو امضا کردی؟

ساسان بهت زده گفت:

- علیک سلام...

فرنام دستی به موهایش کشید و در حالی که سرش رو پایین گرفت گفت:

- ببخشید... سلام... چرا ساسان برگه ی مرخصی خانوم سمیعی رو امضا کردی؟

ساسان بی توجه به فرنام به سمت زونکن های اداری به راه افتاد و مشغول جستجو شد. بعد از چند لحظه مکث وقتی به طرف فرنام برگشت او را منتظر پاسخ دید.

- خوب چی باید می گفتم؟ صبح زود اومد گفت می خواد مرخصی بگیره. چهار روزی نمی یاد. بیچاره شش ماهه یه نفس داره واسمون کار می کنه. آقای معینی هم که اومده. دیگه از شر کارای شرکت بابات خلاص شدی. کار مهمی هم توی شرکت نیست. اگه هم باشه بچه ها انجامش می دن.

ساسان همان طور مسلسل وار حرف می زد، اما صدایش در گوش فرنام می پیچید و فرنام همچنان در فکر بود.

فرنام روی صندلی نشست. حرف های صبح مهتاب هنوز در گوشش زنگ می زد.

- نشسته بود پیش الهه و دوستش ... چشماش سرخ بود... هر چی اصرار کردم نموند.

*****

ساسان بر خلاف همیشه در زد:

- چرا هنوز نشستی؟

- چی؟ چی شده مگه؟

- نمی خوای بری خونتون؟ همه رفتن آقای رییس...

فرنام به خود آمد. نگاهی به پنجره انداخت. غروب شده بود. حق با ساسان بود...

کنار فرنام روی میز نشست. فرنام همچنان نگاهش به بیرون بود و غرق فکر... با تکان دست ساسان به خود آمد.

- موضوع چیه فرنام... تو که این طوری نبودی. امروز همه ی تلفن ها رو لغو کردی . همه ی قرار ها رو کنسل ... چی شده ... ها؟ چرا؟ دلیلش خانوم سمعیه ...درسته؟

با شنیدن اسم خانوم سمیعی فرنام یکه ای خورد.

- چی؟

- دیدی گفتم... پس موضوع سر خانوم منشیه... چقدر دوستش داری؟

- چرند نگو ساسان...

- تو داری چرند می گی... تابلویی عزیزم...

فرنام لبخندی زد و برخلاف تصور خودش سرش راپایین گرفت و گفت:

- از کجا می دونی؟

بعد به سمت ساسان برگشت و به او خیره شد.

ساسان هم خندید. 

- از حالت هات متوجه شدم... از رفتارت... تو این طوری نبودی، نگاهت به خانوم سمیعی یه جوره دیگه اس... من خوب میشناسمت، 26 سال مدت کمی نیست، هست؟ تو دور و برت پر از دختر های از خود راضی و پر فیس و افاده اس. یادت میاد تو نگاشون نمی کردی... هر کی تو موقعیت تو بود، سو استفاده می کرد... پول، موقعیت اجتماعی... تو همه چی داشتی.

ساسان خندید.

بی چاره دخترهای فامیلتون... هی بهت می چسبیدن ناز و عشوه های الکی می کردن، اما بر خلاف تصورشون تو مسخرشون می کردی... اخماتو می کردی تو هم می نشستی. بدبخت دخترها... عاشقیِ دیگه...

ساسان با حسرت اه بلندی کشید. فرنام نگاهی به او کرد.

- حالا چطوری کارشناس شدی در این مورد؟

ساسان برای لحظه ای جدی شد و گفت:

- خوب چون منم عاشقم... فقط عاشقا میتونن حال همدیگه رو بفهمن...

- نمی فهمم ساسان... دلم می خواد همیشه ببینمش... بر خلاف این چرت و پرت هایی که می گن ادم قلبش میزنه و از کار می افته و اینا... وقتی می بینمش احساس ارامش می کنم .

ساسان با لحن شوخ گفت:

- طبیعیِ... طبیعیِ عزیزم

- برو بابا...

فرنام کیفش را برداشت.

- راستی نگفتی طرف کیه ساسان؟

- شاید یه روز بهت گفتم.

بعد هر دو به طرف درب خروجی به راه افتادند.

فصل چهاردهم

- حالا چی کار می کنی؟

- نمی دونم.

- نمی دونم هم شد حرف... یعنی دیگه نمی خوای سر کار بری؟

- نمی دونم...

- اه اینم که نخ نمیشه... بیا تو ببین می تونی فقط نگی نمی دونم.

سحر به ترانه خیره شد.

- می خوای بری پیش دکتر صداقت، آره؟

بعد با عصبانیتی ساختگی گفت:

- فقط نگی نمی دونم که خفت می کنم!

ترانه لبخند زد و نخ و سوزن را به سحر داد بعد روی صندلی کنار میز سحر نشست و به فکر فرو رفت.

- می گم ترانه، برو سر کار. اخه حیفه، تو که رفتی بعدشم مگه نمی گی دختر خالشه... خوب تو که هر روز نمی بینیش، با اون کاری که تو کردی حتما خودشم تا به حالا فهمیده.

ترانه غمگین به سحر نگاهی کرد

- نه، وای نه، دلم نمی خواست بفهمه...

- خوب دیگه.. اگه نظر من رو میخوای برو به سر پیش دکتر صداقت...

*************

فرنام وارد شرکت شد. صدای تلفن ها شنیده می شد. کارمندان از کنارش می گذشتند. وقتی قبل از این که وارد اتاقش شود نگاهی به میز منشی انداخت. با خودش گفت: «با این که خیلی ارومه و صداش در نمیاد ولی چقدر جاش خالیه»

مشغول بررسی پرونده ها شد. ساسان در حالی که سلام می کرد به طرف میز فرنام رفت.

-خوبی؟ اینا رو امضا کن.

- اینا چیه؟ سفارشات جدیده؟

نگاهی مشکوک به فرنام انداخت.

- می بینم که امروزم مجنون خان حوصله ی کار ندارن...

- بسه ساسان... اروم... دلم نمی خواد بچه ها چیزی بدونن...

-عزیز دلم... بچه ها خود به خود متوجه می شن. امروز احمد اقا اومد پیشم گفت اتفاقی افتاده خدای نکرده، کسی فوت کرده که اقای مهندس این قدر پریشون هستن.

- خوب تو چی گفتی؟

- هیچی...

- خوب کاری کردی ...

بعد با لحنی که در ان غم مشخص بود گفت:

- ساسان امروز دو روزه که نیست...

ساسان متعجب به دوستش نزدیک شد.

- فرنام... خودتی... فکر نمی کردم تو هم...

- من چی؟ یعنی ادم نیستم.

- نه اخه نمی دونی بچه ها چی پشت سرت می گن...

- چی می گن؟

-هیچی بابا، ولش کن.

- تو که می دونی من از حرف نصفه خوشم نمی اد، جملتو کامل کن...

- می گن دیو دوسر... چه می دونم اقای اخمو... حالا...

- کی می گه...

- خانم لطیفی...

فرنام حرف را عوض کرد:

- ساسان امروز خیلی کار داریم؟!

- نه زیاد، چطور؟

- هیچی... خیلی دوست دارم در موردش بیشتر بدونم....

- خوب اگه بخوای بعد ازظهر با هم میریم طرفای خونشون...

- مرسی ساسان...تو یه دوست واقعی هستی...

- باشه، بلاخره یه روز هم تو باید واسه ما استین بالا بزنی!

ساسان قبل از این که بیرون بره به طرف فرنام برگشت.

- راستی چیزی به امیر و خانوم لطیفی نگی.

- در چه مورد؟

- در مورد غول شاخدار و اینا...

- آهان... باشه، نمی گم...

ساعت 5 بود که ساسان وارد اتاق فرنام شد.

- اینا ها، اینم رزومه ای که پر کرده.

- بذار ببیینم... آدرسشون این جاس... آها شهرک... نه بابا، شمال شهر هم میشینن...

فرنام در حالیکه پالتویش را می پوشید گفت:

- رزومه رو با خودت بیار... شاید لازممون شد.

- باشه، بریم.

چند دقیقه بعد هر دو در ماشین بودند.

************

- چیزی شده سحر خانوم؟

- نه حاج اقا، هیچی نیست.

- تو فکری دخترم، بگو... مشکلی داری؟

- نه، راجع به من نیست... در مورد ترانه است.

- ترانه؟ چیزی شده؟

- حالش خوب نبود حاجی،می ترسم.

- نترس بابا... بهش می گفتی بره پیش دکتر صداقت...

- گفتم حاجی.

- می خوای من ببرمش؟

- نه خودم می برمش.

- الان کجاست؟

- فرستادمش خونه.

سحر با حسرت و غم آهی کشید و مشغول زدن دکمه ها شد.

- ایناهاش... این جاست، رسیدیم.

ساسان نگاهی به ساختمان های سفید انداخت.

- بیا پیاده شیم، این طوری شاید بهتر پیداش کنیم...

- کوچه که همینه، فقط خونشون... نمی دونم کدوم میشه؟

هر دو پیاده شدند... نگاهی به کوچه انداختند. همان طور که ساسان گفته بود منطقه ی خوش اب وهوایی بود.

- می گم فرنام... ببین خونه ی منشی شرکت ما بالاتر از خونه ی رییسه. حالا چی کار کنیم؟

- بیا بپرسیم ببینیم درسته یا نه؟

در همین هنگام دختری با پالتوی سفید و دامنی آجری که عینک افتابی به رنگ سفید و چکمه آجری رنگی به تن داشت سوار ماشین مدل بالای خود شد و از پارکینگ خارج شد و برای بستن درب به طرف خانه شان حرکت کرد.

-فرنام... چطوره از این بپرسیم... فکر کنم همسایشون باشه...

- آره بپرس... ببین پلاک خودشون نباشه...

- نه نیست.

ساسان به سمت دختر دوید.

- ببخشید خانم...

فرنام هم به او ملحق شد.

- دختر عینک آفتابی خود را برداشت و با تعجب به آن دو نگاه کرد.

- عذر میخوام خانم... می خواستم ببینم منزل آقای سمیعی این جاست؟

دختر گفت:

- نه، بغل دستی نه، بعدی...

بعد دختر پرسید:

- ببخشید...شما از بستگانشون هستید؟ آخه من از دوستان دخترشون هستم. شما رو تا به حال ندیدم!

ساسان خود را نباخت.نگاهی به فرنام کرد.

- راستش می خواستیم واسه داداشمون از این خانواده تحقیق کنیم... قراره بیایم خواستگاری دخترشون. چند ساله این جا می شینن؟

- خانواده ی سمیعی خیلی وقته این جا ساکن هستن... قبل از این که ما بیایم این جا. من همون موقع با دخترشون دوست شدم. خونشون همون در سفیده است. نازی به من نگفته بود خواستگار داره، آخه ما با هم خیلی دوستیم.

فرنام و ساسان نگاهی به همدیگر انداختند. فرنام که تا آن لحظه ساکت بود گفت:

- نازی؟! اما تا اونجا که ما می دونیم اسم دخترشون ترانه است نه نازی...

دختر خندید.

- والا تا اون جا که من می دونم اسمش نازیلا س... البته نازی صداش می کنن... ترانه نشنیده بودم صداش کنن، شاید اسمش رو عوض کرده یه روزه. مطمئنین اشتباه نیومدین؟

ساسان آدرس را برای دختر خواند.

- آدرس درسته آقا، ولی ترانه نامی توی اون خونه زندگی نمی کنه. شاید کسی خواسته باهاتون شوخی کنه. ببخشید من دیرم شده باید برم.

- خیلی ممنون خانم که کمک کردین. بله شاید... روز خوش.

بعد از رفتن دختر، فرنام رو به ساسان کرد و گفت:

- حالا چی کار کنیم؟؟

- نمی دونم رفیق، آدرس که همیینه...

فرنام به سمت خانه ای که در کنار درب سفید رنگ قرار داشت رفت ساسان به سمت فرنام دوید.

- می خوای چی کار کنی فرنام؟

- بذار از این یکی هم بپرسیم... فکر کنم بیشتر بشناسن.

- خوب چرا از دختره نپرسیدی؟

- مگه ندیدی چی گفت... گفت با دخترشون دوسته، یه وقت سوتی می داد.

فرنام دستش را بر روی زنگ قرار داد. چند دقیقه بعد پیرمردی از در خارج شد.

- بله؟

- سلام پدر جان... خوبین؟

- ممنون پسرم... امری داشتید؟

- می خواستم بدونم این جا منزل آقای سمیعیه؟

- نه پسرم، منزلشون این درب سفیده اس، بغل دستیه... اما فکر نمی کنم که خونه باشن. اگه امری دارین به من بگین من بعد از اومدنشون بهشون می گم.

ساسان نگاهی به پیرمرد انداخت و گفت:

- ببخشید پدر جان، ما راستش واسه تحقیق اومدیم... داداش ما از دخترشون خوشش اومده می خواستیم ببینیم چه جور خانواده ای هستن؟ شما خیلی وقته می شناسینشون؟

- راستش من سرایدار این خونه ام، البته این دو تا خونه رو با هم ساختن... از اون موقع می شناسمشون... گفتین واسه برادرتون اومدین تحقیق؟

فرنام رو به پیرمرد کرد و گفت:

- بله پدر جان...

پیرمرد صدایش را ارام تر کرد و در همان حال گفت:

- راستش پسرم از شما و دوستتون مشخصِ که از خانواده ی متشخصی هستید. والا من نمی دونم، اما اگه من جای شما بودم نازی خانوم رو واسه پسرم... حتی اگه پسرم کور و کچل هم بود نمی گرفتم.

فرنام چشم هایش گرد شده بود. ساسان هم دست کمی از او نداشت. فرنام حرف پیرمرد را قطع کرد:

- ببخشید پدر جان، اما...

ساسان اجازه ی صحبت به فرنام را نداد. دستش را جلوی فرنام گرفت و گفت:

- ببخشید چرا پدر جان؟

- والا از خدا که پنهون نیست از شما هم چه پنهون... این دختره هر روز بایه نفر می اد و می ره. خدا عالمه یه بار هم سر پسر همین صاحب خونه رو بی کلاه گذاشت... البته اقا فرشید ازدواج کردن و با خانومش ایران زندگی نمی کنن... الان هم پدر و مادرشون رفتن پیششون... اما خوب از وقتی من یادمه یعنی می شناسم هر روز با یکی بود چند تاشون هم توی محلهای دیگه بودن اخه این منطقه قدیمی بود. همه خونه هاشون رو زدن زمین اقای سمیعی و صاحب همین خونه یعنی اقای فرقانی هم اولین کسایی بودن که شروع به ساخت و ساز کردن... قبلش این خونه متعلق به کس دیگه ای بود...

فرنام این بار قبل از این که ساسان سوالی بپرسه گفت:

- ببخشید پدر جان ما واسه نازی خانوم نیومدیم تحقیق، واسه ی ترانه خانوم اومدیم...

پیرمرد به فکر فرو رفت...

- خانواده ی آقای سمیعی تا اون جا که من می دونم یه دختر به اسم نازی دارن که الان بیست و چهار پنج سالشه... یه پسر هم دارن سپهر شانزده سالش باید باشه...

فرنام گفت:

-خوب فکر کنین حاج آقا ببینین، چیز دیگه ای یادتون نمیاد؟

- والا چی بگم... شاید اره اره... راست میگین اسمش ترانه اس، اما ببینیم پسرم میتونم ادرستون رو ببینم؟

ساسان ادرس به پیرمرد نشان داد.

- آره همینه... ادرس درسته... نگفتن اسم پدر و مادرش چیه؟

- ساسان یه نگاهی بنداز...

ساسان به صفحه ی اول برگشت.

- اسم پدرش کمال سمیعی... اسم مادرش هم آزیتا...

پیرمرد گفت:

- آره درسته... اسمشون همینه. اسم آقای مهندس کمال، اسم خانومش هم ازیتا... ترانه هم اسم فکر می کنم دختر برادر آقای سمیعی باشه... اره... مادر آقای مهندس سمیعی با همین ترانه که می گی این جا بودن اما خیلیی سال پیش رفتن. الان یه ده سالی میشه... اون موقع یادمه که دختر بچه ی قشنگی هم بود اما خوب زیاد بیرون نمی اومد... یکی دو بار دیده بودمش با مادر آقای مهندس، اماپسرم من هر چی می دونستم بهت گفتم... شما هم خود دانی اگه هم باز میخوای بیشتر بدونی اون خونه جفتیه نه بعدی اون جا یه دختر خانومی زندگی می کنه... با نازی خانوم دوسته... می تونی از اون بپرسی.

- ممنون پدر جان، شما خیلی کمک کردید... خیلی ممنونم... خدانگهدار.

فرنام و ساسان به سمت اتومبیل حرکت کردند. وقتی داخل شدند فرنام در افکارش غوطه ور بود.

- به چی فکر می کنی؟

- عجیبه ساسان، یعنی چی؟

- خوب دیدی که گفت دختر برادرشِ... با مادربزرگش از این جا رفتن....

- آره، اما چرا باید ادرس این جا رو بده؟؟

- نمی دونم، من گیج شدم...

ساسان به سمت فرنام برگشت.

- فرنام یادته شب عروسیِ امیر با دوستش رسوندییشون... ادرس رو یادت می اد؟

- آره، تقریبا مرکز شهر بود... پیش یه تولیدی پوشاک پیادشون کردم، خوب؟

- خوب به جمالت عزیزم... بریم اونجا شاید اون طرفا زندگی می کنن.

- الان دیر وقته، فردا بریم... یادمه دوستش می گفت اونجا کار می کنه!

-باشه.

- ساسان تو از روی چی اسم پدر و مادرش رو خوندی؟

ساسان رزومه رو بیرون اورد و گفت:

- ایناهاش خودش نوشته...

- ببین فتوکپی شناسنامه ای چیزی داره...

- آره... ایناهاش ...

- بخونش.

-نام ترانه... نام خانوادگی سمیعی... نام پدر کمال... نام مادر آزیتا....

فصل پانزدهم

- سلام مامان.

- سلام پسر گلم. بیا مامان... بیا بشین الان میز رو می چینم.

فرنام خسته و کوفته از اتاقش بیرون آمد...

مهتاب با بلوز و شلوار صورتی رنگ وارد سالن پذیرایی شد .

- سلام. چطوری فرنام؟ خوبی؟

- مرسی... تو چطوری؟ به قول بابا شبیه انیشتن شدی!

- دیگه امروز تموم شد... راحت شدم. ارائه دادم... تو چی کار می کنی؟ کارا خوب پیش می ره؟

- آره خوبه....

مهناز خانوم نگاهی به بچه ها کرد.

- فرنام... مهتاب...

شهرام معینی وارد سالن شد و بلند بلند شروع به صحبت کرد.

- به به، به به، چه بویی راه انداخته این فخری خانوم...به به، کجایی فخری خانوم...؟

مهناز روی صندلی نشست.

- چی می گی شهرام خان؟ شام امشب کار خودمه...

- نه بابا، دست مریزاد... آفرین...

مهناز رو به بچه ها کرد و گفت:

- مهتاب... فرنام... چرا نمی آیید بشینین؟

- آره بابا بیاین بشینین... غذا از دهن افتاد.

- مهتاب به طرف میز رفت و فرنام هم کنار مادرش نشست.

- خوب چه خبر دختر لوس بابا؟ دوران انیشتن شدنت تموم شد؟

- آره بابا... حالا یکم می خوام به خودم برسم. راستی فرنام الهه زنگ زد گفت با دوستاش میخوان فردا برن کوه... گفت به تو هم بگم با ما بیای.

فرنام بی تفاوت بود و همان طور که سرش پایین بود قاشق راپر و خالی می کرد.

مهناز خانوم نگاهی به فرنام انداخت. شهرام معینی آهسته به مهتاب گفت:

- ببینم اصلا شنید؟

- نمی دونم بابا...

- بذار امتحان کنم...

بعد با صدای بلند پشت سر هم با لحن های متفاوت گفت:

- الهه... الهه... الی... الهه...

مهتاب خنده اش گرفته بود، اما فرنام واکنشی نشان نمی داد... مهناز خانوم با نگاهی غمگیین به فرنام خیره شد و سپس گفت:

- فرنام جان... فرنام

فرنام به خود آمد...

- بله... بله...

- چیزی شده مامان؟

- نه، هیچی نیست... خوب تو چی گفتی مهتاب؟

- هیچی عزیزم... غذاتو بخور...

- نه بگو...

- اگه اشتهات کور شد به من نیست ها... هیچی الهه گفت فردا با هم بریم کوه...

- کوه؟ با الهه؟

مهناز خانوم گفت:

- فرنام جان بهتره بری... این مدت هم درگیر کار و گرفتاری بودی. به ساسان هم بگو باهاتون بیاد...

- آخه...

مهتاب گفت:

- آره فرنام... ما با هم می ریم به اونا چی کار داریم... منم خسته شدم... مغزم پوکید از بس درس خوندم... باشه؟

- باشه...اتفاقا باهاش کار داشتم.

-با کی؟ با الهه؟

- نه، هیچی، هیچی، بی خیال...

شهرام معینی صحبت بچه ها رو قطع کرد.

- چی شد امشب خودت دست به کار شدی مهناز خانوم؟

- هیچی بابا، طفلی فخری خانوم زانوهاش درد می کنه... گفتم بره استراحت کنه.

فرنام شب بخیر گفت و به اتاق خود رفت. روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد. مرتب اتفاقات امروز را مرور می کرد. فردا،نه فردا، وای فردا قرار بود با ساسان به مرکز شهر بروند تا در مورد ترانه بیشتر بدانند. باخودش گفت... خدا بگم چی کارت کنه الهه.

صبح زود هر سه پایین کوه منتظر بچه ها بودند.

- می گم فرنام بیا خودمون بریم. 

- نه صبر کن الهه بیاد... کارش دارم.

- واسه چی فرنام؟ اینقدر الهه خانوم عزیز شدن؟

- به موقعش می فهمی... اوناهاش اومدن.

ساسان نگاهی به الهه و دوستاش انداخت.

- اوه... اونا رو... فکر میکنی بتونن برن بالا؟

- چی می گی؟ اینا هیچ وقت نمی تونن.

مهتاب این بار به جای فرنام گفت:

- آقا ساسان اینا فقط واسه کلاسش میان... هیچ وقت بیشتر از یک ساعت طاقت نیاوردن، چه برسه تا اون بالا بیان.

- من فکر کردم... پس بگو.

الهه به همراه دوستاش نزدیک شدن.

- سلام... سلام... سلام... چه عجب آقا فرنام هم تشریف اوردن، دست از کار کشیدن.

فرنام جدی و بی تفاوت گفت:

- بریم دیگه، حرف اضافی رو توی راه بزنین. 

همه به سمت کوه حرکت کردند. الهه و دوستانش جلو رفتند و فرنام و مهتاب به همراه ساسان پشت سر آن ها راهی شدند.

چند دقیقه بعد فرنام از مهتاب و ساسان فاصله گرفت و به الهه رسید.

- مهتاب خانوم چه خبر از درس ها؟ تموم شد به سلامتی؟

- بله دیگه... راحت شدم...

- خدارو شکر... حالا می خواین چی کار کنین؟

- هیچی... دوست دارم واسه فوق بخونم. شما چطور؟ نمی خواین ادامه تحصیل بدین؟

- والله خیلی دوست دارم اما فرصتشو ندارم... ببینم چی پیش میاد شاید اگه یه همراه خوب واسه درس خوندن پیدا کنم... البته حاج خانوم میگه زن بگیر.

بعد دستی به سرش کشید و زیرکانه نگاهی به مهتاب کرد. مهتاب خیلی عادی گفت:

- به سلامتی... ایشالا خوشبخت باشین.

ساسان که متوجه شد مهتاب عکس العملی نشان نداده، سعی کرد نظر او را به خود جلب کند.

- نمی دونم... حاج خانوم گیر داده... می گه می خواد قبل از این که دوباره مشرف بشه، من ازدواج کرده باشم... منم گفتم همین طوری زن نمی گیرم، باید دلم یه جایی بند بشه... مثل اون دوتا نیستم که براشون زن گرفتین.

- مگه برادراتون ناراضی هستن؟

- نه، اما خوب اونا خیلی خجالتی بودن... تا اسم زن رو میاوردن صورتشون مثل لبو می شد. این بود که حاج خانوم با حاج آقا خودشون اقدام کردن... خدا رو شکر زن داداش هام از هر نظر عالین... برادرهام هم دوستشون دارن، اما من خودم گفتم باید اول عاشق بشم، بعد استیین بالا بزنین.

مهتاب با دقت به حرف های ساسان گوش می داد.

- مهتاب خانوم من اگه ازدواج کنم نمی ذارم زنم دست به سیاه و سفید بزنه، ولی می تونه دست به وسایل رنگی بزنه... اشکالی نداره.

مهتاب از خنده ریسه رفته بود.

*****************

فرنام در کنار الهه قدم زنان می رفتند و از بچه های دیگه فاصله داشتند الهه باب صحبت رو باز کرد:

- سمیرا رو که میشناسی...

- آره این یکی رو خوب یادمه... یعنی یه کاری کردی که یادم مونده.

- آره... فکر نکنی منتظر تو موند ها... الان باباش براش یه بوتیک لباس زده.

- خوبه...

- راستی فرنام تو نمی خوای از تنهایی در بیای؟

فرنام قاطعانه پاسخ داد:

- نه...

- دوستت چی؟ همون پسر خوشتیپه؟

- واسش نقشه نکش... اون اهل این جور برنامه ها نیست.

- وا... به جهنم... منو بگو می خواستم بهتون لطف کنم.

- لازم نیست، لطفت رو واسه ی خودت نگه دار.

- لیاقتت همون دخترایی هستن که توی محل کارتن... مخصوصا اون دختر آفتاب مهتاب ندیده ای که شده منشی شرکتت.

فرنام با شنیدن این حرف ایستاد الهه به حالت قهر روی تخته سنگی نشست. فرنام خوب می دانست که الان وقتش رسیده، پس سعی کرد لحنش مهربان باشه.

- خوب بر فرض که این طور باشه... به قول تو آفتاب مهتاب ندیده. حالا تو چرا ناراحتی عزیزم؟ همه که مثل شما با کلاس و با پرستیز نیستن، هستن؟

الهه از لحن خوش فرنام سو استفاده کرد.

- هچی بابا، ناراحت که نیستم... فقط فکر کردم بهت چشم داره... من چند بار هم به مامانت گفتم ماشالا فرنام خیلی خوشگله... حتی از دختر های فامیل هم قشنگ تره...

فرنام به ظاهر خندید

- خیلی ممنون که منو با دختر های فامیلمون مقایسه کردی...

الهه خندید.

- نه بابا، شوخی کردم... منم به سمیرا گفتم، گفتم فرنام اول و آخرش پیش خودمه... گفتم این قدر حرص نخور... 

بعد الهه با بی خیالی گفت:

- اصلا خوب کاری کردیم حرصشو درآوردیم...

- حرص کی؟

- همون دخترِ، منشیی شرکتتون... با سمیرا اون روزی بود که تولدت بود... کلی سر به سرش گذاشتیم. کلی خندیدیم.

الهه خندید. فرنام حالا دیگر مطمئن بود که آن روز ترانه از رفتار الهه ناراحت شده. الهه تمام چیز هایی را که به ترانه گفته بود تعریف کرد.

موقع بازگشت فرنام مهتاب وساسان را منتظر دید. مهتاب نگاهی انداخت و پرسید:

- اِاِاِاِاِاِ ... پس الهه کو؟

- با دوستاشه...

- یعنی ما بریم؟

- آره دیگه کاری این جا نمونده...

مهتاب به سمت ماشین حرکت کرد ساسان کنار فرنام قرار گرفت.

- ساسان من فردا دیر میام... می خوام برم مرکز شهر ببینم کسی می شناستشون یا نه؟

- فردا مرخصیش تموم می شه... باید دیگه بیاد سرکار... فقط وقتی اومدی خواهشا تابلو بازی در نیار، عادی رفتار کن.

- باشه... تو هم چیزی بهش نگو. به کسی هم نگو که من رفتم مر کز شهر، بگو یه ماموریت داشته دیر میاد، به خودشم بگو هر کی تلفن زد و با من کار داشت بگه دیر تر بیاد. نزدیک ساعت یازده خوبه...

- باشه..

صبح زود فرنام به همان آدرسی که قبلا ترانه و دوستش را رسانده بود رفت. داخل تولیدی شد تا بلکه نشانی از ترانه پیدا کند.

همه مشغول کار بودند و صدای چرخ خیاطی به گوش می رسید. پسری جوان از در خارج شد.

- بله؟ می تونم کمکتون کنم؟

- ببخشید قربان من با رییس این مجموعه کار داشتم...

- آهان... آقای خسروی رو می گین... ما بهشون می گیم حاج آقا. شما برید داخل منتظر باشید، ایشون خودشون تشریف میارن.

چند دقیقه بعد همان پسر با سینی چای و قند وارد شد قبل از این که فرنام صحبت کند گفت:

- الان میان...بهشون گفتم شما باهاشون کار دارین...

چند دقیقه بعد مردی با چهره ی مهربان و با کت و شلواری خاکستری رنگ وارد اتاق شد. فرنام به احترامش از جای برخاست.

- بفرمایید... بفرمایید خواهش می کنم.

- سلام.

- علیک سلام... امری داشتی پسرم؟

- عذر میخوام شما ریس این مجموعه هستید؟

- بله... 

- من می خواستم ببینم شما اطراف این محل خانواده ای به اسم سمیعی می شناسین؟

فرنام احساس کرد که رنگ چهره ی اقای خسرویی به زردی گرایید.

- چطور؟ اتفاقی افتاده؟

- من... راستش... اجازه بدید از اول براتون بگم.

فرنام صادقانه تمام اتفاقاتی رو که از ورود ترانه به دفتر افتاده بود برای آقای خسروی تعریف کرد. آقای خسروی متفکرانه گفت:

- ببین پسرم... گفتی اسمت چی بود؟

- فرنام جناب آقای خسرویی.

- بله... فرنام جان... ممنون که به من اعتماد کردی...خوب، اما من نمی تونم الان به شما چیزی بگم... باید مطمئن بشم... یعنی باید از شما وخانوادتون یه تحقیق کوچولو کنم... به من حق بده پسرم. واسه ی من مسولیت داره. امیدوارم بتونی درک کنی... هر چند از صداقت و وجنات شما پیداس که امر خیره اما بازم من باید...

فرنام حرف حاج خسروی را قطع کرد.

- بله حاج آقا... من متوجه هستم. این شماره ی تماس منه... من منتظر تماس شما می مونم فقط، فقط خواهش میکنم... زودتر اگه براتون امکان داره...

فرنام آدرس منزل خودش و محل کار خودش و پدرش و هر چه که به او مربوط می شد را روی کاغذ نوشت و به دست حاج خسروی داد.

- چشم پسرم... چشم... من باهاتون تماس می گیرم.

وقتی فرنام به شرکت بازگشت، ترانه را در محل همیشگی اش دید. سعی می کرد لبخند خود را پنهان کند، اما نشد.

ترانه از جایش بلند شد و به آرامی سلام کرد.

- سلام.

- سلام خانوم سمیعی... چه خبر؟ کسی با من کار نداشت.

ترانه لیست مراجعه کنندگان را خواند. در همین حین ساسان با لبخند وارد شد و به هر دو نگاه کرد. بعد دستش را روی شانه ی فرنام گذاشت.

- اِ... تویی... چه خبر؟

- سلامتی... چی کار کردی؟ باهاشون به توافق رسیدی ؟

فرنام نگاهی به ترانه کرد و در همان حال که دفتر رو به رویش نگاهی می انداخت گفت:

- آره... گفتن که تماس می گیرن. باید منتظر تماسشون باشیم.

بعد به همراه ساسان وارد اتاق مدیر شدند.

- دیوونه... فکر نمی کنی شک می کنه...

-برو بابا، خیلی آماتوری.

- نه بابا، مثل این که تجربش رو هم داری.

ساسان با ترس گفت:

- نه نه، نه به جون فرنام... منم مثل توام باور کن... اولین بارمه.

فرنام یکه خورد اما به روی خودش نیاورد.

- حالا چی گفت؟

- هیچی، حدست درست بود. همون جایی که پیادشون کردم، همون جا توی تولیدی از مسولش پرسیدم... به نظرم ادم درستی می اومد...

- از کجا فهمیدی ادم درستیه؟

- وقتی بیرون اومدم از چندنفر از همسایه هایی مغازش سوال کردم... رو سرش قسم می خوردن. حتی آدرس روحانی محلشون و مسجدی که توش کار میکنه رو هم بهم گفتن... آدم متشخصی بود. خیلی هم منطقی بر خورد کرد. گفت باید اول از من مطمئن بشه...خودش تماس می گیره.

در همین هنگام صدای در آن دو را متوجه خود کرد. خانوم محبی در آستانه ی در ظاهر شد.

- ببخشید آقای معینی... مسئول فروش شرکتی که پریروز تماس گرفت الان توی اتاق ماست.

- راهنماییشون کنین داخل... خودتون هم تشریف بیارین...

بعدازظهر همان روز تلفن همراه فرنام به صدا در آمد.

- بله؟

- سلام علیکم... آقای معینی بنده خسروی هستم... به جا آوردین که...؟

- آقای خسروی...بله. حال شما؟ امری هست در خدمتم؟

- ببخشید مزاحمتون شدم... در مورد موضوعی که باهاتون صحبت کردم... مانعی نداره می تونین تشریف بیارین تا با هم صحبت کنیم؟

- من امروز نمیرسم، اما چشم فردا صبح، اگه شما هم مشکلی نداشته باشین میام اونجا...

- خواهش می کنم... منتظرم... خدانگهدار.

- خدانگهدار.

فرنام بعد از قطع تماس به فکر فرو رفت. حس این که به ترانه بیشتر نزدیک میشه وجودش را غرق شادی غریبی کرد که تا آن لحظه چنین احساسی را تجربه نکرده بودم. لبخند ملایمی بی آن که خودش بخواهد صورتش را پوشاند.

فصل شانزدهم

- بفرمایید آقای معینی... خوش آمدید.

- ممنون حاج آقا 

حاج خسروی با صدای بلند گفت:

- محسن... محسن جان بابا... دو تا چایی بیار.

- خوب شما خوبید که؟

- بله، ممنون.

- آقای معینی اشکال نداره اسم کوچیکتون رو صدا بزنم؟

- نخیر قربان، بفرمایید.

- اول از همه من یه عذر خواهی به شما بدهکارم... واقعا باید ببخشید که من همچین جسارتی کردم و خواستم در موردتون بشتر بدونم. البته باید به بنده هم حق بدین... واسم مسولیت داشت. خوب بیشتر از این منتظرتون نمی ذارم.

در همین موقع محسن وارد اتاق شد و بعد از سلام و احوال پرسی استکان های چای و قندان را روی میز قرار داد و رفت.

- خوب داشتم می گفتم... به هر حال شرمنده ام... چی می خوای در مورد خانواده ی سمیعی بدونی پسرم؟

- شما می شناسیدشون؟

- اگه بگم دخترشون، یعنی همون کسی که شما اومدین ازش تحقیق کنین... این جا برای من کار می کنه چطور؟

فرنام با چشمان که از فرط تعجب گشاد شده بود گفت:

- امکان نداره حاج آقا... یعنی بعد از ساعت شش و یا هشت، این جا دوباره مشغول میشه؟؟

- نه پسرم، همه ی کسانی که برای من کار می کنن توی تولیدی مشغول نیستن... بعضی هاشون سفارشات ور توی خونه انجام میدن... ترانه هم یکی از اوناهاس. ترانه خیلی وقته که این جا کار می کنه. حتی قبل از آن که برای شما کار کنه. راستش من خودم بهش پیشنهاد دادم که بره شرکت شما.

- شما؟ ببخشید منظورتون رو متوجه نمی شم، میشه بیشتر...

- بله... اون روزی که من آگهی شما رو دیدم، پسرم محسن، همین که دیدینش و چند بار هم خودم از شما و محل کارتون تحقیق کردم. می خواستم بدونم قراره چه کاری انجام بده و مطمئن باشم... متوجه هستید که؟

- بله... اما... چرا شما؟

- الان خدمتتون عرض می کنم... بفرمایید چاییتون سرد شد.

- ترانه رو از کجا می شناسید حاج آقا؟

- جریانش مفصله... ترانه از زمانیکه پانزده و شانزده سالش بود برای من کار می کرد. تا وقتی دانشگاه رفت... بعد از اتمام تحصیلش، چون بازم قصد ادامه تحصیل را داشت، من شرکت شما رو بهش معرفی کردم. گفتم که قبلش از شما و شرکتتون تحقیق کرده بودم. دیروز هم که تشریف آوردید من تعمدا از شما آدرس و محل کارتون رو پرسیدم. می خواستم ببینم واقعا قصدتون خیره یا خدا ناکرده... بگذریم... قبل از این که ترانه این جا کار کنه مادربزرگش برای ما کار میکرد. بعد ترانه جایگزینش شد. ترانه رو یکی از دوستای نزدیک من بهم معرفی کرد که البته دخترش هم همین جا مشغول به کاره. اگه دوست دارین در مورد ترانه بیشتر بدونین می تونین از ایشون بپرسین... اجازه بدید... محسن ... محسن...

چند دقیقه بعد محسن وارد اتاق شد.

- بله حاجی؟

- به خانوم طالبیان بگو بیاد بالا چند دقیقه کارش دارم.

- چشم حاجی

حاج خسروی رو به فرنام گفت:

- می بینید که ... به جز من و پسرم، محسن که بهش اعتماد دارم کسی نمی تونه بره پایین و مزاحم خانوم ها بشه. به هر حال یه محیطه...

- بله ... متوجه هستم.

چند دقیقه بعد هر دو با صدای در به خود آمدند. در چهار چوب در چهره ی آشنایی نگاه فرنام را به خودش جلب کرد

- شما...

- سلام آقای معینی ... حال شما؟ شما این جا چی کار می کنین؟

حاج خسروی به دختر اشاره کرد و گفت:

- سحر خانوم ... بابا ... با این جا بشین.

سحر هنوز متعجب بود و در همان حال روی صندلی نشست . حاج آقا خسروی رشته ی کلام را به دست گرفت:

- حدس می زدم که آقای معینی رو بشناسی... سحر خانوم... ایشون چند تا سوال از شما در مورد ترانه خانوم دارن. من دیروز به شما گفتم در مورد ایشون... البته اسمی ازشون نبردم. گفتم یکی از دوستای نزدیک و مورد اعتماد... اگه میشه بی پرده هر چی در مورد ترانه می دونی به ایشون بگو... مطمئن باشم دخترم؟

- بله حاج آقا مطمئن باشین...

- من بیرون منتظر می مونم.

بعد از رفتن حاج خسروی سحر گفت:

- حاج ـقا گفتن دوست مورد اعتماد... من فکر نمی کردم... یعنی اصلا تصورش رو نمی کردم که شما باشین. در مورد ترانه چی می خواین بدونین؟

- هر چی که می دونین... خواهش می کنم ...

- اگه آقای خسروی ضمانت شما رو نکرده بودن، من هیچ چیزی رو به شما نمی گفتم. ترانه مثل خواهرمه... دلم نمی خواد رازهای زندگیش رو کسی بدونه. دلم نمی خواد زندگیش بهم بریزه. آقای معینی اون تازه یه خورده بهتر شده.

- اما من باید همه چیز رو بدونم. حتی اگه به عنوان یه شریک زندگی نه... به عنوان کسی که واقعا دوسش داره. این لطف رودر حق من انجام بدین. خواهش می کنم.

- از کجا مطمئن باشم؟ چه تضمینی وجود داره... ها؟ شما به من بگین...

- نمی دونم چطوری قانعتون کنم؟ اگه من واقعا دوسش نداشتم فکر می کردین... این همه راه رو واسه ی دونستن ماجرا می اومدم؟؟ من واقعا دوسش دارم... باور کن.

فرنام کلمه ی آخری رو با حس خاصی گفت. سحر احساس رو به راحتی توی چشم های فرنام خواند:

- فقط یه چیزی به من قول می دین؟ که همه چی همین جا بمونه.... قول می دین که به ترانه چیزی نگین؟

- بله...شما مطمئن باشید.

سحر نفس عمیقی کشید:

- سال ها پیش وقتی که پدر ترانه آقای کمال سمیعی و مادرش آزیتا با هم ازدواج کردند، در یه خونه ی قدیمی که الان تبدیل به یک کوچه و محله ی شمال شهر شده زندگیشون رو شروع کردند. خونشون موروثی بود. یعنی از پدر به بچه ها ارث رسیده بود. این طور که من می دونم و از زبان ترانه شنیدم،مادربزرگ ترانه با ازدواج پدر و مادرش با هم مخالف بود. درسته که از یک طبقه بودن... اما خوب... خانواده ی مادر ترانه فقط به پول فکر می کردند و بس. پدر ترانه هم بعد از آشنایی با مادرش، قید همه چیز رو زد و مثل خانواده ی مادر ترانه شد. همه اش دنبال پز دادن به همدیگه بودن. اینطور که ترانه می گه توی خانواده ی مادریش این امر عادیه... خلاصه... کمال سمیعی مادرش رو که همون مادربزرگ ترانه می شده و همه البته بی بی گل صداش می زدن رو مجبور می کنه که خونه رو بکوبه و به جاش یه خونه ی خیلی زیبا و بزرگ بسازن. اوایل بی بی گل مخالفت می کرده اما پدر ترانه گفتم که قید همه چیز رو زده بوده... حتما باید اون جا برین خونه ی خیلی قشنگیه توی شهرک...

- من اونجا رفتم سحر خانوم... ترانه توی روزمه آدرس اون جا رو داده بود... شما می دونین چرا؟

سحر آهی کشید:

- بله ... الان براتون توضیح می دم... فقط خواهش می کنم به ترانه چیزی نگین.

- باشه... مطمئن باشین.

بعد از کوبیدن خونه و ساختن خونه ی جدید، پدر ترانه حالا به یکی ازمعروفترین کار خانه داران تبدیل شده بود. البته همه ی اینها رو از ثروتی که پدرش به جا گذاشته بوده داشته و با سرمایه گذاری بیشترش کرده. طبقه ی اول رو به اسم بی بی گل می زنه و طبقه ی دوم رو هم به نام همسرش آزیتا. بعد از گذشت چند ماه آزیتا باردار می شه ... و اولین دخترش رو به دنیا می یاره که اسمش رو نازیلا می ذارن. رفتار آزیتا با بی بی گل توی خونه خوب نبوده . با این که جدا زندگی می کردن، یعنی مستقل از هم بودن ، اما نیش و کنایه هاش رو به بی بی گل می زده. چند ماه بعد از به دنیا اومدن نازیلا، آزیتا نا خواسته باردار می شه ... چند بار هم تصمیم به سقط جنین می گیره، اما باز هم بی فایده بوده و بی بی گل با اصرار هاش جلوی این کار رو می گرفته. خلاصه به تصور این که بچه پسره و می تونه به این وسیله شر بی بی گل رو از خونه کم کنه نگه می داره... اون زمان هم سونوگرافی یا چیزی نبوده که جنسیت بچه رو مشخص کنه... بعد از چند ماه آزیتا یه دختر دیگه به دنیا می یاره که اون رو نمی خواسته. همه چی سر بی بی گل می شکنه. بچه و بی بی گل رو از خودش می رونه. حالا یه بهانه ی جدید هم داشته تا بتونه نصف دیگه ی خونه رو به نام خودش کنه. حتی برای اون بچه اسم انتخاب نکرده بودن. همه انتظار داشتن که با یه پسر رو برو بشن. بی بی گل اسم بچه رو به یاد دختر مرحومش که روز عروسیش فوت کرده بود ترانه می ذاره... عموهای ترانه سالها پیش به خارج از کشور مراجعه کرده بودن و اونا حتی از کمال هم بی عاطفه تر بودن. بی بی گل فقط یه دختر جوون داشته که اونم وقتی بیست سالش بوده قبل از شب عروسیش توی تصادف کشته می شه و از دنیا می ره. بی بی گل می گفت وقتی جایی می رفتند به صاحب خونه می گفتن ما این دختره رو نمی خوایم شما بچه نمی خواین؟ می گفت اصلا ترانه رو نمی دیدن. حتی مادرش هم یه بار بغلش نکرده باورتون می شه. یه بار در آغوشش نگرفته بوده. بی بی گل ترانه رو پایین می بره و خودش مسولیت اون رو به عهده می گیره. ترانه هر روز در خانه ی پدریش در کنار پدرو مادر و خواهرش بزرگ می شده اما با حسرت وجود اونها... و وجود این که می دونسته اونا پدر ومادرش هستن. یه شب وقتی ترانه توی باغ بود، یکی از مهمون های مست پدرش بیرون می یاد و ترانه می ترسه واز صدای ترانه بی بی گل بیرون می یاد... دیگه محل امنی رور نمی بینه. چندماه بعد هم آزیتا باردار می شه و این بار پسری به اسمم سپهر می یاره... بی بی گل رو تهدید می کنه که ترانه رو از او می گیره... بی بی گل خونه رو به اسم آزیتا می کنه و ترانه رو با خودش می یاره... تا این جا رو بی بی گل برام تعریف کرده برای مادرم البته من هم از اون شنیدم...

- باورم نمی شه...

- هنوز خیلی چیزها مونده که راجع به ترانه بدونی... خیلی چیزها... ترانه با مادر بزرگش می یان همین خیابونی که ما ساکن هستیم. خونه ی بغلی ما رو اجاره کردن و توش ساکن شدن. من همون موقع بود که ترانه رو شناختم. دختر گوشه گیری بود... از همه چیز ترس داشت... تقریبا 12 سالش بود که اومدن خونه ی جدید... بی بی گل همه چیزش رو باخته بود .الان دیگه همه ی زندگیش ترانه بود. با ترانه می رفتیم مدرسه؛ البته اون توی مدرسه ی ما نبود اما مدرسه هامون نزدیک هم بودن. با هم می رفتیم... شنیده بودم بچه ها باهاش رفتار درستی ندارن. ترانه دختر باهوشی بود خیلی باهوش... نمره هاش همه خوب بود. پدرم واسه ی بی بی گل کار پیدا کرد. در واقع همین حاج آقا خسروی خانوم هایی رو که نیاز مالی داشتند این جا می آوردند و کار می کردند. بی بی گل کم کم تونست خودش رو جا بندازه. با پولاش یه ماشین بافتنی خرید و تو خونه کار می کرد. دیگه با دستاش نمی تونست کار کنه. آخه بافتنیش خیلی خوب بود. خلاصه همین طور می گذشت. من تنها دوستش بودم . به غیر از من دوستی نداره. خیلی سعی کردم خودم رو بهش نزدیک کنم. وقتی ما رفتیم دبیرستان، یه روز که از مدرسه بر می گشتیم ،دم در خونه ی بی بی گل شلوغ بود. پر از کفش... هنوزم یادم مونده. از داخل خونه صدای جیغ و داد و گریه می اومد... با ترانه رفتیم داخل ... ترانه غش کرد... بی بی گل سکته کرده بود و...

سحر به این جا که رسید اشک هاش و با دستمال پاک کرد.

فرنام دو دستش را زیر چانه قرار داده و به دیوار رو به رو خیره شده بود.

- ترانه خیلی سختی کشید...خیلی... یه دختر پانزده ساله تک و تنها توی این شهر... دو ماه بعد صاحب خونه ترانه رو جواب کرد. حاجی هر کاری کرد نتونست جلوی صاحب خونه رو بگیره. ترانه هر شب یه جایی بود. طفلک اثاث منزل بی بی گل رو توی انباری ما گذاشت. خودش پیش همسایه ها می موند. خیلی سختش بود، تا این که طبقه ی بالای خونه مون خالی شد داداشم خونه گرفت و رفت. بابام هم ترانه رو مثل دخترش دوست داشت. مامانم هم همین طور... یه خورده بالا رومرتب کردیم. مامان نذاشت وسایل بی بی گل رو بذاره بالا. می گفت یادش می افته... تا این که... ترانه رفت هنرستان. درسش خیلی خوب بود... رشته ی کامپیوتر رو خیلی دوست داشت. منم به خیاطی علاقه داشتم. بعد از ظهر ها می رفتم پیش حاجی با مادرم. همون موقع بود که ترانه حالش بد و بدتر شد. شب تا صبح گریه می کرد. بعدش دیگه گریه نکرد. ناراحتی شدید روحی گرفته بود. بردیمش دکتر گفتن باید بستری بشه... یه چند روزی بستری بود، تا این که برگشت خونه. به بابام گفتم به حاج خسروی بگه بذاره ترانه به جای بی بی گل بیاد سرکار. خیاطی رو یه مقدار بلد بود، اما استاد بافتنی بود مثل مادربزرگش. ترانه مجبور شده بود ماشین بافتنی رو بفروشه به خاطر مخارجش. خلاصه ترانه اومد سر کار. توی اون سال چند بار دیگه هم ترانه بستری شد. دکترش خیلی کمک کرد تا بهتر بشه. تا این که کنکور داد و قبول شد... همین جا... نمی خواست بره، اما دکتر صداقت دکتر ترانه گفت واسه این که بهتر تو اجتماع باشه بره . بهش می گفت باید یاد بگیره با زندگی بجنگه... رفت دانشگاه اما بچه ها رفتار خوبی باهاش نداشتن. ترم اول که بود می خواست انصراف بده. دوباره دکتر مجبورش کرد بره سر کلاس. خلاصه با مشورت دکتر صداقت همه چیزبهتر شده بود، اما ترانه هنوزم خیلی تا خوب شدن فاصله داشت. حاج خسروی کامپیوتر خرید و گذاشت توی تولیدی... ترانه کمکش می کرد حساب کتاب ها رو وارد کنه. ترانه هم از اون کامپیوتر برای درسش استفاده می کرد. وقتی درسش تموم شد هنوزم تو خیاط خونه پیش ما کار می کرد ... دختر با استعدادی بود. گاهی اوقات خودش یه چیزهایی می کشید. بعد روی پارچه ها در می آورد ... بد نبود... می خواست ادامه تحصیل بده، اما پول کافی نداشت. حاج خسروی آگهی شما رو دید بعد از شرکت شما تحقیق کرد به وسیله ی یکی از دوستاش

با دکترش هم مشورت کرد گفت بهتره بره شاید بتونه. بهتر با محیط بیرون ارتباط برقرار کنه. بقیشو هم که خودتون می دونین. البته بعد از برگشتن از سر کار هم توی خونه با چرخی که حاجی داده بود، سفارشات رو درست می کرد. اگه بخواین من شماره و آدرس دکتر صداقت رو براتون می نویسم. می توینن برین پیشش.

فرنام خودنوسش را در آورد.سحر آدرس را نوشت. بینی اش رابا دستمال پاک کرد. قبل از این که از در خارج شود گفت:

- فقط ... قول دادین بین خودمون بمونه.

- حتما... مطمئن باشید خانوم.

- آقای معینی...

- بله؟

- اگه واقعا دوسش دارین ... بهش فکر کنین. اگه علاقتون واقعی نباشه... ترانه نابود می شه. دکتر گفت اگه شوک عصبی بهش وارد بشه، دوباره بیاد بستریش کنه. ما خیلی زحمت کشیدیم تا سر پا نگهش داشتیم .خواهش می کنم اذیتش نکنین. خداحافظ

فرنام در حین رانندگی به حرف های سحر فکر می کرد. طاقت نیاورد و در گوشه ای از خیابان پارک کرد. کنار جوی آب نشست و دستش را روی سرش گذاشت.

فصل هفدهم

- احوال ترانه جون چطوره؟

- خوبم...

- بیا عزیزم... بیا خانومی... چایی بخور خستگیت درآد.

- ممنون

- چه خبر؟

- هیچی...

میترا در همان حالی که چای می نوشید به ترانه نگاهی کرد:

- از دست اآزاده... نمی دونم اینا رفتن ماه عسل یا سال عسل... الان دو ماه خانوم ول کرده رفته نمی یاد تکلیف خودش رو هم مشخص کنه...

ترانه برای این که مسیر نگاه میترا رو که به او خیره شده بود عوض کنه پرسید:

- خانوم بذر افشان امروز هم نیومدن؟

- آره طفلی... بچه اش زود به زود سرما می خوره. واکسن هم بهش زدن اما بازم مریض می شه.

- مگه بچه داره؟

- آره ... یه پسر کوچولو...

- شما چی؟

میترا خنده ی بلندی کرد:

- من... نه بابا ما هنوز کامل از هفت خان رستم عبور نکردیم. من و همسرم نامزد کردیم کو حالا مونده تا عقد کنیم... دو سال دیگه ... باید درس همسریم هم تموم بشه از ینگه دنیا تشریف بیارن . اونوقت ... کی لی لی ییلی.. تو چی کسی توی زندگیت نیست؟

قبل ازاین که ترانه جواب بدهد فرنام در کنار میز او قرار گرفت. میترا با خسته نباشید کوچکی سریع آن جا را ترک کرد. فرنام بلوز مردانه ی سفید رنگی پوشیده بود که به او خیلی می آمد.

- خانوم سمیعی... می شه شماره این شرکت ها رو برام پیدا کنین و قرار امروزشون رو لغو کنین.

- بله...

فرنام همان طور که سر جای میترا نشسته بود، منتظر شد و به ترانه نگاه می کرد. ترانه در حین انجام کار گرمی نگاه فرنام را حس می کرد اما قبل از این که برگردد فرنام مسیر نگاهش را تغییر می داد.

ناگهان به خود آمد و به طرف دفترش رفت و با تلفن همراهش به مطب دکتر صداقت تماس گرفت.

- عذر می خوام دکتر صداقت؟

- بله... امرتون؟

- بنده معینی هستم قربان ... فرنام معینی ...

- بفرمایید ...

ـ می خواستم یه قرار ملاقات بذاریم...

- عذر می خوام بابت....؟

- من می خوام با یکی از بیمارهای شما ازدواج کنم ... می خواستم در موردشون بدونم...

- اما ... نمی شه جناب معینی. ما نمی تونیم اسرار بیمارمون رو برای کسی فاش کنیم. متوجه هستین که چی میگم؟

- بله... اما من شمارتون رو از یکی از دوستان شون گرفتم. آقای حاج خسروی می شناسینشون؟

- بله... البته کی هست که ایشون رو نشناسه... اما خوب من نمی تونم این طوری... آخه... ببینید جناب... فرمودید فامیل شریفتون؟

- معینی هستم

- بله... شما با ایشون تشریف بیارین ببینم چی کار می تونم براتون انجام بدم.

- ممنون ، خدانگهدار

******

- چیه ... لبخند می زنی؟

- هیچی سحر.

ترانه دستش رو زیر چانه اش قرار داد و در حالی که با انگشت بر روی میز می کشید دوباره لبخندی زد.

سحر در مقابلش قرار گرفت:

- بگو دیگه اه ... می بینی که دارم از فوضولی می میرم.

- هیچی ... امروز احساس کردم آقای معینی همش حواسش به منه.

سحر به روی خود نیاورد.

- از کجا احساس کردی؟ یعنی چطوری؟

- وقتی سرم پایین بود، حس می کردم یکی نگام می کنه... اما وقتی سرم رو بالا کردم، دیدم نگاشو برگردوند.

- اا... پس خانوم واسه همین می خندند... آهان...

- واسه همین خنده ام گرفت.

- ترانه...؟

- اوهوم...

- تا حالا کار دیگه ای هم کرده؟ منظورم حرکت دیگه ای؟

- نه ... نمی دونم تو که می دونی ... من به این چیزها دقت نمی کنم.

سحر آهی کشید و به کارش مشغول شد.

*****

- فخری جون می شه... تلفن رو برمی داری؟

- خانوم جون من دستم بنده بی زحمت...

-مهناز خانوم با لحن شوخی مشابه مهتاب به فخری گفت

- باشه ... به هم می رسیم.

- سلام... الو... الو...

- سلام 

- سلام جلال خوبی؟ مریم چطوره؟ چی کار می کنی؟

- خوبن... همه خوبن... شما چطورین؟ سیر ترشی چطوره؟

- سیر می خوای؟ الو صدات نمی یاد جلال...

مهناز خانوم در حالی که صدایش را بلند می کرد گفت:

- الو... جلال...

- خوب شد؟

- آره... آره...

- هیچی می گم حال سیرترشی ما چطوره؟

- برات نگرفتم... چشم امسال می گیرم... بیا اینجا بخور...

- بابا ...منظورم فرنامه... عروس دار شدی؟

- نه بابا جلال دلت خوشه؟ هر چی بهش می گیم زن بگیر ... اصلا تو کتش نمی ره.

- خوب اون یکی رو بده بره؟

- کی مهتاب ؟ نه اونم بهانه ی درسش رو داره.

- خلاصه بهت بگم مهناز ما عید اومدیم. باید عروسی بییفتیما... حتی اگه شده عروسی شهرام.

- چی می گی؟ تو داداش منی باید طرف من و بگیری... جدا عید می یای ؟

- آره راهم نمی دی نه؟

- چرا به شرطی که همتون بیاین.

- نه فقط من و مریم میایم... بچه ها رو که رد کردیم رفت خودمون خلاص شدیم. حالا می خوام بریم ایرانگردی...

- قدمتون رو چشم تشریف بیارین.

- حتما با کله می یایم اونجا... این قدر می مونیم تا ساکامون رو بذارین دم در...

- اوا... این چه حرفیه؟ شما بیاین اصلا نرین ... خونه خودتونه.

- مرسی... بای.

- خداحافظ داداش

صبح زود فرنام از جا بلند شد، اما سریعا گوشی تلفن همراهش رو برداشت و شروع به شماره گیری کرد. مامان فخری با لحن اعتراض آمیزی گفت:

- الان... صبحونه نخورده؟

- الان می یام مامان فخری... الو ساسان امروز من چند ساعت دیر می یام... بی زحمت...

- باشه ... باشه... فهمیدم... آقای مجنون... حواسم هست ...

- مرسی

- بیا بشین مادر...

فرنام صندلی را کشید و نشست.

- سلام مامان

مهتاب خمیاز ه ای کشید و در کنار فرنام قرار گرفت.

- مامان من امروز می خوام برم کتاب خونه... بعدش هم باید با سهیلا بریم دنبال چند جا... می خواد واسه نامزدیش لباس ببینه...

- باشه فرنام جان بعد از ظهر برو دنبال خواهرت ... اون موقع دیگه کاری هم نداری.

فخری خانوم با ذوق گفت:

- ایشالا عروسی خودت مهتاب جان...

- مرسی مامان فخری.

*******

فرنام از سرما دست هایش را در کتش فرو کرد.

- زود باشید سحر خانوم.

- ببخشید آقای معینی ... شما با آقای خسروی صحبت کردین؟

- بله... من با ایشون صحبت کردم. گفتن به دکتر صداقت توضیح دادن.

چند دقیقه بعد هر دو در مطب دکتر صداقت بودند.

- بفرمایید آقا نوبت شماست.

- ممنون

فرنام در زد و به اتفاق سحر داخل شدند. برخلاف تصورش مردی میانسال و بسیار خوش برخورد را در فضایی که به زیبایی طراحی شده بود دید.

- سلام... خیلی خوشوقتم

- ممنون... آقای دکتر دفتر زیبایی دارین . واسه همینه هر کی می یاد این جا زود جذب شما می شه...

- خواهش می کنم. جناب خسروی به بنده لطف دارن. ایشون از دوستان قدیمی پدر هستن...

سحر شروع به صحبت کرد.

- آقای دکتر ایشون آقای معینی هستن... قصد ازدواج با ترانه رو دارن. می خوان در مورد وضعیتش براشون صحبت کنین...

- بله..خانوم الب زاده... شما از هر نظر مطمئنید ایشون...؟

- بله... هم من هم آقای خسروی...

دکتر به صندلی تکیه داد:

- باشه... وقتی حاج آقا بگن ... چشم.

سحر از جایش بلند شد.

- من بیرون منتظر می مونم، با اجازه.

- خوب ... قبل از هر چیزی می خوام یه چیزی رو صادقانه بهم بگی؟ باشه؟

- بفرمایید

- شما واقعا دوستش دارین؟ یا ... بیبنید... بذارین این طوری بگم... اگه قراره با احساساتش بازی کنین، اگه خانوادتون مخالفن و اگه الان که اومدین این جا فکر همه چیز روکردین... هیچی ... اما اگه نه خواهش می کنم برگردین.

فرنام به جلو خم شد:

- مطمئن باشید دکتر ... من توی زندگیم فقط یه بار دل به کسی دادم ، اونم ترانه اس... متاسفانه... نمی دونم چطوری ثابتش کنم.

فرنام بلند شد و خواست اتاق رو ترک کند.

- بفرمایید بشینید آقای معینی... من چند تا بخشید به شما بدهکارم. البته باید به من حق بدین... می دونید اول این که ترانه تو وضعیت حساسیه. احتیاج به مراقت زیادی داره. من دارم همه تلاشم رو می کنم. متوجه هستید که؟

فرنام به نشانه ی تایید سرش را تکان داد و روی صندلی جا به جا شد.

- دوم این که هر روز دختر های زیادی می یان این جا که با احساساتشون بازی شده و من وقتی می بینمشون... بگذریم... من... می دونم شما واقع دوسش دارین و واقعا هم می خواین باهاش ازدواج کنین، چون هر کس دیگه ای بود تا این جا نمی اومد. ببینید آقای معینی... زمانی که این دختر خانوم رو این جا آوردن دقیقا یه مرده ی متحرک بود روی دو تا پا... در مورد وضعیت خانوادش که می دونید؟

- بله

- خوب مرگ مادربزرگش اثر خیلی بدی روش داشت . ما خیلی سعی کردیم اون رو به زندگی برگردونیم. کار مشکلی بود، چون با هر ضربه ای که به این دختر وارد بشه، نه تنها معالجش سخت تر م یشه بلکه صدمات بیشتری می خوره. اون همیشه بدنش سرده ... دختری که توی چله ی تابستون با چهار پنج تا پتو هم خوابش نمی بره. همیشه در حال لرزشه و اگه شوک قوی بهش وارد بشه غش می کنه. ایمنی بدنش خیلی کمه... خیلی کم... نسبت به دختر های هم سن و سالش اصلا شاداب نیست... افسرده اس... با محبت های کوچیک خو می گیره... وقتی آوردنش این جوری بود ... من ... من واقعا نمی دونستم چی کار کنم. اگه کمک های آقای خسروی نبود ما نمی تونستیم سر پا نگهش داریم. این چند وقته من می دونستم که جایی کار می کنه. در مورد شما هم آقای خسروی گفت. هنوز عکس العملش رو نمی دونم باید ببینمش تازگی ها نیومده این جا ... باید ببینم در چه وضعیتی قرار داره تا بعد به شما خبر بدم.

فرنام از جا بلند شدو با دکتر صداقت دست داد:

- خیلی ممنون من منتظر تماستون هستم.

- خواهش می کنم ... من با خانوم طالب زاده مشورت می کنم تا در اسرع وقت به اتفاق ترانه بیان این جا بعد با شما هماهنگ می کنم.

******

ساسان در زد و وارد شد.

- سلام... چی شد؟

- هیچی ... بایدفعلا صبر کنم. اه... ساعت چنده ساسان؟

ـ چهار بعد از ظهر...

- ای وای ... من باید می رفتم مهتاب رو می آوردم... می شه یه زحمتی بکشی و مهتاب رو از خونه ی دوستش ببری کتابخونه؟

ساسان که تا آن لحظه در فکر بود گفت:

ـ چرا ... چرا نمی شه؟ الان می رم ... آدرس بده.

******

ساسان دوباره دستش را روی بوق اتومبیل گذاشت.

- مهتاب خانم... لطفا عجله کنین.

مهتاب سریعا وارد اتومبیل شد.

- سلام... سلام ... خوبین؟ شما چرا آقا ساسان؟ نمی دونستم فرنام نمی تونه بیاد وگرنه خودم می رفتم.

- خواهش می کنم... چه حرفیه؟ خوب کجا می خواین برین من برم همون مسیر؟

مهتاب آدرس کتابخانه را به ساسان داد.

- خوب چه خبر مهتاب خانوم؟ درساتون خوب پیش می ره؟

- بله دیگه تمام شد...

- خوب ... پس دیگه بهانه ای ندارین.

- بهانه؟

ساسان که تازه متوجه حرفش شده بود، سعی کرد گندی را که بالا آورده درست کند:

- بهانه ی ... بهانه ی چیز دیگه... حاج خانوم می گن که کم پیدا هستین البته هر وقت می بینمشون به من می گن.

مهتاب با لبخند به او نگاهی کرد:

- سلام من و خدمتشون برسونید چشم مزاحم می شیم...

- اختیار دارید شما همیشه مراحم هستید.

مهتاب دوباره با لبخند و زیرکی نگاهی به ساسان انداخت. ساسان روی کلمه ی همیشه تاکید کرده بود.

- خوب رسیدیم. ممنون آقا ساسان شما می تونید برید دیگه مرسی.

- نه... نه می مونم...

- آخه من چند جای دیگه هم می خوام برم...

- خودم می رسونمتون.

- آخه زحمتتون می شه...

- نه خواهش می کنم ...فرنام از صبح بیرون بود حالا نوبت اونه یکم سر پا بایسته.

- باشه... یه چند لحظه اجازه بدین الان بر می گردم.

- خواهش می کنم.

ساسان متفکرانه دستش را روی ته ریش قشنگی که گذاشته بود کشید.

خیلی زود مهتاب در کنار او جای گرفت. زودتر از آنچه فکرش را کرده بود.

- خوب بریم آقا ساسان

ساعتی بعد هر دو در مقابل پاساز بزرگی ایستاده بودند.

- ببخشید آقا ساسان ... من واقعا امروز مزاحمتون شدم.

- خواهش می کنم... شما همه اش امروز عذر خواهی می کنید. ماشین که متعلق به داداشتونه... بنده هم...

می خواست بگوید بنده هم غلام داداشتون... اما نگفت...

- من می رم بالا لباسم رو بگیرم . شما همین جا صبر کنید تا من برگردم.

ساسان با خود گفت:

- حالا چی بگم ؟ اه خاک تو سرت ساسان با این حرف زدنت... چطور جلوی همه شیری؟

ساسان چرخی زد و نگاهش به کافی شاپی که در پایین قرارداشت افتاد. به طرف کافی شاپ رفت و سرش را داخل کرد:

- ببخشید آقا میز خالی هم دارید؟

مرد بدون آن که نگاهی کند جواب داد:

- بله ... خوش امدید

- بی زحمت اون میز وسطیه رو برای من رزرو کنید . الان می یام.

مهتاب در حالی که کاور لباسش را در دست داشت کنار ساسان قرار گرفت.

- خوب دیگه... بریم.

-نه مهتاب خانوم شما که دیگه کاری ندارین؟

- نه... دیگه لباسم رو گرفتم دیگه کاری نیست.

- با اجازتون من... سفارش بستنی دادم...اگه می شه بریم داخل کافی شاپ.

مهتاب لبخندی زد:

- دست شما درد نکنه...

- بفرمایید ... بفرمایید ... یه چیزی هم می زنیم به بدن یکم سرحال بشیم. این همه توی ترافیک بودیم.

ساسان در را برای مهتاب باز کرد. مهتاب با تشکری زیر لب داخل شد.

- شما اونجا بشینید تا من بیام.

بعد خودش به سمت پیشخوان رفت:

- عذر میخوام آقا... دو تا بستنی توپ.

مرد نگاهی به او انداخت و گفت:

- بله؟ بستنی ؟

- بله قربان... ببینید بستنی چی دارید؟ میوه ای ؟ شکلاتی؟

- عذر می خوام جناب توی این فصل سرما با برفی که اومده ما بستنی سرو نمی کنیم.

ساسان تازه به اشتباهش پی برد.

- اما خیلی از کافی شا پ ها سرو می کنن.

- بله اما در حال حاضر ما نداریم. می تونین چیز دیگه ای انتخاب کنین.

ساسان نادم و سرگشته دستانش را روی سرش کشید. مرد گفت:

- بفرمایید منو رو براتون می یارن.

ساسان همانطور که گیج و متفکر بود، به سمت مهتاب حرکت کرد. مهتاب از حالت نگاهش تعجب کرد:

- ببخشید

- چیزی شده؟

- راستش گفتن که بستنی سرو نمی کنن ... اما خوب اشکالی نداره می تونیم بریم یه جای دیگه.

- نه... نه آقا ساسان خودتون رو به زحمت نندازین. یه چیز دیگه انتخاب می کنیم.

ساسان نفس راحتی کشید.

- خوب پس بفرمایید .

گارسون منو را برداشت. هر دو سفارش قهوه و کیک دادند.

ساسان نمی دانست چگونه باب صحبت را باز کند. لبخندی زد و دوباره سرش را پایین گرفت.

با خودش گفت:

ـ بپرس دیگه، الان بهترین فرصته...

- راستی مهتاب خانوم... این لباس رو برای خودتون دوختین؟

با خودش گفت: 

ـ خنگ این چه سوالیه؟ اصلا به تو چه ؟!

و با لبخند به مهتاب خیره شد . اما مهتاب خیلی راحت جوابش را داد.

- آره... واسه عروسیه یکی از دوستای نزدیکم... امروز وقت شد بیام برم. این چند وقته درس و دانشگاه بهم اجازه نمی داد.

- بله... اوهوم...

گارسون قهوه ها را روی میز گذاشت و دو بشقاب کیک را هم به آنها اضافه کرد.

- خودتون چی؟ خودتون قصد ازدواج ندارین؟

مهتاب بر خلاف تصور ساسان گفت:

- راستش ... نمی دونم... خیلی ها بودن بهم پیشنهاد ازدواج دادن ... اما خوب ردشون کردم...

ساسان دیگر طاقت نیاورد:

- بذارید راستش رو بگم ... مهتاب خانوم ... من خیلی وقته می خوام باشما صحبت کنم، اما نمی دونستم چطوری؟ شما که از شرایط خانوادگی من با خبرید و می دونید که مادرو پدرم ... عقاید خودشون رو دارن در مورد این مسائل یه بارم بهتون گفتم ... من می خواستم باهاتون صحبت کنم، اما ترسیدم که شما یا فرنام یا خانوادتون خدایی ناکرده برداشت کنین که من از اعتمادتون می خوام سو استفاده کنم. مخصوصا فرنام که نمی دونستم تو این مدت چه جوری بهش بگم این شد که حالا خدا قسمت کرد و این شانس رو به من داد... تابتونم با شما صحبت کنم.

- بفرمایید

فضای کافی شاپ با موزیک لایتی که به گوش می رسید شاعرانه تر شده بود. یا شاید هم ساسان این طور تصور می کرد.

- من ... خیلی وقته به شما فکر می کنم... بذارین این طور بگم ... من خیلی وقته که فهمیدم دوستتون دارم...

مهتاب همانطور به ساسان نگاه می کرد. ساسان اما سرش پایین بود، تا بتواند کلمات بهتری را پیدا کند:

- هیچ وقت فکر نمی کردم گفتنش این قدر سخت باشه... می خوام با شما ازدواج کنم. دلم می خواد قبل از این که به خانوادتون بگین، خودتون خوب فکر کنین و مططمئن باشین شما تنها کسی هستین که من به خواستگاریتون می یام ، چون به جز شما قصد ازدواج با هیچ کس رو ندارم...

مهتاب لبخندی زد و سرش را پایین نگه داشت. با انگشتش به فنجان ضربه می زد. حالا نوبت ساسان بود که گوش دهد:

- راستش ... شما منو غافلگیر کردید... اما... من فکرام و می کنم بهتون اطلاع می دم.

فصل هجدهم

- بفرمایید...

صدای ترانه از پشت خط فرنام را متوجه خود کرد:

- آقای معینی خانوم لطیفی و همسرشون تشریف آوردن.

- الان؟ اشکالی نداره بگین بیان تو.

امیر و آزاده با همون روحیه پر جنب و جوشی که داشتن وارد اتاق فرنام شدند. هر دو با لباس هایی که با هم ست کرده بودند داخل شدند.

- سلام شادوماد...

- سلام خوبی؟

- حال شما چطوره خانوم لطیفی؟خوب به سلامتی مثل این که دیگه برگشتین سر کار نه؟

فرنام امیدوارانه نشست. ـزاده ناگاهی خنده دار به امیر کرد :

- نه آقای معینی ما اومدیم خداحافظی کنیم.

- خداحافظی؟

- آره ما کارامون درست شده می خوایم برای همیشه بریم دوبی. می دونید که خانواده ی امیر اون جا ساکن هستن.

- یعنی دیگه نمی خواین این جا کار کنین؟

- نه... می خوایم تو دوبی پیش پدر امیر جان مشغول به کار بشیم .

- پس ... واسه تسویه حساب اگه اومدین خیلی دیر تشریف آوردین چون آقای محمدی رفتن.

امیر این بار به جای آزاده گفت:

- نه رفیق... این چه حرفیه ؟ اومدیم خودت رو ببینیم. بعد هم جمعه شب ما پرواز داریم یه مهمونی کوچیک گرفتیم توی رستوران عموی آزاده ... می خوام تو و بچه ها تشریف بیارین. خوشحال می شیم.

ساسان مثل همیشه بی آن که در بزند وارد شد و با دیدن امیر و آزاده از تعجب نزدیک بود شاخ در بیاورد.

- سلام... شما این جا چی کار می کنین؟

امیر بلند شد و دست داد:

- هیچی اومدیم واسه ی خداحافظی... داریم واسه همیشه برمی گردیم دوبی.

- چی؟... صبر کن ببینم. شما که دو ماه دوماه نمی یاین وقتی هم می یاین این طوری؟ من قبول ندارم.

- خب عوضش واسه جشن خداحافظی دعوتت کردم رستوران.

- ااااااا... خوب باشه قبول دارم.

بعد از رفتن آزاده و امیر، فرنام نگاهی به ساسان کرد و گفت:

- چیه؟ کبکت خروس می خونه؟.

ساسان خودش را روی مبل مقابل فرنام پرتاب کرد:

- هیچی... ای خدا شکرت...

- چی شده؟

ساسان چشمکی زد و گفت:

- حالا... چه خبر آقای مجنون؟

ـ هیچی ... می بینی که...

ـ خوب... پسر خوب چرا دست روی دست گذاشتی؟

- نمی دونم چی کار کنم؟

- دیوونه ... حداقل یه جورایی حالیش کن دوستش داری. طفلک فقط هر وقت تو می ری و می یای جلوت بلند می شه یا واسه کار سراغش رو می گیری ... از کجا باید بفهمه دوستش داری؟

- نمی دونم ساسان... براش گل بخرم؟

- نه بابا تابلو...جلو بچه ها؟

- کارت و شعر و این جور چیزها چی؟

- اه اه... حالم بهم خورد چقدر پوسیده فکر می کنی ... دخترها دیگه این طوری که نیستن باید یه کار دیگه کنی.

- اه ولم کن ساسان خودتم راه حلی نداری... پس برو بمیر.

ترانه مشغول کار بود. نگاهی به ساعت انداخت. وسایلش را در کیفش قرارداد. ساعت از هشت شب گذشته بود. فرنام بیرون آمد. ترانه وسایلش را جمع می کرد که فرنام را دید:

- با من کاری ندارید آقای معینی؟

- نه فقط مواظب خودتون باشید.

ترانه متعجبانه نگاهش کرد. تا به حال پیش نیامده بود فرنام با او این گونه صحبت کند. بیشتر اوقات ترانه قبل از رفتن فرنام از در خارج می شد. یا فرنام به خداحافظی کوتاهی اکتفا می کرد.

ترانه ژاکتش را برداشت و خداحافظی کرد و رفت. فرنام نگاهی به صندلی خالی ترانه انداخت. با خودش گفت:

ـ نکنه با این لباس نازک سردش بشه...

******

سحر لباس هایش را روی فرش مقابل ترانه قرار داد.

- ببین کدومشون خوبه؟

ترانه نگاهی کرد.

- سحر ... اینا که هیچ کدوم اندازه ی من نمی شن. دوتا از من توش جا می شه.

سحر با دلخوری ساختگی جواب داد:

ـ دستت درد نکنه یعنی می گی من چاقم؟ آره؟

ترانه خندید. سحر متعجبانه نگاهش کرد. ترانه هیمشه کوتاه می خندید. ناگهان صدای فرنام در گوش سحر پیچید.

« من واقعا دوستش دارم»

- ببین ترانه این یکی برای من کوچیک شده، چند بار هم بیشتر نپوشیدمش... ببین اندازته؟

ترانه نگاهی به تونیک بافتنی سحر انداخت.

-اصلا واسه خودت... پاشو بپوش.

ترانه بعد پوشیدن تونیک به سحر نگاهی کرد.

- وای چقدر هم بهت میاد دختر...خوبه اندازست . واسه خودت دیگه اندازی من نیست . ترانه من فردا از حاجی وقت می گیرم می رم چند تا چیز میز واست می خرم ناراحت که نمی شی ؟

- نه ... خودمم می خواستم برم. اما وقت نمی کنم بعد از سر کار باید برم اونجا.

- راستی بعدش چطوری بر می گردی؟ اونوقت شب؟ می خوای به محسن بگم بیاد دنبالت؟ اگه شد خودم هم باهاش می ام...

- می تونی ؟

ـ ـره به مامان می گم با حاج خسروی و محسن هماهنگ کنه... نگران نباش.

****

- مامان؟

- بله ...

- شما چند سالتون بود با بابا آشنا شدین؟

- بیست سال. چطور؟

- هیچی همین طوری... از چیه بابا خوشتون اومد؟

مهناز که دوباره خاطرات آن سال ها برایش تداعی شده بود گفت:

- بابات من و توی عروسی یکی از دوستای مشترکمون دید. درست یادمه... من داشتم روی سر عروس و داماد قند می سابیدم. یه دفعه... بابات من و از گوشه ی شیشه ی سالن پذیرایی دیده بود اونم تصادفی ...

- مطمئنین تصادفی بوده؟

مهناز پارچه ای را که در دست داشت به طرف مهتاب پرتاب کرد:

- یعنی چی... منظورت اینه که...

مهتاب خندید و خودش را به مادرش آویزان کرد و شروع به قلقک دادن مهناز کرد. مهناز که از خنده ریسه رفته بود گفت:

- باشه ... باشه ... بخشیدمت...

- خلاصه بابات منو می بینه، اما هیچی نمی گه. خودش می گفت از اون به بعد همه اش توی فکر من بوده. می گذره تا این که چند ماه بعد از عروسی بابات می یاد خونه ی دوستش و اونا عکس عروسی رو میارن ولی عکس من توی اون عکسا نبوده. بابات هم کلافه می شه. چند روز بعد به قول خودش دیگه نمی دونسته باید چی کار کنه، می یاد پیش دوستش اما این بار عمو سعیدت رو می فرسته؟

- عمو سعید؟

- آره دیگه با هم دوست صمیمی بودن. اونم می ره به دوستش می گه شهرام یه دختری رو دیده و اینا... خانوم دوستش... تازه متوجه می شه من بودم چون همه ی عکس ها سالم بوده و عکس من از بخت بد یا خوبم سوخته بوده...

- واقعا؟

- آره عزیزم... بعدش هم همون خانوم دوست در مورد شهرام با من صحبت کرد... پدرم آدم فرهیخته ای بود. خدارحمتش کنه ولی می گفت باید بفهمم طرف کیه . من دخترم رو که از زیر بته به عمل نیاوردم. پدرت اومد خواستگاریم. راستش رو بخوای منم خیلی ازش خوشم اومد . یعنی انگار خدا ما رو برای هم گذاشته بود. همه اون چیزهایی که من می خواسم رو داشت. پدرم آدم متمولی بود. چون پدرت اون زمان کارمند بود، مخالفت کرد. گفت درسته پسر خوبیه، اما نمی ذارم باهاش عروسی کنی. خاله ات دو سال از من کوچیک تر بود. من از طریق خاله ات و عمو سعید با شهرام در ارتباط بودم. چه روزهای سختی داشتیم. تا این که من جلوی پدرم ایستادم و گفتم به جز شهرام با کسی زندگی نمی کنم . پدرم هم آخرش راضی شد. البته بعدش من واسطه شدم واسه عمو سعید ... خاله ات می خواستش اما همه اش بهانه ی پول رو داشت مثل الان... همون موقع به بابات گفتم اگه دخترمون یا پسرمون کسی روخواستن نه نگیم... آخه ما خیلی سختی کشیدیم که به هم رسیدیم.

- مامان از چیه بابا خوشت اومد؟

مهناز لباس هایش را در کمد آویزان می کرد ،به سمت مهتاب برگشت و گفت:

- از سماجت بابات... از ان که واقعا هیچی نداشت ولی یه قلب مهربون داشت. می دونی توی این همه سال فقط من و بابات چهار بار با هم دعوا کردیم. یعنی به طور جدی... هیچ وقت هم از هم جدا نشدیم. امیدوارم تو فرنام هم مثل بابات باشین . عاقبت بخیر شین...

*****

ترانه تونیک بافتنی سحر را پوشید. شلوار شکلاتی و مقنعه ی مشکی ترانه زیبایی خاصی به تونیک بخشید. سحر سایه ی نقره ای رنگی را که برایش خریده بود را روی پلک ترانه قرار داد .

- چقدر بهت می یاد...

بعد آرایش ملایمی روی صورت ترانه انجام داد.

- سحر بسه نمی خوام تابلو بشم.

- عزیز دلم تابلو چیه بیا خودت رو ببین چه خوشگل شدی.

- وای حالا چطوری باید برم تا اونجا ... کسی تو محل منو این طوری نبینه.

- نه نترس فکر اونجاش رو کردم. محسن می یاد سر کوچه تا اون جا هم باهات می یام. بدو محسن منتظره.

محسن دستی به ریش سیبیلش کشید.

- خانوم سمیعی من ساعت چند بیام دنبالتون؟

ترانه نگاهی به درب شرکت انداخت. میترا منتظرش بود.

- نمی دونم آقا محسن...

- این شماره ی منه... از اونجا تماس بگیرین می یام دنبالتون.

- چشم ممنون

ترانه به سرعت خود را به میترا رساند. میترا نگاهی به او کرد.

- داداشت بود؟

- چی ؟

- هیچی... چه خوشگل شدی...

ترانه لبخندی زد.

- بیا بریم سردمه

- باشه ... تو که سردته یه لباس گرم تر می پوشیدی. الان اول اسفنده خدا کنه تا قبل از عید هوا گرم تر بشه. آخه تورج می یاد.

ترانه در را باز کرد و با میترا وارد رستوران شدند.

- بیا اون جا بشینیم.

آزاده به طرف آن ها آمد.

- سلام آزاده جون.

-سلام میتراجان... خیلی خوش آمدی...

ترانه به آرامی سلام کرد.

آزاده او را در آغوش گرفت.

- چه قدر دستات سرده دختر. بیا... بیاین تو ... خوش آمدین، بیا تو میترا جون.

میترا شال گردنش را در آورد.

ناگهان نگاه ترانه به سمت در افتاد. ساسان به همراه فرنام در چهار چوب در حاضر شدند. اما حس کرد فرنام در بین بچه ها جستجو می کند.

- برو دیگه... زشته برو آقای مجنون... دم در واینسا.

- چی می گی ؟ ساسان نکنه نیومده باشه؟

- برو بشین تا بهت بگم

ناگهان امیر جلوی دربرای خوش آمد گویی به آن ها آمد.

- سلام ... چطوری امیر جان؟

- لطف کردی اومدی... ممنون

- تو چطوری فرنام؟

- خوبم

- بفرمایید ساسان جان، فرنام اون طرف جای خالی هست...

ساسان نشت و فرنام در مقابلش قرار گرفت.

- می گم فرنام چه جای دنجیه...

- آره... جای خوبیه. ببین می تونی پیداش کنی؟

- آره زن داداش پشت سرمون نشسته.

فرنام خواست برگردد که ساسان لباسش را کشید.

- هیس جلو بچه ها تابلو بازی در نیار.

- باشه...

آزاده در کنار میترا و ترانه نشست.

- خوب چه خبر؟ چه خبر از آقای شوهر؟

- هیچی اونم خوبه... عید می یاد ایران.

- وای جدی ؟ چقدر خوب... دختر تو چطوری طاقت آوردی این همه سال ازش دور باشی؟ من که نمی تونم یه ثانیه از امیرم دور باشم.

میترا لبخندی زد:

- عشق فاصله ها رو کم می کنه

- خوب ... از خودتون پذیرایی کنین بی تعارف هر چی دوست داشتین سفارش بدین.

بعد از خوردن شام، میترا بلند شد و شالگردنش را پوشید.

- تو مگه نمی یای؟

- نه من منتظر می مونم میان دنبالم، فقط باید یه تلفن بزنم.

- صبر کن... اه همراهم خاموش شده، شرمنده فکر کنم شارزش تموم شده... آزاده ؟

- بله.؟

- ترانه می خواد تلفن بزنه...

- توی پیشخوان اون طرف تلفن هست .

- مرسی

ترانه به سمت تلفن رفت، اما هر چه شماره گیری می کرد کسی گوشی را برنمی داشت.

- اه... بردار... آقا محسن... بردار...

با خودش گفت:

- نکنه یادش رفته؟

وقتی برگشت دید به جز دو سه نفر که در حال خداحافظی هستند کسی نیست.

فرنام و ساسان خداحافظی کردند و خارج شدند. ترانه هم نزد آزاده رفت.

- آزاده خانم... ایشالا هر جا هستید سلامت باشین و در کنار هم خوشبخت.

آزاده نگاهی محبت آمیز به او کرد.

- ممنون عزیزم... منم امیدوارم خوشبخت بشی.

ترانه متفکرانه از در خارج شد، اما سرمای بیرون به او یادآوری کرد که باید صبر کند.

- ساسان ؟ اون ترانه نیست؟

- چرا خودشه...

- پس چرا اون جا ایستاده ؟

- نمی دونم شاید منتظر تاکسیه؟

- این وقت شب؟ من می رم ... الان بر می گردم ساسان.

ترانه دست هایش را به هم مالش داد تا شاید از سوز سرمایی که بود گرم تر شود. ناگهان فرنام را در مقابل خود دید.

- سلام

- سلام...

فرنام احساس کرد بدون این که بداند به او خیره شده.

- اوهوم... اگه می خواین می تونین با ما بیاین... ماشین هست.

- ممنون... آخه گفتن بیان دنبالم... اگه نیومد با تاکسی می رم.

- تاکسی این وقت شب گیر نمی یاد.

- مگه ساعت چنده؟

- ساعت دقیقا یازده و بیست دقیقه.

ترانه ناخودآگاه گفت:

- وای...ترانه به بخاری که از شدت سرما از دهانش خارج می شد، نگاهی کرد.

- بیاین با گوشی من تماس بگیرین.

- اگه می شه خودتون تماس بگیرین...

- چشم

ترانه نگاهی مهربانانه به فرنام کرد.

- بفرمایید

گوشی رابه ترانه داد. اما محسن گوشی را برنمی داشت.

- برنمی داره...

- موندن شما این جا صلاح نیست. اگه بخواین با تاکسی برین هم معلوم نیست چه ماشینی گیرتون بیاد . بفرمایید ما می رسونیمتون.

ترانه ناچارا به همراه فرنام به سمت اتومبیل حرکت کرد.

- ساسان... ساسان مگه تو نمی یای؟

- نه تو برو من با آقای محمدی می یام ... خدا حافظ

فرنام در را باز کرد و خوش سوار شد.

بعد از سوار شدن ترانه، شیشه را بالا کشید و بخاری را روشن کرد. در هنگام بستن شیشه نگاهش به ترانه افتاد. لبخندی زد و حرکت کرد.

-هوا خیلی سرد شده...

ترانه نگاهی به فرنام کرد.

- بله، خیلی...

- می خواستم ازتون تشکر کنم.

- از من چرا؟

- بابت اون پلیور و شال گردن خوشگلی که برام آوردین.

صورت ترانه را لبخندی پوشاند.

- خواهش می کنم.

- خیلی عالی بود. میخواستم ببینم از کجا خریدین... آخه از طرحش خوشم اومد.

- از جایی نخریدم، من خودم بافتمش...

- جدا، آفرین... بهتون نمیاد.

بعد با خودش گفت احمق این چه حرفیه که میزنی، خاک تو اون سرت.

- خیلی قشنگه... هم طرحش، هم رنگش، هم تنوع بافتش، هم...

دوباره با خودش گفت دیوونه، اه... دنده را عوض کرد.

نگاهی به ترانه کرد. 

- آخ که چقدر گرسنمه... چند لحظه می شینید تو ماشین تا من بیام.

در مقابل فروشگاهی که نزدیک داروخانه بود پارک کرد. ترانه به بیرون نگاه کرد. فرنام با عجله وارد دارو خانه شد و بعد از آن دوباره به فروشگاه برگشت. فرنام با انگشت به شیشه زد. ترانه شیشه را پایین کشید و دو لیوان شیر کاکائو که بخار از روی آن بلند می شد را در دستان فرنام دید.

- بفرمایید.

- مرسی. 

فرنام هر دو لیوان را در دستان ترانه گذاشت و خودش سوار شد. بعد یکی از آن ها را از دست ترانه گرفت و کیسه ی مشکی را که در دست داشت عقب گذاشت.

- بفرمایید، سرد می شه.

ترانه با هر دو دست لیوان را گرفت و به دهانش نزدیک کرد. طعم گرم شیر کاکائو وجودش را آرام کرد. ناگهان فرنام به خودش امد.

- آهان، داشت یادم می رفت... بفرمایید از این بیسکویت ها هم بخورید.

فرنام به سمت مرکز شهر حرکت کرد و کنار میدان ایستاد.

- خوب حالا کجا باید برم؟

- اگه ممکنه می تونم با گوشیتون...

- بله، حتما.

ترانه شماره گیری کرد و این بار برخلاف تصورش محسن گوشی را برداشت.

- سلام... الان میام... شما کجایید؟

- پیش تولیدی؟

- باشه اومدم.

محسن نیم ساعت بعد ماشینش را در کنار ماشین فرنام گذاشت از ماشین خارج شد و به فرنام دست داد. رو به ترانه گفت:

- ببخشید داشتم فوتبال می دیدم، فراموش کرده بودم... عذر می خوام واقعا. 

ترانه خداحافظی کرد و می خواست به سمت ماشین محسن برود که این بار با شنیدن صدای خودش برگشت. فرنام را دید که کیسه ای مشکی را به سمت او می گیرد.

- بفرمایید، این رو جا گذاشتید.

- ممنون... خداحافظ.

-خداحافظ.

ترانه لباسش را روی جا رختی آویزان کرد و کیسه ی مشکی رنگ را باز کرد. کرم مرطوب کننده و دست کش سفیدی را در آورد. ناخودآگاه لبخندی بر لب هایش نشست. احساس این که کسی به فکرش هست و او را دوست دارد تمامی وجودش را پر از حس زبیایی کرد که تا به حال تجربه اش را نداشت...

فصل نوزدهم

- خوب حالا چی کار کنیم؟ نظر شما چیه خانوم بذر افشان؟

- به نظر من بهتره که کسی رو استخدام کنیم، یعنی یه فرد قابل برای این کار... کسی رو که هم تجربش رو داشته باشه، هم این که بتونه کارمونو راه بندازه...

- تو چی ساسان؟

- آره منم موافقم، بقیه چی؟ خانوم محبی شما چطور؟

- منم موافقم...

- آقای محمدی؟

- یکی از دوستان من به تازگی از شرکتی که توش کار می کرده اومده بیرون... می توینن روش حساب کنین.

- آقای محمدی شما می تونین به این دوستتون بگین فردا تشریف بیارن شرکت تا باهاشون ملاقاتی داشته باشیم... ممنون، جلسه تمومه...

- فرنام با من کاری نداری؟

- نه ساسان جان...

- من میرم باید حاج خانوم رو ببرم دکتر چکاب بشه... خداحافظ.

بعد از این که ساسان رفت، کسی درون دفتر باقی نمانده بود به جز ترانه و فرنام... تا این که ترانه صدای در را شنید .

- بفرمایید

سرش را که بلند کرد قامت الهه را در پالتو پوستی گران قیمت دید. الهه ابروهایش را بالا برد و گفت:

- فرنام هست؟

-بله... اجا...

قبل از این که ترانه به فرنام خبری دهد، الهه داخل شد فرنام متعجب سرش را بالا گرفت. الهه در را به آرامی بست و گفت:

- سلام عزیزم.

فرنام عصبی نفسش را بیرون داد.

- مثل این که خیلی خسته ای که دیگه جواب منو هم به زور میدی؟

بعد پالتویش رادر آورد و روی مبل گذاشت. فرنام عصبی نگاهی به او کرد و دوباره مشغول کارش شد.

- دیگه حالی از من نمی گیری... سیگار...

- نه الهه خانوم...

الهه خسته و عصبی به سمت پنجره رفت.

- چرا این طوری می کنی... مگه من چیز زیادی ازت خواستم، فقط یه ذره توجه... همین... خوشم نمیاد وقتی دوستام در موردت حرف می زنن...

فرنام پوزخندی زد.

- حرفات تموم شد...؟ بفرمایید بیرون.

الهه جا خورد. سیگارش را توی جا سیگاری روی میز جلسات خاموش کرد.

- چرا این طوری میکنی؟ چرا رفتارت عوض شده؟

بعد با ناز و افاده گفت:

- نکنه دیگه از من خوشت نمیاد...؟

فرنام عصبی بلند شد دستی به روی سرش کشید. پالتوی الهه رو به طرفش پرتاب کرد و قاطعانه گفت:

- برو بیرون... الهه برو بیرون... به زبون خوش دارم بهت می گم.

- هه... مثلا اگه نرم چی کار می کنی؟ فکر کردی چی...؟ مثل تو واسه من زیاده... فراوون...

بعد با قیافه ای که به نظرم وقیح به نظرم فرنام میامد رو به روی او قرار گرفت و در چشمانش نگاه کرد.

- من دلم می خواد مال خودم باشی، مال خودم... فهمیدی؟

فرنام کشیده ای محکم به او زد. از صدای جیغ الهه خودکار از دست ترانه رها شد و بر روی زمین افتاد. الهه روی صندلی نشست و گونه اش را گرفت. فرنام بالای سرش ایستاد.

- چی مصرف کردی؟ هان؟ چی؟

الهه عصبی خندید و گریه کرد.

- من دوستت دارم احمق، بفهم...

- آره مثل همه ی اونایی که...

فرنام حرفش را خورد .

- هر کی ندونه من که می دونم چه غلط هایی کردی... می دونم سر چند تا مثل من رو کردی زیر آب. بدبخت اگه من نیاوردمت بیرون که هنوزم... وقتی تو پارتی گرفتنت یادت میاد، فرنام تو رو خدا به بابام نگی ها... بی چاره اون سهراب... بیچاره رو که باهاش دوست بودی بردی ینگه دنیا ولش کردی اومدی... خبرش بهم رسیده، الان داره توالت ها رو می شوره... بعدش برگشتی، اما چه برگشتنی... چند بار دایی مجید اون ور ترکت داد... چقدر مامانت گفت نذارین باباش بفهمه... هان... یکم به خودت بیا... یکم خجالت بکش...

الهه بلند شد.

- من دوستت دارم فرنام... خواهش می کنم...

- من وسیله ی تو نیستم...

برگشت و پشتش را به الهه کرد. دست هایش را در جیش قرار داد، همان طور گفت:

- من نفر چندمم الهه؟ ها؟ چندم؟ میخوای ببریم توی مهمونی هات به دوستات نشونم بدی... بگی چی الهه... هان، بگی چی... بسه دیگه... یکم به خودت بیا... اه...

- من می دونم تو هم منو دوست داری، همش تقصیر اون دختره ی آب زیرکاهه... احمق، عوضی...

الهه بیرون رفت و بعد درحالی که دست های ترانه رو به سمت خودش می کشید اونو داخل آورد.

- ایناش همش...

فرنام جلوی ترانه ایستاد سعی کرد قبل از این کار بدتر بشه الهه رو بیرون کنه.

الهه بلند گفت:

- من که می دونم همش تقصیر اون دختره ی پشمال...

قبل از این که ادامه بده، فرنام سیلی دیگه ای را بر صورتش زد. محکم و در عین حال قاطعانه گفت:

- دیگه هیچ وقت... هیچ وقت... بهش توهین نکن... هیچ وقت نشنوم ناراحتش کردی...

الهه مثل ببری وحشی به سمت ترانه خیز برداشت. ترانه ترسید و به گلدانی که آن روز یکی از مراجعین برای فرنام آورده بود، برخورد کرد. گلدان به زمین افتاد و صدای شکستنش در همه جا پیچید. الهه عصبی بیرون رفت. فرنام نگاهی به ترانه کرد که محکم به میز چسبیده بود.

کیف الهه را برداشت، در را باز کرد و کیفش را بیرون انداخت. الهه با حرص برداشت و از در خارج شد. فرنام نفس عمیقی کشید. برگشت و ترانه را دید که از ترس رنگش به سفیدی گچ شده بود. با چشمانی نگران در مقابلش ایستاد. چانه ی ترانه شروع به لرزیدن کرد و روی مبل افتاد. فرنام ترسید، ترانه به شدت شروع به لرزش کرد. فرنام با عجله پالتویش را به روی ترانه انداخت. ترانه به مبل چسبیده بود، لرزشش کمتر شد. چانه اش آرام گرفت. فرنام با عجله به آبدارخانه رفت و با لیوان آبی پر از قند که یک قاشق درون آن بود، برگشت. به ترانه خیره شد. ناگهان همه ی وجودش از تنفر الهه و عشق ترانه پر شد.

ترانه همان طور که به او نگاه می کرد چشم هایش دریای اشک شد و مثل باران بی صدا شروع به باریدن کرد. بدنش فلج شده بود، اشک هایش بند نمی آمد. فرنام صورتش را به او نزدیک کرد.

- هیچی نیست... تموم شد... نترس، تموم شد... من این جام، از هیچی نترس...

قاشقی از آب قند را درون لبهای قفل شده ی ترانه ریخت.

- نترس عزیزم... نترس... هیشکی نمی تونه بهت توهین کنه... نمی ذارم هیشکی اذیتت کنه.

اشک های ترانه بی وقفه می بارید. فرنام دستمالی برداشت و اشک های او را پاک کرد. 

کم کم ترانه قوایش رو به بهبود می رفت. خودش لیوان را گرفت و نوشید. نگاهی به گلدان کرد و بعد نگاهی به فرنام... فرنام لبخندی عمیق زد.

- مهم نیست، شکستنیه... دیگه باید بشکنه... می تونی راه بری؟

ترانه سرش رابه نشانه ی تایید تکان داد.

- بریم... من می رسونمت... می خوای با همون شماره تماس بگیرم؟

ترانه دست هایش را در هوا تکان داد.

- می تونی راه بری؟

- آره

فرنام به سمت مرکز شهر حرکت کرد.

- متاسفم... من نمی دونم چی بگم...

ترانه با صدایی خسته و آهسته گفت:

- مهم نیست، پیش میاد

فصل بیستم

فرنام لیوانش را از آب پر کرد. بر روی صندلی آشپزخانه نشست. نفس عمیقی کشید.

-سلام... مادر چیزی شده؟

- نه مامان، نگران نباش.

- فرنام عزیزم... مشکلی پیش اومده... چرا این قدر بهم ریختی؟ هان؟

از صدای مهناز، فخری خانوم وارد آشپزخانه شد.

- فرنام جان سلام... چی شده؟ چرا این شکلی شدی؟ با کسی دعوات شده؟

- بیا پسرم... بیا..بیا بذار برات آب قند درست کنم.

- نه مرسی مامان فخری، خوبم... فقط سرم داره می ترکه. میرم یکم بخوابم...

مهناز نگران به رفتن فرنام خیره شد مهتاب وارد آشپزخانه شد.

- سلام.

اما فرنام حتی متوجه صدای خواهرش هم نشد.

- مامان این چش بود؟

- نمی دونم مادر.

***************

- سلام خانوم خانوما... خوبی عزیز دلم؟

- ممنون، میترا؟

- جان میترا ترانه جونم... چه عجب شما منو به اسم صدا کردی گلم.

- هنوز احمد آقا نیومده؟

- نه عزیزم، فکر کنم امروزم نیاد... خانومش مریض احواله... همیشه همین طور بوده، آقای معینی هم می دونه، واسه همین بهش سخت نمی گیره... والا مثل این که قبل از آقای معینی واسه پدرشون کار می کرده...آقای معینی بزرگ.

- ببخشید... ببخشید خانوم؟

ترانه و میترا به طرف صدای بم و مردانه برگشتند.

- بفرمایید.

مردی سی ساله با کت و شلوار سورمه ای رنگ همراه کیف دستی و عینک ته استکانی در مقابلشان قرار داشت.

مرد نگاهی به ترانه کرد و گفت:

- من با آقای معینی قرار داشتم.

- بله، اجازه بدید... شما؟

- یاسمی هستم... مهرزاد یاسمی.

- بله، آقای معینی آقای یاسمی با شما کار دارن.

- راهنماییشون کنید بیان داخل.

- این کی بود؟

- نمی دونم... بهتره من برم یه وقت معینی میاد گیر می ده، خداحافظ.

ترانه رابطه اش با میترا بهتراز بقیه بود. فکر می کرد میترا می تواند دوست خوبی باشد. ساعتی بعد فرنام به همراه آقای یاسمی وارد شد. ساسان برو به بچه ها بگو بیان این جا.

همه ی کارکنان در کنار هم قرار گرفتند.

- معرفی می کنم، آقای یاسمی کارمند جدید... ایشون به جای خانوم لطیفی مشغول به کار شدن. لطفا باهاشون همکاری کنین...

بعد رو به آقای محمدی کرد و گفت:

- آقای محمدی زحمتش با شما... همگی مرخصید. ممنون.

- چه خبر ساسان...؟

- هیچی...

- تو فکری پسر...

- چیزی نیست...

- حال حاج خانوم چطوره..؟

- حاج خانوم...؟ خوبه، خوبه...

تلفن، صحبت آن ها را قطع کرد.

**************

- مهتاب می خوام راجع به یه چیزی باهات صحبت کنم، وقت داری؟

- آره عزیزم، بگو...

فرنام روی تخت، کنار مهتاب نشست.

- می دونم یه چیزیه که فکرت رو مشغول کرده... نمی خوای بهم بگی؟

- چرا... چرا... نمی دونم از کجا شروع کنم... دلم می خواست با یه نفر حرف بزنم... مثل همیشه که همه ی چیزهامو بهت می گفتم.

- بگو عزیزم، من می شنوم.

- دلم می خواد فعلا بین خودمون بمونه، قول می دی؟

- آره مطمئن باش...

فرنام تمام اتفاقات رو برای مهتاب تعریف کرد. همیشه به مهتاب اعتماد داشت. می دانست رازدار خوبی برای اوست. مهتاب علاوه بر این حسنش، خواهر بی نظیر برای فرنام بود. از بچگی همیشه با او مشورت داشت، حتی زمانی که برای ادامه ی تحصیل از ایران رفت. مهتاب متاثر و .خشنود به فرنام نگاه کرد. دستش را روی دست برادرش گذاشت

- حدس می زدم دلت یه جایی گیر کرده...

- قول دادی مهتاب...

- مطمئن باش... حالا می خوای چی کار کنی؟

- نمی دونم... باید منتظر تماس دکترش باشم...

- منظورم با الهه اس... به خاله نگه.

- نمی گه... مقصر خودش بود.

- حالا که تو حرفت رو زدی منم می خوام یه سری چیزها رو بگم، البته ازت نظر هم می خوام... خیلی وقته درگیرشم... قول بده عصبانی نشی، باشه؟

- بگو... قول می دم.

مهتاب نگاهی به برادرش کرد.

- موضع راجع به ساسانه.

- ساسان؟

- آره، اون روزی بود که من رو از کتابخونه آورد... من رفتم لباسم رو از خیاط بگیرم، وقتی برگشتم من رو دعوت کرد برای نشستن توی کافی شاپ.

فرنام با دقت گوش می داد.

- هیچی، وقتی نشست بهم گفت خیلی وقته می خواسته باهام صحبت کنه... گفت خیلی وقته بهم فکر می کرده... اما نمی دونسته چه طوری این موضوع رو عنوان کنه... از تو، من، مامان و باباخجالت می کشیده.

- ساسان؟ ساسان و خجالت؟ برام عجیبه...

مهتاب با طمانینه گفت:

- هیچ چیزی عجیب نیست... من هم الان که فهمیدم عاشق شدی تعجب کردم، با خودم گفتم فرنام و عشق...

- آره، راست میگی خوب 

- هیچی گفت تصمیم به ازدواج داره... بهم گفت خوب فکر کنم و از این حرفا... من تصمیم رو گرفتم، اما میخوام نظر تو رو راجع بهش بدونم... بعد به خودش بگم و همین طور به مامان و بابا...

فرنام دو دستش را تکیه گاه بدنش کرد و رو به مهتاب گفت:

- ساسان رو از بچگی می شناسم... تو این همه سال که با هم بودیم، هیچ وقت پشتم رو خالی نکرده... هیمشه باهام بود، حتی وقتی من درس می خوندم... وقتی برگشتم فقط به اون برای شراکت اعتماد داشتم... پسرخوبیه، بهت دروغ نگفته. تا حالا به هیشکی فکر نکرده... نمی دونم از کی عاشقت شده، اما اگه میخوای نظر من رو بدونی... بی نظیره.

مهتاب لبخندی زد.

- نمونه اش همین امروز... با این که می دونه من به ترانه دل بستم، اما به خاطر قولی که داد، به تو چیزی نگفت... همیشه از بچگیش همین طوری بود. روی قولش می ایستاد. می گفت حرف مرد یکیه... حالا می خوای چی کار کنی؟ خودت نظرت چیه؟

مهتاب خندید.

- همیشه تا می گن ساسان یه پسر مهربون و خنده رو توی ذهنم میاد که می خواد همه رو بخندونه. باید بهش خبر بدم... جوابم مثبته...

- خوش به حالش... فقط یه جوری بهش بگو که سکته نکنه.

- باشه، راستی فرنام...

-بله؟

- به ساسان چیزی نگو... باشه؟

- مطمئن باش.

فصل بیست و یکم

فرنام ماشینش را در گوشه ای پارک کرد. نزدیک عید بود و همه در تکاپوی خرید. در کنار مغازه ها حرکت کرد و هنوز در فکر بود. بچه هایی که کنار اسباب فروشی ایستاده بودند به یاد دوران کودکی اش افتاد. همین روزها بود که با مهتاب لحظه شماری می کردند مدرسه ها زودتر تمام شود.

نگاهش از روی اسباب بازی ها به قلب های کوچکی افتاد که اطراف عروسک ها را پر کرده بود. وارد مغازه شد.

- ببخشید آقا این قلب ها چنده...؟

- کدوم پسرم... اونا؟ بزرگاش فروشی نیس، اما این کوچولوها دونه ای هفتاد تومن.

خانومی که پشت سر فرنام ایستاده بود، گفت:

- واسه چی استفاده میشه؟

- می برن واسه سفره ی هفت سین...

- بی زحمت توی این پاکت صد تا دونش رو بریزین.

فرنام پاکت را در دست گرفت و راهی خانه شد.

مهتاب پشت کامپیوتر نشسته بود عینکش را روی چشمشم جا به جا کرد 

- سلام، خسته نباشی...

- تو هم خسته نباشی مهتاب خانوم...

دستش را در پاکت کرد و تعدادی از قلب ها را روی میز مهتاب گذاشت.

- وای مرسی... مرسی...

- چه خبر از...

صدایش را آرام کرد.

- شادوماد آینده؟ بهش تلفن زدی؟

- نه، می خواستم الان بهش زنگ بزنم.

- پاشو تا پسر مردم رو نکشتی...

فرنام داخل سالن پذیرایی رفت سلامی کرد. پدر از پشت عینک در حال مطالعه ی روزنامه گفت:

- چیه بابا، تخمه خریدی؟

فرنام خندید.

- نه بابا، وسایل برای سفره ی هفت سین.

- باریکلا... پس چه نورزی بشه امسال...

فخری خانوم با سینی چای به سالن برگشت.

- انشاا... سلامتی باشه، دل خوش باشه...

فرنام دستی در پاکت کرد. 

- مامان فخری دستت رو بیار بالا.

- چی مادرجان...؟ چیه...؟ نکنه میخوای سوسک بندازی تو دستم...؟

- نترس مامان فخری، می خوام بهت جایزه بدم... چون دختر خوبی بودی.

مامان فخری با دیدن قلب ها با اشتیاق گفت:

- وای چه خوشگلن فرنام جان... الان میرم میندازمشون تو گلدون.

مهتاب تلفن همراهش را برداشت و شماره گیری کرد صدای مهربان و آشنای ساسان را از پشت خط شنید:

- الو، سلام آقا ساسان...

- سلام مهتاب خانوم... خوبید...؟ خانواده خوبن...؟

-ممنون، من نمی خوام زیاد مزاحمتون بشم... فقط می خواستم در مورد اون موضوعی که باهم صحبت کردیم...

مهتاب در همان حال درب تراس را باز کرد و داخل شد.

- می خواستم بگم از نظر من همه چیز اوکیه... شما می تویند با خانوادتون صحبت کنین. من هم امروز مادرم و پدرم رو در جریان می ذارم.

صدای ساسان مملو از شادی شد.

- چشم، چشم... حتما... سلام برسونین... خیلی خیلی به همگی سلام برسونین... بابت همه چی ممنون.

مهتاب نفس عمیقی کشید. با خود گفت داره بهار میاد.

از میان در نگاهی به مادر کرد داشت موهایش را سشوار می کشید. 

- سلام مامان مهناز... خوبی؟

- سلام پسرم... خوبی...؟ شبگرد شدی.

- دیگه...

مشتی از قلب ها را روی پاتختی مادرش گذاشت.

-وای اینا چقدر خوشگلن فرنام... از کجا خریدی واسه سفره بخریم.

مهتاب هم در میان چار چوب در قرار گرفت.

- آره فرنام جان... بگو تا واسه هفت سین بخریم.

- از همین پایین خریدم. مغازه ی سر چهار راه اسباب بازی فروشیه...

مهتاب خندان نگاهی به فرنام کرد.

- خوب حالا برو من میخوام به مامان یه چیزی بگم...

فرنام با لبخند اتاق را ترک کرد. وارد اتاقش شد و مشتی از قلب ها را روی میز شیشه اش رها کرد. پاکت را درون پالتویش قرار داد. روی تخت دراز کشید و به فکر فرو رفت تا خوابش برد.

صبح زود مادر در آشپزخانه مشغول بود سلامی داد

- سلام عزیزم.. .دیشب خوب خوابیدی...؟

- آره، شب خوبی بود.

مهتاب وارد سالن شد فخری خانوم او را در آغوش گرفت و سرش را بوسید.

- سلام عروس خانوم... سلام عزیز دلم...

و برایش بلند بلند صلوات فرستاد.

مهتاب در آغوش فخری خانوم می خندید.

مادر خندید و کره را روی نان گذاشت. فرنام نگاهش کرد.

- مثل این که دیشب خیلی خبرها بوده...

فخری خانوم مهلت نداد.

- فرنام جان باید استین ها رو بالا بزنی... خواهرت داره عروس می شه. 

فرنام خندید. پالتویش را پوشید و از خانه خارج شد.

دفتر ساکت بود مثل این که هنوز کسی نیامده بود. ترانه با دیدنش از جا برخاست سرش را پایین گرفت. فرنام در کنارش قرار گرفت.

- بفرمایید 

همان جا ایستاد. دستش را در جیب پالتویش کرد و مشتی از قلب ها را برداشت، در هنگام رفتن دستش را روی میز ترانه گذاشت و در همان حال لبخندی تمام صورتش را پر کرده بود. ترانه نگاهی به دست مشت شده ی فرنام که روی میز بود کرد. مشت فرنام باز شد و قلب های شیشه ای قرمز روی میز شیشه ای پخش شدند. فرنام در همان حال به سمت در اتاقش رفت و آن را گشود. ترانه نگاهش به قلب ها ماند. همه ی آنها را جمع کرد و یکی یکی درون لیوان کوچکش روی میز قرار داد و به آنها خیره شد.

فرنام وارد اتاقش شد و به خودش خندید. مثل بچه ها شده بود.

فصل بیست و یکم

ساسان داخل اتاق شد، اما این بار بلافاصله بعد از در زدن... فرنام با لبخند نگاهی کرد و وانمود کرد چیزی نمی داند چهره ی ساسان از شادی در حال انفجار بود.

- چیزی شده؟

- نه، نه، هیچی... اومدم پرونده ی آقای عزیزی رو بردارم... راحت باش، راحت باش.

تلفن همراه فرنام به صدا در آمد.

- بله؟

- سلام آقای معینی من سحرم... خوبین؟

- ممنون خانم، حال شما خوبه؟

- مرسی، ببخشید ترانه که اون جا نیست؟

- نه، بفرمایید. 

- عذر می خوام امروز دکتر صداقت با من تماس گرفتن... گویا دیشب هر چی با شماره شما تماس می گرفتند گوشیتون خاموش بوده...

- بله تا امروز صبح خاموش بود.

- راستش گفتن تا چند ساعت دیگه بریم پیششون... قرار گذاشتن، نزدیک یک مرکز درمانی که اونجا مشغول به کار هستن...

- که این طور، من میام دنبال شما با هم می رییم.

- زحمتتون می شه...

- نه، خواهش می کنم...

- من امروز تولیدی نیستم... شما تشریف بیارین منزل...

- آدرس رو لطف کنین، چشم الساعه میام اونجا.

فرنام سریعا اور کتش را پوشید

- خانوم سمیعی لطفا هر کسی تلفن کرد بگین با آقای مهران فر صحبت کنه.

فرنام نگاهی از میان در نگاهی به ساسان انداخت.

- ساسان من می رم... یه دو ساعت دیگه میام.

ساسان در حال صحبت با آقای یاسمی بود در همان حال دستی تکان داد.

- برو خیالت راحت.

ساعتی بعد فرنام در مقابل خانه ی سحر ایستاده بود.

- سلام آقای معینی... حالتون چطوره؟

سحر با بلوز و دامن مشکی و روسری زرد دم در ایستاد.

- ممنون خانوم... اگه میشه زودتر بیاین تا بریم.

- چشم این طوری نمی شه... شماتشریف بیارین داخل گلویی تازه کنین

صدای مادر سحر به گوش رسید.

- سحرجان، مادر، تعارفشون کن بیان داخل.

- بفرمایید آقای معینی، می بینید که مامانم نمی تونه بیاد دم در... زانوهاش درد می کنه، اگه امکان داره تشریف بیارین داخل... مگه نمی خواین خونه ی ترانه رو ببینین.

- چشم، ببخشید... یاا...

فرنام وارد حیاط شد. حیاطی تقریبا کوچک که باغچه ای با درختان پرتقال در سمت راست آن قرارداشت، خودنمایی می کرد و در پشت درختان انباری کوچکی قرار داشت.

- بفرمایید، منزل خودتونِ... خوش آمدید.

سحر پشت سر هم تعارف می کرد. دقایقی بعد مادر سحر، فرنام را که روی تخت چوبی قدیمی نشسته بود، غافلگیر کرد.

- سلام پسرم... خوش آمدی...

مادر سحر با چادر رنگی کنار تخت نشست. 

- خوش اومدی پسرم... خونه ی خودته راحت باش.

- ممنون خانوم طالب زاده... مزاحم شدم.

- خواهش می کنم، خونه ی خودتونِ... سحر برای من از شما گفته... 

بعد نگاهی به دیوار های خانه انداخت. 

- ترانه بالا زندگی می کنه.

فرنام سرش را بالا کرد.

در بالای خانه ی سحر، خانه ای هم اندازه قسمت پایین قرار داشت که بالکن ان پر از گلدان های سفالی بود.

- البته ما دو تا از اتاق ها رو اثاثیه گذاشتیم مادر... جهزیه ی دختر هاس دیگه... اما دو تا اتاقش با اشپزخونه اش در خدمت ترانه گلمه... دستشویی هم پایینه...

سحر وارد حیاط شد در همان حال که سینی چای را می آورد، لب زیرنش را برای مادر گاز گرفت. منظورش این بود که این چه چیزهاییِ که می گی.

- بفرمایید آقای معینی... ناقابله.

- خواهش می کنم خانوم.

مادر سحر آهی کشید رو به فرنام کرد.

- شما که با درس خوندنش مخالف نیستین؟

- نه اصلا... هر جور خودش دوست داره.

- خوبه پسرم... آخه درسش خیلی خوبه. طفلک پول هاش رو پس انداز می کنه تا بعدا بتونه باز دوباره بره دانشگاه... من یه چند لحظه می رم، بفرمایید از خودتون پذیرایی کنین...

با رفتن مادر سحر فرنام پرسید:

- ببخشیید میتونم یه سوالی ازتون داشته باشم؟

- بفرمایید آقای معینی؟

- می خواستم ببینم چرا ترانه توی دانشگاه با کسی در ارتباط نبود؟

سحر روسری اش را مرتب کرد. 

- راستش چطوری بگم... می دونید آقای معینی ما تو یه شرایطی زندگی می کنیم... منظورم محیطی که توش هستیم... همه ما رو می شناسن... شرایط خانوادگیمون اجازه نمی ده که مثل خیلی از دختر های همسن و سالمون باشیم. از لحاظ لباس پوشیدن، آرایش و خیلی چیزهای دیگه... خوب ترانه درسته که توی یه قشر مرفه دنیا اومد، اما این جا بزرگ شد.... ما اگه کوچکترین کاری انجام بدیم یا مثل دخترهای دیگه حتی بخوایم یه مو از زیر ابرومون برداریم... کلی باید جواب پس بدیم. درسته که دخترهایی مثل ما یا با شرایط ما کمن اما هنوز هستن... متوجه هستین که چی می گم... ترانه وقتی رفت داشنگاه همین طور بود. طفلک خودش مریض بود، البته من خیلی به دکتر صداقت اصرار کردم، اما دکتر گفت باید بره تا بتونه از پس زندیگش بر بیاد... بچه ها نمی دونستن که وضعیت ترانه این طوریِ مرتب آزارش می دادن...

- اما این درست نیست...

- هرکسی باید هر شکلی باشه توی این جامعه زندگی کنه.

- بله شما درست می گین اما همه مثل هم فکر نمی کنن... ترانه چند بار هم همکلاسی هاش گفت، اما اونا میگفتن تو بی فرهنگی... تو نمیدونم از این حرفا... خوب شما حساب کنین اون طفلک تو دانشگاه این طوری، توی محل هم که نمی تونه... مردم خب حرف می زنن... واسه همین حرفا بود که بچه ها ازش کناره گیری می کردند، اما هر طوری بود درسش رو تموم کرد...

- عجب...

فرنام نفس عمیقی کشید.

- خوب بریم دیگه...؟

- بله، بریم شاید تا ساعت پنج اون جا باشیم...

فرنام پشت چراغ قرمز ایستاد.

- شما چی؟

- من...؟ نه من خودم علاقه نداشتم... دوست نداشتم ادامه بدم... برادرهام مخالف نبودن... خوب رشته ی من هم دخترونه اس، اما مادرم دیگه نمی تونست کار کنه... بابام هم نگهبان یه مجتمع است... تا دیر وقت سرکاره... برادرم که ازدواج کرد منو خواهرم موندیم... اون محصله، منم از وقتی هنرستان می رفتم کار می کردم... همه مثل شما فکر نمی کنن...

سحر آهی کشید و غمگین بیرون را تماشا کرد.

- مثل این که دل پری دارین؟

- آره، آخرین کسی که اومد خواستگاریم یه چند محله بالاتر ازخونه ی ما می نشستن... دو بار اومد... پسره پسر بدی نبود. وقتی نشستن بار سوم با پدر و مادرش بود. همه جای خونه رو دید می زدن، انگار اومده بودن خونه بخرن... اون موقع ما تازه خونمون را بازسازی کرده بودیم، نتونستن از خونمون ایراد بگیرن... همه چی ظاهرا خوب بود. دقیقا یادمه خواهراش فرش رو زدن بالا، دست کشیدن زیرش... بهم خیلی برخورد اما به روم نیاوردم.... وقتی می خواستن برن مادرم صبح برگ های درختا رو جمع کرده بود گذاشته بود کنار در. پاییز بود برگها می ریخت روی زمین... دوباره باد اومده بود یه خورده برگ ریخته بود... چند روز بعد وقتی زنگ زدن گفتن جوابشون منفیه. می دونید چرا...؟ از اون خانومی که معریفشون کرده بود شنییدینم مادر پسره گفته چون تو حیاطشون برگ ریخته بود، جاروش نکرده بودن متوجه شدیم این دختره به درد ما نمی خوره.

سحر نگاهی به بیرون کرد خودش را کنترل کرد که اشک اش نریزد، با صدایی گرفته گفت:

- سمت چپ.

سحر به اتفاق فرنام داخل مرکز درمانی شدند. در کنار ایستگاه پرستاری ایستادند. پرستار که دختری جوان بود گفت:

- دکتر صداقت رفتن پایین نمایشگاه بچه ها اونجا هستن.

سحر و فرنام وارد نمایشگاه شدند. نقاشی ها با سبک های مختلف بر روی دیوار ها خودنمایی می کرد. دکتر به فرنام دست داد و آنها را دعوت به نشستن کرد.

- خوب ... خوش اومدید...

- قهوه...؟

- نه ممنون.

- شما خانم طالب زاده؟

- نه اقای دکتر.

- خوب ... بریم سر اصل مطلب نه؟

- خوشحالم ... ترانه دیروز اومد پیش من... خیلی بهتر شده ... اصلا هر کی اونو قبلا دیده باشه متوجه می شه که چقدر تغییر کرده. آرامشش بیشتر شده. بهم گفت احساس خوبی داره. حس می کنه یه چیزی داره اونو به سمت آرامش می بره. بهش گفتم عاشق شدی؟ خندید ... گفتم عشق بزرگترین نعمتیه که خدا به همه کس نمی ده اگه بهت داده مواظبش باش. می دونید چی گفت؟

دکتر نگاهی به سحر و فرنام که منتظر نشسته بودند کرد.

- می گفت فکر نمی کردم بتونم دوباره زندگی کنم. این یعنی خیلی حرف... یعنی ... امید داره به زندگی ... می خواد ادامه بده...

بعد رو به سحر کرد و گفت:

- خانوم می شه شما چند دقیقه بیرون باشید؟ می خوام با ایشون چند کلمه تنها حرف بزنم.

وقتی سحر رفت و دکتر و فرنام تنها شدند، صداقت نگاهش را به فرنام دوخت.

- اون نیاز شدید داره که کسی حمایتش کنه. نیاز داره همیشه یه نفر پشتش باشه. باید وقتی ناراحته مجبورش کنی حرف بزنه. نذار توی خودش نگه داره. بذار از اون چیز هایی که تو دلشه با خبر بشی باید کمکش کنی. باید همیشه کنارش باشی. باید اجازه بدی خودش پیش قدم بشه . متوجه هستی که چی می گم؟ بعد از ازدواج باید بیشتر حواست بهش باشه. در مورد رابطه ات هم باید بهش فرصت بدی. هیچ وقت مجبورش نکن... خیلی داغونه... بذار بهت اعتماد کنه، این طوری زندگی برای هر دوتون شیرین می شه. من مطمئنم عشق می تونه به هر دو تون کمک کنه. البته به ترانه بیشتر ... صبور باش... به من قول می دی؟

فرنام به دقت گوش می داد:

- بله... مطمئن باشید...

- خیلی خوبه... بذار بهت اعتماد کنه. هر وقت واقعا نسبت بهش حس داشتی بیان کن... بذار این طوری اونم در موردت حرف بزنه. دیروز وقتی ازش پرسیدم کسی وارد زندگیت شده؟ گفت آره... بهش گفتم چه حسی نسبت بهش داری؟ گفت مواظبمه... اینو با لبخند گفت. من فهمیدم دوستت داره. من بیمارهای زیادی داشتم، البته مشکلشون حاد بوده، اما دوباره زندگی کردن رو شروع کردن. اینو ببیین...

دکتر نقاشی را از بین دفترش بیرون کشید.

- این و یه زن بیست و هشت ساله برام فرستاده. چند سال بود که با یه آقا پسر گلی مثل شما می خواست ازدواج کنه. فهمیدن سرطان داره... همه مخالف بودن. پسره اون موقع نامزدش بود. الان با هم ازدواج کردن. دکتر روزی که تشخیص داد سرطان داره بیست و سه سالش بود. گفت چند ماه بیشتر زندگی نمی کنه، الان داره کنار همسرش زندگی می کنه... اینا همه اش در اثر عشق و امیده...

دکتر در حالی که بلند شد، با فرنام دست می داد گفت:

- امیدوارم هر دوتون اینو از هم ردیغ نکنین.

فرنام سحر را به خانه شان رساند . قبل از این که وارد خانه شود سر و صدای مامان فخری و مادرش را شنید.

- سلام

با دیدن فرنام همه ی نگاه ها به سمت او برگشت. مهناز خانوم سریع به سمت فرنام آمد و گفت:

- ببین مادر بیا ... بیا ...ببین من می گم این مبل ها رو برداریم بذاریم اون طرف تر ...

فرنام گیج بین مادرش و مامان فخری به دام افتاده بود. مادرش گفت:

- خوب حالا نظرت چیه فرنام جون؟

- والا... یکی می شه به من بگه این جا چه خبره؟

شهرام معینی که برای برداشتن لیوان آبی به داخل آشپزخانه بیرون می رفت رو به همسرش کرد:

- بابا... مهناز خانوم ... یکی این بچه رو توجیه کنه.

اونقدر کلمه ی توجیه را بامزه ادا کرد که همه خندیدند.

مهتاب که رو ی مبل تک نفره نشسته بود گفت:

- مامان ... ا... بسه دیگه. مگه می خوان با مبلا عروسی کنن... اه...

فرنام ناگهان به یاد حرف های سحر افتاد.

مامان مهری خندان گفت:

- فرنام جان ، قراره خواهرت عروس بشه... ایشالا دامادی تو پسرم.

مهناز گفت:

- حاج خانوم مادر ساسان امروز تماس گرفت گفت می خوان پنج شنبه بیان در مورد مهتاب و ساسان حرف بزنن.

- مبارکه...

******

- ترانه؟

- بله...

- تا حالا کسی رو دوست داشتی؟

ترانه نگاهی به سحر کرد.

- نمی دونم... تو چی سحر؟

- هان... نه فکر نکنم.

- ولی یه نفر هست که تو رو خیلی دوست داره؟

- کی؟

- من...

- برو بابا... منظورم از اون دوست داشتنا بود.

- کدوم دوست داشتنا؟ هر آدمی می تونه اون یکی رو دوست داشته باشه . مثلا تو و مامانت... تو و بابات...

- اینا ... که نه... منظورم...

- اره ... منم گفتم که یه نفر دوستت داره.

سحر مقابل ترانه نشست دست هایش را در دست گرفت.

- کیه ؟ اون کیه دیگه؟ بگو...

ترانه با چشمان مشکی رنگش نگاهی به سحر انداخت:

- محسن...

- چی ؟ محسن؟ برو بابا...

- جدی می گم تو باور نکن...

سحر که باورش نشده بود با لحنی معمولی گفت:

- حالا تو از کجا فهمیدی؟

- همیشه تا به محسن می گی برو نخ بگیر می ره... تا می گی چرخ خرابه می ره... تا جلوی حاجی می گی ترانه می خواد از رستوران برگرده تنهاس محسن میگه من می یارمش...

- اینکه معنیش حس مسولیت پذیریه.

- نه اشتباه می کنی... تو متوجه نگاهاش نیستی وقتی داره باهات حرف می زنه ... یه جور خاصی نگات می کنه... امتحان کن.

*****

فرنام کاغذها را جا به جا کرد. پیراهن مردانه ی آبی رنگی پوشیده بود و موهایش را به زیبایی مرتب کرده بود. همان طور که پشت به در داشت، ساسان داخل شد.

- سلام ...

فرنام لبخند بر لب سلام کرد ولی برنگشت. ساسان که به نظر مظلوم تر و آرام تر از روزهای گذشته به نظر می رسید همان جا ایستاد.

- چرا ایستادی؟ بشین.

ساسان نشست.

- فرنام... من... من می خوام یه چند ساعتی مرخصی بگیرم. می خوام برم آرایشگاه...

- به سلامتی... چند ساعت می خوای بری آرایشگاه؟

ساسان با صدایی که تردید در آن موج می زد گفت:

- نه ... نه فقط آرایشگاه باید سفارش گل بدم. کت و شلوارم رو بگیرم. چند جای دیگه هم کار دارم.

فرنام برگشت. ساسان خندید و سرش را تکان داد:

- مبارک باشه...

ساسان بلند شد و ایستاد. هنوز مردد بود:

- تبریک می گم... مواظبش باش.

- همه ی سعیم رو می کنم فرنام ، مطمئن باش.

بعد ساسان را در آغوش کشید:

- می دونم اون پیش تو خوشبخته.

مامان فخری در حال رفت و آمد بود . مهناز خانوم با دلواپسی همه چیز را چک کرد:

- شهرام کاش می ذاشتی مجید هم بیاد.

- انشا... واسه عروسی می یاد نگران نباش.

مهتاب با سارافون سفید و خاکستری اش در حالی که شال زیبای پولک دوزی شده اش را روی سرش می انداخت وارد سالن شد.

مامان فخری نگاه تحسین آمیزی به مهتاب کرد.

- الهی من فدای عروسک قشنگم بشم. ببین چه خوشگل شده.

مهناز و شهرام با شوق نگاهی به مهتاب کردند. فرنام در چهار چوب اتاق خودش قرار گرفت. در همین هنگام زنگ در آنها را متوجه خود ساخت. مامان فخری برای باز کردن در رفت:

- سلام بفرمایید خوش آمدید... بفرمایید حاج خانوم.

حاج خانوم با چادر مشکی و روسری سفید که از زیر چادر نمایان بود وارد شد. بعد حاج آقا با کت و شلوار خاکستری رنگ شیرینی به دست، با لبخند وارد راهرو شد . مهناز پله ها را پایین آمد.

- سلام ... خوش آمدید حاج خانوم. مهتاب جان مادر... بیا.

بعد دوباره رو به حاج خانوم کرد و گفت:

- خیلی خوش آمدید... بفرمایید.

و در آخر نگاه مهتاب به ساسان افتاد که قامت ورزیده اش را کت و شلوار طوسی راه راه پنهان کرده بود و سرش پایین بود. مثل بچه ای که تازه وارد کلاس اول شده و منتظر اجازه ی معلمشه در دستش دسته گلی زیبا از گل های لیلیوم بود که به طرز زیبایی آراسته شده بود. مهتاب با لبخند جلو آمد. دسته گل را گرفت و با ساسان احوال پرسی کرد . حاج خانوم و حاج آقا نشسته بودند که فرنام با جلیقه ی بافتنی و لباس مردانه وارد سالن پذیرایی شد و با آنها احوال پرسی کرد. وقتی فرنام برگشت ساسان را دید. دوستانه با او دست داد . ساعتی بعد مهتاب و ساسان به اتاق مهتاب رفتند تا با هم صحبت کنند.

- فکر نمی کردم بهم جواب مثبت بدی.

- جدی؟ خوب اگه ناراحتی حرفم رو پس می گیرم.؟

- نه ... نه... منظورم این بود که ...

- شوخی کردم.

- من همیشه دوست داشتم اتاقت رو از نزدیک ببینم. یادت می یاد اون روزایی که کوچیک تر بودیم ؟ من می اومدم این جا تا با فرنام درس بخونیم ... تو همیشه اخمت تو هم بود. موهاتو چتری می زدی روی صورتت... یه عروسک زشتی هم داشتی که فرنام همیشه کلشو در می آورد تو هم می آوردیش پیشم تا کلشو برات وصل کنم...

مهتاب خندید ... ساسان هم همین طور...

- چی شد که...

- که انتخابت کردم؟

- آره... خیلی دلم می خواد بدونم از کی؟

- فکر می کنم از وقتی هجده سالت بود من اومدم خونتون فرنام می خواست بره واسه ادامه تحصیل پیش دایی تون ... اون موقع بود که فهمیدم یه حس دیگه بهتون دارم... مهتاب شما هم من و دوست دارین؟

لبخندی زیبا لبهای مهتاب را نشانه گرفت و چشمانش برقی زد.

وقتی مهتاب و ساسان برگشتند، فخری خانوم و حاج خانوم کل بلندی کشیدند.

- خوب حاج آقا امر، امر شماس بفرمایید...

- والله... اگه موافق باشید هفته ی آینده پنج شنبه شب یه جشن کوچیک به عنوان نامزدی بگیریم و صیغه ی محرمیت بینشون جاری کنیم تا بهتر رفت و آمد کنن و همدیگر رو بشناسن... البته اگه شما صلاح بدونین...

- هر طور شما مایلید ... مهتاب دیگه دختر شما هم هست ...

- شما موافقید مهتاب خانوم؟

- بله...

بعد از صلوات فضای خانه ی معینی را کل و دست در برگرفت.

حاج خانوم رو به ساسان کرد و گفت:

ـ ساسان جان... اگه می شه اون امانتی رو بده به من.

ساسان جعبه ی کوچکی رابیرون آورد.

- دستت رو بده عروس قشنگم.

و انگشتر زیبایی رو در انگشتان مهتاب جای داد.

*******

فرنام در حال رفتن به اتاقش بود که صدای مهتاب را از پشت درب اتاقش شنید. بعد از در زدن وارد شد.

-کی بود؟

- هیچی ساسانه... می گه فردا بریم بیرون.

- الان زنگ زده؟ می دونی ساعت دو نصفه شبه؟ فکر کنم این بشر خواب نداره... خوب چی می گفت؟

- هیچی ... بهش گفتم من زیاد آشپزی و اینا بلد نیستم ... گفت نگران نباش خودم کار خونه رو انجام می دم.

- باریکلا... چه زلیل شده هنوز هیچی نشده... پس تا می تونی سوارش شو.

مهتاب با اعتراض گفت:

- فرنام... ااااااا...

مهناز خانوم پشت سر هر دویشان قرار گرفت.

- چتونه بابا نصف شبی برین بخوابین.

صدایی آرام آقای معین از اتاق خواب به گوش رسید.

- چی کارشون داری مهناز عاشقن دیگه.

منظور آقای معینی مهتاب و ساسان بود . با این حال فرنام هم دستی به سرش کشید.

بچه ها خندیدند . فرنام به اتاقش رفت و در را بست .

فصل بیست و دوم

ساسان جعبه ی شیرینی را روی میز گذاشت . بچه ها از شیرینی برداشتند.

- مبارک باشه شادوماد...

- ممنون.. احمد آقا واسه طلعت خانوم هم بردار.

- چشم...

فرنام سرش را وارد سالن انتظار کرد. آقای یاسمی را دید که با ترانه مشغول صحبت است . ناخودآگاه اخم هایش در هم رفت. ساسان صدایش زد. 

ـ برادر زن گرامی بفرمایید شرینی میل کنید.

دستش را به نشانه ی تشکر بالا برد و وارد اتاقش شد و در رابست. کمی راه رفت و دوباره نشست . ساسان سرحال و قبراق وارد اتاق شد. دوباره مثل قبل شده بود.

- چطوری رفیق؟

فرنام در فکر بود و گفت:

- خوبم...خوبم.

- این طور به نظر نمی یاد... اتفاقی افتاده.

فرنام با گره ای به ابروهایش انداخته بود گفت:

- این پسره یاسمی... چرا این قدر دور بر ترانه می پلکه؟

- نمی دونم... راستش از بچه ها شنیدم چشمش دنبال ترانه اس . صبح از آقای محمدی داشت در مورد خانوادش می پرسید.

- از کی؟ از تو؟

- نه... از خانوم محبی...

- خوب؟

- هیچی دیگه همین ...

- بی خود کرده ...

فرنام عصبی شد بلند شد و ایستاد . ساسان بلافاصله مقابلش قرار گرفت:

- بشیین ... بشین... می خوای بری چی بگی عزیزم؟ هان ... خوب یه نگاه به خودت بنداز ... برو بهش بگو دوستش داری... این طوری که نمی شه... اگه یاسمی هم خواستگاری کنه ازش که گناهی نکرده... گر چه مطمئنم که یاسمی قصد ازدواج نداره.

- یعنی چی؟

فرنام با تعجب نگاهی به ساسان کرد.

- تو چی می دونی ساسان؟ بگو دیگه.

- دیروز که داشتم می رفتم آرایشگاه... دیدم یاسمی سوار یه ماشین شد...

- خوب؟

- به نظرم آشنا اومد البته هنوز مطمئن نیستم... فکر می کنم ماشین دختر خاله ات بود.

فرنام احساس کرد زیر پاهایش خالی شده.

- تو مطمئنی؟

- گفتم که نه...

- من نمی فهمم ... آقای محمدی خودش یاسمی رو آورده... باید از قضیه سر در بیارم.

- باشه ... فقط یه کاری کن که متوجه نشه... محمدی رو می گم.

- صبر کن آدرس شرکتی که توش کار می کرده رو پیداکنم... ببینم از اون جا یه سوالی بپرسیم.

فرنام عصبی گفت:

- من رو حساب محمدی استخدامش کردم... نمی دونستم که...

ساسان همراه برگه ای بازگشت:

- یه تماس بگیر...

فرنام به سرعت تماس گرفت:

- الو... شرکت... می خواستم با مدیر عاملتون صحبت کنم... چشم منتظر می مونم.

- بله...

- سلام قربان بنده معینی هستم.

- خوشبختم آقای معینی... کمکی از من ساخته اس؟

- می خواستم راجع به کی از همکاراتون بدونم ... آقای یاسمی...

- بله ... بله ... ایشون رو می شناسم بفرمایید.

- می خواستم ببینم برای چی بیرون اومدن؟

- والا ایشون از این جا رفتن... ما برای یه سری از کارها ایشون رو مامور کردیم که وارد یه شرکت تولیدی بشن ... از اونجا مثل این که چند وقتیه اومدن بیرون.

- ممنون می شم اسم اون شرکت رو بدونم.

- بله شرکت...

با شنیدن نام شرکت فرنام یکه ای خورد. ساسان وارد شد:

- چی شده...؟

- هیچی ساسان جان... یه زحمتی برات دارم... یه دوساعتی مواظب این جا باش تا برگردم.

- کجا... کجا می ری؟

- می رم یه جایی کار دارم.

- خیلی خوب زود برگرد می خوام با مهتاب برم بیرون .

- باشه باشه...

فرنام با سرعت رانندگی می کرد.

- الو سلام شرکت... می خواستم با آقای مهندس سعید جارچیان صحبت کنم.

منشی از پشت خط گفت:

- ایشون منزل تشریف دارن. تا یک ساعت پیش این جا بودن رفتن.

- ممنون

فرنام با سرعت رانندگی کرد و در مقابل خانه ی جارچیان ایستاد . نفس عمیقی کشید و بر خودش مسلط شد:

- سلام...

- به سلام فرنام جان... چه عجب یادی از ما کردید؟

- هیچی عمو سعید راستش داشتم از این طرفا رد می شدم واسه یه کاری ... گفتم یه سلامی هم عرض کنم.

- خوب کردی عمو ... بفرمایید ... بیا یه دست شطرنج هم با هم بزنیم.

سعید فرنام را به داخل دعوت کرد:

- چه عجب راه گم کردی؟

- سلام خاله مهری ... شما خوبین؟

- مرسی ... چه خبرا؟

وقتی خاله مهری رفت فرنام با سعید تنها شد.

- چه خبر عمو... کارا چطور پیش می ره؟

- خوبه عمو جان...

فرنام نمی دانست چگونه موضوع را عوض کند. 

ـ عمو شما توی شرکتون کسی به اسم یاسمی دارین؟

- داشتیم ... آره چطور؟

ـ چه جور آدمیه؟

- آدم خوبیه... حالا واسه چی می پرسی؟

- راستش واسه یکی از همکارای خانوم ما ... خواستگار اومده برادر یاسمیه که می گین... من تحقیق کردم که توی شرکت شما قبلا کار می کرده... می خواستم ببینم چه جور آدمیه... خوانواده دار هست؟

-خوبه دیگه پس افتادی تو کارای خیر...یکم هم به فکر خودت باش عمو جان

- چشم ...

ـ حالا چه جور آدمیه؟

- پسر خوبیه... ولی زیاد واسه ما کار نکرد. از یه جای دیگه اومده بود، بعدش هم رفت یعنی خودش درخواست داد.

- آها... که این طور...

- آره... می خوای از الهه بپرس ... آخه یه چند باری که اومد پیش من، الهه رو این طرف و اون طرف می برد واسه کارای اقامتش.

- مگه الهه می خواد بره؟

- نمی دونم خودش این طوری می گفت.

- نه ممنون... همین قدر کافیه...

- شربتت و بخور عمو جان.

فرنام مجبور شد تا یه دست دیگر هم شطرنج بازی کند و بعد عزم رفتن کرد . موقع برگشتن با الهه برخورد کرد. صورت الهه از شادی و تعجب شکفت، اما فرنام سر سنگین جوابش را داد.

وقتی به محل کارش برگشت ، ساسان رفته بود. ترانه مشغول کار بود متوجه حضور فرنام نشد . 

ترانه نگاهی کرد و به احترام برخاست.

- بفرمایید

چشم هایش از ترانه به لیوان روی میز افتاد. که قلب های کوچک قرمز رنگ در آن خودنمایی می کرد . لبخند زد و رفت.

*****

- سحر ... سحر حالا وقتشه...

- که چی ؟

- امتحانش کن دیگه.

سحر سانتی متر را روی میز قرار داد.

- چی بهش بگم؟

- نمی دونم یه چیزی بپرس دیگه.... صبرکن.

دختر ها با کمک محسن بسته ها را روی هم قرار می دادند . محسن بسته ها را یکی یکی روی هم می گذاشت و دوباره از بیرون به داخل می آورد. هیچ کس به جز محسن اجازه نداشت وارد کارگاه شود، چون حاج رضا به پسرش مطمئن بود . البته همه همین حس را به محسن داشتند .

سحر به آهستگی طوری که وانمود می کند در حال اندازه گیری است ، با صدایی که مانند پچ و پچ کردن بود، رو به ترانه کرد:

- چی کار کنم؟

- هیچی ... بیا برو یکی از اون بسته ها رو بردار ببین چی کار می کنه.

سحر بلند شد و یکی از بسته ها را که سنگین هم بود از جلوی در برداشت . وانمود کرد که نمی تواند. سحر به سمت دیوار می رفت که محسن او را دید، اما ترانه نمی دانست که عمدا یا سهوا پای سحر پیچ خورد که سحر بر روی زمین افتاد و تمام قرقره ها با نخ در اطرافش پخش شد . سحر با ترس نگاهی به محسن کرد. محسن به سویش دوید:

- چی شد؟ چی شد سحر خانوم؟

سحر بی حرکت سر جایش نشسته بود.

محسن با ترس و ناراحتی گفت:

- حالتون خوبه؟ سحر خانوم حالتون خوبه؟ طوریتون که نشد ؟

محسن دو زانو نشست و بی پروا به چشمان سحر نگاهی انداخت . همه می دانستند محسن با حجب و حیا تر از این حرفاست اما انگار قضیه در مورد سحر فرق می کرد.

محسن نمی دانست چه کار باید انجام دهد. ترانه خودش رابه آن دو رساند و زیر بغل سحر را گرفت و او رابلند کرد.

- ترانه خانوم ببینید پاشون چیزی نشده؟

سحر گفت:

- نه نه... خوبم ،خوبم..

محسن عصبی گفت:

- آخه من نمی دونم شما چرا این کار رو می کنید... اه...

سحر من من کنان جواب داد:

- من... من... هم ... می خواستم کمک کنم... مثل همه.

محسن نفس عمیقی کشید.

- شما لطف دارین... اما این بسته ها سنگینه. خدایی ناکرده کمرتون درد می گیره.

چند نفر از دخترها نگاهی به یکدیگر انداختند. بعضی ها هم با لبخند همدیگر را نگاه می کردند.

محسن انگار متوجه نگاه دیگران شد، چون بلافاصله جواب داد:

- بفرمایید ... من می برمتون درمانگاه... بهتره یه چک بشید ... شاید آسیبی دیده باشید.

سحر دستپاچه نگاهی به ترانه کرد:

- نه... نه...من خوبم.

اما وقتی می خواست قدم بردارد، درد شدید مچ پایش را آزار داد.

وقتی با ترانه به سمت ماشین محسن می رفتند با حرص نگاهی به ترانه کرد.

نزدیک غروب بود که سرکوچه خداحافظی کردند. ماشین از آن جا دور شد. سحر گفت:

- این چه نقشه ای بود کشیدی؟ اه...

ترانه لبخندی زد.

- دیدی گفتم... بیچاره چه قدر هول بود ... تو بیمارستان همه اش می گفت شما باید تقویت بشین. وقتی داشتن پاتو می بستن بیرون به من گفت بهش بگین چرا به خودش نمی رسه؟ چرا به خودش اهمیت نمی ده؟

سحر با ناباوری گفت:

- دروغ می گی؟

ترانه خندید:

- من که گفته بودم... حالا خدا رو شکر به خیر گذشت . دکتر گفت چیزی نیست. نباید فقط زیاد روش راه بری . دستت رو بنداز روی شونه ام. صبر کن اول این میوه ها رو بگیرم توی این دستم. خوب بریم.

- دیدی چه طوری تو چشمام نگاه کرد. خودم داشتم پس می افتادم. محسن و این حرفا...

- راستی راستی پات پیچ خورد یا این که... ؟

- اولش نه ولی وقتی کارتن برعکس شد، اومدم بگیرمش افتادم روی زمین.

- ولی می ارزید نه؟

- آره ...

هر دو خندیدند.

*****

فرنام وارد خانه شد . برخلاف روز قبل خانه کاملا سوت و کور بود.

نگاهی کرد داخل آشپزخانه مادرش را دید که مشغول پوست گرفتن سیب زمینی بود.

- سلام مامان خانوم چطوری؟

- خوبم پسرم

فرنام صندلی را بیرون کشید و نشست.

- بقیه کجان؟

- بابات که سرکاره... ساسان و مهتاب هم رفتن بیرون خرید کنن واسه پنج شنبه. مامان فخری هم پاش درد می کرد رفت یکم استراحت کنه.

فرنام چند دقیقه ای سکوت کرد.

- مامان من می خوام با هم صحبت کنیم.

- در چه مورد عزیزم؟

- در مورد خودم.

- بگو می شنوم...

فرنام همه چیز را در مورد ترانه گفت. مهناز خانوم همان طور که نشسته بود گفت:

- حس می کردم مدتیه یه چیزی فکرتو مشغول کرده ... اما دلم می خواست خودت بهم بگی. تو که می دونی من از اون مادر ها نیستم که سر خود دست پسرم رو بگیرم ببرم این طرف اون طرف... روی یکی عیب بذاره...

فرنام صادقانه گفت:

- مامان... مگه من از اون پسرهام؟

مهنازخانوم خندید. به فکر فرو رفت . دقایقی بعد رو به فرنام کرد:

- طفلک ... دختر بیچاره... حالا چی کار می کنه؟

- هیچی مامان... مامان شما که مخالف ازدواج من نیستید؟

- نه عزیزم... من بهت اعتماد دارم.

بعد با خنده سر فرنام را بوسید:

- همین که یه نفر پیدا شده دل پسر ناز منو برده خودش یه عالم می ارزه.

- مامان اما یادتون نره من ازتون فعلا چی خواستم. اگه موافقت کرد دلم می خواد فعلا عقد بمونیم تا...

- باشه عزیزم... مطمئن باش ... اما فکر کنم برعکس تو ساسان خیلی عجله داره آخه خودش می گفت حاج آقا گفته تا دستمون بازه و چشممون به راه می خوایم عروسیه پسرمون رو جشن بگیریم ... احتمالا خرداد...

خدا کنه مجید هم بتونه بیاد . برو پسرم... برو استراحت کن که کم کم ساسان و مهتاب هم می یان... من آخر شب با بابات صحبت می کنم.

فرنام با خیال راحت نفسی کشید.

صبح زود قبل از رفتن فرنام، آقای معینی رفته بود.

- سلام صبح به خیر...

- سلام ... خوش به حالت ساسان.

- اوه ... چه خبره... نگاش کن تو رو خدا... راستی اون قضیه چی شد؟

- حدست درست بود کار الهه اس... یاسمی کارمند عمو سعید بوده. الهه به بهانه ی کارای ویزاش با یاسمی این طرف و اون طرف می رفته. فکر می کنم می خواد از ترانه اتو بگیره. نمی دونه واسم مهم نیست ...

- یه وقت پدر الهه نگه رفتی پیشش...

- اتفاقا خودشم بود اما متوجه نشد . در ثانی من به عمو سعید اعتماد دارم. بابا همیشه حساب و کار و زندگیش جداس ... هیچ وقت حرف کارش رو داخل خونه نمی یاره. مطمئنم چیزی نمی گه به کسی مخصوصا به الهه و خاله...

- راستی ... به خانوادت گفتی؟

- آره ساسان الان همه شون می دونن.

- به خود ترانه چی؟

فرنام دستی به گردنش کشید . مثل پسر بچه ها نگاهی به ساسان کرد:

- بهش نگفتم ... ولی فکر کنم خودمو لو دادم.

- جدی؟ مگه چی کار کردی؟

- هیچی ... اون روزی که الهه اومد این جا...

صدای در مانع از ادامه ی صحبت آنها شد.

*******************

- مامان ... ببین خوبه؟

مهناز خانوم کنار مهتاب قرار گرفت.

مهتاب دستی به لباس یاسی رنگ کشید. نگاهی به مادرش کرد:

- وای... خیلی قشنگه ... ایشالا مبارکت باشه. واسه آرایشگاه چی ... واسه آرایشگاه چی کار کردی؟

- وقت گرفتم... مامان ساسان می گه همه چیز رو به رنگ لباست در بیاریم با تور های سفید و یاسی.

- فکر خوبیه... قشنگ می شه.

مهناز خانوم چند تا از پارچه هایی رو که قبلا خریده بود بیرون آورد . روی میز گذاشت:

- نمی دونم ... با اینا چی کار کنم . به نظرت کدومشون رو بردارم.

مهتاب با نگاهی به پارچه ها نگاهی کرد. مهنازخانوم گفت:

- نمی دونم خیاطی چی کار کنم؟ آخرین عروسی که رفتیم طلعت خانوم برامون لباس دوخت . یادت می یاد واسه عروسی پسر دایی مجیدت بود. حالا به کی باید بگم ؟ اونم به این سرعت و دقت ببافه...

ناگهان مهتاب فکری از خاطرش گذشت :

- ترانه... ترانه می تونه درستش کنه.

- منظورت همین ترانه اس که فرنام...

- آره... آره... فرنام می گفت خیاطی بلده، تو یه تولیدی هم کار می کنه... اما موضوع اینه که حالا چطوری ازش بخوایم بیاد این جا. آخه فرنام از دوستش فهمیده... ترانه نگفته که اونم تو تولیدی کار می کنه.

- خوب می گیم با هم بیان...

- آره ... فکر خوبیه ... این طوری می تونیم باهاش بهتر آشنا بشیم...

- مامان به بابا گفتی ...

- آره ... گفت با فرنام وقتی برگشت صحبت می کنه... فرنام می گه به خاطر وضعیت ترانه فعلا باید صبر کنیم. راستی خانومی کارت ها چی می شه؟

- ساسان ده نفر از بچه های شرکتشون رو دعوت کرده ... منم چند تا از دوستام...

- خوبه... یادم باشه حتما ترانه رو دعوت کنیم.

ـ آره ... حتما.

******

- حالا که همه چی لو رفته می خوای چی کار کنی؟

- نمی دونم ... واقعا گیج شدم. فقط دلم نمی خواد تا آخرش ترانه از چیزی با خبر بشه . می ترسم حساب کتابام بهم بریزه...

- منم موافقم. چطوره بی سر و صدا اخراجش کنیم بره یا حداقل بفرستیش ماموریت.

ـ حق با توئه اما چطوری پتشو بریزیم رو آب؟

ـ من یه فکری دارم...

ساسان از اتاق فرنام بیرون آمد و وارد درب سمت چپ شد.

- آقای یاسمی... آقای معینی در مورد پرونده شرکت آقای عزیزی با شما کار دارن. گفتن برین پیششون.

یاسمی در زد و وارد شد:

- با من کاری داشتید؟

- بله... آقای یاسمی شرکت در مورد اون پیشنهادی که شما در مورد آقای عزیزی دادین به نتجه نرسیده. لطف کنید و امروز تا ساعت شش شرکت بمونید چون نماینده ی شرکت آقای عزیزی می یان این جا می خوان با شما صحبت کنن.

- گرچه خیلی کار دارم اما چشم ...

- ممنون ... می تونید تشریف ببرید.

یاسمی سر جایش نشست. تلفن همراهش را در جیبش گذاشت و به سمت دستشویی حرکت کرد. ساسان پشت سرش وارد اتاقی که کنار درب سرویس ها قرارداشت حرکت کرد. وقتی یاسمی داخل یکی از سرویس ها شد، ساسان درب سرویس کناری رابه آرامی باز کرد و داخل شد . بدون هیچ حرکتی صدای یاسمی را شنید:

- سلام ... آره من امروز دیرتر می یام. نه جلسه دارن... شما ساعت شش و نیم یا هفت بیاین... نه هنوز نه... باشه منتظرم. فقط خانوم جارچیان... من یه مقداراز پولی که قولش رو داده بودین... باشه اجازه بدین...

ساسان دیگر صدایی نشنید چون یاسمی سیفون را کشید و به ادامه ی صحبتش مشغول شد. ساسان به آهستگی بیرون آمد و به طرف اتاق فرنام حرکت کرد.

- چه خبر؟

- دیدی گفتم؟ برو به رفیقت افتخار کن...

- خیلی خوب بابا... چی شد؟

- هیچی ... گفتم که آقا می ره تو دستشویی صحبت می کنه. چون جنابعالی حرف زدن با تلفن همراه رو قدغن کردین . تو حرف هاش گفت خانوم جارچیان... گفت ساعت شش و نیم یا هفت بیا دم درب شرکت...

- خودشه الهه اس ...

- خیلی خوب نباید سوتی بدیم... من رفتم تا ساعت شش ... راستی قبل از ساعت شش ترانه رو رد کن بره...

- باشه... باشه.

ساعت شش بود که آقای یاسمی وارد اتاق فرنام شد.

- خوب آقای معینی ... من در خدمتم.

ساسان در زد و در را بست.

- عذر می خوام میشه موبایلتون رو به من بدین؟

- چرا مشکلی هست؟

فرنام در جوابش گفت:

- نه می خوایم حین جلسه کسی تماس نگیره.

- خب خاموشش می کنم... این که ناراحتی نداره.

ساسان حرفش را قطع کرد.

- منظورشون اینه که پیش ما باشه ...مگه شما به ما اعتماد ندارین؟

- چرا ... چرا...

مهرزاد یاسمی تلفن همراهش را به ساسان داد. فرنام نگاهی به او کرد:

- بگو واسه کی کار می کنی؟

- من منظورتون و نمی فهمم؟

فرنام خشمگین دست را بر روی میز زد :

- بسه دیگه ... جواب من و بده واسه کی کار می کنی؟

فرنام از جایش بلند شد و رو به او در حالی که بسیار عصبی بود ایستاد:

- من خودم می دونم ... لازم نیست دیگه من و دور بزنی ... همه چیز رو می دونم ... هم در مورد تو هم اون دختره ی عوضی . واسه چی سرت و کردی توی زندگی من ؟ چی کار اون دختر معصوم داری؟ می خوای ازش آتو بگیری؟ احمق...

ساسان دست های فرنام را گرفت و درکنار گوشش گفت:

- آروم تر...

- ولم کن ساسان ... ولم کن... آرومم...

فرنام دستی به پیشانیش کشید:

- ببین با زبون خوش هر چی هست بگو... من بهت قول می دم کاری به کارت نداشته باشم وگرنه حسابت با کرام الکاتبینه... می دمت دست پلیس.

یاسمی عصبی و سردر گم پایش را روی زمین می زد.

- باشه همه چیز رو می گم... فقط...

فرنام دستش رو جلوی صورت او قرار داد:

- مطمئن باش.

- من توی شرکت آقای جارچیان کار می کردم... آقای محمدی یکی از دوستای قدیمی منه که با هم تو دانشگاه همکلاس بودیم. اون از من خبر نداشت. الهه خانوم دختر آقای جارچیان هیمشه می اومد دفتر . از من خواست در ازای گرفتن پول کمکش کنم. من از اونجا اومدم بیرون البته به بهانه گرفتن ویزا... الهه خانوم می اومد دنبالم و می رفت. یه روز که شما نبودید، من دم در شرکت ایستادم. موقع تعطیلی شرکت بود . آقای محمدی و اون جا دیدم . بهش گفتم یه کاری داشتم و اون و از دست دادم. خانواده ام نیاز مالی دارن. اصلا نمی دونستم این جا کار می کنه. البته الهه خانوم شنیده بودن که یکی از کارمندای شرکت شما عروسی کردن و رفتن . وقتی محمدی رو دیدم کلی در مورد بی کاری خودم حرف زدم. اونم گفت شرکت احتیاج به یه کارمند داره بیا من معرفیت می کنم... به الهه خانم گفتم گفت این طوری بهتره شک هم نمی کنن... این شد که اومدم شرکت...

- خانوم سمیعی چی؟

- هیچی... الهه خانوم گفت خودم رو بهش نزدیک کنم. می خواست از خونواده اش بدونه... ازش آتو بگیره.

فرنام عصبی مشت های اش را گره کرد:

فرنام از ساسان موبایل یاسمی را گرفت و خودش از شرکت خارج شد. اتومبیل الهه را دید که در آخر خیابان پارک شده بود. به طرف اتومبیل حرکت کرد. درب جلو را باز کرد و سوار شد. الهه به طرف چپش برگشت و از دیدن فرنام یکه خورد.

- تعجب کردی نه؟ نقشه ی مزخرفی بود . خوب گوش کن دفعه ی آخرت باشه خودت رو با من در می ندازی. دفعه ی بعدی هر چی بوده رو برای پدرت تعریف می کنم . همین طور برای همه... آخرین باره که ندید می گیرم وگرنه پته ات رو می ریزم رو آب.

الهه شوکه شده به فرنام خیره شده بود . حتی نتواسنت از خودش دفاع کند . فرنام با گوشی خودش با ساسان تماس گرفت:

- ولش کن بیاد

فرنام عصبی پایش را تکان می داد.

- خوب گوش الهه خانوم... تو توی زندگی من جایی نداری ... بهتره به فکر خودت باشی ...چون دیگه دلم نمی خواد ریخت نحست رو ببینم. امیدوارم .

فرنام از آینه یاسمی را دید که به ماشین نزدیک شد . برگشت . گوشی یاسمی را روی صندلی گذاشت و پیاده شد رو به یاسمی گفت:

- تو اخراجی ... دیگه نبینمت.

به سمت شرکت برگشت . از فاصله ی دور صدای ماشین الهه را شنید که حرکت کرد.

******

وقتی وارد خانه شد، مهتاب را دید که کارت های سفید و بنفشی در اطرافش ریخته. مهتاب بلافاصله گفت:

- سلام ... فرنام جان بیا کمک ... بیا ...

شهرام معینی کنار پسرش آمد و به او دست داد.

- فرنام جون بابا ... حالا می ری با عمو سعید شطرنج می زنی ولی بدون من؟

فرنام لبخند زد.

- بیا بابا بیا بریم تو اتاق با هم یه دست بازی کنیم.

فرنام به همراه پدرش وارد اتاق شد. پدر مهر ه ها را چیده آماده بود. هر دو نشستند:

- چه خبر بابا؟

- سلامتی

- مادرت در مورد اون موضوع با من حرف زد... حالا نظر خودت چیه بابا؟

فرنام وقتی سرش را بالا گرفت با نگاه مهربان پدرش غافلگیر شد.

- راستش...

- حرفت رو بزن بابا.

- من انتخابم رو کردم... فقط نمی دونم که مامان به شما گفته...

- مادرت همه چیز رو به من گفته... دوستش داری؟

- آره... خیلی زیاد ...

- بهت اعتماد دارم پسرم... می دونم انتخابت بهترینه... همیشه به مهناز گفتم دلم می خواد اگه خدا بهم هیچی نداد بچه هایی داشته باشم که با افتخار ازشون حرف بزنم... هر دوتون همیشه رو سفیدم کردین... می دونم اون قدر مرد شدی که برای زندگیت تصمیم بگیری، اما دلم می خواد اون قدر مرد باشی که تا اخر عمرت پای حرفت بایستی. مثل من و مادرت... هر کاری می کنم تا راحت زندگی کنی. فقط درست زندگی کن. همین برای من کافیه... مادرت شرایط دختره رو برام گفته ...

ـ دلم می خواد براش یه تکیه گاه محکم باشی . نذاری هیچ طوفانی زندگیت رو تکون بده. هر دختری که پامی ذاره به زندگیه هر مردی هزار تا آرزو داره. آرزو هاش و هیچ وقت به باد ندی فرنام... من بهت اعتماد دارم. می دونم نمی ذاری بابات هیچ وقت تو زندگیش سرش و پایین بگیره و خجالت بکشه... حواست به زندگیت باشه... هر کمکی هم از دستم بر بیاد انجام می دم. حالا دیگه بقیه اش به عهده ی خودته.

فرنام عاشقانه پدرش را در آغوش گرفت و نفس عمیقی کشید . بعد از شام مهناز خانوم رو به فرنام کرد:

- فرنام جان... من یه سری پارچه دارم... می خواستم بیبنم ترانه می تونه برام بدوزه یا نه؟

فرنام خسته بود با این حال نگاهی به مادرش کرد:

- نمی شه مامان... آخه نمی دونه که من خبر درام اونجا کار می کنه... اما میگم با دوستش بیاد. همون که می گفت خیاطه.

- باشه مادر هر جور خودت صلاح می دونی. بهش بگو همراه دوستش بیاد که تنها برنگرده.

فرنام سرش را به نشانه ی تایید تکان داد.

مهتاب ادامه ی حرف مادرش را گرفت:

ـ آره فرنام جان... دیگه وقت نیست. مامان امروز به طلعت خانوم تلفن کرد گفت دیگه نمی تونه خیاطی کنه. سه ماهه گذاشته کنار ...

سپس کارت ها را جلوی فرنام گرفت:

ـ این کارتا رو هم بده ساسان .

****

ساسان کارت ها را روی میز بچه ها گذاشت رو به ترانه کرد:

- خانوم سمیعی... ـقای معینی با شما کار دارن...

ترانه در زد و وارد شد. فرنام همان طور که سرش پایین بود گفت:

– بفرمایید بنشینید

ترانه نگاه کنجکاوانه اش رابه او دوخت. فرنام با نگاهی آرام و لحنی شاد افزود:

- بهتره بریم سر اصل مطلب... شما مادر من و که می شناسین؟

- بله

- برای نامزدی خواهرم یه تعداد لباس می خواد بدوزه... قبلا همسر احمد آقا این کار رو انجام می داد. یعنی خیاط مادرم بود ... اما الان دیگه کار نمی کنن. مادرم هم خیلی ایشون رو قبول داشت. می خواستم ببینم... توی اون تولیدی که دوستتون کار می کنه ... اگه بخوان می تونن لباس برای بیرون بدوزن یا نه؟ مادرم از من خواست تا از شما بپرسم.

ترانه با صدایی آرام شروع به صحبت کرد. فرنام با خود فکر کرد چقدر صدایش را دوست دارد:

- اون تولیدی فقط لباس های مشخصی رو می دوزه که کار فرما می گه... اما... دوستم سحر فکرمی کنم بتونه براشون بدوزه.

- خوب پس شما باهاشون صحبت کنین. من قرار می ذارم برای فردا... به ساسان می گم ببرتتون خونه... بهشون بگین خیالشون راحت بابت اجرت کار ... فقط صبح زود بیارینشون. من براتون مرخصی با حقوق رد می کنم.

سحر پایش را روی میز کوچکی قرار داده بود و مشغول میوه خوردن بود.

- حالا می خوای چی کار کن؟

- نمی دونم سحر ... بدبخت شدم رفت.

- اه تو هم با این نقشه کشیدنت ... یه نگاه به من بنداز ...

- واسه تو که بد نشد ... چی می گی؟

سحر با دهان پر گفت:

- آره راست می گی... می گم چطوره خودت بری براشون بدوزی؟

- چی؟

- آره... تو که بلدی... اگه بخوای کس دیگه ای رو ببری که نمی شه . حاجی گفته فعلا سفارش از جایی قبول نکنید کلی مانتو باید تحویل بدیم. خودت برو.

- وای... نه...

- این قدر وای ووی نکن. وقتی داشتی نقشه می کشیدی باید فکر این جاهاشو می کردی. حالا کمکم کن می خوام برم دستشویی .... پامو چلاق کردی رفت.

ترانه خندید:

- الو آقای معینی ؟ سمیعی هستم...

- بله ... بفرمایید ... حال شما...

- راستش دوستم نمی تونه بیاد پاش پیچ خورده... اما من به جاش می یام. ساعت هفت خوبه؟

فرنام وانمود کرد بی اطلاع است:

- شما؟؟ بله ... خوبه... باشه به ساسان می گم بیاد دنبالتون.

- باشه من پیش تولیدی منتظرم.

فرنام کنار تولیدی توقف کرد. ترانه سوار اتومبیل شد .

- ببخشید که مزاحمتون شدیم. من ففکر نمی کردم شما هم مثل دوستتون خیاطی بلد باشین.

نگاهی به ترانه کرد.

- البته مادر من هم انگار خیلی خوش شانسه.

ترانه خندید.

بعد با لحنی که می خواست مطمئن بشه رو به ترانه کرد و پرسید:

- شما که تشریف می یارید نامزدی مهتاب ... نه؟

- ایشالا...

فرنام خوشحال و خندان ترانه رابه منزل رساند و زنگ در را زد.

- با اجازتون من می رم ... خیلی کار دارم باید برم یه سری کارت ها رو هنوز پخش نکردیم ...خدانگهدار

با صدای زنگ در مهناز خانوم به طرف در دوید. دست ترانه را گفت و او را به داخل دعوت کرد.

- سلام عزیزم... خیلی خیلی خوش اومدی بفرمایید... مهتاب ... مهتاب جان ترانه جون تشریف آوردند.

مهتاب در حالی که سعی داشت تورهای رنگی را به در و دیوار بزند به ترانه سلام کرد .

- بشین عزیزم تا برات یه چیزی بیارم بخوری.

ترانه می خواست بگوید میل ندارم اما قبلا از این که حرفی بزند، خانوم معینی او را دعوت به نشستن کرد.

مهناز خانوم با صدای بلند گفت:

- فخری خانوم... بیا مهمون داریم.

فخری خانوم سینی چای به دستش بود که وارد سالن پذیرایی شد. ترانه بلند شد و سلام کرد.

- سلام عزیز دلم ... خوبی خانوم؟ بفرماید 

ترانه استکانی از چای را برداشت و به خانوم معینی که به او خیره شده بود نگاه کرد. احساس می کرد زیر نگاه هایش در حال آب شدن است . مهناز خانوم به خودش آمد و به اتاق رفت. حالا نوبت مهتاب بود:

- خوبی عزیزم؟

- ممنون

- مامان فخری ... برای منم چای بیار ... با بیسکویت.

مامان فخری از آشپزخانه گفت:

- چشم مهتاب خانوم

مهناز خانوم با چند پارچه ای که در دست داشت روی مبل کنا ر ترانه نشست . دوباره به ترانه خیره شد. ترانه معذب بود و مستاصل... پار چه ها را روی میز گذاشت:

- ترانه جون نمی دونم کدومشو ببرم.

ترانه پارچه ی سنگ دوزی شده را از میان پارچه ها جدا کرد و به مهناز خانوم نشان داد.

- فکر می کنم این برای شما بهتر باشه... اما بهتره زیرش آستر بخوره... متر دارین؟

ـ فخری خانوم... متر...

دقایقی بعد فخری خانوم متر به دست وارد سالن شد و آن را به ترانه داد و وارد سالن شد. ترانه برگه و خودکاری در آورد و روی میز گذاشت. مجله ی الگو را هم در آورد. مهتاب همان طور که روبان هار ا درست می کرد نگاهش به مادرش و ترانه بود. ترانه با صدای آرامی گفت:

- بی زحمت بایستید.

مهناز خانوم ایستاد. ترانه متر به دست مثل خیاطی ماهر اندازه گری می کرد و اندازه ها را یادداشت می کرد. دوست دارین بلندیش تا پایین زانو باشه...

- ترانه جون چه مدلی می خوایی بدوزی ؟

ترانه یکی از مدل هایی رو که کاندید کرده بود را به خانوم معینی نشان داد. مهتاب دست از کار کشید و به آنها ملحق شد:

- ببینم... ببینم...

مهتاب مجله را برداشت و گفت :

ـ مامان خیلی قشنگه...

ترانه گفت:

- خانوم معینی این مدل ها همه اش جدیده . هر کدوم رو دوست دارین براتون درست می کنم، اما به فرم بدن شما این مدل بیشتر می یاد.

مهتاب هم با اشتیاق گفت:

- حق با ترانه اس مامان با این پارچه محشر می شه.

- براتون پایینش رو هم کج می برم... خوبه؟

مهناز خانوم همان طور که ایستاده بود گفت:

- آره عزیزم... دیگه هر جور خودت صلاح می دونی ریش و قیچی دست خودت... فقط زود آماده بشه...آخه پنج شنبه جشن داریم.

- چشم... سعیمو می کنم.

ترانه در حال اندازه گرفتن بود که فخری خانوم همان طور صلوات می فرستاد و فوت می کرد وارد سالن شد.

- ماشا... مهناز خانوم اصلا بهتون نمی یاد می خواین داماد دار بشین.

ترانه لبخند می زد. از این زن مهربان خوشش آمده بود. به آرامی گفت:

- به شما هم نمی یاد مادربزرگ مهتاب خانوم باشین.

مامان فخری خندید. مهتاب گفت:

- مامان فخری خیلی گله... از مامان بزرگمون هم عزیزتره... اما مامان بزرگمون نیست من و فرنام رو بزرگ کرده ... همیشه کمک حال مامان بوده.

فخری خانوم گفت:

- هر دو تاشون مثل بچه های خودم هستن ترانه خانوم.

- خوب تموم شد...

- مرسی عزیز دلم.... فخری خانوم پاش و واسه ترانه جون شیرینی چیزی بیار ... پاشو... خسته شد.

- الساعه چشم خانوم

مهتاب دست ترانه و گرفت و با خودش وسط سالن برد.

- ترانه جون می خوام ببینم به نظر تو ما اینا رو چطوری بزنیم؟

ترانه نگاهی به سقف و مهتاب کرد. وقتی مهناز خانوم برگشت، هر دوی آنها را مشغول درست کردن روبان و گل دید.

- اوا... مهتاب ... مادر این چه کاریه؟ طفلک ترانه جون خسته اس ... بذار استراحت کنه...

- مامان خوب چی کار کنم؟ دیگه مغزم کار نمی کنه نمی دونم چطوری درستشون کنم.

ترانه گلها و روبان ها را آماده می کرد. ساعت پاندولی در نشیمن ضربه خورد . ترانه نگاهی به ساعت کرد:

- وای ... ببخشید من دیگه باید برم....

مهناز خانوم دستش را کشید:

- کجا ؟ مگه من می ذارم؟ این همه داریم زحمت می دیم ناهار نخورده؟

ترانه در مقابل اصرار های مهناز خانوم و مامان فخری نتوانست مقاومت کند. مهتاب رو به مادرش کرد:

- مامان ... نگاه کن بیبن چه قشنگ شد.

- آره عزیزم دست دوتاتون درد نکنه.

بعد دست ترانه را گرفت و به دنبال خودش کشید . ترانه گیج و سر در گم به دنبال مهناز خانوم می رفت.

- بفرما بشین عزیزم... این مهتاب رو اگه بذاری حالا حالا ها می خواد ازت سو استفاده کنه.

مهناز خانوم پرده را کنار زد. روشنایی وارد اتاق شد:

ترانه با صدایی آهسته گفت:

- نه خسته نیستم.

فخری خانوم با دو تا لیوان شربت برگشت. مهناز خانوم چند تا پارچه ی دیگر در آورد. فخریخانوم تا چمشش به پارچه ها افتاد گفت:

- اا... خانوم جون... شما بعد مهتاب می گین. طفلک خسته می شه...

مهناز خانوم خندید به فخری خانوم اشاره کرد که تنهاشون بذاره.

مهنازخانوم چند تا از پارچه ها را روی تخت گذاشت . دست ترانه را گرفت و گفت:

- عزیزم می خوام نظرت ور راجع به اینا بدونم. می خوام از یکیش یه شال خوشگل در بیاری.

ترانه حریر مشکی را برداشت و نگاهش کرد. مهناز خانوم شروع به صحبت کرد:

- ای روزگار ... بچه ها چقدر زود بزرگ می شن... یادش بخیر تا همین دیروز بود که مهتاب و فرنام توی همین باغ دنبال هم می کردن ... چقدر زود می گذره... حالا مهتاب می خواد عروسی کنه... فرنام...

نگاهی به ترانه کرد اما او مشغول کارش بود

- طفلک بچه ام همه اش کار می کنه... از صبح تا شب و... همه می گن خوش به حالت پسرت سر به راه و عاقله... حتی وقتی رفت اون طرف این قدر بهش اعتماد داشتیم که می دونستیم دست از پا خطا نمی کنه... 

- دوست دارین روش چیزی کار بشه؟ 

- چی ؟ 

- من می تونم براتون روی حریرو هر جوری بخواین درست کنم. البته اگه خودتون بخواین؟ 

- آره. هر جور خودت می دونی عزیزم... 

بعد با نگاهی مهربان ترانه را نگاه کرد .

- من که مثل خودت خیاط نیستم .

لب های ترانه به لبخندی نمکین باز شد. مهناز خانوم با خودش گفت چه صورت آرومی داره. ترانه عزم رفتن کرد، کیفش را برداشت اما این بار مهتاب او را به طرف اتاقش کشید .

- ببین ترانه جون... بیا لباسم رو ببین... یه خورده برام گشاده می تویی فیتش کنی 

ترانه دوباره مشغول شد و نشست... فخری خانوم در چهار چوب در قرار گرفت .

- دخترا... بیاین... ناهار 

ترانه مستاصل به همراه مهتاب وارد نهار خوری شد و روی صندلی نشست .

مهناز خانوم به مهتاب گفت :

- زنگ زدم به ساسان... گفتش شما نهار بخورین... ما دیر می یایم... 

و مامان فخری وسایل نهار را جمع می کرد. گرچه ترانه نتوانست زیر آن همه نگاه چیزی بخورد، ساعت پنج بود که برای رفتن آماده شد. 

- کجا... کجا؟ تازه بابای فرنام اومده بشین .

- نه... اگه می شه برام یه تاکسی... 

- نه عزیزم خود فرنام آوردتت خودشم باید ببرت .

آقای معینی که آمد مهناز خانوم به طرفش رفت، آهسته گفت :

- بیا عروست رو ببین 

ترانه بلند شد و سرش را پایین کرد و سلام کرد 

- سلام دخترم خوبی؟ 

قبل از این که ترانه جوابی بدهد در باز شد و ساسان داخل شد. 

- خانوم سمیعی اگه می خواین برسونمتون بیاین پایین 

ترانه خداحافظی کرد و با ساسان به تولیدی برگشت .

*******

- چی شد... چی شد؟ یالا بگو 

- صبر کن سحر بیام تو...

ترانه روسری اش را باز کرد 

- تو مگه پات درد نیست ؟

- چرا چرا... بگو دیگه 

- هیچی رفتم خونشون... 

- خب ...

- مامانش یه عالمه پارچه آورد گفت یکیش رو بردارم... براش بدوزم بعد هم با مهتاب کلی رو در و دیوار ها چی چسبوندم... یه چیزی می یاری بخورم؟ گرسنمه ...

ترانه روی زمین دراز کشید .

- مگه نهار نخوردی؟

- چرا این قدر نگام می کردن که چیزی از گلوم پایین نرفت... 

- پس لابد خبریه... 

- نه بابا حتما اونا هم دارن به ریخت و قیافم می خندن... می گن این دختره این قدر مو رو صورتشه که می تونن قالی باهاش ببافن .

سحر به سویش براق شد :

- برو بابا... دلشونم بخواد، دختر به این هنرمندی حالا مگه کی داده؟

- سحر جان بی خیال شو... لطفا یه چیزی بیار مادر عروس... می خوام پارچه رو ببرم

ترانه بعد ازاین که نهار خورد شروع به بریدن پارچه کرد .

*******

فرنام وارد سالن شد. 

- سلام مامان فخری 

- سلام پسرم... خوش اومدی... مهناز خانوم با مهتاب جان رفتن بازار... الان دیگه باید بیان. 

مامان فخری مثل همیشه که نمی توانست جلوی زبانش را بگیرد آن روز هم شروع به صحبت کرد. 

- نمی دونی پسرم امروز چه خبر بود... باید می اومدی و می دیدی... ترانه خانوم اندازه گرفت واسه مادرت... ماشاالله چه دختری... فهمیده... مهربون... آروم... اصلا بیچاره یه نه نگفت... مهتاب خانم این طفلک رو از این اتاق به اون اتاق می کشید هر دوتاشون سالن رو آماده کردن. 

فرنام لیوان شربتش را روی میز گذاشت :

- خیلی قشنگ شده... 

مهناز خانوم و مهتاب در حالی که دست هایشان پر بود از راه رسیدند. 

- سلام... خوبی مادر... فخری جون بیا... 

فخری خانوم از آشپزخانه بیرون آمد و روی مبل نشست .

- بیا... این جا پیش من... این برای شماس. 

- اوا خاک عالم... مهناز خانوم این چه کاریه... 

مهنازخانوم نگاهی به فرنام کرد و گفت :

- ایشالا واسه عروسی فرنام هم یه دست لباس خوشگل دیگه برات می خرم. 

فخری خانوم و مهتاب گفتند :

- ایشالا ...

مهناز نگاهش را به فرنام دوخت :

- مامان... مامان 

- چیه مهتاب جون... چیه عزیزم؟ 

- حوله... حوله... 

- بیا عزیزم... این قدر استرس نداشته باش. 

- چیه خانوم؟ 

- هیچی شهرام حوله یادش رفته... از بس فکر کیک و نقل و چه می دونم این جور چیزاس دیگه حواس براش نمونده 

- نظرت چیه خانوم؟ 

- راجع به چی؟ 

- همین دختره... 

- دختر خوبیه تا خدا چی بخواد .

دو روز بعد ترانه برای پرو کردن لباس خانوم معینی به خانه شان رفت .

- بیا تو گلم. هیشکی خونه نیست 

- سلام 

- سلام به روی ماهت... بیا عزیزم، بیا بشین یه چای خوش رنگ بخور تا یکم خستگیت در بره. 

- ببخشید خانوم معینی من باید زودتر برم... امروز سرمون خیلی شلوغه باید برم، چند تا از کارمندها نیستن اگه می شه .

- چشم... چشم عزیزم 

ترانه سریعا لباس را از توی پاکت بیرون آورد و مقابل خانوم معینی گرفت. مهناز خانوم برای پرو لباس داخل اتاقش رفت. وقتی بیرون آمد قامت بلند و اندام زیبای مهناز خانوم در آن لباس شب تماشایی بود. مهناز خانوم با شوق گفت :

- این قدر قشنگ دوختی... که دلم نمی یاد بپوشمش .

ترانه لبخند کمرنگی زد .

- بچرخید... اندازه هست؟ جاییش تنگ و گشاد نیست ؟

- نه... عالیه... عالیه... دستت درد نکنه...واقعا آفرین. 

- اجازه بدید اینم هست .

ترانه شال حریر مشکی رنگ که با پولک ها ریز پوشیده شده بود و برق می زد را جلوی مهناز گرفت :

- وای... واقعا... چقدر خوشگل شده... عالیه... عالی... مرسی عزیزم... سنگ تموم گذاشتی... خوب حالا چقدر می شه ؟

ترانه تا این حرف را شنید کیفش رابرداشت و با عجله گفت :

- باید برم... ببخشید مزاحمتون شدم. 

- کجا عزیزم؟ مگه من می ذارم؟ حداقل بگو چقدر می شه خانومی؟ اون روز که می خواستم بهت پولش رو بدم گفتی نه... حالا هم که تمومش کردی می گی نه... 

- آخه آقای معین مرخصی با حقوقو برام رد کردن پولش رو دادن... 

ترانه مستأصل و خسته تر از آن بود که اصرار کند مهناز داخل اتاقش رفت و با یک بسته نزد ترانه برگشت.

- بفرمایید... اینم یه کادوی ناقابل

- اما... من نمی تونم قبولش کنم...

- عزیزم تو که چیزی بابت اجرت کار نگرفتی... حالا می خوای این کادوی ناقابل رو هم از من قبول نکنی؟

- نه نمی تونم... ممنون.

- اگه خواهش کنم چی؟

ترانه حس کرد از خجالت در حال آب شدن است، بسته را گرفت :

- می دونم شاید از سلیقه ی من خوشت نیاد... همه که مثل شما هنرمند نیستن... باید ببخشی اگه سلیقه ی من قدیمیه... من مثل خودت خیاط نیستم... فقط امیدوارم بپسندی...

- اختیار دارین... ممنون

ترانه تشکر کرد و از در خارج شد.

*******

- بازش کن ببینم چی برات خریده؟

ترانه بسته را باز کرد. سحر بلند داد کشید:

- وای... چه خوشگله... نگاش کن... حتما خیلی هم بابتش پول داده.

ترانه کت و دامن شیری رنگ را بیرون آورد. کت ساتن با پولک های زیبا تزئین شده بود و تاپی که روی بدنه ی آن ملیله دوزی شده بود، دامن نسبتا بلند که قسمتی از آن باز بود و زیرش را حریر شیری رنگی پوشانده بود. سحر هیجان زده گفت: برو بپوش، برو...

- وقتی از اتاق بیرون آمد سحر وای بلندی کشید و ترانه را پایین برد و در مقابل آینه ی قدی قرار داد.

- ببین چه خوشگل شدی... نگاه کن... خیلی بهت می یاد... واسه فردا شب هم همین رو بپوش...خب؟

سحر انگار بیش تر از ترانه هیجان داشت، با پای بسته اش مرتب بالا و پایین می پرید

- صبر کن... صبر کن ترانه من یه پارچه دارم. صبر کن 

سحر بعد از چند دقیقه با تکه ای پارچه بازگشت پارچه را روی سر ترانه انداخت و گفت:

- وای چه خوب می شه... فقط یکم باید دورش رو پولک دوزی کنم برات... خودت که استادی منم کمکت می کنم تا آخر شب درستش می کنیم.

مهناز خانوم آرام و قرار نداشت...

- فخری خانوم یه چک کنین ببینین...همه چی هست... بیبن روی همه ی میزها گل گذاشتن...

فخری خانوم دوان دوان پیش آمد نفس زنان گفت:

- خانوم جان... خانوم جان... آقا مجید پشت خطن.

مهناز به سوی تلفن دوید و آن را برداشت:

- الو... سلام... الو داداش...

- سلام خواهر خوبی؟ زنگ زدم بهت تبریک بگم... آخر شب به مهتاب هم زنگ می زنم... می دونم گرفتاری مزاحمت نمی شم...

- اختیار داری داداش... جاتون خیلی خالیه...

داداش مجید با لحن همیشه شوخش گفت:

- چی می گی؟ داداش سعید هست... جای دو نفر رو می گیره پرش می کنه... مریمم سلام می رسونه، تبریک می گه... ایشالا عید می یایم... می بینیمشون، بای

- خداحافظ.

- فرنام با کت و شلوار مشکی رنگ و کراوات سورمه ای درست مثل شاهزاده ها از پله ها بالا می رفت هر کس که به او برمی خورد تبریک می گفت. فرنام مادرش را از دور دید :

- مامان... مامان...

- چیه مادر؟

- مامان اگه ترانه اومد حواست بهش باشه...دلم نمی خواد مثل دفعه ی قبل این دختره ناراحتش کنه...

مهناز خانوم در حالی که با چشم به دنبال همسرش می گشت رو به فرنام کرد :

- باشه... حواسم هست... ما به اندازه ی کافی شرمنده هستیم... دیگه نمی ذارم این بار هم آبرومون پیش ترانه بره.

- مطمئن باشم؟

- آره... مطمئن باش عزیزم.

*******

- وای سحر...

- چیه یه دقیقه آروم بگیر دختر...

- کادو... کادو براش نخریدم...

- اشکال نداره... الان زنگ می زنم به محسن می گم یه دسته گل بگیره 

- سحر پول توی کیفمم هست بردار.

- باشه خانوم

سحر موهای ترانه را سشوار کشید و بست و مشغول آرایش کردن صورت ترانه شد. کمی کرم روی صورت ترانه زد. سایه چشم نقره ای پشت پلک ترانه کشید و اطراف چشمش را کمی مشکی کرد:

- ماشالا از بس سفیدی نیازی به کرم نداری... چشماتم خوبه مشکیه فقط یکمی.

- زود باش...اه... الان محسن می یاد.

ترانه با عجله مانتویش را پوشید. برگشت و سحر را بوسید.

ساعتی بعد ترانه با یک دسته گل رز صورتی مقابل خانه ی معینی قرار گرفت. لباسش را کمی بالا گرفت و از پله ها گذشت. فرنام در حالی که نگاهش به دنبال چهره ی آشنایی بود از دیدن ترانه متوقف شد به سوی او آمد:

- سلام خانوم سمیعی... خوش اومدید... چرا زحمت کشیدید؟ خودتون گلید

با خودش گفت اونم چه گلی...

ترانه دسته گل را به فرنام داد. فرنام نگاهش از روی دسته گل به ترانه افتاد و متوقف شد که با سؤال ترانه به خود آمد

- بخشید... آقای معینی... من کجا باید بشینم؟

- آهان... خانوم ها داخل هستن تشریف...اجازه بدید منم با شما می یام

فرنام به همراه ترانه پله های ورودی را بالا رفت. چهره های آشنا نگاهی به فرنام انداختند: 

- مامان... مامان...

مهناز خانوم برگشت:

- خانوم سمیعی

ترانه با لبخندی مهربان رو به مهناز کرد:

-تبریک می گم...

مهناز محکم ترانه را در آغوش کشید 

- مامان خانوم سمیعی لطف کردن و این دسته گل رو هم...

قبل از این که صحبت فرنام به اتمام برسد مهناز خانوم هر دو دست ترانه را با دست هایش کشید.

- چرا زحمت کشیدی؟ خودت گلی عزیزدلم... 

ترانه نگاهی به فرنام کرد و مثل روزی که برای دوختن لباس آمده بود گیج به نظر می رسید. مهناز خانوم دستش را پشت شانه ی او گذاشت و به سمت صندلی ها هدایت کرد. فرنام دسته گل را کنار دیگر گلها گذاشت. ترانه را به کنار میز نامزدی هدایت کرد:

- بیا این جا بشین... بشین عزیز دلم... راحت باش فخری خانوم...

فخری خانوم کنار خانوم معینی آمد. مهناز به ترانه اشاره کرد :

- وای دختر خوب...خوبی؟

مهناز خانوم در حالی که به لباسش اشاره می کرد گفت:

- ببین عزیزم... چی کار کردی... امشب همه از من می پرسن از کجا خریدیش... از بس قشنگ دوختی... از خودت پذیرایی کن... تا من بیام.

ترانه مانتویش را در آورد و در نایلون گذاشت، روی صندلی نشست.

چند دقیقه ساسان و مهتاب در میان جمعیت که در حال دست زدن و کل کشیدن بودند وارد سالن پذیرایی شدند. ترانه بلند شد تا چهره ی عروس و داماد را بهتر ببیند.

مهتاب با لباس یاسی رنگش چون یاقوتی در جمع می درخشید. موهایش را جمع کرده و نیمی از آن را باز گذاشته بودند. آرایشی متناسب با رنگ لباسش داشت. ساسان آن قدر خوشحال و هیجان زده بود که مرتبا عرقش را پاک می کرد و از طرف دیگر مراقب مهتاب بود تا زمین نخوررد. مهتاب و ساسان پشت میز نامزدی قرار گرفتند و تازه آن موقع بود که مهتاب ترانه را دید. ترانه بلند شد و به او دست داد، به ساسان تبریک گفت، ساسان در حالی که سرش پایین بود تشکر کرد.

بعد از خواندن صیغه محرمیت و دست به دست کردن حلقه ها، فرنام برای دادن هدیه اش داخل شد. چشمش به ترانه افتاد که در کنار میز نامزدی نشسته بود لباس سفیدش آن قدر به او می آمد که فرنام را دقیقه ای متوجه خود ساخت.

فرنام گردنبند را به گردن خواهرش آویخت و به هر دو دست داد. ترانه تازه آن موقع بود که با دقت به فرنام نگاه کرد. موهای خوش حالتش که به طرز زیبایی شانه شده بود. به همراه ته ریشی که گذاشته بود صورتش را مردانه تر و جذاب تر نشان می داد. فرنام از در خارج می شد که فخری خانوم زیر گوشش گفت:

ـ ایشالا بعدش عروسیِ خودت باشه.

همه ایستاده بودند و عروس و داماد کیک را می بریدند. لباس هردویشان با دکور و سفید و بنفش هماهنگی داشت. جمعیت در حال دست زدن بودند. کیک ها بریده شد و در مقابل مهمان ها قرار گرفت. فرنام چند بار داخل آمد و از ترانه پرسید چیزی لازم دارد یا خیر؟

نگاه مادر الهه که دورتر از میز نامزدی قرار داشت و الهه که مانند کسانی که عزاداری آمده بود با حسرت به دنبال فرنام کشیده می شد.

خاله مهری هدیه اش را برداشت و نزد عروس و داماد رفت. مهتاب به ساسان گفت:

- ساسان جان... خالم رو که می شناسی؟

ساسان با لبخند جواب داد:

- بله... قبلا زیارتشون کردم.

خاله مهری با دلی پر کینه به مهتاب گفت:

- حالا چی می شد ما رو هم در جریان می ذاشتی؟ مامانت دیگه زرنگ شده دخترش رو یواشکی شوهر می ده... ترسیدی بخوریمش؟

مهتاب ناراحت شد. بعد از رفتن خاله مهری ساسان دست مهتاب را روی پایش گذاشت و دست خود را بر روی آن قرار داد

- ناراحت نشو عزیزم... این چیزها پیش می یاد

الهه با لباس چرمی که کوچکتر از اندامش بود و تاپی بر تن داشت جلو آمد... ساسان سرش را زیر انداخت و از تبریک او تشکر کرد.

الهه در حالی که دست می داد به مهتاب گفت:

- ترسیدی بدزدیمش؟ کجا آقا خوش تیپه رو قایم کرده بودی؟

مهتاب ناراحت شد. ساسان دستش را کشید و به او اشاره ای کرد. وقتی نشست مهتاب چشم هایش غمگین بود ساسان برای این که فراموش کند گفت:

- مهتاب جان... با عمه پری آشنا شدی؟

خانومی که کنار ترانه نشسته بود با لبخندی مهربان تبریک گفت. الهه می خواست نزد ترانه برود که مهناز از راه رسید

- کجا الهه جون... بفرمایید الان شام رو می یارن.

و دست الهه رو کشید و با خودش برد. موقع شام همه به سمت باغ رفتند. ترانه به آرامی بلند شد، لباسش به اندازه کافی پوشیده بود شال سفیدش را مرتب کرد و از پله ها پایین رفت. تقریبا آخرین نفری بود که از سالن خارج شد. فرنام دم در جمعیت را به سوی شام هدایت می کرد و به آن ها خوش آمد می گفت. تا چشمش به ترانه افتاد گفت:

- بهتره عجله کنین... این دفعه هم باید زود بجنبیم... وگرنه هیچی نمی مونه .

از دور نگاهی به میز شام کرد .

- شما برید طرف آلاچیق من براتون می یارم... 

- آخه... 

- بفرمایید اون جا شلوغه... من براتون می یارم. 

فرنام به طرف میز شام رفت. ترانه نگاهی به آلاچیق انداخت، زیر آلاچیق چراغ های قارچی شکل با نورهای رنگی باغچه را زینت داده بودند. فرنام با دست پر در حالی که بطری های نوشابه را با دو دستش گرفته بود به طرف آلاچیق آمد .

ترانه بشقاب و نوشابه را از او گرفت. 

- ببخشید دیگه نمی دونستم زرد دوست دارین یا مشکی... 

- نه همین خوبه 

فرنام نگاه عاشقانه اش را به او دوخت. به خودش آمد 

- بفرمایید غذاها سرد می شه... 

ترانه شروع به خوردن کرد. فرنام سعی کرد نگاهی به او نیاندازد. مشغول خوردن شد غذایش را تمام کرد، با تعجب دید که ترانه نیمی از غذایش را خورده، رو به او کرد: 

- همین؟ این طوری که... 

- نه ممنون... سیرم بیشتر از این نمی تونم بخورم .

فرنام احساس کرد ترانه می لرزد :

- حالتون خوبه... 

- آره... آره خوبم... فقط یکمی سردم شده... فکر می کنم به خاطر نوشابه اس. 

- می خواید براتون لباس گرم بیارم؟ 

- نه نه... الان می رم مانتوم و می یارم می پوشم .

- اجازه بدید من براتون می یارم... شما همین جا بنشینید براتون می یارم .

فرنام سریعا به داخل رفت و مانتوی ترانه را آورد. ترانه دستش را برای گرفتن مانتو دراز کرد اما فرنام خودش آن را روی دوش ترانه انداخت. 

*******

آخیش تموم شد... مهتاب با لباس نامزدی اش در حالی که کفش هایش را در آورده بود روی مبل نشست. 

مهناز خانوم و فخری و ساسان نشسته بودند و مشغول استراحت بودند. 

مهناز خانوم که نایی برای بلند شدن نداشت به فخر ی اشاره کرد. 

- دستت درد نکنه حسابی خسته شدی 

فخری خانوم با لهجه ی شیرین محلی اش گفت: 

- خواهش می کنم... تا باشه جشن و شادی باشه 

- چیه مهتاب چرا نارحتی؟ 

- هیچی... مامان... خاله و الهه کلی تیکه بارم کردن. 

- بی خود کردن... من همه اش حواسم بود دوباره به ترانه گیر ندن... تو هم نگران نباش مادر... اینا حسودن... به فکر خودت و زندگیت باش... برو استراحت کن... 

ساسان بلند شد :

- با اجازتون من می رم خونه. فردا می یام دنبال مهتاب 

- برو به سلامت پسرم 

آقای معینی وارد نشیمن شد. 

- چتونه شما؟ همتون شبیه لشگر شکست خورده شدید 

*******

محسن ترانه را نزدیک خانه پیاده کرد:

ترانه آرام داخل شد. سحر که تا آن وقت شب بیدار مانده بود به کنارش آمد.

ـ سلام... زود باش بگو...

- سلام... تو هنوز بیداری؟

- بگو دیگه، برام تعریف کن.

ترانه با این که خسته بود به اصرار سحر همه چیز را تعریف کرد. سحر عزم رفتن کرد اما قبل از این که از در خارج شود گفت:

- محسن... چیزی نگفت راجع به من؟

- چرا... چرا گفت سلام سحر خانوم رو هم برسونید.

سحر خوشحال و شاد از پله ها پایین رفت.

فصل بیست و سوم

دو هفته از نامزدی ساسان و مهتاب می گذشت. فرنام تصمیمش را گرفت. نگاهی به ساعت کرد. ساعت یازده را نشان می داد. تلفن همراهش را برداشت و شماره گیری کرد. بعد از چند بوق سحر گوشی را برداشت.

- بله...

- الو سلام سحر خانوم... حال شما خوبه؟

- سلام به به چه عجب یادی از ما کردید؟ بله همه خوبن شما خوبین؟

- ممنون سلام دارن خدمتتون... ببخشید مزاحمتون شدم... ترانه خانوم هستن؟

سحر با لحنی متعجب گفت:

- بله... بله! چند لحظه اجازه بدید.

پدر سحر گوشی تلفن را در هال نزدیک راهرو قرار داده بود تا در صورتی که کسی با ترانه کار داشت ترانه برای صحبت راحت باشد. سحر پله ها را دو تا یکی بالا رفت.

- ترانه... ترانه...

- بله... بله...

- سحر در را باز کرد و داخل شد. ترانه کنار بخاری نشسته بود و دستانش را گرم می کرد.

با دیدن قیافه سحر گفت:

- چی شده؟

- حدس بزن... الان آقای معینی زنگ زد... گفت با تو کار داره!

ترانه چشم هایش گرد شدند:

- با من؟ این وقت شب چی کار داره؟

- نمی دونم... فقط زود بیا پایین باهاش حرف بزن... من می رم تو اتاق سبزی ها رو پاک کنم واسه فردا، مامان می خواد آش بپزه... تو هم ببین چی کار داره... بعدش به من بگو.

سحر دست ترانه را کشید و او را به طرف پله ها برد.

- یالا دیگه. منتظره.

بعد از رفتن سحر ترانه گوشی را برداشت. برای فرنام به اندازه ی قرنی گذشت.

- الو... بفرمایید

- سلام... سلام ترانه خانوم... خوبید؟

ترانه تعجب کرد. تا به حال فرنام او را ترانه خانوم صدا نکرده بود و متعجب تر از این که شماره ی منزل سحر اینا رو از کجا پیدا کرده.

- حالتون خوبه؟ من شمارتون رو وقتی برای خیاطی به من زنگ زدید برداشتم البته با اجازتون.

ترانه که هنوز بهت زده بود گفت:

- بله... من خوبم...م... مم... نون...

- ببخشید که این موقع شب زنگ زدم... به قول ساسان هیچ چیزم به آدمیزاد نرفته.

- خواهش می کنم... اتفاقی افتاده؟

- نه... نه... اصلا... هیچی نشده... فقط...

ترانه احساس خفگی کرد، سر جایش نشست.

فرنام اما نمی دانست چگونه حرفش را بزند بلند شد و یک دستش را درون جیبش کرد.

- فقط... من باید ببینمتون... فردا...

ترانه با ناباوری گفت:

- چیزی شده...؟

- خواهش می کنم... خواهش می کنم... من باید فردا شما رو ببینم... خیلی مهمه... همه چیز برای من بستگی به اومدن شما داره... خواهش می کنم درخواستم رو رد نکنید...فردا جمعه اس شما که کار به خصوصی ندارید... دا... ر... ید؟

ترانه به خود آمد:

- نه... نه... اما...

- به من اعتماد ندارین؟ اگه بخواین مهتاب رو هم با خودم می یارم؟

- نه... نه موضوع اصلا این نیست... کجا باید بیام؟

وقتی فرنام این جمله را شنید نفس عمیقی کشید. چشم هایش را بست.

- ممنون... فردا ساعت نه صبح رستوران عموی خانوم لطیفی، می دونید که کجاس؟ همون جا که جشن خداحافظی خانوم لطیفی و همسرشون بود.

- بله...

- پس من منتظرم... خدانگهدار

- خدانگهدار

ترانه همان طور گوشی به دست خشکش زده بود سحر تکانی به او داد:

-چی گفت؟ اه... می گم چی گفت؟

ترانه گیج شده بود:

- می خواد منو ببینه؟

- واسه چی؟

- نمی دونم گفت خیلی مهمه، گفت همه چیز بستگی به من داره.

- می خوای بگم محسن باهات بیاد؟ می خوای خودم بیام؟

- نمی دونم... بهم گفت بهم اعتماد داری یا نه؟

- تو چی گفتی؟

- گفتم آره

- خب... من فردا با محسن باهات می یام... به حاجی می گم یه سری کار داریم... باید بریم چند جا... محسن باهامون بیاد

سحر دستی به بازوی ترانه کشید:

- یعنی چی کارم داره سحر؟

- نمی دونم... بد به دلت راه نده.

*******

محسن گفت:

- ترانه خانوم گفتین همون جای قبلی که بردمتون؟

- بله آقا محسن فقط زودتر حرکت کنین.

سحر کنار ترانه نشست، محسن ماشین را روشن کرد

*******

فرنام پلیورش را پوشید. شالگردنش را بست، کت چرمی اش را روی آن کرد، کلاه مشکی رنگ مخملی اش رابر سر گذاشت. به سمت اتوموبیلش به راه افتاد.

- سحر... نمی یای داخل؟

- نه عزیزم... برو... ما همین بیرون منتظرت می مونیم... برو.

- باشه... فعلا خداحافظ

فرنام چشمش به در بود تا ترانه وارد شد با دست اشاره ای به او کرد. با وجود این که دستهایش پوشیده بود. ترانه از سرما دست هایش را زیر بغلش قرار داده بود دستکش سفیدش را روی میز گذاشت. نگاه فرنام به دستکش سفید کشیده شد.

- سلام...

- سلام خوبید؟

ترانه آرام نگاهش کرد

- ممنون...

- من واسه هردومون قهوه و کیک سفارش دادم... می خورید که؟ گفتم هوا سرده می چسبه

- ممنون

فرنام نمی دانست از کجا شروع کند

- با کسی اومدید؟

- آره سحر دوستم بیرونه با آقا محسن.

- آهان

- من راستش... چطوری بگم... بذار راحت بهت بگم...

توی چشمای ترانه خیره شد.

- من دوستت دارم... می خوام...

حرف فرنام با آمدن گارسون نصفه ماند اما فرنام حرف اصلی را زده بود.

ترانه بدون هیچ حرفی به او خیره شده بود.

- نمی دونم چطور در مورد من فکر می کنی... شاید هم حق داری... اما باور کن...

فرنام نفس عمیقی کشید و ترانه به قهوه ی فرنام خیره شده بود.

- بذار این طوری بگم... من و مهتاب باهم بزرگ شدیم...دو قلو بودیم... زحمت من و مهتاب گردن مامان فخری و مادرم بود... از بچگی با ساسان همکلاس بودم... پدرم با این که وضع مالی خوبی داشت ولی ما رو مثل همه ی بچه ها بار آورد با این که می تونستم رفتم مدرسه دولتی... بابا می گفت باید همه ی آدم ها رو بشناسی... خودش این طوری بزرگ شده بود. می گفت نمی خوام لقمه توی دهنت بذارم... بعد از دبیرستان. اطرافم پر از دخترهای پر فیس و افاده بود که همه ی زندگی رو توی پول می دیدن... منو یا به خاطر پول بابام می خواستن یا به خاطر اعتبارش... از هیچ کدوم خوشم نمی اومد... برای ادامه ی تحصیل رفتم خارج از ایران... این طوری حداقل از این حرف و حدیثا دور بودم... بعد از چهار سال که برگشتم با سرمایه ی پدر همین شرکت و راه انداختیم... بقیه اش رو که دیگه می دونین...

فرنام سرش رو پایین کرد.

هیچ وقت فکر نمی کردم... از دختری خوشم بیاد... اصلا فکر ازدواج و زن و اینا نبودم... تا این که تو اومدی... داری تو دلت بهم می خندی نه؟

ترانه سریعا گفت:

- نه... نه... من نمی دونم چی بگم.

- دلم می خواد از این به بعد... با هم زندگی کنیم... دوست دارم تو زن زندگیِ من باشی... قبول می کنی؟

ترانه نگاهش از روی قهوه به فرنام افتاد. فرنام زیپ کتش را باز کرد، پلیور و شالگردنی که ترانه برای تولدش بافته بود نمایان شد، ترانه نگاهی به او کرد:

- نمی دونم... چی باید بگم

- هیچی... نگو... فقط خواهش می کنم جوابت نه نباشه... من نمی دونم چطوری بهت ثابت کنم دوستت دارم...

- اما... وضعیت من... راستش خانواده ی من...

- برام مهم نیست... من خودتو دوست دارم... اگه بخوای تا هر زمانی که بخوای صبر می کنم... نمی دونم چی کار کنم... فقط دلم می خواد از این به بعد یعنی از الان که رفتی بهم فکر کنی... وقتی نگات می کنم آرامش می گیرم... شاید من به این آرامش احتیاج دارم... خواهش می کنم بهش فکر کن... باشه؟

ترانه سرش را به علامت تایید تکان داد.

خداحافظی کرد و از در خارج شد. بیرون از رستوران سوار اتومببل محسن شد. سحر چیزی نپرسید چون محسن همراهشان بود.

وقتی وارد اتاق شدند ترانه گوشه ی دیوار روی زمین نشست سحر کنارش آمد.

- چی شد؟ چی کارت داشت؟

ترانه گیج و منگ نگاهی به سحر کرد. چشمهایش غمگین شد:

- ازم خواستگاری کرد

سحر کم کم لبخند صورتش را پوشاند

- خوب این که بد نیست؟ حالا می خوای چی کار کنی؟

- آخه نمی شه... گیجم... تو خودت از وضعیت من خبر داری... چطوری با کدوم پدر با کدوم مادر...

ترانه بغض کرد دستی به گل های گلدانش کشید خاک گرفته بودند.

سحر از پشت بغلش کرد:

- الهی من قربونت برم... اگه واقعا دوستت داشته باشه... دیگه بقیش مهم نیست.

چانه ی ترانه لرزید:

- واسه ی همین می ترسم... نمی دونی چقدر خانوادش مهربونن... جلوی خودش و خانوادش خجالت می کشم... لیاقتش بهتر از منه...

وقتی این جمله را گفت اشک ها مثل باران روی صورتش غلتیدند. سحر برای این که حال و هوای او را عوض کند گفت:

- بازم به این آقای رئیس... والا من که دهنم کف کرد از بس حرف زدم... محسن هیچی نمی گفت همه شم سرش پایین بود... نمی دونم این بشر گردن درد نگرفت... هر حرفی می زدم... میگ فت بله شما درست می گین

سحر اشک های ترانه را پاک کرد برایش آب گرم اورد. نزدیک گوشش گفت:

- به هیچی فکر نکن... هیچی ارزش این همه ناراحتی و اعصاب خوردی رو نداره... هیچی...

*******

- سلام... سلام... سلام

مهتاب با پالتوی بادمجانی اش و شال ابریشمی وارد خانه شد:

با گفتن ای وای آخیش روی مبل افتاد...

ساسان هم داخل شد. فرنام با همان لباس بیرون نزد آنها رفت و به ساسان دست داد.

- یه لحظه بیا ساسان...

ساسان سرش را کمی تکان داد. منظورش این بود چه اتفاقی افتاده. مهناز خانوم کنار مهتاب نشست و با او غرق صحبت شد

- چی شد؟

- هیچی بهش گفتم...

ساسان روی تخت فرنام نشست

- چی بهت گفت؟

- هیچی... فکر کنم شوکه شده بود... انگار انتظارش رو نداشت...

- باید بهش فرصت بدی... فردا که رفتیم سر کار عادی رفتار کن... باشه؟ بذار این طوری راحت تصمیم بگیره...

- ساسان اگه یه وقت جوابش منفی باشه چی؟

- این قدر آیه ی یأس نخون ایشالا مثبته... بعدم اگه خدای ناکرده این طور بود دوباره سعی کن...

هفت روز از آن روزی که فرنام به ترانه پیشنهاد ازدواج داده بود گذشته بود. فرنام طبق گفته ی ساسان عادی رفتار میکرد... اما دل توی دلش نبود...

- کجا می خوای بری؟

- می خوام برم بهشت زهرا...

- می خوای باهات بیام؟

- نه سحر خودم می رم... می خوام یکمی تنها باشم... خواهش می کنم

- باشه... پس بذار حداقل بگم محسن ببرتت... اصلا صبرکن باهم بریم باشه...

- نه من می رم تو و محسن بعدا بیاین...

ساعت چهار بعد از ظهر پنج شنبه بود. هوای اواسط اسفند هنوز سرد بود، با این که همه در تدارک عید بودند اما سرما را می شد احساس کرد. ترانه یک دسته گل گرفت. بطری را به پسر بچه داد تا آن را پر از آب کند. وقتی پسر رفت. ترانه با آب سنگ را شستشو داد. وقتی گل ها را پر پر می کرد چانه اش لرزید و بغضش باز شد. نگاهی به دور و برش کرد کسی نبود.

- سلام بی بی... خوبی...؟ دلم برات تنگ شده بود، چند روزی بود نمی یومدم نه... اگه دست خودم بود هر روز می اومدم... همش تقصیر دکتر صداقته... میگه نرو... دلم... د... ل... م برات تنگ شده... کاشکی الان بودی... نمی دونی چقدر بهت احتیاج دارم... چرا الان نباید باشی...

اشک های ترانه روی سنگ می چکید. دماغش را پاک کرد... 

ـ نمی دونم چی کار کنم... خیلی تنهام... خیلی احساس تنهایی می کنم... کاشکی بغلم می کردی...

- آقا محسن شما بمونید... من می رم بیارمش...

سحر به طرف مزار بی بی گل حرکت کرد. ترانه را دید که روی سنگ بی بی گل دراز کشیده بود و روی سنگ پر از گل های پر پر شده بود. نفس زنان به طرفش دوید.

- ترانه عزیزم... بیا بریم دیگه... هوا سرد شده مریض میشی...

سحر ترانه را از روی سنگ بلند کرد:

- نه یکم دیگه... بذار یکم دیگه بمونم...تو رو خدا خواهش می کنم...

- باشه ولی فقط پنج دقیقه... بعدش اگه نیومدی خودم به زور می یام می برمت.

- باشه...

سحر به ماشین محسن تکیه داده بود و همان طور با پاهایش روی خاک ها شکل می کشید. محسن نگاهی به او کرد

- خوش به حال ترانه خانوم

سحر همان طور که در فکر بود به محسن نگاهی کرد:

- چرا؟

محسن با لبخند گفت:

- چون دوست خوبی مثل شما داره...

سحر لبخندی زد.

- طفلک ترانه... هیشکی نمی دونه الان چه حالی داره.

ترانه بلند شد لباسش را مرتب کرد. سحر او را دید و به طرفش رفت دستش را گرفت و به طرف ماشین حرکت کرد.

*******

سحر دو تا قاشق کنارش گذاشت...

- ترانه بیا بخور... سرد می شه... بیا...

- تو بخور... من الان میل ندارم.

ترانه با لبخند به باران نگاه می کرد.

- سحر؟

- هوم؟

ـ تا حالا فکر کردی چقدر صدای بارون قشنگه؟ حتی وقتی بینش رعد و برق می زنه... بازم صداش قشنگه... یه جور آرامش خاصی پشتِ صداشِ...

سحر نگاهی به او کرد و با بی خیالی گفت:

- نمی دونم تا حالا بهش فکر نکردم... من رفتم تو بیا این آش رو بخور ببین سحر خانوم چقدر کد بانو شده... دستم هم درد نکنه خیلی هم زحمت کشیدم.

ترانه صدای سحر را نمی شنید. حتی متوجه نشد سحر کی آن جا را ترک کرد. مثل فیلم تمام صحنه هایی که با فرنام بود برایش تکرار شد:

روزی که وارد شرکت شد... زمانی که فرنام به چشم هایش خیره شده بود... نگاه های گرم فرنام... وقتی الهه دستش رو کشید... وقتی گلدان روی زمین پخش شد و فرنام مثل جت کتش رو رویش انداخته بود تا احساس سرما نکنه... کرم مرطوب کننده و دستکشی که براش خریده بود... صدای فرنام توی گوشش پیچید... چشماش رو بست، نگران نباش من این جام... نمی ذارم کسی اذیتت کنه.

ناخودآگاه لبخندی تمام صورتش را گرفت. نفس عمیقی کشید... بهار چقدر برای آمدن عجله داشت. چشمانش را به آسمان دوخت.

آرام گفت:

ـ خدایا می گن هر کی زیر بارون دعا کنه دعاش مستجاب می شه... پس دعا کن برام اشتباه نکرده باشم.

موقع رفتن کارمندان بود. به جز ترانه کسی در دفتر نبود، در زد با صدای فرنام که پاسخ داد بفرمایید داخل شد.

- سلام...

فرنام سرش را بلند کرد. چشمش به ترانه افتاد. ازجایش بلند شد.

- خواهش می کنم... بفرمایید... بفرمایید بنشینید ...

سریع بیرون رفت و با دو تا فنجان چای برگشت. ترانه غرق فکر بود.

- بفرمایید... ببخشید دیگه... احمد آقا نیستش... اگه بد بود دیگه به خوبی خودتون ببخشید، آخه من زیاد تجربه ندارم... یه عذر خواهی دیگه ام بهتون بدهکارم که همیشه دیرتر از همه بر می گردید خونه.

ترانه لبخندی زد و سرش را پایین گرفت. فرنام روی مبل کناری نشست دستی به سرش کشید:

- من... نمی دونم چی بگم... در مورد اون موضوع...

فرنام قبل از این که ترانه چیزی بگوید گفت:

- خواهش می کنم... چیزی نگو... من همه چیز رو می دونم.

ترانه بهت زده نگاهش کرد:

- چی رو می دونید؟ک

فرنام بلند شد نگاهش را به بیرون دوخت

- من... می دونم ممکنه شما از من بدتون بیاد... اما من همه چیز رو می دونم... هیچ وقت دروغگوی خوبی نبودم... در مورد پدر و مادرتون... در مورد مادربزرگتون...

فرنام دیگر ادامه نداد. حس می کرد به اندازه ی کافی گفته. وقتی برگشت دید ترانه نگاه پر از اشکش رو به او دوخته... زمین زیر پایش خالی شد، ترانه بلند شد تا از اتاق خارج بشه که فرنام مقابلش ایستاد و دستهایش را جلوی او گرفت

- خواهش می کنم... خواهش می کنم صبر کن.

با صدای لرزان گفت:

- حداقل حرف دل منو هم بشنو... بعد برو...

ترانه بین عشق، خشم و شرم مانده بود.

- من دوستت دارم... درسته دیگه این حرفم برات تکراری شده... اه... فقط نمی دونم چه طور بهت ثابت کنم... حق داری از دست من دلخور باشی، اصلا بیا بزن تو گوشم تا دلت خنک شه... اما بدون اگه توی زندگیت سرک کشیدم... اگه بهت پیشنهاد ازدواج دادم... فقط برای این بوده که دوستت داشتم از ته دل... ولی نمی دونم چطوری بهت ثابت کنم... فقط ازت می خوام بهم تکیه کنی... نگران چیزی هم نباش. 

فرنام روی صندلی نشست.

ترانه نگاهی به او کرد. دلش سوخت... رو به رویش نشست.

فرنام همان طور که دستش را روی سرش می کشید، برگشت و با صدایی که موجی از التماس درونش بود گفت:

- حالا... باهام ازدواج می کنی؟

ترانه نفس عمیقی کشید:

- من... من اومده بودم... بهتون بگم جوابم مثبته... اما...

فرنام خوشحال و گیج به ترانه نگاهی کرد. فرنام حس کرد برای دقایقی کسی او را به اوج می کشید و نسیم خنکی او را نوازش می کند و در دریایی از نور و شادی غوطه ور است.

- اما چی...؟

- باید پدرم رو راضی کنید.

فرنام جا خورد.

- یع... یعن... ی چی؟

- اگه بخوام ازدواج کنم بدون رضایت پدرم نمی تونم. می دونید که؟

روی مبل کناری ترانه نشست.

- باشه... کی این کار رو انجام می دیم؟ نگران نباش ... فقط به من اعتماد کن باشه.

ترانه لبخندی زد و بلند شد تا به سوی در برود. فرنام با عجله گفت:

- کجا می ری؟

- می رم خونه.

فرنام سویچ را از روی میز برداشت:

- صبر کن خودم می رسونمت.

******

فرنام جعبه ی شیرینی را روی میز گذاشت.

- صابخونه نیستی؟ کجایی ؟ مامان؟ مهتاب؟

مامان فخری با آن هیکل تپل و گوشتی اش وارد سالن پذیرایی شد.

- به سلام پسر خوبم. چطوری؟ خیر باشه ... چی شده؟

- سلام... پس مامان اینا کوشن؟

- مامانت رفته بیرون... باباتم که سر کاره ... مهتاب هم خونه ی حاج خانومه دیگه الان باید کم کم پیداشون بشه.

- باشه صبر می کنم تا همه بیان بعد سورپرایزت می کنم.

*******

شب فرنام همه چیز رابرای پدر و مادرش تعریف کرد.

- حالا می خوای چی کار کنی؟

- با اجازه ی شما تصمیم گرفتم که هر چی زودتر عقد کنیم... یعنی باید ...

آقای معین که تا آن لحظه ساکت بود، گفت:

- حالا چرا به این زودی بابا؟ می ذاشتی داییتم بیاد.

- نمی شه بابا ... دلم می خواد بدون این که کسی بفهمه منظورم الهه و مامانشه زودتر عقد کنیم... این طوری خیالم هم راحت تره. البته فقط عقد محضری؛ بعد جشن عقد و عروسی رو همون طور که شما خواستین می گیریم... اما شما بادید با حاج آقا صحبت کنین ببینین چی می گه... فکر می کنم زودتر عقد کنیم واسه ترانه هم بهتره ... من راحت تر می تونم برم و بیام.

مهناز خانوم گفت:

- حق با فرنامه... شهرام نمی دونی این دختره چقدر ترانه رو اذیت کرده. دیگه نمی خوام سنگ رو یخ بشیم.

مامان فخری با جعبه ی شیرینی داخل نشیمن شد:

- ایشالا به پای هم پیر شین ... ایشالا خوشبخت شین.

مهناز خانوم رو به آقای معینی کرد:

- چطوره همین امشب با حاج آقا صحبت کنی؟ پنج شنبه دعوتشون کنیم باغ اونجا هم در مورد بچه ها صحبت کنیم.

فرنام هم اضافه کرد:

- آره بهتره... چون هر چند خانوم طالب زاده می گه برای خواستگاری بیاین اونجا، اما فکر کنم بهتره بریم باغ حرف بزنیم... این طوری ترانه هم معذب نیست.

- فکر خوبیه... پس من امشب با حاج آقا صحبت می کنم.

مهتاب که تازه از منزل حاج خانوم آمده بود در زد و همان لحظه وارد اتاق فرنام شد. فرنام به طرفش برگشت:

- سلام سلام سلام... پس این زن داداش ما کجاس؟

******

با هماهنگی آقای معینی قرار شد پنج شنبه صبح خانواده ی فرنام و حاج آقا به همراه پدر و مادر و سحر،حرف های اصلی رو بزنند.

حاج آقا با آقای معین شروع به قدم زدن کردند:

- باغ قشنگی دارین آقای معینی...

- نظر لطفتون حاج آقا... حتما سحر خانوم با شما صحبت کردن...

حاج آقا سرش را تکان داد در ادامه صحبت آقای معینی گفت:

- بله... بله... خدا رحمت کنه بی بی گل رو ... چقدر واسه این دختر زحمت کشید... ای پناه بر خدا... عجب آدم هایی وجود دارن توی این دنیا . طفلک این دختره... هر کی هم جای اون بود ... لا اله الا الله... آخه کی بچه شو از خودش می رونه؟ چند باری هم ترانه می خواست بهشون زنگ بزنه . یه چند بار هم با خودم اومد تا دم در یعنی باهاش رفتم... هر چی از دهنشون در اودمد بار اون مرحوم و این دختر بیچاره کردن...

- حالا شما چی دستور می دین؟ حرف شما واسه من حجته.

- والا اصل که همون دختر و پسرن... اما موضوع مهریه و جهیزیه و اینا باید گفته بشه... بلاخره این دختر دست ما امانته. متوجه هستین که چی می گم؟

- بله ... بله... در مورد مهریه هرچه قدر شما راضی باشین... در مورد جهزیه هم اصلا فکرش رو نکنین... من با فرنام صحبت کردم. گفت دوست داره خودش و خانومش هر چی دوست دارن بخرن. می گفت این طوری لذتش بیشتره...

- خدا حفظشون کنه... خدا هر دوشون رو خوشبخت کنه...

- شما مطمئن باشید من واسه ی عروسم همه کاری می کنم. واسه خوشبختیه پسرم ... فرنام هم پسر خوبیه... مثل پسر شما... ما هم خودمون همین طوری ازدواج کردیم... نباید بهشون سخت بگیریم.

- بله شما درست می فرمایید... فقط می مونه مساله ی رضایت پدر ترانه ;ه ایشالا به زودی این مشکل هم حل بشه انشاالله...

با نشستن آقای معینی و حاج آقا صدای کل و دست فضای باغ را پر کرد . سحر آن قدر خوشحال بود که ترانه را می بوسید. نزدیک گوشش گفت:

- تورو خدا یه دعا هم واسه من بکن. فکر کنم آخرش خودم باید آستین بالا بزنم.

موقع برگشتن ترانه و فرنام با ماشین ساسان به سمت شهر حرکت کردند. ساسان رو به مهتاب کرد:

- خوب کجا بریم؟

- نمی دونم عزیزم...

مهتاب برگشت:

- نظر شما چیه؟ می گم بهتره بریم یه بستنی توپ بخوریم. الان هوا هم بهتر شده .

فرنام جواب داد:

- موافقم

و رو به ترانه کرد. ترانه چیزی نگفت.

ساسان گفت:

- این دفعه یه بستنی واقعی ...

مهتاب خندید.

وقتی ساسان و مهتاب برای خرید بستنی رفتند و آن دو را تنها گذاشتند، فرنام دستش را روی سقف ماشین قرار داد و به ترانه نگاهی کرد.

- فردا می یام دنبالت تا با هم بریم بیرون...

- یعنی سر کار نمی ریم؟

- نه ... فکر کنم باید یه معاون دیگه پیدا کنم .

نگاهی عاشقانه به ترانه کرد.

- این روزها هم من سرم شلوغه هم ساسان ... البته اگه عاشق از آب در نیاد.

فرنام خندید. ترانه هم لبخند زد...

******

- مهتاب خوابی؟

مهتاب کتابش را روی میز گذاشت :

- نه... بیا تو... بیدارم... دیگه حوصله ی کتاب خوندن هم ندارم . فکر کنم امسال نتونم قبول شم...

فرنام عروسک روی تخت مهتاب را برداشت:

- مهتاب ... به نظر تو ترانه چه جور دختریه؟

مهتاب نگاه زیرکانه ای به او کرد :

- دختر خوبیه... مهربون... آروم... از این دخترهاس که واسه مرد آینده اش همه کاری می کنه. بر عکس من یه نیمرو هم بلد نیستم درست کنم...

مهتاب خندید :

- آره دستپختش خیلی خوبه... اما برای من فرقی نداره. مهتاب... من به خاطر خودش می خوامش... مهتاب؟

- چیه؟

- می دونی دلم می خواد باهاش خیلی صمیمی بشی. اون دختر تنهاییه ... دلم نمی خواد احساس غریبی کنه.

- مطمئن باش .

فرنام با پیراهن مردانه و شلوار مشکی اش منتظر بود. عینک آفتابی اش را برداشت . ترانه از در بیرون آمد.

- خوب سوار شو بریم. دوست داری اول بریم کجا؟

- من ... نمی دونم...

ـ صبرکن اول کمربندت رو ببندم. آهان بیا ...خوب شد ترانه؟ راحتی؟

اولین بار بود که ترانه صدایش می کرد . گونه های سفید ترانه سرخ شد . نگاهی به فرنام کرد. چه قدر و او را دوست داشت... چقدر با همه فرق داشت.

فرنام مقابل پاساز شیکی ایستاد. دقایقی بعد هر دو درون پاساژ بودند . ترانه به ویترین مغازه ها نگاه می کرد. فرنام تا چشم ترانه به چیزی می افتاد آن را می خرید.

- خوب حالا وقتشه که خانومم انتخاب کنه... عزیزم بیا این جا این لباس ها رو ببین ...

ترانه نگاهی به پیراهن ها و شلوارهای مردانه ای که در ویترین قرار داشتند کرد.

فرنام نگاه عاشقانه اش رابه او دوخت:

- دلم می خواد خودت برام انتخاب کنی ...

ترانه وسایلی را که خریده بود بالا برد. صدای پر انرژی سحر را شنید.

- به به عروس خانوم... مبارک باشه... خوشگل خانوم ... عروسک خانوم... دست راستت زیر سرما ...

ترانه خندید. سحر او را در آغوش کشید. با کمک سحر وسایل را درون اتاق ترانه گذاشتند. سحر با شوق لباس ها را بیرون می آورد و نگاه می کرد. در مورد هر کدامشان نظری می داد... ترانه انگار با خودش صحبت می کند گفت:

- خدا کنه به سلامت برسه.

سحر با چهره ای شاد پشت سرش قرار گرفت و از پشت بغلش کرد.

- وای وای... خوشگل خانوم می بینم که حسابی عاشق شدی.

و ترانه را قلقلک داد . صدای خنده ی ترانه بلند شد .

مادر سحر که توی آشپزخانه بود سرش را رو به آسمان برد و خدا را شکر کرد.

- خدا رو شکر... کاش بی بی گل هم زنده بود.

******

فرنام بیرون ایستاده بود. فرصت خوبی بود تا ترانه به دقت نگاهش کند. پیراهنش که با کت شکلاتی رنگ پوشیده بود اندام ورزیده و مردانه اش را قاب گرفته بود.

- سلام...

- سلام خانومی... خوبی؟

- خوبم... ممنون... نمی یای داخل؟

- نه عزیز دلم زودتر سوار شو باید بریم یه جایی...

- کجا؟

فرنام چشمکی زد:

- حالا...

وقتی وارد جواهر فروشی شدند، فروشنده سینی حلقه ها را جلوی او قرارداد.

- خوب انتخاب کن... نه صبر کن اول برای من انتخاب کن... بعدش من.

ترانه حلقه ی زیبایی را که دورش نگین های ریز ی کار شده بود برداشت. فرنام حلقه را امتحان کرد:

- چطوره؟

ترانه لبخند زد .فرنام حلقه را کناری گذاشت و گفت:

- خوب حالا نوبت منه ...

فرنام حلقه ی زیبایی را که روی آن خوشه های گندم طراحی شده بود را برداشت.

- عزیز دلم دستت رو بده؟

ترانه دستش را روی پیشخوان ششیشه ای گذاشت. فرنام با احتیاط حلقه را درون دستانش جای داد، اما حلقه به قدری بزرگ بود که تا ترانه دستش را بلند کرد روی شیشه افتاد. فرنام خنده اش گرفت. ترانه هم خندید.

- آقا اگه می شه این حلقه رو تنگ کنید. قیمتش چقدر می شه؟

وقتی فروشنده قیمت را گفت، چشم های ترانه از تعجب گرد شدند. فرنام را به کناری کشید:

- فرنام؟

- جان فرنام... چیه خانومی؟

- خیلی قیمتش بالاس ... اینو نخر.

فرنام نگاهی عاشقانه به ترانه کرد:

- اما عزیز دلم ... ارزش تو بیتشر از این حرفاس.

ترانه که دید نمی تواند جوابی بدهد گفت:

- من یکی دیگه بر می دارم.

- نه ترانه ی خوشگلم ... من همین حلقه رو دوست دارم ... نمی دونی چقدر دوست داشتم وقتی توی اون لباس سفید تو آلاچیق نشسته بودی یه حلقه ی خوشگل مثل همین دستت می کردم... بعد...

نگاه فرنام به دختری وراد جواهر فروشی شد افتاد. ترانه مسیر نگاهش را گرفت. چشم هایش گرد شد.

دختر که دستش را حلقه ی دست مرد خوش پوشی کرده بود. چهره ی مرد بالای چهل سال نشان می داد. نزدیک پییشخوان رسید. عینکش را برداشت . چشمش به فرنام افتاد. در گوش مرد چیزی گفت و به فرنام و ترانه نزدیک شد.

- به به سلام... پارسال دوست امسال آشنا... خوبید آقای مهندس؟

فرنام سخت نگاهش کرد. اخم هایش در هم گره خورد. پوزخندی زد.

دختر نگاهی به فرنام انداخت و بعد به ترانه نگاهی کرد.

- چطوری تو؟ پس بالاخره گولش زدی؟

رو به فرنام کرد:

ـ بهتر از این هم گیرت نمی اومد.

دختر اشاره ای به مرد شیک پوش کرد.

- دیدی آقای مهندس مثل تو زیاده... تو دم به تله ندادی... وگرنه چیزی که زیاده مرد...

مرد شیک پوش نگاهی به دختر کرد:

- سمیرا جان... عزیزم... بیا ببین این خوبه...

سمیرا دستی برای ترانه و فرنام تکان داد و به طرف مرد برگشت. ترانه احساس کرد فرنام عصبانی است. همان طور که سرش پایین بود گفت:

- ما فردا می یایم حلقه ها رو می گیریم. خداحافظ.

ترانه نگاهش کرد . در طول مسیر برگشت حتی یک لحظه فرنام با او حرف نزده بود . فرنام به خودش آمد. یاد حرف های دکتر صادقی افتاد. برگشت و نگاهی به ترانه کرد:

- نگران هیچی نباش من پیشتم. همه چی درست می شه.

ترانه حس کرد آرامش دوباره به وجودش برگشته .

فصل بیست و پنجم

- می خوای من بیام؟

ترانه مغموم بود.

- نه... نه باید خودم برم.

نگاهی به خانه کرد.

فرنام دوست داشت دست های سردش را بگیرد تا تسلی پیدا کند، اما حرف های دکتر به او اجازه ی نزدیک شدن نمی داد. می ترسید ترانه فاصله اش را با او بیشتر کند. فرنام گوشی طلایی رنگی را از جیبش در آورد و گفت:

- اینو بگیر... اگه لازم شد با من تما س بگیر. من می یام داخل ...

ترانه نگاه نگرانش را به او دوخت:

- ترانه ... ترانه... برگه رو یادت رفت ببری؟

ترانه کاغذ را که گرفت، برگشت. نگاهش به خانه ی سردی افتاد که روزگاری در آن می زیست. آن هم به اجبار... یاد حرف بی بی گل افتاد.... ( من دیگه به این خراب شده بر نمی گردم.)

حس کرد سرما دارد وارد بدنش می شود. برگشت... نگاهش به فرنام افتاد که با لبخند به او خیره شده بود. نور آفتاب روی دست هایش افتاده بود و سرما را کم می کرد.

دستش را روی زنگ گذاشت اما قبل از این که زنگ بزند دختر با موهای آتشی رنگ که لایه های سفید رنگی در آن دیده می شد در حالیکه آدامس بزرگی را در دهانش می چرخاند و کیفش را روی دوشش قرار داده بود، با بیخیالی نگاهی به او کرد:

- ااااا... تویی؟ می خوای بری تو؟

ترانه نگاهی به خواهرش کرد. دلش نمی خواست اسم پدرش را بیاورد. کلمات به سنگینی از بین دندان هایش خارج شد:

- با... با... ت هست؟

دختر با بی خیالی گفت:

- آره... تو اتاقشه... ولی ... بقیه خونه نیستن ... سپهر تو حیاط داره بازی می کنه. اگه می خوای بری تو زودتر... چون می خوام در رو ببندم.

ترانه خواهرش را خوب می شناخت . می دانست یه حرف را دو بار نمی زند. وارد حیاط شد.

نگاهش از روی خانه به باغ افتاد. باغ با این که پر از درختان و گل های زیبا بود، اما روح زندگی در آن جا وجود نداشت. حتی نه آن قدر که ترانه طروات را در کنار گلدان هایش حس می کرد.

جلو تر رفت. سپهر با لباس ورزشی اش بسکتبال بازی می کرد. متوجه او نشد. یا شاید هم به رویش نیاورد. وارد خانه شد. درب را سخت و سنگین باز کرد. صدای زنگوله ی بالای درب خانه طنین انداز شد.

نگاهی به اطراف کرد کسی نبود.

دستش را روی نرده ها گرفت و بالا رفت. احساس می کرد تمام خاطرات کودکیش با بالا رفتن از روی هر کدام از این پله ها باز می گردد. وقتی به طرف درب قهوه ای رنگ آخر راهرو رسید، حس کرد تمام بدنش فلج شده و تاب ایستادن ندارد. حالت تهوع داشت. حالش از این خانه ی دل گیر به هم می خورد. دستش را روی در گذاشت و چند بار بر روی آن کوبید. صدای کلفت و مردانه ای گفت:

- بفرمایید داخل...

مرد با دیدن او اخم هایش در هم رفت.

- چرا ایستادی؟ بشین... خودت اومدی یا اون پیرمرده رو هم همرات آوردی؟

ترانه با پاهای لرزان جلو امد. نمی ترسید. نگران بود.

- سلام

- سلام... کارت رو بگو... نکنه پول می خوای؟

با صدایی گرفته آرام جواب داد:

- نه...

احساس خفگی می کرد. از همه چیز آن جا بدش می آمد. چشم هایش پر از اشک بود، اما خود را کنترل می کرد.

- من... هیچی ... نمی خوام... فقط اومدم...

ترانه کاغذ را از روی شناسنامه برداشت.

- هیچ... هیچی... نمی ... خوام فقط ... اینو امضا کن.

پدرش نگاهی گذار به روی کاغذ کرد. با خود فکر کرد حتی فرنام که رییس بود مهربان تر بود تا پدرش که این رفتار را با او داشت.

- رفتی برام برگه ی دادگاه آوردی؟ دختره ی عوضی... نکنه سهمت رو می خوای؟ هان؟

ترانه حس کرد کسی گلویش رافشار می دهد. دلش می خواست فرنام داخل بیاید و او را از این مخمصه نجات دهد.

- نه... نه... من فقط می خوام ... ازدواج کنم... همین ...

پدرش برگه را برداشت و به طرفش پرت کرد.

- خوب برو... هر گورستونی که می خوای ازدواج کن... با هر خ...

ناگهان ترانه چشمهایش را بست با خشم به پدرش نگاه کرد . چشم هایش پر از اشک بود و دستانش می لرزید. کنار میز پدرش رفت. برگه را از روی زمین برداشت. دست چپش را گرفته بود. دیگر هیچ حسی نداشت. انگار دستش به مانند یک وزنه سنگین شده بود.

- خواهش می کنم... امضاش کن... من دیگه بر نمی گردم این جا... هیچ... وقت.

چانه اش می لرزید. بریده بریده ادامه داد:

- من... من... که باهات نسبتی ندارم. هر جا نشستم... هیچ وقت نگفتم... تو ... با... بامی... نگفتم... چون نیستی. ازت انتظاری هم ندارم... چرا... چرا گذاشتی ... بیام... این... دنیا؟ چرا گذاشتی ... این قدر... زجر ... بکشم؟

ترانه دست چپش را گرفته بود. کیف کوچک مشکی رنگش از روی بازویش روی ساعد دستش افتاده بود. حس می کرد زمین زیر پایش می لرزد.

پدرش نگاهی به او انداخت:

- اگه موندی تو این دنیا همه اش تقصیر اون پیرزن...

ترانه سرش گیج می رفت. کم کم داشت حالش به هم می خورد. دوست نداشت هیچ کس در مورد بی بی گل این طور حرف بزند. دلش می خواست پانچ مقابل پدرش را بردارد و محکم به طرف پدرش پرت کند، اما توانایی نداشت. با همان دست راست دوباره برگه را مقابل پدرش گذاشت.

- یه شرط داره... بعدش هر گورستونی که رفتی... هر گورستونی...

با انگشت تهدیدش کرد:

- هیچ وقت این جا برنگردی... خودت می دونی ... که از ارث محرومت کردم. حق نداری پاتو این جا بذاری. نه خودت نه شوهرت... نه بچه هات...

ترانه که دیگر نایی برایش باقی نمانده بود سرش را تکان کوچکی داد.

- من... م...ن ... پول... ن... می خوام... من... من... دلم می خواد... می خوام...

فرنام کلافه بود. به ساعتش نگاهی کرد. یک ساعتی می شد که ترانه رفته بود. سرش را روی فرمان ماشین گذاشت . ترانه پله ها را یکی یکی پایین رفت . حس می کرد تمام لحظه هایی بدی که داشته کم کم محو می شود. حس می کرد با هر قدمی که بر می دارد، بی بی گل... سحر... فرنام... مهتاب ... محسن... نگاه های مهناز خانوم... لبخند مامان فخری ... سر تکان دادن حاج خسروی در مقابل چشمانش، رژه می روند و او را به سمت در هدایت می کنند. وارد باغ که شد سعی کرد نفس عمیقی بکشد. همان طور لنگان لنگان به طرف در رفت. نگاهی به سپهر کرد. فارغ از هرگونه اتفاقی توپ را توی سبد می انداخت. حتی متوجه آمدن او نشده بود. به در رسید. آن را باز کرد . ماشین فرنام چند خانه آن طرف تر پارک شده بود. فرنام در را باز کرد. نگاه نگرانش را به ترانه دوخت. سکوت بین آن دو برقرار شد. ترانه سرش پایین بود. برگشت با چشمان پر از اشک برگه رادر مقابل نگاه فرنام گرفت. برگه در دستانش می لرزید.

- ب... ر... یم... امض... اش کرد... بری...م... تو رو خدا...

اشک هایش روی گونه هایش روان شدند. فرنام به سرعت حرکت کرد. از کوچه که خارج شدند ترمز کرد. فرنام نگاهش کرد . ترانه می لرزید. فرنام خودش را کنترل کرد. از در خارج شد. پتوی مسافرتی را که صبح در صندوق گذاشته بود درآورد و روی ترانه کشید. دلش می خواست او را در آغوش بکشد تا شاید دردهایش تسلی یابد... اما...

دستمالی برداشت. بخاری ماشین را روشن کرد . اشک های ترانه را پاک کرد . کفش های او را درآورد . با صدای آرام و مهربانانه همان طور که اشک های عشقش را پاک می کرد گفت:

- نمی خوای بهم بگی چی شده؟

نگاهش به ترانه افتاد . ترانه بی آنکه بگوید دوباره چشم هایش پر از اشک شد و روی گونه اش روان گشت.

- باشه... باشه... هر وقت خواستی بهم بگو ... کاشکی می ذاشتی منم باهات می اومدم بالا... این طوری حالت بد شده ببین...

فرنام نگاهش را به بیرون پنجره دوخت . کلمات بریده بریده از دهان ترانه خارج شد:

- اون... وقت به... تو ... چی... می...گفت؟ حال.. حال من بدتر... می شد...

فرنام لبخندی به او زد . چقدر ترانه را دوست داشت . چقدر مظلوم و تنها بود.

- می خوای برات آب بیارم؟

- نه... نه... حالم خوبه.

سحر ترانه را روی رخت خوابش قرار داد. مادر سحر بیرون آمد و از پله ها پایین رفت. فرنام متفکر و غمیگن کنار دیوار ایستاده بود.

- حالش بهتره؟

- آره داره می خوابه... سحر پیششه... نگران نباشید... دفعه ی اولش نیست.

فرنام گره ابروانش در هم رفت:

- دیگه نمی ذارم این طوری بشه.

- چی شد پسرم بالاخره رضایت رو گرفتی؟

******

- سحر ... سحر...

- جانم عزیزم؟

- فرنام رفت؟

سحر کنار پنجره ایستاد و به بیرون نگاهی کرد.

- نه داره با مامان صحبت می کنه... ناقلا خیلی دوستت داره... خوش به حالت کاش یه خورده هم محسن از این یاد می گرفت...

ترانه با بی حالی جواب داد:

- محسن ... هم بلده... نترس... اونم یه روز بهت می گه... می گه دوستت داره.

- نمی دونم... شاید ... این محسنی که من می بینم... طفلک همه اش تو کار گل قالیه...

ترانه خندید. سحر هم لبخندی زد.

- خیلی خوب... سرتو بلند کن عروس خانوم... حالا چشماتو باز کن ... بیبن خوب شده...

ترانه نگاهش در آینه به دختری افتاد که صورت سفیدش مثل فرشته ها بود . ابروان پر پشت و مشکی رنگش که حالا دیگر حالت دخترانه ی خود را دیگر نداشت. گونه هایش که با آرایش صورتی رنگ براق و مشکی پوشیده شده بود . باورش نمی شد این همان دختری بود که انگار فراموش شده بود و دیگر امید به زندگی کردن نداشت.

سحر صندلی را چرخاند.

- وای... وای... چه خوشگل شدی... فکر نکنم کسی دیگه ترانه رو بشناسه...

- من که گفتم نیازی به این کار نیست. الان که مراسم نداریم.

سحر شکلکی برایش درآرود.

- تو رو خدا می بینی؟ بیا... خوب الان جشن و مشن خبری نیست. عروس که شدی دیگه... تحویل بگیر سحر خانوم. دستت درد نکنه زحمت کشیدی...

ترانه می خندید:

- پاشو ... پاشو که فرنام دیگه طاقت نداره. می ترسم چند دقیقه دیگه در رو بشکونه. قید ورود ممنوع رو هم بزنه بیاد تو پاشو...

ترانه مانتو و شلوار سفیدی که فرنام انتخاب کرده بود را پوشید. شال سفیدش را روی سرش انداخت.

- چرا دیر کردن مادر؟

مهتاب ساعتش را نگاه کرد. ساسان هم درکنار او بود.

- الان می یان دیگه.

مهناز خانوم رو به ساسان کرد:

- آقا ساسان یه زنگ بزن به فرنام شناسنامه هاشون رو نگاه کنن. بیبنن هر دو تاش هست ... نه این که بیان اینجا ...

مهتاب رو به مادرش کرد:

- مامان ... شما نگران نباشید. بابا می دونست که فرنام ممکنه هول بشه یادش بره شناسنامه ی هر دوتاشون رو گرفت. دست باباس... با خودش می یاره.

ـ صل علی محمد... عروس خانوم خوش اومد.

با صدای سحر فرنام به عقب برگشت. نگاهی به آن دو کرد. ترانه را به سختی شناخت.

- شادوماد چرا خشکت زده؟ زود باش... زیر لفظی می خوای؟ بیا دست عروس خانوم رو بگیر با خودت ببر دیگه.

فرنام کت وشلوار مشکی رنگی پوشیده بود . دسته گل را مقابل ترانه گرفت . آرام زیر گوشش گفت:

ـ خیلی خوشگل شدی عروسکم.

ترانه کنار درب اتوموبیل فرنام ایستاده بود. فرنام رو به سحر کرد:

- سحر خانوم... احیانا... که شما نمی خواین با ما بیاین...نه؟

ترانه با لبخند به سحر نگاه کرد. سحر با لحن شوخش ادامه داد:

- دستت بشکنه سحر دیگه واسه ی این دو تا تره هم خورد نکن. ببین چه جوری از افعال دکول استفاده می کنن.

فرنام خندید. سحر به طرف ماشینی که حاج خسروی و مادر سحر در آن بودند حرکت کرد. فرنام و ترانه نیز راهی شدند.

خانوم معینی زیر گوش ترانه گفت:

- چه خوشگل شدی عزیزم...

مامان فخری اسپند همراه خودش آورده بود و دور سر عروس و داماد تاب می داد . ترانه دسته گلش را روی پایش قرار داد. نگاهی به جمعیت کرد. حاج خسروی در حالی که تسبیح می شمرد کنار پدر فرنام نشسته بود. مهتاب با لبخند به او نگاه می کرد. ساسان دستش را گرفته بود . نگاهش از آن دو به سحر افتاد که با هیجان و اشاره ی صورتش به او می گفت قربونت برم. بر عکس او محسن سر به زیر و آرام، غرق در فکر نزدیک درب ایستاده بود و مامان فخری که دود اسپندش داشت مهناز خانوم را خفه می کرد. صدای نفس های فرنام را می شنید که کنارش روی مبل نشسته بود . چقدرفرنام را دوست داشت. چه قدر برایش عزیز بود. چه قدر احساس خوبی داشت.

آقای معینی روبه حاج خسروی کرد:

- با اجازتون حاج آقا...

حاج آقا سرش را تکان داد.

- این هدیه به عروس قشنگم... به اسم خودش هم هست.

ترانه با تعجب نگاهی به فرنام کرد. فرنام لبخندی زد . ترانه سند را از آقای معینی بزرگ گرفت و از او تشکر کرد. آقای معینی همان طور که ایستاده بود شناسنامه ها را در آورد و به ترانه و فرنام داد.

- خوب دیگه... اینم شناسنامه هاتون... دیگه کارم تموم شد لطف کنید بخونین حاج آقا.

عاقد شروع به خواندن کرد. با صدای آرام ترانه خانوم ها شروع به کل زدن کردند. مهتاب گلبرگ های گل رز را روی سر عروس و داماد می ریخت.

******

- خوب ... بفرمایید ... بفرمایید حاج آقا ...

همه سر میز بزرگی که آقای معینی رزرو کرده بود نشستند. مهناز خانوم با خوشحالی رو به فرنام کرد:

ـ قبل از این که از خونه بیایم دایی مجیدت تلفن زد گفت فردا با زن داییت می یان تهران.

ساسان با لحن شاد همیشگی اش گفت:

- خوب اینم یه سورپرایز دیگه ... بزن دست قشنگه رو به افتخار خان دایی .

همه شروع به تشویق کردن. ساسان سقلمه ای به محسن که کنارش نشسته بود زد و گفت:

ـ دست دست... آهان بیا...

سحر ازخنده ریسه رفته بود .

مادر سحر رو به مهتاب کرد:

- خوش به حالت مادر با این شوهر خوش اخلاقی که داری هیچ وقت پیر نمی شی.

موقع برگشتن مهناز خانوم رو به ترانه کرد.

- ترانه جون برو با فرنام خونه لباس هاتو بیار. دایی فرنام فردا شب می یاد می خوام ببینه چه دسته گلی واسه فرنام گرفتم ... برو عزیزم...

- آخه...

سحر که کنار ترانه ایستاده بود، نزدیک گوشش گفت: 

-رو حرف مادر شوهرت حرف نزن... یه وقت دیدی خفتت کرد به زور بردت.

فرنام با آرامش مشغول رانندگی بود. ترانه دسته گلش را روی داشبورد ماشین گذاشت. فرنام لبخندی زد:

- ترانه محسن پسر حاجی همیشه این قدر کم حرفه؟

- آره... محسن از بچگیش همین طوری بود. حاجی همیشه بهش اعتماد داشت. اون فقط می تونست از بین پسرهایی که واسه حاجی کار می کردن بیاد داخل کارگاه. خیلی پسر سربه زیر و با حیاییه...

- حس کردم بعضی اوقات به سحر نگاه می کرد. نمی دونم درست می گم... یا...

- آره منم حس می کنم سحر رو دوست داره ... هنوز هیچی نگفته..

- سحر دختر خیلی پر جنب و جوشیه... بر عکس محسن...

- آره ... اما خیلی مهربونه...

- خوب رسیدیم... برو من ساکت رو می یارم... برو عزیز دلم.

ترانه پله ها را بالا رفت. برگشت نگاهش به فرنام افتاد که چمدانش را برداشته بود . مامان فخری اسپند به دست در چار چوب در قرار گرفت. خطاب به ترانه گفت: 

- بیا عزیزم... سرت رو بیار جلو... ماشالا...

مهتاب با بلوز و شلوار خوش رنگش جلو آمد و دستش را دور گردن ترانه انداخت و او را بغل کرد.

- زن داداش خوشگل خودم... بیا تو.

ترانه معذب بود . به دنبال فرنام می گشت. فرنام دسته گل را از زیر کتش بیرون آورد. لبخندی زد :

- اینو جا گذاشتی.

فرنام چمدان را در اتاق مهتاب گذاشت. فرنام گفت:

- مامان فخری جای ترانه رو بنداز تو اتاق مهتاب .

مهتاب دست ترانه رو گرفت و به اتاقش برد. عکس های نامزدیش را روی تخت گذاشت:

مهناز خانوم وارد اتاق شد.

- مهتاب جان... خسته اش نکن. فردا رو ازت گرفتن؟ بیا دختر خوبم ... بیا ایین جا ببین این تشک خوبه یا عوضش کنم.

صبح زود ترانه بلند شد . نگاهی به مهتاب کرد . شبیه فرنام بود اما مهتاب ظریف بود . بر عکس فرنام که اندامی ورزیده و چهار شانه داشت.

ترانه دست و صورتش را شست.

مامان فخری چای ریخت و برای مهناز خانوم گذاشت.

- ا... بیدار شدی عروس خانوم؟ خوب یکم می خوابیدی...

مامان فخری با لحن گلایه آمیز گفت:

- مهناز خانوم... مگه مهتاب گذاشت چشم این دختر روی هم بیاد ... خودش ماشالا تا لنگ ظهر می خوابه... بعدش هم می ره گردش... شب هم که این دختره رو بیدار نگه می داره.

مهناز خانوم رو به ترانه کرد:

- می خوای امشب جات رو توی اتاق فرنام بندازم؟

قبل از این که ترانه جواب بدهد صدای مهتاب بلند شد:

- چیه مامان فخری؟ من این جام پشت سرم غیبت می کنی... تازه ساعت دهه.

هر سه به سمت صدا برگشتند. مهتاب با موهای ژولیده اش و چشمان نیمه بسته اش روی صندلی نشست. سلامی کرد. سرش را روی میز صبحانه گذاشت . فرنام با لباس مردانه ی آبی رنگ و شلوار مشکی وارد آشپزخانه شد. با انگشتش پشت گردن مهتاب را مثل دوران بچگی قلقک داد.

- نکن... فرنام...

پیش ترانه نشست. مهناز خانوم گفت: 

-کجا رفتی صبح به این زودی ؟ می موندی با هم صبحونه می خوردین بعد می رفتی...

- نمی شد مامان ... کار داشتم... واجب بود باید می رفتم. صبحونه که خوردیم با ترانه می ریم بیرون.

- فقط زود بیاین مادر امروز دایی مجیدت می یاد دلم می خواد با هم باشیم.

- باشه... حالا کو تا شب؟ راستی مامان دایی می دونه من ازدواج کردم؟

- نه هنوز... خودت مگه نگفتی که فعلا به کسی نگو؟

- آره... راست می گی یادم نبود.

فرنام دکمه ی آسانسور را زد . طبقه ی چهارم ایستاد.

سمت راست راهرو را طی کرد. برگشت و به ترانه نگاهش را دوخت . کلید را از توی جیبش بیرون آورد.

- بفرمایید... اینم کلید... باز کن.

ترانه کلید را توی در انداخت. هر دو وارد خانه شدند. خانه ای شصت متری که آشپزخانه ای کوچک با سرویس کابینت های زبیا در شمال آن قرار داشت.

- این آشپزخونه اس... اینم نشیمن... این یکی هم اتاق خواب یه خواب دیگه هم اون سمت داره...

ترانه به سمت اتاق خواب رفت . درب بالکن را گشود. نگاهش به گلدان هایش افتاد. دستی روی آن ها کشید. فرنام پشت سرش بود. با صدای زیبایش گفت:

- صبح زود برای همین بیدار شدم. آوردمشون این جا... ناراحت که نشدی؟

- نه اصلا... کار خوبی کردی.

ترانه جلوتر رفت. پارک بزرگ و زیبایی پایین قرار داشت. صدای بچه ها شنیده می شد. مردم مرتب از هم سبقت می گرفتند. نگاهش به مردی افتاد که پلاستیک ماهی گلی را در دست داشت.

- فرنام... تا عید چقدر مونده؟

- یه هفته...

فرنام کنارش ایستاد. نگاه عاشقانه اش را به او دوخت.

- اگه این جارو دوست نداری می فروشمش می ریم یه جای دیگه. هر جا خودت دوست داشتی.

ترانه نگاهش کرد:

- نه ... خیلی قشنگه ... دوست دارم این جا بمونیم...

- چشم هر چی شما دستور بدین.

ترانه خندید.

- می دونستی وقتی می خندی خیلی خوشگل تر می شی؟ یه چال کوچولو کنار چشمت می افته... همیشه بخند قول می دی؟

ترانه نگاهش کرد:

- چشم... قول می دم ...

فرنام نفس عمیقی کشید.

ـ بریم دیگه ناهار بخوریم.

ترانه بلوز آبی رنگ و دامن زیبایی را که فرنام برایش خریده بود پوشید. شال حریر آبی رنگ به صورتش می آمد. آرایش ملایمی کرد.

- بدینش به من..

- نه عروس خانوم... نمی شه...

- فرنام بدو... بیا... بیا این عروس خوشگلت رو ببر می خواد ظرف ها رو خشک کنه.

- چیه مامان فخری...

- فرنام جان ترانه رو ببر...

فرنام نمی دانست چکار کند. مامان فخری و ترانه هنوز باهم تعارف می کردند.

- مامان فخری اگه خودش دوست داره بذارین کمک کنه.

با صدای زنگ در مهناز خانوم با عجله به طرف در دوید.

دقایقی بعد مهناز خانوم دست خانومی شیک پوشی را در دست داشت.

- بفرمایید مریم جون.

چند دقیقه بعد مردی با قد نسبتا کوتاه و موهای جو گندمی و سیبیلی که از بناگوش به طرز هنرمندانه ای آنها را بالا داده بود در چار چوب در ظاهر شد. پشت سرش آقای معینی با چمدان ها ایستاده بود. با صدای بلندی رو به جمع کرد:

- بو می یاد... بو می یاد شهرام جان... بوی سیر ترشی اصل اصل...

فرنام خندید .

مهناز خانوم رو به مرد کرد و گفت:

- مجید جان خدمتتون عرض کنم سیر ترشی مال خونه ی همسایه اس ما تو این خونه نداریم.

مهتاب به سمت آنها امد. ساسان و فرنام و ترانه هم پشت سر مهتاب روانه شدند. مهناز خانوم رو به خانوم شیک پوش کرد:

- مریم جان مهتاب رو که می شناسی؟

مریم خانوم آغوشش را باز کرد و مهتاب را صمیمانه در آغوش کشید.

- سلام عروس خانوم... چه قدر بزرگ شدی ... ببینمت ... وای.

دایی مجید با لحن شوخش گفت:

- به قول شاعر چه خوشگل شدی امشب...

با این حرف دایی مجید همه خندیدند.

مهناز خانوم به ساسان اشاره کرد.

ـ مجید جان با دامادم آشنا شو...

آقای معینی ادامه داد:

- لنگه ی دوم خودته...

ساسان دستش رابه گرمی فشرد.

- خوشبختم... مشتاق دیدارتون بودم.

مجید به سمت فرنام رفت به او دست داد. مریم خانم هم در کنارشوهرش و مهناز خانوم قرار گرفت. آقای معینی چمدان ها را به داخل اتاق برد.

مهناز خانوم دست ترانه را گرفت:

- مریم جون... مجید با عروس گلم آشنا بشین... ترانه...

مریم خانم ترانه را بوسید:

- مبارک باشه... ما نمی دونستیم... مهناز جون مثل این که بچه ها رو یکی یکی رد کردی رفت.

دایی مجید به ترانه نگاهی کرد:

- مبارک باشه دخترم... ایشالا به پای هم پیر شین.

فرنام را دوباره در آغوش کشید و گفت:

- ناقلا سلیقه ات هم بد نیست...

بعد رو به ترانه کرد:

- از قدیم می گن بچه ی حلال زاده به داییش می ره نه؟

****

- خوب بفرمایید شام ...

ـ بفرمایید داداش..

دایی مجید رو به فخری خانوم کرد.

- وای فخری خانوم... به به... چه کردی ...

- من چی کاره ام ؟ مگه ترانه خانوم گذاشت من دست به سیاه و سفید بزنم ؟ ماشالا یه کدبانوی تمام عیار ماشالا...

دایی مجید نگاهش رابه ترانه دوخت:

- دایی زیاد چی به خیک این فرنام ما نبندی... اونوقت می شه شبیه سعید .

با این حرف دایی مجید همه خندیدند. بعد از شام مریم خانوم و مهتاب کنار هم نشسته بودند. ساسان هم با دایی مجید عیاق شده بود. به قول آقای معینی لنگه ی دوم دایی مجید بود. صدای زنگ بلند شد. مهتاب که برای باز کردن در رفته بود وقتی برگشت چهره ای غمگین داشت . آرام طوری که همه ی آن ها بشنوند گفت:

ـ خاله مهری اینان...

قیافه ها در هم بود. فرنام کنار ترانه ایستاد :

- خاله اینا که اومدن فقط پییش خودم بشین... باشه.

ترانه متعجب گفت:

- باشه...

مهری خانوم با پالتوی مشکی رنگش وارد سالن شد و با زبان چرب و نرمش شروع به احوالپرسی با همه کرد . چشم ترانه که به الهه افتاد او را شناخت. نگاهی به فرنام کرد :

- چیه عزیزم؟

ترانه سرش را تکان داد و نزدیک فرنام ایستاد:

مهری خانوم نزدیک ترانه که رسید گفت:

- مهمون داری؟

مهناز خانوم با خوشحالی زاید الوصفی بلند گفت:

- نه مهری... ترانه عروسمه.

با این حرف مهری ترانه حس کرد که مهری در حال افتادن است . الهه کنار هر دویشان ایستاد .

مهتاب این دفعه پیش دستی کرد:

- الهه جون منشی فرنام که یادته... ترانه جون ... زن دادش نازم.

ساسان حس کرد که مهتاب کلمات آخر رو عمدا ادا کرد. لبخندی زد.

سعید که تا آن لحظه ساکت بود، هیکل گوشتی اش را روی مبل انداخت.

- مبارک باشه... مبارک باشه فرنام جان نگفته بودی.

مهری خانوم و الهه رو به روی ترانه نشستند . فرنام هم کنار ترانه نشست. مریم خانوم شروع به تعریف کرد:

- مهری جون منم نمی دونستم. وقتی اومدم غافلگیر شدم. چه دختر ماهیه... مهربون... مثل خود فرنام... واقعا انگار خدا این دوتا رو برای هم ساخته.

خاله مهری عصبی بادبزنش را بیرون آورد و آن را تکان داد. مهتاب که دل پری داشت گفت:

- اوا... خاله مهری؟ چرا بادبزن؟ الان که هوا خوبه گرم نیست!

خاله مهری چشم هایش چهار تا شده بود. ترانه احساس کرد که الان است که به مهتاب حمله کند. حتی الهه نیز از رفتار مادرش خنده اش گرفته بود. مهری خانوم وانمود کرد که آرام است:

- نه... عزیزم... فکر می کنم فشارم بالارفته...

ساسان این بار جواب داد:

- مهری خانوم اگه خیلی دیگه بالا رفته می خواین من برم پنجره رو باز کنم؟

مهری خانوم عصبی بادبزن را تکان می داد و همان طور که نگاهش را به ترانه دوخته بود گفت:

- نه نه خوبه ... خوبه.

فرنام از خنده در حال انفجار بود. نگاهی به خاله مهری کرد و دستش را جلوی دهانش گرفته بود و آرام می خندید.

ترانه ببخشیدی گفت و بلند شد. در آینه نگاهی به خودش انداخت. وقتی از سرویس بهداشتی بیرون آمد الهه را دید. الهه دست هایش را در تونیک خاکستری رنگش کرده بود . رو به رویش ایستاد . ترانه توجهی نکرد. الهه مسیر نگاه ترانه را گرفت.

برگشت فرنام را در مقابل خود دید. شوکه شد. فرنام نگاهی به الهه کرد. پوزخندی زد . نگاهش را به ترانه دوخت . الهه بین او و ترانه قرار داشت.

- عزیز دلم... حوله یادت رفت.

الهه که از شدت خشم در حال انفجار بود به سمت درب خروجی حرکت کرد.

فرنام آهسته رو به ترانه کرد:

- چیزی که بهت نگفت؟

ترانه دستش را خشک کرد و سرش را تکان داد.

ترانه وارد سالن شد. مریم خانوم که مشغول خوردن میوه بود گفت:

- بیا عزیزم... بیا این جا پیش خودم بشین ...

مهری خانوم همان طور عصبی مشغول باد زدن خودش بود. گاهی بادبزن را جمع می کرد. بعد هم به ترانه خیره می ماند.

مهناز خانوم رو به او کرد:

-میوه بخور مهری جون..

- میل ندارم. این جا چقدر گرمه...

این دفعه نوبت مامان فخری بود. با هیکل گوشت آلودش لنگان لنگان آمد. وقتی شیرینی را روی میز گذاشت، خطاب به مهری خانوم با لهجه ی شیرینش گفت:

- مهری خانوم گرمت نیست. آتیشت تنده... آدم آتیشش تند باشه فشارش می ره بالا.

همه داشتند به حرف های فخری خانوم گوش می دادند. مهتاب حس می کرد روی ابرهاست. فرنام به زحمت جلوی خنده اش را گرفته بود. ساسان برای این که نخندد به سقف خیره شده بود و وانمود می کرد در حال جستجوی چیزی است. بقیه متعجب به مهری خانوم نگاه می کردند.

مامان فخری ادامه داد:

- خانوم جون تو ده ما یکی بود که آتیشش مثل شما تند بود. منم همه اش براش گل گاو زبون دم می کردم می دادم بهش... می خواین برای شما هم دم کنم؟ آره؟

مامان فخری با سادگی حرف می زد. مهری خانوم ناگهان بلند شد. وانمود می کرد آرام است.

- خوب دیگه ما باید بریم.

با صدای بلند گفت:

- الهه... الهه... بیا می خوایم بریم.

مهتاب کنار خاله مهری ایستاد و آرام گفت:

- خاله... الهه بیرونه داره سیگار می کشه.

خاله مهری برای این که بیشتر از این ضایع نشه باد بزنش را سریع تکان داد و رو به مریم خانوم و بقیه خانوم های جمع کرد:

- وای نمی دونم چرا امشب بچشم این قدر عصبی شده. خوب کاری نداری مریم جون پیش ما هم بیاین... خوشحال می شیم. خداحافظ ... داداش خدافظ... مجید جان خداحافظ...

کنار ترانه که رسید با او دست داد و با صدای نسبتا بلندی گفت:

- لقمه ی بزرگی برداشتی مواظب باش خفه نشی.

بعد دست ترانه را رها کرد و رفت . ترانه بهت زده بود.

سعید نگاهی به فرنام کرد و با او دست داد.

- خوشبخت بشی پسرم... شما هم همین طور ترانه خانوم... به پای هم پیر شید ایشالا...

ترانه زیر لب تشکری کرد.

فرنام آرام کنار گوشش گفت:

ـ به حرف های خاله مهری اهمیت نده. واسه همه همین طوره ... حتی با ساسان و مهتاب هم خداحافظی نکرد. حسوده همیشه همین طور بوده.

ترانه لبخندی زد:

- مهم نیست...

سعید هنگام رفتن رو به به شهرام کرد:

- از طرف من از بچه ها عذر خواهی کن. من واقعا شرمنده ام.

شهرام دستش رابه دور گردن او حلقه کرد:

- تو با اونا فرق می کنی.

فصل بیست و ششم

ترانه زونکن ها را روی میز گذاشت . صدای در که آمد نگاهی به احمد آقا که برایش چای و قند می گذاشت کرد. میترا محبی در حالی که کیفش را روی دوشش انداخت و لبخندی زد:

- خدای من... ترانه... خودتی ؟

ترانه سرش را پایین نگه داشت و خندید.

- عزیزم... چقدر عوض شدی؟

با دو تا دستش دست های ترانه را گرفت. انگشتش روی حلقه ی ترانه کشیده شد:

- ازدواج کردی؟ آره؟

ترانه لبخندی زد . سرش را تکان داد:

- مبارک باشه... مبارک باشه عزیزم...

ترانه در آغوش گرفت و بوسید.

فرنام بیرون آمد .

- ترانه این یکی رو هم بنویس...

نگاهش به خانوم محبی افتاد. میترا با تعجب در حالی که هنوز ترانه را در آغوش داشت به فرنام نگاهی کرد. نگاهش از فرنام به حلقه ی او افتاد:

- نکنه... نکنه... شما دو تا با هم ازدواج ... آره؟

ترانه هنوز می خندید. دوباره سرش را تکان داد. این بار میترا محکم تر او را در آغوش کشید:

- وای... تبریک می گم... فکر نمی کردم... اصلا....

فرنام با جلیقه ی بافتنی شیری رنگ و لباس مردانه ی سفید و شلوار نخودی رنگش او را از همیشه زیباتر کرده بود دستهایش را در جیبش کرد.

- خانم محبی اگه می دونستیم ... اینقدر شما خوشحال می شین زودتر می گفتیم.

خانوم محبی خندید. دست ترانه را گرفت. نگاهی به فرنام کرد:

- این طوری نمی شه ... باید یه شیرینی به ما بدید.

فرنام احمد آقا را صدا زد:

- احمد آقا بپر واسه بچه ها شیرینی بخر بیار ...

- آقا به چه مناسبت؟

قبل از این که فرنام جواب احمد آقا را بدهد، میترا با شادی گفت:

- آقای معینی و خانوم سمیعی باهم ازدواج کردن.

احمد آقا پول را توی جیبش گذاشت:

- به به... به سلامتی تبریک می گم ... این شیرینی واقعا خوردن داره.

چند ساعت بعد همه در حال خوردن شیرینی بودند. هر کسی می آمد نگاهی به کارمندان که کنار میز ترانه جمع شده بودند می کرد و شیرینی بر می داشت . انگار زنگ تفریح مدرسه ای به صدا در آمده بود . فرنام شیرینی را دردهانش گذاشت. به ترانه نگاهی کرد. اشاره ای به او کرد و خودش داخل دفتر شد.

- هیچ وقت فکر نمی کردم این قدر از شنیدن خبر ازدواج من خوشحال بشن.

ترانه نگاهش کرد:

- خیلی دوستت دارن... خوش به حالت...

- خوب منم تو رو دوست دارم.

ترانه لبخندی زد . فرنام شانه هایش را بالا انداخت و با حالت جالبی گفت:

- باور کن.

ترانه خندید. هر دو برای لحظاتی به هم خیره شدند که در باز شد:

- ببخشید ... ببخشید... سلام سلام...

فرنام عصبانی شد ولی به روی خودش نیاورد.

- تو هنوز نمی دونی نباید بدون در زدن وارد جایی بشی؟

ساسان پشت سرش را با کاغذی که در دست داشت خاراند.

- نه... ببخشید... آخه عادت کردم ... دیگه ...

بعد به سرعت از در خارج شد. فرنام دستی به سرش کشید. نفسش را یبرون داد .

- نشد بخوام حرفی بزنم این نیاد تو... توفیق اجباری هم هست . نمی شه کاریش کرد چیزی بهش گفت. از حالا باید یه فکر هم به این یکی کنم.

*****

- فرنام؟

- جانم؟

مهناز خانوم جارو برقی را به طرف دیگری کشید و سیمش را درست کرد.

- می گم چطوره با ترانه برین نوشهر. برین یکمی بگردین. خسته شدی. هم برای خودت خوبه هم برای ترانه... این چند روز هم که داییت اینجا بود یه خورده طفلی معذب بود. برین ویلا...

- نمی دونم مامان... راستی دایی اینا کی برمی گردن؟ 

- والا صبح که رسیدن . من با داییت تماس گرفتم. گفت چند روزی اصفهان هستن. می گفت فامیلای مریم قبلا جا رزو کردن. قرار شد وقتی برگشتن بیان این جا.

فرنام از جایش بلند شد.

- باهاش حرف بزن مادر.

- چشم.

ترانه تاپ ارغوانی رنگی بر تنش بود . موهایش را شانه کشید و کنار جالباسی ایستاد . دستش را در کیفش کرد. همان طور که در جستجو بود فرنام در زد و در باز شد. هر دو با تعجب به هم خیره شدند. فرنام دستی به سرش کشید. ترانه همسر شرعیش بود. ترانه در سکوت به فرنام نگاه می کرد و فرنام سرش پایین بود و نمی دانست چه کا ر باید انجام دهد. فرنام در را بست . همان طور که ایستاده بود گفت:

- ترانه... دوست داری بریم مسافرت؟

ترانه همان طور که روی برس قرمز رنگی که توی دستش بود می کشید گفت:

- پس کارمون چی می شه؟

- مرخصی عزیزم... مرخصی رو واسه همین روزها گذاشتن. بعدشم این هفته عیده... الان راه می افتیم تا قبل از عید قول می دم این جاییم... پنج روز اول رو هم که همه تعطیلن. یک روز قبل از سال تحویل اینجاییم. اگه هم خوشت اومد بازم می مونیم.

گردنش را کج کرد با همان حالتی که ترانه آن را دوست داشت گفت:

- باشه؟

ترانه لبخندی زد:

- باشه...

- مرسی عزیزم... پس شب وسایلت رو آماده کن صبح راه می افتیم.

فرنام بیرون رفت و در را بست. هنوز چند لحظه ای نگذشته بود دوباره در باز شد. فرنام از چهار چوب در آهسته گفت:

-ی ه چیزی یادم رفت. می خواستم بگم موهات خیلی خوشگله.

و در را بست. ترانه خندید . دستی به موهای بازش کشید. از زمانی که عقد کرده بودند فرنام موهایش را ندیده بود. بعد از عقد تنها موقع خواب موهایش را باز کرده بود. بعدش هم که دایی فرنام آمده بود تا الان که بعد از حمام موهایش را شانه کرده بود.

بعد از شام ساسان رو به فرنام کرد:

- کی برمی گردین؟

- نمی دونم... تا سال تحویل پنج روز مونده. شاید قبل از سال تحویل برگشتیم، البته اگه ترانه خوشش اومد بیشتر می مونیم. تو این چند روز زحمت شرکت پای توئه دیگه شرمنده ببخشی. جبران می کنم.

ساسان فنجانش را روی میز گذاشت. چشمکی زد:

- تو به اندازه ی کافی جبران کردی رفیق... برو خیالت هم تخت...

فخری خانوم رو به ترانه کرد:

ـ ترانه جان ... بیا مادر بگو چی براتون آماده کنم. فردا تا برسین دیگه وقت نهار می شه... بیا عزیزم.

ترانه بلند شد و با فخری خانوم به آشپزخانه رفت .

مهناز خانوم رو به فرنام کرد.

- فرنام مادر... یادت نره فردا موبایلت رو شارژ کنی. امروز هر چی زنگ زدم خاموش بود.

- تو شرکت جا مونده فردا می ریم اونجا از همونجا حرکت می کنیم.

ساعت تقریبا دوازده و نیم بود که فرنام با احتیاط وارد اتاق مهتاب شد .

مهتاب که چراغ مطالعه ی بالای سرش را روشن کرده بود آهسته روی که ترانه بیدار نشود گفت:

- بیا تو...

- مزاحم که نیستم؟

- نه عزیزم... داشتم کتاب می خوندم... بیا ...

فرنام کنار در نشست. مهتاب یک دستش را حائل سرش کرد .

- خوابت نمی بره؟

- مهتاب...

- جانم؟

- به نظرت به من اعتماد می کنه؟

- آره عزیزم... خیلی دوستت داره... با دکتر مشورت کردی؟

- آره ... همون حرف های همیشگی ... گفت باید سعی کنی بهت اعتماد کنه. می گفت باید حس آزادی و آرامش رو با هم داشته باشه.

- راست می گه... هیچ دختری خوشش نمی یاد مردش بهش زور بگه...

- نمی دونم مهتاب ... صداقت می گفت باید راحتش بذاری. باید بذاری خودش پیش قدم بشه... در غیر این صورت فکر می کنه محبتت کذاییه...

- راست می گه... فرنام ... اون واقعا عاشقته.

فرنام نگاهش را به ترانه دوخت. پتوی روی او را بالاتر کشید . چراغ را خاموش کرد و رفت.

ـ یه نگاه بنداز ببین همه چیز رو بردی.

- آره مامان ...

فرنام درب صندوق را بست.

- مامان به ترانه بگو بیاد.

فخری خانوم قرآن رو بالای سر ترانه گرفت و ترانه را بوسید.

- مواظب خودت باش دخترم... خدا به همرات ...صدقه یادت نره بدی.

- چشم... چیزی نمی خواین براتون بیارم؟

فخری خانوم این بار مادرانه تر ترانه را در آغوش گرفت:

- نه مادر... سلامتی ... مواظب خودتون باشید... یه وقت تو آب نرید ها...

فرنام لبخندی زد:

- چشم مامان فخری.

مهناز خانوم رو به فرنام کرد:

- مادر ... رسیدی حتما زنگ بزن... یادت نره... مواظب خودتون باشین.

ترانه را در آغوش گرفت و بوسید . مهتاب هم همین طور...

مهتاب کاسه ی آب را برداشت. ترانه کنار درب ماشین ایستاده بود . فرنام از زیر قرآن رد شد. رو به مهتاب کرد:

- کاری نداری؟

- نه... خدا به همراتون...

وقتی هر دو سوار شدند، مهتاب کاسه ی آب را پشت سرشان خالی کرد.

****

- ترانه... دوست داری قبل از رفتنمون جایی بریم؟

ترانه با لبخند نگاهش کرد:

- اگه بگم بریم یه جایی ناراحت نمی شی؟

- نه عزیز دلم ... بگو...

ترانه سرش را پایین گرفت:

- دلم برای بی بی گل خیلی تنگ شده. از وقتی عقد کردیم... نرفتم پیشش...

- حتما... حتما عزیز دلم... خوب کاری کردی یادم انداختی.

فرنام دسته گل زیبایی خرید و سوار شد.

ترانه آب را روی سنگ ریخت . فرنام کنارش نشست.

- همیشه تنها می اومدم اینجا... بی بی گل این دفعه تنها نیستم...

رو به فرنام کرد و گفت:

- دیگه جز تو و خانوادت کسی رو تو این دنیا ندارم.

- چرا داری... سحر ... حاجی... خانوم محبی... می بینی حتی فامیلای تو بیشتر از من هستن.

ترانه خندید.

- دوست دارم بازم بیام این جا... می ذاری؟

- معلومه عزیزم. فقط یه شرط داره... باید با خودم بیای... باشه؟

ترانه گلی رو که توی دست بود روی سنگ گذاشت.

****

- دیگه داریم کجا می ریم؟

فرنام نگاهش کرد:

- چی فکر می کنی؟

ترانه خوشحال گفت:

- سحر؟... آره داریم می ریم پیش سحر... وای آخ جون... می دونی چند وقته ندیدمش؟

وقتی زنگ را زدند فرنام به ترانه اشاره کرد چیزی نگوید . دقایقی بعد صدای سحر آمد:

- کیه؟ کیه؟ اه... وای به حالت در رو باز کنم در رفته باشی.

سحر روسری اش را درست کرد و در را باز کرد. با دیدن ترانه خوشحال او را در آغوش کشید:

- وای... ترانه خودتی؟ چه قدر خوشگل تر شدی... عزیزم... وای... بفرمایید.

فرنام در جواب سحر گفت:

- نه ممنون... باید زودتر راه بیفتیم... می خوایم بریم شمال.

- به سلامتی... می دونی چند وقته نیومدی؟ واقعا که ... اگه می دونستم نمی ذاشتم شوهر کنی.

- ببخشید... حق داری... از این به بعد قول می دم همیشه پیش هم باشیم. قول... چه خبر از محسن؟

سحر روسی اش را درست کرد و با حالتی غمگین گفت:

- هیچی... بعد از عقد تو که دیگه بهانه ای نداشتم ببینمش. چی کار کنم... تو کارگاه هم که نمی شه.

- نگران نباش درست می شه.

- خدا کنه...

فرنام رو به سحر کرد:

- سحر خانوم چیزی نمی خواین از شمال براتون بیاریم؟

- نه سلامتی... مواظب ترانه جون باشین.

- چشم...

****

فرنام توی چهار راه توقف کرد.

- ترانه؟

- بله؟

- به نظرت ... ما بلاخره می ریم شمال یا نه؟

ترانه خندید:

- چطور؟

- آخه الان هم باید بریم شرکت. من دیروز گوشیم رو اون جا جا گذاشتم. تا من می رم بیارمش با خانوم محبی هم خداحافظی کن.

ساسان برگه ها را روی میز گذاشت.

- به سلام شادوماد...

و با ترانه احوالپرسی کرد. ترانه رو به ساسان و فرنام کرد.

- من می رم پیش خانوم محبی ...

فرنام همان طور که با ساسان حرف می زد گفت:

- برو عزیزم...

*****

- می خواین کجای شمال برین؟

- هنوز نمی دونم میترا.

- حتما چتر ببرین الان بهاره. اونجا بارون می گیره. گرچه شمال همیشه بارون داره... خوش بگذره عزیزم.

- شما چی کار می کنین؟ تهران می مونین یا...؟

- نه عزیز دلم... تهرانم... باید به خاطر آقای خوشگلم که داره از سفر می یاد بمونم. می خواد بیاد پیش عشقش. الهی قربونش برم. ترانه... نمی دونی چقدر دلم تنگ شده براش... بهتون خوش بگذره.

ترانه و فرنام سوار شدند. قبل از این که حرکت کنند، ساسان خودش را به آن ها رساند.

- صبر کنین... صبر کنین... اینم سی دی... ترانه خانوم این فرنام ما هیچی تو ماشینش گیر نمی یاد. آهنگ هاش همه عهد بوقیه.

فرنام ماشین را روشن کرد.

- دستت درد نکنه ساسان. مرسی...

و دستی برایش تکان داد و حرکت کرد.

*****

فرنام آهسته رانندگی می کرد . دلش نمی خواست لذت بودن با ترانه را از دست بدهد.

- خانومی رو صندلی عقب میوه و تنقلات هست بیار بخوریم.

ترانه پرتقال و سیب را برداشت. بشقاب را روی پایش گذاشت و شروع به پوست گفتن میوه ها کرد.

- کدوم شهر می ریم فرنام؟

- نوشهر... تا حالا رفتی؟

- اگه یه چیزی بگم بهم نمی خندی؟

- نه ...

- تا حالا اصلا شمال نرفتم...

فرنام سی دی ساسان را توی ضبط گذاشت.

نگاش نکن مال منه

خوشگله خوشگله

مال کیه ...من من من

فرنام خنده اش گرفت.

- اینا چیه دیگه؟ اه ... ساسان هم با این آهنگهایی که دوست داره.

ترانه هم خندید.

- خدا می دونه. واسه مهتاب هم از این چیزها می ذاره گوش می ده یا نه! بذار این یکی رو بذارم!

بخون ترانه خون غم دارم امشب

من حتی از خودم

فرنام صدای موزیک را قطع کرد.

- بعد به من می گه آهنگ های عهد بوقی گوش می دم.

- ترانه بی زحمت روی صندلی عقب یه پکه اونو بیار . 

ترانه پک را باز کرد و یکی از سی دی ها را به فرنام داد.

فرنام بلافاصله آن را توی ضبط گذاشت.

ـ چه جاده ی قشنگی داره.

- آره ... همه ی جاده هاش قشنگن. اگه خوشت اومد هر سال می یایم.

ترانه میوه ای را که پوست گرفته بود مقابل فرنام گرفت.

- این طوری نمی تونم . خودت بذار تو دهنم. حواسم پرت می شه.

ترانه سیب کوچکی را مقابل دهان فرنام گرفت. فرنام همه ی میوه را خورد.

- به به چه مزه ای می ده...

نگاهی عاشقانه به ترانه کرد.

ترانه سرش را به طرف فرنام گرفت و به او خیره شد. فرنام آستین هایش را تا ساعد بالا زده بود و رانندگی می کرد. چقدر حالت نشستنش برای ترانه جذاب بود.

ـ خانومی یکی دیگه می دی؟

ترانه سیب کوچک دیگری را به فرنام داد.

ـ چقدر دیگه می رسیم؟

- خسته شدی؟

- یکم...

- یه خورده استراحت کن. تا برسیم اذان شده.

چشم های ترانه روی هم بود . فرنام گوشه ای توقف کرد. کاپشن بادی سورمه ایش را زیر سر ترانه گذاشت.

چشم هایش باز شد.

- بخواب عزیزم... هنوز نرسیدیم. این طوری که تو خوابیدی گردنت درد می گیره.

ترانه لبخند کم رنگی زد . فرنام حرکت کرد. صدای موزیک در ماشین پیچید و گوش ترانه را پر کرد.

یه شب تو خواب وقت سحر

شهزاده ایی زرین کمند

نشسته بر اسب سفید

می اومد از کوه و کمر

می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش

می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش

کاشکی دلم رسوا بشه... دریا بشه ...

این دو چشم پر آبم...

روزی که بختم باز بشه

بیدار بشه... اون که اومد تو خوابم

شهزادیه رویای من شاید تویی

اون کس که شب در خوابم آید تویی تو...

- خانومی... ترانه ... ترانه جان عزیزم... بیدار شو... بیدار شو که رسیدیم.

ترانه چشمانش را گشود. باغ نسبتا کوچیکی که پر از گلهای زیبا بود رو به رویش قرارداشت . گلهای نیلوفر... لادن... گلهایی که شبیه فلفل های کوچک بودند. وقتی پیاده شد، فرنام را دید که ساک خودش و ترانه را داخل می برد. ترانه ویلای کوچکی را دید که سقفش آبی کم رنگ بود . بیرون ویلا نیمکت چوبی به همان رنگ خود نمایی می کرد. آرام به طرف درب وبلا رفت. داخل ویلا بوی نم می آمد.

- ترانه پنجره ها رو باز کن تا بوی نم کم بشه. فکر کنم دیشب بارون اومده.

ترانه پنجره ی سالن را باز کرد. نگاهش به تک درختی که پشت ویلا در یک فضای سبز قرار داشت افتاد. فرنام از پشت سرش گفت:

- دوستش داری؟

- خیلی قشنگه... خیلی... چه منظره ای داره.

- آره... ویلا یکم کوچیکه اما خوبه... بابا وقتی این جار رو ساخت ما کوچیک بودیم. تو اون اتاق می خوابیدیم. وقتی بزرگتر شدیم... یا وقتی با دایی اینا می اومدیم. توی سالن می خوابیدیم. جامون نمی شد اما بیرونش خیلی قشنگه.

- گلها رو هم بابا کاشته؟

- آره... این جا هرچی بکاری زود در می یاد. آب وهواش خوبه. پارسال بازسازیش کردیم. من می رم یه چرتی بزنم. واسه نهار بیدارم کن.

فرنام خسته تر از آن بود که حرف دیگری بزند. به سمت اتاق خواب راه افتاد.

*****

- اوهوم... چی پخته مامان فخری؟

فرنام مقداری از سبزی های تازه در دهانش گذاشت.

ترانه می خندید.

- فرنام... مامان فخری چند وقته پیش شما زندگی می کنه؟

- والا از وقتی که ما هنوز دنیا نیومده بودیم. بابا وقتی مامان باردار بود می یارش. خودش ما رو بزرگ کرده. بچه نداره... شوهرش فوت کرده... اونم قبلا تو خونه ی ما کار می کرد. زن خوبیه... یادمه وقتی اذیت می کردیم، مامان باهامون دعوا می کرد. مامان فخری بغلمون می کرد می گفت به بچه هام چیزی نگو. خلاصه مامان فخری هم مامانمونه...

ترانه آهی کشید:

- زن خوبیه.

فرنام حرف را عوض کرد:

ـ آماده شو زودتر بریم بیرون ... این جا جاهای دیدنی زیاد داره.

ترانه به پارچه هایی که روی میز حصیری گذاشته بودند نگاه کرد.

فرنام با لباس مردانه ی سفید و آبی و شلوار مشکی و ته ریش زیبایی که گذاشته بود خواستنی تر شده بود.

از پشت سر ترانه گفت:

- من اینجام ترانه...

و به سمت کلاه های حصیری رفت.

ترانه برگشت. فرنام را دید که در حال دادن پول به صاحب دکه است.

- چی خریدی؟

فرنام یکی از کلاه های حصیری را روی سر ترانه گذاشت. کلاه دیگر را به ترانه داد و سرش را خم کرد.

ترانه کلاه را روی سرفرنام گذاشت . فرنام با چشمان شوخش رو به او کرد.

- خانوم خوشگله کلاه می ذاری سر شوهرت؟

ترانه خندید. پاهای ترانه سنگین شده بود.

- دیگه نمی تونم راه برم.

- نباید با این صندل ها می اومدی... شن زیاده. ممکنه بره توی پات...

کم کم نزدیک ساحل رسیدند. صدای موج های دریا به گوش می رسید.

- دوست داری بریم پیش دریا؟

ترانه با ذوق کودکانه ای که برای فرنام هم عجیب بود برگشت و درحالی عقب عقب راه می رفت رو به فرنام کرد.

- آره... بریم؟

- باشه فدات شم.

فرنام به سمت ساحل دوید . صدای موج ها بیشتر شد . ترانه نگاهش را به دریا دوخت:

- چقدر بزرگه....

- خیلی بزرگه ... بزرگ و وسیع... ترانه من می رم کفشت رو از توی ویلا بیارم زود می یام... همین جا وایسا ... تو آب هم نرو تا من بیام.

- باشه ... زود بیا.

فرنام که رفت، ترانه روی تخته سنگی نشست و به دریا خیره شد.

صدای فرنام را شنید.

- بگو سیب؟

ترانه برگشت. فلش دوربین غافلگیرش کرد.

کفش های ترانه را مقابلش گذاشت.

- بریم تو آب؟

- آره بریم... فرنام؟ چیزی شده؟

- نه عزیزم... خیلی ناز شدی... نمی دونی آفتاب افتاده رو کلاهت... کنار دریا ... چه عکسی می شه نه؟

ترانه خندید. هر دو به کنار ساحل رفتند.

- هیچ وقت فکر نمی کردم با تو بیام اینجا... بیشتر شبیه خوابه...

- تو که بهتر می تونی باورش کنی ... پس من چی باید بگم فرنام؟

فرنام سعی کرد حرف را عوض کنه:

- ترانه تا حالا به این فکر کردی بچه داشته باشی؟

- بچه؟

ـ آره بچه؟ می دونی همه ی دخترا و پسرا بهش فکر می کنن؟

- نمی دونم ... من خالم رو ندیدم... اما بی بی گل می گفت قبل از عروسیش حتی اسمه بچه هاش رو انتخاب کرده بود.

- خوب من اسم دخترمون رو انتخاب می کنم... تو هم اسم پسرمون...

ترانه خندید.

- باشه.

فرنام نگاهش را به آسمان دوخت.

- اهوم... تینا چطوره؟

ترانه نگاهش کرد.

- قشنگه... فرهان چطوره؟

- خیلی قشنگه ...

فرنام چوبی را از روی ساحل برداشت. شلوار خودش را بالا زد . خم شد و روی زمین نشست. شلوار ترانه را هم بالا زد . دوست داشت دست هایش را بگیرد، اما دستش را در هوا تکان داد و گفت:

- بریم عزیزم.

با چوب روی ساحل حرف تی و اف را انگلیسی نوشت و دورش قلبی کشید. کفش هایشان را درآوردند و کنار قلبی که فرنام کشیده بود ایستادند.

موج کوچکی آمد و آب روی پاهایشان ریخت. ترانه خندید. فرنام هم همین طور... موج دوم که بزرگتر بود، آب بیشتری روی هر دویشان پاشید. ترانه جیغ کوتاهی کشید . به خودش که آمد دید با هر دو دستش مچ دست های فرنام را گرفته. فرنام لبخندی زد.

- محکم بگیر تا نیفتی.

مثل بچه ها همان جا ایستادند و موج های دریا آن ها را به بازی گرفت.

فصل بیست و هفتم (فصل آخر)

وقتی به ویلا برگشتند، فرنام شیلنگ آب را از توی باغچه برداشت و پاهای خودش و ترانه را خوش کرد.

صدای موبایل ترانه بلند شد. ترانه گوشی را از توی کیفش برداشت.

- الو... سلام... مرسی... شما خوبین؟ آره صبح... ببخشید یادمون رفت ... بله گوشی خدمتتون...

ترانه آهسته دستش را روی گوشی گذاشت:

- من می رم شام درست کنم.

فرنام گوشی را از دست ترانه گرفت. آن سوی خط مهتاب بود:

- سلام مهتاب جان.

- سلام خان داداش... چطوری؟ چرا وقتی رسیدین زنگ نزدین؟ نگران بودم.

- وقت نشد عزیزم.

- آره مامان هم گفت... همه اش می گفت اونا الان رفتن تفریح بهشون زنگ نزن. گوشی هاتون رو هم که جواب نمی داید... خوب خوش می گذره؟

- جای شما سبز... ایشالا یه بار با ساسان بیا...

- ایشالا... مواظب خودتون باشین.

بعد از این که تماس قطع شد، فرنام وارد آشپزخانه شد. ترانه موهایش را روی شانه اش رها کرده بود. بلوز آبی رنگ و شلوار آبی رنگی پوشیده بود.

- داری چی کار می کنی خانومی؟

- دارم شام درست می کنم... ساندویچ گوشت و قارچ دوست داری؟

فرنام کنارش ایستاد. کار کردن ترانه را نگاه می کرد.

- هر چی تو درست کنی من می خورم.

ترانه خندید. ترانه قارچ ها رو توی سبد ریخت . فرنام پشت سرش ایستاد. وقتی برگشت غافلگیر شد.

- چیزی شده فرنام؟

فرنام عاشقانه نگاهش کرد . ترانه به کابینت تکیه داده بود و فرنام هر دو دستش را در اطراف او گذاشته بود. سایه ی اندام ورزیده اش روی ترانه افتاده بود. ترانه حس کرد تا به حال این قدر به هم نزدیک نبوده اند. فرنام عاشقانه نگاهش کرد.

- چیزی نمی خوای بخرم؟

- نه همه چیز هست... فقط نوشابه....

فرنام دستش را کنار صوررت ترانه قرار داد. بعد دستش شل شد و افتاد . آهسته گفت:

- باشه...

و از در بیرون رفت. ترانه توی فکر بود. نگاهش به ماهی تابه بود اما حواسش جای دیگری سیر می کرد. صدای تلفنش او را به خود آورد.

- سلام...

صدای سحر از آن سوی خط شنیده شد.

- سلام خانوم بی معرفت... خوش می گذره؟ خوبی؟

- جات خیلی خالیه سحر... نمی دونی چه قدر خوبه...

- خوبه بسه دیگه. این قدر دل منو آب نکن... تا حالا نیومدم... خوش بحالت...

- ایشالا یه بار با محسن بیای...

صدای سحر غمگین شد:

- کی ؟ آخه کی ترانه؟

- دیگه ندیدیش ؟

- چرا امروز از میوه فروشی بر می گشتم با ماشینش بود. گفت بذار تا دم در برسونمت. خلاصه بهم گفت چقدر خرید کردین؟ بهش گفتم قراره برامون مهمون بیاد. گفت به سلامتی ... یه جوری نگاهم می کرد ترانه ... بعدش گفت کی می خواد بیاد؟ منم گفتم قراره برام خواستگار بیاد... 

- خوب ... چی کار کرد؟

- هیچی اخمش رفت تو هم... هیچی نگفت.

- حالا واقعا می خواد برات خواستگار بیاد؟

- نه بابا... همون هایی هم که اومدن به اندازه ی کافی دقم دادن. می گم ترانه... نکنه باورش بشه دیگه نیاد؟

- خوب چرا همچین چیزی گفتی؟

- خل شدم... چه می دونم؟ از این که اقدامی نمی کنه خسته شدم. نمی دونم... راستی فرنام چطوره؟ با هم خوبین؟

ترانه شعله ی اجاق گاز را کم کرد. نگاهی به بیرون انداخت. باران نم نم در حال باریدن بود:

- فرنام خیلی خوبه... هیچ وقت فکر نمی کردم این قدر با احساسه. وقتی پیشمه احساس امنیت می کنم. خیلی خوبه. تا حالا هیچ وقت باهام بد حرف نزده. خانوادش هم خیلی مهربونن... خیلی ... وقتی بهم محبت می کنه خجالت می کشم. امروز مهتاب زنگ زد نگرانمون بود که چرا بهشون زنگ نزدیم رسیدیم. بر عکس خانواده ی من که نمی دونن من زنده ام یا مرده...

- دیگه بهش فکر نکن. خوب... الان دیگه فرنام رو داری. بهش اعتماد کن.

- باشه... یه مسئله ی دیگه ای هم هست.

- چیزی شده؟

- نه نه... می دونی از وقتی اومدیم شمال حس می کنم فرنام می خواد بهم نزدیک تر بشه. یعنی ... نمی دونم چطوری بگم؟ با خودش در گیره... نمی دونم چی کار کنم؟

- ترانه جون... عزیزم... خوب حق داره. خانومی شما رفتارتون با هم مثل این دوست دختر پسرها هم نیست . چه برسه به زن و شوهر... تازه تو زن شرعیش هستی... اون بیچاره هم که از این پسرهای هوس باز و نیست. حتی شما دست های همدیگر رو نمی گیرین.

- می دونم... خودم هم خیلی ناراحتم، اماچی کار کنم؟ تو که وضعیت منو می دونی ... می ترسم...

- خانومی...حق داری، ولی اونم یه مرده دلش می خواد مثل همه دست زنش رو بگیره. دلش می خواد تو رو ببوسه. باید بهش اعتماد کنی... باید کم کم خودت رو آماده کنی.

- به خدا سحر خودم هم دوست دارم ولی می دونی که... می ترسم تشنج کنم... یاد بچگی هام می افتم.

- فکرشو نکن...خوب دیگه فکر چیزی رو نکن توکل کن به خدا همه چی درست می شه. واسه منم دعا کن.

- باشه ... خداحافظ.

ترانه میز شام را چید.

- به به... چی کارکردی؟ ساسان دلت بسوزه که باید یه عمر ته دیگ سوخته های مهتاب رو بخوری.

ترانه خندید.

- این قدر به من می گفت زن بگیر زن بگیر بد بخت فکر کرد مهتاب دست پختش خیلی خوبه. وقتی هم بابا اینا نبودن از بیرون غذا می گرفتیم.

ترانه لقمه ای برداشت .

- مهتاب که خیلی هنرمنده... سلیقش هم خوبه...

- آره ولی دست پختش خوب نیست.

- مهم نیست یاد می گره...

ترانه حس کرد فرنام به او خیره شده . نگاهش کرد.

- ترانه؟

- بله؟

- هیچ وقت من و از دیدن موهات محروم نکن.

آن قدر این حرف را خالصانه زد که ترانه اشک در چشم هایش حلقه زد. خودش را کنترل کرد و ظرف ها را داخل آشپزخانه برد . صدای نم نم باران بیشتر شد . ترانه نسکافه ای درست کرد و برای خودش و فرنام برد.

فرنام از روی مبل بلند شد و بخاری را روشن کرد.

- این وقت سال که سرد نبود. نمی دونم چرا امسال سرد شده؟

ترانه روی مبل کناری نشست . آسمان غرش شدیدی کرد. ترانه نگاهش را به پنجره دوخت.

- چیزی نیست رعد و برقه...

فرنام رخت خواب را توی سالن گذاشت. پنجره را بست.

- اگه چیزی خواستی صدامم کن.

******

ترانه بلند شد . نگاهی به ساعت کرد.ساعت از یک گذشته بود. رعد و برق شدید بود و باران به شدت به دیواره های پنجره می کویبد . خوابش نمی برد. سعی می کرد بی تفاوت باشد، اما نمی شد. پتویش را دور خودش جمع کرد . سرش رازیر پتو کرد اما نمی توانست بخوابد . احساس کرد صدای بهم خوردن در حیاط را می شنود . ترسید... به یادش آمد شب هایی که رعد و برق شدید می شد سحر بالا می آمد و پیش او می خوابید. از جایش بلند شد... پتو را دور خودش پیچید. آهسته به طرف اتاقی که فرنام توی آن خوابیده بود رفت . چراغ را روشن کرد.

- فرنام... فرنام...

فرنام نیم خیز شد . تی شرت آستین کوتاهی به رنگ آبی نفتی پوشیده بود. پتو را هم تا نیم تنه روی خود کشیده بود.

- چیزی شده عزیزم؟

- من م یترسم... انگار یکی در و باز و بسته کرد.

- چیزی نیست عزیزم... لولای در خرابه باد که می یاد این طوری می شه بیا ... صبر کن.

فرنام دو بالشت از توی کمد برداشت. تشک دو نفره ای که رویش خوایده بود به اندازه ی کافی جا داشت. بالشت ترانه را کنار خودش گذاشت. پتوی او را هم گرفت. ترانه نزدیک تر آمد:

- خوب بخواب اینجا.

ترانه آهسته روی تشک نشست و سرش را روی بالش گذاشت. فرنام بالشت دیگری را بین خودش و ترانه قرار داد و دستش را روی آن گذاشت و چشمانش را بست. ترانه نگاهش کرد . چقدر از این که او را داشت خوشحال بود. دستش را کنار دست فرنام گذاشت و به خواب رفت.

فرنام با موهای به هم ریخته در چار چوب در ایستاد. ترانه با لبخند نگاهش کرد. قوری را روی پارچه ای قرار داد.

- صبح بخیر.

- صبح بخیر عروسکم... دیشب خوب خوابیدی؟

- آره...

فرنام صورتش را شست و رو بروی ترانه نشست.

- چه صبحونه شاهانه ای.

کره... مربا... چای... شیر داغ .... و خاگینه که عطر دلپذیری داشت.

فرنام با اشتها شروع به خوردن کرد. ترانه کاکائو را توی شیر فرنام حل کرد و مقابلش گذاشت.

- آخیش ... چقدر چسبید... آماده شو بریم روستا بگردیم. لباس گرم هم با خودت بیار.

*****

ترانه نگاهی به روستا کرد. زن های روستایی با لباس های محلی زیبا در حالی که پارچه های رنگی به دور کمرشان بسته بودند، به سمت جاده ی سرسبزی حرکت می کردند.

فرنام با مردی که لهجه ی مخصوص آن منطقه را داشت در حال گفتگو بود.

نگاه ترانه به دختر بچه ای که پشت شیشه ی مغازه به ترانه خیره شده بود، بود. دختر دو سال بیشتر نداشت. روسری سفید رنگ بزرگی را بر سرش کرده بود. ترانه لبخند زد. صدای فرنام او رابه خود آورد:

- می گه امام زاده بالاس نزدیک کوه... باید پیاده بریم... می تونی بیای؟

- بریم...

فرنام و ترانه جاده ی سرسبز باریک را در پیش گرفتند. سر راه مغازه ی کوچکی قرار داشت. فرنام رو به ترانه کرد:

- خانومی بیا...

ترانه به سمتی که فرنام می رفت راه افتاد. فرنام اشاره ای به لواشک هایی که به در و دیوار آویزان بود کرد.

- نظرت چیه؟ من عاشق لواشکم... همیشه مامان می گفت مثل دخترها دلت ترشک می خواد ...

فرنام خندید. ترانه هم همین طور.

فرنام داخل مغازه شد. ترانه پشت سرش ایستاده بود. مغازه پر از زنبور بود . فرنام برگشت:

- خانومی داخل نیا..ب. یرون بایست. تو مغازه پر از زنبوره...

مغازه دار با لهجه ی زیبایش گفت:

- آقا به خاطر عسل می یان.

فرنام زیر گوش ترانه گفت.

- دیدی گفتم... اومدن دنبال عسل، اما تو عسل منی نمی ذارم که ببرنت.

ترانه نگاهش را به چشمان عاشق همسرش دوخت و از مغازه بیرون رفت. فرنام یک لواشک بزرگ در دستش بود.

- یادم بیار موقع برگشتن چند تا ظرف عسل بخریم.

به طرف امام زاده حرکت کردند.

- چقدر شلوغه...

ترانه نگاهی به جمعیت توی حیاط انداخت. حق با فرنام بود. گنبد سبز امام زاده و نور آفتاب با هم ادغام شده بود.

- خانومی تو برو داخل... من باید از این در برم... قرارمون پیش حوض باشه... مواظب کیفت هم باش .

ترانه به طرف در رفت. کفش هایش رابه کفش کن داد و شماره گرفت . یک چادر رنگی برداشت و داخل شد. بوی عطر گلاب همه جاپیچیده بود. ترانه نفس عمیقی کشید. جمعیت در حال رفت و آمد بودند. دختر بچه ای کتاب دعای مادرش را گرفته بود. زن ها تسبیح به دست مشغول ذکر گفتن بودند. خیلی ها نشسته بودند و دعا و نماز می خواندند. ترانه جلو رفت و نزدیک ضریح امام زاده شد. دست هایش را روی ضریح کشید. صورتش را به ضریح چسباند. صدای ناله ها ی زنی که کنارش زانو زده بود و گریه می کرد را می شنید . بغض گلویش را فشار داد. روی زمین نشست و صورتش را به ضریح چسباند. اشک پهانای صورتش را گرفت . یاد نگاه های فرنام افتاد. صدای فرنام توی گوشش پیچید:

ـ تو عسل منی نمی ذارم ببرنت...

یاد حرف های صبح فرنام افتاد.

ـ هیچ وقت منو از دیدن موهات محروم نکن...

یاد حرف های سحر افتاد.

ـ اونم یه مرده دوست داره دست زنش رو بگیره...

صدای هق هقش با صدای ناله و زاری زن ها درآمیخت. پیرزنی که پشت سرش یک دست تسبیح به دست داشت و یک دستش کتا ب دعا بود، آرام گفت:

- برای بچه ی منم دعا کن... مریضه...

**********

روسری اش را درست کرد. نگاهش به چشم های سرخش درون آینه افتاد . فرنام کنارش رسید.

- سلام... چطور بود؟

ترانه نگاهش کرد و با صدایی که کمی گرفته بود، گفت:

- خوب بود... ولی خیلی شلوغ بود.

چشم های قرمزش از دید فرنام پنهان نماند. فهمید که ترانه سعی در مخفی کردن چشم هایش دارد. سرش را مرتب پایین می گرفت. رو به ترانه کرد:

- یه لحظه همین جا بمون الان می یام.

فرنام به طرف میز کوچکی که کنار حیاط بود رفت و با دو لیوان یک بار مصرف برگشت.

- بخور عزیزم... شربت گله... خودشون که خیلی تعریفش رو می کنن.

ترانه مقداری از شربت را خورد.

- فرنام... تا حالا این جا اومده بودی؟

فرنام لیوان شربتش را تمام کرد.

- نه... بی خود نبود تعریفش رو می کردن. خیلی خوش مزه بود.

لیوان را توی سطل انداخت. ترانه مقدار دیگری از شربت را خورد. نگاه گرم فرنام را احساس کرد. فرنام عاشقانه نگاهش کرد.

- چقدر با چادر ناز شدی... مثل فرشته ها...

ترانه به خودش آمد:

- ای وای ... این چادر... صبر کن من بدمش و بیام...

فرنام رفتن ترانه را تماشا کرد.

******

فرنام ظرف های عسل را توی صندوق گذاشت.

- خوب اینم از عسل ها.

ترانه دوباره نگاهی به روستا کرد. هنوز صدایش گرفته بود.

- بازم می یایم اینجا؟

فرنام برگشت. نگاهش رابه گنبد امام زاده دوخت . مسیر نگاه ترانه را گرفت تا به گنبد رسید:

- آره ... فردا هم می یایم... می خوام از این شربت گل بخرم.

فرنام آهسته مشغول رانندگی بود. فکرش مشغول بود. با این حال سعی کرد سکوت را بشکند.

- ترانه ... می دونستی معنی اسمت چقدر قشنگه؟

ترانه با تعجب نگاهش کرد:

- نه... معنیش رو نمی دونم... هیچ وقت نخواستم بدونم.

سرش را پایین گرفت و با دستمال توی دستش بازی کرد.

فرنام با لحنی شاد برای این که ترانه را از آن حال و هوا جدا کند گفت:

- ترانه ... یعنی حافظه ی خاطره های عاشقانه ی انسان.

ترانه با لبخند به حرف های فرنام گوش می داد.

- فکر نمی کردم به ادبیات علاقه داشته باشی؟

فرنام خندید. دنده را عوض کرد.

- آره... زیاد علاقه ندارم. تو خانواده ی ما همه به جز من اهل شعر و ادبیات و این جور چیزها هستن... اینو هم از مهتاب پرسیدم.

ترانه حرف فرنام را قطع کرد.

- تو هم به ادبیات علاقه داری.

ـ جدا؟... خودم این طور فکر نمی کنم.

- چرا... تو خیلی با احساسی.

فرنام خوشحال شد. دوست داشت در مورد خودش بیشتر بشنود.

- دیگه؟

ترانه لبخندی زد. نگاهش را به جاده دوخت.

ـ خیلی مهربونی... خیلی مواظب منی... خیلی شجاعی.. خیلی ...

فرنام از مدل حرف زدن ترانه لذت می برد.

- خیلی دیگه چی؟

ترانه نگاهش کرد خندید...

- بگو دیگه... خیلی چی؟ خیلی خوب بعدا بگو... من صبر می کنم.

ترانه خندید.

نزدیک ویلا که رسیدند، ترانه داخل رفت تا ناهار را حاضر کند. فرنام نگاهی به او کرد. وقتی از رفتنش مطمئن شد سریع گوشی اش رابرداشت و شماره گیری کرد.

- الو سلام دکتر صداقت؟

صدای دکتر از پشت خط به گوش رسید.

- بله... بفرمایید.

- سلام دکتر ... من معینی هستم... همسر خانوم ترانه سمیعی... یادتون هست؟

- بله... حال شما؟

- ممنون... غرض از مزاحمت می خواستم بگم... ما امروز رفتیم امام زاده... ترانه اونجا خیلی گریه کرد. البته من وقتی اومد دیدمش. چشماش سرخ بود. می خواستم ببینم... این گریه حالش رو بدتر نمی کنه؟

- نه پسرخوب ... اگه منظورت گریه برای دعا و نماز و ایناس، نه براش خوبه ... سبک ترش هم می کنه، اما هیچ وقت نذار کسی برنجونتش. اونجوری خیلی براش بده... منظوم رو که می فهمی؟ چون ممکنه تشنج کنه... البته سابقش رو هم داره... نباید عصبی بشه.

- ممنون...

- اگه بازم مشکلی بود منو در جریان بذار.

- داره دوباره بارون می یاد؟

فرنام پرده را کنار زد:

- آره عزیزم... زیاد شدید نیست. من یکم می رم بیرون زود می یام.

چند دقیقه بعد از رفتن فرنام نگاه ترانه به کاپشن فرنام افتاد.

- الان خیس می شه.

ترانه کاپشن را برداشت. فرنام را دید که مقابل نیمکت چوبی ایستاده بود. ترانه به سویش دوید.

- فرنام... اینو بپوش سرما می خوری.

فرنام کاپشن را گرفت و زیر بارون رفت . ترانه هم کنارش ایستاد. فرنام رو به رویش قرار گرفت. باران روی صورت خودش و ترانه می بارید. به چشم هایش خیره شد.

- الان نمی خوای... بقیه اون خیلی رو بهم بگی؟

ترانه لبخند زد. نگاهش کرد.

- خیلی دوستت دارم.

فرنام همان طور با چشم هایش به ترانه خیره شده بود. یکدفعه ترانه دستانش شروع به لرزش کرد. کاپشن فرنام را گرفت. فرنام به خودش آمد.

- چی شد؟ چی شد عزیزم؟

دندان های ترانه بهم می خورد.

فرنام دستش را حلقه ی کمر ترانه کرد و او را به خود چسباند.

- نم... نمی تونم ... راه برم...

ترانه عاجزانه نگاهش کرد. وجود فرنام لبریز ازحس دلسوزی شد.

- الهی بمیرم... همه اش تقصیر منه .

ترانه را در آغوش کشید. در را باز کرد . ترانه را مقابل بخاری گذاشت. به سرعت داخل اتاق رفت . با دو تا پتو برگشت . پتوها را روی ترانه کشید .

- همه اش تقصیر منه... اه... من احمق ... چطور نفهمیدم تو اون سرما با این لباس کم...

ترانه نگاهش کرد. چشمانش پر از اشک شد. سعی کرد قدم بردارد، اما نمی توانست. فرنام او را به طرف کاناپه هدایت کرد. بالشتی را زیر سرش قرار داد. آن شب تا صبح ترانه هذیان گفت و لرزید. فرنام هم غمگین بالای سرش نشسته بود.

فرنام به دکتر صداقت زنگ زد. جواب دکتر یک چیز بیشتر نبود. حتما عصبی شده... فرنام دستش را زیر چانه اش گذاشت . ساعت چهار صبح بود که ترانه چشم هایش راباز کرد.

- بهتر شدی؟

ـ آره... بهترم... چرا نخوابیدی؟

فرنام پتو را بالاتر کشید.

- الان می خوابم... ترانه منو می بخشی؟

- چرا؟ مگه تو چی کار کردی؟

- همه اش تقصیر من بود. نباید تو سرما مجبورت می کردم بایستی اونم زیر بارون...

ترانه نگاهش کرد .

- فرنام؟

- جانم؟

- می دونستی خیلی دوستت دارم؟

فرنام پتو را درست کرد. خندید و آرام نزدیک گوش ترانه گفت:

- آره...

******

ترانه پتو را کنار زد. نور آفتاب داخل اتاق می تابید.

- صبح بخیر خوشگل خانوم...

ترانه خندید.

- ساعت چنده؟

- نه و نیم...

- وای... صبحانه... تو دیشب شام هم نخوردی.

فرنام کنارش زانو زد و پتو را مرتب کرد.

- تو هم هیچی نخوردی... استراحت کن من الان برات صبحونه می یارم.

هر چقدر ترانه اصرار کرد، فرنام اجازه نداد تا ازجایش برخیزد. چند دقیقه بعد فرنام با سینی بزرگ پر از کره و مربا... سرشیر... گردو... خامه... چای و شیر داغ پایین پای ترانه نشست. فرنام لقمه ی کوچکی گرفت و به ترانه داد.

- لباس هاتو بپوش بریم امامزاده.

- باشه....

فرنام هنوز متفکر بود. هنگام رانندگی هم با ترانه حرف نمی زد. خیلی دوست داشت راز ناراحتی ترانه را بفهمد. صدای ضبط ماشین ترانه صدای دل ترانه بود.

یه شب تو خواب وقت سحر

شهزاده ای زرین کمند

نشسته بر اسب سفید

می اومد از کوه وکمر

می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش

می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش

نگاهش به فرنام افتاد...

شهزادیه رویای من

شاید تویی

اون کس که شب در خواب من یاد تویی تو

کاشکی دلم رسوا بشه دریا بشه این دو چشم پر آبم

روزی که بختم باز بشه

بیدار بشه

اون که اومد به خوابم

وقتی به امام زاده رسیدند، فرنام گفت:

- خانومی من می رم شربت گل بخرم. بعد از زیارت بیا کنار حوض بایست.

ترانه وضو گرفت. وارد امامزاده شد. نگاهش به فضای نسبتا خالی امام زاده افتاد. دختری با مانتو و شلوار مشکی رنگ نشسته بود و دعا می خواند. زنی که دیروز از ترانه خواست برای دخترش دعا کند دیگر آن جا نبود.

ترانه نماز خواند . بعد از نماز تسبیح را به دستش گرفته بود و ذکر می گفت. تمام زندگیش در مقابل چشمانش مانند یک فیلم سینمایی قرار گرفت. بی بی گل... سحر ... محسن... حاج خسروی...

قطرات اشک روی گونه هایش روان شد. میترا... ساسان... مهتاب... مهناز خانوم... آقای معین... دایی مجید ... مریم خانوم... و فرنام... 

سجده کرد. رد اشک روی صورتش خشک شده بود. زنی در مقابلش تسبیح گرفت.

- ببخشید خانوم یه سوره ی توحید بخونید و یه دونه از تسبیح رو بندازید.

ترانه سوره را خواند. نگاهش با زن که به طرف دختر خردسالی می رفت تا از او درخواست کند سوره ی دیگری را بخواند کشیده شد. بلند شد. کنار ضریح نشست. کسی پشت سرش دختری را که در بدو ورود با مانتو شلوار نشسته بود را صدا زد.

- محیا... پاشو.

دختر اشکش را پاک کرد . به دنبال او چند دختر دیگر وارد امام زاده شدند.

- زیبا جون... دوستت این همه راه اومده... اوردیش گریه کنه... طفلی گناه داره...

محیا اشکهایش را پاک کرد.

- نه... بیرون ایستاده بودم... بچه ها که رفتن خرید خودم اومدم داخل.

دختر با دوستانش از امام زاده خارج شدند. ترانه دست هایش رابه ضریح گرفت.

- خدایا... دیدی دیروز بهش گفتم. ممنون که کمکم کردی... یه چیزی ازت می خوام... تو که می دونی من هیچی رو به زور ازت نگرفتم. هر چی بوده خودت بهم دادی.

ترانه چشم هایش را بست.

وقتی پلک هایش را از هم گشود، بوی عطر گلاب همه جا پیچیده بود. زنی دو شیشه ی خالی گلاب را روی طاقچه گذاشت. ترانه حس کرد آرامشی عمیق سراسر وجودش را در برگرفته. شاید نیرویی که آن دختر را نیز به داخل کشیده بود همان بود.

گوشی تلفنش به صدا در آمد. صدای شاد سحر غافلگیرش کرد.

- الو... سلام خوبی ترانه؟... یه خبر خوش... دیشب مادر محسن اومد دم در با مامانم صحبت کرد... امشب می خوان بیان خواستگاری ... باورت می شه؟

ترانه به سحر تبریک گفت. بعد از این که مکالمه شان تمام شد ، چادرش را جمع کرد. کیفش را درست کرد. چشمانش را دوباره بست و این بار دردلش گفت:

- خدایا کمکم کن... کمکم کن ...

از در که بیرون آمد چشمش به فرنام افتاد. با آن لباس سفید و آبی مردانه اش، آستین هایش را که تا ساعد بالا زده بود، کنار حوض نشسته بود. به گنجشکان که مشغول خوردن آب بودند خیره شده بود. موهای مواجش که زیر نور آفتاب تلالویی دیگر داشتند. وجود ترانه پر از عشق فرنام شد. چقدر شریف بود... چقدر عزیز بود... و چقدر دوست داشتنی... در کنارش دیگر تنهایی را حس نمی کرد. انگار تنهایی نیز دیگر چشم دیدن او را نداشت.

به طرف فرنام حرکت کرد. فرنام هنوز هم به گنجشکان که نه به تنها گنجشکی که آب می خورد و انگار سیر نشده بود خیره بود. دستانش را زیر چانه اش زده بود. ترانه عاشقانه نگاهش می کرد و پیش می رفت. با خودش گفت « اون قهرمان زندگی منه... الان اون دیگه بعد از خدا همه کسه منه ... » 

ترانه کنارش نشست. با عشق دستش را در حلقه ی دست فرنام گذاشت و سرش را به او تکیه داد . فرنام برگشت. لبخندی عمیق پهنای صورت ترانه را پر کرده بود . گنجشک پرواز کرد و رفت.

پایان

-----------

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

09391315486 از طريق ارسال  اس ام اس    به شماره

iraaanbook ارسال پيام به ايدي ياهو 

-------------------------------

ساخت کتاب : farid.soghrati

-----------------------------

goldjar.blofa.com

goldjar.fardblog.com