کتاب رمان : نرو اين راه رفتن نيست 

======================

ساخت کتاب : فريد سقراطي 

======================

نوشته :m_sami

=====================

goldjar.blogfa.com

goldjar.fardblog.com

======================

فصل اول

{{{ نرو اين راه رفتن نيست  }}}

مقدمه...

اگر مانده بودي...

تو را تا به عرش خدا...

مي رساندم...

اگر مانده بودي...

تو را تا دل قصه ها...

مي كشاندم...

اگر با تو بودم...

به شب هاي غربت...

كه تنها نبودم...

اگر مانده بودي...

ز تو مي نوشتم...

تو را مي سرودم...

.

.

مانده بودي اگر نازنينم...!

بازگشت مبهم...

***************

- چندبار بگم .. به من .. نزديك نشو..!!

- باشه ماني جان .. تو آروم ..

چشمام پر از اشك و نفرت شد ..

- تو روخدا اين طوري صدام نزن..

- آروم باش.. چشم .. نميگم .

يه چند لحظه اي ساكت شد..

دوباره ادامه داد - از وقتي برگشتي ناراحت و عصبي هستي.. چرا بهم نمي گي مشكلت چيه؟چرا تنها اومدي؟ اصلا چي شد كه بي خبر اومدي؟ با من حرف بزن. شايد بتونم كمكت كنم.. به خدا تو اين دو سه روز كه اومدي اصلا كارامو نمي فهمم.. سرگردونم ...

- آره .. راست مي گي.. من نبايد مزاحم تو مي شدم. از فردا ميرم دنبال خونه مي گردم...

-ماندانا تو چرا اينجوري برداشت مي كني؟ من اصلا منظورم اين نبود.. فقط نگرانتم..تا وقتي مي رم و برمي گردم همش دلواپستم..

اومد كنارم رو تخت نشست.. ناخودآگاه ازش فاصله گرفتم ..

عصباني شد.. دستاشو مشت كرد...

با يه حركت دوباره بلند شد رفت جلوي آينه ايستاد..پشتش به من بود ..

سرمو انداختم پايين ..

صداي فريادش با شكستن آينه هم زمان شد..! قلبم ريخت..!!

- آخه لعنتي!! چرا چيزي نمي گي؟

با دلهره و وحشت رفتم سمتش..

دستاش پر خون شده بود..حالم دگرگون شد.. همون جا كف اتاق ولو شدم..

اومد كنارم.. رو پاهاش نشست ...

دستشو به سمتم دراز كرد..

سريع واكنش نشون دادم.. ازش دور شدم..!!

باعصبانيت بهم خيره شد...

سريع و خشن پاهامو گرفت و بسمت خودش كشيد..

دستاشو آورد بالاتر.. صورتمو تو دستاش قاب گرفت و با صداي بم و خشني گفت- تو چته ؟ چرا ازم فرار مي كني؟ تو كه قبل از اينكه بري كانادا.. اينطوري نبودي!! از من فرار مي كني!! خيلي احمقي...

مني كه همبازي بچگيات بودم..!!

آره لعنتي!!! ازم مي ترسي !! جواب بده ...!!

*****

خيسي خون دستاشو كنار گونه هام احساس مي كردم..

حالم بدتر شد..احساس ضعف شديدي داشتم ..

انگار در حال فرو رفتن تو زمين بودم .. قدرت انجام هيچ حركتي رو نداشتم

يهو همه چي تيره و تار.. و بعد به طور كل محو شد... چشمام روي هم افتاد..

*****

با خستگي و ضعف چشامو باز كردم .

صداي نفس هاي آرومي رو كنار گوشم مي شنيدم.

اتاق تاريك بود.. نمي تونستم واضح ببينم.

سرمو بسمت راست چرخوندم.. موهاي خوش حالت و قهوه اي و براقي رو در نزديكيم ديدم.

آهي كشيدم... حالا يادم اومد كه چه اتفاقي افتاده!!

خيلي وقت بود كه از نزديك نديده بودمش .. دلتنگش بودم ..

كاش مي شد هيچ وقت نمي رفتم!! كاش همه چي خواب بود

" چه خواب وحشتناكي!!"

آخه چطوري بهش بگم چه بلاهايي سرم اومده؟؟

واي! با خانوم جون چي كار كنم؟ اون اصلا طاقت نمياره.. مي ترسم تنها كسي رو كه از خونوادم برام مونده با حرفام از دستش بدم.

سرش تكون خورد.. حالا صورتش رو بطرفم برگردوند .

مي تونم راحت و بدون هيچ دغدغه اي چهره شو ببينم.. خسته بنظر مي رسيد.

نگاهم به دستاش افتاد..هر دو شو پانسمان كرده..

بغضم گرفت.. دلم لرزيد.. اون بخاطر من عصبي شد ..

چقدر من بي شعورم!!

آخه چرا عصبيش كردم؟

قطره اشكي ناخودآگاه رو گونه ام سر خورد و تا زير گردنم سرازير شد...

با صداي زنگ گوشيش از جا پريدم..

طفلك هول شد...تو همون حالت گيجي دستش خورد به صورتم!!!

چشماش باز شدند.

دوباره دستشو كشيد رو گونه ام.. انگار فهميد خيسه.. با دست ديگش چراغ خواب روي ميز عسلي كنار تخت رو روشن كرد .. نور چشامو مي زد براي همين بستمشون..

- گريه مي كني ؟؟؟

دوباره بهش نگاه كردم..

ادامه داد- حالت خوبه؟ بهتري!!

گفتم- آره.. خوبم..

- جاييت درد نمي كنه؟

- نه !!

- تو كه منو كشتي دختر!! مي دوني چند ساعته بيهوشي؟؟

متعجب خيره شدم بهش...

-الان ساعت پنج صبحه.. يعني نزديك شش ساعته كه بيهوشي!! حالا خوبه كه خودم مثلا دكترم!! و گرنه منم با ديدن اون حال تو.. حتما غش مي كردم ؟!

لبخند كمرنگي زدم.

بلند شد ايستاد و گفت- چيه! چرا داري بر و بر منو نگاه مي كني ؟ پاشو.. اگه حالت خوبه..بريم با هم وضو بگيريم نماز بخونيم.

شوكه شدم..آخه از وقتي رفتم كانادا تا همين الان.. نماز نمي خونم..فكر كنم فهميد.

لبخند آرومي زد- خيله خوب.. حالا نمي خواد سرخ و سفيد شي!! درسته رفتي خارج.. ولي خارجي نشدي كه !!

همون طور ساكت بهش زل زده بودم.

- اي بابا!! تا حالا خوشگل نديدي !! جون مهراد اونجوري نگام نكن.. دستشو برد زير چونش .. با حالت بامزه اي ادامه داد- اين تن بميره..پاشو ديگه..

لبخندم عميق تر شد.

يه نگاه به لباسام انداختم.. با همون بليز دامن بلند بودم..شالم باز شده بود.. درستش كردم.. ملافه رو زدم كنار.. نشستم .

ديدم همون طور ايستاده.. سرمو بردم بالا.. گفتم- تو برو..من خودم ميام.

دستشو با دلخوري لاي موهاش كشيد..با نيم نگاهي دوباره .. چرخيد بطرف در اتاق..قبل از اينكه بازش كنه..

گفت- مواظب باش !!!

*****

- قبول باشه.

- ممنون.

آروم كنارم رو زمين نشست...

- ماندانا ؟

منتظر بهش چشم دوختم...

- هنوزم نمي خواي چيزي بگي؟

نفس خسته و عميقي كشيدم .. نگاهمو به دستام معطوف كردم...

گفتم- هر وقت تونستم با خودم كنار بيام مطمئنا اولين نفري كه باهاش حرف مي زنم .. تويي مهراد!! بهم اجازه بده تا بتونم فكر كنم.. همه موارد رو بسنجم.. دلم مي خواد تو هم با صبوريات منو همراهي كني..

بلند شدم و بطرف تختم رفتم..

همون طور كه پشتم بهش بود..

ادامه دادم- تو الان خسته اي ..بهتره استراحت كني.. تا چندساعت ديگه بايد بري بيمارستان. منم مثل اين دو سه روز.. خودمو يه جوري سرگرم مي كنم تا احساس تنهايي بهم دست نده.. در ضمن.. نگرانم نباش..بالاخره تو همين روزا بهت حرفامو مي زنم.

بلند شد.. اومد سمتم..

انگار مي خواست چيزي بگه.. اما منصرف شد!! دست راستشو مشت كرد و لابلاي موهاش فرو برد..

عقب .. عقب .. ازم فاصله مي گرفت و در لحظه آخر با لحن تلخي گفت- هر طور ميلته!!!

و درو محكم بست !!

*****

ازشدت ناراحتي و ناچاري خودمو محكم پرت كردم رو تخت.

خيلي كلافه ام.. اصلا سردرگمم..! احساس مي كنم ديگه نمي تونم مثل قبل بشم..هدفام پوچ شد.. يعني زندگيم رفته رو هوا!!

به هيچ جا تعلق ندارم..

بقول معروف..از همه جا رونده شدم..!!

پوووفي كشيدم..

هنوز تو شوك اتفاقاتي ام كه به سرم اومده..

پوزخندي زدم به تمام آرزوهام..!!

ههه..!!!

كي فكرشو مي كرد.. من!!.. يه بچه مثبت خرخون.. جزء نفرات اول كنكور...!

فقط يه قدم تا موفقيت..تا رسيدن به اون آرزوي چندين و چند ساله ام.. فاصله بود.

چرا همه چي خراب شد؟؟؟

واي!!.. وقتي اون ذوق و شوقمو..موقع قبوليم تو رشته مورد علاقم.. يعني داروسازي.. يادم مياد.. دلم به حال خودم مي سوزه ؟؟

تازه داشتم معني زندگي رو حس مي كردم..!!

درسته خونواده خوبي داشتم.. اما هيچوقت معني شادي و سر زندگي رو لمس نكردم.

اونم فقط به خاطر رفتاراي پدرم بود.

خونوادمون اون موقع..شش نفر بود..البته منهاي دو تا خواهرم كه ازدواج كرده بودند.

چه ازدواجي؟؟؟

همش بخاطر پول و چشم و هم چشمي هاي پدر و مادرم صورت گرفت.!

يلدا .. خواهر بزرگم .. كه عاشق تحصيل بود..به اجبار با يه پسر سي ساله ازدواج كرد.. فقط براي اينكه پسر صميمي ترين دوست پدرم بود!!

بعد از چند ماه رفتند دوبي.

لعيا.. خواهر دومي هم..با يه مرد سي و دو ساله.. كه زن طلاقم بود!! نامزد شد.. اونم فقط بخاطر اسم و رسمي كه تو دوبي داشت..مورد قبول پدرم واقع شد..!!

واقعا كه!! چه خونواده ي روشنفكري من دارم؟؟

ههه!!..

فقط ..تنها برادرم تونست از زور گويي هاي پدرم.. قسر در بره.

به بهانه ادامه تحصيل.. رفت مالزي.

من موندم و يه پدر و مادر فوق العاده ظاهربين..!!

تازه..ترم اولم تموم شده بود.. با نمره هاي درخشان..!

واسه خودم.. خوش بودم.. شاد و سر حال.

ولي شادي هام عمرشون كوتاه بود...!

*****با صداي باز وبسته شدن در متوجه شدم كه صبح شده.

آهي از روي ناراحتي كشيدم و سرمو تو بالشت فرو كردم.

دلم ديگه روشنايي روز رو نمي خواد .. ديگه نمي خوام به تعداد روزاي پوچم اضافه بشه .. آه!!! لعنت به اين زندگي .. لعنت به من .. لعنت به فرهاد.. به ديويد عوضي تر از خودش..

يه دفعه با فرياد گفتم- كثافت.. آشغال..بي شعور ..!!!

دوباره و دوباره بغضم شكست .. بازم نا خود آگاه گفتم - لعنتي!!! لعنتي!!!

در اتاقم با شدت باز شد..!!

تازه فهميدم چه گندي زدم!! دستامو جلوي صورتم گرفتم تا صدام خفه بشه.

- ماندانا !! چي شده ؟ چرا فرياد مي زدي ؟ دستتو بردار ببينمت!!!

دستاشو گذاشت رو دستام و به زور مي خواست از صورتم جدا كنه .. نمي ذاشتم!!

عصباني شد !! مچ دو دستامو گرفت و محكم كشيد.. دردم گرفت..!

بلند گفتم- آخ!! دستم.. ديوونه چيكار مي كني؟؟ وحشي!! برو گمشو!! نمي خوام ببينمت!! همتون عين همين! زورگو وعوضي!! ازتون بدم مياد!! توام كثافتي!! مثل همونايي !!تو يه هرزه اي!!!! هرز...

صورتم سوخت.. چشام سياهي مي رفت .. از شدت و شوك سيلي خفه شدم.

با چشاي به خون نشسته اش بهم زل زده بود.

مات و مبهوت بودم.. گرمي خون رو رو لبام حس مي كردم.. دستمو كشيدم به لبام.. با ديدن سرخي دستام.. بازم اون حس انزجار بهم دست داد!! با حالت هيستيريك دستامو مي كشيدم به ملافه.. لبامم پاك ميكردم.. اينقدر كشيدم كه پوستش كنده شد!!!

بلند شدم رفتم سمت رو شويي با مايع صابون افتادم به جون دستا و لبم..!! يه دفعه نفهميدم چي شد كه از زمين كنده شدم!!!؟

مهراد بود.. ازش ناراحت بودم.. يعني از همه!! دست خودم نبود دلم ميخواست عقده هامو سر يكي خالي كنم ..!!

فرياد كشيدم- بذارم زمين ديوونه!! ازت متنفرم!! از همتون!!

به حرفام اهميت نمي داد.

داشت به سمت ديگه اي ميرفت..در اتاقشو با لگد باز كرد و منو انداخت رو تختش..

احساس كردم معدم اومد تو حلقم..نامرد خيلي محكم پرتم كرد.!!!

رو صورتم خم شد.. دست راستشو به حالت تهديد آورد بالا- صدات در نياد!! فهميدي؟! خفه مي شي!! اگه يك كلمه ديگه بگي من مي دونم و تو!!

احساس ترس و اضطراب شديد بهم هجوم آورد.. يه لحظه حس كردم ..

فرهاده!!!

لرزم گرفت .. با صداي لرزون..تته پته كنان گفتم- فر.. ها.. د ..!! نهه!! تو رو خدا!! من نمي تونم!! نه فرهاد!! خواهش مي كنم!!

قطرات اشك همون طور تند تند از چشام مي باريد .

وقتي ساكت شدم.. اومد جلو دستاشو آورد بالا! فكر كردم مي خواد بزنه!!

گفتم- نه تو روخدا نزن فرهاد!!! باشه هر چي تو بگي !!؟....

يكي تكونم مي داد- ماندانا جان!!؟ چي مي گي ؟فرهاد كيه؟ من مهرادم!! ببين!! بخدا كاريت ندارم!! نمي خواستم بزنمت !؟ فقط مي خوام آرومت كنم..داري مي لرزي!!

با شنيدن صداش انگار از يه جايي پرت شدم.. فرهاد محو شد!!!

يه دفعه آروم شدم.. ديگه نمي لرزيدم.. قلبم ديگه تند نمي زد.. واي خداي من چه آغوش مهربوني!! سال هاست كه رنگ و روي محبتو نديدم.. چقدر بهش نياز داشتم...

ازحالت بي حركتي در اومدم.. دستامو گذاشتم رو قلبش.. چه آرامشي؟! خدايا اين آرامشو ازم نگير!!

ناگهان چيزي به ذهنم رسيد!! سريع ازش جدا شدم..

با حالت غمگيني گفتم- بهم نزديك نشو!!

ازش دور شدم.. دلخوري شو تو نگاش مي ديدم..

دستمو آوردم بالا و ادامه دادم- نه مهراد!!! فكرنكن ازت مي ترسم.. به خاطر خودت مي گم.. اصلا اون چيزي نيست كه تو فكر مي كني. منو ببخش. من امروز حرفاي زشتي بهت زدم. باور كن دست خودم نبود..نمي دونم چرا بعضي وقتا مي زنه به سرم؟!

پوزخند تلخي زدم.. گفتم- اينا همه اثرات غربته!!

نگاهشو با اندوه انداخت تو چشام- ماندانا جان چرا به من نمي گي دردت چيه؟ اگه نتونم كاري برات انجام بدم ..حداقل شريك غصه هات كه مي تونم باشم.

دستامو بشدت تكون دادم و گفتم- نه مهراد.. باور كن نمي تونم!!

مهراد- ببين ..من امروز با اين اوضاع و احوال ديگه نمي تونم برم بيمارستان..يعني فايده اي هم نداره .. همش حواسم پيش توئه.. ميترسم بزنم يكيو بكشم!! پس خواهش مي كنم بهم بگو.. الان بهترين فرصته .. نذار دير بشه!!

مي ترسم بلايي سر خودت بياري!!!

اومد نزديكتر آروم دستامو گرفت- ماندانا خواهش مي كنم باهام حرف بزن.

سرمو انداختم پايين رفتم تو فكر..خودمم خيلي دوست داشتم با يكي درد و دل كنم.. ولي آخه با چه رويي!! چه جوري بگم!!

مهراد- من مي رم صبحونه رو حاضر مي كنم.. تو ام برو صورتتو بشور.. بعد باهم حرف مي زنيم.. باشه عزيزم!!!

سرمو گرفتم بالا.. نزديك پنج ساله كه ديگه نتونستم عزيزم گفتناشو بشنوم!!!

مهراد- فهميدي چي گفتم؟؟

گفتم- آره.. ولي من نمي تون...

- ديگه حرف نباشه!! نمي تونم نداريم!! همين كه گفتم!!

بعد آروم چرخيد و دستاشو تو موهاش كشيد و با صداي غمگيني ادامه داد- ديگه نمي خوام دير بشه !؟نمي خوام دوباره از دستت بدم؟!!!

حقايق تلخ...

************

*

*****

بعد از خوردن صبحانه با هم رفتيم داخل سالن پذيرايي.

مهراد دقيقا روي مبل روبروم نشست و منتظر بود تا من حرف بزنم .

ولي من از شدت استرس زبونم قفل شده بود سرمو انداخته بودم پايين و با انگشتاي دستم بازي مي كردم.

*****

يه چند دقيقه اي كه گذشت مهراد سكوتو شكست- مانداناجان من منتظرم چرا ساكتي؟

با صداي آرومي گفتم- نمي دونم از كجا شروع كنم؟ مي ترسم!!

-از چي مي ترسي؟ ببين سعي كن آروم باشي و به خودت مسلط.. باور كن من هيچي نمي گم.. خيلي راحت از هر جايي كه مي توني شروع كن.

سرمو ما بين دستام گرفتم و به زانوهام تكيه كردم نفس عميقي كشيدم كه باعث شد سوزشي رو تو قفسه ي سينم احساس كنم.!

#####

با صداي غمگين و لرزوني گفتم- همه ي بد بختياي من از وقتي شروع شد كه فرهاد اومد تو زندگيم. فكر كنم تو هم بايد يادت باشه. يه چند باري رو سر راهم سبز مي شد حرفاي عاشقونه مي زد اما من بهش اعتنايي نمي كردم. تا اينكه بعد از دو هفته دوباره سر و كلش پيدا شد. از كلاس اومده بودم خونه جلوي در خونمون چند جفت كفش ناشناس ديدم با خودم گفتم شايد همكاراي بابايند. رفتم تو خونه.. با كمال تعجب ديدم يكي از مرد ها فرهاده !! تعجب كرده بودم. اين اينجا چي كار مي كنه؟؟ سريع براي اينكه ديده نشم از پله هاي كنار در رفتم بالا تو اتاق خودم. يه نيم ساعت بعد متوجه شدم كه دارن مي رن. رفتم كنار پنجره ي اتاقم. همينكه پرده رو كشيدم كنار.. نگام با نگاه خيره ي فرهاد گره خورد.. برام چشمك زد. چندشم شد سريع اومدم كنار. نمي دونم چرا از همون روز اولي كه ديدمش ازش بدم ميومد. يه جورايي مرموز بود. ولي متاسفانه ظاهر فريبنده اي داشت. كه باعث مي شد دخترها تو اولين نگاه شيفته اش بشن. خلاصه... زياد نمي خوام وارد جزئيات بشم. چون واسه ي خودم خيلي سخت و زجر آوره...

آخر شب .. بعد شام.. بابا ازم خواست كه برم پيشش. چون كارم داشت. دلم نمي خواست برم. چون مي دونستم بازم مي خواد زور بگه! يعني اون بغير از زور گويي و غرق شدن تو پولاش چيز ديگه اي رو نمي ديد !! بالاخره با هر جون كندني كه بود رفتم پيشش. اولش يه كم مقدمه چيني كرد و از دانشگاه و كلاس و درس پرسيد.. منم جواب مي دادم. يه دفعه گفت- امروز مهمون داشتم اومده بودند براي تو خواستگاري!!! بنظر من پسر خوب و با عرضه اي بود. با اينكه سنش كمه اما الان يه شركت بزرگ داره تو كانادا. با يه پسر خارجي شريك شده.. وضع ماليش توپه توپه .پولاش از پارو بالا ميره. قرار شده فردا دوباره بياد كه همديگرو ببينين. البته فكر كنم ديده باشيش. اسمش فرهاده!! تا اينو گفت.. برق سه فاز از كلم پريد!!!

گفتم- ولي پدر من هنوز تازه درسم شروع شده.. مي خوام ادامه بدم.. هنوز زوده براي ازدواج!!

عصباني شد از جايش بلند شد اومد سمت من گفت- حرف بيخود نزن از خداتم باشه يه همچين كسي اومده خواستگاريت. مي خوام درس بخونم.. مي خوام درس بخونم... اين حرفارو بريز تو كوزه آبشو بخور. همين كه گفتم فردا ميان. توام حق نداري بري كلاس . مي شيني خونه و خودتو براي اومدنشون آماده مي كني !! تازه.. اصلا بايد ببينيم اون تو رو مي پسنده يانه؟؟

همه اين حرفارو با پوزخند و تمسخر مي گفت.

خيلي ناراحت بودم.. اعتراض كردم- ولي پدر من هنوز...

نذاشت حرفم تموم بشه باتشر گفت- اون روي سگمو بالا نيار دختره ي چش سفيد!! همين كه گفتم!! از جلوي چشام دور شو!!

با چشماي گريون از اتاقش اومدم بيرون و رفتم بالا. تموم شبو تا صبح گريه كردم. ولي حتي يه نفر نيومد بياد بپرسه چه مرگمه!! يه نفر نبود آب دستم بده !!

*****

به اينجاي صحبتام كه رسيدم بغضم شكست .

يه چند لحظه اي ساكت شدم. كه ليوان آبي مقابل چشمام قرار گرفت. سرمو گرفتم بالا.

مهراد گفت- بخور.. آرومت ميكنه.

آبو گرفتم و يه نفس سر كشيدم.

وقتي ليوانو دادم دستش.. گفت- ادامشو بعدا بگو. الان حالت خوب نيس. سريع و عصبي گفتم- نه مهراد !! من همين امروز همشو مي گم. ديگه دوباره توانشو ندارم.

بعد بهش نگاه كردم با پوزخندي تلخ گفتم- چي شد؟؟ جا زدي!!! صبرت همين قدر بود!! تازه هنوز اولشه... من كه تا الان چيزي نگفتم. پس اگه بقيشو بگم چيكار مي كني؟؟؟

- نه مانداناجان.. من جا نزدم. واسه خاطر خودت مي گم .

- نه ديگه.. منو به حرف كشوندي.. ديگه نمي خوام اين زندگي لجنمو دوباره مرور كنم.

- باشه بگو. فقط سعي كن آروم باشي.

- غصه نخور. اينقدر سختي كشيدم كه اينا در مقابلش چيزي نيس!!!

نگاهش غمگين شد.

#####

دوباره سرمو انداختم پايين.. نمي تونستم تو چشماش نگاه كنم و حرف بزنم ادامه دادم- روز بعدش اومدند. وقتي باهاش حرف زدم سعي مي كردم منصرفش كنم. اما خيلي مصر بود!! البته بهتره بگم خيلي زرنگ بود!!! هر بهونه اي كه مي اوردم سريع يه جواب براش حاضر و آماده داشت. انگار كه قبل از من خيلي جاها ديگه رفته بود خواستگاري!! البته به من كه همش مي گفت.. عاشقتم و دوستت دارم... از اين چرت و پرتا ديگه... تازه براي درسمم گفت.. اگه همين الان مداركتو بدي.. خودم تا فردا سه سوته برات حلش مي كنم كه بياي كانادا درستو ادامه بدي !!!

خلاصه... بعد ازاينكه رفتند. مامانم رفت تو گروه بابام. اينقدر گفتن و گفتن كه داشتم ديوونه مي شدم.!! من اصلا از فرهاد خوشم نميومد . خيلي مرموز بود. بابام مي گفت.. رفته تحقيق.. همه چي خوب بوده و از اين حرفا...

مي دونستم دروغ مي گه. ولي هيچ كاري ازم برنميومد. هرچي من مخالفت مي كردم اونا بيشتر عصباني مي شدند. آخرشم به زور چند تا سيلي كه از بابام خوردم.. رفتم پاي سفره عقد!!!!

*****

*****

تا چند روزي اين قدر گيج بودم كه اصلا نفهميدم كي رفتيم براي خريد لباس و آماده شدن براي جشن عروسي .. ؟ فرهاد چون بايد زود مي رفت كانادا مجبور شديم سريع مراسمو بگيريم . دو روز بعد عروسيمون بايد مي رفتيم .

مسير رفتنمون خيلي مشكوك بود. در حالي كه فرهاد بليط هواپيما داشت اما تا مرز ايرانو تقريبا مي شد گفت كه زميني رفتيم. بين راه ها هم كه براي استراحت توقف مي كرديم اون با يه سري افراد ملاقات مي كرد. همه چيز از همون اول برام مرموز بود. اما دستم به جايي بند نبود! نه پدري داشتم كه دلم بهش خوش باشه! نه دوست و آشنايي!! من بودمو فرهاد .!!! مردي كه بعدها فهميدم بخاطر پول حتي حاضر شد از زندگيشم بگذره. !!!

بگذريم ...

تقريبا اواخر شب.. البته به ساعت ايران..رسيديم خونه فرهاد!

يه آپارتمان مجلل و باشكوه كه... بعدها فهميدم تمام ساكنينش مرد هستند!! انگار مي شد گفت اونجا يه پاتوق بود واسه فرهاد و امثالش.!!!

فرهاد فقط دو هفته باهام خوب و مهربون بود ... تمام عشقش همو ن قدر بود .!!!

ولي دقيقا روز پانزدهم.. رفتارش عوض شد. انگار يه برنامه ريزي از قبل بود كه فرهاد بايد فقط تا چهارده روز به فكر زندگيش باشه.. اما از اون به بعد بايد بره دنبال پول و ثروت .!؟

#####

دستامو به چشمام كشيدم و گردنمو يه كم به چپ و راست حركت دادم. آخه تو اين مدت داشت خشك مي شد!!

در همين حين صداي مهرادو شنيدم...

- ماندانا جان مي تونم يه چيزي بگم؟

سرمو به معني آره تكون دادم .

- پدرت تو اون روزاي خواستگاري فرهاد هيچ حرفي در مورد من نزد؟

- نه .. چه حرفي بايد مي گفت؟ اون فقط ورد زبونش شده بود فرهاد خان!

و بعد ادامه دادم- چطور ؟ مگه شما با هم صحبت كردين؟

آهي كشيد و گفت- آره من باهاش صحبت كرده بودم .

-در چه موردي؟

من من كنان پاسخ داد- در مورد... در مورد .... تو !

-من؟؟؟

-آره يعني تو رو ازش خواستگاري كردم!

-خداي من!!! نمي فهمم..چطور ممكنه؟ اما اون اصلا چيزي راجب به اين مسئله به من نگفت!

مهراد متعجب از روي مبل بلند شد و اومد نزديكتر كمي به سمتم خم شد و ناباورانه گفت- اين امكان نداره.. من باور نمي كنم!!!

پاسخي ندادم چون خودمم حيرت زده بودم .

دستاشو با عصبانيت مشت كرد و با لحن اتهام آميزي به من خيره شد- داري دروغ مي گي!! چون وقتي من موضوعو گفتم به پدرت..گفت.. دو روز ديگه بهت خبرشو مي دم و ازم خواست كه فعلا حرفي در اين مورد به تو نزنم!!! دو روز بعدشم با ناراحتي بهم گفت كه.. تو جوابت منفيه و گفتي كه اصلا قصد ازدواج نداري!! و خيلي حرفاي ديگه ام گفت.. كه من غرورم بهم اجازه نمي ده اونا رو به تو هم بگم!! پس واسه من فيلم بازي نكن؟؟

با عصبانيت بلند شدم و مثل خودش رفتم رو در روش ايستادم و گفتم- من دروغ مي گم!!! آره مهراد!! من دروغ مي گم! تو چشام نگاه كن و بگو !!

هيچ حركتي نكرد.. دوباره داد زدم- به من نگاه كن و بگو.. لعنتي!! دلم خوشه! دارم با كي دردو دل مي كنم؟ كه حتي سر سوزني هم بهم اعتماد نداره ؟؟

ازش فاصله گرفتم و ادامه دادم- از اون موقع من دارم چي مي گم؟ نگفتم پدرم فقط فكر منافع خودشه؟ نگفتم زور گوئه؟ نگفتم به زور كتكاش شدم زن فرهاد؟ يعني تو اينقدر ساده بودي كه سريع حرف بابامو باور كردي و خودتو كشيدي كنار؟؟ آخه من به تو چي بگم؟ تو كه مي دونستي پدرم با اقوام مادريش مشكل داره! مي دونستي كه مدت هاست با مادر تو.. كه مي شه خاله مادر خودش.. قطع رابطه كرده! فكركردي براي چي از شيراز اومد تهران؟ براي اينكه از اون ها فاصله بگيره !! واقعا ساده اي مهراد!!! بعد گناه خودتو پاي من مي ندازي؟؟

ديگه داشتم نفس كم مي اوردم.. خودمو پرت كردم رو كاناپه و با صداي آروم تري گفتم- پدرم معلومه به من چيزي نمي گه!! چون تو.. اولا..پسر خاله مامانشي! دوما.. پدر من دنبال آدماي ثروتمنده.. كه تو اون موقع فقط يه دانشجوي پزشكي بودي و تازه با كمك خونوادت به زور سرمايه ات مي شد صد يا دويست ميليون!!! اما پدر من.. يه آدم ميلياردر مي خواست كه تو اون آدم نبودي !!نمي خوام توهين كنم.. فقط دارم افكار پدرمو برات باز مي كنم .

ساكت شدم.. اما همچنان قلبم از حرفاي مهراد مي سوخت... اون بهم تهمت زد!!! با افكار خودم اشكم سرازير شد.

مهراد ساكت بود..معلومه!! چرا حرف بزنه.. وقتي كه هيچ حرفي واسه گفتن نداره!!!

اما من خيلي حرف دارم...!!

ميون گريه هاي آرومم گفتم- خيلي بي انصافي!!! به من مي گي دروغگو !! من اگه بعد اين همه سال اومدم خونه تو.. چون باورت داشتم. چون مي دونستم تو تنها كسي هستي كه حقو به من مي دي.. تنها كسي هستي كه منو آروم مي كني.. مرهم رو زخمام مي ذاري!!! اما نه ..مثل اينكه اشتباه فكر مي كردم! من ديگه جايي تو خونه تو ندارم!!

بسختي بلندشدم رفتم سمت اتاقم. رفتم داخل و خرت و پرتامو گذاشتم داخل چمدون. باخودم گفتم.. چه سرنوشت شومي دارم!؟ هنوز نيومده.. بايد برم!!

بعد از بستن چمدون.. تلفنو برداشتم و با آژانس تماس گرفتم.. گفت تا ده دقيقه ديگه مياد.

منم از دري كه منتهي مي شد به مسير خروجي خونه.. رفتم تو حياط منتظر شدم.

صداي بوق ماشينو شنيدم.. برگشتم عقب و نگاه سريع و غمگيني انداختم و رفتم سمت در حياط...

صداي قدماي تندشو مي شنيدم اما اهميت ندادمو قدمامو تندتر كردم.. طوريكه وقتي به در رسيدم به نفس نفس افتادم... رفتم بيرون ... اما قبل از اينكه برسم به ماشين .. ماشين حركت كرد و رفت !!!

حيرت زده به جاي خالي ماشين خيره موندم !!!

صداي مهرادو شنيدم- من ازش خواستم كه بره.

با خشم بسمت راستم چرخيدم و تازه متوجه شدم.. حياط يه در ديگه ام داره كه جلوتر از اين در ي هست كه من اومدم بيرون.!! از رو دست خوردن متنفر بودم!!! اما خودمو نباختم و بسمت چپ دوباره چرخيدم و شروع كردم به دويدن ...

متاسفانه پام به سنگي گير كرد.. تعادلمو از دست دادم و افتادم كنار جدولايي كه دو طرف كوچه بود!! همين كه افتادم درد بدي پيچيد تو قلبم!! ناچار شدم كامل رو زمين بخوابم.

يه چند ثانيه بعد مهراد بهم رسيد نشست كنارم- ماندانا جان! خوبي؟ قلبت درد مي كنه؟ آره؟؟

از فشار درد نمي تونستم چيزي بگم.

يه دو نفر اومدند نزديك و پرسيدند- چي شده آقا؟ كمك لازم ندارين؟

مهراد سرشو گرفت بالا- نه ممنون.

- مي خواين ببريمشون بيمارستان ؟

- نه !! خودم دكترم.. نيازي نيست.

اونا ول كن نبودند...

- پس چرا به دادشون نمي رسين؟ بنده خدا صورتش كبود شده!!!

اون يكي ديگه گفت- خانومتون هستند؟

مهراد با چهره ي سرخ شده اي از خشم گفت- بله خانومم هستن!!! سوال ديگه اي ندارين؟!!مي خوام ببرمش خونه!!

اونا در حالي كه داشتند مي رفتند- چراعصبي مي شي دكتر؟ اصلا به ما چه؟؟؟

و بعدشم رفتند...

سرشو آورد پايين تر با چشايي كه نزديك بود باروني و تر بشه.. گفت- ببخشيد!! بخدا شرمندتم!! ديگه تكرار نمي شه!!! فقط بذار كمكت كنم بريم خونه. حالت كه بهتر شد اگه حرفام قانع كننده نبود.. هرچي تو بگي همونو انجام مي دم! باشه ماندانا جان ؟؟

من در اون لحظه و با اون حالم توان مخالفت رو نداشتم.. هرچند كه چشاي لبريز از احساسش قفلي شد به لبام !!

سعي كردم بلند شم اما نشد!! مهراد دستشو آورد نزديكم و با لحن شرم گين و محتاطي گفت- اجازه هست دستتو بگيرم ؟؟

دست از سعي و تلاش برداشتم و با كمكش رفتيم داخل خونه...

*****

- خيلي وقته ناراحتي قلبي داري؟

ياد اون شب نفرت انگيز تو ذهنم شكل گرفت كه باعث شد قطره اشكي از چشم چپم جاري بشه..!!

- نمي خواستم ناراحتت كنم معذرت مي خوام.

آهي سوزناك كشيدم و گفتم- قلبم از وقتي اون اتفاق وحشتناك افتاد دچار ناراحتي شد . يعني اون شب به معناي واقعي كلمه ... نابود شدم..شكستم!!!

با صداي مضطربي .. آروم پرسيد- چه اتفاقي؟

- طاقتشو داري بگم؟

- ماندانا !! خواهش مي كنم بگو !!داري منو مي ترسوني!!

روي تخت نيم خيز شدم نگاهمو بسمت مخالف مهراد معطوف كردم.. دستام خودبخود تو هم گره خوردند..حتي مرور اون شب مثل جون كندن برام مي مونه!! چه برسه اتفاق واقعيش!!

بعد از نفس عميقي گفتم- بهت گفتم كه فرهاد حتي حاضرشد از زندگيش براي پول بگذره !

درسته ؟

- آره گفتي..

- اون شب اون اتفاق افتاد!

-واضح تر بگو خواهش مي كنم..

معلوم بود خيلي پريشونه!!!

انتظار رو بيش از اين جايز ندونستم...

#####

- اون شب فرهاد خيلي عصبي و خسته برگشت خونه . به من گفت.. مهمون مهمي داره.. بهتره خودمو آماده كنم.

ازش پرسيدم- من ديگه چرا بايد باشم؟

گفت .. حرف اضافي نزن برو آماده شو!

منم ديگه چيزي نگفتم و رفتم آماده شدم.. يه لباس ساده و پوشيده اي تنم كردم و منتظر روي تخت اتاقم نشستم.

بعد يه ساعت مهمونش اومد.. از صحبتاشون فهميدم مهمونش يه مرد خارجيه !!!

متعجب شدم.. آخه اون هيچ وقت دوست نداشت من بيام پيش مهموناي خارجيش!!

يه نيم ساعتي گذشت اومد بالا تو اتاقم.. اشاره كرد كه برم باهاش پايين.

وقتي رفتم پايين و توسط فرهاد بهم معرفي شديم متوجه شدم اسمش ديويده.

باديدن من.. چشماش برق خاصي زد.. طوري كه مشمئز شدم...

*****

با درد قلبم صحبتم ناتموم موند.

مهراد بانگراني گفت- اگه اذيتت مي كنه نمي خواد بگي.!!

دستمو تو هوا تكون دادم - نه خوبم.. بذار بگم مهراد.. بلكه فشار غصه رو قلبم كم بشه.!؟

- باشه عزيزم..فقط اول اين قرصو بذار زير زبونت بعد ادامه بده.

قرصو گذاشتم زير زبونم و بعد مكثي گفتم- زياد نمي تونم باجزئيات بگم چون مي ترسم حالم بد بشه و حرفام ناتموم بشه.

- باشه هر طور راحتي بگو.

#####

يه ساعت اول هيچ اتفاقي نيفتاد تا اينكه فرهاد بهم اشاره كرد.. همراهش برم تو اتاق كارش !!

وقتي در اتاقو بست..

با كلي من.. من و تته و پته گفت- ببين ماني.. من يه مشكلي دارم كه فقط با دستاي تو باز مي شه!!

متعجب خيره شدم بهش!!!!

ادامه داد- من كلي پول به ديويد بده كارم اون يه شرط گذاشته.. كه اگه قبولش كنيم از پولش مي گذره.

حيرت زده گفتم- چه شرطي ؟؟

سرشو انداخت پايين و ادامه داد- اون از تو خوشش اومده.. ازم خواسته كه امشبو بذارم بري پيشش.

گيج و گنگ بهش خيره موندم و آروم گفتم - خب!!! يعني چي!!؟

پشت به من كرد - اون شرطش توئي؟!

- نمي فهمم منظورت چيه ؟

سريع و تند گفت- اون دوست داره يه امشبو براش معشوقه باشي!!!

زانوهام سست شد و پخش زمين شدم.. با بهت و ناباوري گفتم- چي؟؟

به روم خم شد.. دستشو بعلامت ساكت باش.. گذاشت رو بينيش ..و گفت - ببين ماني ..كارسختي نيست.. فقط همين امشب!! خواهش مي كنم قبول كن!! تو بدمخمصه اي افتادم!!

دستمو بردم بالا و محكم كوبيدم تو صورتش!!؟

با خشم گفت- منو مي زني!!؟ نشونت مي دم!!

همون دستمو گرفت محكم پيچوند ..فريادي از روي درد كشيدم...

هم زمان در اتاق باز شد و ديويد اومد تو..به فرهاد با زبون فارسي گفت- چي كار مي كني احمق!؟پاشو گمشو بيرون.!!!

فرهاد خيلي سريع ازجاش بلندشد و رفت!!!!

اومد روبروم نشست...

ناخودآگاه رفتم گوشه ديوار...

لبخند مستانه اي زد و گفت- نترس عروسكم!!! كاريت ندارم.. قول مي دم بهت خوش بگذره!!

احساس بي پناهي و ضعف.. انجام هر حركتي رو ازم سلب كرده بود...

*****

با صداي فرياد مهراد.. بخودم اومدم...

فرياد مي زد- لعنتي!! كثافت !!آشغال!!! مي كشمش!!! هردو شونو مي كشم !!!

صورتم از اشك خيس بود.. قلبم هنوز درد داشت..

مهراد كنترلي رو رفتارش نداشت... هرچي كه دم دستش مي رسيد مي شكست!!!؟

نمي دونستم چي كاركنم؟

هم ترسيده بودم هم نگران...

بلند گفتم- بس كن مهراد!!! محض رضاي خدا آروم باش!؟

- آخه چطوري؟؟ چرا اين بلاها سر تو اومد؟ تو كه برام الهه ي پاكي هايي!!! آخه..چرا؟.. چرا ؟..چرا!!!!!!؟

- نمي دونم!! فقط تمومش كن!!! خواهش مي كنم!!!

يه كم بهم خيره شد و بعد با حالت شرم گيني گفت- منو ببخش!! اصلا دست خودم نبود! يه لحظه وضعيت تو فراموش كردم.

چيزي نگفتم و فقط چشامو بستم...

*****

يه چند دقيقه اي به سكوت گذشت و اين سكوتو من باصداي خسته و غمگينم شكستم.

- مهراد جان خواهش مي كنم بذار اين ماجرا رو هرچه زودتر تمومش كنم. لطفا خودتو كنترل كن و حرفامو قطع نكن ..باشه!!

نفس صدا داري كشيد و با صداي گرفته و خش داري گفت- باشه عزيزم.. من آرومم.. ادامه بده.

#####

- اون شب برام سياه ترين شب زندگيم بود. تنهايي رو بيشتر از هميشه احساس كردم.

فقط مي تونم بگم كه اگه الان اينجام و تونستم از اون جهنم فرار كنم..فقط و فقط لطف خداوند بود!!!

هرچند كه من اون روزا خيلي ازش دور بودم.. ولي بازم خدا تنها پناه تنهاييم بود.!!!

اونشب من از ديويد و فرهاد ضربه بدي خوردم .

فرهاد بخاطر اون سيلي كه بهش زدم تنهام گذاشت و خودشو با مشروب سرگرم كرد .

ديويد هم از زور خوشحالي نمي دونست چكار كنه!!

منم فقط مثل بيد مي لرزيدم .

هرچي اون بهم نزديك مي شد.. من فاصله مي گرفتم.

آخر عصبي شد.. شالمو كشيد. با اين كارش توجهش به موهام جلب شد.!! دستشو آورد جلو تا لمسشون كنه.. اما من فقط تونستم دستشو گاز ضعيفي بگيرم!!

آتيشي شد!! دستشو مشت كرد.. مي خواست بزنتم.. اما منصرف شد!!

با يه حركت سريع و خشن.. از زمين بلندم كرد و رفت سمت اتاقاي بالا.

در يه اتاقيو باز كرد.. منو انداخت رو تخت.

اينقدر دست و پا زده بودم كه پاهام بي رمق شده بود.

با نگاه كردن اطرافم متوجه شدم تو اتاق خودمم.

مي خواستم بلندشم.. اما اون سريع و محكم نشست رو پاهام.. خم شد بسمتم و گفت- هي خوشگله!! فكر فرارو از سرت بيرون كن !چون هيچ كس منتظرت نيست. شوهر خوش غيرتت حسابي مست كرده!! پس بي خيال فرار شو و بذار خوش باشيم!!!

صورتشو آورده بود نزديك صورتم.. از بوي دهنش فهميدم خودش هم حسابي مسته.

از فشار ترس و غصه به هق هق افتاده بودم.. دستمو آوردم بالا و گفتم- خواهش مي كنم به من كاري نداشته باش!! بذار برم!!

لبخند كريهي زد- چرا عزيزم؟ نمي ذارم بهت بد بگذره!!

عصبي شدم و گفتم- خفه شو عوضي!!!

نيم خيز شدم و ادامه دادم- اصلا توي عوضي.. چرا هم چين شرطي گذاشتي ؟؟اين همه زن و دختر!! چرا من لعنتي؟؟ چرا؟؟؟

هولم داد.. محكم افتادم.

دستاشو گذاشت روي يقه لباسمو كشيد!!! با اينكه مست بود.. ولي زورش زياد بود!! لباسم خيلي راحت پاره شد!! چشمامو بستم .

گفت- مي خواي بدوني چرا اومدم سراغ تو...زن زيباي شرقي؟؟؟

چون شوهر كثيفت اون موقعا كه وضعش بهتر بود.. با نامزد منم همين كارو كرد!!!

من اون موقع با خودم عهد كردم انتقاممو از فرهاد بگيرم!!!

مي دوني چه بلايي سر نامزدم اومد؟؟ مي دوني؟

محكم تكونم مي داد!! چشامو باز كردم..

لباشو آورد نزديك صورتم و ادامه داد - فرهاد وقتي اون شب با نامزدم بوده حسابي مست بوده.. اون قدر اذيتش كرده بود كه الان چندساله تو تيمارستانه!!! اينارو مي فهمي!! آره؟؟ اصلا واسه خاطر انتقام ازفرهاد.. براش بپا گذاشتم!!! رفتم زبون فارسي شماها رو يادگرفتم !! كاري كردم كه فرهاد تا گردن بره زير غرض و بدهي!!!

گفتم - چرا به پليس چيزي نگفتي؟؟؟

پوزخند ي زد- يعني نمي دوني چرا؟؟

با بهت خيره شدم بهش!!

يه چند لحظه اي همون طور بي صدا بهم زل زد و گفت- حيف تو واسه فرهاد!! چقدر ساده اي!!!

دوباره ادامه داد- واسه اين كه ما كارمون خلافه!!! اگه مي رفتم پيش پليس.. اول از همه.. خودم گرفتار مي شدم !! حالا فهميدي؟

بدون هيچ حرفي خيره شدم به نقطه ي نامعلومي!!

دستامو رها كرد و رفت از روي ميز كنار يه شيشه سياه رنگي برداشت و محتواي درونشو يك نفس سر كشيد!!

برگشت سمت من و شيشه رو انداخت كنارم و با صداي سست و بي حالي گفت- نمي خوام هيچي از امشب يادم بمونه!! نمي خوام يادم بياد كه به نامزدم خيانت كردم!!

دوباره خم شد و صورتمو تو دستاش گرفت.. با خنده ي بي اساسي ادامه داد- مي دوني اسمش چيه ؟؟

و بيشتر رو صورتم خم شد.. چشماش نيمه باز و خمار شده بود- اسمش مارياست!!! خيلي نازه ...

و بعد دوباره خنده ي وحشتناكي كرد و گفت- ولي تو از اون خوشگل تري!!!

بهم حمله ور شد.. خشك شده بودم.. نمي دونستم چيكار كنم!!!

دستامو رو سينش مي زدم و هولش مي دادم.. اما خيلي سنگين بود!!

نمي خواستم به هدفش برسه!!!

اطرافمو نگاه كردم.. با ديدن بطري مشروبش.. چشام برق زد.. دستامو از زير بدنش رد كردم و بطري رو گرفتم تو دست راستم.

سرش پايين بود...

دستمو با آخرين توانم آوردم بالا و محكم كوبيدم به سرش!!!

اما هيچي نفهميد!!! داشت به كارش ادامه مي داد!!!

خيلي ترسيدم...

موندم چيكار كنم؟؟

تو دلم خدا رو با صداي بلند صدا زدم...

جرقه اي تو ذهنم درخشيد!! شيشه رو زدم لبه تخت.. از وسط نصف شد..با ترس و لرز تو پهلوش فرو كردم!!!

دستاش شل شد.. خونش سرازير شده بود... اينقدر مست و لايعقل شده بود كه محكم افتاد رو زمين!!!

سريع بلند شدم.. لباسامو مرتب كردم .

فقط يه فكر تو ذهنم بود.... فرار!!!!!!!!!

*****

رهايي...

********

*

*****

يه مانتو و شال پيدا كردم و پوشيدم.

در كمدمو بازكردم كيف پولو مداركمو كه هميشه در دسترس مي ذاشتم .. سريع برداشتم.. با جعبه ي جواهراتم.

هرچند كه حالا مي دونستم اين پول و جواهرات حرومه!! ولي چاره ي ديگه اي نداشتم!!

بسمت در اتاق رفتم.

اما لحظه ي آخر.. دستي.. مچ پامو گرفت و كشيد!!

جيغ كشيدم و افتادم.

بازوم در اثر برخورد با خرده شيشه هاي روي زمين زخمي شد.

ديويد سعي مي كرد خودشو بندازه روم.. اما حالا من از اون قوي تر بودم!! با كفشا م زدم تو صورتش.

پامو رها كرد.. بلند شدم...

اما اون لعنتي!! نصف ديگه شيشه رو بسمتم پرتاب كرد.. نتونستم جاخالي بدم.. چون با پاهاش.. پاهامو محاصره كرده بود!!!

شيشه رفت تو بازوم.. و زخمش عميق تر شد!! با ديدن خون دستم بي حال شدم! ولي سعي كردم كه نيفتم.

اما نشد و محكم افتادم روي ديويد!!!

داد كشيد و گفت- لعنتي سوختم!!! گمشو برو كنار!!... و با دستاي خونيش هولم داد كنار.

دوباره بلندشدم و اين دفعه خيلي سريع از اتاق اومدم بيرون!!

تو راه پله آخري آهسته رفتم پايين و با نگاهم دنبال فرهاد بودم.

ديدمش.. روي يكي از كاناپه ها.. به حالت رقت باري خوابش برده بود!!!

خدا رو شكر كردم و سريع از اون خونه ي جهنمي خارج شدم!!!

سوار آسانسور شدم .. آخه خونه ما طبقه دهم بود.

تو آينه با ديدن سر و و ضعم شوكه شدم!!!

شالمو از سرم بازكردمو صورتمو دستامو پاك كردم. بعدشم محكم روي زخم بازوم بستم. كيفمو طوري گرفتم تا بازوم ديده نشه.

به طبقه همكف رسيدم.

نگهبان با ديدنم چشماشو ريزكرد!!.. آخه تاحالا منو بدون شال و روسري نديده بود!!

وقتي رسيدم بهش.. با يك لبخند زوركي و با زبون انگليسي دست و پا شكستم.. خودمو معرفي كردم.

اونم تافهميد .. من همسر فرهادم..بهم اجازه خروج داد!!

منم از خدا خواسته سريع رفتم داخل خيابون.

با ديدن آسمون كه رو به روشني مي رفت..متوجه شدم نزديك صبحه.

نمي دونستم كجا برم ؟؟ چيكاركنم؟؟ هيچ جا رو بلد نبودم!!!

همون طور پياده رفتم..!!

ديگه هيچ رمقي برام نموند.... يه جا نشستم.

هوا ديگه روشن شده بود و تك و توكي از مردم و ماشينا درحال رفت و آمد بودند.

سرمو انداختم پايين و چند لحظه چشامو بستم.

خدايا حالا چيكار كنم ؟؟ كجابرم ؟؟ چه جوري برگردم ايران ؟؟

سرمو آوردم بالا.

نگاهم به ساختمون رو بروم افتاد، كه روي يكي از طبقاتش يه تابلو بود.. با خط فارسي و انگليسي نوشته بود ( وكيل پايه يك دادگستري.. خانوم روژان پژويان) !!

خوب كه دقت كردم متوجه شدم در دفترشون بازه!!

نور اميدي به قلبم تابيد!!!

با خوشحالي و سراسيمه رفتم سمت دفتر.

اصلا متوجه خيابون نبودم.. فقط نگاهم اونجا بود.

تا اينكه با صداي بوق گوش خراش ماشيني توجهم بسمتش جلب شد.

سريع كشيدم كنار.

راننده با عصبانيت پياده شد.. اومد سمتم.

قبل از اينكه چيزي بگه.. گفتم- ببخشيد. حواسم نبود.

با تعجب نگاهم مي كرد.... باخودم گفتم.. چقدر احمقم!!! اينكه فارسي بلد نيست!!!

براي همين دوباره خواستم به انگليسي بگم كه..

اون گفت- اوه خداي من!!! شما ايراني هستيد؟

متعجب از لهجه ش خيره شدم بهش!!! باورم نمي شد كه يه همزبون پيدا كردم!!

ولي با يادآوري خاطره تلخ ديويد.. به خودم لرزيدم و ازش فاصله گرفتم.

رفتم داخل دفتر.

رو تابلو نوشته بود، طبقه پنج.. اتاق چهارده.. سريع رفتم داخل آسانسور.

قبل از اينكه در بسته بشه.. يكي درو نگه داشت و بسرعت داخل شد!!

ترسيدم و رفتم گوشه ي آسانسور..

از گوشه چشم نگاهي بهش انداختم.. همون رانندهه بود!!

دكمه پنج رو فشرد.

باخودم گفتم.. چه شانسي!! با هم.. هم سفريم!!

بعد از چند ثانيه سكوت.. صداشو شنيدم .

با لحن نگران و متعجبي پرسيد- اوه خانوم!! شما زخمي هستين؟ دستتون داره خون مياد!؟

بسرعت بازومو نگاه كردم.. شالم حسابي خيس بود و راههايي از رد خون رو آستين مانتوم براحتي ديده مي شد !! حسابي تابلو شده بودم!!!

دستمو گذاشتم رو بازوم و چيزي نگفتم..ولي باز همون حس بي حالي بهم دست داد!! تكيه كردم به ديواره آسانسور.

يه لحظه كوتاه نگاهش كردم..ديدم هنوزم داره نگام ميكنه.

سرمو انداختم پايين .

بالاخره به طبقه پنج رسيديم.

با هم اومديم بيرون!! و متاسفانه با هم رفتيم سمت اتاق چهارده !!!

متعجب بهش ذل زدم!!

فكر كنم از نگاهم سوالمو خوند.. چون با لبخند محوي گفت- اينجا محل كارمه.

و در زد..وارد شد..

بهم گفت- بفرماييد!!

من داخل شدم.

نمي دونم بخاطر حساسيتم به خون.. يا خستگيم بود..كه همون دم در سرم گيج شد و بيهوش شدم !!!!!!!

*****

با صداي زنگ خونه هر دو مون از جا پريديم!!

مهراد كلافه پوفي كشيد و گفت- اين ديگه كيه؟

در حاليكه بسمت در مي رفت.. آروم گفت- بر خرمگس معركه لعنت!!!

صداي باز شدن در و پس از اون صداي گريون پسربچه اي رو شنيدم- سلام آقا مهراد. تو رو خدا كمكم كنين. پدرم حالش خوب نيست ..!

مهراد جواب داد- آروم باش الان ميام.

پسربچه تشكر سريعي گفت و رفت .

مهراد اومد سمت اتاقم قامتش تو چارچوب در نمايان شد باخستگي گفت- شرمنده ماندانا جان! مجبورم تنهات بذارم .

- اشكال نداره. زودتر برو .. حتما حالش خيلي بده.

سرشو آروم تكون داد و رفت.

*****

سعي كردم اين مدتي كه نيست يه كم بخوابم.

با بستن چشمام.. تصوير الياس تو ذهنم پررنگ شد ... چقدر دلم براش تنگ شده !! يعني الان كجاست؟ چيكار مي كنه؟ كاش يه شماره ازش ميداشتم .. باز خوبه حداقل اون ايميلمو گرفت!! و گرنه ديگه هيچ خط ارتباطي با هم نداشتيم.

بعد از مدتها لبخندي رو لبام نشست .. الياس واقعا مهربون بود. حتما بايد برم يه سر به ايميلم بزنم شايد يه خبري ازش باشه؟!

به پهلوي چپ چرخيدم.. اينقدر فكر و خيال كردم تا كم كم چشام گرم شد و خوابم برد ....

*****

نمي دونم چقدر گذشت كه صداي تلفنو از تو هال شنيدم.

اولش خواستم بي محلي كنم.. اما هر كي بود ول كن تلفن نشد!!

با خواب آلودگي و گيجي خودمو به تلفن رسوندم.

هم چنان زنگ ميزد!!

گوشي رو برداشتم- بله بفرماييد؟

اول صدايي نيومد... اما بعدش گفت- الو مهراد جان.. خودتي؟؟

قلبم فشرده شد... صدا.. صداي خانوم جونم بود..!!

نتونستم جواب بدم.. گوشي رو گذاشتم و همون جا كنار ميز تلفن روي سراميكا نشستم.. سرمو تكيه دادم به ميز .

براي چندمين بار تو اين دو سه روز چشمام باروني و خيس شد.!

برگشتم به حال و هواي كودكيم...

اون موقعا همش خونه خانوم جون بوديم.

تا وقتي پيش اون بوديم من خوشبخت ترين دختر روي زمين بودم..!!

آخه خيلي دوستم داشت..

ولي از وقتي پدرم با خانوم جون مشكل پيدا كرد ديگه هيچ وقت نديدمش ...

فقط بعضي وقتا تلفني با هم صحبت مي كرديم.

تازه سيزده سالم شده بود كه براي هميشه برگشتيم تهران.. و از همون سال بدبختي و تنهاييم شروع شد !!!!

تو افكار خودم بودم كه متوجه صداي چرخيدن كليد در و بعد بازشدنش توسط مهراد شدم.

نتونستم سريع خودمو جمع و جور كنم! ... چون مهراد با ديدنم عكس العمل في الفوري نشون داد.

اومد نزديكم گفت- چي شده؟؟ چرا اينجا افتادي؟؟

درحاليكه سعي مي كردم لبخند بزنم گفتم- چيزي نيست.. حالم خوبه.. تلفن زنگ مي زد.. اومدم قطعش كردم... بهتره زنگ بزني... احتمالا شماره اش رو تلفن افتاده..!

قانع نشد!!

همونطور مشكوك تو صورتم خيره بود...

دوباره ادامه دادم- باور كن!! چيزيم نيست ...

و از جا بلندشدم .

باحالت تاكيدي گفتم- اون طوري نگام نكن. پاشو زنگ بزن..!!

و بسمت آشپزخونه تغيير مسير دادم.. دريخچالو بازكردم و بي هدف ذل زدم به محتوياتش!!!

پس از چند لحظه صداشو شنيدم كه با لحن شادي گفت- سلام خاله جون خودم.. خوبين..؟؟

.

.

- نه نبودم.. چطورمگه؟

.

.

- نمي دونم!! شايد اشتباه گرفتين!!

.

.

باخنده گفت- خاله جون داشتيم؟!... نه, من اگه خواستم ازدواج كنم.. اول شما رو درجريان مي ذارم.

.

.

- نه ديگه.. هنوز قصد ندارم...

و صداشو نازك كرد- آخه مي خوام درسمو ادامه بدم!!!

و خنديد...

.

.

- خدانكنه. چشم حتما !

.

.

- جانم!!

.

.

- جدي مي گين؟؟؟ كي مي رسين؟؟

.............

بطري آبي كه دستم بود.. رها شد روي زمين!!

با برخوردش به پايه فلزي صندلي داخل آشپزخونه.. صداي بلندي ايجاد شد.

مهراد گوشي به دست اومد داخل آشپزخونه و با استفهام بصورتم نگاه كرد؟؟؟

چيزي نگفتم... در يخچالو بستم و نشستم روي صندلي.

هنوز داشت صحبت مي كرد...

گفت- باشه.. چشم.. شما هر وقت نزديك فرودگاه بودين.. به من خبر بدين سريع خودمو مي رسونم.

.

.

- چشم.. چشم.. فعلا خداحافظتون.

.

.

-قربونتون برم.. مواظب خودتون باشين.

گوشي رو قطع كرد.

روي صندلي مقابلم نشست و با لحن آروم و مهربوني گفت- چيزي شده؟

سرمو بعلامت منفي تكون دادم.

باخنده گفت- زبونتو موش خورده!!!

سرمو آوردم بالا و نگاهمو به چشاي شوخ و مهربونش سپردم...

لبخند كوتاهي زدم - نه.

- پس چرا يه ساعته خودتو اينجا مخفي كردي؟؟ صداي يخچال بيچاره رو هم كه در آوردي!!!

و خنديد..

راست مي گفت.. اينقدر در يخچالو بازگذاشته بودم كه آلارم اخطارش هنوز روشن بود!!!

- نمي خواي چيزي بگي؟

- چي بگم؟؟

-نمي خواي بپرسي كي پشت خط بود؟ كي مي خواد بياد؟؟ ها!!!؟ يا برات مهم نيست؟؟

- نمي دونم.. خودت بگو!!

- يعني تو اصلا گوشي رو جواب ندادي ديگه؟؟؟

- واي مهراد !!! چقدر بازجوئي مي كني!! خوب خودت بگو !!

لبخند شيطوني زد و گفت- مژدگوني مي خوام.. !!

لبخند زدم- نمي خواد... خودم مي دونم كي بود.!!

- ديدي آخر اعتراف كردي!!!

- خيلي بدجنسي!!! فقط مي خواستي ازم حرف بكشي؟؟

باحالت جالبي سرشو تكون داد - اوهوم !!

با كمي مكث گفتم- قراره بياد اينجا؟؟

- آره.. تا ساعتاي هشت شب مي رسه.

ازجا پريدم - هشت شب؟؟

- آره!! چرا هول كردي ؟؟

- آخه.. من.. چطوري ....

جمله مو نيمه تموم رها كردم.

مهراد با صدايي كه آرامش رو به قلبم منعكس مي كرد گفت- نگران هيچي نباش.. خانوم جون مهربونتر از اين حرفاست كه ازت دلخور باشه.. بعدشم خودم آماده اش مي كنم... تو فقط سعي كن آروم باشي .

گفتم- آخه اون طاقت نمياره !! اگه بفهمه كه من جداشدم....

- به اين چيزا فكرنكن.. بذار بياد.. بعدا راجب بهش صحبت مي كنيم.. الانم ديگه موقع ناهاره من مي رم يه چيزي بگيرم.

همون جا بي حركت ايستاده بودم!!

با لبخند آرومي نزديكم شد - از چي مي ترسي !؟ من كنارتم..!!

*****

ترس...

*******

*

*****

تو اتاقم پشت پنجره نشستم و خودمو درگير افكارم كردم.. اين كه چطوري با خانوم جون رو برو بشم؟ چطوري قانعش كنم؟ اگه خانوم جون بدونه من تهرانم.. مي ترسم كم كم پدرم و بقيه پيدام كنن!! اما من نمي خوام دوباره برگردم پيش پدرم ..! اون حتما منو دوباره مجبور مي كنه كه با فرهاد ادامه بدم.. مطمئنا فرهاد بخاطر اين كه منافعش از جانب من آسيبي نبينه .. خودشو پيش پدرم محبوب مي كنه..!! چون من با مداركي كه دارم براش يه تهديد محسوب مي شم...

صداي در زدن منو بخودم آورد..گفتم- بيا داخل مهراد.

در و باز كرد و داخل شد .

- خوبي!! چيكارمي كني سه ساعت تو اتاقت؟!

- هيچي.. همين طوري نشستم.

- باز داري فكر و خيال مي كني!! مگه من نگفتم نگران نباش... ها!!!

چيزي نگفتم...

- ببين ماندانا .. مي دونم تو گذشته سختي زياد ديدي.. اما اين دليل نمي شه كه به همه چي بدبين بشي!! درضمن تو قرار بود همه اون اتفاقات رو برام بگي.. اما متاسفانه صبح نصفه موند..هنوز تا ساعت هشت زمان زياد داريم.. مي شه بقيشو بگي.؟

- خودم دلم مي خواد بگم و تمومش كنم.. اما مي ترسم خانوم جون بياد...

- اولا!! ترس نداره..ثانيا!! خانوم جون هروقت بخواد بياد قبلش خبر مي ده.. نگران نباش.. ثالثا!!! ادامشو بگو ديگه..!

- يه جوري حرف مي زني انگار مي خوام قصه بگم!!!

چيزي نگفت فقط زل زد تو چشمام !!

- چيه؟؟ چرا زل زدي به من ؟؟!!

بلند شد و ايستاد بعد از مكثي گفت- باشه.. اصرار نمي كنم .. هرطورخودت دوست داري!!!

و بسمت در رفت..!!

ماتم برد!!!

باعجله رفتم راهشو سدكردم- ناراحت شدي مهراد؟؟ باوركن شوخي كردم!!!

چند لحظه بدون حرف نگاهم كرد.... من هم نگاه مبهوتم رو به نگاهش سپردم.

دوباره گفتم- نمي خواي چيزي بگي؟؟

با تندي حرفمو قطع كرد و گفت- تو بهم اعتماد داري؟

متعجب گفتم- چي؟؟

بلندتر گفت- تو.. به من.. اعتماد داري يا نه؟

گنگ تر از قبل گفتم- نمي فهمم منظور تو !!! چرا هم چين سواليو مي پرسي؟؟؟

سوالمو بي جواب گذاشت و با چشماي خشمگين خيره شد بهم...!

خسته از نگاه سرد و خشمگينش گفتم- چرا اين طوري مي كني؟ من كه چيزي نگفتم!! اصلا چي باعث شده ازم اين سوالو پرسيدي؟؟

- چرا هي مي پيچوني؟ تو جواب بده.. تا منم بگم.. چرا پرسيدم ..!! هر چند كه چشمات داره داد مي زنه كه به من بي اعتمادي..!!

چشام از زور تعجب گرد شد..!

گفتم- چرا هم چين فكري مي كني؟ كي گفته من بهت بي اعتمادم؟؟

و با دلخوري اضافه كردم- اگه بهت اعتماد نداشتم .. نميومدم اينجا پيش تو...!.. در ضمن.. اين شما بودي كه به حرفام شك كردي.. يادت رفته بهمين زودي!!

- پس اگه اعتماد داري..چرا اينقدر تو گفتن ماجراهاي گذشته ات ترديد داري؟ چرا فكرمي كني خانوم جون اگه بياد همه چي بهم مي ريزه ؟چرا دردتو بهم نمي گي؟چرا نمي گي چطوري اومدي ايران؟ علت اينكه اون روز اول اونقدر داغون بودي چي بود؟؟

خيلي عصباني بود..!!

اومد نزديك تر.. ناخودآگاه يك قدم فاصله گرفتم..!!

پوزخند تلخي زد و ادامه داد- چرا از من فرار مي كني؟؟... فرهاد بهت خيانت كرده... چرا من با يد تاوان پس بدم؟؟؟

يه چند لحظه اي ساكت موند و دوباره به حرف اومد- تو مگه از فرهاد جدا نشدي؟؟

سرمو تكون دادم..

- پس چرا ازش مي ترسي؟ و خودتو اينجا زندوني كردي ؟؟

كلافه گفتم- بسه مهراد!! تمومش كن!!.. بذار منم حرف بزنم..

گفت- بفرما بگو.. بسم الله...

رفتم نشستم رو صندلي كنار پنجره ,,

گفتم- من اصلا نمي دونم تو چرا حرفو به اينجا كشوندي؟!.. اما .. محض اطلاعت مي گم.. من..نه به تو بي اعتمادم ..و نه.. ازت مي ترسم .. !! دليل اينكه ازت دوري مي كنم چيز ديگه است... شايد بعدها گفتم..!! ... اما فرهاد... درسته.. از هم طلاق گرفتيم.. اما به زور تهديد و شرط و شروط.. من يه مداركي رو ازش دزديدم كه اگه برسه دست پليس.. هم براي اون دردسر درست مي شه ..هم براي پدرم.. اين كه خودمو مخفي كردم.. بخاطر پدرمه..!!.. چون اگه پيدام كنه.. نمي ذاره يه آب خوش از گلوم پايين بره...!

ساكت شدم.

يه چند لحظه اي بي حركت موند..

بعد اومد كنارم.. دستشو گذاشت رو تكيه گاه صندلي.. كمي خم شد و گفت- اونم تو رو تهديد كرده؟؟

- آره!!

- چه تهديدي ؟ مدركي داره ازت؟؟

گفتم- مدركش ... ديويده!!!

- يعني چي؟!

با تته پته گفتم- اون شب ... كه من ... ديويدو زخمي كردم.. اون.. از شدت خونريزي... تموم.. كرد..!!! چون تا نزديكاي ظهر فرهاد خواب بود....

با استرس گفتم- اما من نمي خواستم بميره!! همش تقصير خودش بود!!

سرمو گرفتم بالا و با چشماي اشكي و خيسم گفتم- اگه فرهاد پيدام كنه منو به پليس اونجا تحويل مي ده..!! چون حتما اثرانگشتام جا مونده...!!

مستاصل و درمونده بلند شدم و روبروش ايستادم و ادامه دادم- باوركن مهراد!!! من بي گناهم!! من ..من.. نمي خواستم .... نمي خوام ... برم زندان...!!

با بدني لرزان به شونه هاش تكيه كردم و هق هق كنان مي گفتم- نمي خوام برم زندان...!

مهراد هنوز تو شوك بود...!!!!

خواستم ازش فاصله بگيرم.. كه سرمو تو آغوشش گرفت و گفت- هيششش!! آروم باش...

و با صداي بغض آلود گفت- من نمي ذارم ... من نمي ذارم.. من نمي ذارم..!! غصه نخور عزيزم...!!

*****

*****

ناگهاني منو از خودش جدا كرد و گفت - اصلا از كجا مطمئني كه فرهاد راست مي گفته ؟؟ شايد خواسته اذيتت كنه! اگه ديويد مرده بود حتما خبرش تو روزنامه ها يا تلويزيون پخش مي شد !! تو عكسشو ديدي ؟؟

نگاه سرگردونمو به چشماش سپردم...

دوباره به حرف اومد- بيا بريم اونجا بشينيم..... و با دستش به سمت ديگه اشاره كرد.. هم زمان كمكم كرد تا راه برم..! چون پاهام به طرز دردناكي خشك شده بود!!!!

هم زمان با هم روي مبل ها نشستيم .

مهراد - دوباره مي پرسم تو مطمئني كه فرهاد راست گفته ؟؟

دستامو تو هم گره كردم و با شك و ترديد گفتم- نمي دونم!! يعني من هيچ خبري مبني بر اينكه ديويد مرده باشه نشنيدم! اما اون خيلي مطمئن حرف مي زد و تهديدم مي كرد!

- پس با اين اوصاف من حدس مي زنم فرهاد دروغ گفته!!

- اما آخه اون چطوري اونقدر راحت و مصمم حرف مي زد؟؟

- بخاطر سيرت شيطاني شه !!

- نمي دونم... ولي در هر حال نمي تونم ترس قاتل بودنمو از خودم دور كنم!!!

با لحن آروم و نوازشگري گفت- نبايد بترسي.. اون هيچ كاري نمي تونه انجام بده. يعني اگه بخواد پاي پليسو وسط بكشه خودش زودتر گير ميفته!

پوزخندي زدم- پليس فقط به مدرك و شواهد نگاه مي كنه..كاري به شغل فرهاد و گروهش نداره.. جوركردن مدرك و شاهد واسه فرهاد مثل آب خوردنه!!

- بهمين سادگيام كه مي گي نيست.. بعدشم فكرنكنم ديويد اونقدر آدم ضعيفي بوده باشه كه بايك ضربه ضعيف تو بميره!! فكر خودتو درگير نكن....

- حالا هم پاشو برو يه كم استراحت كن تا موقعي كه خانوم جون مياد سرحال باشي...

بدون گفتن حرفي راهي اتاقم شدم ...

*******

دو ساعتي هست كه دارم مثلا استراحت مي كنم!! ولي مگه با اين افكار پريشون مي تونم راحت باشم؟؟ نمي دونم كي از شر اين فكر و خيال راحت مي شم ؟؟تا كي بايد حتي از سايه خودم هم بترسم؟؟ خدا كنه روژان تا حالا تونسته باشه اطلاعاتي بدست آورده باشه!!!

با يادآوري اسم روژان سريع بلندشدم و بسمت در رفتم... بايد تا فراموشم نشده يه سر به ايميلام بزنم..

تا دستم دستگيره در رو لمس كرد... صداي زنگ بلند شد!!!

قلبم ازحركت ايستاد!!

بعد از چند لحظه فهميدم صداي گوشي مهراده!!!

سرمو تكون دادم و از حالت خودم خندم گرفت..!! صداي زنگ گوشي رو با زنگ در اشتباه گرفتم!!

با همون لبخند مضحك در اتاقو باز كردم كه با چهره ي متعجب مهراد روبرو شدم!!!

اولش از اين برخورد غيرمنتظره ترسيدم.. اما بعد به حالت عادي برگشتم.

مهراد با لحن پرخنده اي گفت- چه جالب ! هنوز مي خواستم در بزنم... بعد با شيطنت ادامه داد- چي شده كه خانوم خانوما لبخند مي زنه!!؟؟

با يادآوري لحظه قبل دوباره لبخند زدم...!

مهراد متعجب پرسيد- نه بابا!! تو خنده هم بلد بوديو ما نمي دونستيم!! .... دستاشو با حركت خنده داري تو هوا حركت داد- به حق چيزاي نديده!!!

خنده ام پررنگ تر شد... گفتم - چيزي نيس! هنوز رسما ديوونه نشدم!! ولي در آينده اي نه چندان دور شايد شدم!!

مهراد - ديگه اومديو نسازيا! بيا بريم تو سالن بايد باهات حرف بزنم... پس چرت و پرت نگو!!.

دستمو كشيد... عملا بسمت سالن هولم داد!

وقتي نشستيم گفت - مي دوني الان كي زنگ زد؟

- نه! كي ؟؟

- خانوم جون!

- چطور مگه؟؟ چيزيش شده بود ؟؟

- نه بابا!! زنگ زده بود كه بگه امروز نمياد.

- چرا ؟؟

- اين قدر تو حرفم نپر دختر!!!

با خنده سر تكون دادم!!

چشماش گرد شد- الان ميام!

- كجا ؟؟

- مي رم برات اسپند دود كنم!

- بشين بابا ! خودتو لوس نكن!! ادامه سخنراني تو بگو ..

- بذار برم الان ميام ادامشو مي گم.

با لحن جدي گفتم- بشين مهراد!! مسخره بازي در نيار!

قيافه ترسيده بخودش گرفت و گفت - باشه !! چشم!! چرا مي زني ؟؟

- بفرما!!

- جونم برات بگه... كجا بوديم؟؟...

وقتي ديد جدي ام... خودشو جمع و جور كرد و با تك سرفه اي مصلحتي گفت- خانوم جون قراره آخر هفته همراه مهرناز بياد!!

متعجب گفتم- مهرناز!!!

- واقعا يادت رفته مهرناز كيه!!؟؟

يه كم فكر كردم... و بعد باشوق گفتم- واي راست مي گي!! مهرناز قراره بياد؟؟....

ولي با بياد آوردن وضعيتم ..شوقم پريد!!

مهراد با خنده گفت- چي شد؟؟ چرا پنچر شدي ؟؟

- هيچي!!... خوب حالا چرا با مهرناز؟؟

-چون كه براي تعطيلات آخرهفته قراره بياد پيش من... و بعدا مي فهمه كه خانوم جون هم مي خواسته بياد... كه ديگه اين جوري شد ....قراره با هم بيان.

- مهرناز مگه كجاست؟؟

- تو دانشگاه پرديس كيش داره درس مي خونه.

- ااا !! چه خوب! چي مي خونه؟

-دندون پزشكي!!

- واي چه عالي!! ترم چنده؟

- واي دختر!! چقدر سوال مي كني؟؟ من چه مي دونم؟؟

- نمي دوني!! مگه مي شه!! مثلا خواهرته!!!

- شوخي كردم..... فكر كنم سال آخرشه..!!

- خوش به حالش!! اگه منم مي تونستم درسمو ادامه بدم... الان ارشد بودم..!

با ملايمت گفت- واسه درس خوندن هيچ وقت دير نمي شه... اصلا اگه بخواي من خودم از فردا مي رم دنبال كاراش.

پوزخند زدم - نه بابا !! تو اين هير و ويري درس خوندنو ديگه كجاي دلم بذارم !!؟؟

******

الياس...

********

*****

- راستي مهراد جان مي تونم از لپ تاپت استفاده كنم؟

هم زمان با لبخندي بر لب - چرا كه نه.. حتما!

- ممنون.

- خواهش مي شه.. الان برات ميارمش.

فوري گفتم - مي خوام ايميل بزنم.. نتت وايرلسه؟

خنديد - آره بي سيمه ! حالا اجازه مي فرمايين برم ...

صداي تلفن صحبتشو قطع كرد.

- من مي رم جواب بدم تو خودت برو اتاقم .. رو ميزه .

- باشه مرسي.

برگشت يه نگاه عجيبي بهم انداخت و گفت - ايشاالله به هم ...

ادامه نداد و گوشي تلفنو برداشت.

من هم راهي اتاقش شدم .

با روشن كردن سيستمش با كادر پسورد روبرو شدم.!

خندم گرفت.. پسره ي ... پسورد گذاشته بعد مي گه برو خودت روشنش كن.!!!

هنوز داشتم غرغر مي كردم كه وارد اتاق شد.

طلب كارانه بهش نگاه كردم .. چشماشو با تعجب بهم دوخت.. بعد چند ثانيه فهميد چرا طلب كارم!

اومد نزديك تر و يه دستشو گذاشت پشت صندليم و هم زمان كه مي خواست رمز رو با دست ديگش وارد كنه با لحن بامزه اي گفت - خيله خوب حالا!! بيا اينم از اين.. چه قيافه ايم واسه من مياد.!

جوابشو ندادم.

دوباره گفت - از وقتي تو رفتي .. اين رمز دار شده!!

متعجب پرسيدم- چي ؟؟

لبخند كم رنگي زد- هيچي بيخيالش...

سريع وارد آيديم شدم.

با ديدن اينباكس پر از ايميلاي جديد مخم سوت كشيد!!!

از اون همه.. (9)نه.. تاش از وكيلم بود و بقيشم از الياس .

هول شدم.. آخه الياس چرا اين همه فرستاده ؟؟ هشتاد تا !!!

مضمون ايميلاي روژان وكيلم اين بود ... فرهاد در به در دنبالمه ! نوشته بود كجايي ؟ مواظب خودت باش در مورد ديويد هم نوشته بود كه هيچ خبري ازش نيست و نوشته كه فكركنم زنده است!!

يه كم خوشحال شدم.. ولي بخاطر فرهاد ناراحت شدم .. چرا دنبالمه؟ ديگه چي از جونم مي خواد؟؟

صداي مهراد وسط افكارم پارازيت انداخت - روژان كه وكيلته.. ولي اين سامي كيه؟؟

سريع گفتم- بعدا برات تعريف مي كنم.

پيام هاي الياسو باز كردم.. هرچي بيشتر مي خوندم.. بيشتر خجالت زده مي شدم! فكركنم صورتمم حسابي ملتهب شده باشه ! درسته كه همه پيامها انگليسي بود.. ولي مطمئنم كه مهراد خيلي راحت مي تونه بخونه!.. براي همين سريع واسه روژان پيامي مبني بر اينكه كجام و چي كار مي كنم ..نوشتم و ارسالش كردم و بعد از چند لحظه از ياهو خارج شدم.

لپ تا پو بستم.

سرمو انداختم پايين...

بعد از لختي سكوت پرسيد- چي شد؟؟ چرا اين قدر برافروخته شدي؟؟

و بعد با لحن پرتمسخري ادامه داد - فقط از غم و غصه هات گفتي!! من ساده رو بگو چه زود باورت كردم !!! ههه... پس اين مدت هم چين بهت بد هم نگذشته! !!.. چرا بد بگذره!! وقتي يه نفر بوده كه اين قدر قربون صدقه ات بره ..!! ها!!! چيه!! چرا جواب نمي دي؟؟ خوب واسه خودت خوش گذروندي!! اصلا مي دوني چيه؟؟!!!...هرچي كشيدي حقت بوده !!!!!

با اين حرفش انگار تو قلبم خنجر فرو كردند...!

دستمو گذاشتم رو قلبم و خم شدم رو صندلي..

نشست پايين پام و با تمسخر گفت- واسه من فيلم بازي نكن!!!

اشك تو چشمام تبديل به قطره هاي لغزون رو صورتم شد ... نگاه غمگين و باروني مو به چشماش دوختم و گفتم - زود قضاوت نكن ! بازم داري تهمت مي زني!

- ههه!! باز چه داستاني مي خواي به هم ببافي !!!

معترض و ضعيف گفتم- مهراااددد!!

- چيه چرا داد ميزني!!

با زحمت اشك صورتمو پاك كردم و با كمك گرفتن از صندلي رفتم روي كاناپه نشستم.

فكر كنم رنگم خيلي پريده بود!! چون مهراد موضعشو عوض كرد و گفت- بازم قلبت درد مي كنه!

در حالي كه دراز مي كشيدم.. با كنايه گفتم- آره!! اما نه از بيماري.. بلكه از بي وجداني !!!

كلافه و مستاصل نگاهشو به چشمام دوخت.. بعد از مكثي گفت - مي رم قرصتو بيارم...

به نيم دقيقه نكشيد كه برگشت با يه ليوان آب و يه قرص قرمز رنگ.

بعد از خوردن قرص.. براي چند لحظه چشمامو بستم و گفتم- سامي.. همون مرد جووني بود كه توي اون روز بخصوص جلوي دفتر وكالت ديدمش !!! البته اسم اصليش الياسه.. ولي خودش سامي رو بيشتر دوست داره.. مخفف ساميار . درضمن خواهرزاده وكيلمه! يعني خانوم روژان پژويان !!

چشمامو باز كردم با كنايه و تاكيد گفتم- اونا از من و تو به دين و عقايد و اعتقادات ايراني و اسلامي شون پايبند ترند! فقط دست تقدير و روزگار براشون هجرت به كانادا رو مقدر كرده!!

نگاهشو ازم گرفت و آروم گفت- پس اون ايميلا...

- مقصر منم كه اون بهم علاقه مند شده ؟؟؟؟ خدا شاهده من هيچ وقت رفتاري نكردم كه بخودم جذبش كنم! يعني اون قدر ذهنم مشغول و درگير بود كه جايي واسه فكركردن به الياسو نداشتم! !! من فقط اونو به چشم يك وكيل قانوني مي ديدم كه گاهي وقت ها كمكم مي كرد نه چيز ديگه اي!

- خب پس يعني اين عشق و علاقه يك طرفه است؟؟

- صد در صد!! شك نكن!! درسته بعنوان يك دوست.. خيلي دوسش دارم.. ولي نمي خوام اونو هم مثل خودم بدبختش كنم.!!

- پس چرا بي خيالت نشده؟ چرا اينقدر راحت و خودموني بهت پيام داده؟

- نمي دونم!!! من همون جا هم كه بودم بهش گفتم قصد ازدواج دوباره ندارم. تازه اون از تمام بدبختيام خبر داره !! البته بجز يكي.. كه به هيچ كس نگفتم...در ضمن اون حرف خاصي نزده بود كه تو اين قدر شلوغش كردي!!؟

برافروخته و عصبي نشست روبروم و در حاليكه چشماش از خشم برق مي زد گفت - اااا ....!!!! حرف خاصي نزده بود !! پس اينكه نوشته بود.. (دلم برات تنگ شده.. كجايي !! چرا بي خبر رفتي؟.. دلم چشاتو مي خواد...!! يه روز كه صداتو نمي شنوم.. برام جهنم مي شه؟!! نبينم گريه كني!! چشات باروني بشه!!!!!!) ....... بسه يا بازم بگم ....!!

مي دونم حرفم اشتباه بود ولي توقع اين برخورداشو نداشتم با ناراحتي گفتم - تقصير من نيست! اون هيچ وقت رو در رو اين حرفا رو نمي زد! شايد اين پياماشم از رو دلخوري باشه!!!..خواهش مي كنم بس كن!! سرم داد نزن ... خودت تا حالا به كسي اين حرفا رو نزدي؟! تا حالا عاشق نشدي ؟؟الياسم همون طوريه!! اون يه عاشقه!! يه عاشق پاك!!! اما من لياقتشو ندارم! چون مثل اون پاك نيستم!...

بلند شدم كه به اتاق خودم برم... مچ دستمو گرفت..! دستش خيلي داغ بود!!!

دستم سوخت... آروم دستمو بيرون آوردم و برگشتم بهش نگاه كردم .....

يه چند ثانيه اي تو سكوت بهم خيره شديم ....

اين سكوت پر از فرياد رو .. صداي مهراد در هم شكست.!

- كدوم احمقي گفته كه تو پاك و زلال نيستي؟؟

نگاه معناداري كردم... يعني خودت...

- معذرت مي خوام ..عصبي شدم.. يه چيزي گفتم تو به دل نگير..!!

نگاهم دلخور شد... فقط يه چيزي گفتي...!

- مي دونم حق با نگاهته!! حرفاي زشت و ناپسندي زدم!! ولي تو خودتو بذار جاي من! اگه بعد پنج سال اوني كه خيلي دوسش ...

كلافه نگاه ازم گرفت و ادامه داد - تو روخدا اون طوري نگام نكن !!! با نگاهت محكومم نكن!!!

دوباره تو چشام زل زد- ببخش !!!

از لحنش دلم لرزيد.. نمي دونم تو صداش چي بود كه نگام مهربون شد؟؟

گفتم- باشه!! ولي دفعه ي آخرت باشه كه زود قضاوت مي كني!!!

نفسي از سر آسودگي كشيد و گفت- نوكرتم به مولا...!

******

عطر كودكي...

**************

******

انگار روزها و ساعت ها با من لج كردند! هر چقدر كه من دوست داشتم ديرتر بگذره..اما ساعت ها.. نه! با هم مسابقه گذاشتن !!

امروز روز موعد ديدار من با خانوم جون و مهرنازه !

نمي دونم چرا اين همه بي قرارم ؟

دست و دلم مي لرزه !

نه از ترس.. بلكه از شوق ديدار.

الان كه با خودم فكرمي كنم.. ده سال از آخرين ديدارمون گذشته!

ده ساله كه آغوش پر مهرشو نداشتم!

واقعا چطور تونستيم از همديگه دور باشيم ؟؟

واي از دست روزگار و اتفاقاتش كه اين همه بينمون فاصله انداخته!!!

خودمم از اين همه انس و الفت با خواهر مادربزرگم حيرت زده ام !

واقعا چرا من خاله ي پدرمو حتي از مادرم.. از مادربزرگام.. بيشتر دوستش دارم ؟ يا حتي مي تونم خيلي رك بگم ! من فقط خانوم جون رو دوست دارم و بقيه رو از رو اجبار تحمل مي كنم!

برام سواله چرا ؟؟؟

ولي متاسفانه تو اين همه سال نتونستم جوابي براش پيدا كنم !

از افكارم و سوالام خسته شدم.. سعي كردم كه فكرمو مشغول انتخاب لباس براي اين ديدار فوق العاده كنم.

رنگ نارنجي خوش رنگ رو براي انتخاب لباس در نظر گرفتم.. آخه خانوم جون عاشق اين رنگه !مخصوصا تو تن من!

بالاخره يك كت دامن نارنجي پيدا كردم .. با تركيب رنگ كرمي و عسلي.

واقعا عاليه !!!

يك شال قهوه اي روشن كه بيشتر به نارنجي مي زد رو هم برداشتم .

يادش بخير اين لباسا رو همراه الياس خريدم .. سليقه ش حرف نداره !

خودمو تو آينه برانداز كردم.. خوب به نظر مي رسم .. اما چهره م رنگ پريده س !

در اين مدت خيلي ضعيف و رنجور شدم .. سعي كردم با لوازم آرايش يك شادابي مصنوعي به چهره م ببخشم !!

با تركيب سايه هاي روشن و نارنجي .. يه سايه به رنگ غروب درست كردم و پشت پلكام كشيدم.

از آينه فاصله گرفتم و نگاه آخر رو بخودم انداختم .. الان بهتر شدم. !

در همين لحظه صداي مهراد اومد...

- ماندانا حاضري ؟ الان مي آن .. زود باش !!

جواب دادم - آره حاضرم نگران نباش .

- پس بيا بيرون ديگه.. موندي تو اتاقت كه چي بشه ؟

درو باز كردم و اومدم بيرون ...

- چقدر غر مي زني اومدم ديگه!!

بعد از اينكه سر تا پامو خوب كنكاش كرد , گفت - اه!! ماي گاد!! وري وري نايس!! ... چه خبره خانوم؟ مي خواي خانوم جونو روونه ي بيمارستان كني ؟!!

- ااا مهراد زبونتو گاز بگير ! خدا نكنه ! مگه چي كار كردم ؟

- تازه مي گي چي كار كردي؟ اگه يه كم خودتو دقيق تر تو آينه مي ديدي متوجه منظورم مي شدي !

- لطفا فلسفي نكن! واضح حرفتو بگو كه منم بفهمم.

صداشو با يه سرفه ي دروغكي صاف كرد و اومد جلوتر...

- عارضم به خدمتت كه اگه يه مقدار... از بستني شكلاتيارو هم استفاده مي كردي..... مي شدي...... يه دسر فوق العاده براي بعد ناهار..!!!

بعد گفتن اين حرف آروم آروم عقب گرد رفت و صداي قهقهه ش سكوت فضاي سالن رو منفجر كرد!

من هم با اينكه خندم گرفته بود اما خودمو كنترل كردم! فقط براش چشم غره اومدم !!!

پايان خنده ي مهراد با شنيدن زنگ خونه هم زمان شد !!!

ضربان قلبم ناخودآگاه افزايشي شد!! تمام بدنم از فشار استرس داغ شد !

مهراد يه نگاه به من انداخت و با آرامش گفت - تو همين جا تو اتاقت بمون تا خودم بيام پيشت !

فقط تونستم سرمو تكون بدم ...!

مهراد رفت .

من هم آروم آروم بسمت پنجره ي اتاقم رفتم .

با باز شدن در..توسط مهراد... اولين نفري كه وارد شد.. آرامش كودكي هام بود!!!

با ديدنش سرتا پام پر از شور و اشتياق شد !!

ناخودآگاه بسمت در اتاق عقب گرد كردم!

سريع از پله ها بسمت درب حياط پرواز كردم ! .. هيچي نمي ديدم ! فقط خانوم جون جلوي چشام بود!!

رفتار و حركاتم دست خودم نبود .. خيلي دلتنگش بودم!! حالا كه مي بينمش ..مي فهمم واقعا دلم تنگه براش!!!

نزديكش كه شدم .. خودمو تو آغوشش انداختم و بناي گريه سر دادم !!!

بدنم دچار لرزش بود!!!

بي چاره هنوز تو شوك بود!

چون هيچ واكنشي نشون نداد..

اما بعد چند ثانيه.. كه برام يه عمر گذشت ! دستاي پرمهر و نوازشگرش رو.. رو سرم حس كردم. بيشتر تو آغوشش فرو رفتم .

فكركنم يه نيم ساعتي رو تو همون حالت بوديم !! كه بالاخره با صداي شاد يه دختر جوون به خودم اومدم.

عطر تنشو با يه نفس عميق به ريه ها م كشوندم و آروم ازش جدا شدم .

- مهراد !! اين دختر خانوم خوشگل كيه كه منو تحويل نمي گيره؟؟

قبل از اينكه مهراد چيزي بگه.....

خود خانوم جون جواب داد - ماندانا ي من !!!

اون دختر جيغ كشيد و اومد سمتم و گفت - واي خداي من !! ماندانا تويي؟؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود !؟؟

لبخندي به روي اشكام زدم و به آغوش دوست داشتنيش فرو رفتم.. در همون حال با بغض گفتم - منم همين طور! خواهري خوشگلم.. خيلي دلتنگت بودم !!!

با خنده زد به پشتم.. گفت - آره! تو كه راس مي گي!! واسه همين نيم ساعته منو مچل خودت كردي!!؟

با اين حرفش هر چهار نفرمون خنديديم ...

يه دستمو به بازوي خانوم جون حلقه كردم و دست ديگمو به بازوي مهرناز آويختم .

مهراد گفت - منم كه بوقم !!!

با خنده بر گشتم پشت سرمو نگاه كردم .. مهراد با دو تا چمدون بزرگ داشت هلك هلك ميومد!!

گفتم- شرمنده دو تا دست كه بيشتر ندارم !!!

خانوم جونم گفت - خب خاله جان مگه مجبوري!! يكي شو ببر! بعد دوباره بيا يكي ديگشو ببر!!

مهراد خنديد- خيلي ممنون از راهنماييتون! مستفيض شدم!!

دلم به حالش سوخت!

از مهرناز و خانوم جون جدا شدم.. و تا خواستم چمدونو بگيرم ...

دستشو آروم عقب كشيد و با محبت گفت - نمي خواد عزيزم .. شوخي كردم .

سرشو آورد پايين تر- چقدر خوبه كه هميشه خوشحال باشي! اين برق خوشحالي تو چشمات داره منو آتيش ميزنه!!!

قلبم از حركت ايستاد! متعجب نگاش كردم!!

گفت - برو تا بيشتر از اين نسوزونديم !!!

آروم و با شتاب و بدني گر گرفته بسمت خانوم جون برگشتم!!!

نمي دونم چرا تصوير فرهاد و ديويد تو ذهنم شكل گرفت؟؟؟

غمگين شدم.... خواستم دوباره دستمو دور بازوش حلقه كنم.... اما منصرف شدم!!

سرمو انداختم پايين و باهاشون هم قدم شدم .

اشك چشام تمومي نداشت!!!

يه دفعه دستي در آغوشم كشيد و با صداي پر از بغضي گفت - ماندانا ي من بسه ديگه!!! اينقدر اشك نريز من طاقتشو ندارم !!!

جوشش اشكام بيشتر شد!!

- ماني من!! گريه نكن! نبينم چشاي دخترم غمگين باشه !!

جواب ندادم...

- ماني جان! محض رضاي خدا ديگه گريه نكن !!!

تند و عصبي از آغوشش بيرون اومدم و گفتم -ماندانا !!! منو ماندانا صدام بزنيد!

متعجب گفت - اما .. آخه تو هميشه دوست داشتي كه من صدات بزنم ماني ...!

- خواهش مي كنم ديگه نگين! من ماندانا م ...!!!

******

به رنگ آتش...

**************

******

مهرناز - خاله شما چطوري آنيتا رو شناختين ؟ آخه من كه نتونستم.!

خاله نفس عميقي كشيد و گفت - اول از رنگ موهاش.. اما بعد با ديدن چشماش.

مكثي كرد و ادامه داد - نمي دونم به سرش چي اومده كه چشماش ديگه مثل قبلنا نمي تابه! ديگه ازشون آتيش نمي باره !

لبخند كوتاهي زد و مجددا ادامه داد - مي دوني! من هميشه با ديدن خورشيد.. زماني كه مي خواد طلوع كنه.. ياد چشماي آني ميفتم! تا حالا توجه كردي مهرنازم؟

- نه زياد! ولي از فردا بيشتر دقت مي كنم.

وقتي وارد سالن شدم خاله و مهرناز صحبتاشونو قطع كردند .

خاله گفت - كجا رفتي عزيز دلم؟ بيا اينجا پيش خودم كه ديگه طاقت دوريتو ندارم.

لبخند مصنوعي زدم و كنارش نشستم.

مهرادم همون لحظه با يه سيني شربت رسيد.

مهرناز با خنده گفت - الهي قربونت برم از وقت شوهر كردنت داره مي گذره! بايد به فكر باشيم و گرنه ممكنه با اين همه هنرمندي رو دستمون بمونيا!!

مهراد در حاليكه سيني رو روي ميز قرار مي داد جواب داد - تو فعلا بهتره به فكر خودت باشي ! داري از بيست و شش رد ميشيا!!

- خيلي بدجنسي!! من تازه اسفند مي شم بيست و شش ساله.. بعد تو از الان داري اينو مي گي !

- اووووه !!حالا انگار تا ماه اسفند چقدر مونده !!همش دو ماه ديگه .

قبل از اينكه مهرناز اعتراض كنه ...

خاله گفت - بچه ها بس كنيد ديگه! سرم رفت!!

ديگه چيزي نگفتند و خودشونو با شربت مشغول كردند.. من هم ليوان شربتمو برداشتم و چند جرعه نوشيدم .

سكوت دل گيري بر فضا حاكم شد.. نمي دونم چرا از اين سكوت مي ترسم؟؟

دوباره ليوانو به لب هام نزديك كردم كه صداي مهرناز سكوت رو شكست...

- راستي آنيتا از شوهر خوش تيپت چه خبر؟ نيومده ايران!!؟

شربت به گلوم پريد كه باعث شد به سرفه بيفتم !!

خاله ضربه آرومي به كتفم زد.. اما بازم سرفه ام قطع نشد!

مهراد با سرعت يه ليوان آب برام آورد ..نمي تونستم آبو بخورم! نفسم بالا نميومد!!

مهراد اومد پشت سرم نشست و دو طرف كتفمو گرفت و با ضربه نسبتا محكمي كه زد راه نفسم باز شد!!

بيحال و بي حس افتادم تو آغوشش.

خاله با چشماي نمناك و مهربونش اومد پايين مبل دستامو گرفت تو دستاش.. گفت- چي شدي قربونت برم ؟من كه ديگه داشتم پس مي افتادم !!

دستامو بوسيد و سرمو آروم تو بغلش گرفت .

يه چند لحظه اي تو آغوشش بودم..

كه مهراد با صداي گرفته اي گفت - اجازه بدين همين جا دراز بكشه.. هنوز رنگ صورتش كبوده !!!

بعد اين حرف بلند شد..

خاله هم هم زمان روي مبل نشست و من سرمو رو زانوش گذاشتم.

چشمم به مهرناز افتاد كه يه گوشه ي كاناپه با چشماي سرخ مچاله شده !!

با صداي ضعيفي گفتم- خواهري گلم !نبينم اشكتو!! چيزي نيست.. خوبم.

بعد آروم رو كردم به مهراد و ادامه دادم- از وقتي اومدم اينجا جز دردسر و ناراحتي كار ديگه اي انجام ندادم!

اخمي كرد و گفت- بعدا صحبت مي كنيم فعلا استراحت كن !!

مهرنازم اومد كنارم و گونمو بوسيد.

دستشو گرفتم تو دستام از سردي دستاش شوكه شدم گفتم- آروم باش عزيزم.. ببخشيد كه ترسوندمتون !

خاله- نه عزيزم اين چه حرفيه ؟ اتفاق ديگه.. پيش مياد!!

******

راز...

*****

******

شب كه مي خواستيم بخوابيم خيلي دوست داشتم برم پيش خاله (خانوم جون) بخوابم.. اما به دلايلي خواسته مو زير پا له كردم! و بعد از گفتن شب بخير و خداحافظي.. تنهايي بسمت اتاقم رفتم.

رو تخت ولو شدم... خيلي خسته ام.. خسته از اين همه مخفي كاري!! خسته از اين ناديده گرفتن خواسته هام!!! از خودم..از زندگي.. از خاطراتم... اه ه ه ه !!! لعنتي!

دلم مي خواد سرمو بكوبم به ديوار! تا كي اين راز رو تو سينم مخفي كنم ؟ بخدا دلم پوكيد! ديگه چقدر هراس؟ چقدر احتياط؟ چرا هيشكي پيدا نمي شه تا دردمو بگم؟ چرا نمي تونم به كسي رازمو بگم؟

.... خدايا كمكم كن !!

....تو رو قسم مي دم به اون بنده اي كه از همه بيشتر دوسش داري..

كمكم كن! نذار تو تنهاييام اسير بشم !!

نذار محكوم بشم به گناه ... گناه نكرده!! خدايا!!!!

هنوز داشتم تو دلم فرياد مي زدم كه صدايي توجهمو بخودش جلب كرد..!!

انگار از اتاق كناريم بود.. فكركنم مهرنازه... گوشمو به دريچه كولر نزديكتر كردم...

صداي مهرناز بود داشت با خنده با يكي صحبت ميكرد...

***

- تازه امروز اومديم...

-...

- آره جات خالي.. كاش تو هم بودي.

-...

- نمي دونم.. همه كارها رو مهراد انجام داد.

-...

- واه!!! مگه تا حالا بهت نگفته بودم؟

-...

- خيله خوب !حواس پرت !دوباره مي گم.. مهراد برادرمه ديگه !

-...

- اي بابا ! گفتم ديگه قبلا!!

-...

- تو تهران داره درس مي خونه.. يعني درسش تموم شده .. اما براي فوق دكتراش داره پروژه آماده مي كنه .

-...

- چه مي دونم؟ تو هم چه سوالا مي پرسي! ؟

-...

- يه آزمايشگاه مجهز و شيك داره.. يعني كلا خونه اش يه قسمت جدا داره براي كارهاي پزشكيش!

-...

- چه عجب! يادتون اومد آقا !!...راستي يه چيزي.. امروز بعد سالها خواهرمو ديدم.. البته خواهر واقعي نه! دست خواهري داديم .

-...

- يه چندسالي كانادا بوده تازه برگشته.

-...

- واه!! اسمشو مي خواي چيكار ؟

-...

- بايد بدونم يا نه؟!!

-...

- خيلي پررويي!! حالا چند شب ديگه يه مهموني داريم به مناسبت تولد خاله ام.. تو رو هم دعوت مي كنم.

-...

- اي بابا!! چه گيري دادي؟ مي خواي چيكار ؟

-...

- خيله خوب! چرا ناراحت مي شي؟ اسمش ماندانا س...!

.....

- الو.. الو.. الو شاهرخ.. شاهرخ ... چرا قطع شد؟؟

***

با حالي گيج و گنگ نشستم روي تخت!!

يعني شاهرخ كيه؟ چرا اسم من براش مهمه ؟؟

واي نكنه شاهرخ همون دوست فرهاده !!!؟

نه بابا! مهرناز كجا؟ شاهرخ كجا ؟

آخه مهرناز چرا از من گفت ؟

نمي خوام كسي از اومدنم خبر داشته باشه ..!!

سرمو تو بالش فرو كردمو آروم ناليدم- خدايا كمكم كن! تنهام نذار!!

*****

سايه ي سياهي...

******************

******

با بي حوصلگي مشغول كتاب خوندن بودم...

بيرون از اتاقم سر و صداي مهرناز مي اومد .. قراره با مهراد براي خريد بره پاساژ يكي از دوستاي مهراد .

منم مي خواستم براي خاله هديه اي تهيه كنم.. اما راستش از بيرون رفتن وحشت داشتم!

ههه!!! انگار فرهاد اون بيرون شمشير بدست منتظر من وايساده !!

چه توهماتي دارم من!!

كتاب رو بدون اينكه چيزي ازش بفهمم بستمو گذاشتم رو ميز.

با سستي و رخوت بطرف پنجره رفتم .. هم زمان كه نگاهم به كوچه معطوف شد احساس كردم سايه ي سياهي بسرعت از مقابل چشمانم عبور كرد!

تپش قلبم خودبخود تند شد !

با دقت بيشتري اطراف كوچه را كنكاش كردم اما هيچ سايه ي سياهي نديدم !

از پنجره فاصله گرفتم و همين كه مي خواستم برگردم.. صداي كوبيدن شدن در اتاقم باعث شد از جا بپرم! با رنگ و رويي پريده و پاهايي لرزان بسمت در رفتم و قبل از اينكه دستم دستگيره را لمس كند.. مهرناز روبرويم ظاهر شد!

نفس حبس شده ام را آزاد كردم و باسستي روي نزديك ترين مبل نشستم.

مهرناز با نگراني گفت - چرا رنگت پريده ؟

دستم رو از روي قلبم برداشتم و با لبخندي كم حال گفتم - چيزي نيست عزيزم..يه كم ترسيدم همين !

- واي ببخشيد! دست خودم نيست! عادت دارم محكم در بزنم !!

-اشكال نداره حالا چي كار داشتي؟

غرغركنان گفت - يعني چي كه با ما نمياي؟ چيه همش تو اتاقتي؟. . . پاشو بريم بيرون.. يه دوري بزنيم... يه حال و هوايي عوض كنيم.

سرمو انداختم پايين - نميشه عزيزم! خودتون برين.. به مهراد گفتم كه چه كادويي براي خاله از طرف من بگيره.. بنابراين ديگه لازم نيس كه من ...

- من اين حرفا حاليم نمي شه ! پاشو زود.. تند ..سريع ..حاضر شو !

با شيطنت گفت - قراره مهمون مهراد باشيم! پس پاشو دو تايي بريم كه مهرادو كچل كنيم! آخ چه كيفي ميده!!

- مهرناز.. عزيزم.. گفتم كه نمي شه! تو ام برو تا ديرتون نشه.

- اي بابا يعني چي ؟

مهرادم وارد اتاق شد و در جواب مهرناز گفت -عزيز من چرا اذيتش مي كني ؟ بذار راحت باشه..در ضمن ناهار از بيرون مي گيريم و دور هم مي خوريم.. حالا بسه ديگه بيا بريم .

مهرناز ديگه چيزي نگفت و با اخم و دلخوري خداحافظي كرد.

بعد از اينكه رفت ... مهراد گفت - مواظب خودت باش.. اگه چيزيم لازم داشتي باهام حتما تماس بگير! باشه ؟

- ممنون.. باشه.. حتما ! شما هم مواظب خودتون باشين.

- فعلا.

*****

با رفتنشون.. من هم براي اينكه از تنها بودن در اتاقم وحشت نكنم! بسمت پذيرايي رفتم و مقابل تلويزيون روي مبلي ولو شدم !

بي هدف زل زدم به تلويزيون!

نيم ساعت بدون وقفه خيره به تلويزيون بودم.

با احساس تشنگي از جا بلند شدم .. قبل از اينكه به آشپزخونه برسم.. صدايي از بيرون توجهم را بخودش معطوف كرد !

مسيرم را بسمت تراس تغيير دادم.. روي لبه تراس ايستادم و با تمركز بيشتري اطراف حياط را نگاه كردم .

يه لحظه حس كردم نوري بصورتم منعكس شد!... مثل فلش دوربين !!

دوباره به گوشه ي حياط زل زدم.. در كسري از ثانيه صداي برخورد چيزي به در و بعد از آن صداي ماشيني كه پرسرعت از جا كنده شد را شنيدم!!

با سرعت و اضطراب به طرف در دويدم.. سريع در را باز كردم و به وسط كوچه رفتم .... ماشين رفته بود!!!

آهي كشيدم و برگشتم...

نگاهم با درخشش چيزي روي زمين.. تيز شد!

نشستم... يك چيزي شبيه گيره بود!! ولي مخصوص كراوات بود!! اين مدلشو زياد ديدم.. چون فرهاد كلكسيون كراوات و متعلقاتش بود!!!

اما فرهاد هيچ وقت بدلي استفاده نمي كرد!! پس نمي تونه مال اون باشه!..

آشفته از جام بلند شدم...... پس مال كيه؟؟؟

****

پازل ...

*******

******

دو روز از اون اتفاق مي گذره و من هنوز نتونستم بفهمم كه چه كسي وارد خونه شده؟ هرچند احساسم بهم مي گه روزهاي سخت و عذاب آور در راهه!

به هيچ كس چيزي نگفتم! ههه!!! چه فايده داره ؟جز اينكه بي خودي ناراحت و نگرانشون مي كنم.

سعي كردم افكار منفي رو از ذهنم دور كنم !!

امروز مثلا بايد خوشحال باشم! تولد خاله جونه!

طفلك وقتي فهميد مي خوايم براش جشن بگيريم كلي خجالت زده شد.. ولي مهراد و مهرناز متقاعدش كردند.!

يك ساعته نگاه زل زده ام بين آينه و لباساي رو تختم در نوسانه.. به اصرار مهرناز مجبورم يه لباس شب پر زرق و برق بپوشم !! پوشيده س.. ولي خيلي جلب توجه مي كنه!

هرچي به مهرناز مي گم.. بابا !خودم كلي لباس دارم! گوش نمي كنه !

اونروز كه رفتند خريد يه لباسم واسه من خريده.

سايزمون تقريبا يكيه .!

از حق نگذرم خيلي قشنگه! ولي از جلب توجه و زرق و برقش متنفرم!!!

رنگش سرخابيه كه با نارنجي و رنگهاي لايت ديگه تركيب شده .

بلنديش تا مچ پامه و آستيناشم سه ربع و با طرح هاي چندلايه.

اما تا دلت بخواد تزئينات و ريزه كاري..!!... دور يقه... سر آستين... كمربند ...!!

با اكراه از روي تخت برداشتمش و پوشيدم.!

يه لحظه خودمو نشناختم... يعني واقعا اين منم؟؟ من؟؟؟

مني كه اين همه سختي كشيدم؟!!

با تعجب خيره شدم به خودم!! چطوري جون سالم به در بردم؟؟ چي شد كه تونستم دوباره برگردم ايران ؟؟يعني اين مانداناس؟؟

نه...!!! ماندانا ديگه وجود نداره!!! همون شب مرد!! پرپر شد!!

اين يكي ديگه س!! آره..!! درسته!!! .. ماندانا مرده!!!.. مرده.. مرده ...!!

نفهميدم چي شد كه تصوير تو آينه تكه تكه شد؟!

به دستام نگاه كردم.. هيچ زخمي نداشت ! پس چرا آينه شكست؟؟

يه چيزي سر خورد.. افتاد رو پام ..حالا فهميدم !!!... چه بهتر كه كاور لباس دستم بود.. و گرنه دستام خوني مي شد !! چه قدر خوب شد!!! از خون متنفرم!!! متنفرم!!! متنفرم!!!

- ماندانا !! عزيزم چرا داد مي زني !؟؟

تصوير تكه تكه مهراد تو آينه نگاهم شكل گرفت ..

فقط گفتم - برو بيرون ! چيزيم نيست .

- با خودت چي كار كردي ؟ زخمي شدي ؟

با خشم بسمتش چرخيدم .. گفتم - برو بيرون !! مگه نمي شنوي !!

با لحن تندي ادامه دادم - اصلا كي به تو اجازه داد بياي داخل ؟؟ .. همين طوري سرتو انداختي مثل .. مثل.. اه ه ه .. برو بيرون تا بقيه هم نفهميدند..!!

دستشو مشت كرد و عقب عقب بسمت در رفت... لحظه ي آخر با يك حركت تند چرخيد و همزمان مشتشو به در كوبيد و با يه نيم نگاه تند در رو محكم به هم زد ! طوري كه از جا پريدم !!

صداي خاله و مهرنازو مي شنيدم كه مي پرسيدند ..چي شد؟ صداي چي بود؟ صداشون از طبقه پايين مي اومد.. ديگه نفهميدم مهراد چي جواب داد؟!!

چرخيدم بسمت آينه ... از ديدن خودم حالم به هم مي خورد ... واسه همين سريع يه شال و يه جفت صندل پاشنه دار مشكي برداشتم و پوشيدم .. از اتاق خارج شدم!

قبل از اينكه كسي ببينم .. خودمو تو دسشويي انداختم و بدون نگاه كردن به آينه.. دست و صورتمو با آب سرد شستم .

با كشيدن چند تا نفس عميق .. از اتاقك بيرون اومدم.

******

احساس خطر...

***************

*

******

وسط راه پله ها..چشمم به نگاه حيرت زده يه نفر گره خورد...

آروم..آروم از پله ها اومدم پايين.

دستم هنوز رو حفاظ فلزي پله ها بود ..

هر دومون همون طور بي حركت بهم خيره مونديم..

دستي.. مردانه.. قوي و خشن! روي شونه ام قرار گرفت.. اينو از فشاري كه به شونه م وارد كرد احساس كردم.

برگشتم... چشماي قهوه اي خوشرنگ شكلاتيش عصبي و غمگين بود..

صداشو از لابلاي دندوناي بهم فشرده ش شنيدم..

- چيه؟ يه ساعته زل زدين به هم؟!!

دستمو آوردم بالا.. گذاشتم رو دستش.. تا از زيادشدن لحظه به لحظه ي نيرو و فشارش كم كنم.. با زبون چشمام بهش گفتم.. دستتو بردار! شونه م شكست!!

دستشو شل كرد.. اما برنداشت !

با صداي آرومي گفتم - نمي دونم چرا نسبت بهش احساس خوبي ندارم؟

- مي شناسيش؟

- نه! اما ازش مي ترسم!!

با ملايمت شونه مو نوازش كرد..

- چرا ترس؟! نبايد بترسي! اون قراره فاميل بشه با ما.

- فاميل ؟؟

- آره .. مهرناز اونو بعنوان نامزدش معرفي كرده.

- اسمش چيه؟.. يعني منظورم...

- چرا دست و پاتو گم كردي؟.. آروم باش.. بهت قول مي دم كه هيچ ترسي وجود نداره !..

حرفاش آرامش دهنده بود.. ولي من نمي تونم اين احساس بد رو از خودم دور كنم!

- معرفي نمي كني مهرادجان؟

- اوه, ببخشيد! چرا حتما!

دستشو دور شونه م حلقه كرد و با لبخند دست چپشو بسمت اون اشاره كرد و ادامه داد- ايشون شاهرخ خان.. نامزد مهرناز جان ! .. ايشون هم...

آروم منو بخودش فشرد- ايشون .. ستاره سهيل.. ماندانا خانوم!!

اينقدر از شنيدن اسمش شوكه بودم كه متوجه دستش نشدم! به منظور دست دادن با من دستشو آورده بود جلو.. ولي من همون طور گيج و گنگ خشك شده بودم !

با صداي تقريبا نگران مهراد بسمتش نگاه كردم ..

نمي دونم از نگاهم چي خوند.. ؟. كه سريع از شاهرخ عذرخواهي كرد و با گفتن ماندانا حالش خوب نيس! بسمت تراس رفتيم.

روي يكي از صندلي هاي چوبي نشستم.. در حالي كه دستام تو دستاي مهراد قرار داشت ..

مهراد - چت شده؟ چرا اين قدر يخ كردي ؟

- خوبم مهراد.. ببخش كه ترسوندمت.. نمي دونم چه مرگم شد؟.. ولي.. فقط....فقط... اينو مي دونم كه نمي تونم به شاهرخ اعتماد داشته باشم..! راستش .. راستش ..

نفس نفس مي زدم.. بازم قلبم درد مي كرد..

مهراد درحالي كه آروم پشتمو نوازش مي كرد - آروم.. آروم.. خواهش مي كنم اينقدر خودتو اذيت نكن..! برات خوب نيس.. قرصت همراته؟..

سرمو تكون دادم!

- پس يه لحظه تنهات مي ذارم.. مي رم از اتاق كارم ميارم..باشه!؟

با صداي ضعيفي گفتم - باشه..

مهراد از پنجره بازي كه پشت سرمون بود.. خودشو انداخت تو خونه.. فكركنم چون كسي مزاحمش نشه..از پنجره رفت داخل !!

دو دقيقه بيشتر نشد كه اومد.

قرصو ازش گرفتم و انداختم تو دهانم و با چند جرعه آب قورتش دادم.

مي خواستم سرمو بذارم رو ميز.. كه مهراد مانع شد.. !

منو كشيد سمت خودش و گفت - نبايد خم بشي.. ممكنه بيشتر به قلبت فشار بياد..!

به بازوش تكيه كردم و چشمامو بستم..

دو سه دقيقه بدون هيچ حرفي سپري شد ..

احساس كردم صورتشو آورده پايين مقابل چشمام.. يه كم مكث كرد و آروم پرسيد - بهتري..؟

چشامو نيمه باز كردم - آره .. خوبم!

- حالا مي تونم بپرسم.. از چه لحاظ از شاهرخ مي ترسي ؟؟

آروم ازش جدا شدم.. - نمي تونم درست بگم از چه لحاظ؟.. فقط احساس مي كنم ,مرموزه..! يه جوريه..! يعني احساسم درست.. مثل اولين باريه كه.. با.. با.. فر.. فرهاد رو در رو شدم ..!!

******

- شماها اينجايين؟ سه ساعته دارم دنبالتون مي گردم !

مهرناز بود.. يكم كه اومد جلوتر با لحن نگراني گفت - چي شده عزيزم ؟چرا رنگت پريده؟

لبخند نيمه جوني زدم - چيزي نيس..خوبم ..نگران نباش.. الان ميايم پيشتون .

- باشه پس زودتر بيابين ...

***

- مي توني بلند شي؟

- آره.

بلند شدم و ايستادم.

- در مورد اون قضيه نگران نباش! من تحقيق مي كنم !

- باشه.. مرسي .

- اوه.. اوه ..چه لفظ قلم!!

خنديدم .

- آها.. اين شد.. حالا بريم .

***

تا آخر مهموني حواسم به شاهرخ بود.. رفتارشو زير نظر داشتم.. هرچي بيشتر مي گذشت..متاسفانه بيشتر پي به شباهتش با فرهاد مي بردم .. همون لحن گيرا و جذاب... همون اظهار عشق و علاقه پر شور... ولي در عين حال .. مرموز و زرنگ.. اين وسط.. دلم بحال مهرناز مي سوخت.. اگه ثابت بشه شاهرخ آدم كلك بازيه ..!!

با شنيدن صدايي.. به پشت سرم چرخيدم .. احساس كردم بدنم منجمد شد.. نگاهش خيلي سرد و مرموزه...! تا ديد.. دارم بهش نگاه مي كنم .. با خونسردي و بي اعتنايي آشكاري گوشي شو كه رو ويبره بود .. داشت زنگ مي زد.. پاسخ داد و هم زمان مسيرشو به بيرون از سالن تغيير داد !!

خيلي كنجكاو بودم بفهمم داره با كي حرف مي زنه ؟؟

آروم بلند شدم و سعي كرم خيلي ريلكس و بدون جلب توجه بسمت خروجي تراس برم..

از همون پنجره اي كه مهراد ازش استفاده كرده بود..زير نظرش گرفتم ...

خوب كه دقت كردم. متوجه شدم داره با لهجه ي سليس آمريكايي صحبت مي كنه..! و همچنين خيلي هيجان زده است..!

اينقدر غرق در مكالمه ش بودم كه.. نفهميدم چي شد..! صداشو از فاصله نزديكي شنيدم !!..

شديدا غافلگير شدم..زبونم بند اومده بود ..!

با تمسخر تو صورتم خم شد ..

- يك خانوم متشخص.. هيچ وقت فال گوش نمي ايسته ..!!

سرشو ازم دور كرد .. دوباره با كنايه گفت.. - اما اشكال نداره.. من از خانوماي متشخص فالگوش .. خوشم مياد..! مخصوصا تو.. عزيزم..!.. همراه با جمله آخرش.. يك چشمك زد و وقتي مي خواست بره .. دوباره چرخيد .. دستشو با حالت خاصي به لب هاش نزديك كرد و بوسيد.. دستشو مشت كرد.. آورد بالاتر و آروم بازش كرد .. با فوت كردن برام بوس فرستاد ..!!!

دوباره بطور كامل چرخيد و از ميدان ديدم خارج كرد.

تموم اين لحظات ..احساس ترس.. ضعف...گيجي و گنگي رو داشتم .. دستام يخ زده بود .. كلافه دستامو كشيدم بصورتم.. انگار مي خواستم حتي غباري از اون بوسه رو صورتم نمونه..!

حتي يه اتم.. يه ذره..!

آروم لب پنجره نشستم.. با خودم گفتم .... ديگه مطمئنم اين يه ريگي به كفشش داره!! و گرنه چرا اون حركات رو انجام داد؟؟

حالت وسواس بهم دست داد.. چندين بار دستمو به صورتم كشيدم.. و..بازم فكر كردم.. فكر.. فكر... از تمام اين افكار..فقط به يه جمله رسيدم... بي چاره مهرناز!

******

توان اينكه دوباره با اون روبرو بشم رو نداشتم..واسه همين از پله هاي مشرف به حياط رفتم پايين .. دنبال يه جاي دنج مي گشتم .. حياط خونه ي مهراد مستطيل شكله.. با دو باغچه.. يكي سمت راست.. يكي سمت چپ و راه بينشون با شش تا لامپ پايه اي محاصره شده .. محوطه باغچه ها رو بصورت پارك در آورده .. چندتا درخت بيد و درختاي هميشه بهار و همچنين پنج ..شش تا نيمكت طرح چوب كه نماي تنه ي درخت رو داشتند ..فضاي باغچه ها رو در بر داشت ..

من رفتم روي نيمكت سومي از باغچه ي سمت چپ نشستم .. چون اون قسمت كم نور تر بود .. يه چند دقيقه اي رو با صداي جيرجيرك ها و هوهو ي باد سر كردم .. كم كم سرماي فضا .. تو وجودم رخنه مي كرد .. دستامو دورم حلقه كردم ..بلكه بتونم خودمو گرم نگه دارم.. توي گير و دار درگيريم با سرما.. يه صداهايي توجهمو جلب كرد.. چشمامو بستم تمركز كردم.. عادتمه.. وقتي مي خو ام روي چيزي متمركز بشم چشمامو مي بندم...

انگار صدا از پشت ديوار مي اومد... صحبت كردن چند نفر تو ماشين.. پچ پچ هاشون خفيف بود... اما در يك لحظه صداي موزيكشونو بلند كردند...! طوريكه از جا پريدم ! در يك لحظه كه چشمامو باز كردم.. متوجه شدم يه نفر وارد حياط شد .. داشت با موبايل حرف مي زد.. مسيرش خروجي حياط بود ...

بله !! رفت بيرون !!

يعني اينا كي هستن ؟..چرا شاهرخ هي مي ره و مياد ؟.. اينقدر كنجكاو شدم ..كه از سرما يادم شد! ولي ديگه نمي خواستم مثل چند دقيقه پيش گرفتار بشم!! همون جا پشت يكي از درختا مخفي شدم...

شاهرخ اومد داخل.. دستش يه نايلون آبي رنگ بود .. محتوياتش شبيه چند تا خودكار بود.. ولي ظريف تر.. خوشبختانه يا بدبختانه!! چشماي تيز بين و دقيقي دارم... يكي از خودكارا رو درآورد ..انگار مي خواست تستش كنه... اوه !!! خداي من!!! خودكار نيست..!.. شبيه ..يه... سرنگه ..!!!

مي خواد چي كار؟؟ نكنه به مهرناز آسيب برسونه!!! قلبم اومده بود تو دهنم! نمي دونستم بايد چي كار كنم !؟

دوباره رفت بسمت ساختمون خونه ...!

ضعف و ناتواني رو كنار گذاشتم .. و با قدم هايي نامطمئن وارد سالن شدم ...با نگاهي به دور و برم متوجه شدم شاهرخ و مهرناز نيستند !!!

هراسون و مضطرب با چشم دنبال مهراد بودم... پيداش كردم... ولي از شانس بدم پشتش به من بود ! داشت بايه نفر هم سن و سال خودش حرف مي زد.. گمونم يا دوستشه يا همكارش ... چاره اي نبود! رفتم جلو.. پشت سرش ايستادم.. هم صحبتش متوجه من شد.. اشاره نامحسوسي به مهراد زد... مهراد برگشت.. با ديدن من لبخند گرم و مهربوني زد.. در حالي كه با اشاره از دوستش عذرخواهي مي كرد.. اومد نزديكتر.. با لحن ملايم و گيرايي پرسيد - كاري داشتي ؟

با زدن همين يه جمله تازه فهميدم براي چي اومدم؟ خيلي غيرمنتظره دستشو گرفتم و كشيدم يه گوشه... مهراد تعجب كرده بود.. با صداي هيس مانندي گفتم - شاهرخ و مهرناز كجان ؟؟

متعجب سرشو تكون داد - نمي دونم !!

قلبم ريخت ...

- ببين مهراد ...من الان شاهرخو ديدم كه با يه نايلون اومد تو خونه... داخل نايلون چند تا سرنگ بود... مي ترسم بلايي سر مهرناز بياره ..!!

- چي مي گي تو ؟من نمي فهمم !!

- بعدا توضيح مي دم! الان بايد بريم دنبال اون دو تا ...

- آخه...

- بيا مهراد!! توروخدا!! دل تو دلم نيست ...!

- باشه.. باشه.. بريم ..

- پايين كه نيستند!! بايد بالا رو بگرديم ..

رفتيم طبقه ي بالا...

پنج تا اتاق بود با سه تا سرويس بهداشتي..!

تك تك اتاقا رو باز كرديم.. اما هيچكي نبود ! اتاق آخري رو كه دستگيرشو تكون داديم.. ديديم قفله !!.. فكركنم رنگ از رخسار هردومون پريد...!

هيچ صداييم نميومد .. هنوز تصميم داشتيم در بزنيم.. كه.. در اتاق با شدت باز شد ...!

مهرناز بود ...

مهراد بخودش اومد پرسيد- چرا در قفل بود !؟

- هيچي! داشتم لباس عوض مي كردم! واسه همين درو قفل كردم ! الانم تا فهميدم دستگيره در تكون خورد.. ترسيدم! زود درو باز كردم...! ..چطور مگه؟ چيزي شده ؟

- نه.. نه.. فقط با شاهرخ كار داشتم..!

- شاهرخ ..؟ شاهرخ كه اومد ازت خداحافظي كرد ..!

- خداحافظي ؟؟..كي؟؟؟

- يادت نيست!!؟ اومد گفت جايي كار داره بايد زودتر بره ...!

مهراد يه كم فكر كرد- آره.. آره يادم اومد.. واي چقدر من گيجم!!

ناگهاني گفتم - ولي من خودم ديدم كه رفت بيرون .. دوباره برگشت سالن !!

- حتما اشتباه ديدي!! و گرنه با همه خداحافظي كرد ..!

ديگه چيزي نگفتم.. فقط هر لحظه گيج تر مي شدم ..!!!

مهرادم ساكت بود ...

مهرناز گفت - اگه كاري ندارين .. زودتر بياين پايين ..مي خوايم شام بخوريم..

من با همون حالت گنگي گفتم - باشه!

مهرناز رفت پايين .....

مهراد بآ حالت طلب كارانه اي به من خيره شد...!

- خب!! چه توضيحي داري كه بدي ؟؟

- باوركن مهراد !من خودم ديدم كه اومد تو سالن !!

.... تمام چيزي كه ديدم براش تعريف كردم ...

بعد از تموم شدن حرفام اومد نزديكتر و دستاشو گذاشت دو طرف صورتم - ببين عزيزم.. تو از وقتي برگشتي به همه چي مشكوك شدي .. درسته .. حق داري.. ولي گاهي وقتا ترس و اضطراب باعث مي شه آدم اشتباه كنه ..!!

با ناراحتي دستاشو كنار زدم - يعني مي خواي بگي من دروغ مي گم!! اشتباه مي كنم!! يا شايد ديوونه شدم! و زده به سرم!! آره !!!

- نه! چرا بي خودي به خودت برچسب مي زني؟؟ من منظورم اينه كه....

دستمو به نشونه ي قطع كردن حرفش آوردم بالا - نه!! ديگه هيچي نگو!! نمي خوام چيزي بشنوم!!... من از خدا مي خوام كه اين چيزا اشتباه باشه و هيچي مهرنازو تهديد نكنه!!! اما اگه حتي يه درصد!! حرفام درست باشه!! اون موقع ديگه واويلا !!! ديگه هيچ كاري از دستمون برنمياد!!!

دستمو كه بالا برده بودم... گرفت و بوسيد ! و با آرامش گفت - تو آروم باش! بسپرش به من! من تحقيق مي كنم.. اصلا نگران نباش !!

احساس كردم جاي بوسه ش رو دستم .. ملتهب شد!! سوخت!!... اما هيچ تمايلي به پاك كردنش نداشتم ...!

- حالا بريم پايين.. شام سرد مي شه ...

******

- تو از شاهرخ چي مي دوني؟

- ممم...خوب مي دونم كه خودش يه مدتي تو كيش زندگي مي كنه و اين كه دو تا شركت داره.. البته بصورت سهام..شريكه.. يك شركتش تو دوبي و يكي ديگه تو كانادا داره.. ديگه اين كه ... پدر نداره.. مادرش و بقيه ي اعضاي خانواده ش مقيم امريكا هستن ... بنظرم در مورد خانواده ش حقيقتو نگفته.. يعني احساس مي كنم خودش بچه ي طلاقه و پدر و مادرش هركدوم جداگانه تشكيل خانواده دادند... همين ديگه..

- چطوري با هم آشنا شدين؟

- خيلي اتفاقي!! من رفته بودم مطب يكي از استادام براي يه كاري.. تو اتاق انتظار شاهرخ رو ديدم.. وقتي اجازه ي ورود داد.. من رفتم داخل.. بعد چند دقيقه اي يه تلفني به استادم شد كه باعث شد بيرون اتاق بره و در همونجا مثل اين كه شاهرخ رو مي شناسه و تعارفش مي كنه بياد داخل.. استاد ما رو به هم معرفي كرد.. اونجا فهميدم كه شاهرخ پسر يكي از دوستاي استادمه كه چندسالي خارج از ايران زندگي مي كرده .... مي دوني واسه ي معرفي من به شاهرخ چه كلاسي گذاشت!

لبخندي براي اين همه هيجان مهرناز زدم..!

- گفت كه من يكي از بهترين دانشجوهاشم!! با رتبه ي عالي!! تازه اينم گفت كه قراره بزودي بورسيه شم!!

- الان چند وقته لفظا نامزدين؟

- خب تقريبا دو ماه بعد از روز آشناييمون .. رسما ازم خواستگاري كرد و منم بعد از مشورت و فكر كردن جواب مثبت دادم.. تقريبا پنج ماهه نامزديم.

- تو اين مدت رفتار بخصوصي نداشته يا ازت تقاضاي مشكوكي نكرده؟

- ماندانا چرا مثل بازپرسا مي پرسي! چيزي شده؟

- نه فقط مي خوام بدونم.. اشكال داره از نامزد خواهرم مطلع باشم!!

- نه ! اشكال نداره.. فقط سوالاتت يه جوريه!

- باشه, هر طور راحتي. من ديگه چيزي نمي پرسم.

- اااا...قهر نكن ديگه !

- قهر چيه عزيزم ! مگه بچه ام!

- الهي فدات شم! بخدا يه دونه اي!

- خدا نكنه عزيز دلم!

- راستي يه چيز ديگه نگفتم!!

منتظر چشم دوختم بصورتش كه از فرط شادي و هيجان سرخ شده بود!

- شاهرخ گفته منو مي بره كانادا! گفته مي تونم درسم رو هم اونجا ادامه بدم!

انگار از يه بلندي پرت شدم پايين!.. هنوز تازه داشتم اميدوار مي شدم..داشتم خودمو تنبيه مي كردم بخاطر شك و ترديدم.. بخاطر تهمت زدن.. بخاطر... واي خدايا...!

- ماندانا! چي شد؟ خوبي؟ چرا جواب نمي دي؟...

مهراد..مهراد .. تو رو خدا زود بيا! حال ماندانا اصلا خوب نيست!!

صداها رو مي شنيدم اما توان هيچ حركتي رو نداشتم..

چشمام خود به خود بسته شد اما بيهوش نبودم..

- چي شده؟ چي كارش كردي؟..ماندانا! ماندانا!...

فشارش پايينه!..كمك كن بذاريمش رو كاناپه!

......

- زود باش ديگه! بجاي گريه كردن يه كم كمك كن!!

با كمك دستاي مهراد و مهرناز رو كاناپه پهن شدم.. هر چي مي خواستم بگم.. من خوبم.. نگران نباشيد..ولي هيچ صدايي از لب هام بيرون نميومد...

- ببين چي كار كردي هم قلبش ضعيف مي زنه! هم فشارش افت كرده!

- بخدا چيزي نگفتم نمي دونم...

- فقط ساكت شو! نمي خوام صداتو بشنوم!

صداي گريه ي مهرناز دورتر مي شد...

لحن سرزنش وار خاله به گوشم نزديك تر مي شد- اين چه طرز حرف زدنه!...

- خواهش مي كنم خاله! هيچي نگين !بذارين بفهمم دارم چيكار مي كنم!!

همه ساكت شدند.. فقط صداي نفس هاي مضطرب مهراد ميومد...

نميدونم يهو چي شد كه درد بدي تو معده م پيچيد.. باعث شد حالت تهوع بگيرم ... بدون اينكه كنترلي روي كارم داشته باشم .. دهانم ناخودآگاه باز شد و مايعي داغ و تلخ از معده م به گلوم هجوم آورد ... بعد از اون احساس كردم دهانم مزه ي خون گرفت ...

صداي نگران خاله و مهرناز رو شنيدم

- يا فاطمه ي زهرا!!!

بعد از اون ديگه هيچي نفهميدم...

*****

با احساس سوزش تو معده م چشامو باز كردم..تاري ديدم باعث شد دوباره چشامو بسته و باز كنم..

- بالاخره بهوش اومدي!

با ضعف و سستي پرسيدم- چي شده؟..من كجام؟..

- چيزي نيس..حالت بد بود.. آوردمت تو اين اتاق ... چون از لحاظ پزشكي مجهزه..الان بهتري؟جايت درد نمي كنه؟

- خوبم..فقط معده م خيلي مي سوزه..

چهره ش گرفته شد..نميدونم چرا؟!

آهي كشيد..خم شد سرممو تنظيم كرد..آروم دستمو گرفت و فشار خفيفي داد..گفت-

حس مي كني؟

با ابهام نگاهش كردم..

- مي توني دست و پاتو تكون بدي؟مي خوام مطمئن باشم..چون..چون..

با حالت كلافه و مضطربي خيره شد تو چشمام..

- حالت خيلي بد بود..تقريبا سنكوب كرده بودي..حالا مي توني؟

دست و پا و انگشتامو حركت دادم ..

كمي از گرفتگي صورتش كاسته شد..

با صداي تقريبا خوشحالي گفت- خوبه.. خدا روشكر..

با بي حالي كه داشتم جملات و كلمه هارو كشيده بيان مي كردم..

- خيلي خسته م...

- حق داري..فشار زيادي رو تحمل كردي..

الان برات يه غذاي خوشمزه كه دسپخت خاله جونه برات ميارم..

داشت از اتاق خارج مي شد كه صداش زدم

- مهراد!

فكر نمي كردم بشنوه! آخه خيلي ضعيف گفتم!

سريع برگشت پيشم..

- جانم!چيزي لازم داري!

قطره ي اشكي روي گونه م چكيد..آشفته و نگران اشكمو پاك كرد..!

با ناله گفتم- مهرناز .. !!

دستشو آروم گذاشت رو سرم ..

با تشويش گفت- بعدا در موردش حرف مي زنيم..

الان بايد استراحت كني..!

- اما...

خم شد.. سرمو بوسيد..

- هيس!..الان نه!!

با كمي مكث نگاهشو از چشمام گرفت و رفت...

******

- آخه من به تو چي بگم دختر؟چرا خودتو اذيت مي كني؟ مطمئن باش من نمي ذارم مهرناز خودشو بدبخت كنه! مگه الكيه! مثلا برادر بزرگشم!.. ديگه نشنوم در اين مورد خودتو ناراحت كني!

در ضمن خودم تحقيق كردم.. فهميدم كه يه ريگي تو كفششه!! چون از هر كدوم از همسايه ها يا همكاراش و دوستاش چيزي مي پرسيدم.. جواباي متفاوتي مي شنيدم...

- خب .. با مهرناز صحبت كردي؟

- خوبه همين الان گفتم تو كاريت نباشه! بازم حرف خودتو مي زني!

- خواهش مي كنم مهراد !من نگرانشم !

- چشم.. چشم.. همين الان مي رم باهاش حرف بزنم.. خوبه!!

- آره .. عالي يه..!

- باشه.. پس من رفتم.. تو فعلا استراحت كن.

*****

سر و صداهايي كه از اتاق مهرناز ميومد بيشتر و بيشتر مي شد.. گاهي گريه ي مهرناز هم مي شنيدم...

در اتاقم بشدت باز شد و مهرناز با صورتي خيس از گريه در آستانه ي در ظاهر شد..

- چرا؟چرا رفتي همه ي چيزو به مهراد گفتي ؟ چه طور تونستي اين همه دروغ بگي؟ مگه من چي كار كردم؟ اين بود ادعاي خواهريت..!!

مهراد هم با شتاب و مضطرب پشت سرش نمايان شد...سعي داشت مهرنازو كنترل كنه..اما اون همين طوري هرچي دلش مي خواست بهم مي گفت...منم هاج واج خيره موندم بهش...

فريادهاي مهرناز خاموش شد.. با سيلي برادرش!!.. آنقدر شدت ضربه ش زياد بود كه ناخودآگاه دستم رو گذاشتم رو گونه م... !

يه چند لحظه اي ساكت و شوك زده تو جاش موند.. اما لحظه آخر...

- خيلي حسودي!... حسادت چشماتو كور كرده! ... حسود!.. حسود!.. حسود!..!

- مهرناز! گمشو تو اتاقت! تا يكي ديگه نزدمت...!

نگاه غمگين و ماتم زده اش روي چهره ي برادرش ثابت موند...

- تو هم شدي مثل...

- دهنتو ببند!!! ... بيرون!!!

*****

تلخ و شيرين...

**************

******

از پله ها پايين رفتم تا لحظاتي را كنار خاله بشينم.. در پاگرد دوم بودم.. كه صداي عصبي مهراد به گوشم رسيد.. مي خواستم به سمت اتاقش برم.. اما منصرف شدم و رفتم پايين..

- چه عجب! شما افتخار دادي از اتاقت بياي بيرون!

با لبخند كمرنگي بر لب گفتم- بايد منو ببخشيد.. اين روز ها حال خوبي ندارم.

دستمو تو دستاي پر مهرش گرفت..

- چرا عزيزم!

- راستش احساس مي كنم يه چيزي گم كردم.. احساس مي كنم خيلي تنهام..

چشمام به سوزش افتاد.. آماده ي باريدن!

- خاله!.. من دلم واسه ي بچگيام تنگ شده... واسه ي لعيا.. يلدا.. حتي واسه ي شاهين! هم دلم تنگ شده.. ازشون خبري ندارين؟

سرمو تو آغوشش گرفت.. نفس عميقي كشيد..

- چي بگم؟ بي خبر نيستم.. اما..

- اما چي؟.. اتفاقي افتاده؟.. خواهش مي كنم بگين!

همراه با بوسه اي روي موهام كه كمي از شال بيرون بود.. گفت..

- نه دخترم.. نگران نباش.. حالشون خوبه.. فقط پدرت..

- خاله چرا نصفه ميذارين جمله هاتونو ؟

- پدرت ..به تازگي ورشكست شده.. يعني يه نفر سرشو كلاه گذاشته.. الانم مدتيه كه زمين گير شده..

قلبم ريخت..درسته كه پدرم باعث بدبختيم بود.. اما بازم پدرم بود! دوست دارم هميشه محكم و پا برجا ببينمش..

- چرا زمين گير؟.. الان كجاست؟..

- بخاطر اون كلاهبرداري.. و ورشكستي پدرت..كلي طلبكار براش پيدا شده بود..اونا هم وقتي فهميدند پدرت پولي نداره.. ازش شكايت كردند..دو ماه تو زندون بود تا بالاخره با ضمانت شوهر يلدا آزاد شد..الانم يه چند وقتي با يلدا زندگي مي كنند..چون تمام مال و اموال و هرچي ملك و املاك داشت همه توقيف شد..

- يلدا مگه برگشته؟

- آره يكسال هست كه اومدند ايران ..البته به اصرار يلدا..مي خواد موقع زايمانش پيش مادرت باشه..

از خوشحالي زبونم بند اومد..!

- يلدا بارداره؟!

- آره عزيز دلم!

- واي چقدر عالي.. خيلي دلم مي خواد ببينمش..يلدا از شوهرش راضي يه؟

- آره خدارو شكر.. نمي دونم چي شده كه اينقدر باربد خوب شده؟..البته لعيا و كوروش هم خيلي با هم خوب شدند..

- واقعا خوشحال شدم.. هميشه غصه مي خوردم واسه شون.. لعيا چي؟.. نمياد ايران؟..

- چرا.. قراره بعد از عيد سال ديگه بي آن!

- براي هميشه؟

- نمي دونم!

- الان پدرم و يلدا اينا كجا زندگي مي كنند؟

- شيراز..بخاطر اين كه خونواده ي باربدم اونجان.

- چه خوب!..يه كم از خودتون بگين..كجايين ؟.. چي كار مي كنين؟..

- من با خونواده ي مهراد اينا زندگي مي كنم..تو شيراز..

- با پدرم برخورد داشتين تا حالا؟

- آره عزيزم.. پدرت خيلي عوض شده!.. اگه ببينيش شايد نشناسيش!

- يعني چي شده؟

- راستش به پدرت حمله شده.. از طرف همونايي كه سنگشونو به سينه مي زد!..

- حمله!! چه طوري!؟

- تو محل كارش بوده.. داشته سوار ماشينش مي شده كه يكي بهش تير اندازي مي كنه!..خداروشكر به قسمت حساس بدنش نبوده..به پاش خورده..

- تيراندازي!!آخه براي چي؟

- هنوز حتي خودشم نفهميده كه دقيقا از طرف كي و به خاطر چي بوده؟

- اين اتفاق قبل از رفتن به زندان بوده؟

- نه بعدش!

- آخه اون موقع كه پدر ديگه هيچي نداشته؟.. البته شما گفتين تو محل كارش بوده؟

- خب شركتشو دوباره راه اندازي كرد به كمك باربد..

با خنده ي تلخي گفتم- مزيت داماد پولدار همينه ديگه!!!

- راستي تو اين همه منو تخليه ي اطلاعاتي كردي!.. خودت نمي خواي چيزي بگي!..

هول كردم!!.. يعني مهراد هيچي نگفته!!..نمي دونم چي كار كنم؟

در حال پيدا كردن جوابي مناسب بودم كه..مهراد و مهرناز از پله ها اومدند پايين..

- به به خاله و نوه ي خواهري خلوت كردند!

خاله- آره ديگه كلي غيبت كرديم!

مهراد با خونسردي گفت- بدون غيبتم مگه مي شه!

- مهرناز.. دخترم چرا ايستادي؟ بيا بشين.

- آخه خجالت مي كشه!!

- از كي؟

مهراد با كنايه ي آشكاري گفت- خودش مي دونه!.. اومده عذرخواهي!..

مهرناز- من.. من..ماندانا منو ببخش..دست خودم نبود ..آخه من..شاهرخ رو خيلي دوست دارم..هيچ وقت فكر نمي كردم.. با من همچين كاري كنه!..فكر نمي كردم..از من بعنوان يه.. طعمه!..استفاده....

جمله شو ناتموم رها كرد و با صورتي خيس از اشك.. با قلبي شكسته.. دوان دوان از پله ها رفت بالا...

از جا بلند شدم تا برم دلداريش بدم..اما مهراد مانعم شد..

- بذار تنها باشه!

بدون مخالفت دوباره به آغوش گرم خاله پناه بردم...

******

مهر ناز و خاله قراره امروز برگردند شيراز.

البته مهرناز بايد مي رفت دانشگاهش..ولي به توصيه ي مهراد..نبايد يه مدتي رو تنها بمونه!

شاهرخ از زندگي مهرناز خارج شد.. اما تلخي زهرش تو قلب مهرناز ماندگاره..

چقدر وداع و دوري سخته؟.. چقدر زود گذشت؟.. هرچند كه گاهي وقتا تلخ بود.. گاهي وقتا شيرين.. اما بالاخره گذشت..تموم شد..نمي دونم چرا احساس مي كنم اين اولين و آخرين ديداره؟..دست و پام مي لرزه..نمي تونم براي خداحافظي پيش برم..اما تا بوده همين بوده..حسرت خوردن..تنها موندن..جدايي.. دوري..غم و شادي..كوتاهي عمر شادي ها!!...

با شنيدن صداي پر مهر خاله ي مهربونم به زمان حال بر مي گردم..

- ماندانا.. عزيزم..

با بغض مي گم..

- جانم خاله جان..اومدم..

در رو كه باز مي كنم..با دو تا چشم عسلي مهربون.. اما غصه دار رو به رو مي شم..

بغضم مي شكنه..

- خاله.. نرو..

صداش مي لرزه..

- عزيز دلم چرا اين طوري مي كني؟.. بازم ميام..بازم هم ديگر رو مي بينيم..اصلا براي عيد شما بياين شيراز؟!..باشه مهراد جان..

- من حرفي ندارم.. اگه خودش بخواد..هرجا بگه مي برمش!..

- خب بيا اينم از مهراد..پس ديگه اشك نريز..

اشكامو پاك مي كنه..لرزش دستاشو حس مي كنم..نا خود آگاه يه كم خم مي شم و دستاشو مي بوسم..

آشفته و پريشون منو تو بغلش مي گيره..

- اين طوري نكن!.. دست و دلم برا رفتن سست مي شه..

تو آغوش خاله نگاهم با چشماي مهراد گره مي خوره..انگار مي خواد چيزي بگه..دستشو مي ذاره رو سينه ش و به خاله اشاره مي كنه..تازه فهميدم چي مي گه!..آروم سرمو تكون مي دم..با لبخند پاسخ مي ده..

از آغوش خاله بيرون مي آم..اشكامو پاك مي كنم..يه لبخند مي ذارم رو لب هام..

- هر وقت رسيدين حتما بهمون خبر بدين..

- باشه عزيز دلم..

بسمت مهرناز مي رم..

- فداي خواهري گلم بشم اينقده نازه!..

خودشو تو آغوشم ميندازه..آروم تو گوشش زمزمه مي كنم..

- بايد خدا رو شكر كني كه مهراد رو داري..البته اول خدا بعد مهراد..وگرنه خدايي نكرده سرنوشت تلخي در انتظارت بود..با اين كه ازت كوچك ترم ..ولي تجربه م از تو بيش تره..پس به جاي غصه خوردن..هميشه شكر گزار خدا باش و اميدت فقط و فقط به خدا باشه..

- خوشحالم كه شما ها بودين و هستين..خيلي دوستتون دارم..

- ما هم دوستت داريم..مواظب خودت و خاله جون باش..

مهرناز جلوتر از ما بسمت در رفت..

مهرادم با يكي از چمدونا پشت سر من و خاله جون داشت ميومد..

خاله جون ايستاد..منم منتظر شدم..

- چرا ايستادين؟

خاله دست مهراد و من رو گرفت و با صداي هيس مانندي گفت..

- من بهتون اطمينان دارم كه دست از پا خطا نمي كنين..ولي تو در و همسايه خوب نيست..در دروازه رو مي شه بست..اما دهان مردم رو نه..

- منظورتون چيه؟!!..

- يا به هم محرم بشين!..يا از هم جدا زندگي كنين..

اين من بودم كه با گيجي گفتم..

- اما اين امكان نداره!..

- چي امكان نداره؟..

- ببين دخترم من راه رو بهتون نشون دادم.. ديگه خود دانيد!..

مهراد- نگران نباشين..به همين زوديا حلش مي كنيم!..

- خاله جان چرا نمياين پس؟..

- اومديم قربونت برم..

من تا آخرين لحظه هيچي نفهميدم..فقط متوجه شدم آن قدر وسط كوچه ايستادم تا ديگه هيچ اثري از ماشين مهراد نموند!..

با برخورد چيزي به شكمم از حالت بهت بيرون اومدم..

- ببخشيد خانوم..

صداي پسر بچه اي بود.. در حالي كه با ترس توپش را از جلوي پايم بر مي داشت..با شرمندگي عذرخواهي مي كرد..

بالاخره قفل زبانم باز شد..لبخندي به صورت سرخ و سفيدش زدم..

- اشكالي نداره عزيزم تقصير خودمه كه وسط كوچه وايسادم!..

صورتش به خنده باز شد و عقب عقب از من فاصله گرفت..

دستي به صورتم كشيدم و وارد خانه شدم..در را محكم بستم..از صدايش خودم هم ترسيدم!..

******

سوژه!..

********

******

داشتم اتاقارو مرتب مي كردم كه تلفن زنگ زد..

چه شماره ي عجيبي ! يعني كيه؟

با خودم گفتم شايد از شهرستان باشه..

بعد كلي اين پا و اون پا كردن..گوشي رو برداشتم..

- بله؟

- حالا كارت به جايي رسيده كه سوژه هاي منو مي پروني!

صداي عصباني يه مرد خشمگين بود..خيلي برام آشناس..

- چي شد!!..مردي؟

سعي كردم به خودم مسلط باشم..

- اشتباه گرفتين!

خواستم گوشي رو بذارم..

- نه خيليم درست گرفتم..من شماره ي منزل دكتر مهراد اسفندياري رو گرفتم و تو هم ماندانا بهارلو هستي! درسته؟؟

كتابي كه تو دستم بود رها شد اگه دستمو به ميز نمي گرفتم صد در صد زمين مي خوردم..گوشي رو به گوشم چسبوندم..بريده و بريده با صدايي كه به زور شنيده مي شد..

- تو كي هستي؟

خنده ي ناهنجاري زد..

- مراسم معارفه رو مي ذارم براي يه وقت ديگه..ولي بدون بد مي بيني!!...

صداي آزار دهنده ي بوق كشيده ي تلفن باعث شد گوشي از دستم رها بشه!..

خدايا اين كي بود؟..

******

- ماندانا..ماندانا..

كجايي دختر!.. بيا كمكم كن..

اي بابا پس كجاست؟..

اينجا چرا اين قدر به هم ريخته س؟؟

- ماندانا!!!...

- چيه!! چرا اين قدر داد مي زني؟

- كجا بودي؟.. ده دفعه صدات كردم!..

- تو اتاقم!.. كجا مي خواستي باشم؟..

- صدات چرا اين طوريه؟.. سرما خوردي!..

- نه.. يعني نمي دونم..

- صبر كن!.. كجا ميري؟..

- بله!! ديگه چيه؟!!

- نه معلومه يه چيزيت هست!..

- چي مي گي؟

شونه مو محكم گرفت..

- چرا اين طوري مي كني؟

- تو چته؟

- هيچي! به خدا هيچي نيس!

- دروغ مي گي..سرتو بگير بالا!...ببينمت!..

داد زد- به من نگاه كن!..

با دادش اشكام جاري شد..

- چي شده؟!!....بيا بشين ببينم..

نشستيم..

- هيچي.. فقط دلم براشون تنگ شده!..

- نرفته!..دلت تنگ شد!!

- آره..خيلي خنده داره!..

جدي شد..

- نه!.. خنده دار نيس..اين كه منو احمق فرض مي كني خيلي خنده داره!!.

خود بخود گريه م قطع شد!..هر دومون ساكت شديم..

- اينجا چرا به هم ريخته س؟..

- هيچي..خوردم...

- خواهش مي كنم لطفا به من دروغ نگو!..قشنگ تعريف كن بگو چي تو رو اين همه پريشون كرده؟!..

نفس كلافه اي كشيدم..تو دلم گفتم..نمي شه سرشو كلاه گذاشت..خيلي زرنگه!...

- امروز دقيقا نيم ساعت بعد كه شما رفتين.. يكي زنگ زد.. شماره ش خيلي عجيب بود..نمي خواستم بردارم! ولي گفتم شايد كسي كار مهمي داشته باشه...

و بعد ادامه ي مكالمه رو گفتم..

- نشناختيش؟

- خيلي برام آشنا بود..اما.. نه!..

بسمت تلفن رفت..دريافتي ها رو چك كرد..گوشي همراه خودشو در آورد و بعد از گرفتن شماره اي منتظر شد..

- سلام دلاور..خوبي..

..

- اي بابا..راس مي گي..حالا سر فرصت از خجالت دلت در ميام..غرض از مزاحمت..اين شماره اي كه مي گم مي توني بگي از كجاست!؟ يا چطور شماره اي يه؟..

..

- آره قربون آدم چيز فهم... پس بنويس.. چون طولانيه!

....

- خب چي شد استاد!

..

آها..خب..ممنونتم..فعلا.

سريع گفتم- چي گفت ؟

- مي گه از يه سيستم خاصه..ولي گفت از ايرانه..يعني ممكنه تو تهران باشه!..

- آخه..

- خودتو درگير نكن..هر كي بوده خواسته اذيتت كنه!..

خنده م گرفت!..

- تو چرا اين قدر خونسردي؟!!

- چي كاركنم عزيزم!؟ پاشم بزنم دو دستي تو سرم و زاز زار گريه كنم!!..

اين قدر جدي گفت كه باورم شد!.. ولي بعد از تجسم مهراد تو اون حالت!! خنديدم..

با نگاه و لحن خاصي گفت..

- خنده...فقط خنده ي تو..

دو باره ادمه داد..

- اينا رو ولش كن..بريم سر اصل مطلب..

- اصل مطلب!!

- آره ديگه!..

مرموز و سر خوش شده بود!!

- چي تو كله ته؟

- بال و پر دادن به پيشنهاد خاله جوووون!..

پيشنهاد خاله جون؟!! ... منظورش چيه!!؟

- نگرفتي مطلبو!!

- خب! حالا منظور!!

- يعني تو مخالفي؟

- با چي؟!

دستشو تقريبا محكم زد تو پيشونيش!

- اي بابا چه قدر تو گيجي!!..با پيشنهاد...

حرفشو قطع كردم..

- بله فهميدم!..با كدوم قسمتش؟

- خب معلومه!.. مگه چند تا قسمت داشت!؟..محرم شدن!

يخ كردم!!..

- نخير..دو قسمت داشت..من با قسمت دومش موافقم!..

- يعني چي!! چرا هرچي فكر مي كنم قسمت دومش يادم نمياد!!

اينا رو با گيجي آشكاري مي گفت..

- اشكال نداره! من يادت ميارم.. قسمت دومش اين بود..بايد از هم جدا زندگي كنيم!..من از اولم قصدم همين بود..قرار نبود تا...

- شما غلط مي كني!..من همچين اجازه اي بهت نمي دم!!

- يعني چي؟ درست حرف بزن!!

- همين كه گفتم!!

- من مخالفم..داري زور مي گي!!

- اون روي سگمو بالا نيار!

- مثلا بالا بياد!! چي مي شه؟!

يقه ي لباسمو با خشونت گرفت..چند ثانيه تو چشماي هم زل زديم..در آخرين لحظه همون طور كه ازم فاصله مي گرفت..

گفت..

- لعنتي!! آخه چرا با من بحث مي كني؟..

دستشو مشت كرد و محكم زد به سينه ش..

- من نمي ذارم!..مگه از رو نعش من رد بشي!!..

******

- من اگه برگشتم.. بخاطر اينكه نذارم كسي بهم وابسته بشه.. نيومدم كه دوباره اشتباه كنم.. نمي خوام وابسته بشم.. منم نمي ذارم كه تو...

- چرا نمي خواي!؟..چرا نمي ذاري!؟..اصلا..من قول مي دم وابسته نشي..

بعد انگار چيزي يادش اومد..

- نمي تونم..نه نمي تونم قول بدم..چرا لج بازي مي كني!!؟..

- مهراد خواهش مي كنم بفهم.. دركم كن..باور كن نمي شه.. نمي خوام..

- خيله خوب..مي خواي چي كار كني؟

- مي رم يه خونه مي گيرم..يا اصلا مي رم هتل..دنبال كار مي گردم...

- چي واسه ي خودت تز مي دي!..هتل!..خونه!..كار!..ديگه چي!!!..

- هرچي بغير از محرم شدن!!!

- باشه!..پس بمون!!

- نمي شه! ..

- چرا نشه؟..تو اين مدت كه هستي خطايي ازم سر زده؟..چيزي گفتم؟..

- نه.. نه.. ولي خاله! ...

- خاله چي؟؟ خودم راضيش مي كنم.. نگران نباش..

- ببين.. من گفتم از اولم قرار نبود كه براي هميشه بمونم..

- از اول هيچ قراري نبود.. هيچ قراريم نگذاشتي..پس بي خود بحثو نپيچون..

با ناله گفتم- درست نيست كه من تا هميشه سربارت باشم..بايد رو پاي خودم بايستم..شايد..شايد بخواي ازدواج كني..شايد همسرت نخواد كه من...

- تمومش كن! به اندازه ي كافي عصبيم كردي..ديگه بدترش نكن..در ضمن حرف از كار نزن..كاراي دانشگاهتو انجام دادم.. از چهارشنبه كلاسات شروع مي شه..مي توني بري..

- كي ازت خواستم كه برام اين كارو انجام بدي؟؟..من ديگه هيچ ذوق و شوقي واسه ادامه تحصيل ندارم..يعني ديگه علاقه اي ندارم..خيلي وقته كه ديگه از همه چي بريدم!!..

- براي چي بريدي؟!..مگه دنيا به آخر رسيده!..خوبه خودت اين همه مهرنازو نصيحت مي كني!! اونوقت خودت به حرفات اعتقاد نداري!!..

- قضيه ي من و مهرناز با هم خيلي فرق داره..

- درسته!..ولي تو هم خداروشكر از بحران گذشته خارج شدي..الان آزادي!!..مي توني دوباره از نو شروع كني!..

- چي رو شروع كنم؟؟.. زندگي من خيلي وقته تموم شده!!..

مهراد كلافه نشست رو مبل..منم از فشار شوك هاي كه بهم وارد شده همين طور مثل بيد مي لرزم..نگاهي به من كرد..

- بيا بشين..رنگت شده گچ ديوار..

انگار منتظر همين حرف بودم..چون خيلي راحت سر خوردم و افتادم رو كاناپه..

- الان مي رم يه چيزي ميارم كه بخوري..خودمم نياز شديد به آب قند پيدا كردم!!...

در حالي كه مي رفت به سمت آشپز خونه خيلي آروم گفت..

- من نمي دونم مشكل اصلي تو چيه؟؟؟

******

توفيق اجباري...

****************

******

من ملك بودمو فردوس برين جايم بود..

آدم آورد در اين دير خراب آبادم!..

به اصرار و توپ و تشر مهراد تصميم گرفتم برم دانشگاه!

با استدلال مهراد كه مي گه.. هنوز هيچي عوض نشده!.. مي توني تغيير بدي!.. مي توني پيروز بشي!.. ماندانا بايد بشكني!!.. بشكن اين طلسمو!.. از يه جايي شروع كن...

اما به نظر خودم.. من شكستم!!.. خيلي وقت پيش....

مي شه اين تكه هاي شكسته رو به هم پيوند داد!!.. درسته! هيچي عوض نشده.. دانشگاه.. همون دانشگاه پنج سال پيش.. رشته.. همون رشته ي مورد علاقه م!.. ادامه تحصيل..روياي پنج سال پيش..!

اما.. من!.. من اون دختر پر جنب و جوش پنج سال قبلم؟!.. نه!! من عوض شدم.. از اوج بلندي ها سقوط كردم.. تموم تنم خورد شده..

من كي ام؟؟.. چي ام؟؟..

چي شد كه به اينجا رسيدم؟..نه!! ..نا اميد نيستم..اما از هرجا شروع كنم خيلي زود مي رسم به آخرش!!!...

يه مقنعه ي مشكي!.. مانتوي مشكي! ساده.. كفش.. كيف.. شلوار.. مشكي!... مشكي!... مشكي!..

فقط صورتم تو اين سياهي ها خيلي خودنما شده!!.. سفيد.. پژمرده.. مات... چشماي به قول خاله جون... مثل خورشيدم... بي فروغه!!!

پس چرا مهراد مي گه هيچي عوض نشده؟!!....

با كشيده شدن دستم از آينه غبار آلود تصويرم كنده مي شم! و به دو تا چشم قهوه اي درشت مهربون.. غمگين.. پر رمز و راز دوخته مي شم!!..

- چرا اين قدر لفتش مي دي؟.. كلاست ساعت هشت شروع مي شه!.. فقط بيست دقيقه وقت داريم!..

شونه مي اندازم بالا - بريم!!!

تند و شتاب زده.. با دست پر قدرتش سوار ماشين مي شيم..هم زمان با استارت..سوناتاي مشكي مهراد از جا كنده مي شه!!!...

******

روي آخرين صندلي در سمت چپ كلاس مستقر مي شم ..نگاهم بي تفاوت.. بي هدف.. به روبرو دوخته مي شه..نگاه هاي چند نفر رو احساس مي كنم.. اما دريغ از يه نيم نگاه!!..

بعد چند دقيقه طاقت فرسا!!! بالاخره استاد تشريف فرما مي شن!..بدون فوت وقت شروع به تدريس مي كنه..اونم چه درسي!!..شيمي دارويي!!..يه زماني عاشقش بودم!!! ولي الان؟!..

بدون حتي يه ذره توجه!! زل مي زنم به مانيتور بزرگ وسط كلاس...

يه لحظه دستم لرزيد و خودكاري كه لابلاي انگشتام پيچ و تاب مي خورد.. رها شد و افتاد رو زمين..بدون اينكه حتي نگاه كنم ببينم كجا افتاده!!..بي تفاوت تر از قبل محو تصاوير مي شم!!! ..

يه دفعه دستي از پشت سرم.. دقيقا بالاي شونه ي چپم نمايان شد ..اصلا نمي دونستم چرا؟؟ براي چي؟؟ به كل حواسم پرت بود!!..در كسري از ثانيه ! دست مجهول!! خودكاري رو به آرومي روي دسته ي صندليم قرار داد..اين كارش باعث نزديكيش به من شد..يه لحظه فقط عطرشو حس كردم..مخلوطي از رايحه ي تلخ و شيرين و اما سرد!!...

با خسته نباشيد استاد حواسم جمع شد... اما حتي حس و حال اينكه از جام بلند بشمو نداشتم!!... سرمو گذاشتم رو دستام و چشمامو بستم..

از ذهنم گذشت... رايحه ي اين عطر.. يا ادكلن مثل حس حضور الياسه!!..

همون لحظه دوباره رايحه ش پيچيد! ..بي اختيار سرمو بلند كردم..نگاه توهم زده م از حضور الياس!!..با چشماي تيره ي يه پسر.. پوزخند زد!!..ولي اون در مقابل پوزخند من.. لبخند زد!!!..

******

مزخرف ترين روز.. چند ساعت وقت هدر دادم.. براي چي؟.. براي كي؟.. كه چي بشه؟.. كيفمو مثل يه شئ اضافه از رو شونه م پايين آوردم و محكم كوبيدم به ديوار محوطه بيرون دانشگاه!!!

تو دلم چند تا بد و بي راه به زمين و آسمون گفتم!!

سرمو با اخمي كه مي دونستم هر لحظه غليظ تر مي شه آوردم بالا ..! اوف!! اين ديگه كيه؟؟ دم به دقيقه جلو راهم سبز مي شه!!..

مهراد بيا ديگه!! گرمه! دارم مي سوزم.. اواخر دي ماه! وسط برف و بارون!! گرممه!! ...

- خانوم! مي تونم چند لحظه از وقتتون رو بگيرم!

از جا پريدم.. با ترس برگشتم.. پشت سرم ايستاده.. اينو ديگه كجاي دلم بذارم؟؟

با لحن تند و تيزي گفتم..

- چيه!!!؟

لبخند گرمي به روم پاشيد.. انتظار يه همچين برخوردي رو نداشتم.. لحن سردمو با لبخندي گرم خنثي كرد!!

- شما خانوم بهارلو هستين.. درسته؟!

چشمام خودبخود گرد شد.. ضربان قلبم رفت رو هزار.. گرم تر شدم.. آشفته شدم.. بدون اين كه چيزي بگم دو قدم رفتم عقب.. كيفم از دستم رها شد..

دستاشو آورد بالا و با لحن آرومي گفت..

- نترسين!! من برادر دوست آقا مهرادم! راستش چون تقريبا واحدامون يكيه.. آقا مهراد ازم خواست .. يعني شما رو سپرد دست من.. آه... نه.. يعني ازم خواستند كه مراقبتون باشم..!

حرفش رو با نفس كشيده اي تموم كرد.

يه كم آروم تر شدم.. ولي از دست مهراد عصباني!!! ..

مگه من بچه م!! اصلا چرا بهم چيزي نگفت؟؟ از كجا بدونم داره راست مي گه؟؟

انگار متوجه شك و ترديدم شد.. گو شي شو در آورد.. يه شماره اي گرفت.. صفحه ي گوشي رو مقابل چشمام بالا آورد..

- اين شماره ي آقا مهراده.. درسته؟

مردمك چشمام دو دو مي زد.. تار بودن.. بعد از كلي مكث سر تكون دادم..

اونم با آرامش تماس رو برقرار كرد.. نزديك گوشم گرفت.. نمي تونستم دستمو بيارم بالا.. فهميد!!

- اشكال نداره.. شما صحبت كنين..

واي خداي من چه قدر آرومه.. يه لحظه اخم به صورتش نمياره!!

- سلام مهراب جان!

نفسمو تو گوشي فوت كردم..

با لحن بدي گفتم..

- سلام! شما گفتين آقا مهراب مراقبم باشند؟؟

-ااا.. ماندانا جان تويي عزيزم!! آخ شرمنده.. صبح اينقدر عجله داشتم كه فراموش كردم بهت بگم.. چيزي شده؟

- ديگه چي مي خواستي بشه!! فكر كردي من بچه م!! تو...

حرفي كه مي خواستم بزنم با درك حضور مهراب خان! فراموشم شد..

گوشي رو قطع كردم و دادم دستش...

- خب.. چي شد؟

- هيچي

- نگفت كه نمي تونه بياد دنبالتون؟

- يعني چي؟

- همراه من بياين من مي رسونمتون..

- چرا؟

لبخند زد- گفتم كه نمي تونند بيان دنبالتون..

-آخه..

با آرامش گفت - هنوزم شك دارين؟؟

- نه!

- پس سوار شين لطفا..

خيلي آروم و مودبانه در سمت راست راننده رو باز كرد..

من هم به ناچار نشستم!!.. براي بستن در كمي مكث كرد.. رفت همون جايي كه قبلا بوديم وبا كيفم برگشت..!

خوبه حداقل حواسش هست وگرنه من كه كلا از ماجرا پرتم!!!

******

احساس عذاب وجدان داشتم.. كاش اين قدر بد صحبت نمي كردم!..صدامو صاف كردم..با شرمندگي گفتم..

- من بابت برخوردم واقعا عذرمي خوام..يه كم عصبي بودم قبلش..در هر حال ببخشيد..

تو دلم گفتم.. فقط يه كم عصبي بودي؟؟..آخي!..الهي بميرم واسه ي خودم!!..

نيم نگاهي به چهره ي مظلومم انداخت..با آرامش گفت..

- خواهش مي كنم خانوم.. اين چه حرفيه؟.. برخورد شما كاملا طبيعي بود..

يه كم مكث كرد..

- مسيرو درست مي رم؟

به اطراف نگاهي انداختم گفتم..

- بله درسته..انتهاي خيابون كه رسيدين بپيچين سمت چپ..

خونه ي مهرادو خيلي خوب بلد بودم..آهي كشيدم..اونم متوجه شد..يه نگاه كوچولو بهم انداخت..نگاهمو به روبروم دوختم..ياد اون شب باروني..سرد..كه تنهايي.. بدون همراه.. بدون پناه.. خودمو به خونه ي مهراد رسوندم..همش با خودم اين ترس رو داشتم.. نكنه نباشه؟؟.. نكنه رفته باشه؟؟..ولي نمي دونم از شانسم بود!.. يا لطف خدا!..با اولين زنگ.. آيفونو جواب داد!!..

- خب حالا كجا برم؟

هول شدم.. آب دهنمو بسختي قورت دادم..تند و شتاب زده گفتم..

- خونه ي مهراد تو كوچه ي فرهان هست..فرهان شانزده.

- چه جالب!.. ما فرهان بيست و پنجيم..

- راستي شما چه طور منو شناختين؟

- مهراد خان گفتند..خيلي راحت مي شناسي!..چون با همه فرق داره!!..

متعجب زده زل زدم تو چشماش..

- يعني اين قدر تابلو ام!!!..

با صورت پر خنده اي گفت..

- نه.. من كي همچين حرفي زدم؟..آقا مهراد از لحاظ سادگي و متانت شما گفتند..

خدا بگم مهرادو چي كار كنه؟؟..معلوم نيس ديگه چيا بهش گفته؟؟..فكرمو به زبون آوردم..

- ديگه چي گفتند؟

- ديگه..اينكه شما ترم دوميد و با من هم رشته ايد..همين!

- يعني شما هم ترم دوميد..آخه..

با شرمندگي حرفمو قطع كردم.. دختر چقدر تو پررويي!!

- ادامه بدين.. چرا نا تموم گذاشتين؟..

- هيچي! حرف خاصي نبود..

- درست فكر كردين.. منم بخاطر يه سري گرفتاري ها نتونستم ادامه بدم..برنامه ي سربازي..البته من درسمو تو يك رشته ي ديگه تموم كردم..رشته ي داروسازي رو بخاطر علاقه م انتخاب كردم..

- مجبور نيستين برام توضيح بدين!..قصد كنجكاوي نداشتم!..

- خواهش مي كنم خانوم..بالاخره دو نفر كه قراره به مدت چند ترم با هم رفت و آمد داشته باشند.. بايد با هم بيشتر آشنا بشن..

يعني چي؟؟؟...

- يعني اينكه قراره هر روز من مزاحم شما باشم!!!..

با لحن كلافه و تلخي ادامه دادم..

- من به مهراد گفته بودم علاقه اي به ادامه تحصيل ندارم!..اونكه وقت نداشت!.. چرا بيخودي رفت دنبال كاراي دانشگام؟..

ماشينو متوقف كرد..يعني رسيديم..سرمو گرفتم بالا..آره نزديك خونه ايم..

دستگيره ي در رو گرفتم و بدون نگاه كردن بهش ..

- خيلي ممنون زحمت كشيدين..ديگه لازم نيس خودتونو به زحمت بندازين.. چون منصرف شدم..

همين كه خواستم دستگيره رو فشار بدم ..قفل اتوماتيك به صدا در اومد..

با عجز بسمتش نگاه كردم..

- اولا! شما مزاحم نيستين..گفتم كه خونه هامون به هم نزديكه..ثانيا! آقا مهراد بخاطر اينكه شما مخالف بودين از من خواستند كه با شما برم و بيام..و ثالثا! من فردا راس ساعت هفت و چهل و پنج دقيقه جلوي منزل منتظرتونم!!..در ضمن فكر نمي كنم هنوز رسيده باشيم!..منزلتون پلاك چنده؟

بدون فكر وناخود آگاه گفتم..

- سي و دو!

يك دقيقه ي بعد روبروي خونه نگه داشت..

- چرا مهراد گفته من مخالفم؟

- شما رضايت مي دادين كه آقا مهراد از بيمارستان كه مسيرش با دانشگاه خيلي دوره و پر ترافيك ..هر روز بياد دنبالتون؟؟

- نه!

خنديد..

- پس حرفي باقي نمي مونه!..فردا راس ساعت حاضر باشين!

- اما من ديگه نمي خوام.. منصرف شدم..

- چرا؟؟ دلتون مياد.. رشته ي به اين خوبي.. تو بهترين دانشگاه تهران.. خيليا آرزوشو دارند!..اصلا بغير از اينا..زحمتاي آقا مهرادو مي خواين هدر بدين؟..

سكوت كردم..

- فردا منتظرتونم..

زير لب گفتم - ممنون!

با آرامش گفت - خواهش مي كنم.

پياده شدم.. درو آروم بستم..

- چرا ايستاديد؟..چيزي شده؟

- نه!

سريع در خونه رو باز كردم.. داخل شدم..قبل از اينكه ببندم ..بوق زد.. دستشو تكون داد و رفت..

******

با حرص لباسامو عوض كردم..به مهراد خيالي كلي غر زدم.!!

ساعت داره چهار مي شه! ولي هنوز نيومده!..تعجب كردم!! مهراد هيچ وقت دير نميومد..ساعت دو و نيم هر روز خونه س.

بعد از شستن دست و صورتم..قهوه جوشو روشن كردم.. به لطف مهراد و البته مجرد بودنش!! تمام وسايلاش الكترونيكيه.. حتي براي خشك كردن دست هم به جاي حوله!.. يه سيستم بخار خشك كن داره.!!!

ولي من هيچ وقت ظرف كثيف يا ليوان كثيف تو آشپزخونه ش نديدم.. وقتي چاي يا قهوه هم درست مي كنه.. چاي ساز يا قهوه جوش رو براي سري بعد آماده مي ذاره.. فقط كافيه روشنش كني!..

قهوه رو حاضر كردم و ريختم داخل فنجون.. نشستم روي يكي از صندلي هاي پشت اپن.

هنوز لب به فنجون نزده بودم كه صداي كليد انداختن داخل قفل در رو شنيدم..پشت چشمي واسه ي خودم نازك كردم! و بي توجه با دستم رو اپن ضرب گرفتم..

- سلام بر خانوم داروساز..

كوتاه و آروم گفتم..

- سلام.

- دستت درد نكنه.. دلم خيلي قهوه مي خواد!..

و با پر رويي فنجونو برداشت سر كشيد..

- از كجا مي دونستي من قهوه ي تلخ مي خورم؟

صندليمو كشيدم عقب و رفتم يه فنجون ديگه ريختم واسه خودم..اين دفعه روي صندلي ميز وسط آشپزخونه پشت به مهراد نشستم..

با اين كه اكثرا تلخ دوست دارم!! ولي عمدا شيرين كردم!.. بعد مكثي نوشيدم..

اومد نشست صندلي روبروم و بي حرف زل زد به صورتم..

كلافه از سنگيني نگاهش سرمو آوردم بالا..

- چيه؟

- اينو بايد به خودت بگي!

- من چيزيم نيست..فقط.. گرسنمه!

بهانه ي دروغكي آوردم!

لبخند زد..

- يعني باور كنم اين اخم و سكوت واسه ي ناهار نخوردنه؟!!

- مي خواي باور كن! مي خواي باور نكن..اصلا مهم نيست! خودم مي رم سفارش مي دم..

- نه.. باور كردم..ولي الان هيچ رستوراني ديگه سفارش قبول نمي كنه!! مگه واسه شام!

- اين يعني من ناهار درست كنم؟

- نه خودم درست مي كنم.. مي ترسم از عصبانيت زهر بريزي تو غذات!

و خنده ي شيطنت باري تحويلم داد..

عصباني از جا بلند شدم..

- مهراد خان من ديگه دانشگاه نمي رم!

- بسم الله!!..باز شروع شد..آخه چرا؟

- چرا؟..يعني واقعا نمي دوني؟..خوشم نمياد واسم مراقب بذاري...انگار خودم عرضه ندارم...آها!!... حالا فهميدم!.. نكنه بهم اعتماد نداري!!!.. مي ترسي پسراي دانشگاه رو از راه منحرف كنم!!!..يا كه هر روز برم با يكي دوست بشم!!....اصلا مي دوني چيه؟؟... به تو ربطي نداره با كي مي رم!.. كجا مي رم!.. حتي اگه شبم نيام به تو مربوط....

- خفه شو!!..اين چرت و پرتا چيه به هم مي بافي؟..واسه خاطر خودت از مهراب خواستم همراهت باشه..مگه نگفتي مي ترسم از خونه برم بيرون؟!..مگه از اون تلفن نترسيدي؟!!..براي امنيت خودت.. براي اين كه ترست بريزه.. ازش خواستم..

با دلخوري روشو برگردوند طرف ديگه..

- حالا اينه مزد دستم؟!!

ساكت شدم..

در كمتر از ثانيه كيفشو از رو اپن برداشت .. با قدم هاي عصبي و بلند وارد اتاقش شد و درو محكم بست!!

تو دلم گفتم..الهي بميري كه زبونت مثل مار نيش مي زنه!!...واي خدا چه حرفاي زشتي زدم؟...يه سيلي حقم بود!!...حالا كه اون بهم اعتماد داره و ديگه در مورد الياس حرف نامربوطي نمي زنه..من دارم بهش تهمت مي زنم؟؟..چقدر نمك نشناسم من!!..

يه فكر بكر تو ذهنم درخشيد..سريع دست به كار شدم..آشپزيم خوب نيست ولي يه املت يا مرغ سوخاري كه ديگه كاري نداره!!

تقريبا يك و نيم ساعت بعد غذام حاضر شد..هم املت.. هم مرغ..

با مخلفات چيدم تو سيني و رفتم سمت اتاقش..به زحمت دستمو از زير سيني آزاد كردم و چند ضربه به در اتاقش زدم..جواب نداد..

- مهراد جان دستم سنگينه لطفا درو باز كن!

چه رويي دارم من!!

بازم جواب نداد..

- باز نمي كني!!..غذا سرد مي شه ها!!..

.......

- باشه! پس منم نمي خورم!!

سيني رو با سر و صدا گذاشتم رو ميز.. كه باعث شد نمكدون بيفته رو زمين.. صداي برخوردش با كف پاركت چندان بلند نبود.. ولي!! ..

- چي شد؟!

- نمكدون افتاد شكست..ترسوندمت؟.. ببخشيد!!

لبش به خنده باز شد..

- باشه بخشيدم..حالا بيا ناهار بخوريم..ببينم دست پختت در چه حاله!!..

- زياد تعريفي نيست..

يه تيكه از مرغو برداشت..

- خيليم عاليه.. دستت درد نكنه..

- نوش جان!

- فداي تو...!

******

تسليم...

*********

******

گاهي وقتا.. همه چي دست به دست هم مي ده تا تو تسليم تقدير بشي!

روز بعد و روزهاي بعد از آن من با مهراب همراه شدم..هر روز صبح نزديك ساعت هشت مياد دنبالم و بعد از تموم شدن كلاس بدون تاخير و بدون اينكه حتي لحظه اي منو منتظر بذاره خيلي مودبانه و محترمانه راهي خونه هامون مي شيم..يه هفته ي اول شور و شوقي واسه ي كلاس و درس نداشتم..اما بعد از اون با دلگرمي و همراهي مهراب كم كم اشتياقم به درس برگشت..خيلي از اين اخلاقش خوشم مياد.. هيچ وقت ازم نمي پرسه.. چرا تاخير افتاده تو درست؟.. چرا علاقه نداري؟.. چرا با يه پسر جوون تنها زندگي مي كني؟..خيلي آروم و مهربونه..احساسم روز به روز باهاش نزديك تر.. ملموس تر.. راحت تر.. حتي صميمي تر.. يه روز ازم خواست.. مهراب صداش بزنم..منم بدون چون و چرا قبول كردم..براي خودمم عجيبه چه طور اين قدر بهش اعتماد پيدا كردم..همون لحظه اي كه ازم خواست مهراب صداش بزنم..گفتم.. باشه مهراب!..چشماش گرد شد.. گفت..فكر نمي كردم اين قدر سريع قبول كني..ماندانا..خوشحالم كه بهم اعتماد كردي!..

با خودم فكر كردم.. چون هيچ وقت حد و مرز رو نشكستي!!

******

كيف و كلاسورمو بر مي دارم و از كلاس خارج مي شم..يه قرار ننوشته.. كه اول مهراب مي ره بيرون و منم بعد از اون از كلاس خارج مي شم..

كلاه پالتومو مي كشم رو سرم..اواخر بهمنه ..خيابونا سفيد از برف و يخ زده..آروم آروم به ماشين رسيدم.. ولي در كمال تعجب.. مهراب نبود..نگاهي به دور و بر انداختم..نبود..دستامو تو جيبم فرو كردم.. سرمو فرو كردم تو يقه م..

ده دقيقه اي گذشت..دلم نمي خواست به گوشيش زنگ بزنم..حتما كاري پيش اومده براش..

- ماندانا! واقعا عذر مي خوام..باور كن گير كردم.. يكي از دوستاي قديميمو ديدم..

سرمو آوردم بالا لبخند زدم..

- اشكال نداره.. تازه اومدم..

- آره كاملا از قرمز شدن صورتت مشخصه كه..چقدر منتظر موندي!!..

- خيله خوب حالا.. فضول!!

دزدگيرو زد و طبق معمول هميشه درو برام باز نگه داشت..سوار شدم.

- اينم بخاري.. الان گرم مي شي..

يه نفراز بيرون صداش زد..

- آخ آخ ..شرمنده ماندانا جان..الان برمي گردم..

- باشه برو..

ماشينو كشيد گوشه ي سمت چپ خيابون و پياده شد..

خوب شد ماشينو روشن گذاشت و گرنه يخ مي زدم..

يه چند دقيقه اي گذشت كه يكي زد به شيشه..سرمو با تعجب آوردم بالا..يه پسر جوون بود..شيشه رو دادم پايين..

- بله

- عذر مي خوام.. اون آقا با شما كار داره..

و به اون سمت خيابون اشاره كرد..

- ممنون..

- خواهش مي كنم..

رفت..

به اون طرف خيابون نگاه كردم يه مرد مسن با موهاي جو گندمي ايستاده بود متعجب شدم يعني كيه؟ ترديد و دودلي باعث شد كمي با تاخير از ماشين پياده شم..

دستگيره درو كشيدم..همزمان با من مهراب هم بسمت ماشين ميومد..هنوز بطور كامل از ماشين خارج نشدم كه صداي فرياد.. ماندانا مراقب باش.. مهراب ميخكوبم كرد..با ترس برگشتم سوار بشم.. كه لحظه ي آخر يه موتوري با سرعت به در ماشين زد.. در با فشار بسته شد.. پرت شدم رو صندلي.. دست راستم از مچ تقريبا تا خورده بود.. درد بدي پيچيد تو دستم..نمي تونستم تكونش بدم..

در سمت من با شدت باز شد

با ترس چشامو باز كردم..

- نترس.. منم..خوبي؟

نفس راحتي كشيدم كه اشكم در اومد..

- جاييت درد مي كنه؟

- نه.. خوبم..

- پس.. چرا...

- هيچي..خيلي ترسيدم..

- مي توني بشيني؟

سرمو تكون دادم.

بازومو گرفت..دردم اومد..

- آخ!!

هول شد ..

- چي شد؟.. ببخشيد..

دستشو دورم حلقه كرد و آروم به پشتي صندلي تكيه م داد..

خودشم سريع نشست و حركت كرد..

- بايد ببرمت بيمارستان..

- نه لازم نيست ..اگه بدتر شدم مهراد هست كمكم مي كنه

- ممكنه مهراد دير بياد.. مي خواي تا اون موقع درد بكشي؟

چيزي نگفتم..

رفتيم بيمارستان ..متاسفانه دستم شكسته..دكتر ارتوپد دستمو از وسط ساعد تا سر انگشت گچ كرد..

اومديم بيرون.. دوباره سوار ماشين شديم ..

- چي شد كه از ماشين پياده شدي؟

جريانو براش تعريف كردم..

- يعني چي؟ كي بوده؟

- نمي دونم..

درد دستم و خستگي باعث ضعفم شد..

چشمامو رو هم گذاشتم و تكيه دادم به صندلي..

ماشينو متوقف كرد و بي حرف پياده شد..

لحظه ي آخر چشامو باز كردم با عجز گفتم..

- تو رو خدا زود برگرد!..

لبخند آرومي زد..

- چشم.. دو دقيقه ديگه اينجام..

به دو دقيقه نكشيد سريع برگشت..با يه نايلون..

- بيا اين آبميوه رو بخور.. ضعف كردي..

تشكر كردم..سريع ازش گرفتم..

- شرمنده.. فراموش كردم زودتر بگيرم..

- تو بايد ببخشي.. ماشينت داغون شد..

- فداي سرت..

با خشم و كينه ادامه داد..

- مگه دستم بهش نرسه..

چيزي نگفتم..

بعد از چند دقيقه روبروي خونه نگه داشت..

دستمو نتونستم تكون بدم..متوجه شد.. سريع اومد درو باز كرد..كيف و كلاسورمو دستش گرفت.. پياده شدم..

همين كه ايستادم سرم گيج شد تكيه كردم به ماشين..

- كليدت كجاست؟

از تو جيبم در آوردم.. كليدو دادم دستش..

در خونه رو باز كرد..

با هم رفتيم داخل..

مي خواستم تشكر كنم..گفت..

- بشين..

و گوشيشو درآورد شماره گرفت..

- سلام مهراد جان.. شما چه ساعتي بر مي گردين؟...

نه چيزي نشده... باور كنيد حالش خوبه..اشكال نداره تا برگردين پيشش بمونم؟...باشه.. پس مي بينمتون......

- حالم خوبه..چرا خودتو اذيت مي كني؟..

- هيسس.. شما فقط استراحت كن!

بلند شدم..

- كجا؟

- خب ميرم اتاقم استراحت كنم ديگه!!

خنديد..

- كمكت مي كنم بيا بريم..

- از كار و زندگيت ميفتي آخه!

- مهراد گفت تا يك ساعت ديگه مي رسه.. تو نگران نباش..

- باشه.. بازم ممنون.

- خواهش مي كنم..

رفتم داخل اتاقم و درو آروم بستم..

لحظه ي آخر لبخند مهربوني زد..

- كاري داشتي صدام بزن..

- مرسي..

******

با احساس صداي صحبت دو نفر چشمامو باز كردم...عجب خواب راحتي بود.. تا حالا تو عمرم اينقدر راحت نخوابيده بودم!! همين كه سرمو گذاشتم رو بالش.. رفتم اون دنيا!!

واي ساعت هفت و نيمه!!! مگه قرار نشد مهراد يك ساعت بعد بياد؟؟ بيچاره مهراب! كلي وقتش گرفته شد!

پشت در اتاق كه رسيدم صداها واضح تر شد...

مهراد- خيلي زحمتت شد.. واقعا شرمندتم.. نمي دونم ماشينم چه مرگش شده بود؟ هي تند تند خاموش مي شد!! با يه مكافاتي خودمو رسوندم..

مهراب- نه بابا.. مسئله اي نيست.. بالاخره بايد به دوست كمك كرد ديگه.. در غير اين صورت دوستي به چه درد مي خوره؟؟..خب من ديگه برم..

مهراد- خواهش مي كنم شام بمون.. اينطوري خيلي بده!!

خنده م گرفت.. مثل خانوماي ايروني تعارف تيكه پاره مي كنه!!!

مهراب- نه ديگه بايد برم.. يه چند جا كار دارم.. ممنون.

مهراد- باشه هر طور راحتي.

در اتاقو باز كردم..

توجهشون به من جلب شد..

- سلام!

هر دو همزمان پاسخ دادند..

مهراد- خوبي؟

-آره.. خيلي بهترم.. صداتونو شنيدم اومدم دوباره تشكر كنم.

مهراب- خواهش مي كنم.. دستت درد نمي كنه ديگه؟

- نه زياد!

- چون دكترت مسكن نوشته.. هرموقع دردش شديدتر شد حتما استفاده كن !

- باشه.. ممنون.

- فعلا با اجازه تون.. خداحافظ.. يكشنبه اگه حالت خوب بود ميام دنبالت.

مهراد- قربون مرامت! باشه خبر مي ديم.

مهراد براي بدرقه رفت بيرون..

منم رفتم دست و صورتمو بشورم.

******

به محض اينكه وارد سالن شد با بي قراري اومد پيشم نشست...

- ببينمت!..خوبي واقعا؟..

..نمي دوني وقتي مهراب تماس گرفت چه حالي شدم؟؟..از يه طرف مي خواستم زودتر برسم!..از يه طرف ماشينم خراب مي شد!..نزديك بود كم بيارم مثل دخترها هاي هاي گريه كنم!!..

لبخندي روي لبم شكوفه زد..

- بمي رم برات كه اينقدر امروز عذابت دادم!!..هر دو تو نو حسابي از كار و زندگي انداختم!

- اولا.. خدا نكنه!.. در ثاني.. كار و زندگي من.. تويي!..

يه چند لحظه اي به سكوت گذشت...

انگار مي خواست چيزي بگه..اما ترديد داشت..اينو از نفس كشيدن هاي عميقش فهميدم..

- ماندانا؟!!

- بله..چيزي مي خواي بگي؟..

- مم..راستش آره ..خيلي وقته مي خوام باهات حرف مهمي بزنم.. اما هر دفعه..پوووف..اصلا بذار يه ماجرايي برات تعريف كنم.. يا.. يه قصه!

- بگو مي شنوم..

- راستش... من از وقتي كه با كلمه ي عشق آشنا شدم.. فقط يه تصوير تو ذهنم ميومد.. تصوير شادي تو.. خنده ي تو.. اينكه چي كاركنم تا هميشه بخندي؟؟.. شاد باشي.. كم كم فهميدم.. من يك روز بدون خنده ي تو نمي تونم!.. اگه يه روز نمي ديدمت انگار يه چيزي كم داشتم!.. آروم آروم فهميدم معني عشقو!!.. دوست داشتن از ته ته دلت.. اينكه بخاطر عشقت از خودتم بايد بگذري.. اينكه هر چي اون بخواد.. هر چي اون احساس كنه خوبه.. تو ام بايد قبول كني..من از هفده هجده سالگي به عشقم نسبت به تو مطمئن بودم..مي دونستم احساسم عشقه!! نه هوس!!..ولي تو هنوز كوچيك بودي..همش ده سالت بود!!..شايد خنده ت بگيره! ..اما حقيقته محضه..بايد صبر مي كردم بزرگ شي..با قبوليت تو دانشگاه.. هشدار اوليه تو ذهنم زده شد!..بيست و پنج سالم بود..دانشجو بودم.. همزمان يه جايي مشغول به كار بودم..تصميممو گرفتم..مي دونستم پدرت سخت گيره.. مي دونستم دوست داره اول به خودش پيشنهاد بدي ..بعد اون به تو منتقل مي كنه..منم با تمام احساسم.. با تمام وجودم.. دلم مي خواست اولين نفر.. تو باشي..اما پا گذاشتم رو خواسته م و تو رو از پدرت خواستم..ولي متاسفانه!! يكي زودتر از من.. تو رو دزديده بود!!!...... ازدواجت زودتر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم!.. نتونستم خودمو جمع و جور كنم!.. شكستم!!!.. باورم نمي شد..عشق هجده ساله ي من تموم شد..عشقي كه ده دوازده سال براش صبر كردم تا بزرگ بشه..تازه هجده سالت شده بود!!..هنوز كوچيك بودي!..اما بردنت.. دزديدنت!..با اينكه از پدرت جواب منفي شنيدم.. اما قانع نشدم.. دو سه بار اومدم دانشگات.. ولي با پدرت برمي گشتي .. نمي تونستم باهات صحبت كنم..اينقدر دست رو دست گذاشتم تا فهميدم رفتي كانادا!!!..از حال و روز اون روزا نگم بهتره..ولي يه چيزي برام عجيب بود!!..عشقم تبديل به نفرت نشد!! من روز به روز.. عاشق تر.. دلتنگ تر مي شدم.. تنها همدم اون روزا و شبام.. فقط يه عكس بود.. يه عكس از تو.. وقتي غرق خنده اي.. تو ده سالگيت..هيچ وقت ازت دلگير نشدم..چون همش عكست پيشم بود..تا مي خواستم چيزي بهت بگم..لباي خندونت ..چشاي پر مهر و پر خنده ت.. آرومم مي كرد..با خودم مي گفتم.. آخه اين چشا مي تونن دروغ بگن؟؟.. مي تونن بدجنس باشن؟؟ ..

سرشو آورد بالا..با چشماي لبريز از صداقت.. زلالي و پاكي..زل زد تو چشمام..

- مي شه يه روز تو مال من بشي؟!!!...مي تونم اميدوار باشم؟؟!!!!!....

من در مقابل اين همه احساس.. اين همه عشق.. احساس حقارت مي كنم!!

- با من ازدواج مي كني؟؟..فقط يك كلمه!....آره يا نه!

كاش زودتر ميومدي! كاش قبل از اينكه برم!! چرا الان ؟؟؟!!

مي دونستم دلشو مي شكنم..اما راهي بجز اين ندارم..

- نه!!!

******

- نه!!!..آخه چرا؟..

- خودت گفتي يك كلمه...

- بازيت گرفته!!..يعني تو هيچ احساسي به من نداري؟؟..نگو نه كه باورم نمي شه!..

- چرا مهراد.. فكر كردي من قلب ندارم؟.. بي احساسم؟.. از سنگم؟.. منم دوستت دارم!.. از همه ي آدمايي كه دوستت دارند.. بيشتر.. ولي..نمي شه..نمي تونم تو رو بعنوان همسرم قبول كنم..نه اينكه ايراد از تو باشه!!.. نه!! مشكل از منه!.. من هميشه تو رو مثل يه دوست مي بينم.. يه دوست مهربون.. فداكار.. خوش قلب.. پاك.. مطمئن.. باور كن مهراد الان نمي شه.. دير شده.. من همه ي فرصتامو از دست دادم..ولي اينو باور كن.. من دوستت دارم!!

- مشكل تو فقط اينه كه منو مثل يه دوست مي بيني؟..مي تونم صبر كنم.. مي تو...

- نه! نه! مشكل من بزرگه!! نخواه كه بگم.. چون نمي تونم!..

از سر ناچاري و درماندگي صورتم از اشك خيس شد...

- گريه نكن..خواهش مي كنم...باشه.. هر چي تو بخواي.. هر چي تو بگي..فقط..فقط پيشم بمون.. نرو!!!

- ازم دلگير نباش...من دوستت دارم ..بي احساس نيستم..

بازم اين درد لعنتي ...

- آخ!!

- چي شد؟..خودتو ناراحت نكن ..من هيچ وقت ازت دلگير نمي شم.. مگه مي تونم؟؟.. نه.. هنوزم دوستت دارم.. تو رو خدا به خودت فشار نيار..

- چيزي نيس. خوبم.. قرصمو بخورم خوب مي شم..

- لعنت به فرهاد كه باعث و باني اين حال و روز تو شد!!!...

قرص قلبمو برام آورد.. خوردم..

چند دقيقه ي بعد بهتر شدم...

- فقط يه چيزي..نگران نباش..اگه حتي تا هميشه هم پيشم بموني..هيچ وقت مجبورت نمي كنم تا باهام ازدواج كني!..حتي مي توني به قلبت اجازه بدي تا عشقو تجربه كنه!!!!!.. فقط از من نخواه قلبمو بغير از تو بدم!!.. بعد تو هيچ كس نمي تونه وارد قلب من بشه.. چون.. عشق من بزرگه!!.. همه ي قلبمو گرفته!!!!..

******

چه سخته؟.. گم بشي و ندوني..

بي راهه ي نرفته.. مسير پيش روته!!!

اين يه بيت شعر.. شده وصف حال من و مهراد!.. واقعا چه سخته؟؟..بعضي از ندونم كاري ها.. بعضي رفتارها فقط براي مال اندوزي بيشتر ..حرص و طمع زياد..و خيلي رفتارهاي غلط ديگه ..باعث رفتن تو بي راهه ها مي شه ..طوري كه حتي مسير روبروتو ديگه نمي توني ببيني..عمر آدما مگه چقدره كه نصف بيشترش رو تو مسير هاي غلط بگذرونند؟؟..پدرم منو تو مسيري هل داد كه ديگه بازگشتي در اون وجود نداره!..مسير يك طرفه!.. آخرشم بن بست!!

سرنوشت من با تنهايي عجين شده..

******

بستني سوخته...

*****************

به صفحه بعد بروید..

  {{  ادامه کتاب . در صفحه بعدی. و ..بخش  د وم  }}

  {{ بخش دوم کتاب  }}

*****************

بستني سوخته...

******

- ماندانا حاضري؟ مهراب اومده دنبالت..

- آره اومدم..

به پايين پله ها كه رسيدم نگاه نگرانش بدرقه ي راهم بود ..

- مواظب خودت باش.. يعني مواظب خودتون باشين..رسيدين حتما خبر بده..وقتي هم خواستين برگردين بهم اطلاع بده..

- چشم! خواهش مي كنم دلواپس نباش!!..

- چشمت بي بلا.. برو ديگه.. خوب نيس زياد منتظرش بذاري!..

- خداحا فظ..

- بسلامت...

با گذشت ده روز از اون حادثه.. هنوزم مهراد نگرانه!..نگران تر از هميشه!..

اوايل اسفند ماهيم..

نفس هاي كش دار و عميقم حال و هواي بهار رو به مشامم مي رسونه..هوا با اينكه سرده!! ولي بوي بهارو حس مي كنم.. دلم لك زده واسه عيد نوروز ايراني ها!!..پنج سال دوري.. هفت سين.. عيدي.. ديد و بازديد..يعني مي تونم يه بار ديگه خونواده مو ببينم؟..پدرم.. مادرم.. يلدا.. واي ني ني كوچولوش!..اشك ديدمو تار مي كنه..يعني مي شه؟..نفس منقطعي مي كشم.. قطره اشك سر كشم رو گونه م لغزان مي شه..خدا!!!.. دلم تنگه!..به وسعت اين پنج سال!!..

با لمس حضور مهراب..اشكمو مي سپرم به سر انگشت دستم..

- سلام صبح بخير..

- سلام از بنده س!..چشات چرا قرمزه؟

واي چه قدر تيز بينه!!..مثل خودم!

- مال سرماست!

- باشه.. باور كردم!.. بشين كه ديره..

نشستم..

- مهراب؟

آهنگين گفت- بله!!

- براي مهراد دلواپسم!..خيلي نگرانه!..

- خب بايد بهش حق بدي.. در قبال تو مسئوله..

- نه.. كي گفته؟!! من با مسئوليت خودم برگشتم پيش مهراد..

واي گند زدم!! الان مي پرسه از كجا برگشتي؟!!!

- حرفت درست نيست..اونم براي خودش اصولي داره..نمي تونه بي تفاوت باشه..دو تا آدم غريبه هم كه مي بودين.. بازم هر دو در مقابل هم مسئولين..مصداق همون شعر معروف..بني آدم اعضاي يكديگرند..

حدسم اشتباه بود!..ولي صد در صد با حرفاش موافقم..

ديگه چيزي نگفتم..

******

سوار ماشين بوديم از کلاس بر مي گشتيم در گوشه گوشه ي خيابان دختر پسرايي رو مي ديدم که با وجود هواي سرد باز هم از لذت خوردن بستني نمي گذشتند و آنقدر شاد و سرزنده سر به سر هم مي گذاشتند که من هم ناخود آگاه هوس کردم!

چشمم به يک بستني فروشي سنتي افتاد که خلوت تر از بقيه بود

در حالي که قبل از بيان خواسته ام به مهراب صورتم از شرمندگي سرخ شده بود رو به مهراب کردم..

- مهراب!

نيم نگاهي کرد..

- چي شده که صورتت سرخه؟

خنده ي آرومي کردم

- مي شه نگه داري؟!

- جانم؟!!! براي چي؟

- تو نگه دار.. ميگم چرا!

- بفرما..

- من دلم بستني مي خواد!!

- چي!!! بستني!! تو هواي سرد!! تو حالت خوبه؟؟

- نخند ديگه! مگه چي يه؟ نگاه کن همه دارند بستني مي خورند!

با همون صداي پر خنده گفت..

- الهي! تو رو خدا خودتو تو آينه نگا کن! شدي شکل اين بچه هاي ناناز!!.. و بلندتر خنديد..!

پشت چشمي نازک کردم و نگاهمو بسمت خيابون معطوف کردم..

- آخي! قهر کردي؟؟ غصه نخور الان مي رم برات قاقالي لي مي خرم!!

اينا رو با خنده و شيطنت مي گفت..

چيزي نگفتم..

- ماندانا واقعا قهري؟؟ واي خداي من تو چه قدر بامزه اي؟

- هرهر رو آب بخندي!! بسه ديگه!! هيچي نمي گم پر رو شده!!

حالا خودمم از خنده مرده بودم!! ولي ...

- چشم نمي خندم .. ولي جان من خنده دار نيس!!

چشم غره اي بهش رفتم که با ديدن چشاي سرخ از خنده ش .. صداي خنده م تو ماشين منفجر شد..

- اي جان بالاخره خنديدي!

- حالا مي خري يا نه!

- باشه الان مي رم تو که منو کشتي!

- مي شه منم بيام؟ مي خوام ببينم کدومش بهتره؟

گوشه ي لبش بالا رفت ولي خودشو کنترل کرد..

- باشه بيا!!

با اشتياق از ماشين پياده شدم..تا لحظه ي آخر مهراب دستم مي انداخت!!

يه بستني به قول مهراب پر ملات!! گرفتيم و از کافه خارج شديم..به پيشنهاد من يه دونه ام واسه ي مهراد گرفتيم..

آروم آروم از پياده رو بسمت ماشين مي رفتيم..کافه از ماشين فاصله ش زياد بود..خيابون دو لاينه بود يعني بينش بولوار بود..ماشين و کافه سمت راست بولوار بود..مهراب سمت چپم قرار داشت..همون طور قدم زنون بستني هم مي خورديم..مهراب که از خنده مرده بود!!..منم حرص مي خوردم..

- مي گم اگه مهراد بفهمه!! پوست از سرم جدا مي کنه..آخه مثلا تو دست من امانتي..پس فردا اگه سرما بخوري من چه خاکي تو سرم بريزم؟؟..

پالتو هم که يادت رفته بپوشي؟؟

صداش از زور خنده مي لرزيد!!

- نه هيچ طورم نمي شه ..تو نگران نباش!..اگه گذاشتي اين بستني از گلوم بره پايين..

- اي جانم!! باشه ديگه چيزي نمي گم..

ولي بازم خنديد!!

مي خواستم با دست راستم بزنم تو سرش..که ديدم اي دل غافل.. دستم هنوز مجروحه!!!

با دلخوري گفتم..

- کي من از اين گچ دستم راحت مي شم؟؟

- براي تو که بد نشد..راحت سر کلاس مي شيني ..اونوقت من بدبخت بايد واسه ي خانوم جزوه بنويسم!!

- وظيفه ته!!!

مي خواست جوابمو بده که صداي يه نفر از پشت سرمون ما رو متوجه خودش کرد..يه مرد بود..

- عذر مي خوام..

مهراب سرشو به پشت چرخوند..

- بله؟..

- خانوم بهارلو ايشونن؟

- شما؟؟

بدون اينکه منتظر جوابش باشم با کنجکاوي برگشتم..ولي هنوز کامل چهره شو نديدم که مهراب منو محکم به سينه ش چسبوند ..و به ديوار پشت سرم تکيه م داد..ضربان قلبشو حس مي کردم..نمي دونستم چي شده بود؟؟..دستم در اثر فشار بازوهاي مهراب درد مي کرد..صدام در نميومد..اين اتفاقات در صدم ثانيه افتاد..يه لحظه حس کردم بازوي چپم خيس شد و بعد به سوزش افتاد..صداي داد و فرياد اطرافم رو مي شنيدم.. اما نمي دونستم چرا؟..

بالاخره منو از خودش جدا کرد..

- خوبي ؟ احساس سوزش نداري؟

- آره خوبم..فقط بازوم..

نذاشت حرفمو تموم کنم..بازوي راستمو با اضطراب گرفت..

- آخ دستم!..بازوي چپم مي سوزه..اين قسمت..

هل شد..بستني توي دستمو که بيشترش روي لباسش ريخته بود گرفت و ريخت رو بازوم..

دو تا پسر نفس زنان اومدند پيشمون..

- نتونستيم بگيريمشون..با ماشين بودند..شما خوبين؟

مهراب- ممنون از لطفتون..بله خوبيم..

- کتتون خراب شده..

منو آروم رها کرد.. کتشو درآورد..

از چيزي که ديدم حيرت زده شدم..تمام قسمت رويي کت پاره بود!! ..انگار آتيش گرفته باشه!!

- چي شده ؟؟چرا اينجوريه؟

يکي از پسرا..

- اثر اسيده..حالا خوبه به بدنتون نرسيده..

- اسيــــــــد؟؟؟

******

مهراب رو به پسرها کرد و گفت- خيلي ممنون شما مي تونيد بريد..

- خواهش مي کنم باشه پس خداحافظ.

- خداحافظ.

پسرها رفتند و از ديدرسمون خارج شدند.. به کمک مهراب آروم از زمين بلند شدم .. بدون هيچ حرفي در آغوشم کشيد .. نفس هاي عميق و لرزونش کنار گوشم منو به آرامش دعوت مي کرد .. کم کم احساس بدي پيدا کردم.. صورتم ملتهب شد.. دستامو آروم آوردم بالا و گذاشتم رو بازو هاش.. يه کوچولو فشار دادم..به خودش اومد..خيلي آروم و مهربون ازم فاصله گرفت..بدون اينکه چيزي ازش بپرسم خودش برام توضيح داد..

- ببخش دست خودم نبود..اگه اتفاقي واسه ي تو مي افتاد.. من.. من.. دق مي کردم.. خدا رو شکر سالمي!

سر به زير و شرمنده پرسيدم..

- اون پسره گفت اسيد! منظورش چي بود؟ من که پاک گيج شدم؟؟

نفسي آه مانند کشيد..نگاهشو به بازوم انداخت.

-بازوت خوبه؟

-آره خوبه فقط يه کم مي سوزه

-خوبه حداقل مانتوت چرمه!.. وگرنه ممکن بود..

حرفشو ادامه نداد خم شد کتشو از رو زمين برداشت..دستشو آروم دور شونه هام حلقه کرد..بسمت ماشين راه افتاديم..

- جوابمو ندادي؟!

- جواب چي؟!!...آهــا !! .. همون پسره که گفت خانوم بهارلو ايشونن!!..دستش يه قوطي اسپري اسيد بود.. البته دستشو پشتش مخفي کرده بود..بهش شک کردم..همين که تو مي خواستي برگردي.. سريع واکنش نشون داد..منم واسه همين تو رو تو آغوشم..

قلبم از تپيدن افتاد..جلوي چشمام يه لحظه سياه شد...سوزش بازوم مثل خنجري تو قلبم فرو مي رفت...خود بخود از حرکت ايستادم...

- چي شد؟؟ چرا وايسادي؟؟

حرف زدن از يادم رفته بود..

صورتمو تو دستاش گرفت.. با چشماي سبز تيره و نافذش زل زد تو چشمام..

- آروم باش! هيچ چيزي واسه ي ترس وجود نداره!.. ببين! هم من و هم تو حالمون خوبه! همه چي تموم شده!.. باشه؟!.. آروم باش!

چشمام به سوزش افتاد و بعد از اون دو قطره اشک از چشمام جاري شد..

يه لحظه چشماشو بست و دوباره باز کرد.. با قاطعيت و محبت ادامه داد..

- خواهش مي کنم گريه نکن!.. الان مي رسيم خونه.. فقط سريع تر بيا..

پاهام بي اراده و البته تحت اراده ي مهراب به سمت ماشين کشيده مي شد..

بالاخره رسيديم .. قفل ماشينو زد.. به کمک مهراب سوار ماشين شدم...مهراب ماشينو به حرکت در آورد..

نزديک خونه که شديم اضطراب سر تا پامو فرا گرفت..

با استرس گفتم- به مهراد چي بگم؟؟

نيم نگاهي به صورت رنگ پريده م انداخت..

- نگران نباش .. خودم براش توضيح مي دم..وقتي رسيديم تو فقط برو استراحت کن...

نگاهشو دوباره به چهره م دوخت.. با نگراني خاصي گفت..

- رنگ به صورتت نمونده.. حتما بايد مهراد معاينه ت کنه!

چيزي نگفتم.... با صداي زنگ گوشيم توجهم جلب شد.. رو داشبرد بود.. مضطرب نگاهمو بهش دوختم.. حالمو فهميد گوشي رو برداشت و جواب داد..

- سلام مهراد جان..خوبي؟.. ما الان پشت دريم.. بي زحمت درو باز کن!

به ثانيه نکشيد که در توسط مهراد باز شد..

مهراب ماشينو جلوي خونه متوقف کرد..پياده شد..قبل از اينکه پياده بشم..در سمت من با شتاب باز شد..

- شماها معلوم هست کجايين؟؟؟ مگه من نگفتم هر وقت مي خوايين دير بياين بهم خبر بده!!!..از نگراني داشتم قبض روح مي شدم..!

يک کلمه گفتم- ببخشيد!

- ببخشيد!!! فقط همين!!

مي خواستم هرچه زودتر پياده شم و برم خونه اما مهراد جلوي درو گرفته بود!!.. مهراب متوجه ناراحتيم شد..

- مهراد جان بذار ماندانا بره خونه! من برات توضيح مي دم!

- چيو مي خواي توضيح بدي؟؟ مگه چي شده؟؟

- هيچي! فقط اجازه بده اول ماندانا بره.. بعد!

با بد خلقي درو رها کرد و گفت- بفرما! بيا برو!!

بسرعت پياده شدم و خودمو داخل خونه پرت کردم!

******

مهراد و مهراب وارد خونه شدند..من داخل آشپزخونه بودم..قرصمو مي خواستم بخورم.. بازم اين درد لعنتي قلبم شروع شده!!..آبو که خوردم نشستم رو صندلي..دستمو تکيه گاه پيشونيم کردم..چشمامو بستم..در همين حال صداي عصبي مهراد رو هم مي شنوم..

مهراد- آخه چرا؟ اونا کي ان؟ چرا دست از سرش بر نمي دارند؟!!.. بايد به پليس خبر بديم! ممکنه بازم بيايند سراغش! اگه بلايي سرش بياد من چي کار کنم؟!!

مهراب- به پليس چي بگيم؟؟ بگيم يه نفر مي خواسته اسيد بپاشه!! يا اصلا يه نفر نه! چند نفر مي خوان به ماندانا آسيب برسونند!! بدون مدرک دستمون به هيچ جا بند نيست!

- تو چهره شو ديدي! درسته؟

- آره ديدم!

- خيلي خوب مي ريم چهره نگاري! بالاخره از اينکه دست رو دست بذاريم بهتره که؟!!

- چقدر ساده اي؟ از کجا معلوم اين يارو با پول اين کارو انجام نداده باشه! تو فکر کردي مهره ي اصلي باند مياد براي اسيد پاشي؟؟؟..نه جانم اين طوريا نيست!

صداي فرياد مهراد با شکستن چيزي در هم شکست!!

- پس مي گي چي کار کنم؟؟ چرا همش آيه ي ياس مي خوني؟؟ شايد با چهره نگاري بشه به سرنخ اصلي رسيد!!!

صداي غمگين و شکسته ي مهراد قلبمو به تلاطم انداخت..من باعث اين همه عذابم..من نحسم..چرا اومدم زندگي آرومشو به هم زدم؟؟ چرا برگشتم؟؟ من يه شکست خورده م!! بايد مي موندم و مي ساختم..مگه چقدر زنده مي مونم که اين همه عذاب واسه ي خودم درست کردم؟؟!!..کاش نمي يومدم!! کاش اينجا نمي يومدم!! من احمقم!! يه احمق نادون!!.. يه نفرين شده!! سرنوشت من با دستاي فرهاد رقم خورد.. نابود شد .. بسته شد.. ديگه واسم راهي نمونده.. من بايد مي موندم!!

نمي دونم چي شد که صندليم معلق شد؟؟!! افتادم!! .. دنياي جلوي چشمام سياه شد مثل روزگارم!!..کاش بميــرم..کاش تموم شه اين عذاب..اما نه!!

- ماندانا تو اينجايي؟ مگه نگفتم برو استراحت کن! .. ببينمت!

- خوبم مهراب! نترس!

- بازم قلبته..چرا نگفتي به خودم تا برات قرص بيارم؟ بذار کمکت کنم بايد دراز بکشي اينطوري اصلا برات خوب نيست!

- خودم مي تونم!

با سعي و تلاش خودم و همکاري مهراد بلند شدم..همين که ايستادم .. يه دفعه صداي نگران مهراب رو شنيدم..

- دماغت داره خون مياد!!

سريع دستمو به بيني ام گرفتم.. بي حال شدم.. اما نه!! بايد خودمو به دسشويي برسونم!

بازومو از دست مهراد رها کردم و بسمت دسشويي دويدم..مي دونستم بالاخره يه روز خودشو نشون مي ده!! آه!! ازت متنفــــرم فرهـــاد !! متنفــرم متنفــــر!!!!

******

******

- چرا اينطوري مي کني؟ بايد ازت آزمايش خون بگيرم!

- نمي خوام! من خوبم! نمي ذارم!

- آخه بايد بفهمم علت اين خون دماغ ها چيه؟..

- همين يه دفعه بوده! بي خود نگران نشو!

- نخير! اون دفعه هم که با مهرناز بحثتون شد هم دماغت خون اومد! هم معده ت خونريزي کرد!!

- چي؟؟ پس چرا الان مي گي؟..مي خواستي همون موقع بگيري!!

- نمي شد ماندانا جان! اون موقع خيلي خون از دست داده بودي! خطرناک بود اگه ازت خون مي گرفتم! خواهش مي کنم لجبازي نکن!

با يک حرکت تند و غافلگير کننده به عقب هولش دادم! .. و فرار کردم! اما.. نزديک در اتاقم به جسمي سخت و گوشتي برخورد کردم..!!.. اين آغوش .. اين عطر و رايحه... اين گرما و حرارت برام آشناس!!!

- چي شده؟؟ از چي فرار مي کني؟؟

بدون حتي نيم نگاهي ازش جدا شدم و بسمت اتاقم رفتم.. قبل از اينکه درو قفل کنم..مهراب دستشو با شتاب لاي در گذاشت!!

طاقتم ديگه تموم شده بود.. اين روزا همش درگيري و استرس و اضطراب!!.. ديگه از حد توانم خارجه که بخوام باهاشون کشمکش داشته باشم!! واسه همين درو به شدت رها کردم!! زدم زير گريه.. بغضم سر باز کرد.. اشکاي داغم به پهناي صورت جاري شد..

- نمي خوام.. نمي خوام.. چرا نمي فهمين؟؟ دست از سرم بردارين..من خوبم.. خيالتون راحت از اينجا مي رم.. خيلي زود..اشتباه کردم! دارم تاوانشم پس مي دم..جاي من جهنمه!! من بهشتو نمي خوام!!.. سرنوشتم مثل چشمام تو آتيشه!! من مي رم.. مي رم.. از اينجا .. از اين کشور.. از اين دنيا.. مي رم..!

- هيــــــس! آروم باش! تو حق داري! ما نبايد اذيتت کنيم! تو نياز به آرامش داري!

- نه ساکت نمي شم! بذار حرف بزنم!.. مهراد!! چقدر به تو گفتم من دانشگاه نمي خوام! مي ترسم! از بيرون و از آدماش مي ترسم! چند دفعه گفتم من به همين چار ديواري راضي ام! به خدا راضي ام!.. اما تو خواستي برام آرزوهامو برآورده کني؟؟ مگه نگفتم من هيچ آرزويي ندارم! مرده م!! چرا اصرار کردي؟؟ حالا ببين! اين نتيجه شه!! ببين خوب نگاه کن! اين منم!! يه شکست خورده! داغون! نابود شده!! ديگه نمي خوام برام دلسوزي کني؟ ديگه نمي خوام اشتباهات پدرم رو جبران کني؟؟ زندگي من راهي واسه برگشتن نداره.. من بايد برم.. اشتباه کردم اومدم اينجا پيش تو!!.. چون زندگي تو رو هم تحت تاثير گذاشتم.. آرامشتو گرفتم!! من بايد برم!!

هر دو ساکت شدند! معلومه!..چه جوابي دارند ؟؟.. حرفام حقه!! من مي رم به زودي!!

******

بهانه اي براي رفتن...

********************

*

******

روزها کند سپري مي شوند. نمي خواهند دل از زمستان بگيرند و به بهار هديه کنند! اما دل من بي قرار بهار است! هرچند که بعضي وقت ها از زندگي قطع اميد مي کنم!! ولي اين ظاهر قضيه س.. اصل قضيه روز شماري مي کنه تا به بهار برسه..به خانواده..به آغوش گرم..تقاضاي زيادي يه؟!! فکر نمي کنم!

يه هفته از اون روز مي گذره و من همچنان منزل مهرادم!! کجا رو دارم که برم؟ مي شه تنهايي؟؟ ادعاي رفتنم رفتنم هام خود بخود تکذيب شد!! هيچ کجا برام امن نيست!! نمي دونم چرا و بخاطر چي؟؟ يعني پشت تمام اين اتفاقات فرهاد مخفي شده!!! آخه چرا؟ ديگه چي مي خواد؟ احساس مي کنم يه قرباني ام!! قرباني يه کينه!! يه انتقام !!! حالا قرباني چي ؟ و يا کي؟ نمي دونم!

آهــ از اين دقايق و لحظات سردر گمي!! کابوس هر شبم فرهاد!! روياي هر روزم آرامـــش!

مــن اگــه کــسي رو داشــتــم..

ديــگــه در بــه در نــبــودم!..

بــا غــم و غــربــت و انــدوه..

ديــگه همــسفــر نــبــودم!...

من اگه يه حامي داشتم روزگارم اين نبود!!

******

اين يه هفته من از اتاقم بيرون نيومدم! حتي با التماس مهراد!! هر روز مياد پشت در يه سيني غذا واسم مي ذاره و خواهش مي کنه حداقل دو قاشق بخورم! گاهي وقتام با تهديد و داد و فرياد!!! با خودم که فکر مي کنم مي بينم عجب آدم شهر آشوبي ام!! در عرض چند ماه کل سيستم زندگي مهراد رو به هم ريختم!! مهرادي که بندرت صداي دادش در مي اومد! اما حالا...!

پوزخند تلخي به تلخي زهر مي شينه رو لبام!!

از ديروزم گير داده که مي خوام ببرمت سفر!! بلکه حال و هوات عوض بشه! ولي من روزه ي سکوت گرفتم!! واقعا رفتارام دست خودم نيست! نمي دونم چرا با مهراد!! که اين قدر مهربون و فداکاره اين طوري رفتار مي کنم؟؟ انگار تقصير اين بيچاره س که من افسرده م! بيمارم! داغونم!!!

سر و صداهايي از بيرون مي آد..کنجکاو شدم.. يعني کي يه؟؟

شنيدن صداي دلنشين و گيراش بعد اين مدت هم برام شيرينه!! بطور خودکار لبخند ي کنج لبم مي شينه!!

صداش نزديکتر مي شه..

- نگران نباش.. هر طور شده راضيش مي کنم!

از در فاصله مي گيرم رو تخت مي شينم.. هر چند که دوست دارم با شوق درو بازکنم و خودمو پرت کنم تو آغوش امنش! اما با اشتياقم مبارزه مي کنم!! مثل هميشه!!!!

- ماندانا جان؟!! بيداري؟ يا خودتو زدي به خواب؟؟؟

صداي خنده ي آرومش از پشت در بسته ي اتاق گوشمو نوازش مي کنه!!

- خيلي بي معرفتي؟ نه خبري؟!! نه زنگي؟؟ واقعا که ازت توقع نداشتم!! مثل اينکه منو نمي بيني خيلي خوش مي گذره بهت!! درسته اون روز حق با تو بود!! ولي حتي من ارزش يه خبر گرفتن از طرف تو رو نداشتم!!! يه لحظه از خودت نپرسيدي شايد اتفاقي براش افتاده باشه که نيومده ديدنم!! با خودت فکر نکردي چرا ازت خبر نمي گرفتم؟؟ خودت خوب مي دوني که من مثل تو بي معرفت نيستم! اگه مي تونستم حتما مي اومدم ديدنت!! حالا من هيچي!! با اين مهراد چي کار کردي که اين قدر داغون شده؟!! مهراد که مثل من تصادف نکرده! اما از من اوضاعش وخيم تره!!!

تصادفــــــــــ!!! چـرا؟ چه طـوري؟؟

بدون فکر و با شتاب قفل درو باز کردم و اومدم بيرون..

- به به ! چه عجب بالاخره ستاره ي سهيل تشريف آوردند!!

******

- دستت چي شده؟ پيشونيت چرا کبوده؟

با محبت خاصي زل زد تو چشمام..لبخندي زد..

- اول سلام!

آهسته گفتم- سلام.

- دوم! گفتم که تصادف کردم! الان يعني تو واقعا نگران شدي؟!!

- چي مي گي تو؟!!! جواب منو بده! چرا تصادف کردي؟؟ نکنه...

- بايد حتما مهراب مي اومد تا بياي بيرون!! من اينجا بوقم!! مي بيني چه به روز منو خودت آوردي!!! اين بود مزد دستم!! که بهم بي محلي کني!!! من کف دستمو بو کرده بودم که بدونم قراره اون اتفاقا برات بيفته!!! چند بار بهت گفتم ببخشيد!! معذرت مي خوام! اشتباه شد! غلط کردم!!!!!! ديگه تکرار نمي شه!! از اين به بعد هر چي که تو بگي!! هر چي تو بخواي!! فقط بيا بيرون... آرهــ !!! چند بار!!!!

تن صداش هر لحظه بالاتر مي ره!! مهراب سعي داره آرومش کنه.. اما دل مهراد خونـــه!! دلش شکستـــه!! کاش مي مردم و اين صورت برافروخته رو نمي ديدم!! اين چشاي به خون نشسته!! اين رگاي گردن که از فشار اين روزا برجسته شده! زده بيرون!! انگار مي خواد رهــــــا بشه!!

مهراب- خواهش مي کنم آروم باش! مي دونم تو هم حق داري!! ولي با داد و بي داد که کاري از پيش نمي بريم!!

مهراد نگاه غمگين و سرخورده شو به چشمام گره کرد..

- خيلي وقته ديگه نمي تونم کاري از پيش ببرم!! بين من و تو يه دنيا فاصله س؟!!!!

- مهراد..من.. من.. نمي خواستم اين طوري بشه!! نمي دونم چي درسته!! چي غلطه!! اصلا سردرگمم!! گيجم!! بخدا قصد نداشتم برنجونمت!! ولي مي دونم که با رفتارم دلتو شکستم...

صدام لرزون شد.. بغضم راه گلومو سد کرده!! بسختي قورتش دادم!! نفس هاي مرتعش و شکسته شکسته م خبر از حالم داره!!

- همه مون خسته ايم! بهتره بريم اول اونجا بشينيم و بعد با هم خيلي دوستانه حرفامونو بزنيم.. قطعا به نتيجه ي دلخواهمون مي رسيم!!

مهراد نگاه مستقيم و پر رمز و رازش رو با دلخوري آشکاري از نگام گرفت چند قدم ازم دور شد پشتشو به ما کرد و بسمت پذيرايي راه افتاد..

مهراب با سر اشاره اي به من کرد و پشت سر مهراد رفت!

نفس عميقي کشيدم.. راست ايستادم و با قدم هايي نه چندان محکم به اون ها ملحق شدم!!

******

يه چند دقيقه اي سکوت حکم فرما بود و فقط صداي نفس ها بود و بس!

مهراب با لبخند جابجا شد و سرشو آورد بالاتر..صداشو با تک سرفه اي صاف کرد..

- خب! مثل اينکه هيچکي نمي خواد حرف بزنه..البته بهتر! اينطوري ديگه کدورتي پيش نمياد! پس هر چي دلخوري و کدورت و ناراحتي.. خلاصه از اين قبيل صحبتا.. همين الان.. همين لحظه.. فراموش مي کنيم! باشه؟!!

سکوت تنها پاسخ سوالش بود!

- آفرين!! به قول معروف.. از قديم گفتن..سکوت علامت رضاس!.. حالا مي ريم سر اصل مطلب!.. البته مهراد جان در جريانه..اين بار براي تو مي گم ماندانا... خانواده ي من براي تعطيلات عيد کيش رو انتخاب کردند.. با مهراد صحبت کردم مخالفتي نداشت..مي مونه نظر تو.. که البته صد در صد موافقي!! درست نمي گم؟؟

- چي بگم؟ ولي بيش تر دلم مي خواد برم پيش خونواده م.. خيلي وقته نديدمشون.. دلم براشون تنگ شده!

- نگران نباش! اونجا هم مي ريم..سه چهار روز کيش مي مونيم بقيه شم مي ريم شيراز..حالا چي؟ موافقي؟؟

هر چند که هنوزم استرس و دلشوره دارم!! ولي چي کار کنم؟؟ اگه بگم نه! ازم دلخور مي شن! مجبورم بگم آره موافقم!

- باشه ميام!

- خب خدارو شکر! همه چي به خوبي و خوشي حل شد!!

مهراد با کنايه سري تکون داد و گفت- آره!! به خوبي و خوشي!!!

- مهراد جان قرار نشد ديگه...

- قرار نشد ديگه چي؟؟ تو که نبودي ببيني چقدر اذيت شدم؟؟ حالا اومدي مي گي به خوبي و خوشي!!! نمي تونم مهراب جان! يعني توقع نداشتم!! حرفم اين نيست که اذيت شدم!! حرفم اينه که واسم يه ذره ارزش قائل نشد!! حاضر نشد حتي براي يه لحظه هم که شده از اون اتاق لعنتي بيرون بياد!! بياد ببينه حال و روزمو!!

صورتشو بسمت من چرخوند..

- دوست داشتن به کنار!!! تو تمام حرمت و محبت بينمونو نابود کردي!!.. شکستي!! شکستيم ماندانا!!!

بغض سنگيني اندازه ي يه گردو تو گلوم بالا و پايين مي شد.. دست و پام مي لرزيد.. اينقدر لبامو به هم فشار داده بودم که خشکيدن! هر چي مي خواستم چيزي بگم.. نمي تونستم.. چونه م مي لرزيد.. آخر از فشار اين بغض فقط تونستم دستمو بذارم رو صورتم و بلند شم .. نفسم گرفت.. قلبم سوخت.. جيگرم آتيش گرفت..سرانجام بغضم شکست! و من همزمان به طرف اتاقم دويدم.

مهراد فرياد زد- هميشه از همين حربه واسه رام کردن من استفاده مي کني!! اشک ريختن!! مي دوني به اشک چشمات حساسم! دست مي ذاري رو نقطه ضعفم!! ولي اين دفعه ديگه گولتو نمي خورم!! چون...

- بسه ديگه! مگه نمي بيني حالشو!

- ولم کن! هنوز دو ماه نيومدي! واسم شدي دايه ي مهربون تر از مادر!! خودم مي دونم دارم چي کار مي کنم؟؟

- نه!! نمي دوني!! من کار به چون و چراش ندارم.. اين دختر به تو پناه آورده!! به قول خودت.. وقتي اومد مثل گنجشک مي لرزيد!! از لحاظ روحي و جسمي آسيب ديده بود!! هيچ کجارو بغير از خونه ي تو نداشته! رو تو حساب کرده! تو نبايد در قبال محبتي که بهش مي کني ازش انتظار داشته باشي !! اون هنوز خيلي راه داره تا برگرده به اصلش!!! به همون مانداناي به قول تو شاد و سرحال گذشته.. عوض اينکه عصباني بشي و صداتو ببري بالا..يه کم قبلش فکر کن!! تو اين يه هفته اگه از اتاقش نميومد بيرون..روشتو تغيير مي دادي.. نه اينکه سرش داد بزني!! تهديدش کني!!

- به تو گزارش مي ده؟؟

- مهراد!!! چقدر عوض شدي؟؟ اون به من گزارش بده؟!!!! تو منو چطوري شناختي؟؟ فکر کردي اومدم اينجا تا بين شما رو خراب کنم؟!! اومدم خبر چيني؟؟ مگه چي به من مي رسه که بخوام همچين کاري انجام بدم؟ مي دوني.. من تمام حرفم اينه.. سخت ترين مشکلات و بغرنج ترين بحران زندگي فقط و فقط با آرامش حل مي شه!! آرامش!! چيزي که ماندانا بهش نياز داره!! يعني همه مون احتياج داريم.. ولي ماندانا بيش تر!!

من که با داد مهراد سر جام ميخکوب شده بودم..همونجا وسط پله ها ايستادم و به حرفاي مابينشون گوش مي دادم.. مهراب بعد از اتمام حرفش به پشت سر چرخيد و نگاهمون در هم گره خورد.. صورتش رو به لبخندي تزئين کرد و چند قدم به من نزديک تر شد..

- تو اينجايي؟؟ حالت خوبه؟.. صورتت که شده گچ ديوار!..پاشو برو رو کاناپه بشين تا برم يه چند تا شربت بيارم.. مي توني بلند شي؟

دستمو به حفاظ پله گرفتم و ايستادم.. بعد از مکثي خم شد و چيزي رو از روي پله برداشت..دستش رو مقابل صورتم بالا آورد..

- فکر کنم زنجير گردنبندت پاره شده!!

دستمو که مشت کرده بودم نا خودآگاه باز کردم.. زنجير رو تو دستم گذاشت.. اشاره کرد برم بشينم..مثل بره اي مطيع بسمت کاناپه رفتم ...

******

مهراد نگاهشو از پله ها گرفت دستشو داخل موهاش فرو کرد و بسمت پنجره رفت... فکر کنم مهراب از تنها گذاشتن ما منظوري داشت.. آخه يه شربت درست کردن اينقدر وقت مي بره؟!! لبخندي بي اراده گوشه ي لبام جا خوش کرد.

سرشو از پنجره بيرون برد و نفس عميقي کشيد..بلافاصله سرشو عقب کشيد و به طرف من چرخيد..چشماي مثل آتيشم با يه جفت چشم قهوه اي تيره و خوشرنگ گره خورد..با لحن خاص و پر از احساسي گفت..

- تو مثل نفس مي موني برام!.. وقتي نيستي..وقتي غمگيني .. وقتي ناراحتي..غصه داري..آسمون چشمات ابريه..نفسم تنگ مي شه!..اخلاقم سگي مي شه.. نفس من هميشه بايد شاد و بهاري باشه! با طراوت.. پر نشاط.. پر از سر زندگي..پر از لمس حضور سبز عشق..پر از اميد..لبريز احساس.. پر از همه ي چيزهاي خوب!..نفسم سبز بمون! هميشه بخند!..

لبخندي زد.. نصف شيرين! نصف تلخ!..

- نفسم منو مي بخشه؟!؟!!

لبخند زدم!

- اين خنده از ته دله؟؟

لبخندم عميق تر شد!.. طوري که يه رديف از دندوناي سفيدم نمايان شد!

تمام اجزاي صورتش درخشيد..گوشه ي چشماش چين افتاد..لباش به خنده باز شد.. مثل خنده ي من!

هنوز چشمامون درگير چشماي هم ديگه بود که مهراب با سر و صدا وارد پذيرايي شد!

با لحن پر از خنده اي گفت..

- هميشه به شادي!..

******

******

مقدمات سفر فراهم شد..وسائلايي که لازم داشتم داخل کوله ام گذاشتم..يه کوله ي مشکي و جمع و جور.. مهراد هم فقط يه کوله پشتي برداشت و چادر مسافرتي و لنسر(وسيله ي ماهي گيري) رو هم صندوق عقب ماشين گذاشت..

حاضر و آماده رفتم تو حياط روي يکي از صندلي هاي طرح چوب نشستم..يک دقيقه بعد مهراد لب پله ها نمايان شد..پله ها رو دو تا يکي کرد و اومد پايين..خواست کوله مو برداره که گفتم..

- خودم برمي دارم.. اصلا سنگين نيست..

با شيطنت دستشو تکون داد.. يعني ريز مي بينمت!..

- شما لطف کن فقط مواظب خودت باش!..

کوله رو برداشت بطرف در خروجي رفت..

- منظور؟!

- بي منظور!

- اِاِاِ...اذيت نکن ديگه! جوابمو بده!

- حالا بيا بريم بيرون باهم صحبت مي کنيم.

پشت سرش واسه ي خودم شکلک در آوردم و پشت چشم نازک کردم!!

در رو بستيم و سوار ماشين شديم..مهراد ماشينو روشن کرد..

- کمربندتو ببند جوجه!!

چشمام خودبخود گرد شد!! اين با من بود!!!

- با من بودي؟؟

- نه با بغل دستيت!!

خنده ي شيطنت باري زد و عينک دودي شو از رو داشبرد برداشت.

- جوجه خودتي!.. کروکوديـــل!!!

وسط خنده به سرفه افتاد..ماشينو يه گوشه به زحمت پارک کرد.. با همون چشاي اشکي از خنده چرخيد سمت من..

- تو چي گفتي؟!!!

خيلي خونسرد گفتم- کرو کوديـــل!!!

- اي جانـــم!! اينقد دلم واسه ي اين لقبم تنگ شده بود که نگـــو !!! يادته وقتي کوچيکتر بوديم هر وقت از دستم عصباني مي شدي جيغ مي زدي و مي گفتي کروکــوديــــــــــــل!!!

- درد! نميري از خنده!!!

خنده ش تبديل به قهقهه شد!!.. دستشو محکم کوبيد وسط فرمون!..

- دقيقا همين طوري حرصت در ميومد!! آي چه حالي مي کردم!!!

واسه ي اينکه حرصشو در آرم گفتم- منم يادمه چه جوري حالت گرفته مي شد!! يادته يه روز خونه ي خاله جون.. تو حياط.. کنار اون استخر کوچيکه وايساده بوديم..تو مثلا مي خواستي واسم کلاس ماهيگيري بذاري!!..يه ژستي گرفته بودي که بيا و ببين!..

نيشخندي زدم..

- يادته بعدش چي شد؟؟؟

خيلي عادي گفت- نه!!!

- اِ اينجورياست! مي گم برات..وقتي مي خواستي ماهي بيچاره رو بکشي بيرون.. پات لغزيد..ولي خودتو نگه داشتي..اما ماهي از قلابت در رفت..تازه!! بعدشم من هولت دادم افتادي تو استخر.. داد مي زدي اي نامرد !! لباسام خيس شد! همه شون بوي ماهي مي گيره!!..سريع خودتو کشيدي بالا و افتادي دنبال من..همش مي گفتي اگه لباسام بوي ماهي بگيره مي کشمـــــــت!!

ريز خنديدم.. ادامه دادم..

-آخرشم نتونستي منو بگيري!!..صورتتو هيچ وقت يادم نمي ره! هم خيس بود و آب مي چکيد ازش..هم سرخ و برافروخته شده بود.. من که اونجا مرده بودم از خنده!!

با لحني مثل لحن خودش گفتم- آي چه حالي مي کردم!!!

در طول صحبتام لحظه به لحظه مشتاق تر مي شد.. با جمله هاي آخرم صورتش خندان تر شد..

با لحن پر حسرتي گفت- آره! يادش بخير!!

بعد يهو تغيير حالت داد..با عينکش زد به بينيم ..

- حالا منو مسخره مي کني!! آره!!

- چي کار کنم ديگه!! کمال هم نشين و اين حرفا!!

به زور جلوي خنده شو گرفت.. عينکشو زد به چشمش..ماشينو با يه تيکاف راه انداخت!

******

زنده بمون...

*************

*

******

حواسم بهت هست

که دلواپسي..

مي دونم شبات

صاف و پر نور نيست..

بذار با همين حس

نگاهت کنم..

خدا شاهده

چشم من شور نيست!!!..

من و موجا

هر روز سيلي زدند!..

شکستم!

ولي صخره بار اومدم..

کنارم نبودي ببيني

چطور؟؟؟

با اين بي کسي ها

کنار اومدم!..

نمي گم که منت بذارم سرت!!..

نـــــه.. نـــــه..

نمي گم که من از همه بهترم..

فقط کاش بدوني

کي از دست رفت؟!!..

فقط کاش بفهمي

چي اومد سرم؟!!..

حــواسم بهت هست

که دلواپسي..

مــي دونم شبات

صاف و پر نور نيست..

بذار با همين حس نگاهت کنم..

خدا شاهده چشم من شــور نيست..

تو يک روز پريدي تو مه گم شدي..

ولي انتظارت هنوز با منه..

به اين قصه خوشبين تر از سابقم..

تو يک روز مياي من دلم روشنه..

تو يک روز پريدي تو مه گم شدي..

ولي انتظارت هنوز با منه..

به اين قصه خوشبين تر از سابقم..

تو يک روز مياي من دلم روشنه..

حــواسم بهت هست

که دلواپسي..

مــي دونم شبات

صاف و پر نور نيست..

بذار با همين حس نگاهت کنم

خدا شاهده چشم من شــور نيست!..

نگاهي به نيم رخ ساکت و مغمومش کردم..نفس تلخي کشيدم ..دستمو به سمت سيستم پخش ماشين بردم و کليد نکست(next) رو زدم..با پلي شدن آهنگ بعدي توجهش جلب شد.. عينکشو برد بالا رو موهاش ثابت کرد..دستي به صورتش کشيد..نگاهي به ساعت مچي اش انداخت و ناگهاني زد رو ترمز!

حيرت زده و گيج زل زدم به صورتش..

لبخند گرمي به صورتم پاشيد..

- تو چرا هيچي نمي گي؟ چقدر کم خرجي تو!!

- منظورت چيه؟ چي بايد مي گفتم!!

- منظورم ناهاره! ما قرار بود يه جا نگه داريم مثلا ناهار بخوريم!! الان ساعت دو اِ!!!

نفس راحتي کشيدم..

- قلبم اومد تو حلقم!! چرا اينجوري ترمز مي گيري؟!

- ببخش عزيزم..حواسم نبود..حالا ديگه فکرنکنم اين اطراف رستوران خوبي باشه..مجبوريم ساندويچ سرد بخوريم!!

- زياد گرسنه نيستم..

- نه ديگه من تنهايي از گلوم پايين نميره!

- باشه بخاطر تو يه چند لقمه مي خورم..

- فداي تو مهربـــون!

بعد از طي مسافت کوتاهي ماشينو متوقف کرد و پياده شد..

قبل از اينکه کاملا خارج بشه با استرس محسوسي گفتم- منم ميام!!

نگاهي به چهره ي مضطربم انداخت..

- باشه بيا اينجوري خيالم راحت تره.

پياده شدم و رفتم کنارش ايستادم..بايد از خيابون رد مي شديم..دستمو گرفت و کشوندم سمت راستش..دستشو دور بازوم حلقه کرد و راه افتاديم..

چند تا مغازه بود.. ولي فقط يکيش ساندويچ داشت.. اونم همچين بهداشتي و تميز نبود! ناچارا دو تا گرفتيم و برگشتيم..

دزدگيرو زد سوار شديم..کاغذ ساندويچو باز کرد و مشغول شد.. و من با حالت رقت باري زل زدم بهش!!

خنده ش گرفت..

- چيه؟؟ چرا اينجوري نگام مي کني؟!!

اشاره به ساندويچ کردم و سرمو تکون دادم..

- تو چه جوري مي خوري؟

- اينجوري!!! قشنگ نگاه کن..آ آ .. به همين سادگي! به همين خوشمزگي!

- من نمي تونم...

- اذيت نکن ديگه! بده من ببينم..باور کن طعمش خوبه!

کاغذ ساندويچمو باز کرد و داد دستم..

- بخور!

- نمي خوام!

- يه لقمه بخور..اگه خوشت نيومد ديگه نخور!

- حالا چه اصراريه!!

- بخور بابا! چه قدر ناز داري تو!

با اکراه و چشماي بسته يه گاز از ساندويچ گرفتم!.. يه کم مزه مزه کردم.. بدک نبود!!.. ولي..

- اوفـــ!!! کشتي منو!

به زحمت لقمه رو قورت دادم و چشمامو باز کردم..

- مرسي ديگه نمي خوام!

با دهان پر خنديد..

- خيلي خوب بابا نخور! بده من..

هنوز از ساندويچش يه کم ديگه مونده بود ولي ديگه نخورد! هر دو تا رو گذاشت تو نايلونش و انداخت روي صندلي پشت سرش..

عينکشو مجدد زد به چشماش و ماشينو روشن کرد..يه کوچولو به سمتم چرخيد..با لبخند محوي پرسيد- ليمونادم نمي خوري؟؟

نگاهي به بطري ليموناد انداختم..

- نه! همون آب بخورم بهتره!

سرشو تکون داد..

- باشه هر جور راحتي!

صداي زنگ گوشيش باعث شد خنده ش قطع بشه..از رو داشبرد برداشت..تماسو وصل کرد..

- جانم مهراب جان!....ما کمتر از يک ساعت ديگه به شما مي رسيم....باشه خبر مي دم....قربانت.

پرسيدم- با هم قرار گذاشتين؟

- آره اونا اول رفتن دنبال خواهرشون.. بعد ميرن جاده ي اصلي..با هم کيلومتر پنجاه قرار گذاشتيم..

- با پدر مادرشه؟

- آره ديگه..همون اول گفت که! چطور؟

- هيچي! همين طوري پرسيدم..

- تو که راست مي گي!!!

جوابشو ندادم...

يه بيست دقيقه اي گذشت که احساس کردم معده م مي سوزه..درد بدي داشت..حالم خيلي بد شد..دستمو گذاشتم رو معده م و فشار دادم..

- چي شده؟

خم شده بودم و چشمامو بسته بودم..يه دفعه حس کردم معده م مي خواد بياد تو حلقم..

- مهراد تو رو خدا نگه دار حالم مي خواد بهم بخوره!

دستپاچه و نگران ماشينو کشيد کنار و زد رو ترمز.. سريع درو باز کردم و رفتم پايين..بدو بدو خودمو رسوندم به خاکي .. هر چي خورده و نخورده بودم! برگردوندم..

با بي حالي نشستم يه گوشه و تکيه دادم به يک تکه سنگ..

مهراد با يه بطري آب اومد بالا سرم..

- خوبي عزيز دلم؟!!..چت شد يکهو!!

نفس نفس زنان گفتم- خوبم..نگران نباش..

- بيا دست و صورتتو بشور تا سرحال بشي..

بطري آبو گرفتم و با سستي رو سر و صورتم پاشيدم!

يه کم که بهتر شدم با شوخي گفتم- هي بهت گفتم من ساندويچ نمي خوام! حالا ببين چي کارم کردي؟!!

دو زانو نشست مقابلم..

- من چه مي دونستم اينقدر معده ت حساس و نازک نارنجيه!!

- حالا که فهميدي! ديگه تکرار نشه!!

- اوه اوه! پياده شو با هم بريم!

- فعلا که نا ندارم! همين جا خوبه!

لبخندي زد..

نگاهي به دور و برم انداختم..

- اينجا چه خلوته! پرنده هم پر نمي زنه!

- خب واسه اينکه يه مسير ميون بره! کسي زياد از اينجا رد نمي شه!..

هنوز مي خواستم بگم من خوبم بريم.. که.. با ترمز شديد ماشيني دقيقا پشت سر مهراد..زبونم قفل شد!..

مهرادم فهميد و بلند شد.. ولي قبل از اينکه حرکتي انجام بده.. دو تا مرد از پشت بهش حمله ور شدند!!!..

******

من حتي جيغ زدن هم از يادم رفته بود!!..با چشاي گرد شده و ترسان شاهد کتک کاريشون بودم..ضربان قلبم قاطي مي زد!! به سختي رو پام ايستادم..مهراد هنوز از پا در نيومده بود..مقاومت مي کرد..چشم گردوندم اطرافم تا حداقل يه سنگي چيزي گير بيارم..بالاخره پيدا کردم .. به زحمت برداشتم و رفتم طرفشون..يکي از اون مرد ها پشتش به من بود..سنگو آوردم بالا و محکم ردم به سرش!.. مهرادو ول کرد و سرشو چسبيد..سريع چرخيد طرفم..من همون طور خشک شده بودم .. دستشو برد بالا و محکم تو صورتم فرود آورد!!!صداي فرياد مهراد بلند شد..

- کثافت آشغال نزنش!!

انگار با خوردن سيلي زبونم باز شد!!

- ولش کنيد..چي کارش دارين!! شماها کي هستين؟ نزنيدش!! تو رو خدا ولش کن!!!

يه دفعه صداي فرياد يه نفر اومد..

- مگه نگفتم به دختره کار نداشته باشين!! بسه ديگه ولش کنيد..دختره رو بيارين..بايد هرچه زودتر بريم..

موهاي تنم سيخ شد..با بهت نگاهي به مهراد کردم..مهراد از غفلت اون دو تا استفاده کرد و گردن يکيشونو گرفت و پيچوند..چند تا ضربه هم به شکمش زد..اون مرد پخش زمين شد..مرد دومي که روبروي من بود مي خواست بهم حمله کنه که عقب عقب ازش دور شدم و دويدم..پشت سرم مي اومد..مهراد هم پشت سرش بود..داشتم نفس کم مي آوردم..درد قلبم باز شروع شد..احساس کردم سرم گيج مي ره..چشمام تار شد..يه دفعه احساس کردم قلبم ايستاد!!..ديگه نمي تونستم قدم از قدم بردارم..قلبم خيلي درد مي کرد..دستمو گذاشتم رو قلبم و ايستادم..حتي توان اينکه برگردم و پشت سرم رو نگاه کنم رو نداشتم..بدنم سست شد..زانوهام تا خورد..پخش زمين شدم...به پهلو چرخيدم..مهراد و اون مرد دومي در حال کتک کاري بودند...خدايا اين چه مصيبتيه!! خدايا کمکم کن!! مهرادم طاقت بياره!! خدا منو بکش اما مهرادمو نجات بده..ناله اي کردم...اشک داغم صورتمو خيس کرد..

- مهــــــــــــراد!! خــــــــــدايــــــا !!!

چشمام تار بود.. مي سوخت.. اما بازم مي تونستم ببينم..يه نفر از بين درختاي کنار خيابون اومد بيرون..داشت بسمت من مي اومد!! خون تو رگ هام يخ بست..سر تاپام سرد شد..نگاهم به مهراد افتاد..آخ خدا! با اينکه خودش تو خطر بود !! اما نگراني واسه ي من تو چشماش دودو مي زد!!..نگاه مرد دومي هم بطرف من جلب شد..مهراد با يه حرکت غافلگيرش کرد..افتاد روش.. با مشتهاي پي در پي و پشت سرهم به سر و صورت و شکمش ضربه مي زد..مرد ناله اي کرد و بي حال شد...چشمام از خوشحالي درخشيد..مهراد بدون وقفه دويد سمتم..اما.. همين که سرمو برگردوندم..همون مرد سومي رو نزديک خودم ديدم..پوزخندي زد..

- زياد خوشحال نباش! گفتم که يه روز ميام سراغت!! گفتم که بد مي بيني!!!

با تموم شدن حرفش..بازوي چپمو با خشونت گرفت و کشيد..از درد ناله اي کردم..به زور بلندم کرد..رو پام ايستادم..مهراد بهمون رسيد..حس کردم شيء سردي رو پيشونيمه!!

صداي مرد سومي بلند شد..

- يک قدم بياي جلوتر مي زنمش!!

مهراد ايستاد..

- ولش کن! چي کارش داري! اون حالش خوب نيست!! تو کي هستي؟

- اينکه کي هستم اصلا به تو مربوط نيست!!! از سر راهم برو کنار وگرنه يک گلوله حرومش مي کنم!!

- تو اگه مي خواستي بکشيش به رفيقات نمي گفتي کاريش نداشته باشن!!

دو قدم اومد جلوتر..

- مثل اينکه حرف حاليت نمي شه!! نه!!

صداي وحشتناکي کنار گوشم بلند شد!!.. گوشم سوت کشيد..دستمو گذاشتم رو گوشام..دست چپم داغ شد..وقتي گرفتم جلوي صورتم...

مهراد فرياد زد- کثافــت!! عوضي!! چي کارش داري؟

- گفتم که شوخي ندارم! برو کنار!!

جلوي چشام سياه شد..بدنم دوباره سست شد..بشدت پرت شدم روي زمين..از لابلاي چشمام مي ديدم..مهراد با پا زد زير دستش اما اسلحه ش نيفتاد..با هم گلاويز شدن..گردن همو گرفته بودند..زير لب گفتم خدايا مهرادمو ازم نگير!! قبل از اينکه چشمام کامل بسته بشه..صداي شليک گلوله و بعد صداي داد مهرادو شنيدم...قلبم تير کشيد..آتيش گرفت..سوخت!...چشمام بسته شد...

احساس کردم دارم رو زمين کشيده مي شم..

به زحمت لاي چشمامو باز کردم..همون مرد سومي منو مي کشيد...چشمم خورد به مهراد..افتاده بود رو زمين و زير پاش پر خون بود...اشکم بي صدا رو گونه افتاد.. با عجز گفتم..

- مهــــــراد!!!

فکر نمي کردم جواب بده..

صداش خيلي ضعيف اومد..

- جانم!

خوشحال و هيجان زده گفتم- تو رو خدا زنده بمون!

صداش لرزش داشت..

- تو ام زنده بمون! من منتظرتم! باشه؟؟ قول بده!

قبل از اينکه حرفي بزنم همون مرد منو محکم هل داد تو يک ماشين سياه و بزرگ..از پشت پنجره داد زدم..

- قول مي دم! تو هم بايد قول بدي!!

صداش پر از غصه و اضطراب بود..

- قول!!!

ماشين راه افتاد..

موبايلمو بسختي از تو جيب مانتوم در آوردم...از شيشه پرت کردم سمتش...افتاد کنار پاش..

فرياد زدم..

- تو رو خدا زود زنگ بزن به مهراب بياد دنبالت!!!

دستم کشيده شد..از پنجره پرت شدم به عقب..شيشه رو با ريموت داد بالا...

- خفه شو!!!

با لجبازي دوباره چسبيدم به شيشه..نگاهمو با غصه به کنار جاده دوختم...مهراد طاقت بيار..بلند داد زدم..

- مهراد طاقت بيار!!! به خاطر من!!

اشک هاي داغم يکي پس از ديگري روي گونه هام مي لغزيد...چند لحظه بعد دستمالي مقابل دهان و بينيم قرار گرفت....چشمام به اجبار بسته شد...ديگه چيزي نفهميدم!..

******

دو چهره...

**********

*

******

چشمامو با احساس هرم نفس هاي داغي باز کردم..تاريکي مطلق..همه جا سياه بود..يه لحظه حس کردم کور شدم! اما بعد با ديدن باريکه ي نوري که از لابلاي پنجره مي تابيد..به خودم اميدوار شدم!.

سرم سنگينه ..انگار يه چيزي رو سرم و گوشمه..دستمو آوردم بالا تا ببينم چي رو سرمه که .. به جسم نرمي برخورد کرد..نفس تو سينه م حبس شد..نا خودآگاه فاصله گرفتم..اما يه مانعي وجود داشت که نمي ذاشت حرکت کنم .. انگار رو تختم و يکي کنارم خوابيده!!..آب دهانمو قورت دادم..تو دلم گفتم..لعنت به اين تاريکي که نمي ذاره چيزي رو ببينم!..دستمو آروم بردم جلو..چيزي طول نکشيد که به جسمي برخورد کرد..تمام تنم مور مور شد..دستي منو کشيد سمت خودش..و دستي ديگه دور گردنم حلقه شد..تو بغل يه نفر بودم!..خدايا اين کيه؟ من کجام ؟؟؟ چرا اينجام؟؟ چرا هيچي يادم نمياد؟؟

اون فرد ناشناس منو به خودش فشرد...

قفل زبونم باز شد و بي وقفه جيغ کشيدم!!!

فرد ناشناس از جا پريد...صداي بلند خواب آلودش تمام تنمو لرزوند..

- چته؟؟چرا رم کردي؟؟ براي چي جيغ مي زني؟؟ کر شدم احمق!!!

زبونم بند اومد...

دستشو برد بالاي سرم..نور شديدي خورد تو چشمام...چشمام به اجبار بسته شدند...

- لال شدي!!!

چشامو با ترس باز کردم... از کسي که در مقابلم ديدم سنکوب کردم!!.با وحشت هولش دادم و اومدم عقب تر! هنوز مي خواستم پامو بذارم رو زمين که با خشونت بازومو کشيد سمت خودش..چشماي پر شررش درخشيد!..خنده ي سر خوشي زد!!

- ها!! چيه؟؟ مي ترسي؟ نترس عزيز دلم! من اينجام!!

قهقهه ي بلندي سر داد.

رو صورتم خم شد..دستاشو گذاشت دو طرف صورتم..با شيفتگي زل زد به چشمام..

- ديدي دوباره افتادي تو چنگم!..حالا واسه ي من باديگارد مي ذاري!!! ههه!! از مادر نزاييده کسي که بخواد منو دور بزنه!! سوژه ي منو فراري مي دي؟؟؟..فکر کردي خيلي زرنگي!!..نه جونم..هنوز خيلي جوجه اي واسه ي زرنگ بازي!

صدامو گم کرده بودم..زبونم به سقف دهانم چسبيده بود..نفس بريده اي کشيدم..با لکنت گفتم..

- تو ..تو چرا..

خنده ي تمسخرآميزي زد..

- آخ که دلم واسه ي اين تته پته کردنات تنگ شده بود!!..مخصوصا اين چشماي خوشگلت !

سرشو آورد پايين تر.. دلم ريخت..چشماش برق مي زد..قبل از اينکه صورتشو با صورتم مماس کنه..سرمو به چپ برگردوندم..

مستانه خنديد!!

- اشکال نداره خودم رامت مي کنم!

- من چرا اينجام؟؟ تو از کجا پيدات شده؟؟ تو چي مي خواي؟

- يادت نمياد!! من! تو! خيابون! آقا مهـــــراد !!!

تا اسم مهرادو آورد..همه چي يادم اومد!!

- چيه!! تا اسم مهراد جونتو آوردم حافظه ات برگشت!..البته زياد دلتو خوش نکن! اونو به درک واصل کردم!!

با خشم گفتم- کثافت دروغگو!!

- آي آي درست صحبت کن! وگرنه اخلاقم عوض مي شه هـــا!!

- مثلا اخلاقت عوض بشه! مي خواي چه غلطي بکني؟؟

بلند خنديد..

- اِ چه شجاع شدي؟؟ قبلا اين طوري نبودي!!

- چرا اونجا تو خيابون بهمون حمله کردي؟؟ حتما اون موتوري و اون اسيد پاشي هم کار تو بود!! آره!!

- آفرين!! زبونت باز شده!!..

- جواب منو بده!! مسخره بازي نکن!

- جداً !!! الان بهم دستور دادي!!!

- لعنتي!!

- باشه عزيزم! حالا چون التماس کردي مي گم!!..اممم..تو خيابون بهتون حمله کردم چون اومده بودم دنبال عشـقـم!!

اين چي مي گه؟؟ عشقم!!!

- آره.. اون موتوري و اسيدپاشي هم کار من بود!

- آخه چرا؟؟

- گفتم که عزيزم! بخاطر عشقم!!

- عشقت؟؟

با حالت خاصي زل زد تو چشمام..

- آره عشقم!! يعني تو عزيز دلم!!

خنده م گرفت!! اين ديوانه س!!

- برو بابا! ديوانه!!!

عصبي دستمو کشيد وادارم کرد که رو تخت بشينم..

- يک بار گفتم درست حرف بزن!!

- اين چرت و پرتا چيه که مي گي؟؟ تا چند وقت پيش مي خواستي مهرنازو نابود کني! حالا نوبت من شده!!

خنده ي بلندش گوشمو کر کرد!!

- آهـــا!! فهميدم! يعني تو واقعا منو نشناختي؟؟

- خيلي کار سختي نيست شناختن تو!!

- اگه راست مي گي بگو من کي ام؟!!

پوزخندي زدم..

- شاهرخ!

زد زير خنده!! اين يارو روانيه!!

- ديدي گفتم نشناختي!! يه فرصت ديگه بهت مي دم..يه کم بيشتر نگام کن!

- بيست سواليه!! برو بابا حالم بهم مي خوره ازت!!

چونه مو محکم تو دستش گرفت و فشار داد!!..

- تو چه زري زدي؟؟؟

با لجاجت گفتم- حالم ازت بهم مي خو...

حرفمو با يه سيلي شکست!!

- فکر کردي شوخي دارم باهات!! هنوز رد گلوله اي که حرومت کردم رو سرت مونده!! هوس يکي ديگه کردي!!!

آروم و زير لب گفتم- از بس آشغالي!!

- داري اون روي سگمو بالا مياري!!

- اِ الان اين روي خوبته!! فرقي ندارن با هم..هر دو روت مثل هم اند!!

- خيلي خُب! خودت خواستي!!

از رو تخت پاشد ايستاد پشتشو به من کرد..دستشو برد سمت صورتش..از قسمت بالاي سرش زير موهاش يه چيزي رو کشيد پايين..بسرعت چرخيد طرفم..طوري که وحشت کردم!!

- حالا شناختي من کي ام؟؟؟

چشمامو چند بار باز و بسته کردم.. خدايا اين اينجا چي کار مي کنه؟؟ پس يعني شاهرخ اينه!! يعني اين همه مدت جلوي چشمام بوده و نشناختمش!!

بريده بريده گفتم- شاهرخ.. تويي!!!

******

نفسم بالا نمي اومد! تمام بدنم مي لرزيد.. دندونام تق تق صدا مي کردند.. اما کف دستام عرق کرده بود!! زبونم به سقف دهانم چسبيده! حتي نمي تونم نفس بکشم! دستمو نا خودآگاه روي گلوم گذاشتم مي خواستم راه نفسم باز بشه.. اما نمي شد! بخاطر سخت نفس کشيدن.. چشمام و گلوم به سوزش افتاد..چشمام پر آب شد..سوزش گلوم تبديل به سرفه شد..سرفه هاي خشک و پي در پي..اينقدر سرفه کردم که احساس خفگي بهم دست داد..ديگه نمي تونم نفس بکشم..خسته از سعي و تلاش براي نفس کشيدن! بدنم سست شد..از پشت افتادم روي تخت..دردي تو قفسه ي سينه م پيچيد..دستمو بي هدف آوردم بالا..مي خواستم بهش بفهمونم قرصمو بياره! اما چطوري؟؟؟ صورتم از اشک خيس بود..چشمام نيمه بسته شد..

يه دفعه حس کردم هواي سردي پيچيد تو بيني م...بي اراده نفس کشيدم..اوه خدايا!! من نفس مي کشم!! حريص تر شدم! چندين بار نفس عميق کشيدم..چشماي نيمه بازم رو کامل باز کردم...چهره ي نفرت انگيزش مقابل صورتم بود..صداي زنگار گرفته اما گيراشو! شنيدم..

- چي شد ماني جان؟؟ چرا اين جوري شدي؟

...

- صدامو مي شنوي!! خوبي؟... چرا جواب نمي دي؟!!! ماني!!! ماني خواهش مي کنم!

با دستاش تکونم مي داد و صدام مي زد..حس انزجار باعث شد عکس العمل نشون بدم..

- بهم دست نزن!! برو عقب!!!

نفس پر صدايي کشيد...

- تو که منو کُشتي دختر!! يه دفعه چت شد؟؟

- گفتم برو کنار! نشنيدي؟!!

- يعني چي؟ چرا اينطوري مي کني؟

- همين که گفتم!

- مثلا اگه نرم کنار! چي مي شه!!!

عصبي و تند روي تخت نيم خيز شدم که بازم قفسه ي سينه م درد گرفت..دوباره روي تخت ولو شدم!

- چي شد!!پشيمون شدي!!

با صدايي خش دار گفتم- حيف که قلبم....آخــخ!!!

بهم نزديکتر شد نگران پرسيد- قلبت چي؟؟ درد مي کنه!!

- قرص...قرصمو بيار!

- قرصت!! کجاست؟؟

- تو.. جيبِ.. مانتوم!

- مانتوت!! نمي دونم کجا گذاشتمش؟؟

- يعني چي!! تو تنمِ ديگه!!

با سستي دستمو کشيدم به بدنم..خداي من! پس مانتوم کو؟؟..تازه الان فهميدم مانتو تنم نيست! و من با همون تيشرت سفيدي ام که زير مانتوم تنم بود!!

درد قلبم فراموشم شد!..با خشم غريدم..

- مانتوم کجاست عوضي؟؟ چرا درش آوردي؟!!!

- اِاِ مثل اينکه حالت خوبِ!! بلبل شدي باز!!

- جواب منُ بده کثافت!!

يقه ي لباسمُ با خشونت گرفت..

- با من درست حرف بزن!

- اگه درست حرف نزنم چي مي شه؟؟ مثلا مي خواي چي کار کني؟؟ بس نيست اين همه بلا سرم آوردي!! هنوزم بايد شکنجه بشم!! چرا راحتم نمي ذاري!! بذار حداقل باقي مونده ي عمرم تو آسايش باشم! چرا اومدي دنبال من؟ چرا دست از سرم بر نمي داري؟؟ هــــــــــان!!! چرا فرهـــاد!!!

بلند داد زد- بخاطر انتقام از پدرت!

- پدرم!

- آره!! بايدم تعجب کني! پدرتو زندگيمونو به آتيش کشيد بخاطر عشقش!! منم اونو آتيشش مي زنم با گرفتن عشقش!!

******

جنون عشق...

**************

*

******

از تعجب زبونم بند اومده..فرهاد هم چيزي نمي گفت..اما من تشنه ي دونستن!

آروم و زمزمه وار گفتم- پدرم چه ربطي به من داره؟؟ عشق پدرم کي يه؟؟

پوزخند محوي زد..

- مي خواي بدوني؟؟

سر تکون دادم.

- باشه مي گم.. اما قبلش بايد يه قولي به من بدي!

حرصم گرفت! يه آدم بايد چقدر پررو باشه!!

- نمي تونم هيچ قولي بدم!

- مگه نمي خواي بدوني پدرت چه بلاهايي سر زندگيم آورده؟

خشمگين گفتم- نه!

خنديد..

- لجبازي نکن! مي دونم الان داري از شدت کنجکاوي پس مي افتي! پس قول بده! زياد سخت نيست! سختش نکن!

- خيلي پررويي!!

- مي دونم!

کلافه گفتم- چه قولي؟؟

- قول بده بعد از اين که تمام حرفام رو شنيدي..هر چي من گفتم بايد گوش کني!!

- نمي تونم همچين قولي بهت بدم!

- بهم اعتماد کن!

تلخ و يخ گفتم- اعتماد!! به تو!

پووفي کرد..

- اگه خواهش کنم چي؟؟

سکوت...

- ماندانا خواهش مي کنم! همين يه بار بهم اعتماد کن!

به ندرت پيش مي اومد فرهاد ازم خواهش کنه! ولي هر بار اتفاق خوشايندي در انتظارم نبود! حالا چطوري بهش اعتماد کنم؟؟.. فکري به ذهنم رسيد!

- باشه قبول! ولي تو هم بايد يه قولي بدي!

نشست پايين تخت و مشتاقانه به صورتم زل زد!..اين حالتاش برام عجيبه! خيلي عوض شده!! مثل روزاي اول ازدواجمون شده! البته منهاي سيلي زدنش!!!

- به شرطي حرفتو قبول مي کنم که خلاف اعتقاداتم نباشه!! منظورمو که مي فهمي؟؟

چشماي طوسي رنگش غمگين و تيره شد!

- مطمئن باش! تا اين حد ديگه پست نيستم!

- خيلي خُب من منتظرم!

دستاشو به تخت ستون کرد و سرشو به سمت بالا برد..

- اين چيزايي که مي خوام برات تعريف کنم خودم خيلي دير فهميدم! وقتي فهميدم که هنوز تازه پونزده سالم شده بود! از عموم شنيدم..

مکثي کرد ..

- ما تو يه روستا تو شمال زندگي مي کرديم..پدر و مادرم سرايدار باغ هاي اربابي بودند..سرايدار که چه عرض کنم! بيشتر رعيت و تو سري خور!! يکي از باغ ها متعلق به پدرتو بود..البته اکثر اون منطقه زير سلطه ي پدرت بود!! مادر من زن زيبايي بود!! و صد البته پدرم ..من کپي برابر اصل پدرم هستم!..متأسفانه يه چند باري مادرم با پدرت برخورد داشته!..و همين شد شروع بدبختياي ما!

نفس تلخي کشيد..

- من همش سه سالم بود که يه دفعه هم مادرمو از دست دادم و هم پدرم! .اون موقع نفهميدم چرا و چطوري؟ اما بعدها از عموم همه چيو فهميدم..

از رو تخت بلند شد ايستاد..يه چند ثانيه اي تو چشمام زل زد و بعد پشتشو به من کرد..در همون حال شروع کرد به حرف زدن..

- فهميدم که مسبب اصلي مرگ مادرم و همين طور پدرم .. پدر تو بوده!!!

تن صداش هر لحظه بالا تر مي رفت..

خنده ي عصبي اي کرد..

- پدرتو يک دل نه صد دل عاشق مادر من!! شده بود..مادر من!! يه زن شوهر دار با يه بچه ي سه ساله!!...هميشه مزاحم مادرم مي شده..اما مادرم نمي تونسته کاري انجام بده..مي دوني چرا؟؟ .. چون پدر تو انقدر نفوذش زياد بود که هيچ کس جرأت نداشته بهش بگه بالا چشمت ابرواِ!!! .. مادرم موضوعو با پدرم درميون مي ذاره..تصميم گرفتند که از اونجا فرار کنند!!..ولي..نمي دونم کدوم آدم آشغالي راپورتشونو به پدرت مي ده که ...

به طرفم چرخيد..

- پدرت مادرمو مي دزده و باهاش به زور ازدواج مي کنه!! فقط دو هفته طول کشيد که پدرم دوري مادرمو طاقت آورد!! دو هفته!!

فرياد زد- پدرم از دوري مادرم دق کرد!! مُــرد!! مي فهمي!! مُــــرد...پدرم عاشق مادرم بود..حاضر بود بميره!! ولي اونو تو آغوش مرد ديگه اي نبينه!! مي توني بفهمي واسه ي يه مرد چه قدر سخته عشقشو از دست بده؟!! ازش بدزدند!! جلوي چشماش اونو ببرند تو خونه ي يه مرد ديگه!! با لباس عروس!! مي توني بفهمي؟؟؟

به معناي واقعي کلمه ماتم برده بود!! پدر من!! عشق!! دزدي!! قاتل!!!

******

يعني حرفاش حقيقت داره؟؟ چطوري باورش کنم؟؟..

...در اين بازار داغ نا اميدي تو را باور کنم با چه اميدي؟؟؟..

پوزخندي به صورت متعجب و پر ترديدم زد..

- مي دونستم بهم اعتماد نداري!! مي دونستم حرفامو باور نمي کني!! اما خيالت راحت..مدرک دارم..البته آخر ماجرا بهت نشون مي دم..پس بي خودي شک و ترديد نکن..مدرک و سند دارم در حد لاليگا!!!

چيزي جز سکوت جوابش نبود!

- اما ادامه ي ماجرا!...مادرم ازش باردار شد! يه دختر شکل خودش.. ولي متاسفانه بعد از به دنيا آوردنش ..

ناباور گفتم- مـــُرد!!!

سرشو تکون داد!

- آخه براي چي؟

- دکترا به مادرم بعد از تولد من گفته بودند که ديگه نبايد باردار بشه!! چون ممکنه يا خودت بميري! يا هر دو تون!!..اما پدر تو مگه اين چيزا حاليش مي شد؟؟ مرتيکه ي هوسباز رواني!!!

از اينکه هي تکرار مي کرد پدر تو پدر تو! عصبي مي شدم..با صداي بلندي گفتم- اينقدر نگو پدرت پدرت!! مگه مقصر منم که هي تکرار مي کني؟!! تو قرار بود حرفا تو بزني! نه اينکه مدام بهم توهين کني؟؟؟

آروم و زير لب گفت- باشه ديگه نمي گم! لطفا من بعد وسط حرفم نپــر!

چيزي نگفتم.

- مادرم که مُرد..پدرتـ...شوهرش! دخترشو سپرد به زن اولش!!

زن اولش!! مگه بابا چند تا زن داشت؟؟؟..هنوز حرف از دهانم خارج نشده بود که ادامه داد..

- بله!! جمشيد خان!!..از اين به بعد مي گم جمشيد! نه پدرتو!!...جمشيد قبل از مادر من زن داشت با سه تا بچه!! لعيا و يلدا و کوروش!!

پس من چي ؟؟ چرا منو نگفت؟؟...لبامو از هم باز کردم تا چيزي بگم که با اشاره ش لال شدم!

- چه قدر کم صبري تو!!..مي گم ديگه!!..حتي نمي توني فکرشم بکني که چي مي خوام بگم!! پس آماده ي شنيدنش باش!!

...

- تو دختر مادر من و جمشيدي!!..اگه عکس مادرمو بهت نشون بدم کوپ مي کني!! مثل سيبي که از وسط شده! فقط رنگ چشماي تو از اون تيره تره..چشماي اون عسلي بود!! عسلي روشن و زلال!

******

خداي من! اين چي مي گه؟؟ اين اصلاً امکان نداره! مگه مي شه؟؟ يعني من يه بچه ي حرومم؟؟

- فرهاد تو چي مي گي؟؟ آخه چطوري باور کنم؟؟ يعني..يعني من..من يه حرومزاده م!! يه بچه ي نا مشروع!! اين امکان نداره!! شنيده بودم بچه هاي نامشروع بدکاره مي شن!! هرزه مي شن!! اما من .. مسلمونم!!..به خدا ايمان دارم! فقط..فقط...بعضي وقتا ازش دلخور مي شم..اما دوسش دارم!!..باور کن!! من..من..

- هِــي هِـــي آروم باش!..من کي گفتم تو نامشروعي!! جمشيد و مادر من رسماً زن و شوهر شدن!! البته به زور و دزدي جمشيد!! ولي تو کاملاً حلالي!! غصه نخور قربونت بشم!

- اما...

- ببين اگه بخواي تا آخر هِي بياي وسط حرفم..کلي طول مي کشه..منم حوصله ندارم کشش بدم!! پس لطف کن تعجب و سؤال و... اينا رو بذار آخر ماجرا.. خُب؟؟؟

...

- جمشيد حتي فاميليشو بعد مرگ پدر و مادرم عوض کرد!..واسه اينکه اگه يه روزي خواستيم ازش شکايت کنيم هيچ نشوني اي نتونيم داشته باشيم!..جمشيد عاشق تو بود!! تو رو مي پرستيد!! ولي.. هـــهه!!! عشقشم از مدل رواني بود! مي دوني چطور فهميدم؟ از حرفاي عموم..مي گفت وقتي مادرم باردار بوده..کتکش مي زده! اما دوستشم داشته!! عشقش به تو هم همين طوري يه! دورا دور دوستت داشت اما پيش خودت مغرور و خشن برخورد مي کرد!! عشق همراه با خشونت!!..خُب حالا مي رسيم به اصل ماجرا! حتماً الان با خودت فکر مي کني که من چطوري تو رو پيدا کردم و اومدم سراغت؟ اما قبلش بايد يه کم از خودم بگم!..خودت قضاوت کن! وقتي يه پسر جوون بعد از دوازده سال مي فهمه قاتل پدر و مادرش کي يه؟ و اصلاً چرا پدر و مادرشو از دست داده؟ چه حالي مي شه؟..مي دوني من چه جوري عمو رو به حرف آوردم؟..برام اون روزا سؤال بود!..پدر و مادرم کجان؟ چرا نيستند؟ پس منو کي به دنيا آورده؟..اين سؤال ها باعث شد کنجکاوي کنم..پرس و جو کنم.. تا اينکه مچ عمو رو هنگام ارتکاب جرم گرفتم!!..داشت يه آلبوم قديمي رو تو زير زمين نگاه مي کرد و اشک مي ريخت! منم کنجکاو و غمگين تماشاگر شدم!!..بالاخره با گريه و زاري و التماس به حرفش آوردم..بعد که همه ي ماجرا رو فهميدم..ازش گلايه کردم که چرا هيچ کاري انجام نداده؟ چرا گذاشته اين همه بلا سرمون بياره؟ و خيلي گلايه هاي ديگه..اونم فقط مي گفت..من ِ بي سواد چه کاري ازم بر مي اومد؟؟ مي گفت..اون همه جا نفوذ داشته..

نفس تندي کشيد..دستاشو مشت کرد و کوبيد به قفسه ي سينه ش!..فرياد زد..

- اما من گفتم ازش انتقام مي گيرم..زجرش مي دم..زندگيشو به آتيش مي کشم!..به عموم قول دادم...سر قولمم ايستادم!..اما اون موقع من هيچ سرنخي نداشتم..رفتم به اون باغ..چون ما از شمال اومده بوديم تهران..تمام محله هاي اون منطقه از شمال رو جست جو کردم..تا اينکه آخرين نفري که ازش سؤال کردم از جمشيد پولادي خبر داره يا نه؟؟ بهم گفت جمشيد خان رو مي گي؟؟ گفتم آره!..ازم پرسيد چي کارش داري؟..منم به دروغ گفتم از فاميلاي دورشم!!..بالاخره به هر جون کندني بود تونستم يه آمار کوچولو ازش بگيرم..گفت برو فلان آدرس..منزل جمشيد بهارلو!!..منم کلي تشکر کردم..تازه اون موقع فهميدم که جمشيد فاميلشو عوض کرده!..اين اولين سرنخ بود!..اما دومين سرنخ!!

اومد نزديکتر و کنارم روي تخت نشست..خودمو جمع و جور کردم..چشماش برق زد!..دستمو تو دستاش گرفت..دستشو پس زدم..اخماشو کشيد تو هم..

- مگه من جذام دارم! که اينطوري مي کني؟..

- نه! ولي تو نامحرمي! مثل اينکه يادت رفته يه سال و نيم پيش از هم جدا شديم!!

- اتفاقاً خيلي خوب يادمِ! ولي مسئله اينجاست..من و تو از هم جدا نشديم!! همه ش جعلي بود!

پوزخند زدم- حالت خوبه؟ من خودم زير برگه ي طلاق رو امضا کردم!

لبخند جذابي زد- درسته! ...ولي تو خوندي داري چي رو امضا مي کني؟..تو که انگليسي بلد نبودي!

- من بلد نبودم! اما وکيلم که ...

- اوه عزيزم! وکيلت! تمام مدارک رو خودم از وکيلت گرفتم و براي دادگاه فرستادم! البته خودم نه! يه نفرو فرستادم دفترش!

- يعني چي؟ پس چرا به من چيزي نگفت؟؟ من باور نمي کنم! تو داري دروغ مي گي!

- اينو ديگه نمي دونم! برو از خودش بپرس!..من فقط مي دونم تو زنِ مني!!

- خفه شو!!!

- خفه نمي شم! همون اول بهت گفتم من براي تمام حرفام مدرک دارم! پس بيهوده انرژي تو هدر نکن!

ناليدم- خــــدا!!! کي اين کابوس تموم مي شه؟؟؟

از موضع قدرت اومد پايين و با لحن بسيار آروم و گيرايي گفت- ببين ماندانا من خودم بهتر از تو مي دونم که چقدر زجر کشيدي! ولي به منم حق بده! من از وقتي دست راست و چپم رو از هم تشخيص دادم دنبال نقشه بودم..دام..تله..همه ش مي گفتم چي کار کنم که پولدار بشم..چي کار کنم که جمشيدو به خاک سياه بنشونم!! مگه من از اين زندگي سهم نداشتم؟؟ من چه گناهي داشتم که تو سه سالگي خانواده مو از دست دادم؟؟ ولي با همه ي اين تفاسير الان پشيمونم! مي دوني ماندانا شايد باور نکني..اما.. من از همون روز اول دوستت داشتم!..حق داري باور نکني!! ولي باور کن جبران مي کنم! اصلاً واسه همين دنبالت بودم..مي دونم داري با خودت چه فکري مي کني؟؟ ماندانا باور کن همه ي اونا يه بازي بود! من از بازي کردن با تو لذت مي بردم! شايد بگي من ديوونه م!! آره!! .. من يه ديوونه ي عاشقم! ..

******

پيدا و پنهان...

************

*

******

ديگه نيازي به بيان کردن نيست..خودش اعتراف مي کنه که ديوونه س!!..اسمشم گذاشته عشق!!..من از بازي کردن با تو لذت مي برم!!..روانـــي!..واي خدا من چه جوري مطمئن بشم که فرهاد راست مي گه؟؟..چرا وکيلم هيچي نفهميده؟؟ چرا گول فرهادو خورده؟؟..آخه چطور مي شه يه نفر بدون هيچ مدرک يا سندي! تمام مدارک طلاق رو بگيره و با خودش به خارج از دفتر ببره؟؟؟..يه چيزي اينجا مشکوکه؟؟ نکنه روژان هم همدست فرهاد بوده و من خبر نداشتم!!..خدايا منو ببخش!..تو بگو جوابمو!..تو يه راهي جلوي پام بذار!!..صبر کن ببينم! فرهاد چي گفت؟.. من دختر پدرم و مادرش هستم!!..يعني چي؟؟..چطور ممکنه؟؟ پس .. من و فرهاد با هم خواهر و برادريم!!..اين يعني ازدواج من و فرهاد حرام بوده؟؟..چرا فرهاد چيزي به من نگفت؟؟.اصلاً فرهاد که از اول ماجرا رو مي دونست..پس چرا بازم با من ازدواج کرد؟؟..خدايا!! اين چه زندگيه من دارم!! همه ش گناه و معصيت!! فرهاد مي گه عاشقمه!! عاشق خواهرش!! خدايا منو ببخش!!.. منو بُکُش!!!

از رو تخت بلند شدم.. ايستادم..رفتم سمت در..سرم گيج شد..يک دستمو به سرم گرفتم..با دست ديگه م چار چوب درو..درو هول دادم..باز شد!..روبروم يه راه پله بود..موندم برم بالا يا پايين؟؟..دلمو زدم به دريا و از پله ها رفتم پايين..هنوز به پاگرد دوم نرسيدم که سر و کله ي فرهاد پيدا شد!..خودمو آماده کردم واسه يه دعواي درست و حسابي!

- اوقور بخير! خانوم کجا تشريف مي برند؟؟

- سر قبر تو! برو کنار!

- عزيزم زبونتو گاز بگير! من هنوز تازه مي خوام زندگي مي کنم! اونم با تــو!!

- خجالت بکش! اين همه سال مي دونستي و بازم کارخودتو انجام دادي! حالا من از هيچي خبر نداشتم! تو ديگه چرا؟؟؟

- چي مي گي تو؟ من از چي خبر داشتم؟

- خودتو نزن به اون راه! خوب مي فهمي منظورمو!

- واضح بگو باز چت شده؟؟

جلوي پيراهنشو گرفتم تو دستم و کشيدم سمت خودم..زل زدم تو چشماش..

- يعني تو نمي دونستي من و تو خواهر و برادريم؟!!! هـــا!!

پيراهنشو از تو دستم محکم کشيد! نزديک بود از پله ها پرت بشم!

- چي واسه ي خودت تبصره مي دي؟ خواهر و برادر ديگه چه صيغه ايه؟؟

فرياد زدم- بسه ديگه!! ديوونه م کردي!! بذار برم! برو کنار...

هولش دادم سمت چپ .. دو سه تا پله رو تند رفتم پايين..خدا لعنت کنه معمار اين خونه رو!! آخه چه خبره اين همه پله!! هنوز پام به پله ي بعدي برخورد نکرده بود که رفتم رو هوا!! پله هاي باقي مونده رو با کمر رفتم پايين!!

صداي داد و فرياد من با پژواک ماندانا گفتن فرهاد! چار ستون خونه رو لرزوند!!

محکم افتادم رو زمين و متوقف شدم..درد بدي تو تمام تنم پيچيد..خدايا من چرا نمي ميرم؟؟؟

فرهاد تکونم مي داد و صدام مي زد...

- ماندانا..ماندانا..عزيزم خوبي؟؟ تو رو خدا يه چيزي بگو!..خــــــدا!! ماندانـــا!!!..

خداي من!! فرهاد داره اشک مي ريزه؟؟ گريه مي کنه به خاطر من!!!

نفس حبس شده از درد تو سينه مو با فشار آزاد کردم..

فرهاد نفسي از سر آسودگي کشيد..سرشو آورد پايين مقابل صورتم..هنوزم چشماش باروني بود!..بيشتر خم شد..ترسيدم..قبل از اينکه ببوسم..ناله کردم..

- نــــه!! فرهاد! نه! اين کارو نکن! اين گناهه!! من و تو خواهر برادريم! اينو بفهم!!

- ماندانا من واقعاً نمي دونم از حرفام چه طوري برداشت کردي؟؟ ولي اشتباه....

- نه! اشتباه نمي کنم! من و تو به هم محرميم! مگه نگفتي مادرت منو باردار شده!! خُب اين يعني چي؟؟ يعني من و تو از يک مادريم!! حالا فهميدي؟

- ديدي گفتم اشتباه برداشت کردي! البته تقصيري نداري! من کامل برات تعريف نکردم! آخه دختر خوب من کي گفتم مادر تو مادر منم بوده؟؟

- يعني چي؟؟ خودت گفتي پدر من عاشق مادر تو شده! گفتي عاشق يه زنِ شوهر دار با يک بچه ي سه ساله!!

- درسته من همينا رو گفتم!!

آهي کشيد!

- واسه ي اينکه اونا مثل پدر مادر واقعيم بودند!!

- پدر مادر واقعيت!!!

******

از غفلت من سوء استفاده کرد و يک دستشو آروم گذاشت زير زانوهام و دست ديگه شو دور شونه هام حلقه کرد..آروم از زمين بلندم کرد و روي نزديکترين مبل راحتي گذاشت..تموم استخوون هام درد مي کرد..بيشتر از همه کمرم..فکر کنم مهره هاي کمرم جابجا شدند!..روي مبل مقابلم نشست..سرتا پامو با حالت گنگي نگاه کرد..وقتي نگاهمون تو هم گره خورد..لبخندي گوشه ي لباش جا خوش کرد..حس مي کنم ديگه نمي شناسمش..فرهاد گذشته مُرده و يه فرهاد ديگه متولد شده!..برام سخته باور حرفاش..کاش مي شد گذشته رو پاک کرد .. به جاش روزهاي خوش رو جايگزين کرد!..اما متأسفانه نه راه برگشتي واسه ي من هست و نه براي فرهاد..همه چي تموم شده..همه چي خراب شده..ديگه براي از نو ساختن دير شده خيلي دير!

- خوبي؟

دل از صورت مهربون و ناشناسش کندم و به زمان حال برگشتم..

- نه زياد!..کمرم خيلي درد مي کنه.

- مي خواي واسه ت يه کمپرس آب گرم بيارم؟

- نه نميخواد کم کم خودش خوب مي شه.

- حيف که نمي تونم ببرمت درمونگاه..مي ترسم از چنگم در بيارنت!

پوزخندي زدم- بغير از تو تا حالا کسي نبوده که بخواد بدزدم!

مکثي کردم..

- راستي ما الان کجا هستيم؟ اينجا کجاست؟

- مي خواي چي کار؟؟

- تا ابد که نمي توني اينجا نگهم داري!..بالاخره پيدام مي کنن!

- تا اون موقع ما از اينجا رفتيم!

قلبم ريخت..با ترس از روي مبل بلند شدم..حس کردم مايع گرمي روي صورتم ريخت!

- بيني ت داره خون مياد!..چرا از جات بلند شدي؟

مي خواست با دستمال بيني مو پاک کنه که دستمالو از دستش کشيدم!..چشماش گرد شد..توجهي نکردم!

- چرا اينجوري مي کني؟

- چون که به تو مربوط نيست!

- دوباره تلخ شدي!

- نيست تو خيلي شيريني!

- چي کار کردم باز؟؟

- نمي دونم..خودت بهتر مي دوني!

- حتماً بخاطر اين که جوابتو ندادم؟!

- و خيلي بخاطر هاي ديگه!

- چي مي خواي مي دوني؟

- همه ي اون چيزي که تو مي دوني!

- من هرچي مي دونستم گفتم!

- نه! نگفتي مي خواي چي کار کني؟ نگفتي کجاييم؟ نگفتي کجا مي خواي ببريم؟ نگفتي پدر مادر واقعيت کيا هستن؟!..نگفتي من راضي ام!! اصلاً من برات مهمم؟؟ بازم بايد تسليم خواسته هاي تو بشم؟؟ من چه طوري حرفاتو باور کنم؟؟ اون همه مدرکي که ازش دم مي زني کجان؟

صدام لحظه به لحظه اوج مي گرفت..

دست راستشو تو هوا تکون داد..يعني ساکت شو!!

- باشه مي گم..در مورد سؤال اولت..مي خوام با تو زندگي کنم!..الان تو يه ويلا هستيم..چند کيلومتري کرج!..اول مي برمت پيش عموم تو بندر انزلي بعد مي برمت هر جا که تو بخواي!..پدر مادر واقعيم!

نفسي تازه کرد دستي به صورتش کشيد..با هر حرفش حيرت زده تر مي شدم..يعني چي که مي خواد با من زندگي کنه؟؟؟..

- پدر بزرگم سه تا پسر داشت..منظورم پدر پدرمه..پسر بزرگش که همين عموم تو بندر انزليه زنده س!..فقط همين يه دونه پسر براش مونده!..دو تا پسر ديگه ش دو قلو بودند..طاهر و طاها..تنها تفاوتشون رنگ پوست و چشماشون بود..پدر من چشماش آبي بود و عمو طاهام چشماش هم رنگ چشماي من بود!..رنگ پوست پدرم روشن و عموم تيره!..به سن ازدواج که مي رسن..هر دو شون عاشق دو تا خواهر مي شن!..حنانه و حوريه..حنانه همسر پدرم و حوريه همسر عموم..همونطور که گفتم چشماي تو رنگ چشماي حوريه س..چشماي مادر من مشکي بود..مراسم ازدواجشون رو تو يه روز و يه مکان برگزار مي کنند..البته بي سر و صدا..بخاطر موقعيت ارباب و رعيتي!!..شايد با خودت بگي که ارباب و رعيتي چرا اون موقع هنوز وجود داشته؟؟..طبق حرفاي قبلم ما تو يه روستا زندگي مي کرديم..عمو هام و پدرم زميناي کشاورزي رو نگهداري مي کردند..بعضي وقتام باغ..هم سرايدار و هم زير دست!..صاحباي باغ..خودشونو ارباب مي دونستن!!..يکي از صاحباي باغ هم جمشيد بود!

دندونا شو از غيض روي هم فشار داد!

- بعد از به دنيا اومدن من.. پدر و مادرم به خاطر تولدم جشن و پايکوبي کردند..چون بعد پنج سال بچه دار شدند!..اين در حالي بود که عمو طاها هنوز بچه دار نشده بود!..

آه حسرت باري کشيد..

- همونطور که از عموم شنيدم..منظورم عموي بزرگم..طهماسب..من هنوز تازه سه ماهم شده بود..که مادرم يه شب تب شديدي مي کنه ..پدرم اونو مي بره داخل شهر پيش يه طبيب..دو شب تو شهر مي مونن..حال مادرم بهتر مي شه..برمي گردن روستا..اما..چون اون موقع زمستون بوده و يخ بندون..و جاده ها ليز و لغزنده!..ماشين از پدرم نبوده..يه راننده اونارو مياره روستا.. يه قسمتي از مسير کوه ريزش کرده بوده و راهو بسته بوده..عموم دقيق نمي دونه چه اتفاقي واسه شون افتاده بوده..چون وقتي پيداشون مي کنه هر دو شون تنها بودند..راننده و ماشيني در کار نبوده..عمو اينطوري حدس مي زنه..که راننده پدر مادرمو پياده مي کنه و خودش برمي گرده شهر!..پدر و مادرم از شدت سرما يخ زده بودند اما هنوز نفس مي کشيدند..عموم اونارو با تراکتور مياره روستا..هر دوشون تب شديدي داشتند..حال مادرم بدتر بوده..عموم ديگه نمي تونسته بره شهر! چون هم راه مسدود بوده هم ماشيني نداشتند..با دارو و دواي خونه گي فقط تونستند چند ساعت زنده نگهشون دارند!..

تمام صورتم از اشک خيس بود..لبامو از بس گاز گرفته بودم که زخمي شدند..دلم از اين همه تنهايي گرفت..دو نفر..دو انسان..فقط به خاطر نبود امکانات جونشون از دست دادند!!..خيلي ظلمه!!..خيلي...

بغضم دوباره و دوباره با صداي بلندي شکست..اشک پشت اشک...مي دونستم يه سر اين ظلم برمي گرده به پدر من!! پدر..پدر..چه واژه ي غريبي!!...يه لحظه حس کردم سرم داغ شد!!..تو آغوش فرهاد بودم..صورتم خيس مي شد..اما نه با اشک من..اشک داغ فرهاد!..اشک يه بچه يتيم!..يه بچه يتيم که بازم يتيم شد!!..فقط بخاطر هوس .. بخاطر شهوت .. بخاطر ظلم .. حالا مي فهمم دليل ديوونه گي هاشو!!..دليل خشم و نفرتش..بهش حق مي دم..درسته من بي گناه بودم..اما فرهاد مي تونست بلاهاي بيشتري رو سر پدرم بياره!!..عذابي صد برابر از عذاب خودش..

- بسه ديگه گريه نکن..گريه ي تو بيشتر عذابم مي ده! واسه همين نمي خواستم برات تعريف کنم..چون مي دونستم دل کوچيکت مي لرزه..حساسه..گريه نکن عزيزم!

سرمو از آغوشش جدا کردم..همين که نگاهم با نگاه بارونيش تلاقي کرد..چشماي خيسش مات شد..با ترس و هراس گفت..

- دماغت..دوباره خوني...

وحشت زده سريع نگاهي به لباسش کردم..جلوي پيراهنش لک شده بود..با ديدن خون چندشم شد..ضعف کردم..با همون صداي ضعيف و خش دار گفتم..

- لباست کثيف شده!! برو سريع عوضش کن!

******

- فداي سرت! خودت خوبي؟ چرا اينطوري مي شي؟

- چيز مهمي نيست! فعلاًبرو لباستو عوض کن! خواهش مي کنم!

نگاه مبهوتي کرد و بلند شد.. من هم با تأخير رفتم سمت دستشويي.

دو دقيقه بعد اومد..پيراهن سفيد مشکي قبلي رو با يه پيراهن چهارخونه ي سرمه اي و طوسي عوض کرده بود.

با يه کم نگاه کردن به اطراف.. منو ديد.

- چه جوري اومدي؟ مگه نگفتي کمرت درد مي کنه!؟

- بهترم!..

به شوخي گفتم- چيزي واسه ي خوردن تو خونه ت نداري!!؟

لبخندي نيمه شيرين زد..

- چرا الان ميارم..تو بشين اينجا.

- راستي اگه يه سؤال ديگه بکنم ناراحت نمي شي!!؟

سرشو از تو يخچال بيرون آورد..با لبخند گفت- هر چه مي خواهد دل تنگت بگو!

حرفمو يه کم مزه مزه کردم...

- اومم...تو مگه نگفتي مادرت بعد به دنيا اومدن من ..مُرده!!؟

- خُب آره..چطور مگه؟

- يه کم با حرفاي الانت ...

- آها!! فهميدم چي مي خواي بگي!؟...

شير داغ کن رو گذاشت رو گاز و روشنش کرد.. دستشو به ميز تکيه داد..

- من چون نمي خواستم اين حرفا رو بهت بگم..مجبور شدم دروغ بگم!..البته خودمم تا چند سال پيش همين دروغا رو از عموم باور داشتم!..يعني هنوز حقيقت رو نمي دونستم..اگه بخوام راستشو بگم..اصل مطلب اينه.. زن عموم.. يعني حوريه نمي تونست باردار بشه..اگرم باردار مي شد براش خطرناک بود..چون بچه خارج از رَحِم تشکيل مي شد!! و اين واسه ي حوريه خيلي خطرناک بود..واسه همين عموم رفت کلاً خودشو عقيم کرد!..ولي متأسفانه پدرتــ... جمشيد که اين چيزا حاليش نبود! .. ديگه اين طوري شد که زن عموم مُرد!

بازم پدرم!!..چه جوري مي خواد اون دنيا جواب پس بده؟؟..تازه عاشق حوريه هم بوده!!..اگه عاشقش نبود مي خواست ديگه چه بلايي سرش بياره!؟!؟

- زياد فکر خودتو درگير نکن!..گذشته ها گذشته..هر چند هنوزم که هنوزه غبار بي رحمي و ظلمش رو دلم سنگيني مي کنه!!..ولي ديگه نمي خوام بيشتر از اين واسه ي خودم عذاب بخرم..همين قدر هم واسه ي جمشيد خيلي طاقت فرساست!!..اينکه بعد يه عمر سروري و سلطنت!! محتاج دست دامادش بشه خيلي براش گرونه!!!..به قول معروف واگذارش کردم به خدا!

چيزي نگفتم!..يعني حرفي واسه گفتن نداشتم!

- بفرما اينم يه صبحونه ي فرد اعلا واسه ي بانو!

- ممنون.

- من از تو بايد بيشتر ممنون باشم! .. وجود تو باعث شد که به ادامه ي زندگي اميدوار باشم..فکرشو مي کنم دلم قيلي ويلي مي ره!..من و تو با هم.. براي هميشه.. در کنار هم زندگي مي کنيم..بعد بچه دار مي شيم!!..واي به قول شاعر .. همه چي آرومه ..

تو به من دل بستي ..

اين چه قدر خوبه که ..

تو کنارم هستي ..

همه چي آرومه ..

غصه ها خوابيدند ..

شک نداري ديگه ..

تو به احساس من ....

- بسه ديگه! خواهش مي کنم!!

- چرا؟؟ يعني تو خوشحال نيستي؟!؟!

- نه!

- ديگه چرا؟؟

- نمي تونم..نمي دونم!

- يعني چي؟؟

-....

- چرا جواب نمي دي؟...نکنه..نکنه تو به مهراد دل بستي!! آره!!؟..تو عاشق مهرادي؟؟... يا شايدم عاشق مهرابـــــ !!!

- نه نه! من عاشق هيچ کس نيستم! يعني اجازه ي اين کارو ندارم!

- واضح تر حرف بزن!

- از اين واضح تر نمي تونم!

- داري عصبيم مي کني!..درست حرف بزن ببينم!

حالا نوبت من بود راز مو فاش کنم! اما به چه قيمتي؟؟ اگه فرهاد ديوونه بازي بخواد در بياره من چي کار کنم؟... آها! فهميدم! .. صدامو صاف کردم..

- مي گم! اما به يک شرط !!..

- شرط؟؟ چه شرطي؟؟

- بايد بذاري برم! از اينجا! نمي دونم کجا؟ اما بايد برم..نمي تونم نه پيش تو بمونم ! نه برگردم پيش خونواده م!..

- چي مي گي تو؟ آخه چرا؟

- همين که گفتم!

- اما تو قول دادي که هر چي من ازت خواستم قبول کني! حالا خودت واسه م شرط مي ذاري؟!!

- نمي دونم تصميم با خودته! مي خواي قبول کن! مي خواي قبول نکن! به هر حال من از اينجا مي رم! حتي اگر بميرم هم مهم نيست!

- باشه بگو! ولي هر جا رفتي منم با تو ميام!..

- نه..

- صبر کن حرفم تموم بشه!..من با تو ميام..اما به تو و زندگيت کاري ندارم!..باشه؟؟ قبوله؟

- هر چند که رو قول تو زياد نمي تونم حساب کنم!..ولي قبوله!

- خيلي خُب پس منتظرم! حرف بزن!

بي مقدمه گفتم- من يه بيماري لاعلاج دارم!

براي يه لحظه حس کردم نفس نمي کشه!!

- تو..تو چي گفتي!؟؟

- من بيمارم!..البته مادر زادي نيست!

زل زدم تو چشماش..

- اکتسابي يه!!

- گيج شدم! يعني چي؟؟

- اين بيماري يادگاري از اون شبه! ..تو کانادا .. من ..تو .. ديويد!!!

- ديويــــد!

- يادت نيس؟

- چرا هر چي فکر مي کنم يادم نمياد؟؟

- تا چند ساعت پيش که يادت بود!!

- ماندانــــا!

- چه طوري بگم؟؟ اون شب که تو مست بودي! ازم خواستي که...

- اين امکان نداره! يعني تو و اون با هم..

- نه من نذاشتم!..

- پس چي؟ تو از چي حرف مي زني؟

- من و ديويد اون شب هر دو مون زخمي شديم..

- خُب!!

- وااي فرهـــاد! چرا نمي فهمي؟ من .. ايدز دارم!!

- نــــــــــــه!!

- متأسفانه بله!

******

درد ِ مشترک...

***************

 به صفحه بعد بروید..

{{  ادامه کتاب در بخش سوم  _ اخرین  }}

 بخش سوم  -آخرین 

درد ِمشترک

***************

******

ساعت از يازده شب هم داره مي گذره!! اما از فرهاد خبري نيست!! از ظهر که بهش مشکلمو گفتم رفته بيرون هنوز نيومدِه!! نمي دونم چي کار کنم؟ نه شماره اي ازش دارم..نه جايي رو بلدم!!..تمام در و پنجره هارو هم قفل کرده!!.. با خودش چي فکر کرده؟؟ که من فرار مي کنم!!.. آخ ِچه طوري؟؟ با کدوم پول؟؟ اگه تو کانادا تونستم فرار کنم.. اولاً پول داشتم! در ثاني.. وکيلم و همين طور الياس کمکم کردند!! ولي الان.. اينجا.. چه طوري؟؟ با کمک کي؟؟.. حتي شماره ي مهراد هم از حفظ ندارم!! واي خدايا مهراد!! يعني حالش خوب ِِ؟؟.. اميدوارم تونسته باشه با مهراب تماس بگيره!.. و سريع به بيمارستان رفته باشه!! آه خدايا! من فقط مي خوام مهراد سالم باشه.. هيچي ديگه ازت نمي خوام!!

سرمو از درگاه پنجره برداشتم و به ديوار تکيه دادم.. صدايي توجهمو جلب کرد.. يعني چي بود؟؟ با کنجکاوي دوباره نگاهمو به پنجره معطوف کردم.. از پشت شيشه ي مات و مشجرش سايه ي سياهي رو ديدم.. اما نمي دونم چي يا کي يه؟؟ آخ خدا بگم چي کارت کنه فرهاد ؟؟ اينم شيشه س که تو گذاشتي براي پنجره؟؟؟

هنوز مي خواستم به عقب برگردم که گرماي دستي رو روي شونه م حس کردم!!.. از ترس منجمد شدم.. آب دهانمو به سختي قورت دادم.. تنها يک کار مي تونستم انجام بدم.. جيغ زدن!!!

شروع کردم به جيغ زدن.. چشمامو بستم و جيغ زدم.. توسط اون شخص ناشناس چرخيدم .. دستشو گذاشت جلوي دهانم و فرياد زد..

- آروم باش ماندانا! منم فرهاد!

جيغ زدنام تبديل شد به اشک!! حس آرامش تو وجودم نشست! بدون فکر به آغوشش پناه بردم!

دستاشو دور بدنم حصار کرد و بيشتر به خودش فشرد.

صداي بمشو از انتهاي حنجره شنيدم..

- ببخش! نمي خواستم بترسونمت!

صداش يه جوري بود! سست و کشيده!! بدنشم يه بويي مي داد.. هر چند که بوي ادکلنش بر اون غلبه مي کرد!

- ماندانا خوبي عزيـــزم؟

نفس تو سينه م حبس شد.. اين چرا اينجوري حرف مي زنه؟؟ مثل يه آدم مست!! مــســــتـــ؟؟؟

وحشت زده از آغوشش جدا شدم و يک قدم رفتم عقب.

صورتش داغون بود!! چشماي خوشرنگ طوسيش بي حال بود و کدر!.. يعني چه بلايي سر خودش آورده؟؟

لبخند نامفهومي زد.. دستشو به سمتم دراز کرد.. اشاره کرد بيا!

اما من ترسيدم و يک قدم رفتم عقب!

چشماش خمار شد! يک قدم سست به سمتم برداشت..

- نترس! فقط مي خوام بغلت مي کنم!

خدايا اين مستِ!! به فريادم برس!!!

- بيا ديگه خواهش مي کنم.. بذار دردِمون مشتَرَک بشه!

يعني چي؟؟.. لبمو با زبون تَر کردم..

- فرهاد حالت خوبه؟؟

بي اعتنا به سؤالم اومد جلوتر!

پشت سرم ديوار بود! راه فراري نداشتم! بايد يه فکر ديگه بکنم.. تنها سلاحم حرف زدنه!

- فرهاد چرا اينقدر پريشوني؟؟ طوري شده؟؟

خنده ي تلخي کرد.. رايحه ي عطرش با بوي الکل در فضا پرواز کرد.

- خوبم! نگران نباش! فقط مي خوام حسِت کنم!

- تو حالت خوب نيس! بذار برم برات يه چيزي درست کنم بخوري!.. نه فرهاد!! نه!! نيا جلوتر!!.. ببين تو الان مستي.. من ازت مي ترسم.. تو رو خدا بذار برم.. نذار اعتمادم دوباره ازت سلب بشه!.. من تازه دارم باورت مي کنم.. خواهش مي کنم فرهاد!!

دستشو آروم سمت صورتم آورد.. با پشت دست اشکامو از صورتم پاک کرد.. در يک حرکت ناگهاني و غافلگير کننده در آغوشم کشيد!!

صداي گريه م بلند تر شد..

- فرهاد تو رو خدا به من کاري نداشته باش! مي خواي دوباره ازت متنفر بشم!! مي خواي جا پاي ديويد بذار...

- اسم اون عوضي رو نيار!! من بهش مطمئن بودم! قرار نبود همچين بلايي سر تو بي آره! اون به من گفته بود که هيچ مشکلي نداره!! اما دروغ گفت!! ماندانا من خودمو نمي تونم ببخشم.. نمي تونم آروم بگيرم! من زندگيتو به خطر انداختم!! با ور کن از ظهر تا همين الان حالمو نمي فهمم! ماندانا من نمي خواستم!!.. باور کن من دوسِت دارم.. دوسِت داشتم..

....

- از من نترس! درست ِ شراب خوردم.. اما مست نيستم.. فقط.. فقط.. يه چيزي مي خوام!! مي خوام امشب منم مثل تو بشم!!

شعري رو زير لب زمزمه کرد..

***

من و تو توي اين دنيا..

يه درد ِمشتَرَک داريم..

دوتامون خسته ي دَرديم..

رو قلبامون تَرَک داريم..

من و تو کوه ِدرديمو..

يه گوشه زخمي اُفتاديم..

داريم جون مي کَنيم انگار..

رو زخمامون نمک داريم..

تموم زندگيمون سوخت..

تموم ِلحظه هامون مُرد..

هواي ِعاشقي مونو..

هواي ِبي کسي مون بُرد..

من و تو مال ِهم بوديم..

من و تو جون ِهم بوديم..

خور ِه اُفتاد به جونمون..

تموم جونمونو خـــــــــــــــوردــــــ ـــــ...

من و تو توي اين دنيا..

اسير دست تقديريم..

همه ش دلهره داريم و با اين زندگي در گيريم..

نفس که مي کشيم انگار..

دارند شکنجه مون مي دن..

داريم آهسته آهسته تو اين تنهايي مي ميريم..

شديم مثل يه ديواري که کم کم داره مي ريزه..

هواي خونه مون سرده.. مثل غروب ِپاييزِ ه..

تقاص ِچي رو؟ ما داريم به کي؟ واسه چي؟ پس مي ديم..

آخ ِ واسه ما اين روزا چرا؟؟ اين قدر غم انگيــــــــــــزــــــهـ ـــــــــ....

من و تو توي ِاين دنيا..

يه درد ِمشتَرَک داريم..

دوتامون خسته ي دَرديم..

رو قلبامون تَرَک داريم..

من و تو کوه ِدرديمو..

يه گوشه زخمي اُفتاديم..

داريم جون مي کَنيم انگار..

رو زخمامون نَمَک داريم..

***

شونه ش مي لرزيد.. دل من هم!.. صداش بغض دار و شکسته!

- ماندانا بذار امشب من و تو..

قلبم مثل گنجشک تو سينه مي تپيد..

- نه فرهاد داري بازم اشتباه مي کني!! به خدا گناهِ!!

- چه گناهي؟؟ چند بار بگم؟ من و تو شرعاً عرفاً.. هر چي که تو اسمشو مي ذاري زن و شوهريم!!!

نمي ذاشت ازش جدا بشم.. دستمو محکم کوبيدم تو سينه ش!!

- اين کار خود کشي يه!!!

- چه فرقي داره!! اون دنيا که بايد تقاص پس بدم!! پس چه بهتر حداقل تو اين دنيا با آرامش بميرم!!

- چرا نمي فهمي فرهاد؟! به کي قَسَمِت بِدَم؟؟ اشتباه ِ!! اشتباه!!!

با خشم صورتمو تو دستاش گرفت..

- اين همه اشتباه کردم تا حالا! اينم روش!! ديگه با من بحث نکن.. بذار آروم باشم! دلم نمي خواد با خشونت باهات رفتار کنم!!!

نفسام کُند شد.. چشام سياه تاريکي مي شد.. خُـــدا نجاتم بده.. سست و ضعيف گفتم..

- من نمي خوام!

چشمامو بوسيد!

- نمي خوام نداريم! من دوسِت دارم! باور کن اذيت نمي شي!!

- فرهـــــــــــاد!!!

- جان فرهاد!

بي حال و نيمه بيهوش تو آغوشش!! کشيده شدم به سمت ديگه ي اتاق!

******

مهراد...

********

*

******

براي هزارمين بار تمام مسير رفته رو چک کردم! ولي بازم بي نتيجه!! نه ردي نه نشوني!!

خدايا!! يعني اونا کي بودند؟؟

مانداناي من الان کجاست؟؟ بهش قول داده بودم که مراقبشم.. قول دادم هميشه پيشش باشم.. اما الان.. نزديک به چهل ساعته که خبري ازش ندارم!! حيف که زخمي شدم.. وگرنه نمي ذاشتم ببرنش! آخخ!! لعنت به اين پا!! اين ديگه واسه من پا نمي شه!!!

دلم خوشه که پليس پي گيره!! ولي حتي اونام هيچ کاري نتونستن انجام بِدَن!!

- مهراد!!! باز که داري راه مي ري! چند بار بگم؟؟ خوبه خودت دکتري!! اصلاً مراعات نمي کني؟؟

- مهراب هيچي نگو که دارم دق مي کنم!

- آخ ِ برادر من با غصه خوردن و راه رفتن کاري درست مي شه؟؟

اعصابم خط خطي شد..

داد زدم- پس مي گي چي کار کنم؟؟ بشينم تو خونه ياسين بخونم؟؟ اگه اون موقع تو مي ذاشتي مي رفتيم چهره نگاري الان ماندانا پيشم بود!! نمي توني بفهمي من چي مي کشم؟؟ مي توني؟؟ مي فهمي؟؟ مي فهمي ماندانا يه دختر تنها بدون هيچ يار و ياوري.. اووف!! نمي فهمي نمي فهمي!!... لعنتي!!

مهراب- باشه آروم باش رفيق.. اصلاً من نفهم! باشه هر چي تو بگي!!.. يه چيزي.. چرا نمي ذاري پليس تلفنارو رديابي کنه؟؟

- نمي دونم!! احساس مي کنم اگه پليس اول پيداشون کنه همه چي خراب بشه!! نمي دونم!! دلم مي خواد اول خودم برم پيش ماندانا.. مي خوام مطمئن بشم سالمه! خيلي نگرانشم!

- شايد درست بگي!! نمي دونم!

- امروز از صبح که پاشدم يه حالي ام.. نمي دونم چي؟؟ ولي حس ششمم بهم مي گه اتفاق بدي واسه ماندانا افتاده!

- آروم باش.. اميدت به خدا باشه.

دستمو داخل جيب اُو ِر کتم فرو بردم.. با برخورد دستم به جسمي سرد! دنيايي از احساس هاي متفاوت به قلبم هجوم آورد.. چه قدر اين دختر با معرفته.. در اوج خطر بازم به فکر من بود.. گوشي موبايلش با اينکه ممکن بود لازمش بشه و تنها راه نجاتش.. بخاطر من رهاش کرد.. فداکاري کرد.. صفحه شو روشن کردم.. لبم به لبخندي گشوده مي شه.. عکس سه نفره ي من و ماندانا و خاله.. رو صفحه خودنمايي مي کنه.. ماندانا عزيزم کجايي تو دختر؟؟ دلم تنگته..

يه لحظه حس کردم گوشي لرزيد.. نه بابا توهمه.. دوباره لرزشش رو احساس کردم.. نفس تو سينه م حبس شد.. يه شماره ناشناس!!

بدون فکر تماس رو برقرار کردم..

- الو؟؟

- مهراد؟؟

صدام لرزيد- بله خودمم؟

- ببين دکتر جون! به کمکت نياز دارم.. من نه! ماندانا!!.. هرچي مي گم با دقت گوش مي کني.. بعد مي آي به اين آدرسي که مي گم.. اولاً! اينجا هيچ خطري تو رو تهديد نمي کنه.. پس تو هم سعي کن بدون خطر درست کردن واسه من بي آي اينجا! ثانياً! لوازم پزشکي و تجهيزات اضطراري با خودت بي آر! ببين مهراد! اگه کلک تو کار ِت باشه يا بخواي منُ دور بزني.. مطمئن باش! ماندانا اينجا بدون اينکه من دست به کاري بزنم جونشو از دست مي ده!!!.. پس سعي نکن دورم بزني.. هرچه سريع تر بيا به اين آدرس.........

تأکيد مي کنم!! بدون دوز و کلک!! سريع وسايلتو جمع و جور مي کني و مي آي! يک لحظه تأخير ممکنه باعث يه عمر پشيموني واسه ت باشه!! پس بجنب!!

..بوق..بوق..بوـــــــــــــق ـــــــــــق....

گوشي از دستم افتاد!!.. اين چي گفت؟؟.. مانداناي من در خطره.. ماندانا!!.. آدرسش چي بود؟؟.. نرسيده به کرج.. يه ماشين سياه روبروي يه ويلاي سفيد.. بايد برم هر چه سريع تر..

- مهراد جان حالت خوبه؟؟

- ها؟؟ آره آره من بايد برم ..

لنگ لنگان بسمت ماشينم دويدم.. بدون اينکه درو ببندم.. پامو رو گاز فشار دادم.. در به شدت بسته شد.

مهراب دنبال ماشينم مي دويد و صدام مي زد..

- مهراد.. مهراد..

اهميتي ندادم و فرمونو بسمت مخالف جاده چرخوندم.. بايد اول برم مطب.. مطب نزديکتره..

******

اينجا ديگه کجاس؟ چقدر تاريکه؟ حالا من چه طوري يه ماشين سياه پيدا کنم؟!!!

صداي گوشيم باعث شد کنترل ماشين از دستم رها بشه! پامو بي وقفه گذاشتم رو ترمز!!

لعنتي!! گوشي تو جيبم گير کرده!! الان وقت بازي يه آخه لامصب!!

پــــووف.. دکمه ي اُکِي رو فشار دادم.. صدام مي لرزيد..

- الو؟!!

- چرا اينقدر هولي؟!!! داري درست مي آي.. مسير جنگلو مستقيم بيا.. منتظرم! بجنب!!!

عوضي!!! مگه دستم بهت نرسه!! معلوم نيس چه بلايي سر نازنينم آورده که اينجوري لَه لَه مي زنه!! بي شرف ِ بي وجدان!!!

حالا باز نوبت ماشين شد!! د ِ روشن شو لا مُروَت!!..

چه مسير مزخرفي! همه ش گِل و شُل!!

بالاخره چشممون به جمال اين ويلاي مخوف روشن شد!!.. کيف و لوازمو برداشتم و از ماشين اومدم بيرون.

بدو بدو بسمت در ويلا رفتم. از پله ها که رفتم بالا يهو يه مرد با شتاب از داخل ويلا زد بيرون!!

چقدر قيافه ش آشناس؟!! من اينو کجا ديدم؟!!

روبروي هم قرار گرفتيم. اينقدر عصباني بودم که رفتارم دست خودم نبود.. بدون اينکه بهش اجازه ي حرف زدن بدم.. کيفمو محکم کوبيدم تو قفسه ي سينه ش! تعادلشو از دست داد عقب عقب رفت، خورد تو ديوار!

- آشغال ِحيوون! چي کارش کردي؟!! کجاس؟؟ ها؟؟!!! حرف بزن لعنتي!!

- ولم کن تا بگم!

- با من بازي نکن! بگو کجاس؟؟

- ببين جوجه فاکُلي! الان رو مود کَل کَل و درگيري نيستم! پس دستتو بکش!!!

- مي خوام صد سال سياه نباشي!! بهت مي گم کجاس؟؟ چي کارش کردي؟؟

- آخه احمق!! الان وقت دعواس؟!! چرا حاليت نيس؟ جون ماندانا در خطره!!

دستم خودبخود شُل شد! جونش تو خطره!!!

همين که ازش يه کم فاصله گرفتم.. ناغافل با مشت کوبيد تو سينه م!! سينه م سوخت!!

- اينم به تلافي ِ حرکت ناجوانمردانه ت!!!

با خشم گفتم- تو يکي خفه!! آخر ِ جوانمردايي تو!! دلم مي خواد دندوناتُ تو دهنت خورد کنم!!

- تسويه حساب بمونه واسه بعد! فعلاً بايد به دادِ ماندانا برسيم!!

حس کردم دگرگون شد.. قلب من هم شروع کرد به کوبيدن!.. خشمم رو خاموش کردم فقط به خاطر ِ مانداناي عزيزم!

- خيلي خُب! بگو کجاس؟

- پشت سرم بيا!

تند و شتاب زده از سالن بزرگي گذشتيم و وارد يک اتاق نيمه روشن شديم.. از چيزي که ديدم قلبم ايستاد!

ماندانا با سر و وضع آشفته، لباساي نامرتب، روي تخت بود چشماشم بسته!!! رنگ صورتشم بشدت پريده و بي رنگ!

صدام مثل بغضي از تَهِ گلوم آزاد شد..

- چي کارش کردي؟؟ چرا اين جوري ِ عوضي؟!!!

عاجزانه تو چشمام زل زد و گفت- خواهش مي کنم نجاتش بده!! نذار دير بشه!

انگار قلبمو آتيش زدند!! سوخت.. جزغاله شد!

سريع دست به کار شدم.. نشستم روي تخت.. نبضشو گرفتم.. کُند مي زد!.. با ادامه ي معاينه متوجه شدم دوباره مثل دفعه ي قبل سنکوب کرده.. بايد قبل از هر کاري ضربان قلبش به حالت عادي برگرده..

******

هزار و يک.. هزار و دو.. هزار و سه.. هزار و چهار.. هزار و پنج.. خواهش.. مي کنم.. برگرد.. هـــ.. هـــ... هنوز.. خيلي برات زوده.. تو حيفي.. تو رو خدا نفس بکش.. نفس بکش.. هـ.. هـ.. آهـ.. آهـ.. خداااا.. خدايـــا... نفس ِ منو بگير.. اما ماني رو ازم نگير!!!

به نفس نفس افتادم.. صورتم خيس عرق شد.. اما دست از تلاش بر نداشتم.. عرق پيشونيمو با سر شونه ي لباسم گرفتم.. دستام کم کم داشت بي حس مي شد.. تو رو خدا برگرد.. برگرد لعنتي!!.. فرياد کشيدم..

- خداااا.. بگو برگرده!!..

حس کردم قفسه ي سينه ش تکون خورد!.. سرمو نزديک لبش بردم.. بدنم لرزيد!.. نفس مي کشه!.. نفس مي کشه!.. خدايا شکرت.. قبل از اينکه فرياد بزنم از خوشحالي.. نگاهم به لباش معطوف شد.. از گوشه ي لبش خون زد بيرون!.. سريع به پهلوي چپ چرخوندمش.. نگاهمو از ماني گرفتم.. سرم رو چرخوندم به راست.. اون نامرد گوشه ي ديوار تو خودش جمع شده بود و سرشو تو دستاش فشار مي داد.. خشمگين صداش زدم..

- هِــي! نامرد! پاشو عوض ِگريه کردن.. برو از تو ماشينم دستگاه اکسيژن رو بي آر!..

دستاشو از رو صورتش برداشت.. انگار خشکش زده بود.. چون همين طور مات زُل زد تو چشمام!.. مثل اينکه نفهميد چي گفتم؟ مرتيکه ي نامرد!!!

- پاشو ديگه!.. مُــردي!.. بايد زودتر بهش اکسيژن پاک برسه.. د ِپاشو ديگه!

سيخ سر جاش ايستاد!.. چشماش سرخ ِسرخ بود!.. با پشت دست اشکشو پاک کرد!.. ههـه!! عين ِ اين بچه هاي دو ساله!!.. آخ ِ تو که اين قدر بچه ننه اي!.. ديگه واسه چي آدم ربايي مي کني؟!!! خاک بر سر ِت!!.. برق خوشحالي تو چشماي سرخش درخشيد!.. چند قدم به تخت نزديک شد.. بهش چشم غره رفتم!.. يعني برو رد ِ کار ِت!!.. کار ساز بود!.. چون سوت ثانيه جيم شد! و رفت بيرون دنبال دستگاه اکسيژن!

همين که به طرف ماني برگشتم تازه فهميدم دستمال يادم رفت بهش بگم بي آره!.. اما بي خيال.. پيرهن خودم هست!.. سريع با دندون يه شکاف رو لباسم ايجاد کردم و کشيدم.. تيکه پارچه رو گذاشتم گوشه ي لبش و تميزش کردم.

دوباره به پشت خوابوندمش.. سِرُمشو چک کردم.. خوبه همه چيز تحت کنترله!.. دلم نيومد بدون اين که ببوسمش از کنارش بلند شم.. سرمو خم کردم سمت صورتش و پيشوني شو آروم بوسيدم.

- هُوي چي کار مي کني؟؟!!!

صداي نکره ي اون يارو بود!!.. عصبي سرمو آوردم بالا و دستگاه اکسيژن رو از تو دستاش کشيدم.. تنظيمش کردم و بعد ماسک رو گذاشتم رو دهان و بيني ماني.. آروم از کنارش بلند شدم و از تخت فاصله گرفتم.

گوشه ي لباسشو با غضب گرفتم تو دستام و کشيدمش يه گوشه ي اتاق.. صداي غضب آلودم از لابه لاي دندوناي بهم فشرده م بيرون اومد..

- هُوي به خودت!! براي چي بالا سرش داد زدي؟!! ديگه نشنوم صداتو براي من ببري بالا ها!! شير فهم شد؟!!

- نه!!! دلم مي خواد به تو چه؟!!

- که دلت مي خواد آره!! الان نشونت مي ...

صداي ناله ي ماني حرفمو قطع کرد. تند و شتاب زده لباسشو رها کردم و به طرف تخت دوييدم.

چشماش نيمه باز بود.. لبش باز و بسته مي شد اما نمي فهميدم چي مي گه؟.. گوشمو به لبش نزديک کردم..

- آ.. بـــب!..

قلبم طغيان کرد.. الهي بميرم که تو اينقدر با عجز ناله مي کني!!

به پشت برگشتم.. خيره خيره نگاش کردم.

- برو براش آب بي آر!.. مگه نمي بيني حالشو؟!!!

با سماجت تو چشمام زُل زد..

- خودت برو!

- نمي شه! به تو اعتماد ندارم که تنهاش بذارم!

- برو بابا!

بُراق شدم تو چشماش! هنوز مي خواستم جوابشو بدم که دوباره ناله ي ماني بلند شد!

دلم لرزيد.. بي خيال کَل کَل شدم!.. از تخت فاصله گرفتم.. تنه اي بهش زدم و گفتم..

- به خداوندي خدا اگه دست از پا خطا کني!!! قيد همه چي رو مي زنم!! کار ِتو تموم مي کنم!

چيزي نگفت.. ولي نمي دونم چرا احساس کردم اشک تو چشماش حلقه زد؟!!!

شونه اي بالا انداختم و رد شدم.. بسرعت رفتم تو آشپزخونه.. اول يه ليوان پيدا کردم.. حس کردم کثيفه!! گرفتمش زير آب و شستم! در يخچال رو باز کردم.. يه بطري آب معدني به چشمم خورد.. خوب که دقت کردم.. متوجه شدم هنوز استفاده نشده!.. تاريخ انقضا شم درست بود.. همونو با ليوان برداشتم و رفتم سمت اتاق.

توي راهرو با شنيدن صداي گريه ي ماني هول شدم.. سرعتمو زيادتر کردم.. قبل از وارد شدن به اتاق، صداي پر بغضشو شنيدم.. بريده بريده و لرزون مي گفت..

- تو بهم تجاوز کردي؟!!!

سَرَم داغ شد! نفهميدم چه طوري ليوان از دستم رها شد و شکست!.. بطري رو تو دستم فشار دادم و آوردمش بالا!.. بدون فکر و با سرعت وارد اتاق شدم .. سينه به سينه ش شدم.. دندونامو با غيض رو هم فشار دادم.. بطري از دستم افتاد!.. دو طرف يقه ي لباسشو گرفتم کوبوندمش به ديوار.. اين مشت هاي پي در پي من بود که تو صورت نامردش کوبيده مي شد.. بي وقفه و بدون اين که بفهمم دارم چي کار مي کنم.. همين طور مي زدم.. به دو طرف صورتش.. خون جلوي چشمامو گرفته بود.. تلافي ِ اين چند ساعت خوددار بودنمو سرش در آوردم.. اينقدر زدمش که خون بالا آورد! اما هنوزم آروم نشدم.. تا اينکه با صداي جيغ يه نفر دستام شُل شد!!

- بسه!! نزن.. کشتيش!!!

تازه موقعيت رو درک کردم!

بسمت ماني رفتم.. خداي من!! چرا صورتش اين طوري يه؟!! اين کبودي ها که قبلاً نبود!! پس.. چرا؟؟!!!

ماني!! خودشو مي زنه!!! آخـخ خدا! من چي کار کردم؟؟؟

بسرعت روي تخت نشستم.. دستاشو تو دستام گرفتم.. پشيمون از کار ناشايسته م.. گفتم..

- نکن ماني! خودتو نزن! غلط کردم!! ببخشيد!! ديگه تموم شد!! نزن ماني!! نزن!!!

تو جاش ثابت موند.. با تعجب زُل زد تو چشمام!!

- ت..تو؟؟!!.. مهـ..ررررراددد!!!

- آره عزيزم منم مهراد!

******

دوباره زندگي...

***************

*

ماندانا

******

تاري ِ ديد چشمام مانع از اين نمي شه که صداشو نشناسم! اما براي اطمينان قلبي پرسيدم..

- ت.. تو؟؟!!.. مهــــ..ررراادد!!!

- آره عزيزم منم مهراد!

از خوشحالي زبونم بند اومد. دستمو آروم گذاشتم رو دستاش، چشماش برق زد.. قبل از اينکه دوباره چيزي بپرسم.. گفت..

- خدا رو شکر که بهوش اومدي.. ديشب شبِ سختي برامون بود!

احساس خستگي و ضعف باعث شد پلک هام خود بخود رو هم بيفته.. اما دلم مي خواد بدونم چه جوري مهراد اومده اينجا؟ چي شده؟؟!!.. با همون چشماي بسته، آروم و زير لب پرسيدم- تو چه طوري اومدي اينجا؟ چرا داشتي با فرهاد دعوا مي کردي؟

انتظار براي جواب شنيدن بي فايده بود! به ناچار چشمامو باز کردم.. نگاه مهراد به فرهاد خيره بود.. حالت صورتش متعجب و حيرت زده!.. انگار سنگيني نگاهمو حس کرد.. صورتشو چرخوند به طرفم.. با لحني که به راحتي مي شد آشفتگي رو در اون حس کرد، پرسيد-

- تو چي گفتي؟!! اين فرهاده!!!

تازه دو زاريم افتاد!.. بيچاره مهراد.. چه قدر شوک بهش وارد شده تو اين روزا!

با لبخندي کجکي و نيمه گرم پاسخ دادم..

- آره.. فرهاد!.. اين که تو مي خواستي بکشيش! همسرمه!.. فرهاد!!.. البته به گفته ي خودش!

فکر کنم شوک اين حرفم ولتاژ بالايي داشت!!.. چون از شدت تعجب تعادلشو از دست داد!.. قبل از اين که پرت بشه روي زمين! دستشو به ديوار گرفت.

- همسرت!!!.. چه طور ممکنه؟!!!.. شما که از هم طلاق گرفته بودين!!

به سستي گفتم- منم مثل تو! چيزي نمي دونم! منتظرم خودش توضيح بده!

بعد نگاهمو از چشماي متعجب مهراد گرفتم و به فرهاد دوختم.. صورتش داغون بود! داغون تر شد!! نمي دونم چرا دلم لرزيد؟؟!! کنار چشماش کبود و متورم! بيني و لبش زخمي! رد خون از بيني تا پايين گردنش خشک شده بود.. يقه ي لباسش پاره بود.. چند تا از دکمه هاي پيراهنش هم کنده شده.. نفهميدم کِي صورتم خيس شد؟؟.. يه لحظه چشمامو بستم.. نفس نيمه عميق و لرزوني کشيدم.. خواستم جلوي اشکمو بگيرم!.. اما همين که نگاهم دوباره به چشماي غمگين فرهاد گره خورد.. قطرات جمع شده گوشه ي چشمام، رو گونه هام سرازير شد.. فرهاد با ديدن اشکام.. چشماشو بست و دوباره باز کرد.. لبخند نيمه جوني روي لباش نقش بست.. با ديدن لبخندش دلم بيشتر گرفت!!!.. چرا سرنوشت.. اين لبخند هاي هر چند نيمه جون! ولي زيبا رو از فرهاد گرفت؟!!.. چرا زندگي باهاش لج کرد؟!.. چرا ما آدما هميشه نمي تونيم بخنديم؟؟.. کنار هر لبخند شادمون.. هر خنده ي شيرينمون.. بايد منتظر تلخي غم باشيم؟!!.. بايد يواش بخنديم تا غم رو بيدار نکنيم!!؟.. چرا؟؟!!

- متأسفم ماندانا! نمي خواستم اين طوري بشه! يه لحظه واقعاً عصبي شدم.. از همون لحظه ي اول که اومدم اينجا.. دلم مي خواست خفه ش کنم!! اما رسيدگي به حالِ خراب تو در اولويت بود.

با بغض گفتم- اينا همه به خاطر ِ من ِ! من شومم! نحسم! وجود من تخم کينه و انتقام رو تو سينه ي فرهاد کاشت! من باعثِ تمام اين اتفاقات شدم!! من و پدرم!! پدرم زندگي رو از پدر و مادر فرهاد، عموي فرهاد گرفت! من هم شدم آفت زندگي فرهاد! من دارم تاوان اشتباهات پدرم رو پس مي دم! بيشتر از اين ها حق ِمن بود!.. فرهاد!!! چرا منو نکشتي؟؟ چرا گذاشتي برگردم؟ من سزاوار بدترين تقاص بودم! من يه موجودِ پست و حقيرم!! من متولد شده ي ظلمم!! خيانتم! من هيچي نيستم!! از اولشم نبايد به دنيا مي اومدم.. من حرومم!!.. حتي لايق مردن هم نيستم!! مي بيني!! مي بيني فرهاد!! حتي خدا هم مي دونه!! که نبايد راحت بميرم.. بايد زجر بکشم.. وگرنه چرا اين بيماري رو به جونم انداخت؟؟!!.. چرا...

- ماندانا! عزيزم! آروم باش! اين چرت و پرتا چيه که مي گي؟ غلط کرده هر کي اين حرفا رو زده!! تو تنها اميد زندگي مني! نزن اين حرفا رو!! دلم مي شکنه! دلمو نشکن!! الانم يه آرام بخش بهت زدم.. راحت بخواب و استراحت کن.. نگران فرهادم نباش.. خودم بهش رسيدگي مي کنم.. تو فقط آروم باش!

حرفاي آخر مهراد رو نفهميدم.. گيج شدم.. بي اراده و ناخودآگاه چشمام رو هم افتاد.

******

هر چي بيشتر التماس مي کردم.. رفتارش بدتر مي شد.. دستمو محکم تو دستاش فشار مي داد و مي کشيد.. حتي مهلت يه خداحافظي کوتاه رو هم بهم نداد.. تنها و غريب! بدون اينکه بدونم داره منو کجا مي بره؟ به دنبالش کشيده مي شدم.. اينقدر پاهام رو زمين خشک و داغ کشيده شد که پوستش برگشت.. دلم مي خواست فرار کنم برم يه جاي دور.. بالاخره وايساد.. دستاشو دو طرف پهلوهام گذاشت و فشار داد به جلو.. روبروم دريا بود با موج هاي کوبنده و خشمگين.. ارتفاعم از زمين خيلي زياد بود.. محکم هولم داد.. پاي راستم ليز خورد و خم شد.. در حقيقت پاي راستم بين زمين و هوا قرار گرفت.. با قدرت بيشتري هولم داد.. نفس تو سينه م حبس شد.. افقي شدم بين سطح زمين و آسمون.. سرم به عقب خم شد.. دستام دو طرف بدنم آويزون شد.. با سرعت به سطح آب نزديک مي شدم.. از فاصله ي دور هم مي تونستم لبخند شيطاني شو ببينم.. صداش تو سرم مي پيچيد.. همين که با سرعت تو آب پرت شدم..نفسم تنگ شد.. احساس خفه گي و بي وزني باعث شد نيرومو از دست بدم.. بدنم بي حرکت به ته ِ آب فرو مي رفت.. برخورد کردم به صخره ها و سنگ هاي زير دريا..

نفس زنان چشمامو باز کردم.. خدايا اين ديگه چه دردي بود؟؟

- ماندانا، عزيزم خوبي؟؟ چيزي شده؟؟

نفسمو پر صدا از ريه هام بيرون فرستادم..

- آه!! چيزي نيس! يه خواب وحشتناک ديدم..

******

******

نمي دونم چند ساعت، يا چند روز، تو خواب و بيداري ام؟!!!! از بس مهراد برام آرام بخش تجويز کرده، روز و شبام يکي شده! مثلاً مي خواد، من از تنش ها و هيجان دور بمونم.. اما احساس پيري و کسالت در وجودم بيش از روزهاي قبل ديده مي شه! باز شدن چشمام، مساوي مي شه با آغاز يک روز ديگه.. يک روز پر درد! غمگين!.. افزايش روزها و ساعت ها و ثانيه ها ي عمرم! من اين زندگي رو نمي خوام! نمي خواستم اين قدر بي هدف، پوچ، غمگين باشم! مي خواستم اوج بگيرم.. پرواز کردن رو هنوز تازه داشتم ياد مي گرفتم!.. يکي اومد پرهامو با نفرت چيد.. هر کدوم رو جايي ناشناخته رها کرد.. ديگه اگه بخوام برگردم به اون لحظه ي پرواز، دونه، دونه پر هامو چه طوري پيدا کنم؟.. بال هامو با چي وصله و پينه کنم؟ چه انگيزه اي بايد داشته باشم که بتونم به اوج فکر کنم؟!! انتقام؟؟!! نفرت؟؟ گذشت؟؟ فراموشي گذشته ها؟؟ آغاز از صفر؟؟ فرار؟؟ فرار از خودم، گذشته، مهراد! ايران؟؟ دنيا؟؟ مرگ؟؟ .. يا شايدم عشق؟؟؟ عشق؟ عشق واقعاً چيه؟؟ من تا حالا احساسش کردم؟؟ عشق يعني دوست داشتن زياد.. از خود گذشتن واسه ديگري.. يعني من عاشق مهرادم؟؟ خُب دوسش دارم خيلي زياد.. اگه تنها راه نجات جونش.. يا زندگيش، جون ِ من باشه!.. قطعاً از صميم قلبم براش حاضرم هر کاري کنم!!!.. اما!!! نه.. عاشقش نيستم!.. عاشقي، يه احساس خاصي هم مي خواد.. عشق به نظرم يه موهبته.. يه هديه.. يه حس خيلي خيلي خاص!! يه حس خيلي خيلي خاص در برابر يه فرد خاص!. يا يه شيء خاص!.. يا حتي مي تونه اين حس خيلي خاص براي تمام جهان مادي و معنوي هم صدق کنه!! مثل عشق به خدا!!

آهـــهـ!! يعني واقعاً من عاشق نيستم؟؟.. اما اينو مي تونم به راحتي اعتراف کنم که مهراب و فرهاد و حتي الياس رو هم به اندازه ي مهراد دوست دارم!! يعني عاشق همه شونم؟؟ اين که خيلي رقت باره!!!!.. شايدم، چون مهلت عاشق شدن رو هيچ وقت نداشتم.. چون خيلي غير منتظره و ناگهاني نشستم پاي سفره ي عقد.. تمام دوست داشتن ها رو در گروه عشق، تلقي کردم!

چه سرانجام تلخي؟؟ من حتي لايق موهبت عشق هم نيستم!!!

اما.. چرا اين روزها، خلاء حضور يک نفر رو بيشتر از همه حس مي کنم؟؟ مدت ِ زيادي هم نيست مي شناسمش.. با اين حال، انگار خيلي سال هست که باهاش آشنام! تو خبالم هميشه حضور داشته.. و.. داره.. يه احساس خاصي بهش دارم.. يه حس خيلي خيلي خاص!!!

چرا هيچ خبري ازش نيست؟؟ يعني اصلاً نگرانم نشده؟ نکنه فراموشم کرده باشه!! اما اون که.. اگه من، يه قطره اشک هم مي ريختم، مي فهميد!! نگران مي شد.. بيشتر بهم توجه مي کرد.. يعني ممکنه منو از ياد برده باشه؟؟

من که هنوز آرامش اون چشما يادمه.. با ياد ِ چشماش، هم آرامش رو احساس مي کنم.. اون رنگ ِخاص.. يه سبز ِخاص و متفاوت.. من هنوز يادتم.. مبادا فراموشم کني مهراب!

******مهراب...

*********

*

******

چه قدر سخته نتوني احساستو ابراز کني!! نتوني نگراني رو آشکار کني! نتوني راحت باشي با عشقت.. همه ي زندگيت.. همه ي وجودت.. احساس خفته داشتن، خيلي دردناکه!.. همه ش فکر مي کني يه مجرمي!.. يه جاسوس سياسي!.. يه دزد.. همه ش ترس.. ترس.. ترس.. تا کي؟؟ وقتي که همه چي تموم بشه؟؟ وقتي که تمام درها به روت بسته بشه؟.. آخـخ که چه قدر سخته.. تلخه.. وقتي که بايد بگذري از احساست، واسه ي کسي که براش احترام قائلي.. بايد بگذري از کسي که نمي توني ازش به راحتي گذر کني!!.. چرا من نتونستم بگم راز دلمو؟؟ چرا گذاشتم تنها بشه؟؟ چرا تنهاش گذاشتم؟؟ الان کجاست؟؟ حالش خوبه؟؟ چه طور تا امروز طاقت آوردم؟ چهار روزه نديدمش!!! چهار روز!! خيلي زياده واسه ي من! من همون کسي هستم که آرزو مي کردم جمعه ها هم کلاس داشته باشم! همون کسي که زير بارون، بدون چتر، مسير دانشگاه تا خونه رو، فقط به خاطر اون، پاي پياده طي کردم!!! من همونم؟!!!

تو اين چند روز، هيچ کاري واسه ي پيدا شدنش نتيجه اي نداشت! چه طوري طاقت آوردم؟؟

واي خدايا خيلي سخته..

ديگه تحملم تموم شده! مي خوام ببينمش.. مي خوام لمسش کنم.. هنوز ردِ آغوشش رو لباسام مونده!! هنوز اون پالتو رو نَشُستم!.. با اين که خرا ب شده.. ولي هنوز، جاش تو کمده! پيچيده شده لاي زرورق! مي خوام عطرش براي هميشه بمونه.. مي خوام فضاي خونه م، لباسام، همه از عطر او پُر بشه! مي خوام...

آ ـهــ ـهـ!!! کجايي عطر بهشتي من؟؟

کجايي نسيم خوش عشق؟؟

کجا رفتي بي خبر؟؟

کجايي؟؟

ماندانا برگرد.. مي خوام ببينمت.. مي خوام بگم رازم چيه؟؟ مي خوام اعتراف کنم.. عاشق شدم!!!.. عاشق ِ عشق ِتو!

يعني دوباره هم ديگرو مي تونيم ببينيم؟؟

يعني مي شه.. من؟؟ ماندانا؟؟...

******

******

چرا زودتر به فکرم نرسيد؟!! ماندانا! بايد به ماندانا زنگ بزنم.. مهراد اون روز با شماره ي ماندانا تماس گرفت!.. هيجان زده رفتم سراغ گوشيم.. ليست تماس ها رو باز کردم.. دو تا شماره ي ناشناس داشتم!.. يکي ديروز بهم زنگ زده بود.. اما اون يکي دقيقاً مالِ چهار پنج روز پيش بود.. همين ِ ! خودِ خودش ِ !! سريع شماره رو گرفتم و منتظر موندم.. يعني چي؟؟ مشترک مورد نظر در دسترس نمي باشد؟!!!.. دوباره گرفتم.. اي بابا!!.. گوشي رو پرت کردم يه گوشه!.. دستامو پشت سرم گره کردم و تکيه دادم به مبل. با پام، به کناره ي مبل ضربه مي زدم.. تند و عصبي!

يه دفعه در اتاقم به شدت باز شد!

- اَه ه ه!! چته مهراب؟؟ چرا اينقدر پاتو مي کوبي به مبل؟ آخ ِ مسلمون!! دارم درس مي خونم!

- يعني صداش اينقدر بلنده که تا اتاق تو مي آد؟؟

- نه! پس حتماً من مريضم!

- برو ماهان جان! اصلاً حوصله ي شوخي ندارم!

- من کِي باهات شوخي کردم؟؟

- باشه بابا! ديگه نمي زنم!

- چي نمي زني؟؟

- ماهان!

- بله؟؟ چرا داد مي زني؟!!

- بيرون! برو بيرون!!

- درست صحبت کن! مثلاً من برادر بزرگتم!

- لطف کنيد از اتاق من بفرماييد بيرون! اينطوري خوبه برادر بزرگ؟!!.. به خدا اگه يک کلمه ي ديگه بگي، مي زنم خودمو مي کُشم!!

در اتاقو بست و نشست پايين پام!! دستاشو گذاشت رو دسته هاي مبل.. خيره شد تو چشمام!

- چته مهراب؟؟ چرا اينقدر پريشوني؟!! چند روزه مي خوام باهات حرف بزنم.. اما درگير کارهاي انتقاليم بودم!! چه مرگته؟؟

بُراق شدم تو چشماش!

گوشه لبش به معني خنده بالا رفت..

- چيه؟؟ چرا مثل مير غضب نيگا مي کني؟؟

کلافه گفتم- ماهان! خواهش مي کنم تنهام بذار!

- نمي شه برادر ِمن! نمي شه! تا نگي دردت چيه؟ از اينجا جُم نمي خورم!.. هرچند يه حدسايي زدم.. ولي مي خوام خودت اعتراف کني!

- تو مثل اينکه اصلاً متوجه نيستي! بابا جان!! من الان حوصله ندارم! مي خوام تنها باشم!

- برو بابا! مي خوام تنها باشم.. مي خوام تنها باشم.. مثل اين بچه هاي لوس ِدو ساله!! بنال ببينم!!

عصبي و خشمگين هولش دادم عقب و از رو مبل پا شدم!.. سوئيچ ماشينمو برداشتم.. از اتاق خارج شدم.

- صبر کن ببينم! کجا داري مي ري؟ فکر کردي مي توني منو دور بزني؟؟ نه جونم! من، مامان نيستم که دروغاتو باور کنم! مي دونم دردت چيه!! تو عاشق شدي!!

دستم روي نرده هاي پله، قفل شد.. برگشتم طرفش.. جدي و با صورتي برافروخته بالاي پله ها ايستاده بود.

******

دو سه تا پله اومد پايين تر.. دستشو گذاشت رو شونه م..

- آره! درسته! من مي دونم.. همه چي رو! مي دوني از کِي؟ همون روزي که پيشنهاد مسافرت رو دادي! از اصراري که مي کردي تا مامان بابا رو هم راضي کني با مهراد و دختر خاله ش ماندانا هم سفر بشن! البته از قبل مي دونستم.. اما اون روز مطمئن شدم که برادر کوچولوم عاشق شده!!

پووفي کشيدم..

- همچين مي گي کوچولو! انگار داري با يه پسر بچه ي پنج ساله صحبت مي کني!

- کوچولويي ديگه! اگه بزرگي! پس ثابت کن!

- چي رو ثابت کنم؟

- اينکه بزرگ شدي!

- ماهان سر به سرم نذار! من نمي فهمم چي مي گي؟

- بيا بريم بالا تو اتاقت تا بهت بگم!

- همين جا بگو! مي خوام برم بيرون.

- خيلي يکدنده اي! من موضوع دزديده شدن ماندانا رو مي دونم!

خودمو خونسرد نشون دادم..

- خُب! که چي؟

- يعني اصلاً واسه ت مهم نيست!

وقتي گفتم.. نه!.. صدام لرزيد!

جدي شد..

- ببين مهراب! تو بايد بي خيال عشق و عاشقي بشي! اون دختر مشکوکه!

- چرا چرت و پرت مي گي؟؟ عاشقي کدومه؟؟

- محض رضاي خدا! نقش بازي کردن رو بذار کنار! اين حرفايي که مي خوام بهت بگم، خيلي مهمه!!

- من نقش باز نمي کنم! کاملاً خودم هستم!! پس حرفتو بزن!

- باشه! خودت خواستي! فقط مواظب باش بعد شنيدن حرفام از پله ها پرت نشي پايين!! چون خيلي غير قابل باوره!! اما من مطمئنم! يعني تا مطمئن نشدم باور نکردم!!

- بگو ديگه! چرا اينقدر کِشِش مي دي؟؟

- ماندانا از دست شوهرش فرار کرده!! از کانادا! الانم در حال حاضر بيماره! يه بيماري لاعلاج و واگيردار!! از همه مهم تر بيماريشه! چون معلوم نيست چه طوري و از کي گرفته؟؟

مخم سوت کشيد.. مانداناي من بيماره؟؟

- واضح تر حرف بزن! بيماريش چيه؟؟

- تحملشو داري؟؟

- ماهان!!

- باشه عصبي نشو، مي گم.. اون ايدز داره!! البته معلوم نيس از کي؟؟ چون اين طور که من فهميدم شوهرش سالمه!! پس مطمئناً تو کانادا با يکي رابطه ي...

- خفه شو!! چي واسه ي خودت داري مي گي؟؟ اينا همه ش تهمته! درسته اونو نمي شناسي.. اما اين دليل نمي شه که بهش تهمت بزني!! در ضمن.. مگه مهراد، دوست تو نيست؟؟ پس چه طور ممکنه اين حرفا راست باشه؟؟ مي دوني تهمت زدن!! چه کار زشتيه!! اون دنيا مي خواي جواب ماندانا رو چي بدي؟؟ اصلاً کدوم احمقي اين حرفا رو به تو گفته؟ مثلاً دکتر اين مملکتي!! بعد اونوقت...

- همون مهراد دوستم اين حرفا رو بهم گفته! البته خودش نه!! پرونده ي پزشکي ماندانا رو آورده پيش من! ازم خواسته دقيق مطالعه ش کنم.. اگه باورت نمي شه مي توني بري خودت بخوني! ديشب نتيجه شو از دکتر بهرامي فهميدم.. برام ايميلش کرده! مي توني بخوني تا باور کني!..

زل زدم تو چشماش..

- تو پرونده ي پزشکيش اينو هم نوشته که در اثر چي بيمار شده؟؟

******

من و تو...

*********

*

******

آروم از رو تخت بلند شدم. در اتاق رو آهسته بازش کردم.. فرهاد و مهراد روبروي هم ايستاده اند و با هم صحبت مي کنند.. چهره ي هر دوشون گرفته س.. نمي دونم براي چي؟.. بعد از يک دقيقه سکوت، فرهاد آروم چيزي به مهراد گفت.. مهراد برافروخته شد! صداشو بلند کرد و پرخاش گر گفت..

- تو غلط مي کني همچين کاري رو انجام بدي!! من مثل شير بالا سرشم.. مواظبشم.. نمي ذارم دوباره اشتباه کنه.. تو هم همين الان.. همين امروز با من مياي دادگاه و برگه ي طلاق توافقي رو امضاء مي کني! خودم به چند تا آشنا سپردم که کارهاي مقدماتيشو انجام بِدَن.. اين دفعه ديگه جعلي در کار نيست!! خودم تمام مراحلشو نظارت مي کنم تا نتوني کلکي بزني!

صداي گوشي مهراد تلخي فضا رو شکست!.. اوه خداي من! مهراد گوشي منو همراهش آورده!! عاشق ملودي زنگ گوشيمم!!.. از رو ميز بَرِش داشت و جواب داد.. البته صداشو نمي شنيدم.. قصد برگشت به اتاق رو داشتم که نگاهم با نگاه ِ غمگين فرهاد گره خورد.. با يک غمي نگاهم مي کنه که دلم براش مي سوزه!.. دل از چشماي جذاب و ماتم زده ش گرفتم و در رو آروم به روي نگاهش بستم.

******

******

چند ضربه به در اتاقم خورد و بعد صداي مهراد شنيده شد..

- ماندانا.. مي تونم بي آم داخل؟

- بله بيا.

- امروز حالت چطوره؟ بهتري؟ ديگه درد نداري؟

از سؤالاش خنده م گرفت.. لبخند محوي زدم..

- خوبم..

- خدا رو شکر.. راستش اومدم گوشيتو بي آرم چون الان مهراب دوباره زنگ مي زنه.. مي خواد با تو صحبت کنه.

تا اسم مهراب رو گفت تپش قلبم تند شد.. آرامش عجيبي تمام وجودمو در برگرفت.. همه ي مشکلاتمو از ياد بردم.. حرارت بدنم خودبخود زياد شد.. دست راستمو مشت کردم و بي اختيار گذاشتم رو قلبم.. مهراد از سکوت طولاني من متعجب شد..

- حالت خوبه ماندانا؟!!

سرشار از احساس شادي، سرخوشانه گفتم..

- آره خوبم! عالي!!

ملودي مورد علاقه م تو فضاي اتاق پيچيد.. وقتي مي خواستم گوشي رو از دستاي مهراد بگيرم دستام مي لرزيد.. نگاه عجيبي بهم کرد و از اتاق بيرون رفت.

دکمه ي اُ کِي رو زدم.. بلافاصله صداش تو گوشي طنين انداخت..

- الو ماندانا خوبي؟ کجايي؟ حالت خوبه؟.. تو رو خدا جواب بده.. منو از اين دلشوره رها کن!

صداش عجيب به دلم مي نشست.. مثل هوا مي بلعيدم حرفاشو!.. نفس آرومي کشيدم.. انگار فهميد..

- نمي توني حرف بزني؟ چيزي شده ماندانا جان؟؟

به خودم مسلط شدم..

- نه خوبم مهراب!

- جان ِ مهراب! من که از نگراني داشتم مي مردم! تو کجايي دختر؟؟ دلم برات تنگ شده! هر جا هستي بگو تا من بي آم!

- متأسفم! نمي خواستم نگرانت کنم! خودم هم تو شوک بودم.. اصلاً نمي دونستم چي کار کنم؟؟.. وقتي بهوش اومدم يه جاي ناشناس بودم...

بدون ذره اي فکر!! تمام ماجرا رو براش تعريف کردم.. نمي دونم چرا؟؟ خودم هم علتشو نفهميدم!.. مهراب هم با احساس و توجه، کلمه به کلمه ي جملاتمو گوش مي کرد.. بعضي جاها غمگين مي شد و آه مي کشيد.. گاهي هم خشمگين و عصباني!! ولي حتي براي يک لحظه.. حتي به اندازه ي يک ثانيه هم صداشو بلند نکرد!! يک شنونده ي آروم و با احساس!.. اين آرامش، حتي از پشت گوشي هم به قلبم تابيده مي شد!

اتفاق بين خودم و فرهاد رو چون دقيقاً نمي دونستم، نتونستم خوب تعريف کنم.. فقط گفتم.. فرهاد مي خواست هم دردم بشه!! نمي دونم منظورمو فهميد يا نه؟؟ اون لحظه از گفتن ماجرا هيچ اِبايي نداشتم!! حس خجالت تو وجودم نقش نبست.. با مهراب احساس نزديکي خاصي رو دارم.. انگار سال هاست که مي شناسمش!!.. تعجب کردم که چرا اون از شنيدن بيماريم شوک زده نشد؟؟..

در پايان حرفام گفتم..

- دوست دارم هرچه زودتر به آرامش برسم!

با احساس گفت- من دوست دارم هرچه زودتر به تو برسم!! دلم خيلي برات تنگ شده!!

گوشم از حرارت صداش سوخت!..

زمزمه کنان و به آرومي جواب دادم..

- منم همين طور! خيلي دلم براي تو تنگ شده!

هيجان ِ صداش به من هم منتقل شد!..

- ماندانا.. من.. من مي خواستم يه موضوع مهمي رو باهات در ميون بذارم! مي شه؟؟

- آره بگو راحت باش.

- من مي خوام اعتراف کنم عاشقت شدم!! ماندانا.. من خيلي دوسِت دارم!!!

نفس تو سينه م حبس شد!! خداي من!! اين چي مي گه؟؟

- ماندانا؟؟ هستي؟ داري صدامو؟

- آ.. آره.. اما مهراب من نمي تونم.. من.. من .. فرهاد.. نمي شه مهراب!...

- چي مي گي؟؟ چرا نشه؟؟.. الو؟.. الو...

******

تا سرشو چرخوند .. يک طرف صورتش سوخت!..

- پسره ي احمق! من به تو گفتم دور ِاون دختر رو خط بکش! اونوقت تو دقيقاً مي ري عکس اونچه من ازت خواستم رو انجام مي دي؟!! لياقتت همين قدره! همون دختر هرزه!!

- ساکت شو! ديگه ادامه نده!! اون هرزه نيست.. بهش حمله شده.. اون بيماري هم در اثر همين حمله بوده! در ضمن به تو ربطي نداره که من چي کار مي کنم!! تو کارهاي من دخالت نکن! بچسب به زندگي خودت!

- هه! کور خوندي اگه فکر کردي که من مي ذارم به اون دختره ي عوضي برسي!!

- نذار احترامتو بشکنم! پس از اينجا برو!!

- عجب !! بخاطر يه دختر بي همه چيز مي خواي تمام حرمت و احترام چند سال برادري رو بشکني؟!! منو باش که به فکر تو اَم!

- لازم نکرده!! خودم مي دونم دارم چي کار مي کنم.

- باشه! از همين الان مي بينم روزي رو که پشيمون بر مي گردي پيشم!!

- اتفاقاً برعکس! تصور چهره ي نادم و شرمنده ت، وقتي که همه چي آشکار بشه، زياد دور از انتظار نيست!!

- نه مثل اينکه حسابي دختر ِ مغزتو شست و شو داده! هرچي بگم يه جواب تو آستينت داري!! از اين لحظه به بعد برادري به اسم مهراب ندارم!!

در اتاق رو با شدت بست و رفت!

******

******

گيج و مضطرب چشم به در دوختم.. مغزم به طور کامل هنگ کرده!.. نمي دونم چه کاري درست ِ؟؟ و چه کاري غلط؟.. در يه لحظه، يه تصميم شتاب زده فضاي ذهنمو اِشغال کرد!.. سوئيچ ماشين و گوشي موبايلمو برداشتم و از اتاق خارج شدم.. در هنگام پايين اومدن از پله ها، مجدداً شماره ي ماندانا رو گرفتم.. زير لب دعا دعا مي کردم که ماندانا گوشي رو جواب نده!!!

- سلام مهراب جان! چي شده امروز اينقدر دل تنگي مي کني؟؟

نفس آسوده اي کشيدم..

- سلام از بنده س! مهراد جان مي تونم يه خواهشي ازت داشته باشم؟؟

- البته!

- مي شه آدرس اون جايي که هستين رو بهم بدي؟؟!!

- آدرس مي خواي چي کار؟.. ما امروز بعد از ظهر بر مي گرديم تهران!

- خواهش مي کنم مهراد!

- دليل اين همه اصرار تو نمي دونم! گفتم که تا چند ساعت ديگه...

- متوجه شدم! مي خوام.. مي خوام با مان...

- تو همين الان داشتي باهاش صحبت مي کردي! ديگه چي کارش داري؟؟

نه! مثل اينکه نمي تونم به حرفش بي آرم!

- ببين مهراد.. من بايد همين الان ماندانا رو ببينم!! ممکنه دير بشه! خيلي نگرانتونم!

صداي نفس ِکلافه ش رو از پشت گوشي شنيدم..

- من نمي دونم هدفت چي يه؟؟

- هدفم فقط ديدن ِمانداناس!

- حرفاي جديدي مي شنوم!.. جهت اطلاع شما!! ماندانا صحيح و سالم و سلامت ِ! احتياجي نيست که نگرانش باشي!

- باشه نگو! خودم پيداتون مي کنم!

- يعني چي؟ چرا اينطوري مي کني؟؟.. چطوري حاليت کنم که اومدن تو به اينجا، خطر آفرين ِ؟؟

- آخ ِ چه خطري؟؟

- من وقت ِ اينکه با تو سر به سر بذارم رو ندارم!! خداحافظ! دوباره ديگه زنگ نزن! گوشي رو خاموش مي کنم!..

بوق.. بوق.. بوق....

- اَه!! لعنتي!! نمي دونم چرا اينقدر نگرانم؟؟ به قولِ مادرم؛ دلم شور مي زنه!!!

******

يک لحظه شيطان!...

*

******

بعد ِ چند روز خودمو تو آيينه مي بينم.. زرد و سفيد و سياه!.. تنها توصيفي يه که مي تونم از چهره م داشته باشم!.. دل از چهره ي زنگار گرفته و پريشونم گرفتم.. به سمت در چرخيدم.. صداي مهراد از پشت در ِاتاق، طنين انداز شد!..

- ماندانا آماده اي؟

تلخ و کوتاه گفتم..

- بله!

در باز شد و چهره ي خسته ي مهراد، نمايان.

- کمک لازم نداري؟

- نه! بريم!

- چيزي شده؟

- نه! چطور؟

- خيلي تو همي!

- بريم مهراد! خيلي خسته م!

دستشو آروم دور ِ شونه هام حلقه کرد..

- به من تکيه کن! قول مي دم خستگيت بيرون بره!

بي اختيار و بي اراده، چشمام باريد، اشک هاي داغ ِ خستگي و پريشان حالي!.. دلم بي جهت گرفته!

حلقه ي دستاشو تنگ تر کرد.. صورتم خود به خود، روي سينه ش قرار گرفت!

- بازم گريه!! بس نبود؟!!

نفس ِ تلخي کشيدم..

- کارم از گريه گذشته!!!

******

******

صداي قدم هايي از پشت سر مهراد، توجهمونو به خودش جلب کرد. فرهاد با ديدن ما در اون حالت بسيار خشمگين و برافروخته شد! چشمهاي سرخ و ملتهبش، نگاه خيس و باراني من را نشانه رفت. دستشو با قدرت خشم و غضب به روي شانه ي مهراد گذاشت و پرخاش کنان گفت..

- مهراد خان! من هنوز نمُردم! هنوز نفس مي کشم! و تا وقتي که نفس مي کشم ماندانا رو طلاق نميدم!

مهراد عکس العمل شديدي نشون داد.. بسرعت منو از خودش جدا کرد و بطرف فرهاد چرخيد..

- چي شده؟ باز هوس کتک کردي! منم منم مي کني! دور برِت داشته! ماندانا بي ماندانا! شير فهم شد؟؟

مشت گره خورده ي فرهاد کنار صورت من فرود اومد! اتوماتيک وار دستامو مقابل صورتم بالا آوردم!

- ماندانا مال منِ! يک عمر خون دل خوردم! تاوان پس دادم! حالا به همين راحتي ازش جدا بشم؟! محالِ ممکنِ!!

- ههه!! تو خون دل خوردي يا ماندانا؟؟ تو تاوان پس دادي يا اون؟؟ اين همه سال عذابش دادي بس نبود؟ ديگه چي مي خواي؟؟ جونشو؟؟ جوونيشو؟؟ نه جوني براش مونده! نه جوونيش برمي گرده!! تو دنبال چي هستي فرهاد؟ ماندانا که با تو ازدواج کرد! چرا نتونستي خوشبختش کني؟ تو دوستش نداري!! اگه يه ذره.. فقط يه ذره دلت براش مي تپيد.. اين حال و روزش نبود! تو امتحانتو پس دادي فرهاد! هيچ راه جبراني برات نمونده.. تنها راه، فقط جداييه و بس!

فرهاد در يک حرکت غير منتظره، مشتشو کوبيد تو صورت مهراد! سر مهراد به سمت ديگه کج شد! چشماي هر دو شون سرخ و خون آلود بود.. مهراد بسمتش خيز برداشت و با سر به سمت صورت فرهاد هجوم برد!.. فرهاد انگار از قبل آماده ي دعوا و در گيري بود.. چون بسرعت پاي راستشو بالا آورد بسمت صورت مهراد!.. قبل از اينکه برخوردي صورت بگيره، جيغ زدم..

- نه!!...

چشمامو که باز کردم.. هر دوشون روي زمين افتاده بودند.. عقلم به هيچ جا قد نمي داد!.. مستأصل و درمونده سر جام ميخکوب شده بودم!.. خواستم پامو حرکت بدم که چشمم به گوشي مهراد خورد!.. دقيقاً کنار پام افتاده بود.. بدون هدف خم شدم و برِش داشتم!.. انگار با اين حرکت من، خشمشون دوچندان شد!.. بسرعت به سمت هم گارد گرفتند.. خود به خود ازشون فاصله گرفتم.. صداي ملودي ملايمي تو فضا پيچيد.. از ترس يکه اي خوردم.. اين صدا، حتي ذره اي تغيير در وضعيتشون نداشت!.. مثل دو ببر زخمي و ترسناک تو چشماي هم زُل زده بودند! دوباره صداي ملودي گوشي بلند شد.. بدون فکر دکمه ي سبز رو فشار دادم..

******

حتي از بين تمام سر و صداها و نفس هاي خشمگين مهراد و فرهاد، صداي دويدن مهراب رو مي تونم تشخيص بدم! پژواک برخورد سطح کفش هاش، به روي سنگفرش بيروني ويلا و همچنين پله ها، برام مثل نسيم ِزندگي بخش مي مونه..

انتظار براي تصادف نگاه ها.. اتصال قلب ها.. درخشش چشم من در جنگل چشم او.. به پايان رسيد.. زمان متوقف شد.. حس کردم همه جا رو سکوت در بر گرفت.. فقط من بودم و او.. من بودم و چشم هاي او.. من بودم و نگاه گرم او.. من بودم و فقط او!

جنگل سبز چشماش، پر از اشک شوق بود .. همينطور خورشيد چشمان من!.. شايد به چند ثانيه نکشيد که اين ارتباط رؤيايي قطع شد!..

چشماشو به آرومي براي يک لحظه بست.. دلم تسليم نگاه آرامش بخشش شد.. اگه تا اون لحظه ذره اي اضطراب و ترس داشتم، با ديدن نگاه مهربون و گرم مهراب، آروم شدم.

اشاره کرد برم بيرون ويلا منتظر باشم.. مسخ چشماي سبزش، آهسته به طرف درب سالن ويلا رفتم.. همزمان با اين حرکت من، صورت مهراد با نگراني به طرفم چرخيد.. اما توجهي نکردم!.. از سالن خارج شدم..

******

******

مي دونستم کينه اي که مهراد از فرهاد داره، به اين راحتي ها از بين نميره.. مهراب تمام تلاششو کرد تا اون دو تا رو از هم جدا کنه.. مهراد، سرسخت و يکدنده.. فرهاد، از اون بدتر..

روي يکي از پله ها نشسته بودم.. سرخوش و شادمان! واسه ي خودم رؤيا پردازي مي کردم.. بدون ذره اي دلواپسي!.. تپش قلبم منظم و آهنگين، پر از اميد به زندگي.. افسار فکر و خيالم ديگه دست خودم نبود.. رها شده و آزاد، بسوي مقصدي مشخص و رؤيايي پرواز مي کرد.. من و مهراب.. ماندانا و مهراب!! دلم از اين خيال، قيلي ويلي مي ره!!.. چه برسه به حقيقتش؟!!

******

******

صداي دلنشين و پر مهر ِش، مثل رنگ چشماش، زندگي بخشه.. سبز و مهربون!

- خوبي؟

يه پرسش ِ چهار حرفي.. چقدر مي تونه با احساس بيان بشه؟؟ هزاران حس و هزاران جمله و حرف، تو اين چهار حرف پنهونه..

- خيلي زياد!

- خوشحالم.. الان از هميشه خوشحالترم!

(( چقدر خوبه که اينجايي!))

اين جمله رو هر دو مون با هم گفتيم!!.. چشمامون بي اراده، به سمت هم چرخيد.. لبخندي شيرين روي لب هامون نشست..

حرکات تند و شتاب زده ي مهراد، ما رو از بهشتي که دَر ِش بوديم، بيرون برد..

******

خيره خيره تو چشمام زل زده بود.. نمي دونستم علتش چي يه؟.. آخر سر طاقت نياوردم و بي ميل و رغبت پرسيدم..

- چي شده؟!!

- هيچي!

نگاهشو از رو صورتم برداشت، دلخور و تلخ، ازمون فاصله گرفت. مهراب از رو پله بلند شد و با لحني شاد و شوخ گفت..

- برم ببينم باز اين پسره چشه؟

بي دليل از جام پا شدم!.. نگاه شادش، متعجب شد..

- تو کجا؟ چرا بلند شدي؟

دست و پامو گم کردم.. نمي دونستم چه جوابي بايد بدم.. طبق عادت.. وقتي که هول يا دستپاچه مي شم.. دستمو به بازوم مي کشم.. يک پله اومد پايين تر، دستشو بطرف بازوم جلو آورد.. گرماي متفاوت دستش حتي از روي مانتو هم احساس مي شه.

- بازوت چي شده؟!

تازه متوجه پاره گي مانتوم و پانسمان دستم شدم! کف دستم رو گذاشتم رو بازوم..

- چيزي نيست.. خوب شده.. يادم رفته که بازش کنم!

- باشه قبول! ولي کي اينطوريش کرده؟؟

- خوردم زمين!..

نگاه عميق و نفوذ پذيري به ني ني چشمام انداخت.. نفس پر صدايي کشيد، دستشو از رو بازوم برداشت و يک طرف صورتم گذاشت.. با لحن جدي و کمي خشن گفت..

- راستشو نمي خواي بگي، نگو! و لي دروغ.. هيچ وقت بهم دروغ نگو!!

دستشو کشيد و رفت..

******

******

قرار شد من و مهراد و فرهاد، تو ماشين مهراب بشينيم و مهراب هم رانندگي ماشين فرهاد رو به عهده گرفت.. به دو دليل.. يکي اينکه ماشين مهراد خراب شده بود و همينطور پنچر! و ديگه اينکه دست مهراد زخمي شده و قادر به رانندگي نبود.. راضي هم نشد که فرهاد، رانندگي ماشين خودشو بر عهده بگيره.. چون احتمال مي داد که فرهاد ممکنه کلک بزنه!.. بنابراين من، شدم راننده ي ماشين مهراب.. به ماشين فرهاد زياد وارد نبودم و نمي تونستم کنترلشو در دست داشته باشم.. واسه همين مهراب داوطلب شد.. دو تا ماشين در ظاهر خيلي شبيه هم بودند.. شيشه ها سياه و دودي.. شاسي بلند.. تنها تفاوت در شماره ي پلاک ماشين ها بود، که اون هم در شب زياد قابل تشخيص نبود! .. مهراب جلوتر از من بود و من پشت سرش به آرومي حرکت مي کردم.. مسير خيلي گِل آلود و دشوار بود.. فرهاد و مهراد مثل دو تا دشمن کنار هم نشسته بودند اخماشون تو هم بود.. يه لحظه حواسم از مهراب پرت شد و گمش کردم.. به يک دو راهي رسيديم.. مستأصل و سردرگم از آيينه به مهراد نگاه کردم.. متوجه نگاهم شد..

- چرا ايستادي؟

- مهراب رو گم کردم! نمي دونم از کدوم مسير برم!!

- بپيچ به راست..

فرمون رو به راست چرخوندم.. قبل از اينکه کامل تو مسير خيابون اصلي قرار بگيرم.. يه ماشين واژگون شده در تير رس نگاهم قرار گرفت.. ناخود آگاه ضربان قلبم تند شد.. انگار يه پاچ آب يخ روم خالي کردند.. يه ماشين ديگه ام کنار خيابون بصورت کج پارک شده بود.. راننده ش مبهوت و متحير، محو صحنه ي تصادف بود.. دلشوره ي بدي تو تمام وجودم نفوذ کرد.. پامو رو ترمز گذاشتم و بلافاصله پياده شدم.. هر چي نزديکتر مي شدم تلخي حادثه، بيشتر خودشو نشون مي داد.. راننده ي ماشين مدام فرياد مي زد.. خدايا نه.. نمي خواستم.. خدايا غلط کردم.. اشتباه کردم.. نذار بميره!.. نمي خواستم..

مهراد و فرهاد از کنارم رد شدند مثل طوفان.. يه لحظه گيج شدم.. سر جام ايستادم.. در سمت چپ ماشين واژگون شده از جا کنده شده بود و راننده ش بيرون افتاده بود.. از فاصله ي نه چندان دور پاهاي آويزون شده شو مي ديدم.. دست و پام سست شد..

******

باورم نمي شه.. يعني اينقدر تنفر برانگيزم؟.. تا حدي که قصد داشته منو از بين ببره؟.. آخه چرا؟ گناه من چيه؟ .. هنوز مبهوت حقيقت تلخي هستم که ساعتي پيش از اعترافات فرد خاطي شنيدم.. خيلي راحت اومده مي گه؛ يه لحظه غافل شدم!! شيطون گولم زد.. مقصر فقط شيطان بوده؟!! چقدر ما آدما رو داريم!! تمام کارها رو با اراده و اختيار خودمون انجام مي ديم، بعد که به بي راهه مي رسيم.. خيلي راحت مي گيم.. شيطون گولم زد؟؟.. خدايا! خودت بگو گناه من چيه؟؟.. چرا بايد مهراب تاوان غفلت برادرش رو پس بده؟؟ آخه چرا؟ چي شد که همه چي به هم ريخت؟؟

******

******

هميشه بايد يه چيزي مانع خوشبختي بشه.. هيچوقت براي هيچ کدوم از آدما خوشي دائم وجود نداره.. يعني واسه ي من که اينطوري بوده.. جالبه! حتي براي من خوشي و شادي لحظه اي هم خيلي زود گذر بوده يا اصلاً نبوده!

روز ديدار شيرين و هيجان انگيز من و مهراب، چه پايان تلخي داشت!! حالا جاي من و اون با هم عوض شد.. من بايد منتظر باشم.. منتظر لحظه اي که دوباره چشماشو باز کنه.. دوباره نگاهم در دشت سرسبز چشماش غرق بشه.. من مي شم پرستار عشقم!.. پرستار بيماري که يه لحظه لبخندش منو به اوج مي بره.. پرستار عشقم!! عشق!! چه واژه ي تلخ و غريبي!!

******

******

زمان در گذره.. هيچ وقت متوقف نمي شه.. تند و شتاب زده.. حتي لحظه اي براي نگاه به گذشته نداره.. زمان به عقب بر نمي گرده.. پشيموني واسه ي کاري که انجام شده و به خطا رفته! هيچ فايده اي نداره!.. حتي واسه ي يه برادر!.. يه هم خون!.. يه برادر خاطي!.. برادر مقصر.. به خطا رفته!.. وقتي مهراب به هوش بي آد و متوجه بشه شمشير انتقام برادرش! سينه ي اون رو نشونه رفته!!.. ماهان چه طوري مي تونه تو روي برادرش نگاه کنه؟؟

******

غير ممکن...

*************

*

******

موضوع طلاق من و فرهاد، با حادثه ي تصادف مهراب به فراموشي سپرده شد. کار اين روزهاي من.. چشم انتظاري پشت درهاي سي سي يو! جسم نيمه جون مهراب بوسيله ي دستگاه هاي مختلف حياتي جون گرفته.پزشک مخصوص مهراب خبرهاي ناگواري رو طي اين بيست روز برامون به ارمغان داشته.. خبرهاي تلخ و و حشتناک.. فقط پنج درصد احتمال به هوش اومدنش هست!اونم در حالي که صد در صد قطع نخاع شده! يعني از کمر به پايين فلج!

شنيدن اين خبر اونقدر دردناک بود که به مرز نيستي و مرگ رفتم، پنج روز در بيمارستان بستري شدم.. خودم رو مسبب اصلي تمام اين اتفاقات مي دونم. بعد از اينکه ترخيص شدم برخلاف توپ و تشر هاي مهراد، باز هم در بيمارستان پيش مهراب موندم. ضعف و بي حالي اين روزهام رو به پاي همون پنج روز مي ذارم. گاهي وقت ها اون قدر بدحال مي شم که حتي قادر به هضم غذاها هم نيستم و بلافاصله هرچه خوردم رو پس ميارم!

مهراد بيچاره ي من! نمي دونه مواظب چي و چه کسي باشه!! حواسش به من باشه يا به مهراب! موضوع پرونده ي ماهان رو پيگيري کنه يا پرونده ي فرهاد؟! خلاصه از کار و زندگي افتاده.. و اينا همه ش به خاطر منه!

******

******

طبق معمول هر روز، داخل راهروي بيمارستان روي يکي از نيمکت ها نشستم.. بدون هدف خاصي به نقطه اي خيره شدم.. هجوم افکار مختلف و درد ناک چشمام رو باروني کرد. قطره هاي اشک بي وقفه و پشت سر هم روي صورتم مي ريخت. دلم مي خواست با تمام وجودم فرياد بزنم.. بلند بلند گريه کنم.. جيغ بزنم..خدا رو صدا کنم.. بگم خدايا! مهراب رو ازم نگير! ديگه هيچي ازت نمي خوام.. فقط زنده بمونه.. نذار تا آخر عمر عذاب بکشم.. اخه خدا گناه من چي بود؟ اين همه عذاب براي چيه؟ نه از دوران کودکيم خوشي ديدم .. نه از زندگي الانم! اخه اين چه زندگيه که من دارم! چرا همه ش پشت سرهم بد ميارم؟ چرا خدا؟.. چرا...

يه دفعه نميدونم چي شد که دور و برم شلوغ شد!.. مردم و پرسنل بيمارستان اطرافم جمع شده بودند.. مضطرب و عصبي پرخاش کردم..

- چيه؟ به چي نگاه مي کنين؟ برين دنبال کارتون.. غم و غصه ديگران، ديدن داره؟؟؟

چند نفرشون همون اول از جمعيت خارج شدند.. اما هنوزم بودند پنج شش نفري.

دوباره فرياد زدم..

- برين پي کارتون!!

يکي از پرستارهايي که مسئول اون بخش بود نزديکم شد..

- خانوم! لطفا اروم باشيد اينجا بيمارستانه!

تند و عصبي گفتم- من ارومم.. اينا دور و برم جمع شدند.

يه پسر جوون با اخم و کنايه جواب داد- شما آرومين؟؟

رو به پرستار کرد و ادامه داد- بيمارستانو گذاشته رو سرش بعد ميگه آرومم.. ههه!!

اينقدر خشمگين از روي نيمکت بلند شدم که يکي از پايه هاش در رفت! اما نيفتاد!

پسره با حرکت من، کم نياورد و يک قدم اومد جلوتر.. طلبکارانه زل زد تو چشمام..

- ها چيه؟ مي خواي با من در بيفتي؟ ههه! ترسيدم!

هنوز مي خواستم جوابشو بدم.. يکي دستمو کشيد و از جمعيت خارجم کرد!

سرمو چرخوندم تا ببينم کيه! هولم داد به سمت جلو.. تعادلمو از دست دادم.. نزديک بود با سر از پله ها سقوط کنم.. باز هم توسط اون فرد ناديده! گرفته شدم.. دو تا دستاشو محکم به بازوهام گرفته بود و به سمت محوطه بيرون بيمارستان هولم مي داد.. از درد دستام بدنم ضعف کرد.. جلوي چشمام سياه و روشن مي شد.. نمي تونستم حتي حرف بزنم.. تنها کلمه اي که به زور از دهانم خارج شد اين بود..

- اَه ه ه!!

دستاش شل شد، من هم که انگار زهوارم در رفته باشه همونجا نزديک بود پخش زمين بشم.. البته وسط زمين و هوا گرفته شدم.. چشماي نيمه بازم با نگاه غبار گرفته و خاکستري فرهاد گره خورد.

آروم نشوندم روي صندلي و خودشم کنارم نشست.. دستشو انداخت دور شونه م و به خودش نزديکترم کرد..آروم پرسيد- حالت خوبه؟

تلخ و تند گفتم- به تو ربطي نداره!

- چرا خيليم ربط داره!

دستشو از رو شونه م پس زدم- برو کنار!

- ماندانا چرا اينجوري مي کني؟ من نگرانتم!

- لازم نکرده! همه اين بلاهارو تو سرم آوردي.. حالا مي گي نگراني!

بعد از گفتن اين جمله، بازم صورتم خيس از اشک شد.. منو کشيد تو بغلش..

- گريه نکن عزيز دلم! هرچي بگي حق داري! همه ش تقير منه! حالا ديگه گريه نکن!

نمي دونم چرا حالم دگرگون شد؟ نزديک بود رو لباسش بالا بيارم.. اما سريع سرمو کشيدم کنار.. حالت تهوع داشتم ولي چيزي تو معده م نبود که بخوام برگردونم!

- چي شد يهو؟ چرا رنگت پريده؟

دوباره خواست بهم نزديک بشه که پرخاش کردم..

- اَه!! بهم دست نزن حالم بد ميشه!

متعجب و حيرت زده خيره شد تو چشمام.. چند ثانيه بعد حالت چشماش عوض شد.. برق تو چشماش دلمو لرزوند!.. لبخند آرومي زد.. و بعد از لحظه اي قهقهه ش بلند شد.. بدون اينکه بفهمم .. تو آغوشش بودم!

- عزيـــز دلم!

صذاش از خوشحالي مي لرزيد..

- هميشه خودمو به خاطر اون اتفاق سرزنش مي کردم.. هيچوقت نتونستم خودمو ببخشم.. اما حالا..

با شتاب خودشو ازم جدا کرد.. لبخند جذاب و شيريني زد..

- تو دوباره.. دوباره باردار شدي!

******

هر چي بيشتر التماس مي کردم.. رفتارش بدتر مي شد.. دستمو محکم تو دستاش فشار مي داد و مي کشيد.. حتي مهلت يه خداحافظي کوتاه رو هم بهم نداد.. تنها و غريب! بدون اينکه بدونم داره منو کجا مي بره؟ به دنبالش کشيده مي شدم.. اينقدر پاهام رو زمين خشک و داغ کشيده شد که پوستش برگشت.. دلم مي خواست فرار کنم برم يه جاي دور.. بالاخره وايساد.. دستاشو دو طرف پهلوهام گذاشت و فشار داد به جلو.. روبروم دريا بود با موج هاي کوبنده و خشمگين.. ارتفاعم از زمين خيلي زياد بود.. محکم هولم داد.. پاي راستم ليز خورد و خم شد.. در حقيقت پاي راستم بين زمين و هوا قرار گرفت.. با قدرت بيشتري هولم داد.. نفس تو سينه م حبس شد.. افقي شدم بين سطح زمين و آسمون.. سرم به عقب خم شد.. دستام دو طرف بدنم آويزون شد.. با سرعت به سطح آب نزديک مي شدم.. از فاصله ي دور هم مي تونستم لبخند شيطاني شو ببينم.. صداش تو سرم مي پيچيد.. همين که با سرعت تو آب پرت شدم..نفسم تنگ شد.. احساس خفه گي و بي وزني باعث شد نيرومو از دست بدم.. بدنم بي حرکت به ته ِ آب فرو مي رفت.. برخورد کردم به صخره ها و سنگ هاي زير دريا..

نفس زنان چشمامو باز کردم.. خدايا اين ديگه چه دردي بود؟؟

- ماندانا، عزيزم خوبي؟؟ چيزي شده؟؟

نفسمو پر صدا از ريه هام بيرون فرستادم..

- آه!! چيزي نيس! يه خواب وحشتناک ديدم..

******

******

نمي دونم چند ساعت، يا چند روز، تو خواب و بيداري ام؟!!!! از بس مهراد برام آرام بخش تجويز کرده، روز و شبام يکي شده! مثلاً مي خواد، من از تنش ها و هيجان دور بمونم.. اما احساس پيري و کسالت در وجودم بيش از روزهاي قبل ديده مي شه! باز شدن چشمام، مساوي مي شه با آغاز يک روز ديگه.. يک روز پر درد! غمگين!.. افزايش روزها و ساعت ها و ثانيه ها ي عمرم! من اين زندگي رو نمي خوام! نمي خواستم اين قدر بي هدف، پوچ، غمگين باشم! مي خواستم اوج بگيرم.. پرواز کردن رو هنوز تازه داشتم ياد مي گرفتم!.. يکي اومد پرهامو با نفرت چيد.. هر کدوم رو جايي ناشناخته رها کرد.. ديگه اگه بخوام برگردم به اون لحظه ي پرواز، دونه، دونه پر هامو چه طوري پيدا کنم؟.. بال هامو با چي وصله و پينه کنم؟ چه انگيزه اي بايد داشته باشم که بتونم به اوج فکر کنم؟!! انتقام؟؟!! نفرت؟؟ گذشت؟؟ فراموشي گذشته ها؟؟ آغاز از صفر؟؟ فرار؟؟ فرار از خودم، گذشته، مهراد! ايران؟؟ دنيا؟؟ مرگ؟؟ .. يا شايدم عشق؟؟؟ عشق؟ عشق واقعاً چيه؟؟ من تا حالا احساسش کردم؟؟ عشق يعني دوست داشتن زياد.. از خود گذشتن واسه ديگري.. يعني من عاشق مهرادم؟؟ خُب دوسش دارم خيلي زياد.. اگه تنها راه نجات جونش.. يا زندگيش، جون ِ من باشه!.. قطعاً از صميم قلبم براش حاضرم هر کاري کنم!!!.. اما!!! نه.. عاشقش نيستم!.. عاشقي، يه احساس خاصي هم مي خواد.. عشق به نظرم يه موهبته.. يه هديه.. يه حس خيلي خيلي خاص!! يه حس خيلي خيلي خاص در برابر يه فرد خاص!. يا يه شيء خاص!.. يا حتي مي تونه اين حس خيلي خاص براي تمام جهان مادي و معنوي هم صدق کنه!! مثل عشق به خدا!!

آهـــهـ!! يعني واقعاً من عاشق نيستم؟؟.. اما اينو مي تونم به راحتي اعتراف کنم که مهراب و فرهاد و حتي الياس رو هم به اندازه ي مهراد دوست دارم!! يعني عاشق همه شونم؟؟ اين که خيلي رقت باره!!!!.. شايدم، چون مهلت عاشق شدن رو هيچ وقت نداشتم.. چون خيلي غير منتظره و ناگهاني نشستم پاي سفره ي عقد.. تمام دوست داشتن ها رو در گروه عشق، تلقي کردم!

چه سرانجام تلخي؟؟ من حتي لايق موهبت عشق هم نيستم!!!

اما.. چرا اين روزها، خلاء حضور يک نفر رو بيشتر از همه حس مي کنم؟؟ مدت ِ زيادي هم نيست مي شناسمش.. با اين حال، انگار خيلي سال هست که باهاش آشنام! تو خبالم هميشه حضور داشته.. و.. داره.. يه احساس خاصي بهش دارم.. يه حس خيلي خيلي خاص!!!

چرا هيچ خبري ازش نيست؟؟ يعني اصلاً نگرانم نشده؟ نکنه فراموشم کرده باشه!! اما اون که.. اگه من، يه قطره اشک هم مي ريختم، مي فهميد!! نگران مي شد.. بيشتر بهم توجه مي کرد.. يعني ممکنه منو از ياد برده باشه؟؟

من که هنوز آرامش اون چشما يادمه.. با ياد ِ چشماش، هم آرامش رو احساس مي کنم.. اون رنگ ِخاص.. يه سبز ِخاص و متفاوت.. من هنوز يادتم.. مبادا فراموشم کني مهراب!

******مهراب...

*********

*

******

چه قدر سخته نتوني احساستو ابراز کني!! نتوني نگراني رو آشکار کني! نتوني راحت باشي با عشقت.. همه ي زندگيت.. همه ي وجودت.. احساس خفته داشتن، خيلي دردناکه!.. همه ش فکر مي کني يه مجرمي!.. يه جاسوس سياسي!.. يه دزد.. همه ش ترس.. ترس.. ترس.. تا کي؟؟ وقتي که همه چي تموم بشه؟؟ وقتي که تمام درها به روت بسته بشه؟.. آخـخ که چه قدر سخته.. تلخه.. وقتي که بايد بگذري از احساست، واسه ي کسي که براش احترام قائلي.. بايد بگذري از کسي که نمي توني ازش به راحتي گذر کني!!.. چرا من نتونستم بگم راز دلمو؟؟ چرا گذاشتم تنها بشه؟؟ چرا تنهاش گذاشتم؟؟ الان کجاست؟؟ حالش خوبه؟؟ چه طور تا امروز طاقت آوردم؟ چهار روزه نديدمش!!! چهار روز!! خيلي زياده واسه ي من! من همون کسي هستم که آرزو مي کردم جمعه ها هم کلاس داشته باشم! همون کسي که زير بارون، بدون چتر، مسير دانشگاه تا خونه رو، فقط به خاطر اون، پاي پياده طي کردم!!! من همونم؟!!!

تو اين چند روز، هيچ کاري واسه ي پيدا شدنش نتيجه اي نداشت! چه طوري طاقت آوردم؟؟

واي خدايا خيلي سخته..

ديگه تحملم تموم شده! مي خوام ببينمش.. مي خوام لمسش کنم.. هنوز ردِ آغوشش رو لباسام مونده!! هنوز اون پالتو رو نَشُستم!.. با اين که خرا ب شده.. ولي هنوز، جاش تو کمده! پيچيده شده لاي زرورق! مي خوام عطرش براي هميشه بمونه.. مي خوام فضاي خونه م، لباسام، همه از عطر او پُر بشه! مي خوام...

آ ـهــ ـهـ!!! کجايي عطر بهشتي من؟؟

کجايي نسيم خوش عشق؟؟

کجا رفتي بي خبر؟؟

کجايي؟؟

ماندانا برگرد.. مي خوام ببينمت.. مي خوام بگم رازم چيه؟؟ مي خوام اعتراف کنم.. عاشق شدم!!!.. عاشق ِ عشق ِتو!

يعني دوباره هم ديگرو مي تونيم ببينيم؟؟

يعني مي شه.. من؟؟ ماندانا؟؟...

******

******

چرا زودتر به فکرم نرسيد؟!! ماندانا! بايد به ماندانا زنگ بزنم.. مهراد اون روز با شماره ي ماندانا تماس گرفت!.. هيجان زده رفتم سراغ گوشيم.. ليست تماس ها رو باز کردم.. دو تا شماره ي ناشناس داشتم!.. يکي ديروز بهم زنگ زده بود.. اما اون يکي دقيقاً مالِ چهار پنج روز پيش بود.. همين ِ ! خودِ خودش ِ !! سريع شماره رو گرفتم و منتظر موندم.. يعني چي؟؟ مشترک مورد نظر در دسترس نمي باشد؟!!!.. دوباره گرفتم.. اي بابا!!.. گوشي رو پرت کردم يه گوشه!.. دستامو پشت سرم گره کردم و تکيه دادم به مبل. با پام، به کناره ي مبل ضربه مي زدم.. تند و عصبي!

يه دفعه در اتاقم به شدت باز شد!

- اَه ه ه!! چته مهراب؟؟ چرا اينقدر پاتو مي کوبي به مبل؟ آخ ِ مسلمون!! دارم درس مي خونم!

- يعني صداش اينقدر بلنده که تا اتاق تو مي آد؟؟

- نه! پس حتماً من مريضم!

- برو ماهان جان! اصلاً حوصله ي شوخي ندارم!

- من کِي باهات شوخي کردم؟؟

- باشه بابا! ديگه نمي زنم!

- چي نمي زني؟؟

- ماهان!

- بله؟؟ چرا داد مي زني؟!!

- بيرون! برو بيرون!!

- درست صحبت کن! مثلاً من برادر بزرگتم!

- لطف کنيد از اتاق من بفرماييد بيرون! اينطوري خوبه برادر بزرگ؟!!.. به خدا اگه يک کلمه ي ديگه بگي، مي زنم خودمو مي کُشم!!

در اتاقو بست و نشست پايين پام!! دستاشو گذاشت رو دسته هاي مبل.. خيره شد تو چشمام!

- چته مهراب؟؟ چرا اينقدر پريشوني؟!! چند روزه مي خوام باهات حرف بزنم.. اما درگير کارهاي انتقاليم بودم!! چه مرگته؟؟

بُراق شدم تو چشماش!

گوشه لبش به معني خنده بالا رفت..

- چيه؟؟ چرا مثل مير غضب نيگا مي کني؟؟

کلافه گفتم- ماهان! خواهش مي کنم تنهام بذار!

- نمي شه برادر ِمن! نمي شه! تا نگي دردت چيه؟ از اينجا جُم نمي خورم!.. هرچند يه حدسايي زدم.. ولي مي خوام خودت اعتراف کني!

- تو مثل اينکه اصلاً متوجه نيستي! بابا جان!! من الان حوصله ندارم! مي خوام تنها باشم!

- برو بابا! مي خوام تنها باشم.. مي خوام تنها باشم.. مثل اين بچه هاي لوس ِدو ساله!! بنال ببينم!!

عصبي و خشمگين هولش دادم عقب و از رو مبل پا شدم!.. سوئيچ ماشينمو برداشتم.. از اتاق خارج شدم.

- صبر کن ببينم! کجا داري مي ري؟ فکر کردي مي توني منو دور بزني؟؟ نه جونم! من، مامان نيستم که دروغاتو باور کنم! مي دونم دردت چيه!! تو عاشق شدي!!

دستم روي نرده هاي پله، قفل شد.. برگشتم طرفش.. جدي و با صورتي برافروخته بالاي پله ها ايستاده بود.

******

دو سه تا پله اومد پايين تر.. دستشو گذاشت رو شونه م..

- آره! درسته! من مي دونم.. همه چي رو! مي دوني از کِي؟ همون روزي که پيشنهاد مسافرت رو دادي! از اصراري که مي کردي تا مامان بابا رو هم راضي کني با مهراد و دختر خاله ش ماندانا هم سفر بشن! البته از قبل مي دونستم.. اما اون روز مطمئن شدم که برادر کوچولوم عاشق شده!!

پووفي کشيدم..

- همچين مي گي کوچولو! انگار داري با يه پسر بچه ي پنج ساله صحبت مي کني!

- کوچولويي ديگه! اگه بزرگي! پس ثابت کن!

- چي رو ثابت کنم؟

- اينکه بزرگ شدي!

- ماهان سر به سرم نذار! من نمي فهمم چي مي گي؟

- بيا بريم بالا تو اتاقت تا بهت بگم!

- همين جا بگو! مي خوام برم بيرون.

- خيلي يکدنده اي! من موضوع دزديده شدن ماندانا رو مي دونم!

خودمو خونسرد نشون دادم..

- خُب! که چي؟

- يعني اصلاً واسه ت مهم نيست!

وقتي گفتم.. نه!.. صدام لرزيد!

جدي شد..

- ببين مهراب! تو بايد بي خيال عشق و عاشقي بشي! اون دختر مشکوکه!

- چرا چرت و پرت مي گي؟؟ عاشقي کدومه؟؟

- محض رضاي خدا! نقش بازي کردن رو بذار کنار! اين حرفايي که مي خوام بهت بگم، خيلي مهمه!!

- من نقش باز نمي کنم! کاملاً خودم هستم!! پس حرفتو بزن!

- باشه! خودت خواستي! فقط مواظب باش بعد شنيدن حرفام از پله ها پرت نشي پايين!! چون خيلي غير قابل باوره!! اما من مطمئنم! يعني تا مطمئن نشدم باور نکردم!!

- بگو ديگه! چرا اينقدر کِشِش مي دي؟؟

- ماندانا از دست شوهرش فرار کرده!! از کانادا! الانم در حال حاضر بيماره! يه بيماري لاعلاج و واگيردار!! از همه مهم تر بيماريشه! چون معلوم نيست چه طوري و از کي گرفته؟؟

مخم سوت کشيد.. مانداناي من بيماره؟؟

- واضح تر حرف بزن! بيماريش چيه؟؟

- تحملشو داري؟؟

- ماهان!!

- باشه عصبي نشو، مي گم.. اون ايدز داره!! البته معلوم نيس از کي؟؟ چون اين طور که من فهميدم شوهرش سالمه!! پس مطمئناً تو کانادا با يکي رابطه ي...

- خفه شو!! چي واسه ي خودت داري مي گي؟؟ اينا همه ش تهمته! درسته اونو نمي شناسي.. اما اين دليل نمي شه که بهش تهمت بزني!! در ضمن.. مگه مهراد، دوست تو نيست؟؟ پس چه طور ممکنه اين حرفا راست باشه؟؟ مي دوني تهمت زدن!! چه کار زشتيه!! اون دنيا مي خواي جواب ماندانا رو چي بدي؟؟ اصلاً کدوم احمقي اين حرفا رو به تو گفته؟ مثلاً دکتر اين مملکتي!! بعد اونوقت...

- همون مهراد دوستم اين حرفا رو بهم گفته! البته خودش نه!! پرونده ي پزشکي ماندانا رو آورده پيش من! ازم خواسته دقيق مطالعه ش کنم.. اگه باورت نمي شه مي توني بري خودت بخوني! ديشب نتيجه شو از دکتر بهرامي فهميدم.. برام ايميلش کرده! مي توني بخوني تا باور کني!..

زل زدم تو چشماش..

- تو پرونده ي پزشکيش اينو هم نوشته که در اثر چي بيمار شده؟؟

******

من و تو...

*********

*

******

آروم از رو تخت بلند شدم. در اتاق رو آهسته بازش کردم.. فرهاد و مهراد روبروي هم ايستاده اند و با هم صحبت مي کنند.. چهره ي هر دوشون گرفته س.. نمي دونم براي چي؟.. بعد از يک دقيقه سکوت، فرهاد آروم چيزي به مهراد گفت.. مهراد برافروخته شد! صداشو بلند کرد و پرخاش گر گفت..

- تو غلط مي کني همچين کاري رو انجام بدي!! من مثل شير بالا سرشم.. مواظبشم.. نمي ذارم دوباره اشتباه کنه.. تو هم همين الان.. همين امروز با من مياي دادگاه و برگه ي طلاق توافقي رو امضاء مي کني! خودم به چند تا آشنا سپردم که کارهاي مقدماتيشو انجام بِدَن.. اين دفعه ديگه جعلي در کار نيست!! خودم تمام مراحلشو نظارت مي کنم تا نتوني کلکي بزني!

صداي گوشي مهراد تلخي فضا رو شکست!.. اوه خداي من! مهراد گوشي منو همراهش آورده!! عاشق ملودي زنگ گوشيمم!!.. از رو ميز بَرِش داشت و جواب داد.. البته صداشو نمي شنيدم.. قصد برگشت به اتاق رو داشتم که نگاهم با نگاه ِ غمگين فرهاد گره خورد.. با يک غمي نگاهم مي کنه که دلم براش مي سوزه!.. دل از چشماي جذاب و ماتم زده ش گرفتم و در رو آروم به روي نگاهش بستم.

******

******

چند ضربه به در اتاقم خورد و بعد صداي مهراد شنيده شد..

- ماندانا.. مي تونم بي آم داخل؟

- بله بيا.

- امروز حالت چطوره؟ بهتري؟ ديگه درد نداري؟

از سؤالاش خنده م گرفت.. لبخند محوي زدم..

- خوبم..

- خدا رو شکر.. راستش اومدم گوشيتو بي آرم چون الان مهراب دوباره زنگ مي زنه.. مي خواد با تو صحبت کنه.

تا اسم مهراب رو گفت تپش قلبم تند شد.. آرامش عجيبي تمام وجودمو در برگرفت.. همه ي مشکلاتمو از ياد بردم.. حرارت بدنم خودبخود زياد شد.. دست راستمو مشت کردم و بي اختيار گذاشتم رو قلبم.. مهراد از سکوت طولاني من متعجب شد..

- حالت خوبه ماندانا؟!!

سرشار از احساس شادي، سرخوشانه گفتم..

- آره خوبم! عالي!!

ملودي مورد علاقه م تو فضاي اتاق پيچيد.. وقتي مي خواستم گوشي رو از دستاي مهراد بگيرم دستام مي لرزيد.. نگاه عجيبي بهم کرد و از اتاق بيرون رفت.

دکمه ي اُ کِي رو زدم.. بلافاصله صداش تو گوشي طنين انداخت..

- الو ماندانا خوبي؟ کجايي؟ حالت خوبه؟.. تو رو خدا جواب بده.. منو از اين دلشوره رها کن!

صداش عجيب به دلم مي نشست.. مثل هوا مي بلعيدم حرفاشو!.. نفس آرومي کشيدم.. انگار فهميد..

- نمي توني حرف بزني؟ چيزي شده ماندانا جان؟؟

به خودم مسلط شدم..

- نه خوبم مهراب!

- جان ِ مهراب! من که از نگراني داشتم مي مردم! تو کجايي دختر؟؟ دلم برات تنگ شده! هر جا هستي بگو تا من بي آم!

- متأسفم! نمي خواستم نگرانت کنم! خودم هم تو شوک بودم.. اصلاً نمي دونستم چي کار کنم؟؟.. وقتي بهوش اومدم يه جاي ناشناس بودم...

بدون ذره اي فکر!! تمام ماجرا رو براش تعريف کردم.. نمي دونم چرا؟؟ خودم هم علتشو نفهميدم!.. مهراب هم با احساس و توجه، کلمه به کلمه ي جملاتمو گوش مي کرد.. بعضي جاها غمگين مي شد و آه مي کشيد.. گاهي هم خشمگين و عصباني!! ولي حتي براي يک لحظه.. حتي به اندازه ي يک ثانيه هم صداشو بلند نکرد!! يک شنونده ي آروم و با احساس!.. اين آرامش، حتي از پشت گوشي هم به قلبم تابيده مي شد!

اتفاق بين خودم و فرهاد رو چون دقيقاً نمي دونستم، نتونستم خوب تعريف کنم.. فقط گفتم.. فرهاد مي خواست هم دردم بشه!! نمي دونم منظورمو فهميد يا نه؟؟ اون لحظه از گفتن ماجرا هيچ اِبايي نداشتم!! حس خجالت تو وجودم نقش نبست.. با مهراب احساس نزديکي خاصي رو دارم.. انگار سال هاست که مي شناسمش!!.. تعجب کردم که چرا اون از شنيدن بيماريم شوک زده نشد؟؟..

در پايان حرفام گفتم..

- دوست دارم هرچه زودتر به آرامش برسم!

با احساس گفت- من دوست دارم هرچه زودتر به تو برسم!! دلم خيلي برات تنگ شده!!

گوشم از حرارت صداش سوخت!..

زمزمه کنان و به آرومي جواب دادم..

- منم همين طور! خيلي دلم براي تو تنگ شده!

هيجان ِ صداش به من هم منتقل شد!..

- ماندانا.. من.. من مي خواستم يه موضوع مهمي رو باهات در ميون بذارم! مي شه؟؟

- آره بگو راحت باش.

- من مي خوام اعتراف کنم عاشقت شدم!! ماندانا.. من خيلي دوسِت دارم!!!

نفس تو سينه م حبس شد!! خداي من!! اين چي مي گه؟؟

- ماندانا؟؟ هستي؟ داري صدامو؟

- آ.. آره.. اما مهراب من نمي تونم.. من.. من .. فرهاد.. نمي شه مهراب!...

- چي مي گي؟؟ چرا نشه؟؟.. الو؟.. الو...

******

تا سرشو چرخوند .. يک طرف صورتش سوخت!..

- پسره ي احمق! من به تو گفتم دور ِاون دختر رو خط بکش! اونوقت تو دقيقاً مي ري عکس اونچه من ازت خواستم رو انجام مي دي؟!! لياقتت همين قدره! همون دختر هرزه!!

- ساکت شو! ديگه ادامه نده!! اون هرزه نيست.. بهش حمله شده.. اون بيماري هم در اثر همين حمله بوده! در ضمن به تو ربطي نداره که من چي کار مي کنم!! تو کارهاي من دخالت نکن! بچسب به زندگي خودت!

- هه! کور خوندي اگه فکر کردي که من مي ذارم به اون دختره ي عوضي برسي!!

- نذار احترامتو بشکنم! پس از اينجا برو!!

- عجب !! بخاطر يه دختر بي همه چيز مي خواي تمام حرمت و احترام چند سال برادري رو بشکني؟!! منو باش که به فکر تو اَم!

- لازم نکرده!! خودم مي دونم دارم چي کار مي کنم.

- باشه! از همين الان مي بينم روزي رو که پشيمون بر مي گردي پيشم!!

- اتفاقاً برعکس! تصور چهره ي نادم و شرمنده ت، وقتي که همه چي آشکار بشه، زياد دور از انتظار نيست!!

- نه مثل اينکه حسابي دختر ِ مغزتو شست و شو داده! هرچي بگم يه جواب تو آستينت داري!! از اين لحظه به بعد برادري به اسم مهراب ندارم!!

در اتاق رو با شدت بست و رفت!

******

******

گيج و مضطرب چشم به در دوختم.. مغزم به طور کامل هنگ کرده!.. نمي دونم چه کاري درست ِ؟؟ و چه کاري غلط؟.. در يه لحظه، يه تصميم شتاب زده فضاي ذهنمو اِشغال کرد!.. سوئيچ ماشين و گوشي موبايلمو برداشتم و از اتاق خارج شدم.. در هنگام پايين اومدن از پله ها، مجدداً شماره ي ماندانا رو گرفتم.. زير لب دعا دعا مي کردم که ماندانا گوشي رو جواب نده!!!

- سلام مهراب جان! چي شده امروز اينقدر دل تنگي مي کني؟؟

نفس آسوده اي کشيدم..

- سلام از بنده س! مهراد جان مي تونم يه خواهشي ازت داشته باشم؟؟

- البته!

- مي شه آدرس اون جايي که هستين رو بهم بدي؟؟!!

- آدرس مي خواي چي کار؟.. ما امروز بعد از ظهر بر مي گرديم تهران!

- خواهش مي کنم مهراد!

- دليل اين همه اصرار تو نمي دونم! گفتم که تا چند ساعت ديگه...

- متوجه شدم! مي خوام.. مي خوام با مان...

- تو همين الان داشتي باهاش صحبت مي کردي! ديگه چي کارش داري؟؟

نه! مثل اينکه نمي تونم به حرفش بي آرم!

- ببين مهراد.. من بايد همين الان ماندانا رو ببينم!! ممکنه دير بشه! خيلي نگرانتونم!

صداي نفس ِکلافه ش رو از پشت گوشي شنيدم..

- من نمي دونم هدفت چي يه؟؟

- هدفم فقط ديدن ِمانداناس!

- حرفاي جديدي مي شنوم!.. جهت اطلاع شما!! ماندانا صحيح و سالم و سلامت ِ! احتياجي نيست که نگرانش باشي!

- باشه نگو! خودم پيداتون مي کنم!

- يعني چي؟ چرا اينطوري مي کني؟؟.. چطوري حاليت کنم که اومدن تو به اينجا، خطر آفرين ِ؟؟

- آخ ِ چه خطري؟؟

- من وقت ِ اينکه با تو سر به سر بذارم رو ندارم!! خداحافظ! دوباره ديگه زنگ نزن! گوشي رو خاموش مي کنم!..

بوق.. بوق.. بوق....

- اَه!! لعنتي!! نمي دونم چرا اينقدر نگرانم؟؟ به قولِ مادرم؛ دلم شور مي زنه!!!

******

يک لحظه شيطان!...

*

******

بعد ِ چند روز خودمو تو آيينه مي بينم.. زرد و سفيد و سياه!.. تنها توصيفي يه که مي تونم از چهره م داشته باشم!.. دل از چهره ي زنگار گرفته و پريشونم گرفتم.. به سمت در چرخيدم.. صداي مهراد از پشت در ِاتاق، طنين انداز شد!..

- ماندانا آماده اي؟

تلخ و کوتاه گفتم..

- بله!

در باز شد و چهره ي خسته ي مهراد، نمايان.

- کمک لازم نداري؟

- نه! بريم!

- چيزي شده؟

- نه! چطور؟

- خيلي تو همي!

- بريم مهراد! خيلي خسته م!

دستشو آروم دور ِ شونه هام حلقه کرد..

- به من تکيه کن! قول مي دم خستگيت بيرون بره!

بي اختيار و بي اراده، چشمام باريد، اشک هاي داغ ِ خستگي و پريشان حالي!.. دلم بي جهت گرفته!

حلقه ي دستاشو تنگ تر کرد.. صورتم خود به خود، روي سينه ش قرار گرفت!

- بازم گريه!! بس نبود؟!!

نفس ِ تلخي کشيدم..

- کارم از گريه گذشته!!!

******

******

صداي قدم هايي از پشت سر مهراد، توجهمونو به خودش جلب کرد. فرهاد با ديدن ما در اون حالت بسيار خشمگين و برافروخته شد! چشمهاي سرخ و ملتهبش، نگاه خيس و باراني من را نشانه رفت. دستشو با قدرت خشم و غضب به روي شانه ي مهراد گذاشت و پرخاش کنان گفت..

- مهراد خان! من هنوز نمُردم! هنوز نفس مي کشم! و تا وقتي که نفس مي کشم ماندانا رو طلاق نميدم!

مهراد عکس العمل شديدي نشون داد.. بسرعت منو از خودش جدا کرد و بطرف فرهاد چرخيد..

- چي شده؟ باز هوس کتک کردي! منم منم مي کني! دور برِت داشته! ماندانا بي ماندانا! شير فهم شد؟؟

مشت گره خورده ي فرهاد کنار صورت من فرود اومد! اتوماتيک وار دستامو مقابل صورتم بالا آوردم!

- ماندانا مال منِ! يک عمر خون دل خوردم! تاوان پس دادم! حالا به همين راحتي ازش جدا بشم؟! محالِ ممکنِ!!

- ههه!! تو خون دل خوردي يا ماندانا؟؟ تو تاوان پس دادي يا اون؟؟ اين همه سال عذابش دادي بس نبود؟ ديگه چي مي خواي؟؟ جونشو؟؟ جوونيشو؟؟ نه جوني براش مونده! نه جوونيش برمي گرده!! تو دنبال چي هستي فرهاد؟ ماندانا که با تو ازدواج کرد! چرا نتونستي خوشبختش کني؟ تو دوستش نداري!! اگه يه ذره.. فقط يه ذره دلت براش مي تپيد.. اين حال و روزش نبود! تو امتحانتو پس دادي فرهاد! هيچ راه جبراني برات نمونده.. تنها راه، فقط جداييه و بس!

فرهاد در يک حرکت غير منتظره، مشتشو کوبيد تو صورت مهراد! سر مهراد به سمت ديگه کج شد! چشماي هر دو شون سرخ و خون آلود بود.. مهراد بسمتش خيز برداشت و با سر به سمت صورت فرهاد هجوم برد!.. فرهاد انگار از قبل آماده ي دعوا و در گيري بود.. چون بسرعت پاي راستشو بالا آورد بسمت صورت مهراد!.. قبل از اينکه برخوردي صورت بگيره، جيغ زدم..

- نه!!...

چشمامو که باز کردم.. هر دوشون روي زمين افتاده بودند.. عقلم به هيچ جا قد نمي داد!.. مستأصل و درمونده سر جام ميخکوب شده بودم!.. خواستم پامو حرکت بدم که چشمم به گوشي مهراد خورد!.. دقيقاً کنار پام افتاده بود.. بدون هدف خم شدم و برِش داشتم!.. انگار با اين حرکت من، خشمشون دوچندان شد!.. بسرعت به سمت هم گارد گرفتند.. خود به خود ازشون فاصله گرفتم.. صداي ملودي ملايمي تو فضا پيچيد.. از ترس يکه اي خوردم.. اين صدا، حتي ذره اي تغيير در وضعيتشون نداشت!.. مثل دو ببر زخمي و ترسناک تو چشماي هم زُل زده بودند! دوباره صداي ملودي گوشي بلند شد.. بدون فکر دکمه ي سبز رو فشار دادم..

******

حتي از بين تمام سر و صداها و نفس هاي خشمگين مهراد و فرهاد، صداي دويدن مهراب رو مي تونم تشخيص بدم! پژواک برخورد سطح کفش هاش، به روي سنگفرش بيروني ويلا و همچنين پله ها، برام مثل نسيم ِزندگي بخش مي مونه..

انتظار براي تصادف نگاه ها.. اتصال قلب ها.. درخشش چشم من در جنگل چشم او.. به پايان رسيد.. زمان متوقف شد.. حس کردم همه جا رو سکوت در بر گرفت.. فقط من بودم و او.. من بودم و چشم هاي او.. من بودم و نگاه گرم او.. من بودم و فقط او!

جنگل سبز چشماش، پر از اشک شوق بود .. همينطور خورشيد چشمان من!.. شايد به چند ثانيه نکشيد که اين ارتباط رؤيايي قطع شد!..

چشماشو به آرومي براي يک لحظه بست.. دلم تسليم نگاه آرامش بخشش شد.. اگه تا اون لحظه ذره اي اضطراب و ترس داشتم، با ديدن نگاه مهربون و گرم مهراب، آروم شدم.

اشاره کرد برم بيرون ويلا منتظر باشم.. مسخ چشماي سبزش، آهسته به طرف درب سالن ويلا رفتم.. همزمان با اين حرکت من، صورت مهراد با نگراني به طرفم چرخيد.. اما توجهي نکردم!.. از سالن خارج شدم..

******

******

مي دونستم کينه اي که مهراد از فرهاد داره، به اين راحتي ها از بين نميره.. مهراب تمام تلاششو کرد تا اون دو تا رو از هم جدا کنه.. مهراد، سرسخت و يکدنده.. فرهاد، از اون بدتر..

روي يکي از پله ها نشسته بودم.. سرخوش و شادمان! واسه ي خودم رؤيا پردازي مي کردم.. بدون ذره اي دلواپسي!.. تپش قلبم منظم و آهنگين، پر از اميد به زندگي.. افسار فکر و خيالم ديگه دست خودم نبود.. رها شده و آزاد، بسوي مقصدي مشخص و رؤيايي پرواز مي کرد.. من و مهراب.. ماندانا و مهراب!! دلم از اين خيال، قيلي ويلي مي ره!!.. چه برسه به حقيقتش؟!!

******

******

صداي دلنشين و پر مهر ِش، مثل رنگ چشماش، زندگي بخشه.. سبز و مهربون!

- خوبي؟

يه پرسش ِ چهار حرفي.. چقدر مي تونه با احساس بيان بشه؟؟ هزاران حس و هزاران جمله و حرف، تو اين چهار حرف پنهونه..

- خيلي زياد!

- خوشحالم.. الان از هميشه خوشحالترم!

(( چقدر خوبه که اينجايي!))

اين جمله رو هر دو مون با هم گفتيم!!.. چشمامون بي اراده، به سمت هم چرخيد.. لبخندي شيرين روي لب هامون نشست..

حرکات تند و شتاب زده ي مهراد، ما رو از بهشتي که دَر ِش بوديم، بيرون برد..

******

خيره خيره تو چشمام زل زده بود.. نمي دونستم علتش چي يه؟.. آخر سر طاقت نياوردم و بي ميل و رغبت پرسيدم..

- چي شده؟!!

- هيچي!

نگاهشو از رو صورتم برداشت، دلخور و تلخ، ازمون فاصله گرفت. مهراب از رو پله بلند شد و با لحني شاد و شوخ گفت..

- برم ببينم باز اين پسره چشه؟

بي دليل از جام پا شدم!.. نگاه شادش، متعجب شد..

- تو کجا؟ چرا بلند شدي؟

دست و پامو گم کردم.. نمي دونستم چه جوابي بايد بدم.. طبق عادت.. وقتي که هول يا دستپاچه مي شم.. دستمو به بازوم مي کشم.. يک پله اومد پايين تر، دستشو بطرف بازوم جلو آورد.. گرماي متفاوت دستش حتي از روي مانتو هم احساس مي شه.

- بازوت چي شده؟!

تازه متوجه پاره گي مانتوم و پانسمان دستم شدم! کف دستم رو گذاشتم رو بازوم..

- چيزي نيست.. خوب شده.. يادم رفته که بازش کنم!

- باشه قبول! ولي کي اينطوريش کرده؟؟

- خوردم زمين!..

نگاه عميق و نفوذ پذيري به ني ني چشمام انداخت.. نفس پر صدايي کشيد، دستشو از رو بازوم برداشت و يک طرف صورتم گذاشت.. با لحن جدي و کمي خشن گفت..

- راستشو نمي خواي بگي، نگو! و لي دروغ.. هيچ وقت بهم دروغ نگو!!

دستشو کشيد و رفت..

******

******

قرار شد من و مهراد و فرهاد، تو ماشين مهراب بشينيم و مهراب هم رانندگي ماشين فرهاد رو به عهده گرفت.. به دو دليل.. يکي اينکه ماشين مهراد خراب شده بود و همينطور پنچر! و ديگه اينکه دست مهراد زخمي شده و قادر به رانندگي نبود.. راضي هم نشد که فرهاد، رانندگي ماشين خودشو بر عهده بگيره.. چون احتمال مي داد که فرهاد ممکنه کلک بزنه!.. بنابراين من، شدم راننده ي ماشين مهراب.. به ماشين فرهاد زياد وارد نبودم و نمي تونستم کنترلشو در دست داشته باشم.. واسه همين مهراب داوطلب شد.. دو تا ماشين در ظاهر خيلي شبيه هم بودند.. شيشه ها سياه و دودي.. شاسي بلند.. تنها تفاوت در شماره ي پلاک ماشين ها بود، که اون هم در شب زياد قابل تشخيص نبود! .. مهراب جلوتر از من بود و من پشت سرش به آرومي حرکت مي کردم.. مسير خيلي گِل آلود و دشوار بود.. فرهاد و مهراد مثل دو تا دشمن کنار هم نشسته بودند اخماشون تو هم بود.. يه لحظه حواسم از مهراب پرت شد و گمش کردم.. به يک دو راهي رسيديم.. مستأصل و سردرگم از آيينه به مهراد نگاه کردم.. متوجه نگاهم شد..

- چرا ايستادي؟

- مهراب رو گم کردم! نمي دونم از کدوم مسير برم!!

- بپيچ به راست..

فرمون رو به راست چرخوندم.. قبل از اينکه کامل تو مسير خيابون اصلي قرار بگيرم.. يه ماشين واژگون شده در تير رس نگاهم قرار گرفت.. ناخود آگاه ضربان قلبم تند شد.. انگار يه پاچ آب يخ روم خالي کردند.. يه ماشين ديگه ام کنار خيابون بصورت کج پارک شده بود.. راننده ش مبهوت و متحير، محو صحنه ي تصادف بود.. دلشوره ي بدي تو تمام وجودم نفوذ کرد.. پامو رو ترمز گذاشتم و بلافاصله پياده شدم.. هر چي نزديکتر مي شدم تلخي حادثه، بيشتر خودشو نشون مي داد.. راننده ي ماشين مدام فرياد مي زد.. خدايا نه.. نمي خواستم.. خدايا غلط کردم.. اشتباه کردم.. نذار بميره!.. نمي خواستم..

مهراد و فرهاد از کنارم رد شدند مثل طوفان.. يه لحظه گيج شدم.. سر جام ايستادم.. در سمت چپ ماشين واژگون شده از جا کنده شده بود و راننده ش بيرون افتاده بود.. از فاصله ي نه چندان دور پاهاي آويزون شده شو مي ديدم.. دست و پام سست شد..

******

باورم نمي شه.. يعني اينقدر تنفر برانگيزم؟.. تا حدي که قصد داشته منو از بين ببره؟.. آخه چرا؟ گناه من چيه؟ .. هنوز مبهوت حقيقت تلخي هستم که ساعتي پيش از اعترافات فرد خاطي شنيدم.. خيلي راحت اومده مي گه؛ يه لحظه غافل شدم!! شيطون گولم زد.. مقصر فقط شيطان بوده؟!! چقدر ما آدما رو داريم!! تمام کارها رو با اراده و اختيار خودمون انجام مي ديم، بعد که به بي راهه مي رسيم.. خيلي راحت مي گيم.. شيطون گولم زد؟؟.. خدايا! خودت بگو گناه من چيه؟؟.. چرا بايد مهراب تاوان غفلت برادرش رو پس بده؟؟ آخه چرا؟ چي شد که همه چي به هم ريخت؟؟

******

******

هميشه بايد يه چيزي مانع خوشبختي بشه.. هيچوقت براي هيچ کدوم از آدما خوشي دائم وجود نداره.. يعني واسه ي من که اينطوري بوده.. جالبه! حتي براي من خوشي و شادي لحظه اي هم خيلي زود گذر بوده يا اصلاً نبوده!

روز ديدار شيرين و هيجان انگيز من و مهراب، چه پايان تلخي داشت!! حالا جاي من و اون با هم عوض شد.. من بايد منتظر باشم.. منتظر لحظه اي که دوباره چشماشو باز کنه.. دوباره نگاهم در دشت سرسبز چشماش غرق بشه.. من مي شم پرستار عشقم!.. پرستار بيماري که يه لحظه لبخندش منو به اوج مي بره.. پرستار عشقم!! عشق!! چه واژه ي تلخ و غريبي!!

******

******

زمان در گذره.. هيچ وقت متوقف نمي شه.. تند و شتاب زده.. حتي لحظه اي براي نگاه به گذشته نداره.. زمان به عقب بر نمي گرده.. پشيموني واسه ي کاري که انجام شده و به خطا رفته! هيچ فايده اي نداره!.. حتي واسه ي يه برادر!.. يه هم خون!.. يه برادر خاطي!.. برادر مقصر.. به خطا رفته!.. وقتي مهراب به هوش بي آد و متوجه بشه شمشير انتقام برادرش! سينه ي اون رو نشونه رفته!!.. ماهان چه طوري مي تونه تو روي برادرش نگاه کنه؟؟

******

غير ممکن...

*************

*

******

موضوع طلاق من و فرهاد، با حادثه ي تصادف مهراب به فراموشي سپرده شد. کار اين روزهاي من.. چشم انتظاري پشت درهاي سي سي يو! جسم نيمه جون مهراب بوسيله ي دستگاه هاي مختلف حياتي جون گرفته.پزشک مخصوص مهراب خبرهاي ناگواري رو طي اين بيست روز برامون به ارمغان داشته.. خبرهاي تلخ و و حشتناک.. فقط پنج درصد احتمال به هوش اومدنش هست!اونم در حالي که صد در صد قطع نخاع شده! يعني از کمر به پايين فلج!

شنيدن اين خبر اونقدر دردناک بود که به مرز نيستي و مرگ رفتم، پنج روز در بيمارستان بستري شدم.. خودم رو مسبب اصلي تمام اين اتفاقات مي دونم. بعد از اينکه ترخيص شدم برخلاف توپ و تشر هاي مهراد، باز هم در بيمارستان پيش مهراب موندم. ضعف و بي حالي اين روزهام رو به پاي همون پنج روز مي ذارم. گاهي وقت ها اون قدر بدحال مي شم که حتي قادر به هضم غذاها هم نيستم و بلافاصله هرچه خوردم رو پس ميارم!

مهراد بيچاره ي من! نمي دونه مواظب چي و چه کسي باشه!! حواسش به من باشه يا به مهراب! موضوع پرونده ي ماهان رو پيگيري کنه يا پرونده ي فرهاد؟! خلاصه از کار و زندگي افتاده.. و اينا همه ش به خاطر منه!

******

******

طبق معمول هر روز، داخل راهروي بيمارستان روي يکي از نيمکت ها نشستم.. بدون هدف خاصي به نقطه اي خيره شدم.. هجوم افکار مختلف و درد ناک چشمام رو باروني کرد. قطره هاي اشک بي وقفه و پشت سر هم روي صورتم مي ريخت. دلم مي خواست با تمام وجودم فرياد بزنم.. بلند بلند گريه کنم.. جيغ بزنم..خدا رو صدا کنم.. بگم خدايا! مهراب رو ازم نگير! ديگه هيچي ازت نمي خوام.. فقط زنده بمونه.. نذار تا آخر عمر عذاب بکشم.. اخه خدا گناه من چي بود؟ اين همه عذاب براي چيه؟ نه از دوران کودکيم خوشي ديدم .. نه از زندگي الانم! اخه اين چه زندگيه که من دارم! چرا همه ش پشت سرهم بد ميارم؟ چرا خدا؟.. چرا...

يه دفعه نميدونم چي شد که دور و برم شلوغ شد!.. مردم و پرسنل بيمارستان اطرافم جمع شده بودند.. مضطرب و عصبي پرخاش کردم..

- چيه؟ به چي نگاه مي کنين؟ برين دنبال کارتون.. غم و غصه ديگران، ديدن داره؟؟؟

چند نفرشون همون اول از جمعيت خارج شدند.. اما هنوزم بودند پنج شش نفري.

دوباره فرياد زدم..

- برين پي کارتون!!

يکي از پرستارهايي که مسئول اون بخش بود نزديکم شد..

- خانوم! لطفا اروم باشيد اينجا بيمارستانه!

تند و عصبي گفتم- من ارومم.. اينا دور و برم جمع شدند.

يه پسر جوون با اخم و کنايه جواب داد- شما آرومين؟؟

رو به پرستار کرد و ادامه داد- بيمارستانو گذاشته رو سرش بعد ميگه آرومم.. ههه!!

اينقدر خشمگين از روي نيمکت بلند شدم که يکي از پايه هاش در رفت! اما نيفتاد!

پسره با حرکت من، کم نياورد و يک قدم اومد جلوتر.. طلبکارانه زل زد تو چشمام..

- ها چيه؟ مي خواي با من در بيفتي؟ ههه! ترسيدم!

هنوز مي خواستم جوابشو بدم.. يکي دستمو کشيد و از جمعيت خارجم کرد!

سرمو چرخوندم تا ببينم کيه! هولم داد به سمت جلو.. تعادلمو از دست دادم.. نزديک بود با سر از پله ها سقوط کنم.. باز هم توسط اون فرد ناديده! گرفته شدم.. دو تا دستاشو محکم به بازوهام گرفته بود و به سمت محوطه بيرون بيمارستان هولم مي داد.. از درد دستام بدنم ضعف کرد.. جلوي چشمام سياه و روشن مي شد.. نمي تونستم حتي حرف بزنم.. تنها کلمه اي که به زور از دهانم خارج شد اين بود..

- اَه ه ه!!

دستاش شل شد، من هم که انگار زهوارم در رفته باشه همونجا نزديک بود پخش زمين بشم.. البته وسط زمين و هوا گرفته شدم.. چشماي نيمه بازم با نگاه غبار گرفته و خاکستري فرهاد گره خورد.

آروم نشوندم روي صندلي و خودشم کنارم نشست.. دستشو انداخت دور شونه م و به خودش نزديکترم کرد..آروم پرسيد- حالت خوبه؟

تلخ و تند گفتم- به تو ربطي نداره!

- چرا خيليم ربط داره!

دستشو از رو شونه م پس زدم- برو کنار!

- ماندانا چرا اينجوري مي کني؟ من نگرانتم!

- لازم نکرده! همه اين بلاهارو تو سرم آوردي.. حالا مي گي نگراني!

بعد از گفتن اين جمله، بازم صورتم خيس از اشک شد.. منو کشيد تو بغلش..

- گريه نکن عزيز دلم! هرچي بگي حق داري! همه ش تقير منه! حالا ديگه گريه نکن!

نمي دونم چرا حالم دگرگون شد؟ نزديک بود رو لباسش بالا بيارم.. اما سريع سرمو کشيدم کنار.. حالت تهوع داشتم ولي چيزي تو معده م نبود که بخوام برگردونم!

- چي شد يهو؟ چرا رنگت پريده؟

دوباره خواست بهم نزديک بشه که پرخاش کردم..

- اَه!! بهم دست نزن حالم بد ميشه!

متعجب و حيرت زده خيره شد تو چشمام.. چند ثانيه بعد حالت چشماش عوض شد.. برق تو چشماش دلمو لرزوند!.. لبخند آرومي زد.. و بعد از لحظه اي قهقهه ش بلند شد.. بدون اينکه بفهمم .. تو آغوشش بودم!

- عزيـــز دلم!

صذاش از خوشحالي مي لرزيد..

- هميشه خودمو به خاطر اون اتفاق سرزنش مي کردم.. هيچوقت نتونستم خودمو ببخشم.. اما حالا..

با شتاب خودشو ازم جدا کرد.. لبخند جذاب و شيريني زد..

- تو دوباره.. دوباره باردار شدي!

******

احساس کردم داره از مغزم دود بلند مي شه! هنگ کردم.. همه ش با خودم تکرار مي کردم.. اين چي ميگه؟.. يعني چي؟ امکان نداره!...

عصبي بهش توپيدم..

- چي مي گي تو؟ چرا چرت و پرت مي گي؟

هيچ تغييري تو وضعيتش ايجاد نشد.. همونطور سرخوش و خرم بود.

دستاشو دو طرف صورتم گذاشت.. صداش شاد بود اما نگاهش.. شرم زده..

- يادته وقتي کانادا بوديم، تو بعد از چند ماه فهميدي که بارداري؟

گيج و مبهم فقط سر تکون دادم.. انگار دنيا رو بهش دادند!

- خب اون موقع هم همينطوري بودي..

از نگاهم سؤالمو خوند..

- همينطوري ديگه.. از من بدت ميومد.. نمي ذاشتي نزديکت بشم.

اينقدر گيج بودم که اصلاً منظورش رو نمي فهميدم!

- يادت نيست؟! يه شب که مي خواستي از پله ها بياي پايين، پات به لبه ي فرش گير کرد و نزديک بود بيفتي زمين، من گرفتمت؟!

يه تصوير مبهم جلوي چشمام شکل گرفت..

- يادت اومد؟!.. البته حق داري که يادت نباشه.. چون بعد از اون ماجرا تو دچار يک فراموشي موقت شدي.. دکترت مي گفت ضربه ي بدي به گيج گاهت وارد شده!

صداش غمگين شد..

- ماه دوم بارداريت بود،لحظه اي که گرفتمت تا نيفتي، واکنش نشون دادي و بهم پرخاش کردي..منم عصبي شدم و تو رو وسط پله ها رها کردم و رفتم پايين.. اولش که سر پا بودي و داشتي يواش يواش ميومدي پايين، اما..

سرشو انداخت پايين و مغموم و شرمگين ادامه داد- نمي دونم چي شد که چند پله ي باقي مونده رو نديدي و محکم زمين خوردي؟.. سرت به مجسمه ي سنگي کنار پله ها برخورد کرد و بيهوش شدي.. هنوز صداي زمين خوردنت تو گوشمه!..

يه قطره اشک از چشم چپش جاري شد..

- دست و پامو گم کرده بودم.. نمي دونستم چي کار کنم؟.. بعد يک دقيقه به خودم اومدم و با اورژانس تماس گرفتم.. وقتي دکتر معاينه ت کرد، گفت، متأسفانه بچه شو از دست داده!.. زياد ناراحت اون بچه نبودم.. فقط نگرانيم واسه ي خودت بود.. سرتو پانسمان کردند.. تا چند روز بيهوش بودي.

نفس عميقي کشيد..

- روزهاي سختي بود.. هيچوقت خودمو واسه ي اون اتفاق نمي بخشم.

******

حقيقت مثل آواري روي سرم خراب شد.. فرهاد درست حدس زده بود.. من باردارم!

همونطور خيره به برگه ي آزمايش سرجام خشک شده بودم.. آخه باورش برام خيلي سخته.. بيماري من صد در صد تأييد شده است. با اين وجود شايد فرهاد هم به بيماري من مبتلا باشه.. الان که چيزي مشخص نيست.. ولي اگه اونم مثل من.. واي خداي من! چطور چنين چيزي امکان داره؟ يعني ممکنه اين بچه سالم به دنيا بياد؟اين بچه چه گناهي کرده که بايد آلوده به اين ويروس لعنتي بشه؟ اگه ناقص به دنيا بياد؟؟ اگه با همه ي بچه ها فرق داشته باشه؟ چه سرنوشت شومي! بچه ي من هم مثل خودم ناخواسته و به اجبار مي خواد دنيا بياد!! اين ديگه چه مصيبتي بود؟ نه! من طاقت ندارم ببينم بچه م جلوي چشمام پرپربشه!

- بسه ديگه! يک ساعته زل زدي به اين برگه که چي بشه؟

دنبال يه بهانه مي گشتم تا تمام عصبانيت و ناراحتيم رو از وجودم بيرون بريزم.. بهانه هم جور شد!.. برگه رو به سمت صورتش پرت کردم و خشمگين زل زدم تو چشماش!..

- نکنه اين هم جزءِ بازياته؟ بازم قصد داري داغونم کني، بعد خيلي راحت برگردي بهم بگي که از بازي کردن با تو لذت مي برم؟! هـــا!!.. تو چه جور آدمي هستي؟ همه ش نقشه بود آره؟ خواستي منو وادار کني تا ازت جدا نشم؟ درسته؟.. دِ حرف بزن لعنتي!!

برگه به کنار لبش برخورد کرد.. دستشو آروم کشيد گوشه ي لبش.. سرانگشت اشاره ش قرمز شد.. يک دستمال از جعبه بيرون کشيد و گذاشت رو لبش و فشار داد.. بعد از چند ثانيه دستمالو پرت کرد روي ميز.. لبخند تلخي به صورت ملتهبم پاشيد..

-خودت مي فهمي داري چي مي گي؟ موضوع طلاق من و تو رو، مهراد، وسط کشيد.. پس اگه يه کم منصف باشي مي بيني من تو اين ماجرا هيچ نقشي نداشتم.. قرارم نيست که حرفاي خودم رو مثل پتک تو سرم بکوبي! من همه چيز رو برات تعريف کردم.. از تلخي گذشته هام گفتم.. بايد فهميده باشي که اون اعمال و رفتار دست خودم نبود.. درسته.. تو راست مي گي و حق هم داري.. خيلي اذيت شدي.. بهم يه فرصت ديگه بده.. جبران مي کنم ماندانا.. باور کن!.. من از همون روزي که تو رو تو راه دانشگاه ديدم، عاشقت شدم و هنوز هم هستم.. اما اون موقع .. فقط مي خواستم انتقام بگيرم.. مي خواستم از طريق تو، به پدرت آسيب بزنم.. خوب.. اشتباه فکر مي کردم.. مي دونم اين توقع خيلي زياديه که ازت بخوام منو ببخشي.. شايد از نظر تو يه آدم فرصت طلب و طماعي جلوه کنم ولي باور کن مامدانا.. از صميم قلبم دوستت دارم.. هميشه آرزوم بود که بچه م از وجود تو باشه.. قلب نا آرومش، تو آغوش پاک و مهربون تو به آرامش برسه.. ماندانا خواهش مي کنم بهم فرصت بده.. ببخشم ماندانا.. ببخش!..

- چه فرصتي؟ براي من ديگه هيچ فرصتي باقي نمونده! نه براي من، نه براي اين بچه.. و نه حتي براي تو.. ما هر سه تامون دچار يک مرگ تدريجي مي شيم! مي فهمي فرهاد! مرگ تدريجي!!!

- اينجوري نگو ماندانا، دلم مي گيره! شايد يه درماني براي اين بيماري وجود داشته باشه! هر جا که لازم باشه مي برمت تا درمانت کنم...

- چرند نگو فرهاد! اين بيماري هيچ درماني نداره! پس بيخودي به خودم و خودت وعده نده!

صداش پر از عجز شد..

- ماندانا باور کن نمي خواستم اينجوري بشه! نمي خواستم.. آخه چطور تونستم تو رو با اون کثافت!! تنها بذارم؟ من يه احمقم! يه احمق به تمام معنا!.. مي کشمش! پيداش کنم مي کشمش!..

- بازم مي خوام يک اشتباه رو دوباره تکرار کني؟! کشتن اون چه دردي از من دوا مي کنه؟ نه فرهاد! اشتباه نکن.. انتقام و کينه هيچ وقت به سرانجام نمي رسه! همين طور که تا الان به هيچ جا نرسيدي، بعد از کشتن اون هم نخواهي رسيد..

- تو بگو چي کار کنم؟ هر چي تو بگي همونو انجام مي دم.!

اين فکر تلخ مثل خوره به جونم افتاده! چاره اي نيس.. بهترين راه در حال حاضر همينه!

- من اين بچه رو نمي خوام! مي خوام سقطش کنم!

- چـــي؟ تو چي گفتي؟؟

- مي خوام بچه رو سقط کنم!

- امکان نداره! من نمي ذارم!

- منطقي باش فرهاد! هيچ چيز خوبي در انتظار اين بچه نيست! صد در صد اونم مبتلا به ايدزه! تو وجدانت اجازه مي ده که يه موجود بي گناه، نا خواسته وارد دنياي ما بشه؟! مي دوني چقدر مسئوليتت سنگين مي شه؟ مي دوني چقدر سخته مراقبت ازش؟ اگه يه سرما خوردگي خفيف هم بگيره، ممکنه با يه غفلت، يا تأخير، جونش به خطر بيفته! تو اينو مي خواي فرهاد؟ مي خواي بچه ت جلوي چشمات پرپر بشه؟؟

اين جمله رو که گفتم زد به سيم آخر!.. از ته دل شروع کرد به داد زدن! هوار کشيدن.. هر چي شکستني دم دستش بود کوبوند به در و ديوار.. سيل اشک هام سد بغضمو شکست و طغيان کرد.. تمام بدنم مي لرزيد.. قلبم از ديدن فرهاد در اين حالت فشرده شد..

در اتاق به شدت باز شد.. اول مهراد، پشت سرش هم دو تا پرستار مرد.. يه نگاهش به من بود، يه نگاهش به فرهاد.. گيج و شتاب زده به سمت فرهاد رفت و دست مشت شده شو که مي خواست به پنجره ضربه بزنه، تو هوا گرفت..

بغض تلخ و سنگين فرهاد، تو نگاه مبهوت مهراد شکست..

مثل بچه اي بي پناه و بي دفاع به آغوش مهراد فرو رفت.. شونه هاش از شدت گريه مي لرزيد.. مهراد بدون هيچ حرکتي سر جاش خشک شد.. لحظاتي بعد، اين دست مهراد بود که به دور بازوهاي فرهاد حلقه شد و مثل پدري دلسوز موهاشو نوازش مي کرد...

*****

تولد ... مرگ! ...

***************

*

******

حرارت بدنش لحظه به لحظه زيادتر مي شه.. مدام با خودش حرف مي زنه.. هذيون مي گه.. از بين کلمات نامفهومش، اين جمله رو بيشتر تکرار مي کنه.. اون بچه ي منه. اون بچه ي منه.. دستشو با حالت عصبي بالا مياره و دوباره پايين ميندازه.

نمي دونم چي باعث مي شه که ناخود آگاه دستشو تو دستام مي گيرم و نوازش مي کنم؟!.. صورتش در حالت خواب خيلي معصوم و دوست داشتنيه. از ديروز بعد ازظهر تا همين الان وضعيتش چيزي بين خواب و بيداريه. حتي کمپرس آب سرد و پاشويه و انواع و اقسام داروهاي مسکن و تب بر، به حالش افاقه نکرده!

دلم شور مي زنه.. همه ش نگران اين مسئله م که نکنه بيماريش به خاطر ويروس پنهان اچ آي وي به اوج رسيده! يا اينکه همين تبِ ساده، مسببِ ..

حتي فکر کردن درباره ش برام عذاب آوره. خدايا! چي کار کنم؟..

چرا دنيا دست از سرم بر نمي داره؟

مهراد، شوک زده و متعجب زل مي زنه به چشماي خيسم.. حتما با خودش مي گه چرا من اين همه نگران فرهادم. مگه اين من نبودم که از فرهاد فرار کردم.. حالا چرا براش زانوي غم بغل گرفتم؟.. نفس عميقي مي کشم.. صورتم رو بالا مي گيرم تا مانع اشک هام بشم.. قبل ا اينکه چيزي بگم، صداي مهراد طنين انداز شد..

- نگران نباش.. دکترش گفت به خاطر فشار عصبيه.. يه کم که استراحت کنه بهبود پيدا مي کنه.. راستش يه موضوعيه که خيلي وقته مي خواستم بهت بگم اما بخاطر حوادث چند روز گذشته نشد.. حالا مي تونم بگم؟ حوصله داري؟

ضربان قلبم خودبه خود تند شد. بدون اينکه پلک بزنم گفتم- آره بگو.

لرزش صدام کاملا محسوس بود.. لبخند نيمه آرومي زد و شروع به صحبت کرد..

- ازت مي خوام قبل از اتمام حرفام چيزي نگي.. باشه؟

- بگو مهراد، خواهش مي کنم!

- حرف نگران کننده اي نمي خوام بگم، فقط يه سري حقايقه که به تازگي فهميدم.. وظيفه ي خودم مي دونستم که تو رو هم در جريان بذارم.. پس لطفا آرامش خودت رو حفظ کن!

- مهراد جان!!

- باشه! مقدمه چيني نمي کنم.. مي رم سر اصل مطلب.. من در مورد اون حرف فرهاد که مي گفت طلاق شما دو تا، رسمي نبوده، تحقيق کردم.. متاسفانه يا خوشبختانه بايد بگم که گفته ي فرهاد صحت داره!

- يعني چي؟

- ماندانا! من بهت چي گفتم؟

- باشه باشه ديگه چيزي نمي گم!

- فرهاد، از شناسنامه و سند ازدواج،و خلاصه هم ي مدارک تو يه نسخه ي جعلي ساخته! و همچنين مدارک خودش رو! مدارک جعلي تو رو با طلا و جواهراتت، مي ده دست خودت و اصل مدارک رو پيش خودش نگه مي داره.. ديروز رفته بودم پيش وکيلم، اون بهم گفت که طلاق شما دو تا بصورت رسمي ثبت نشده.. و همه چي فرماليته بوده! از من خواست که اصل مدارک رو ببرم پيشش.. احتمالا بايد پيش فرهاد باشه.. مي خواستم ديروز بابت همين موضوع با فرهاد صحبت کنم که اينطوري شد.. نمي دونم علت اين کارش چي بوده؟ ولي در هر حال به گفته ي فرهاد و تاييد وکيلم، شما دو تا رسماً هنوز زن و شوهريد!

- پس چطور وکيل خودم تو کانادا اين موضوعو نفهميده؟!!

******

نفس پر صدا و عصبي اي کشيد..انگار از گفتن پاسخ سوالم هراس داشت..

- شما علت طلاقتون چي بود؟ يعني تو چي به قاضي مسئول گفتي؟

- خب.. عدم تفاهم،.. از اين حرفا ديگه!

- ولي داخل پرونده ي طلاقتون، يه برگه از يه روانپزشک معروف تو کاناداست! که نوشته، تو عدم تعادل رواني داري!!! پايين برگه هم مهر و امضاش کرده! يعني تاييد کرده بود!

- عدم تعادل رواني!! يعني فرهاد.. حتي حاضر شده منو متهم کنه به بيماري رواني! دروغ بگه؟؟ آخه براي چي؟ چرا همچين کاري کرده؟؟

- نمي دونم! براي خودمم سواله! اصلا نمي تونم اين رفتارهاي ضد و نقيضشو درک کنم! الان اينقدر ادعاي عاشقي و دوست داشتن تو رو مي کنه! در حاليکه قبلا يه رفتار ديگه داشته! در ضمن در مورد وکيلتم يه کم مشکوکم! مگه نمي گي تا همين چند وقت پيش هواي تو رو داشته؟، طرفدارت بوده!.. پس چطور به همين راحتي برگه ي اين روانپزشک رو ضميمه ي پرونده ت کرده؟

- يعني تو ميگي وکيل من روژان، با فرهاد همکاري کرده؟

- نمي تونم صريح بگم! چون هنوز هيچ مدرکي ازش ندارم! نمي خوامم تهمت بزنم! ولي خب به هر حال اين قضيه مشکوکه! تو خودت متوجه چيزي نشدي؟ اصلا موقع امضاي طلاق نامه متوجه نشدي که چي نوشته؟

- نه! آخه اون روزها به حدي داغون بودم که به هر ريسماني براي رهايي از اون وضعيت چيگ مي زدم! تازه اوضاع زبان انگليسي هم افتضاح بود.. چيزي از نوشته ها سر در نمي آوردم! همه چي رو به وکيلم واگذار کرده بودم.. در مورد روژآن هم هيچ شکي ندارم.. چون خيلي کمکم کرد.. تلاش ها و پيگيري هاي اون بود که من تونستم برگردم ايران!

- به نظرم بهترين راه اينه که تو از طريق ايميل دوباره باهاش ارتباط برقرار کني، ازش بخواي که حقيقتو بهت بگه.. اون موقع شايد خيلي از ابهامات برطرف بشه.

- آره بايد حتما اين کار رو انجام بدم.

- اتفاقا يه بخشي از اين بيمارستان اختصاص داره به سالن اينترنت.. مي تونيم همين الان بريم.

- الان؟

- نمي دونم، هر موقع که دوست داري.

- نه بهتره همين الان بريم.

- باشه بريم.

دستمو آروم گذاشتم رو پيشوني فرهاد.. خدا رو شکر! تبش پايين اومده.. نمي دونم با اينکه به خاطر اون گواهي پزشکي مبني بر اينکه منو يه بيمار رواني معرفي کرده بود، ازش دلخور شدم.. اما بازم نمي تونم نسبت به وضعيت حالش، بي تفاوت باشم!

از روي صندلي بلند شدم.. نگاهم با چشماي نافذِ مهراد در هم آميخت.. مي تونستم از نگاهش، حرفاي دلشو بخونم.. چند قدم به سمت در برداشتم و روبروش ايستادم.. مثل يک انسان خطاکار، سرمو پايين انداختم و زير لب گفتم..

- بريم.

همزمان با باز شدن در، توسط مهراد، چهره ي خندان پرستاري جلوي در ظاهر شد. نفس زنان گفت..

- آقاي دکتر! مژدگوني بدين!

مهراد متعجب پرسيد- مژدگوني؟!

- بله آقاي دکتر.. بيمارتون بهوش اومده!

اينقدر سريع سرم رو بالا آوردم که احساس کردم مهره هاي گردنم شکست! بغض آلود ناليدم..

- بهوش اومده؟!!

پرستار- بله خانوم!

مهراد نگاه سريعي به من کرد و گفت- معطل چي هستي؟ بدو بريم!

تقريبا به انتهاي سالن رسيد که برگشت سمتم، متوجه شد من سر جام خشک شدم!

دويد طرفم و بدون معطلي دستمو کشيد..

- بيا ديگه!

******

خورشيدِ سبز چشمانش رو هاله اي کبود رنگ احاطه کرده.. هيچ اثري از مهراب گذشته بر جاي نمانده!.. فقط رنگ خاص ِ چشمانش..

بدون لحظه اي پلک زدن، مردمک غمگين چشم هايم تسليم ِ طلسم ِ خورشيد پر فروغ نگاهش بودند.

با شنيدن تک سرفه ي مهراد، احساس کردم چقدر زود تمام شد اين وصال ِ نگاه ها!

دستام ناخود آگاه بطرف روسريم حرکت کردند.. بي دليل و بي هدف گرهِ محکم روسريم رو شُل تر کردم.. بدون اينکه علتش رو درک کنم.. حس مي کردم تمام حجم معده م در هم مي پيچه!.. جرقه اي در ذهنم زده شد که باعث بد تر شدن حالم شد.. دستمو جلوي دهانم گرفتم و از روي صندلي بلند شدم.. نگاه ِ مهراب همونطور خيره و پرسؤال تمام حرکاتمو زير نظر داشت.. به سمت مهراد چرخيدم، وخامت حالم رو درک کرد.. در اتاق رو بي معطلي باز کرد و من از اتاق بيرون رفتم.

******

******

مُشت مُشت آب به صورتم مي ريختم.. صورتم از سرماي آب مي سوخت.. اما باز هم دستام مصمم تر از قبل زير شير آب قرار مي گرفت و پر آب مي شد.. تمام پوست صورتم بي حس شده بود و سرخ.. همه ي تلاشم بي نتيجه بود، چون هرگز اين تصوير شکست خورده ي درون آينه تغيير نمي کرد.. بلکه بدتر و رنجورتر شد.. دلم مي خواست همون دختر بي خيال و درسخون هجده ساله بودم.. همون دختري که تمام فکر و ذکرش درس بود و درس.. هيچ دغدغه اي نداشت.. اهميتي به رفتار ديگران، که او را دختري منزوي و گوشه گيري مي دانستند، نمي داد.. متلک هاي هم کلاسيانش.. طعنه ها و کنايه ها.. چرا؟ چون او فقط سرش به کار خودش بود!.. درس مي خواند!.. فعال بود!.. هميشه در مورد سؤال هايي که داشت تحقيق مي کرد!.. بدون فکر و تحقيق، حرفي يا مطلبي را ارائه نمي داد!.. اينها که مسئله اي که نبود...

اما حالا... به هر که بگويد ايدز دارد! اولين چيزي که به ذهنش مي رسيد، رابطه ي نامشروع!!!.. هيچ گاه نگاه ِ آن پرستار را فراموش نمي کند.. نگاهي که سر تا پايش را سوزاند.. مگر او چه کرده بود؟؟.. مگر من چه گناهي کردم؟.. جز اينکه هميشه سعي کردم پاک و سالم زندگي کنم!.. موقعيت هاي خوبي برام تو کانادا فراهم بود.. به راحتي مي تونستم در نبودِ فرهاد.. يا حتي در کنار فرهاد!! خودم رو در خوشي هاي زود گذري غرق کنم.. اما..

حالا اين منم که متهم شدم؟!! به خاطر اشتباه نکرده؟! فقط واسه اينکه يک مادر ِ اچ آي وي مثبت هستم؟!!

آره ديگه! من گناه کارم!تقصير من بود که کم آوردم.. که از حال رفتم.. که نتونستم جلوي فرهاد رو بگيرم.. تقصير من بود.. همه ش تقصير من بود.. آره!.. اون پرستار حق داشت که اونطوري نگام کنه.. که زير لب ،اما، بلند!.. بگه.. خودت کردي که لعنت بر خودت باد!!!...

- لعنت به من.. لعنت به من.. لعنت به...

نمي دونم توهمه يا واقعيت؟.. روي آينه خون پاشيده!.. احساس کردم دلم مي خواد به هم بخوره.. جلوي چشمام تيره و تار شد.. تصوير خون آلود درون ِآينه دور سرم مي چرخيد.. من هم باهاش مي چرخيدم.. اينقدر چرخيد و چرخيدم تا اينکه حس کردم زانوهام مي لرزه.. توان ايستادن نداشتم.. پاهام خودبخود خم شد و سُر خوردم روي زمين.. تصوير خون آلود هر لحظه نزديکتر مي شد.. اون قدر نزديک که تبديل به شبهي سياه رنگ شد.. از ترس چشمامو بستم و ناليدم..

- نهــــ !!!

******

بي قراري...

*

******

تموم درد و رنجمو به فراموشي سپردم.. وقتي عزيزترين شخص زندگيم به ملاقاتم اومده، ديگه چرا غصه بخورم؟ يک نگاه سبز و آرومش، سر تا پامو غرق خوشي و آرامش مي کنه! با اينکه قامت رشيد و بي نقصش، حالا ديگه بواسطه ي يک صندلي فلزي با دو چرخ بزرگ، نصف شده! ولي همون امواج آرامش و محبت رو مي شه در کنارش احساس کرد.. دسته گل قشنگي رو جلوي صورتش مي گيره و با آرامش کنار دستم مي ذاره..

- حسوديت شد که همه برام گل ميارن؟ خودتو زدي به بيماري؟!

لبخند شيطنت باري روي صورتش نقش بست..

- آره، من خيلي حسودم.. خيلي زياد!

- خيلي خوب خانوم خيلي زياد حسود! حالت خوبه؟ مشکلي نداري؟

- چي بگم؟

صندليشو به تختم نزديکتر کرد.. سرشو پايين آورد کنار دسته گل روي تختم.. يک شاخه رز سرخ رو جدا کرد و بو کشيد.. گل رو گذاشت روي دستم.. هـُرم نفس هاي گرمش، به قلبم هيجان مي بخشيد..

صداي پر مهرش طنين انداز شد..

- چيزي نمي خواد بگي.. فقط لبخند بزن و خدا رو شکر کن!.. به اين گـُلا نگاه کن!. ببين.. با اينکه ريشه شون از خاک بيرون کشيده شده و مي دونند که چند روز بيشتر زنده نمي مونند.. ولي همين چند روز رو شاداب و با طراوت زندگي مي کنند.. گلبرگ هاشونو صبح به صبح با لبخند و شادي از هم باز مي کنند و بوي خوش زندگي رو به اطرافيانشون هديه مي کنند.. هميشه هم شکر خدا رو به جا ميارند!

سوزش قلبم.. التهاب چشمام.. خبر از دردي مي داد که پايان ناپذيره.. اولين قطره ي اشکم که جاري شد.. خنديد!

- من مي گم بخند!.. اونوقت تو گريه مي کني؟!

لرزش صدام انکار ناپذير بود..

- چه جوري بخندم؟ وقتي يه آدم بي گناه رو از زندگي ساقط کردم؟ مسبب اصلي تمام اين حوادث منم! اگه من بر نمي گشتم.. اگه تو رو نمي ديدم.. اگه به تو زنگ نمي زدم که بياي ويلا.. اگه.. الان تو سالم و سرحال بودي.. الان اين صندلي لعنتي همراهت نبود!.. اگه.. فقط اگه... اي کاش بر نمي گشتم!

- صبر کن، صبر کن!.. بذار منم حرف بزنم... اگر تو برنمي گشتي.. اگر من نمي ديدمت.. اونوقت من هرگز اين حس خوب رو درک نمي کردم.. اين حس دوست داشتن.. احساس دوست داشته شدن.. اگر نمي اومدم ويلا، شايد هرگز ماهان هم نمي تونست شما رو پيدا کنه!.. اما قبل از اينکه زنگ بزنم به تو يا مهراد، احساس بدي داشتم.. احساس مي کردم شايد ديگه نبينمت!.. دلم مي خواست هر طور شده ببينمت!.. حتي اگر آخرين ديدارمون مي بود!

دستشو گذاشت رو قلبش، ادامه داد..

- حتي حس ِ دوباره نديدنت هم برام تلخه!.. پس ديگه اين حرفا رو تکرار نکن! نه پيش من.. نه در تنهايي هاي خودت!.. حالا هم اشکاتو پاک کن و لبخند بزن!

بي اختيار لبخندي روي لبام نقش بست، به وسعت مهر ِ مهراب! .. گل رز رو برداشت و بوسيد و در يک حرکت سريع و غير منتظره، گل رو به گونه م کشيد و رها کرد..

به اندازه ي يک پلک زدن، از اتاق رفته بود!..

******

با يه لقمه نون و گريه.. با دل پاره و پيرم.. زنده موندم تا بياي و بعد ديدنت بميرم..

صداي موزيک ، سکوت تلخمونو تلخ تر مي کرد.. سرمو به شيشه تکيه دادم و غرق افکارم شدم.. ياد حرفاي مهراب مثل خنجري تو سينه م فرو مي رفت.. مي دونم که حرفاش از عمق قلبش نبود.. اما به هر حال قلبمو خراشيد!.. دوسه روز بعد ملاقاتمون تو بيمارستان، مرخص شدم.. ولي مهراب به دليل يه سري آزمايش، زمان بستريش طولاني تر شد.. بعد از اينکه از اتاقم خارج شدم ..به اولين جايي که سر زدم اتاق مهراب بود.. البته بهتره بگم.. اولين مکان و آخرين ديدار!

تلاقي نگاهم با نگاهش، براي من مثل هميشه نبود.. نمي دونم چرا حس مي کردم نگاه مهراب سرد شده؟.. ديگه اون حرارت هميشگي از خورشيد چشماش ساطع نمي شد!

با لبخند سلام کردم و کنار تختش ايستادم.. جواب سلاممو داد.. اما بي لبخند!... بي اختيار دل نگران شدم.. يعني چي باعث شده که مهراب نمي خنده؟

سوالمو به زبون آوردم..

- طوري شده؟ احساس مي کنم ناراحتي؟

کمي جابجا شد روي تخت و دستاشو مصمم و جدي روي سينه ش قلاب کرد!..جدي تر از هر زماني، تو چشمام زل زد و گفت- فکر نمي کنم به تو ارتباطي داشته باشه!

انگار يه پارچ آب داغ رو تنم خالي کردند!.. گُر گرفتم.. حس کردم تمام آب بدنم خشکيد!.. نمي دونستم چي بگم!.. چند لحظه اي سکوت شد.. بي رحم تر از قبل دوباره پرسيد- جوابمو ندادي! پرسيدم به تو ربط داره؟!

با تته پته گفتم- چ..چرا اينجوري صحبت مي کني؟

- چه جوري بايد صحبت کنم؟

- مهراب!!

- چه زود پسرخاله شدي!

- م..ممن.. ت..تو..چرا؟؟

- آها! حالا فهميدم!.. منظورت اينه که چرا مثل قبل ديگه تحويلت نمي گيرم؟ درسته؟؟

- تو.. تو...

- جوابش خيلي ساده س!.. چون همه ش يه نقشه بود!.. تو يه بازيچه بودي واسه يه مدت کوتاه!.. حالا ديگه ازت خسته شدم!.. برو بچسب به زندگيت.. به شوهرت!.. به بچه ت!!!

زبونم از اين همه صراحت و وقاحت!!.. تو دهنم قفل شد!!.. چند دقيقه اي تو چشماش زل زدم و اون هم!.. نگاهش تيز و بُرنده شد!!..

- نفهميدي چي گفتم!!.. برو!.. برو پيش شوهرت!.. برو و ديگه هرگز برنگرد!!

صداش اينقدر بلند بود که يه دفعه نمي دونم چي شد که تعادلمو از دست دادم و محکم خوردم به ديوار!.. آه از نهادم بلند شد.. حس کردم چشماشو براي يه لحظه بست.. دوباره سر جام ايستادم و تمام رنجشمو تو نگاهم ريختم!.. حالت چشماش تغيير کرد.. لباشو تکون مي داد اما صدايي شنيده نمي شد!.. يه چيزي رو زير لب زمزمه مي کرد.. اين بار من گفتم..

- چرا؟ چي شده؟ به من بگو!

- هيچي نپرس! فقط برو!

- آخه...

- آخه بي آخه!.. همين که گفتم!... خواهش مي کنم برو!.. بيشتر از اين رنجم نده!

لبش يه چيزي مي گه.. چشاش يه چيز ديگه.. من ديگه فهميدم، کدوم دروغ مي گه!

قطره اشک سمجي رو گونه م جاري شد.. به سمت در اتاق چرخيدم.. آروم و دلشکسته قدم برمي داشتم.. دستم رو دستگيره ي لغزيد اما بي حرکت بود!.. منتظر بودم .. منتظر يه جمله.. يه حرف.. يه گرما.. حرارت صداش.. اما بي نتيجه بود.. زير لب ناليدم- خيلي بي انصافي!... در آخرين لحظه يه صدايي شنيدم.. مثل شکستن بغض!.. مثل اشک ريختن..

قبل از اينکه در کامل بسته بشه.. چشم تو چشم شديم.. چشماش پر آب بود.. صداش مي لرزيد..

- با اون خوشبخت تري!!

******

سه چهار ماه از اون روز مي گذره و من ديگه مهراب رو نديدم!.. حتي خونواده ش هم ازش بي خبرند.. انگار يه قطره آب شده رفته تو زمين!.. ماهان، برادرش هم آزاد شد با رضايت کتبي مهراب.

احساس مي کنم مهراد چيزي رو از من مخفي مي کنه.. احتمالاً به درخواست مهراب، اگر چيزي هم مي دونه، بهم نمي گه!

درگيري بين مهراد و فرهاد، به طرز مشکوکي خاموش شده!.. انگار وجود اين بچه، باعث اين اتفاق شده!.. نمي دونم خوشحال باشم يا غمگين!.. ازيه طرف خوشحالم بابت اينکه دارم مادر مي شم.. و از طرف ديگه غمگينم براي از دست دادن مهراب واسه هميشه.. يا تا زماني که خودش بخواد منو ببينه!

در مورد فرهاد هم دچار ترديد شدم!.. با حرفايي که از مهراد در مورد فرهاد شنيدم، به سلامتي روح و روان فرهاد شک بردم!.. وقتي چند وقت پيش با وکيلم مکاتبه کردم.. متوجه شديم که اون هم از گواهي روانپزشک بي خبر بوده!.. و اينکه تمام اين برنامه ها و نقشه ها رو فرهاد برام کشيده بوده!.. واسه همين نمي تونم بهش اعتماد کنم!

با شنيدن صداي مهراد به خودم اومدم..

- کجايي مامان خانوم؟

- همينجا.. چطور مگه؟

- اين چهارمين باره که صدات زدم!

- ببخشيد حواسم نبود!

- حواستون کجا تشريف داشتند؟؟

- مهراد خواهش مي کنم سر به سرم نذار!

- اوه!! چه بد اخلاق!.. چشم! ديگه چيزي نمي گم!.. فقط ببين مطب خانوم دکتره همينه؟ درست اومديم؟

نگاهي به سمت راستم انداختم.. يه ساختمان چند طبقه بود که تابلوهايي بالاي در وروديش نصب شده بود.. اسم چند تا دکتر بود.. بله درسته.. خانوم دکتر سميرا صابري.. فوق تخصص زنان!

- آره همينجاست

- پس بذار يه جا پارک پيدا کنم ، با هم بريم.

- تو مي خواي بياي چي کار؟

- نيام؟؟

خنده م گرفت..

- نه نيا.. فقط اگه دوست داري همينجا منتظر بمون.. يا اگه کاري داري انجام بده.. من خودم بهت زنگ مي زنم.

- حالا منم نمي خواستم بيام مطب همين خانوم دکتره!.. تو سالن انتظار مي شينم تا برگردي.

- باشه.. فقط حوصله ت سر مي ره ها!!

- تو نگران نباش!

- خود داني!

******

******

يه احساس خوشايند آميخته با ترس بهم دست داده.. از بين تمام حرفاي دکتر، فقط اينو يادم مونده.. تبريک مي گم عزيزم! بچه ت پسره!... انگار دنيا رو بهم دادند.. اينقدر خوشحال شدم که دلم مي خواست از خوشحالي جيغ بزنم.. من عاشق پسر بچه م.. خدايا ممنونتم که بهم اين حس زيبا رو دادي.. ممنونم براي فرصت دوباره مادر شدن.. ممنونم واسه اينکه پسرم سالمه.. ممنونم خدا.. خيلي دوستت دارم!

شاد و سرحال وارد سالن انتظار شدم.. با چشم دنبال مهراد مي گشتم.. بالاخره پيداش کردم.. مثل هميشه کنار پنجره!.. اما انگار نه!.. اين دفعه يه چيزي متفاوته!.. اونم چشماي لبريز از شوق و خجالتشه!.. رنگ نگاهش برام آشناس.. مثل اون اوايل که اومده بودم خونه ش!.. يعني.. يعني... واي خداي من!.. مهراد!!.. خدايا شکرت.. يعني مهراد بالاخره تونست دلشو گرفتار کنه؟؟.. خدايا هزاران بار شکرت!.. که منو از اين عذاب نجات دادي.. حالا ديگه هيچ ناراحتي در مورد مهراد ندارم.. ديگه عذاب وجدان ندارم... خدايا شکرت.. به قول معروف؛منو اين همه خوشبختي محاله!

******

پايان راه...

*

******

دلهره و استرس، تمام انرژيمو تحليل برده. از صبح وِرد زبونم شده؛ خدايا بچه م سالم بمونه!.. خدايا تنها دلخوشيمو ازم نگير!.. خدايا بچه مو، زندگيمو ازم نگير!.. امروز بايد عمل بشم.. مي خوان بچه مو بذارن تو دستگاه.. چون آخراي ماه سوم بارداريم هستم.. بچه م اگه بيشتر بمونه، ممکنه مبتلا بشه به اين ويروس خانمان سوز!.. دلم شور مي زنه..

منتظرم تا دکتر بياد.. مثلاً بايد براي عمل آماده بشم!.. دريغ از يه ذره آمادگي!!

تقه اي به در خورد و بعد مکثي باز شد.. انتظار ديدن هر کسي رو داشتم جز فرهاد!

- سلام عزيزم.. دلم برات تنگ شده بود.. چطور دلت اومد منو نبيني!

- توأم هيچ تلاشي نکردي واسه ديدنم!

- تلاش نکردم، چون نمي خواستم تو اين وضعيت باعث سلب آرامشت بشم!.. وگرنه بيشتر از هميشه دل تنگت مي شدم!

- باشه قبول کردم!

- ماندانا احساس مي کنم رفتارت با من خيلي تغيير کرده!.. فکر نمي کنم هيچ نقطه ي مبهمي بينمون باشه!..دليل اين رفتارت رو نمي فهمم! مي شه به منم بگي تا بدونم!

- الان وقت اين حرفاست؟ نمي بيني اوضاعمو؟!.. دست و دلم مي لرزه فرهاد!.. طاقت ندارم دوباره...

صورتمو به سينه ش فشرد.. اشکاي داغم رو لباسش مي ريخت و بخار مي شد.. چقدر به اين آغوش نياز داشتم.. به اين همدلي.. خدايا من چه مرگمه؟.. چرا نمي تونم يه تصميم قاطع بگيرم؟..

- ماني.. عزيزم.. آروم باش.. مطمئن باش همه چي به خوبي انجام مي شه.. اصلاً نگران نباش.. تو الان بايد آروم باشي.. هرچي آروم تر باشي، عمل جراحي هم بهتر انجام مي شه.. آفرين.. آروم باش.. همينطوري خوبه.. چند تا نفس عميق بکش.. آفرين.. خوبه.. همينطوري ادامه بده.

پيشونيمو آروم بوسيد.. دستامو تو دستاش گرفت و مشغول نوازش شد.

- ديگه نبينم چشماي ماماني خوشگلم باروني بشه..باشه؟.. راستي ماندانا در مورد اسم پسرمون فکر کردي؟.. دوست داري اسمشو چي بذاريم؟

لبخندي از عمق قلبم، روي لبام نقش بست..

- فکر که چه عرض کنم!.. هر لحظه و ثانيه، کارم همين بوده.. انتخاب يه اسم قشنگ واسه پسرم!

- خب، نتيجه!

- مم.. هميشه از اسم اميرسام خوشم ميومد.. دوست دارم بذاريم اميرسام، اسمشو!.. تو موافقي؟

- اميرسام.. اسم با مسماييه.. هم قشنگه، هم شيک!.. معلومه که موافقم!.. اميرسام، پسر ماندانا و فرهاد.. هرسه تامون اسمامون اسطوره اي مي شه.. مگه نه؟!

- آره خيلي جالبه!

لبخند از رو لبام پاک نمي شد.. هرلحظه عميق تر و شيرين تر!

- فداي خنده هات! هميشه بخند عزيز دلم!

- ازت ممنونم فرهاد! خيلي حالم بهتر شد.

دستامو گذاشت رو قلبش.. نبض منظم و کوبنده اي زير دستام حس مي شد.. حس آرامش عجيبي تو وجودم منعکس شد!

- خوشحالم که بهتري.. اينو هميشه تو گوشِت فرو کن!.. تو اگه نباشي.. اگه نخندي.. اگه شاد نباشي.. اگه نتونم شادت کنم.. مطمئن باش اين قلب ديگه نمي زنه!

******

لحظه اي ذهنم آروم و قرار نداشت. فکر اينکه پسرم،عزيز دلم، تو بيمارستان، داخل يه دستگاهه.. قلبمو مي سوزوند. فقط گذاشتند يه دقيقه از پشت شيشه ببينمش.. نمي دونم چرا نمي ذارند بيشتر نگاش کنم؟ چرا نمي تونم بچه ي خودمو ببينم؟ مگه اون بچه ي من نيست!.. پس چرا ازم دورش مي کنند؟..

تصوير بدن کوچولو و عريانش لحظه اي از يادم نمي ره. خيلي ضعيف و رنجور به نظر مي رسيد.. از يه جوجه ام کوچک تر!.. خدايا بهم ببخشش!!

فرهاد مثل پروانه دورم مي گرده.. مدام غذاهاي خوب و مقوي برام سفارش مي ده، حتي گاهي اوقات حودش برام غذا درست مي کنه!.. بدون اغراق مي تونم بگم؛ دست پختش حرف نداره.. عاليه!

اين روزا کمتر مهراد رو مي بينم. توقعي ازش ندارم. تازه داره از زندگي لذت مي بره. دختر مورد علاقه شو پيدا کرده، حق بهش مي دم، دختر مهربون و خوش قلبيه.. اسمشم بهش مياد.. ريحانه.. واقعاً از صميم قلبم براي مهراد خوشحالم.. قراره خانواده ي مهراد بيان تهران. البته نمي دونم کِي؟ يعني اصلاً اين روزا اينقدر ذهنم درگير امير سام ِ که از همه ي دنيا عقب موندم.. تا نه ماهگي هنوز دوماه ديگه مونده!.. نگراني و دلشوره راحتم نمي ذاره.

- ماندانا جان!

- جانم!

- اي جونم به فدات!

- خودتو لوس نکن! بگو چي کارم داري؟

- موافقي بريم بيرون يه دوري بزنيم؟

- شايد از بيمارستان...

- صد دفعه گفتم.. بازم مي گم.. آخه قربونت برم.. کاري داشته باشند به تلفن همرامون زنگ مي زنند!.. شماره هامونو براي چي گرفتند؟ ها؟!!

- چي کار کنم؟ دست خودم نيست.. دل نگرانم!

- قربون دل مهربونت.. چرا نگراني؟ تا حالا که همه چي خوب پيش رفته.. نگرانيت واسه ي چيه؟

هيچي نداشتم بگم! فقط زل زدم تو چشماش.. تو اين چند ماه اينقدر بهم محبت کرده، که اگر هم بخوام ازش دلگير باشم، نمي تونم!.. بي انصافيه!.. آدم کينه اي نيستم.. در هر حال مي تونم بعنوان يه شوهر خوب و ايده آل بهش تکيه کنم!.. تا مي خوام به ياد مهراب بيفتم.. تصوير اندام برهنه ي پسر کوچولوم جلوي چشمام شکل مي گيره!.. به اين باور رسيدم که حتي فکر کردن در مورد مهراب هم خيانت محسوب مي شه!.. منم نمي خوام آدم خائني باشم!.. بالاخره فرهاد در تمام اين لحظه ها و موقعيت هاي حساس، کنارم بوده و حمايتم کرده.. مگر يک زن از همسرش چه انتظاري بيش از اين داره؟.. جز اينکه همسرش حاميش باشه؟!.. مواظبش باشه؟!.. همدل و همدردش باشه؟!.. درسته که باني تمام اين دلواپسي ها و دلشوره هاي من براي امير سام، شخص فرهاد بوده.. اما نبايد از حکمت و تقدير خدا غافل بشم!.. مي تونم بگم وجود اين بچه، که هديه ي خداست.. باعث شده که من صراحتاً پيش وجدان خودم اعتراف کنم که دوستش دارم!

- چي تو اون چشماي خوشگلته که منو از خود بيخود مي کنه؟!

- ها؟!!

- ها نه بله.. عروس خانوم وکيلم؟ براي صدمين بار عرض مي کنم؛ آيا وکيلم قلب پاک و مهربون شما را براي چند ساعت، فقط و فقط واسه ي قلب بي قرار خودم ، قرض بگيرم؟!!

- آره عزيزم.. با کمال ميل قبول مي کنم!

- الهي من پيش مرگ اين عزيزم گفتنات بشم!

- لوس!! اين چه حرفيه؟؟ من تازه دارم نفس مي کشم.. تازه دارم حس مي کنم خوشبختي رو!.. تازه بهت دل بسته شدم!.. اونوقت تو از...

نذاشت حرفم تموم بشه.. منو به آغوشش فشرد.. در همون حالت دور خودش چرخيد.. دلم براش سوخت!.. چقدر دير بهش گفتم که دوسش دارم.. از صبوري و مردونگيش خجالت کشيدم!

با احساس و عشق سرشار تو چشمام خيره شد و گفت..

- دوباره بگو خواهش مي کنم!.. چي گفتي؟ نشنيدم.. بازم بگو!

حلقه ي اشک ِ تو چشماشو مي ديدم.. از اين همه زلالي دلم لرزيد!.. بي اختيار دستمو کشيدم به گونه ش و از اعماق وجودم گفتم..

- دوستت دارم.. خيلي دوستت دارم.. دوستت دارم فرهاد..

همزمان با اين جمله ها بغضم شکست.. قطره هاي زلال اشک از چشم فرهاد رو صورتم مي ريخت.. و از چشم من به دستاي مهربون فرهاد!.. آروم و با احساس، اشک گونه شو به انگشتاي لرزونم سپردم.. اونم دستاشو قاب صورتم کرد و همينطور که اشکامو از صورتم پاک مي کرد.. صداي لرزون و پر بغضش گوشمو نوازش کرد..

- منم دوستت دارم.. خيلي بيشتر از اون چيزي که فکر کني.. بيشتر از ستاره هاي تو آسمون.. بيشتر از گلبرگ هاي گل هاي رز و ياس.. بيشتر از... بيشتر از خودم.. بيشتر از همه!

******

فرهاد از عصبانيت و ناراحتي در حال انفجار بود! قدم هاي تند و محکمي بر مي داشت و دست من رو هم مي کشيد. هر چقدر تلاش کردم تا آرومش کنم، نشد.. هر چند که حال خودم هم اصلاً خوب نبود.. ولي خوب ديگه هيچ کاري نمي تونيم انجام بديم!.. اينقدر دستمو محکم مي کشيد که احساس مي کردم نزديکه بشکنه!.. از تک و تا افتادم.. نفس نفس مي زدم و قلبم تير مي کشيد.. دست فرهادو کشيدم تا يه کم وايسه.. با عصبانيت برگشت طرفم.. همين که نگاهش متوجه صورتم شد.. دستش شل شد!.. منم از خدا خواسته کنار ديوار سُر خوردم و نشستم.

دستاشو با حرص تو موهاش فرو مي کرد و مي کشيد، در همون حال به دور و بر نگاهي کرد.. خم شد و دوباره دستمو گرفت.. باعجز و ناتواني گفتم..

- به خدا ديگه نا ندارم!

دست انداخت زير بازوهام و با صداي نه چندان آرومي گفت..

- مي دونم! بيا برو اونجا رو صندلي بشين تا حالت بهتر بشه.. من خودم تنها مي رم !

- فرهاد جان! الان ديگه چه فايده داره؟ کار از کار گذشته! بجز اينکه عذابمون بيشتر بشه، هيچ فايده ي ديگه اي نداره!

- يعني چي؟ بذارم همين طور واسه خودشون خوش و خرم بگردند! تا همين ديروز بچه مون سالم ِ سالم بود!.. بعد امروز صبح زنگ مي زنند که بچه تون حالش بده!.. فکر کردند ما هالووييم!.. حقشونو کف دستشون مي ذارم! بشين و تماشا کن!

- فرهاد خواهش مي کنم نرو!

- دستمو ول کن!.. الان عصبانيم.. به پر و پام نپيچ! مي فهمي؟ عصبانيم!

دستشو رها کردم و فرهاد ازم دور شد!

******

******

- آقاي محترم! اينجا بيمارستانه.. لطفاً آروم باشين!

- چه طوري آروم باشم؟ بچه ي من سالم و سلامت بود.. چرا الان مي گين کليه ش مشکل داره؟ ها!!

- پسر شما از همون اول نارسايي کليه داشت!

- ااا! پس چرا همون اول بهمون نگفتين؟ چرا الان؟ ببين دکتر جون! دروغ تحويل من نده.. من بچه مو سالم مي خوام!.. مي فهمي؟؟ سالم!

- دليل اينکه از اول نگفتيم اين بود که؛ سعي کرديم درمانش کنيم.. اما متأسفانه نشد! پسرتون ضعيف بود..

- نارسايي کليه مگه درمان پذيره؟ اونم براي يه بچه ي چند ماهه که تو دستگاه نگه داري مي شه؟

- من دکترم يا شما؟ اصلاً من چرا دارم با شما بحث مي کنم؟ پرونده ي پزشکي پسرتون در دسترسه! مي تونين به هر دکتري که قبولش دارين، برين نشون بدين! من چه دروغي دارم به شما بگم آقاي محترم؟؟

- ههه! واسه شما کاري نداره که! حتماً اونم دست کاري کردين!!

- احترام خودتونو نگه دارين آقا!

- مثلاً اگه نگه ندارم چي مي شه؟؟ فکر کردي چون دکتري مي توني هر کاري دلت خواست انجام بدي؟؟ نه جان ِمن! کور خوندي!.. نمي ذارم يه آب خوش از گلوت....

- فرهاد!!!!

براق شد تو صورتم!..

- چيه؟ چي کارم داري هي فرهاد فرهاد مي کني؟

اشک تو چشمام حلقه زد.. بدون اينکه فکر کنم.. بهش پشت کردم و به طرف خروجي راهرو شروع کردم به دويدن.. لحظه به لحظه شدت اشکام بيشتر مي شد.. چشمام تار مي ديد.. چند دفعه به ديگران تنه زدم.. نزديک بود بخورم زمين!.. اما هر طور بود تعادلمو حفظ کردم.. بالاخره از اون راهروي نفرت انگيز خارج شدم.. پله ها رو دو تا يکي طي کردم و خودمو به محوطه رسوندم.. يه گوشه ي خلوت نظرمو جلب کرد.. تکيه کردم به يکي از درختا و از ته دل زار زدم!

******

صداي قدم هايي از پشت سرم توجهمو جلب کرد.بدون اينکه برگردم مي دونستم فرهاده.. نفس هاي تند و مضطربش وجودم رو به آتش مي کشيد! صداي بم و گيراش تو هو هوي نفس زدناش گم مي شد..

- من ازت معذرت مي خوام ماندانا.. دست خودم نبود.. نبايد اونطوري باهات برخورد مي کردم.. منو ببخش عزيزم!

با اتمام حرفاش دستشو دور شونه م انداخت و منو به طرف خودش برگردوند..

- خداي من چي کار کردي با خودت؟ چرا چشمات سرخه؟.. پووف!! خدا منو بکشه که چشماتو اشکي کردم!.. عزيـــــز دلم!

نرم در آغوشم کشيد..

همونطور که موهامو از روي روسري نوازش مي کرد.. دوباره و دوباره زير گوشم زمزمه وار ازم معذرت خواهي مي کرد. گلومو صاف کردم و بيقرار، صداي بغض آلودشو قطع کردم.

- بسه فرهاد! به خدا بخشيدمت.. من از تو ناراحت نبودم.. بيشتر ناراحتيم براي پسرمونه! بعد از اين همه انتظار و خون دل خوردن، توقع نداشتم که اين حرفا رو از دکترش بشنوم.. خودمو آماده کرده بودم براي در آغوش کشيدنش!.. فرهاد باور کن دلم پر مي کشه براش!.. اما الان.. حتماً بايد تو بيمارستان بازم بمونه!.. آره فرهاد؟!!

- نمي دونم. ولي فکر نمي کنم نيازي به نگه داريش تو بيمارستان باشه.. چون.. ديگه.. چون...

صورتمو از آغوشش بيرون کشيدم.. قلبم تو دهنم بود!.. يه لحظه يه فکر وحشتناک پيچيد تو ذهنم.. نه خدايا نه! خواهش مي کنم.. چشمامو با هراس بهش دوختم.. اما بازهم اين قطره هاي اشک بود که ديده مو تار کرد.. نگاهش وحشت زده شد.. با هول و ولا صورتمو محکم تودستاش گرفت..

- نه نه! نه عزيزم! اون چيزي که تو فکرته نيست.. مطمئن باش.. اون زنده س! زنده س! گريه نکن عزيزم.. عمرم.. همه ي وجودم.. نفسم.. آخـــخ! گريه نکن تو رو خدا!

هق هق تو گلوم تبديل به سرفه شد.. مخم هنگ کرد.. نمي دونستم بخندم يا گريه کنم!.. دو سه تا آروم با دستش زد پشتم.. يه کم بهتر شدم.. با هم نشستيم روي يکي از صندلي ها ي تو محوطه ي بيمارستان.

يه آرامش خاصي تو وجودم نشست.. اينقدر خوشحال بودم که تو پوست خودم نمي گنجيدم!.. دست و پام از شادي مي لرزيد.. حتي فکر کردن به اينکه پسرمو مي تونم بغل کنم، احساس وصف نشدني بهم مي داد.. با قلبي سرشار از آرامش و شادي و لبي پرخنده.. سرمو رو سينه ش گذاشتم.. انگار خوشحالي من هم به فرهاد منتقل شده بود.. چون بلافاصله سرشو به صورتم چسبوند و کنار چشممو با لبخند بوسيد.

******

صداي گريه ي پسرم دلم رو ريش مي کرد، پرستارش سعي داشت به او شير خشک بده، اما مدام سر کوچولوشو به طرف ديگه اي حرکت مي داد.. آخر طاقت نياوردم و گفتم- چرا نمي خوره؟ شايد بدش مياد از شير خشک!

- صبور باشين.. بالاخره وقتي بفهمه از شير مادر خبري نيست مجبور مي شه بخوره!

- اما آخه خيلي بي تابي مي کنه. مي شه بذارين من اين کار رو انجام بدم؟

- فکر خوبيه!شايد با احساس آغوش مادرش يه کم آروم تر بشه!

پسرمو با احتياط از داخل تخت کوچيک و مخصوصش برداشتم و در آغوش گرفتم.. دست و پاي کوچولوشو تند تند حرکت مي داد و گريه مي کرد.. بي اختيار صورتشو به قلبم فشردم.. چند ثانيه ي اول باز هم بيقراري مي کرد اما بعد از اون آروم شد.. سرِ کم موشو آروم نوازش کردم و بوسيدم.. همين که خواستم شيشه ي شير مخصوصشو از دست پرستار بگيرم چشمم به فرهاد افتاد که از پشت شيشه نگاهمون مي کرد.. مي دونستم اونم مثل من آروم و قرار نداره، واسه همين بهش اشاره کردم که بياد داخل.. انگار منتظر همين بود.. خيلي سريع درو باز کرد و اومد کنارم ايستاد.. و با شوق به تصوير پسرش در آغوش من زُل زد.. پرستار با اومدن فرهاد، ديگه موندن رو جايز ندونست و از اتاق خارج شد.

همين که در بسته شد، فرهاد دستشو دور شونه م انداخت و کمي خم شد.. اول فکر کردم مي خواد امير سام رو ببوسه، اما نه فکرم اشتباه بود.. چون خيلي آروم و سريع، اول، گونه ي منو بوسيد.. بعد سرِ امير سام رو.

- مامان خانوم خوشگل من! بهت تبريک مي گم مادر شدنو!

- مرسي فرهاد جان.. منم بهت تبريک مي گم عزيزم!

- اي به فداي تو بشم من...

گريه ي دوباره ي امير سام، نذاشت فرهاد ادامه ي حرفشو بزنه.. بهم ديگه نگاه کرديم و لبخند زديم.. فرهاد صداشو بچه گونه کرد و گفت- حسوديت شد پسر گلم! اشکال نداره فداي تو هم مي شم بابايي!

گريه ش شديدتر شد، هول و دستپاچه سريع شيشه ي شير شو به لباش نزديک کردم.. اول قبول نمي کرد اما کم کم با نوازش هاي پدرش، دست از لجاجت برداشت و شروع کرد به خوردن..

- الهي قربونش بشم! ببين چه خوشگل مي خوره!

- آره فسقلي! همين يک ساعت، بدجور تو دلم خودشو جا کرده!

- ئه!! اين فسقلي بيخود مي کنه با باباش! تو دل ِ تو فقط من جا دارم و بس! شير فهم شد مامان خوشگله؟!!

- حسود!!

- حسادتم داره!!

چند تا ضربه به در اتاق خورد.. کنجکاو به پشت شيشه نگاه کرديم.. مهراد و ريحانه بودند..

مهراد- اجازه هست؟

فرهاد- خواهش مي کنم! بفرمايين!

مهراد- سلام.. تبريک مي گم. اميدوارم هميشه همينطور خنده رو لباتون باشه.

ريحانه- واي خداي من چقدر نازه! البته با داشتن همچين پدر و مادر خوشگلي بايدم ناز باشه! مگه نه مهراد جان؟

- آره واقعا! ماشاالله!.. مي گم ماندانا مي شه همين الان يه قولي به من بدي؟

- چي تو سرته مهراد؟

- هيچي به خدا! تو فقط يه قول بده.. کاريت نباشه!

- نمي شه که همينطوري نسنجيده قول بدم؟

- بابا تو ديگه کي هستي؟ يه قول ازت خواستما!

- خيلي خوب ناراحت نشو.. قول مي دم!

- بچه ي من اگه دختر شد.. مي خوام پسرت بشه دامادم!

ريحانه- اين چه حرفي بود که زدي مهراد؟ خجالت نمي کشي؟

- خجالت براي چي عزيز من؟ ما که تا دو هفته ديگه قراره مراسم ازدواجمونو بگيريم بريم سر خونه و زندگيمون!

ريحانه- مهراد!!... واي تو رو خدا ببخشين!.. خجالتم خوب چيزيه آقا مهراد!!

- نه عزيزم.. چرا عذرخواهي مي کني! بذار دلش خوش باشه بچه مون! تو ذوقش نزن!

- دستت درد نکنه ماندانا خانوم! حالا شدم بچه؟؟ فرهاد تو نمي خواي چيزي بهش بگي؟؟

- نه! من حرف رو حرف خانومم نمي زنم!

مهراد آروم زد رو سرِ فرهاد و دوباره گفت- حالا گذشته از شوخي.. راستش اومديم اينجا تا شمارو رسماً دعوت کنيم براي جشن ازدواجمون!

- جدي مي گي مهراد؟ خونواده هاتون با هم صحبت کردند مگه؟؟

- آره بابا! کجاي کاري؟ تلفني سر و تهِ قضيه رو هم آورديم و ريحانه خانومو دزديديم! مگه نه خانوم!

- مهراد راست مي گه.. قراره تا دو سه روز ديگه خونواده ي مهراد تشريف بيارن تهران و حدوداً تاريخ مراسم مي شه.. ده، دوازده روز بعدش!

فرهاد- بابا ايول! دمت گرم! ماشاالله به اين سرعت!!

مهراد- ما اينيم ديگه!

با شک و دودلي پرسيدم- فقط مامان و باباي تو ميان تهران، مهراد؟

- فعلاً آره.. اما براي روز مراسم اکثر اقواممون ميان، مثل خاله اينا، خونواده ي تو و بقيه ي فاميلا..

نگاه من و فرهاد در هم گره خورد.. اخماش تو هم بود.. دستشو از دور گردنم برداشت و بطرف پنجره چرخيد.. نگاهي به چهره ي معصوم پسرم انداختم.. الهي بميرم!.. خواب ِ خواب بود!.. آروم گونه شو بوسيدم و گذاشتمش تو تخت.. پتوي نازک و کوچيکشو روي بدنش کشيدم و به ديوار بالا سرش تکيه دادم.. مهراد و ريحانه کنجکاوانه متوجهِ حرکت من و فرهاد بودند.. لبخند زورکي زدم.. هنوز مي خواستم فرهادو صدا بزنم که صداش طنين انداز شد..

- مهراد جان باور کن خيلي خوشحال شدم اين خبرو شنيدم.. اما متأسفانه بايد بگم که ما نمي تونيم تو عروسيتون شرکت داشته باشيم!.. چون تا چند روز ديگه مي خوايم بريم شمال پيش عموم!

- خب پسر خوب.. اين که مشکلي نداره! يه چند روز بمونين و حال و هوايي عوض کنين و بعد دوباره برگردين تهران! واسه ي ابد که نمي خواين برين!

فرهاد خيلي صريح و رُک جواب داد- چرا اتفاقاً قراره براي هميشه از تهران بريم!

ضربان قلبم تند شد.. دستام يخ زد.. چرا به من چيزي نگفته بود؟ يعني چي براي هميشه؟

همين که خواستم لب به اعتراض باز کنم.. از پشت پنجره کنار اومد و بسمتم چرخيد و گفت- بعداً با هم حرف مي زنيم ماندانا جان!

******

بهشت گمشده ي من!

********************

*

******

کمتر از چهل و هشت ساعت مقدمات سفرمون فراهم شد. فرهاد اينقدر مضطرب و پريشون بود که من توانايي مخالفت رو در وجودم نمي ديدم،درسته حرفاش منطقي و قابل قبول بود اما اين همه عجله اصلاً خوب نيود! نه براي خودمون و نه براي پسرمون!

البته موضوع سفرمون رو براي دکترش گفتم، اون هم بهم اطمينان کامل داد که هيچ خطري تهديدش نمي کنه.. ولي خوب، نمي تونم نگرانيمو بابت بيماري کليوي پسرم ناديده بگيرم! فرهاد هم که در حال حاضر تنها دغدغه ش مسافرته.. در حقيقت فرار از تهران!

- ماندانا کجايي؟ بجنب ديگه آژانس منتظره!

بسرعت امير سام و با ساک وسايلش برداشتم، اما هر کار کردم نتونستم چمدون کوچک خودمو بردارم!.. ناچاراً با پام اونو تا نزديکي در اتاقم کشيدم.. همين که خواستم دستگيره ي در رو فشار بدم، در باز شد و چهره ي مهراد جلوي در ظاهر شد.. نگاهي عميق و متفکر به چشمام انداخت... تو دستش يک پاکت بزرگ مثل يک جعبه بود.. قبل از اينکه چيزي بگم دوباره صداي اعتراض وار فرهاد بلند شد..

- ماندانا!!

- اومدم فرهاد.. اومدم!

مهراد سرشو آروم تکون داد و گفت- برو ماندانا، من چمدونتو ميارم.

- مرسي مهراد جان.

لبخند دلنشيني زد و گونه ي امير سام رو بوسيد.

از اتاق بيرون اومدم و سريع خودمو به پله ها رسوندم.. اخماي فرهاد در هم بود.. ساک بچه رو از دستم کشيد و با دست ديگه ش بازومو گرفت.. با هم به طرف در حياط حرکت کرديم، يک لحظه برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم.. حجم وسيعي از خاطرات تلخ و شيرين تو نگاهم شکل گرفت..

- چرا وايسادي؟ بيا ديگه!

- تو چرا اينقدر عصبي هستي؟ صبر کن تا مهراد چمدونمو بياره! لطفاً اخماتم باز کن! اصلاً دوست ندارم اينطوري با مهراد رو به رو بشي!!

کلافه دستي به صورتش کشيد و لبخند زد.. لبخندي وسيع اما سطحي!

- الان خوبه؟

چيزي نگفتم.. در همين لحظه مهراد هم به ما ملحق شد..

- بفرما، اينم چمدونت ماندانا جان.

فرهاد- دستت درد نکنه مهراد جان.. خوبي بدي ديدي حلالمون کن!

- اين چه حرفيه؟ مواظب خودتون باشين.. رسيدين حتماً باهام تماس بگيرين.

- نظر لطفته.. چشم حتماً... فعلاً...

و همديگه رو مردانه در آغوش کشيدند..

از همين لحظه احساس دلتنگي مي کردم.. بغض گلومو گرفت.. صدام مي لرزيد..

- براي همه چيز ازت ممنونم مهراد.. خيلي اذيتت کردم.. منو ببخش!

- ئه ماندانا!! يه جوري حرف مي زني که انگار ديگه قرار نيست همديگر رو ببينيم!.. شما رو نمي دونم... اما من به ريحانه قول دادم براي ماه عسل حتماً بريم شمال!.. پس زياد خوشحال نباش!.. برو خودتو آماده کن براي يک پذيرايي شاهانه!

اشک تو چشمام حلقه زد..

- جدي مي گي مهراد؟؟ واي اين عاليه! قدمتون رو چشمم.. خيلي خوشحال مي شيم.. نه فرهاد؟؟

- خيلي کار خوبي مي کنيد.. همه ش نگران تنهايي ماندانا بودم.. اينطوري يه کم خيالم راحت تر شد.

- باشه! پس واجب شد حتماً مزاحم بشيم!!

- مزاحم چيه؟ تو و ريحانه مثل خواهر و برادر مي مونين برام..

- ما مخلصيم!

صداي بوق راننده ي آژانس هم بلند شد!.. هر سه مون به هم نگاه کرديم و خنديديم!..

فرهاد گفت- خب ديگه اگه کاري نداري ماندانا جون، ديگه رفع زحمت کنيم!

- نه بريم.

- خب خداروشکر.. مهراد جان منتظرما!.. ما رو چشم انتظار نذاري.. به اميد ديدار.

- نه خاطرت جمع.. مرد و قولش!.. به سلامت.

- فعلاً خداحافظ مهراد جان، از طرف ما، از ريحانه جون، هم خداحافظي کن، هم عذرخواهي....

- ماندانا!!!

- باشه بابا! بريم!

مهراد لبخندي زد و گفت- مواظب خودتون باشين، يادتون نره حتماً زنگ بزنين!

- باشه حتماً، خداحافظ.

- در پناه خدا!

******

روي يک تابلوي کوچيک رنگ و رو رفته اي نوشته بود«روستاي شيخ علي توسه»

با اينکه روستاي زياد آبادي نبود، اما زيبايي خيره کننده اي داشت. يه طبيعت بکر و دست نخورده.. يه طراوتي که هنوز به دست انسان از بين نرفته!.. خودمونو که نمي تونيم گول بزنيم.. اگه ما انسان ها قبل از نابودي طبيعت زيباي خدا، يه کم.. فقط يه ذره فکر کنيم.. ديگه هيچ وقت با ويراني و آتش سوزي روبرو نمي شيم.

در حيني که نگاهم متوجه اطرافم بود، تکون خوردن پسرم تو بغلم، احساس غير قابل وصفي رو در وجودم منعکس کرد.. زير گلوشو بوسيدم و از داخل ساکش شيشه ي شيرشو بيرون کشيدم.. فلاسک مسافرتيمو برداشتم کمي آب جوش داخل ظرفي ريختم.. چند ثانيه بعد، پسر نازنينم با چشماي بسته و لباي غنچه شده، آروم آروم شير مي خورد.. از نگاه کردن به امير سام سير نمي شدم.. نوازش موهاي کم پشت طلاييش منو به وجد مي آورد.. مژه هايي بلند و بور.. پوستي سفيد و شفاف.. رنگ چشماشم ترکيبي از رنگ چشماي منو و فرهاده.. آبي روشن با ته رنگ عسلي.. خيلي بايد دقت کني که رگه هاي عسلي عمق چشماش رو بتوني ببيني.. با يادآوري اسم فرهاد، تو ذهنم، تازه متوجه شدم که دقايقي خيره شده به يک نقطه و کمي غمگين به نظر مي رسه.. دستمو آروم گذاشتم رو دستش.. بعد از لحظاتي که داشت برام عذاب آور مي شد.. دستمو فشار خفيفي داد و لبخند زد.. اين شد شروعي براي حرف زدن من.

- چيزي شده؟

نفس عميقي کشيد- هـــآه!.. خيلي وقته نيومدم اينجا.. چيزي نيست.. فقط يه کم درگير خاطرات تلخ گذشته شدم!

نگاهم نوازشگر شد..

- خودتو ناراحت نکن.. اونا فقط خاطره اند نه چيز ديگه!

- نمي تونم.. تا آخرين لحظه ي زندگيم هم نمي تونم تصوير جون دادن پدرم.. مادرم.. عموي نازنيم.. زن عموي مهربونم....

هق هق صداش نذاشت حرفش تموم بشه.. حس کردم خشک شدم.. شوک سختي بهم وارد شد.. يعني اين فرهاد منه که اينطوري داره زار مي زنه؟؟!!.. يه چيزي تو وجودم بالا و پايين مي شد.. حالت کسي رو داشتم که فلج شده.. ناتوانه.. نمي تونه واسه تکيه گاهش کاري انجام بده!.. بي اختيار امير سام رو به آغوشم فشردم.. طفلي از خواب نازش بيدار شد و شروع کرد به گريه کردن.. گريه ي پدر و پسر با هم!.. چه تفاهمي!.. پس از لَختي، فرهاد به خودش اومد و بچه رو آروم ازم گرفت.. مي تونم قسم بخورم اين زيباترين تصويريه که من تو عمرم ديدم.. فرهاد، امير سام رو لالايي وار تو آغوشش تکون مي داد و زير لب اصواتي رو زمزمه مي کرد.. شايد به دو دقيقه هم نرسيد.. که خوابش برد!

فرهاد آروم نشست پايين پام.. روبروي تکه سنگي که من نشسته بودم.. امير سام رو تو آغوشم گذاشت و دستاشو رو بازوهام گذاشت.. نفس گرمشو تو صورتم فوت کرد..

- ببخش عزيزم.. نبايد ناراحتت مي کردم.. دست خودم نبود!

سرمو آوردم پايين جلوي صورتش.. رنگ نگاهش عوض شد..رگه هايي از شيطنت تو چشماي تيله اي و شفافش چشمک مي زد.. تا به خودم بيام و بجنبم.. لبام سوخت!

هاج و واج مونده بودم.. اين چرا همچين کرد؟ من که منظوري نداشتم! فقط مي خواستم...

- پاشو عزيزم.. بايد بريم خونه ي عمو.. حتماً تا الان نگران شده.

از حالت شوک خارج شدم و دستمو به دستاي مردونه و گرمش سپردم.

******

تصويري که از عموي فرهاد تو ذهنم ساخته بودم خيلي متفاوته با مردي که چند قدمي بيشتر باهاش فاصله ندارم. اصلاً انتظار همچين تيپ و قيافه اي رو نداشتم! يه لحظه، فقط يه لحظه، به فرهاد مشکوک شدم.. که البته اون يه ذره شک هم، با ديدن شباهت هاي ظاهري و مخصوصاً رنگ چشماشون، از بين رفت.

روبروي يه خونه ي سنتي ولي زيبا و دل انگيز، همزمان با فرهاد ايستادم.. يه خونه ي دو طبقه، طرح چوب. که پله هاي وروديش از بيرون خونه ساخته شده بود و در انتها يک ايوان يا تراسِ با صفا رو تشکيل مي داد.. از بالاي پله ها برامون دست تکون داد و با شوق و هيجان خودشو به ما رسوند.. به دو قدمي فرهاد که رسيد، فرهاد ساک و چمدونارو زمين انداخت و به آغوش باز شده ي عمو طهماسب فرورفت..

عمو- چقدر دير کردين! کم کم داشتم نگران مي شدم..

فرهاد- شرمنده عموجان..

- دشمنت شرمنده پسرم.

- دلم خيلي براتون تنگ شده بود.. متأسفم که اينقدر دير به ديدنتون اومدم

- خودتو ناراحت نکن پسر.. مي دونم گرفتار بودي.

- قربونت برم عموجون.. به خدا يه دونه اي!

- خوب ديگه خودتو لوس نکن.. برو کنار بذار خانومت رو هم ببينم.

- اي به چشم..

دستشو دور شونه م انداخت و با شيفتگي زل زد تو چشمام..

- ايشون ماندانا خانوم هستن.. تک ستاره ي زندگيم.. اين کوچولو هم که تو بغلشه، امير سام، پسر من و ماني جونمه!

پيشقدم شدم و گفتم- سلام.. خيلي مشتاق بودم ببينمتون.

- سلام از بنده س دخترم.. منم خيلي دوست داشتم يادگار حوريه خانومو ببينم!.. خوش اومدي دخترم.. اينجا رو مثل خونه ي خودت بدون.. بياين بريم داخل که کلي باهاتون حرف دارم.. ببينم اين آقاپسر خوشگلو.. چقدر خوشگل و شيرينه پدر سوخته!

فرهاد اعتراض کنان گفت- دستت درد نکنه عمو.. حالا من شدم سوخته؟؟

عمو نگاه دقيقي به چهره ي فرهاد کرد و متفکرانه گفت- هنوز بطور کامل نسوختي!.. اميدي هست.. اصلاً ناراحت نباش!

به هم ديگه نگاه کرديم و صداي خنده مون، سکوت مزرعه رو شکست!

******

فرهاد و عمو با هم به ايوان تکيه کرده بودند و صحبت مي کردند.. خيلي دوست داشتم بدونم در مورد چي با هم حرف مي زنند؟.. اما نمي تونستم امير سام رو تنها بذارم.. طفلي خوابش ميومد.. تنها در حالتي مي خوابيد که تو بغلم راهش ببرم..ولي مثل اينکه اين دفعه قصد نداره بخوابه!.. نفس عميقي کشيدم و بازدمش رو تو صورت ناز و مظلومش فوت کردم.. مجبور شد چشماشو ببنده.. از فرصت استفاده کردم و شروع کردم به راه رفتن داخل اتاق.. چند دقيقه اي گذشت و به خواب عميقي فرو رفت.. آروم تو تخت گذاشتم و از اتاق بيرون اومدم.

پاورچين پاورچين خودمو به پنجره رسوندم و کمي بازش کردم.. هواي سردي به داخل خونه هجوم آورد.. يه کمي لرز کردم.. با خودم گفتم؛ آخه اين چه کاريه که داري انجام مي دي!.. خجالت نمي کشي مثل دزدها فالگوش وايسادي؟.. اومدم بي خيال بشم و پنجره رو ببندم که با شنيدن اسم خودم، منصرف شدم!

- تو ديگه بايد از انتقام و انتقام کشي دست برداري.. الان يه خونواده داري.. خونواده اي که هميشه آرزوت بود.. ماندانا زن خوبيه.. مطمئنم مي تونه خوشبختت کنه.. تازه از سرتم زياده!

هر دو شون خنده ي آرومي کردند و عمو دوباره ادامه داد- پس بايد تمام فکر و ذکرت زن و بچه ت باشه!.. يقين دارم که هرگز دوست نداري اونا در رنج و عذاب باشند و دوباره سختي بکشند و اينو هم مي دونم که هيچ وقت ديگه راضي نمي شي چشماي ماندانا گريون بشه.. درسته پسرم؟

- مطمئن باشين عمو.. من بهتون قول مي دم که نذارم آب تو دلشون تکون بخوره!.. من دوستشون دارم و از ته قلبم اونا رو مي پرستم..

عمو دستي به بازوي فرهاد زد و گفت- آفرين پسرم.. من به قولت ايمان دارم... راستي تو گفتي که مي خواي براي هميشه اينجا بموني؟

- بله عمو جان.. و با اجازه ي شما قبلاً ويلايي رو خريدم.. البته از ويلا کمي کوچکتره، ولي مي شه بهش گفت ويلا.. يادتونه چند سال پيش هميشه مي گفتم دلم مي خواد واسه ي ماندانا يه قصر بخرم؟

عمو سرشو به معني آره تکون داد.

فرهاد آه بلندي کشيد و ادامه داد- اما متأسفانه تنها جايي که تو اين روستا پيدا مي شه، همين ويلاييه که خريدم.. هم به شما نزديکه و هم به خونه ي پدر و مادرم... ديگه دلم راضي نمي شه که دوباره روستاي پدر مادريمو ترک کنم.. دلم مي خواد به تعداد روزهاي نبودنم، براشون شمع روشن کنم و بذارم سر مزارشون.. درسته که الان ديگه نيستند ولي من که مي تونم حداقل سر مزارشون برم..

صداش رنگ خوشحالي گرفت و با شوق پرسيد- راستي عمو! هنوز اون بهشت گمشده رو به خاطر دارين؟ اونجا همونطور گمنام مونده؟.. واي چه دوراني داشتم.. دلم پر مي زنه که هر چه زودتر دست زن و بچه مو بگيرم و ببرمشون اونجا.. دوست دارم ماني رو غافلگير کنم..

- آره پسرم.. مطمئنم ماندانا هم از اونجا خوشش مياد.. حتماً اين کارو انجام بده!

- ببخشيد عمو.. الان اينقدر خوشحالم که تو پوستم نمي گنجم!.. بايد هر چه زودتر به ماني بگم!

- خوشحالم که خوشحالي.. برو پسرم.. برو!

گونه ي عمو رو بوسيد و با عجله و اشتياق به سمت در خونه هجوم برد!

هول و دستپاچه شدم.. مثل مجرمايي که حين ارتکاب جرم گرفتار مي شن، دست و پامو گم کردم.. بدون اينکه پنجره رو ببندم، خودمو سريع داخل اتاق پرت کردم و براي اينکه مچم باز نشه.. سرگرم باز کردن چمدونم شدم.. همين که زيپ چمدون به طور کامل باز شد.. چشمم به جعبه ي کادو پيچ شده اي افتاد که به طرز زيبايي تزيين شده بود.. تعجب کردم.. من که همچين چيزي رو نگذاشتم داخل چمدون.. پس از کجا اومده؟.. فلش بک کوتاهي تو ذهنم زده شد.. لحظه ي خداحافظي با مهراد.. جعبه ي تو دستاش.. حتماً اون گذاشته.. اما واسه چي؟

وقت رو تلف نکردم و سريع کادو رو باز کردم.. همين که در جعبه رو برداشتم، کارتي از روي جعبه افتاد.. سريع برِش داشتم.. روي کارت نوشته بود؛

«تولدت مبارک عمو جون»!

.. کاغذي داخل کارت بطور ماهرانه اي کار شده بود.. بازش کردم و شروع کردم به خوندن..

«خوشبختي حق تو بود.. خيلي خوشحالم که دوباره خندون مي بينمت.. اميدوارم هميشه خوشبخت باشي.. از طرف دوستت مهراب»...!!!

يه لحظه حس کردم اينجاست و داره منو نگاه مي کنه.. به دور و برم نگاه کردم.. دستي به صورتم کشيدم.. پس اين کادو از طرف مهرابه.. باور نکردنيه.. اون چطور تونسته... يعني اين همه مدت مهراب کنارم بوده و من نفهميدم! يعني مهراد هم مي دونسته و به من نگفته!... سرمو تکون دادم.. براي چي بايد به من مي گفت؟؟ من الان ديگه يه شوهر دارم.. ديگه مادر شدم.. آه خدايا.. چقدر اين مرد فهميده س.. خدايا ازت خواهش مي کنم هر جا که هست مواظبش باش!.. خواهش مي کنم خدا..

صورتم از اشک خيس شده بود.. کاغذ رو به حالت اولش داخل کارت گذاشتم.. چشماي خيس و نمدارم با ديدن يه عروسک خرسي و ملوس و ناز، درخشيد.. با شوق سرشاري برداشتمش و به خودم فشردمش.. يه دفعه صدايي ضبط شده داخل اتاق پيچيد...

- آي لاو يو مامي.. آي لاو يو مامي.. !!

جوشش اشکام بيشتر شد کم کم به هق هق افتادم... کلاً يادم رفت براي چي اومدم سراغ چمدون... فقط گريه مي کردم.. اشک و خنده م با هم قاطي بود!

دستي دور بازوم حلقه شد و منو در آغوش کشيد.. عطر تنشو با عشق بلعيدم و بيشتر به آغوشش فرو رفتم.. يه کم آروم تر شدم.. فرهاد با ترس پرسيد- چي شده؟ چرا گريه مي کني؟

تو بغلش خنديدم!.. يه خنده از ته دل.. خنده اي آروم کننده اما بلند.. خنده اي از سر خوشبختي...

صورتمو از سينه ش جدا کرد و با هراس بهم خيره شد!

همونطور در حالت خنده گفتم- چيزي نيست عزيزم.. نگران نشو.. ديوونه نشدم.. اين خنده ها و گريه ها از خوشحاليه.. من خيلي خوشبختم.. خيلي زياد.. فرهاد .. من.. دوستت دارم.. دوستت دارم.. من خيلي احساس خوشبختي مي کنم.. ازت ممنونم فرهاد.. ازت ممنونم.

از حالت بهت خارج شد و لبخند زد..

- من اومدم غافلگيرت کنم.. حالا خودم غافلگير شدم!.. آخه من با تو چي کار کنم؟ تو چقدر شيريني دختر!.. منم دوستت دارم.. تو بهشت مني.. بهشت گمشده ي من!..

******

پايان

================

ساخت کتاب : فريدسقراطي

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

1- از طريق ارسال  SMS   به شماره 09391315486

2- ارسال پيام PM   بهID   ياهو  iraaanbook