بنام خدا

((بذار من اون یک نفر باشم))

یا

(( جلد دوم...با من مهربون باش))

انجمن نود هشتیا 

نوشته:جان  کریستوفر-  کاربر انجمن نود و هشتیا

http://goldjar.blogfa.com

  بذار من اون يک نفر باشم (let me be the one) |

توضیح: این کتاب در واقع جلد دوم.و ادامه  رمان با من مهربون باش..میباشد

************

 گوشي رو قطع کرده بودم و به فکر فرو رفته بودم . از يک هفته پيش که درباره اين سفر شنيده بودم نتونسته بودم تا خودم رو راضي کنم که از فکر اين سفر بيرون بيام .بدتر از همه اين بود که فکر دوباره ديدن هيون لحظه اي من رو اروم نميذاشت . مطمئن بودم که سارا برنامه اي داره ولي اين بار راضي کردن مامان و بابا خيلي سخت تر از دفعه قبل بود به خصوص با اون تصميمي که سوگند گرفته بود و معلوم هم بود که سر تصميم اش ايستاده .

توي اين فکر بودم که چطوري اين درخواست رو مطرح کنم . مطمئن بودم سوگند با شنيدن مقصد سفر اصلا کوتاه نمي ياد.

به خصوص بعد از ديدن فيلم سفر قبلي . اون پسر ها همه جاي فيلم بودن . هرگز فکر نمي کردم که يکي از طرفدارهاي سرسخت گروه کنار گوش خودم زندگي مي کنه . هنوز چهره سوگند و صداي جيغ و داد اون با ديدن چهره پسرها توي صفحه تلويزيون رو به خاطر داشتم .و تا به امروز تکيه هايي که به من مي زد ادامه داشت .

همه اين مسائل براي من قابل تحمل بود اما چيزي که اين وسط من رو عصبي مي کرد اين بود که سوگند هيون رو بهتر ازمن مي شناخت . نه تنها راجب هيون بلکه راجب تک تک اعضاي گروه اطلاعات داشت . اون اهنگهاي گروه رو مي شناخت . از بعد از ديدن فيلم سفر تمرين زبان کره اي هم به ليست کلاس هاي درسي سوگند اضافه شده بود . خونه ما به خاطر سوگند تبديل به يه ويدو کلوپ فيلم و سريال هاي کره اي تبديل شده بود .

ميدونستم اگر سوگند از ماجراي اين سفر بويي مي برد کار من تمام بود . هنوزم به راهي براي رفتن به اين سفر فکر مي کردم . اگر سوگند اينقدر به کره علاقه داشت ...

با گذشتن اين فکر از ذهنم لبخندي روي لبهام نشست . مي تونستم از اين حربه به نفع خودم استفاده کنم . تصميمم رو گرفتم . گوشي رو برداشتم و شماره سارا رو گرفتم .

سارا با شنيدن فکر شوکه شد . با صدايي که به جيغ شبيه شده بود گفت : تو ديونه اي . اگر اون با بياد کارمون تمام است . من يکي تا امام زاده قاسم هم با سوگند نميرم چه برسه به يه کشور ديگه .

گفتم : خوب اين تنها راه است . اگر کسي بتونه از عهده اين ماموريت بر بياد فقط سوگند است . کافي است فکر رو توي سرش بندازيم اون وقت تمام کارها اتوماتيک وار انجام ميشه . و ميتوني ماموريت رو تمام شده حساب کني .

صداي سارا از اونور خط شنيده مي شد که مي گفت : اصلا به من چه . صلاح مملکت خويش خسروان دانند. از ما گفتن و از تو نشنيدن .

بعد از چند لحظه ادامه داد : فعلا چيزي بهش نگو تا فرد ا با هم حرف بزنيم . بعد با صداي بلند داد زد اومدم مامان. و گوشي رو قطع کرد . ديگه به اين رفتار سارا عادت کرده بودم .

مشغول چک کردن ايميل هام بودم که سوگند وارد اتاق شد و روي تخت دراز کشيد . برگشتم و به سوگند نگاه کردم . سوگند به من نگاه کرد و

بعد از چند دقيقه و با چشم هايي تنگ که به من خيره شد و گفت : چته ؟ اين روزها مشکوک مي زني؟

حرفي نزدم اما همون برق هميشگي توي چشمام بود و لبخند مشکوکي به لب داشتم .

سوگند که مشتاق تر شده بود گفت : تو هر وقت نقشه اي داري اين شکلي ميشي . دوباره چي تو سرت است؟

در جواب حرف سوگند فقط به اون خيره شدم و بعد از چند لحظه ابروهامو بالا انداختم . اين علائم کافي بود تا سوگند بلند شه و صاف بشينه .

رو به من کرد و گفت : کج بشين راست بگو . دوباره چه دسته گلي اب دادي ؟ اين روزها خيلي عجيب غريب شدي . بي خودي مي خندي . يهو توي فکر ميري . نکنه ..

اما ادامه نداد.

صندلي روجلو کشيدم و روبروي سوگند قرار گرفتم و صورتم رو به سوگند نزديک کردم و گفتم : نکنه چي ؟

سوگند از رو نرفت در عوض صورتش رو جلو تر اورد و گفت : نکنه عاشق شدي ؟

به صندلي تکيه دادم و بلند خنديدم .

سوگند نگاهم کرد و گفت : نگو اره که با دست هاي خودم مي فرستمت اون دنيا .

همونطور که مي خنديدم به چهره خواهر م خيره شدم و گفتم : معلوم شد اونقدر ها هم که ميگي تيز نيستي . نه اشتباه زدي به هدف .

با اين جواب من سوگند حسابي حس کنجکاويش تحريک شد .

همونطور که به من خيره شده بود گفت : پس چه خبر است ؟ جايزه اي بليط بخت ازمايي چيزي برنده شدي ؟

گفتم : مگه من شانس تو رو دارم نه خير . اما شايد تو برنده شده باشي .

چشم هاي سوگند گرد شد و گفت : رفتي بانک . برنده شده بودم .

گفتم : نه .

سوگند که اماده شده بود تا خبر برنده شدنش رو به همه اعلام کنه با اين جواب سر جاش نشست و با دلخوري به من گفت : پس مسخره بازي در اوردي ؟

گفتم : نه ولي براي شنيدنش بايد تا فردا عصر صبر کني .

بعد هم دوباره به سمت مانيتور برگشتم و مشغول شدم . سوگند مي دونست که اصرار کردن فايده اي نداره و من تا زماني که خودم نخوام موضوعي رو نميگم . پس تنها راهي که براش مونده بود اين بود که تا فردا صبر کنه .

زير لب گفت : خوب مريض بود الان گفتي . براي چي ادم رو ميزاري تو خماري ؟ لبخندي زدم و مشغول خوندن مطلبي شدم که يکي از دوستم برام فرستاده بود .

سارا هنوز عصباني بود . رو به من کرد و گفت : اخه تو نميتونستي جلوي خودت رو بگيري . يهو مي رفتي سر ميدون شهر با بلندگو به همه اعلام مي کردي خيال خودت و من هم راحت مي کردي . اصلا مي دوني چيه . من که فاميل خودم رو راضي کردم تو مي دوني و مامانت اينا .

با تعجب به سارا خيره شدم و گفتم : راست ميگي ؟ چطوري؟!

سارا لبخند پيروزمندانه اي زد و گفت : نيروي کمکي .

پرسيدم : کي ؟ ميترا ؟

سارا سرش رو تکون داد و گفت : نه اقاي رضايي . از سفر قبلي خيلي تعريف ما رو کرده بود . تازه گفته اين يکي تور هم مطمئن است .

گفتم : يعني دوباره با رضايي ميريم ؟

سارا گفت : نوچ . ولي اين تورها همه يکديگر رو مي شناسن . مي دوني چي برام جالب بود بعد از اون همه دست گلي که ما اب داديم باز هم از ما تعريف کرده .

گفتم : خوب همه اين ها به کنار ولي دم تو هم به سوگند گره خورده .

سارا دوباره اخمهاش توي هم رفت و گفت : بدبختانه . ديگه راهي نيست . ببينم چه ميکني...

وقتي وارد اتاق شدم سوگند منتظرش نشسته بودم . نگاهي به سوگند انداختم و با ارامش مشغول عوض کردن لباسش شدم .سوگند تو ي اين مدت حتي يه کلمه هم حرفي نزد اما از چهره اش کاملا معلوم بود که داره از فضولي ميمره .

بالاخره کنار سوگند روي تخت نشستم و گفتم : تعطيلات عيد از کي شروع ميشه ؟

سوگند گفت : اين جور که معلوم است بچه ها تصميم گرفتن از 24 کلاسها رو دو در کنن .چطور؟

گفتم : با يه سفر چطوري؟

سوگند نگاهي به من انداخت و گفت : سوپرايزت همين بود ؟! منو بگو فکر کردم چي مي خواي بگي . سفر !هه هه هه حتما شمال ديگه . برو بابا از ديروز تا حالا ما رو سر کار گذاشتي که بگي ميخواي بريم شمال .

نگاهي به سوگند انداختم و گفتم : من از شمال خبر ندارم ولي فکر کردم شايد تو از ماکائو خوشت بياد . به خصوص اينکه بعد از ديدن اون سريال ها راجب اونجا يه چيزهايي مي دوني .

گوش هاي سوگند تيز شده بود وبا چشم هاي گرد به من خيره شده بود

رو کرد به من و گفت : کجا؟ گفتي کجا ؟ ماکائو؟

سري تکون دادم و گفتم : اره . ماکائو .

سوگند گفت : شوخي مي کني مگه نه؟ جدي مي گي ؟ به خدا اگر سر کاري باشه با همين دستهاي خودم حلواتو مي پزم .

خنديدم و گفتم : خوب فقط همين نيست . يه جاي ديگه هم هست .

سوگند مشتاق تر شده بود . از روي تخت پايين پريد و گفت : کجا؟

گفتم : تو چقدر دلت مي خواد که توي بازار (( ميونگ دانگ )) بگردي؟

سوگند ليز خورد و افتاد اما تو ي همون حالت هم به من خيره شده بود بلند شدم و اگهي رو از توي کشوي ميز بيرون اوردم و به سوگند دادم سوگند اگهي رو تو هوا ا زدست من قا پيد و شروع به خواندن اون اگهي کرد اما بعد از چند دقيقه سکوت صداي جيغ بلندي توي اتاق پيچيد . با تعجب به سوگند خيره شدم که حالا بالا و پايين هم مي پريد . صداي مامان از اشپز خونه بلند شد که ميگفت : دوباره چه خبر است .

جلوي دهان سوگند رو گرفتم و گفتم : اروم خانوم جان . مي خواي همه بفهمن .به اين راحتي ها هم نيست . راضي کردن مامان و بابا از بالا رفتن از کوه قاف بدون طناب و وسيله هم سخت تر است .

سوگند دست من رو از جلوي دهانش کنا ر زد و لبخندي زد و گفت : پس خبر نداري من چه کوه نورد خوبي هستم

و دوباره به اگهي نگاه کرد که نوشته بود (تعطيلات عيد را با ما باشيد سفر 158 روزه ماکائو –سئول اژانس مسافرتي مارکوپولو )

توي دوهفته بعد جنگهاي زيادي تو ي خونه ما در گرفت و هرکسي يه حرفي ميزد . هر روز همسايه ها منتظر يه جر و بحث تازه بودن به قول سوگند روي برنده شرط بندي کردن . اما من با خيال راحت خودم رو کنار کشيده بودم و از دور به اين ميدان جنگ نگاه مي کردم

اما هر از چند گاهي ترکش اين جنگ دامن من رو هم ميگرفت هرچند سوگند روي اين حرف که اگهي رو خودش ديد ه پافشاري ميکرد اما همه مي دونستن که عامل اصلي من هستم و يا به قول مامانم : اين اتيش ها از گور تو بلند ميشه . و هميشه اخر هر جر و بحث به اين ختم مي شد که اگر تو نرفته بودي حالا اين يکي هم هوايي نمي شد که راه بيفته بره خارج .

سوگند از اخرين حربه استفاده کرد و دست به اعتصاب زد که بعد از دو روز جواب داد . اما با پيدا شدن بسکويت ها و جعبه هاي خالي پيتزا زير تخت داستان دوباره از سر گرفته شد ولي با پا در ميوني بابا همه چيز به خير گذشت .

سوگند دل توي دلش نبود . تقريبا همه محله از رفتن ما خبر دار شده بودن . اون هم به خاطر سوگند بود . هرچيزي رو که ميديد مي خريد و مي گفت شايد لازم بشه . مثل هميشه من و سارا شيفت هاي فشرده برداشته بوديم

هر وقت از شيفت به خونه بر مي گشتم با اينکه خسته بودم ولي با ديدن چهره هاي شاد مردم که خريد عيد انجام مي دادن سر ذوق مي اومدم . کم کم هواي عيد داشت توي شهر مي پچيد . اما با اين همه به نظر مي اومد اون سال عيد پا به خونه ما نذاشته .

مامان مثل هميشه گندم سبز نکرده بود . بابا هم چندان خوشحال نبود . در عوض سوگند جاي همه خوشحال بود . هر وقت اون رو مي ديدي داشت زير لب يه اهنگ زمزمه مي کرد و هر از چند گاهي اين زمزمه تبديل به فرياد مي شد و کلمات رو بلند بلند مي خوند . باور نمي کردم که اين سفر اينقدر سوگند رو سر ذوق اورده باشه . مثل دختر بچه هايي شده بود که بعد ازيه مدت طولاني عروسکي که مدتها از پشت ويترين مغازه تماشا مي کردن رو به عنوان هديه گرفتن و حالا هم يه لحظه حاضر نيستن دست از خوشحالي بردارن .

مطمئن بودم حتي توي خواب هم داره برنامه سفر رو مي چينه . يه روز قبل از رفتن تصميم گرفتم رسم هر سال رو اجرا کنم براي همين گفتم که دير تر مي رم خونه . به سوگند هم زنگ زدم و گفتم که بياد رفتيم بازار و خريد کرديم .

وقتي به خونه رسيدم دستم پر بود . يه دست تنگ ماهي قرمز و دست ديگه سبزه .

سوگند با غرغر گفت : برو تو ديگه دستم افتاد .

برگشتم و نگاهي به اون انداختم که کيسه هاي پلاستيکي تو ي دستش رو جا به جا مي کرد .

بعد ادامه داد : تو همراه نميخواستي بار بر مي خواستي . الان که اينجايم با من اينطوري رفتار مي کني . واي به حال اونجا .

گفتم : ميتوني نياي .

سوگند لبندي زد و گفت : نه منظورم اين بود که من توانايي حمل بار هاي سنگين تر هم دارم چرا بار کم دستم دادي .

از اين حرف سوگند خندم گرفت . بابا از توي اتاق بيرون اومد و به ما دوتا نگاه کرد . سوگند تا بابا رو ديد خريد ها رو جلوي در رها کرد و به سرعت سراغ ميز رفت و ضرب گرفت . مامان از توي اشپزخونه بيرون اومد و نگاهي به اون انداخت که حالا ديگه کارش به ادا در اوردن رسيده بود و مدام مي خوند : ارباب خودم سرتو بالا کن ....

ماهي و سبزه رو روي ميز گذاشتم و پلاستيک هاي خريد رو برداشتم و رفتم توي اشپزخونه . سوگند پشت سر من راه افتاد و همونطور که ادا در مي اورد دنبال سر مامان به اشپز خونه اومد . اين برنامه هر سال سوگند بود . اما امسال من هم به اين برنامه ملحق شدم و اداي عمو نوروز رو درمي اوردم .

بابا گفت : اين دوتا رو نگاه . انگار صد سال رو حوضي اجرا مي کردن .

چند دقيقه بعد صداي خنده بود که بعد از يه جنگ طولاني توي خونه پيچيده بود .

سوگند سبد سيب رو روي سرش گذاشته بود و دور اتاق مي چرخيد و جيغ مي زد . فرياد هاي من و مامان هم اصلا اثر نداشت .

سوگند گفت : يا سبد سيب رو همونجايي مي زاري که من گفتم يا هفت سين ميشه شش سين .

گفتم : هه هه هه شده جاي سين هفتم دمپايي بزارم سر ميز اين کار رو مي کنم ولي حرف تو رو عملي نمي کنم .

سو گند گفت : بي سواد دمپايي که سين نداره .

گفتم : اخه رنگش سبز است و همون سين ميشه .

گفت : لا اقل ميگفتي سيخ کباب يا سيم ظرف شويي .

گفتم : حرف نزن اون سيب رو بده به من .

گفت : همون دمپايي رو بزار .

بحث بالا گرفت و صداي مامان هم در اومد و گفت : شما دو تا يه سال نمي تونين بدون جر و بحث اين سفره رو پهن کنين . هميشه بايد تو سر و کله هم بزنين . اينجا من هستم و شما به هم چنگ و دندون نشون مي دين اونجا که ديگه من هم نيستم چي به روز هم ميارين .

. اروم گرفتم . سوگند هم سيب ها رو وري ميز گذاشت . بابا به ما دوتا خيره شده بود اما بعد به سمت قران رفت و دو تا چک از لاي اون برون کشيد و دست ما داد و

گفت : از اونجايي که عيد خونه نيستين اين عيدي شما ست .

بعد هم دوربين رو روشن کرد و گفت : دور سفره بشينين تا يه عکس بگيرم .

سوگند بلافاصله خودش رو لوس کرد توي گوش بابا حرفي زد که باعث شد اون بلند بخنده . معلوم بود باز هم از جادوش استفاده کرده . بابا دوربين رو تنظيم کرد و خودش هم به جمع ما پيوست. بعد از چند لحظه عکسي از نوروزي به ياد گار موند که بدون حضور بچه ها بود 

توي فرودگاه جمعيت زيادي بود هرکسي سعي داشت تا وسايلش رو زودتر تحويل بده سوگند به قول خودش زرنگ بازي در اورده بود وسايل رو زودتر از همه کنار گيت تحويل بار گذاشته بود اما بعد معلوم شد که سوگند اشتباه کرده بود و به ناچار اخر صف ايستاديم .

سارا از همون اول غر زدن رو شروع کرده بود اما اين غر زدن ها هم نتونسته بود باعث ناراحتي سوگند بشه . به نظر مي رسيد هيچ چيزي نمي تونه از شادي سوگند کم کنه و براي اين سفر کلي برنامه داره . سوگند ساعتش رو جلو کشيد تا با ساعت سئول هماهنگ بشه . سارا به سوگند نگاه مي کرد .

بعد کنار من ايستاد و گفت : به نظر مياد با اين دم جنابعالي مشکل پيدا کنم .

گفتم : کاري به کارش نداشته باش . فعلا خيلي شنگول است انرژي زيادش هم مال همين است . يه کم که بگذره بهتر ميشه .

سارا گفت : خدا کنه .

داستان خداحافظي سفر قبلي تکرار شد ولي با اين تفاوت که به جاي دو نفر سه نفر به اين سفر مي رفتن و نفر سوم هم از اين رفتن خوشحال بود . سارا مثل هميشه وظيفه لحظه نگاري سفر رو به عهده گرفته بود و هنوز نرفته دوربين به دست ايستاده بود .

توي طول مسير سوگند يه لحظه هم اروم نداشت و هر لحظه به ساعتش نگاه ميکرد و بعدش هم به کتابي که دستش بود و يه چيز هايي رو مدام تکرار مي کرد و يادداشت مي کرد .

بالاخره هواپيما توي فرودگاه پوسان به زمين نشست و همه مسافرهاي پرواز از هواپيما پيداه شدن . سارا جلوتر از همه با يه گاري دستي ايستاده بود تا بارها رو تحويل بگيره .

سوگند نگاهي به سارا کرد و گفت : اون هميشه اينقدر تابلو است ؟!

گفتم : ببين کي داره اين حرف رو مي زنه . اما تو هنوز هيچي نديد ي .

چند دقيقه بعد سوگند منظور من رو فهميد اون هم زماني بود که سارا با کتابي که دستش بود سعي داشت تا از يه نفر مسير خروجي رو بپرسه . اخر سر هم به جاي نرسيد و فقط علائم رو دنبال کرد و بعد ا زکلي گشتن در خروجي رو پيدا کرد .

از اونجايي که سفر اونها با تور بود پس مشکلي نبود . مسئول تور اقايي به اسم هان بود . کره اي که فارسي رو خيلي خوب بلد بود و اين يه حسن بود چون بدون کوچکترين مشکلي مي تونستن مسيرها رو دنبال کنيم . بعد از کلي دردسر و نق نق سارا و سوگند بالاخره سوار اتوبوس شدن

و اقاي هان بعد ازاينکه همه رو چک کرد به سراغ ما اومد و سه تا کارت رو به دست ما داد

و گفت : هرچند مي دونم اين کارت ها به درد شما نمي خوره اما خواهشا اينها رو همراهتون داشته باشيد و تا اونجايي که ممکنه از گروه جدا نشين .

بعد دادمه داد : اقاي رضايي هم سلام رسوندن .

اين حرف رو زد به سمت جلوي اتوبوس رفت .

سارا گفت : اي امان از اين رضايي

.سوگند گفت : مثل اينکه اوازه شما زودتر از خود شما رسيده .

گفتم : حالا خوبه اين کي در جريان هست . بيچاره ديگه قد رضايي از دست ما حرص نمي خوره چون از قبل امادگيش و داره .

سارا خنديد . فاصله پوسان تا سئول رو با اتوبوس طي کرديم . اتوبوس جلوي يک هتل ايستاد . سارا قبل ازاينکه دوربين رو خاموش کنه گفت : سفرنامه سه تفنگدار .شب اول .

خنديدم . ياد همون شب اول سفر قبلي افتادم . همون به قول سارا سفرنامه پت و مت . ولي الان به سفرنامه سه تفنگدار تبديل شده بود .

______________فصل دوم _______________________

سوگند بالاي سر سارا نشسته بود و با صداي بلند اداي شيپور بيدار باش رو د رمي اورد سرم رو از زير پتو بيرون اوردم و نگاهي به سوگند اندختم . اون اصلا خسته نبود در عوض پر انرژي بود و لبخندي هم به لب داشت .

سوگند به من نگاهي کرد و گفت : به به شرک خفته . بالاخره از خواب بيدار شدي . صبح بخير .

نگاهي به ساعت انداختم و گفتم : حرف نزن همش 2 ساعت خوابيدم . بعد دوباره چشمام رو بستم . و در همون حال گفتم : شرک خودتي . فيوناي قلابي .اگر راست ميگي سارا رو بيدار کن .

سارا از زير پتو گفت : از خودت مايه بزار .

چشم هامو باز کردم و گفتم : بيداري؟

سارا سرش رو که زير پتو بود تکون داد .

سوگند با صداي بلند گفت : خوب ميل خودتون است چون تا 10 دقيقه ديگه بيشتر از صبحونه خبري نيست .

سارا بلندش شد و توي تخت نشست و به من نگاه کرد و گفت : اين کلک رو تو بهش ياد دادي ؟

گفتم : نه . مثل اينکه خودش بلد است .

سوگند گفت : ولي من جدي گفتم .

سارا به سوگند نگاه کرد که بدون اينکه لبخند بزنه به اون نگاه مي کرد . بعدش بلافاصله از سرجاش بلند شد

و گفت : خوب چرا الان بيدارم کردي .

سوگند گفت : ببخشيد الان 20 دقيقه است که دارم صداتون مي زنم .

سارا همونطور که چشمش بسته بود به سراغ ساکش رفت و وسايلش رو برداشت و همونطور چشم بسته مابقي کارهاشو انجام داد . از توي تخت بيرون اومدم و من هم دنبال سارا راه افتادم .

10 دقيقه بعد توي رستوران نشسته بوديم . سارا چشمش به کاسه برنج بود که جلوش گذاشته بودن . من هم دسته کمي از سارا نداشتم . اخه کي صبح برنج مي خوره اون هم با ترشي ؟! نگاهي به هم انداختيم. به سوگند نگاه کردم .اون اصلا توي باغ نبود وبا چاپ استيک ها انچنان سريع غذا مي خورد که هرکس ديگه اي هم جاي ما بود فکر مي کرد اون هيچوقت قاشق دستش نگرفته .

سارا نگاهي به من کرد و گفت : من اصلا علاقه اي به خوردن اين ندارم . سوگند اگر خواستي برنج من هم هست بيا بخور .

بعد هم کاسه برنج رو روبروي سوگند گذاشت . بعد از چند دقيقه اقاي هان سراغ ميز ما اومد و با ديدن ما که لب به غذا نزده بوديم لبخندي زد و گفت :پس شما صبحونه امريکايي رو ترجيح ميدين .

سارا با تعجب نگاهي به اقاي هان انداخت و گفت : صبحونه امريکايي ديگه چيه ؟

سوگند گفت : نون تست و تخم مرغ اپز و يه فنجون قهوه .

اقاي هان به سوگند نگاه کرد که با ولع مشغول خوردن بود .

سارا گفت : نه قربون دستتون درد نکنه ما همون نون و پنير هم بهمون بدين ممنون مي شيم .

اقاي هان خنديد و رفت و بعد از چند دقيقه يه خدمتکار براي ما يه تيکه کيک با دوفهنجون قهوه اورد. اقا ي هان هم بعد از چند دقيقه با يه برگه به سمت ما اومد

اون رو به دست سوگند داد و گفت : اين برنامه گروه است ممنون ميشم اگر طبق برنامه با گروه هماهنگ بشين .

سار ا نگاهي به من انداخت و گفت : يادم بنداز وقتي برگشتيم يه سوغاتي خوب براي اقاي رضايي ببرم .

گفتم : چي مي خواي ببري ؟

گفت: دوتا چيز يه بلند گو و يه پرينتر .

گفتم: اينها واسه چي ؟

گفت :براي اينکه با بلند گو ديگه راحت اعلام کنه ما چي کار کرديم و پرينتر هم واسه اينکه خاطرات سفر قبلي رو تحت عنوان (عذاب نامه من ) چاپ کنه .

خنديدم راست مي گفت . ماجرا هاي قبلي هم همينجوري شروع شد .

سوگند گفت : چه خوب 5 روز وسط برنامه رو ماکائو هستيم و مابقيش هم توي کره .

سارا برنامه رو از دست سوگند گرفت و بهش نگاه کرد و گفت : اي کاش تمام مدت توي ماکائو مي مونديم .

سوگند با تعجب پرسيد : چرا ؟!

سارا گفت : اينجوري خطرش کمتر است .

سوگند گفت : چي؟!

از زير ميز لگدي به سارا زدم و گفتم : سارا ماکائو رو بيشتر دوست داره .

سارا سرش رو از توي برنامه بيرون اورد و گفت : راست مي گه من ماکائو رو بيشتر دوست دارم

. سوگند حرفي نزد ولي معلوم بود قانع نشده . بعد نگاهي به ادرس هتل که توي کارت بود انداخت و گفت : مي دونين الان کجايم ؟

سارا نگاهي به سوگند انداخت که کارتش رو همراهش داشت و گفت : مگه علم غيب دارم .

سوگند گفت : نه ولي اگر به کارتت نگاه کني ميفهمي .

سارا گفت : کارتم رو نياوردم .

سوگند گفت :پس سفر قبلي هم همينجوري بوده .

سارا گفت :حالا که چي ؟ کجا هستيم ؟

سوگند گفت : ( ما رونا ئگيل )

سارا گفت : ها ؟؟؟ نمنه؟

سوگند گفت : يعني اينکه همش دوتا خيابون با ( ميونگدونگ ) فاصله داريم .

سارا گفت : اينجا ديگه کجاست ؟

گفتم : يه بازار است پر از کفش و کيف و کافه تريا .

سارا گفت :شما دوتا که اينجا ها رو اينقدر خوب بلد هستين ديگه چرا با تور اومدين .

سوگند گفت : تنهايي خوش نمي گذره الان هم بهتر است زودتر راه بفتيم وگرنه از اتوبوس جا مي مونيم .

سارا گفت : ما خودمون بلديم چه کار بايد بکنيم نمي خواد تو به ما ياد بدي .

بعدش هم تيکه اخر کيک رو تو ي دهانش گذاشت و بلند شد . و با عصبانيت اون رو جويد . با خودم گفتم اين جنگ تا کي قرا ر است ادامه پيدا کنه . از پاي ميز بلند شد م .

اولين جايي که براي ديدن در نظر گرفته بودن (باغ پيون ) بود که مجموعه اي از دو کاخ (چانگ گيون گونگ ) و کاخ (چانگ دوکونگ ) بود . سوگند خيلي راحت بين مردم مي چرخيد

سارا همنطور که به سوگند نگاه مي کرد گفت : نگاهش کن انگار اومده ميدون امام يا همچين جايي . چه راحت برخورد ميکنه . انگارنه انگا رکه تو يه کشور ديگه است .

رو به سارا کردم و گفتم : مگه همه مثل من و تو نديد پديد هستن .

سارا گفت : به به ديگه نديد پديد هم شديم . نه خواهر اين ها اثر پيشرفت تکنولوژي است . بچه هاي اين دوره زمنونه همينطور هستن .

خنديد م و گفت : اره ننه جون ما که بچه بوديم با سنگ بازي مي کرديم بچه هاي اين دوره با پي سي .

سارا خنديد و گفت : بي زحمت ننه جلوي پات رو هم بپا واکرت توي اين چاله جلوي چات گير نکنه . تو که ديگه چشمات سو نداره

. بلند خنديدم . سوگند به سمت من و سار برگشت و گفت : تنها تنها ... خوبه به من هم بگين .

گفتم : دير رسيدي تموم شد .

سارا گفت : تازه خبر رو يه بار مي گن .

سوگند گفت : نه خير جانم يه خبر چند بار توي بخش هاي خبر ي اعلام ميشه .

سارا گفت : شبکه ما محلي است و فقط يه بار خبر ها رو اعلام مي کنه دفعه بعد زود بيا جا نموني .

بعدش هم دوربين رو روشن کرد و به سمت جهت مخالف رفت .

به سمت سوگند رفتم و گفتم : اخه چرا سر به سرش مي زاري ناسلامتي از تو بزرگتر است .

سوگند خنديد و گفت : نگاهش کن . به خدا خودش دلش مي خواد تازه وقتي سر به سرش ميزاري جواب هايي که ميده خيلي با حال است ادم خوشش مياد حرصش رو دربياره .

سوگند رفت تا سر به سر سارا بزاره . کارهاي سوگند منو ياد جونگ مين مي انداخت . اون هم عادت داشت سر به سر سارا بزاره . با ياد اوري اين خاطره تمام سفر قبلي جلوي چشمم زنده شد . سعي کردم ذهنم رو منحرف کنم . به اين فکر کردم که بالاخره اين دوتا با هم کنار ميان ؟ اگر مجبور بشم طرف يکي از اونها رو بگيم اون يکي چي ميشه ؟ به خودم گفتم : بهتر است طرف هيچکدوم رو نگيرم . بعد هم به سمت اون دوتا رفتم که داشتن با هم بحث مي کردن .

سوگند تصميم گرفته بود براي يک بار هم که شده از دست فروش هاي کنار خيابون کيک ماهي بخره و بخوره ولي من و سارا اجازه نداديم . بعد زا بلايي که توي سفر قبلي سر پسرها اومده بود از غذا هاي هتل هم مي ترسيديم چه برسه به غذاهاي دستفروش ها .

يک ساعت بود که از هتل بيرون زده بوديم . سوگند از روي راهنماي کتاب سعي داشت بازار (ميونگ دونگ ) رو پيدا کنه . اينجوري هم که پيش مي رفت به نظر مي اومد مسير رو درست رفته .

اما ناگهان جلوي يه نفر رو گرفت و پرسيد : shillyehaminidaman chomtowan chushigessu inikka? (ببخشيد ميشه يه سوا بپرسم؟)

اون زن با تعجب به سوگند نگاه کرد و سرش رو تکون داد و سوگند ادامه داد :

Myongdong enun ottoke kamnikaa? (چطوري ميشه رفت ميونگ دونگ؟)

اون زن به تابلويي که روبروش بود اشاره کرد . سوگند لبخندي زد و به سمت ما اومد . سارا کتاب راهنما دستش بود و با تعجب به سوگند نگاه ميکرد .

سوگند در حالي که لبخند مي زد گفت : واقعا که گيجم . تابلو به اين بزرگي رو نديدم

گفتم :معلوم است اونقدر گيجي که يادت رفت تشکر کني .

کمي خم شدم و گفتم : kamsaham mida . (متشکرم)

سارا کتاب از دستش افتاد برگشتم و به سارا نگاه کردم نگاهش از من رو به سوگند در گردش بود اخر سر هم با صدايي که بيشتر به جيغ شبيه بود

گفت : اين چه نمايشي است ؟ شما دوتا کره اي بلد هستين يا من رو سر کا رگذاشتين؟

سوگند دولا شد و کتاب رو از روي زمين برداشت .رو به سارا کردم و

گفتم : سوگند يه کم بلد است . از روي اين کتاب و سريال هايي که ديده ياد گرفته . من هم يه چند تا کلمه ياد گرفتم .

سارا کتاب رو از سوگند گرفت اون رو توي کوله اش هل داد و گفت : خوب حالا که دو تا مترجم داريم چرا ايستادين . راه بيفتين . اين حرف رو زد و خودش جلوي ما راه افتاد .

بالاخره اصرارهاي سوگند باعث شد تا کنار ميز يه کافي شاپ بشينيم گارسون با ديدن ما بلافاصله بيرون اومد .

سارا رو به سوگند کرد و گفت : براي من يه کيک با يه فنجون قهموه سفارش بده .

سوگند خنديد و رو به من کرد و گفتم: خودم سفارش ميدم .

سوگند شونه هاشو بالاانداخت رو به گارسون کرد و گفت : toll caffe $ choko cake .

سارا رو به سوگند کردو گفت : خسته نباشي اين رو هم که خودم بلد بودم

سوگند گفت : خوب دفعه بعد خودت سفارش بده

گارسون به من نگاه کرد رو به پيشخدمت گفتم : sagwa chusu . (اب سيب لطفا)

گارسون سري تکون داد رفت . سارا نگاهي به من کرد و گفت : تو چي سفارش دادي؟ من هم همون رو ميخوام .

خنديد م و گفتم : وقتي بياره مي فهمي .

رو به سوگند کردم و گفتم : امشب عيد است چه برنامه اي داري؟

سوگند نگاهي به من کرد و گفت : يه برنامه خوب . مي ريم پل پانتو . امشب بايد خيلي ديدني باشه .

سرم رو تون دادم اون معروف ترين پل فواره اي جهان بود که با اهنگ تغيير رنگ مي داد .سارا نگاهي به من کرد و گفت : شما دوتا همه برنامه ها رو ريختين من هم که مترسکم .

سوگند مي خواست جواب بده که پيشخدمت با سفارش هاي ما برگشت . سارا تا چشمش به سفارش من افتاد اول با تعجب به بالاي سرش نگاه کرد و بعد هم بلند بلند خنديد . خنده سارا باعث شد تا من هم لبخند بزنم اما حرکت بعدي اون با عث شد تا من هم بلند بخندم . سارا نگاهي به بالاي سرش کرد و صندليش رو زير چتر افتابي کشيد . سوگند از هيچ چيز خبرنداشت و به ما دوتا خيره شده بود .

بعد از خوردن سفارشها مون دنبال سوگند راه افتاديم . ويترين مغازه ها پر از کيف و کفش هاي قشنگ بود و سوگند همه اونها رو نشون مي داد و ميخواست همه اونها رو امتحان کنه . بالاخره بعد از کلي گشتن توي يکي از فروشگاه ها سوگند يکي از اون کفش ها رو انتخاب کرد .

من و سارا هم که امار مغازه هايي که رو ديده بوديم از دستمون در رفته بود و از خستگي هم نايي برامون نمونده بود به محض اينکه متوجه شديم سوگند اون کفش رو انتخاب کرده شروع به تعريف و تمجيد از اون کفش کرديم سوگند رفت تا پول اون کفش رو پرداخت کنه .

سارا رو به من کرد و گفت : اين يکي دست ما رو هم از پشت بسته .

ناگهان با صداي جيغ سوگند به طرفش برگشتم . سوگند يه تيکه کاغذ رو توي هواي تکون ميداد و يالا پايين مي پريد . سارا که به سوگند نگاه مي کرد گفت : تا حالا نديده بودم يه نفر با پرداختن پول يه چيز اينقدر خوشحال باشه .

هر دو به سمت سوگند رفتيم . با تعجب پرسيدم : چته بچه . ابروم رو بردي .

سوگند نگاهي به من کرد در حالي که نيشش تا بنا گوش باز بود کاغذ رو جلوي صورت من و سارا تکون مي داد

سارا نگاهي به کاغذ تو ي دست سوگند انداخت و گفت : اين ديگه چيه ؟

سوگند گفت : بليط شانس .

من و سارا همزمان پرسيديم : چي ؟؟؟

سارا ناگهان گفت : ديگه نميخواد پول کفش رو بديم مگه نه .

بعد رو به من کرد و گفت : يه جفت کفش مجاني برديم اگر مي دونستم من هم مي خريديم . مي گم اون کفش ورزشي بد نبود ها .

سوگند گفت : چي مي گي . پول کفش رو تا قرون اخر دادم .

سارا گفت : پس اين چه جور بليط شانسي است ؟

سوگند با دستش اگهي روي در رو نشون داد . من و سارا به اگهي نگاه کرديم ولي چيزي نفهميديم . رو به سوگند گفتم : نگو که ديگه ميتوني کره اي رو هم بخوني .

سوگند گفت : نه نميتونم ولي اين برگه به اون ربط داره . خودت ببين ما بليط fan meeting گروه ss501 رو برديم .

همين حرف کافي بود تا لبخندي که روي لب من بود محو بشه .

سوگند با خوشحالي ادامه داد : قرار است ما همه با هم بريم اونجا . اين بليط براي کسي است که صدمين خريد رو تو امروز از اين فروشگاه انجام داده باشه . باورتون ميشه اون من باشم .

انچان به اون بليط خيره شده بود که باور مي کردي نقشه يه گنج رو توي دستش داره . به سارا نگاه کردم . اون هم با دهني باز به من خيره شده بود . هيچکدوم ا ز ما نمي دونست که بايد چي بگه .

سوگند با خوشحالي جلوي ما شلنگ تخته مي انداخت و راه مي رفت . سارا اروم کنار گوش من گفت : حالا مي خوا ي چي کار کني ؟

نگاهي به سارا انداختم که با نگراني به من نگاه مي کرد . گفتم : هيچ فکري ندارم .

سارا گفت : بايد جلوش رو بگيريم .

گفتم : فکر مي کني بتونيم ؟

نگاهي به سوگند انداخت که از همه جا بي خبر با خوشحالي جلوي ما راه مي رفت 

گفت : اصلا . گفتم : خوب مجبوريم وضعيت رو تحمل کنيم . سارا ادامه نداد اما ميدونستم که نگران است .

وقتي از تاکسي پياده شديم هيچ فواره اي در کار نبود . اما منظره اشنا بود . اون منطقه لوکيشن کلي از سريالهاي کره اي بود . سوگند که جلوتر از ما بود ناگهان برگشت وگفت : عيدتون مبارک . نگاهي به ساعت انداختم . دلم مي خواست به خونه زنگ بزنم ولي فکر کردم شايد خواب باشن . سارا ساکت بود و به رودخونه خيره شده بود . چند دقيقه بعد صداي اهنگي در فضا پچيد و بعد از اون صداي اب که شبيه ابشار بود و حرکت هاي فواره هاي اب همراه با نورهاي رنگي که وقتي فرود مي اومدن منظره توي رودخونه رو به هم ميزدن .

سارا بر خلاف هميشه دوربينش خاموش بود و به اين منظره خيره شده بود . در عوض سوگند با کمال ميل اين وظيفه رو به عهده گرفته بود و همنطور که فيلم ميگرفت يکي يکي اسم سريالهاي رو که ديده بود همراه با اون سکانس مربوط به پل نام مي برد . و هر از چند گاهي هم مابين اونها بلند بلند عيد رو تبريک مي گفت . بالاخره سوگند دوربين رو خاموش کرد و به سمت ما برگشت و گفت : فصل گل سه نوبر است عيدي من يادت نره .

سارا گفت : خيلي خوب ابرو ريزي نکن . رفتيم هتل بهت ميدم اون عيدي رو . مثل داروغه ناتينگهام مي مونه .

سوگند خنديد و گفت : ولي من هم مي خوام به شما عيدي بدهم .

سارا نگاهي به سوگند انداخت و گفت : چي هست اين عيدي شما که قرار است ما رو باهاش مفتخر کنين ؟

سوگند گفت : اون بليط رو يادتون هست . خوب مي تونم همراه هم داشته باشم بنابراين شما هم با من مي ايد .

سارا گفت : عيديت رو براي خودت نگه دار .

سوگند گفت :چرا؟ شما که اونها رو ميشناسين .

سارا گفت : کي گفته ؟

سوگند گفت : با هم تو ي يه گروه بودين توي فيلم هم همش با هم بودين .

سارا گفت : اصلا هم اينطوري نيست . ما اونها رو نمي شناسيم .

سوگند گفت : ولي به نظر صميمي مي اومدين .

از سر جام بلند شدم و گفتم : در واقع ما چشم ديدن همديگر رو نداريم براي همين ميشه خودت تنها بري؟

سوگند نگاهي به من انداخت و گفت : اگر ازشون بدت مياد پس چرا عضو گروه طرفداراشون شدي؟

جوابي نداشتم که بدم . سارا به دادم رسيد و گفت : خوب براي اينکه يه سوژه ازشون گير بياريم بهشون بخنديم و تلافي سفر قبل رو در بياريم .

سوگند گفت : پس اگر اينجوري است شما حتما بايد بياين .

سارا به من نگاه کرد . فرصت فرار نداشتيم . البته يه راه وجود داشت اون هم اين بود که همه ماجرا رو براي سوگند تعريف مي کرديم اما هيچکدوم از ما نمي خواست اين کار رو انجام بده . سوگند به من و سارا که با چشم و ابرو به هم علامت مي داديم نگاه کرد و گفت : کمتر از 100 هزار تومان قبول نيست .

نگاهي به اون انداختم و گفتم :چي؟

گفت :عيدي رو مي گم .

سارا گفت : باشه ولي من يک ريال مي دم مابقيش هم خواهرت به عهده مي گيره . من براي خريد هاي خودم هم پول کم دارم .

بعد هم مسيرش رو به سمت رودخونه ادامه داد .

سوگند گفت : حالا نمي خواد خودت رو توي رودخونه غرق کني . بهت تخفيف مي دم .

سار ا دستش رو توي هوا تکون داد . سوگند کنار من ايستاد و بعد از چنددقيقه گفت : نمي خواي حرفي بزني؟

سکوت کرده بودم .

گفت : باشه هر طور راحتي است ولي به من دروغ هم نگو .چون اصلا توي اين کار استاد نيستي . به سوگند نگاه کردم . دستهاشو بالاي سرش کشيد و نفيس عميقي کشيد و گفت : فکر مي کني الان خواب باشن ؟نگاهي به رودخونه انداختم به بازي نور و بر هم خوردن اب نگاه کردم اينجا هم بهار بود ولي اصلا عيد احساس نمي شد . يعني حاجي فيروز فقط به ايران مي اومد؟

طبق هميشه سوگند همه رو بيدار کرد و خودش هم دم در ايستاد گوشي رو برداشتم و شماره رو گرفتم . چند تا بوق خورد و بعد صداي بابا از اون ور خط : الو بفرماييد

چند لحظه طول کشيد تا بغضم رو بخورم وبه خودم مسلط بشم گفتم : سلام عيدتون مبارک .

چند لحظه طول کشيد تا بابا هم جواب من روبده گفت : عيد شما هم مبارک حالتون خوبه ؟ چه خبر ؟ چه کار مي کنين ؟ جاتون راحت است ؟ سوگند چطوره ؟ اونم خبه؟ سارا کجاست؟

خنديدم و گفتم : يکي يکي بپرسين . صداي مامان رو شنيديم که سعي داشت گوشي رو از بابا بگيره بابا تلفن رو روي ايفون گذاشت .

صداي مامان رو شنيدم که سوالهاي بابا رو تکرار مي کرد

گفتم : سال نو شما هم مبارک .همه چيز اينجا مرتب است . حال ما هم خوبه .

سوگند از کنار در دور شد و به سمت من اومد و گوشي رو از دست من کشيد و گفت : به به چه عجب مرغ عشق ها ياد ما کردن . خوب دوتايي خوش مي گذرونين .

گوشم رو کنار گوشي گذاشتم . صداي خنده بابا رو شنيدم و غرغر مامان که گفت : عجب به جمال شما . شما که يادتون رفته ما هم هستيم . اين جاي تبريک عيد است ؟

سوگند گفت : اي به چشم . عيدتون مبارک . بعد هم گوشي رو جلوي دهانش گرفت و محکم بوسيد و گفت : رسيد؟!

مامانم گفت : برو بچه خودت رو سياه کن .

سوگند گفت : حاجي فيروزتم خانوم مدير .

اين بار صدا ي خنده مامان هم بلند شد . بابا گفت : بهتون خوش بگذره . ديگه قطع کن پول تلفن زياد شد . شماره تون همينه .

سوگند گفت : اره همين است . سارا در حالي که خميازه مي کشيد گفت : من اين بمب اتم رو ارودم تا شما از ارامش لذت ببرين عيدتون هم مبارک باشه

مامانم گفت : با اين همه اينجا جاش خالي است .

سو گند گفت : بفرما سارا فقط تو با من دشمني .

سارا حرفي نزد در عوض بالشتي که زير سرش بود رو به سمت سوگند پرت کرد . سوگند جا خالي داد و گفت : مامان فعلا خداحافظ بعدا زنگ مي زنم . بعد هم گوشي رو به من داد با بالشتي که سارا به سمت اون پرت کرده بود به سمت سارا حمله کرد .

گفتم : من هم بايد برم به همه سلام برسونين . صداي داد سارا و قهقه سوگند بلند شده بود

مامان از اونور خط پرسيد: اونجا چه خبر است؟

گفتم : هيچي بچه ها دارن به هم عيد ميدن .

بعد ناگهان چيزي محکم به سرم برخورد کرد نگاهي به اون شي انداختم . همون بالشت کذايي بود . سا را و سو گند به من خيره شده بودن . گفتم : مامان من هم بايد برم به اين دوتا عيدي بدم باز هم زنگ مي زنم .

مامان و بابا هر دو خداحافظي کردن مامان تا اخرين لحظه مي گفت : مواظب هم ديگه باشين . گوشي رو قطع کردم و بالشت رو برداشتم و به سمت اون دوتا مهاجم يورش بردم .

سر ميز صبحونه سرم از شدت ضربات بالشت درد مي کرد . سارا هم مثل من بود وقهوه اش رو اروم اروم مي خورد . اما برعکس سوگند سر حال بود وکلي ذوق کرده بود و اين عمليات رو به حساب نرمش صبحگاهي گذاشته بود . سرا گفت : سوگند يه نگاه به اون کاغذه بنداز بگوامروز کجا مي ريم . سوگند بدون اونکه نگاهي به برنامه بندازه گفت : ( کاخ کيونگبو کونگ ) و موزه (فلکور ) سارا دستي روي سرش گذاشت و گفت : اين اسامي رو از کجا اوردن اخه . چرا اينقدر سخته ؟

سو گند گفت : کجاش سخته؟ يعني از اون اسامي دارو هايي که شما مي گين سخت تر است ؟

بعد در حالي که به من نگاه ميکرد گفت : فردا عصر برنامه تون با من است .

سارا دستش رو از زير سرش برداشت و با تعجب به سوگند نگاه کرد . من هم به سوگند نگاه کردم

. سوگند گفت : چيه ؟ نکنه يادتون رفته ؟ فکر کنم اون ضربه هاي بالش کار خودش رو کرد.

سارا گفت : کوه نمک در باره چي حرف مي زني؟ سوگند گفت : fan meeting .

با شنيدن همون دو کلمه احساس کردم توي دلم خالي شد . احساس کردم قلبم از حرکت ايستاد . با اين حس غريبه نبودم خيلي خوب اين حس رو مي شناختم . سارا با دهان نيمه باز به من نگاه مي کرد . مي دونستم چه حسي داره .

ناگهان با صداي زنگ گوشيش از جا پريد . بعد نگاهي به صفحه شماره گوشيش انداخت و گفت: چه عجب به ياد ما هم افتادن . بعد همونطو رکه داشت با مامانش صحبت مي کرد از سر جاش بلند شد .

رو به سوگند کردم و گفتم : تو واقعا مي خواي بري؟

سوگند تکه نوني که توي دهانش بود رو قورت داد و گفت : پس چي فکر کردي حالا که شانس خودش اومده سراغ من اون رو پس بزنم . بعدش مگه چند بار توي عمرم فرصت اين رو دارم که گروه501 ss رو از نزديک ببينم .

جوابي ندادم اما به اين فکر مي کردم که چطور بايد از اين موقعيت فرارکنم . تمام طول روز به اين موضوع فکر ميکردم و اصلا متوجه مناظر و حرفها و توضيحات مکانهايي که مي ديدم نمي شدم . سر ميز ناهار سارا خيلي زود از سر ميز بلند شد و به اتاق رفت . از اونجايي که من هم ميلي به غذا نداشتم دنبالش رفتم . و سوگند رو با غذاهاي روي ميز تنها گذاشتم . به محض ورود به اتاق سارا در اتاق رو پشت سرش قفل کرد و يه راست به سراغ وسايل سو گند رفت و اونها رو باز کرد و مشغول گشتن شد .

به سارا نگاه کردم و گفتم : اصلا معلوم هست داري چي کار مي کني؟

گفت : کاري که از اول بايد انجام مي دادم . تو هم جاي اينکه مثل مجسمه اونجا وايسي بيا کمک . تا اون بليط لعنتي رو پيدا کنيم .

گفتم : اگر سوگند بفهمه قيامت به پا مي کنه. گفت : اون از کجا مي خواد بفهمه . حواس پرتي کرده بيلط ها رو گم کرده تازه ما هم اينجوري زبونمون دراز است که عيديمون رو گم کرده .

گفتم : ولي... وسط حرفم پريد

و گفت :چيه ؟ نکنه دلت مي خواد دوباره اونها رو ببيني . منو بگو که همه اين کارها رو دارم به خاطر تو انجام مي دهم .

گفتم : نه من نميخواهم دوباره اونها رو ببينم .

سارا گفت : پس زود باش تا برنگشته .

با سارا مشغولا گشتن شديم ولي هرچي بيشتر ميگشتم کمتر پيدا مي کردم . وضعيت سارا هم مثل من بود و حسابي عصبي شده بود .

در حال گشتن بوديم که دستگيره در تکون خورد . هر دو به در خيره شديم . صداي در زدن بلند شد . سارا سريع وسايل رو زير تخت هل داد و روي تخت دراز کشيد .

به سمت در رفتم و در رو باز کردم . سوگند پشت در بود .

وقتي در اتاق باز شد گفت : چرا در رو قفل کردين ؟

گفتم : براي اينکه کسي نتونه بياد تو .

سوگند نگاهي به من انداخت و با تعجب گفت : چرا ؟ کي مي خواد بياد تو غير از ما ؟

سارا گفت : به هر حال عقل سليم ميگه جنبه احتياط رو نگه دار .

سوگند حرفي نزد و به سمت تختش رفت و دولا شد تا وسيله اي برداره . اما با ديدن اون وسايل که بهم ريخته بودن جا خورد و به من نگاه کرد . گفتم : فکر کردم مامان حوله من رو توي وسايل تو گذاشته .

سوگند گفت : خوب لااقل مرتبشون مي کردي . گفتم : مگه براي تو فرقي هم مي کرد . سوگند حرفي نزد و در عوض مشغولا مرتب کردن وسايلش شد .

سارا اروم کنار من نشست و گفت : فکر ميکين اون بليط ورودي جهنم رو کجا گذاشته ؟

گفتم : نمي دونم ما همه جا رو گشتيم . سار انگاهي به کتاب راهنما انداخت که هميشه همراه سوگند بود و گفت : نه همه جا رو . بعد هم به سمت کتاب رفت .

سوگند نگاهي به سار کرد و گفت :صبرکن . بعد هم کتاب رو از دست سارا گرفت و بليط ها رو از لاي کتاب بيرون اورد و کتاب رو به سارا داد .

سارا نگاهش به بليط توي دست سوگند بود . سوگند بليط ها رو توي کيفش گذاشت و کيف رو هم زير بالش گذاشت . با اين حرکت به ما فهموند که دست ما رو از قبل خونده . سارا با دلخوري کتاب رو روي تخت انداخت . سوگند بدون اينکه سرش رو بالا بياره گفت : امروز مي ريم منطقه ( اينته ون ) سارا روي تخت من دراز کشيد

و گفت : مگه اونجا چي داره ؟

سوگند گفت :هرچي که دلت بخواد . از خياطي هايي که در عرض 1 ساعت برات لباس مي دوزه تا سوغاتي هاي کره اي . تازه پر از مراکز سرگرمي است و هرچي هم بخري گمرکي نداره .

سارا گفت : جدا ؟! بعد شما اين همه رو از کجا مي دوني؟

سوگند کتاب رو از رويتخت برداشت و تو ي هوا تکون داد .

سارا گفت : حالا مي خواي بري اونجا چي کار ؟ سوگند روي تخت دراز کشيد و گفت : اين بار مي خوام بليط کنسرت ببرم .

سارا نيش خندي زد و گفت : تو فعلا بهتر مواظب همون بليطي که بردي باشي . سوگند در حالي که لبخند مي زد گفت : مواظبم بيشتر از اون چيزي که فکرش رو بکني.

بازار واقعا ديدني بود همونجوري بود که فکرش رو ميکردم . سوگند از يه مغازه سه تا بلوز دخترونه يه شکل خريد بعلاوه سه تا شلوار لي تيره .

گفتم : چرا همه رو يه شکل برداشتي؟

لبخندي زد و جواب نداد . اما ناگهان به سمت ديگه خيابون رفت . سارا که تازه به ما رسيده بود گفت : اين چشه ؟

گفتم : نمي دونم . هردو به سمت ديگه خيابون رفتيم .

سوگند سر يه بساط گيره سر و تل فروشي ايستاده بود و يکي يکي تل ها رو امتحان مي کرد . سارا نگاهي به گيره ها انداخت و اون هم مشغول انتخاب شد . سوگند يه تل ظريف رو که يک سمتش يه مستطيل نگين دار بود روي سرمن امتحان کرد و لنگه اون رو هم براي خودش برداشت و گفت : اين يکي خوبه . به هردومون هم مياد .

به سوگند نگاه کردم . اون تل روي موهاي بلند و لخت و مشکي سوگند مثل جواهر ميدرخشيد . يادم اومد که من هم تا پارسال موهايي به اون بلندي داشتم . دستي به موهام کشيدم . هرچند نسبت به پارسال بلندتر شده بود ولي فقط تا روي گردنم مي رسيد . سوگند دوباره نگاهي به خودش توي اينه انداخت و نيشش باز شد و گفت : اين يکي واقعا قشنگ است . عجب سليقه اي دارم .

سارا با کلي گيره و تل برگشت ورو به سوگند گفت :بپرس اينها چند ميشه . اما تا چشمش به تل سوگند افتاد گفت : من هم کي از اينها مي خوام .

بعدش به من نگاه کرد که لنگه اون تل توي موهاي من هم بود . بعد تلي رو که سوگند جلوش گرفته بود رو به موهاش زد و گفت : حالا ديگه رسما شديم سه تفنگ دار. سوگند به سمت فروشنده رفت و گفت : kugo olmumnikka? (قيمت اين ها چند است؟)

فروشنده به برگه اي که بالاي بساط گذاشته بود اشاره کرد . سوگند رو به سارا کردو گفت : قيمتش اون بالا هست حساب کن ببين چند تا خريدي .

سارا با سرعت نور پول گيره ها رو حساب کرد . تمام بعد ازظهر رو سارا و سوگند با هم از اين مغازه به اون مغازه مي رفتن . به نظر مي رسيد با هم مسابقه گذاشتن که چه کسي بيشتر خريد مي کنه . با خودم گفتم : سارا موضوع فردا رو فراموش کرده . ولي من .. واقعا نميدونستم چرا توي اين مخمصه افتادم . توي تمام طول راه به نقشه اي که به ذهنم رسيده بود فکر مي کردم . يه نقشه ساده . اما اميدوار بودم که بگيره . تصميم گرفته بودم خودم رو به مريضي بزنم .

به محض برگشتن به هتل نقشه ام رو عملي کردم . وسايل رو روي زمين گذاشتم و خودم هم روي تخت ولو شدم و دستم رو روي چشمم گذاشتم . سوگند کنار من نشست و گفت : خسته شدي؟

همنطور که دستم رو يچشمم وبود گفتم : نه ولي حس مي کنم حالم خوب نيست .

سريع دستش رو روي پيشوني من گذاشتو گفت : تب نداري . بعد هم نگاهي به صورتم انداخت و گفت : به نظر نمي ياد مريض باشي.

گفتم : ولي حالم بد است . گفت : حتما مال خستگي است تا قبل ازشام يه کم استراحت کن .

اين حرف رو زد و از کنارم بلند شد زير چشمي حرکت سوگند رو زير نظر گرفتم . سارا کنارم نشست و اروم گفت : فکر مي کني نقشه ات بگيره ؟

اروم سرم رو تکون دادم . سارا گفت : خوب پس پياز داغش رو زياد کن .

بعدش هم بلند شد و رفت . نيم ساعت بعد سوگند به سمت من اومد و گفت : بريم شام بخوريم .

مثل فرفره از سر جام بلندشدم . اما وقتي سارا بهم چشم غره رفت بلافاصله همه چيز يادم اومد و دوباره دراز کشيدم و گفتم : من گرسنه نيستم .

سوگند گفت : ولي بايد يه چيزي بخوري . بعد هم دست من رو کشيد و بلندم کرد .

سرميزشام داشتم ازگرسنگي مي مردم ولي به خاطر ادامه نقشه لب به غذا نزدم و ازسر جام بلند شدم و به اتاق برگشتم . از گرسنگي شکمم به قار قار افتاده بود روي شکم دراز کشيدم . با خودم گفتم : با اينکه مريض نيستم ولي از گرسنگي مي ميرم .

صداي در بلندشد و سارا وارد اتاق شد و گفت :پاشو اين رو بخور تا سوگند نيومده .

به سارا نگاه کردم . يه تيکه نون رو تو يه دستمال پيچيده بود . اون رو به سمت من دراز کرد . بلافاصله نون رو از دست سارا گرفتم . سارا دوباه مشغول گشتن شد . گفتم :چي کار مي کني ؟ گفت : دنبال اون بليط هاي بدبختي ميگردم .

گفتم : ما که دستمون رو شده . فکر ميکين سوگند ديگه اون بليط ها رو از خودش دور مي کنه .

سارا گفت : ولي ارزشش رو داره .

من مشغول خوردن بودم و سارا هم مشغول گشتن که در باز شد و سوگند وارد اتاق شد . اول به من که دهانم پر بود نگاه کرد و بعد هم به سارا که تا نيمه کمر زير تخت رفته بود . سارا سعي کرد تا از زير تخت بيرون بياد ولي سرش محکم به تخت خورد و صداي بدي داد من هم لقمه تو ي گلوم گير کرد و به سرفه افتادم . در عوض سوگند از اون لبخند هاي شيطنت اميزش روي لبش بود و گفت : اون چيزي که ميخواي اينجا نيست .

بعد هم به من نگاه کرد و فگت : براي اينکه منو گول بزني بايد بهتر نقشت رو بازي مي کردي .

من تو رو بهتر از خودت مي شناسم . شما هر دو فردا با من مياين و هيچ راه فراري هم ندارين .

سارا گفت : اگر نخوايم بيايم چي ؟

سوگند با همون لبخند ادامه داد : خو ب تو ميتوني نياي هرچند ازاينکه عيدي منو قبول نکردي ناراحت ميشم ولي سحر مجبور است که با من بياد . چون مسئوليت من با اون است .

گفتم : پس اگر اينجوري تو هم نميري . سوگند گفت : واقعا . باشه . ولي خودت دليلش رو به مامان توضيح مي دي .

بعد هم به سمت گوشي تلفن رفت تا شماره بگيره . گفتم :همش تقصير بابا است که تو رو لوس کرده

سوگند با همون لبخند ادامه داد : اتفاقا بابا هميشه طرف تو رو مي گيره .

کم کم بين من و سوگند کار داشت بالا مي گرفت که سارا وسط ما دو تا ايستاد و گفت : بسه ديگه سرم رفت . بيچاره مامانت از دست شما دوتا چي ميکشه .

بعد رو به سوگند کرد و گفت : ما باهات ميايم چون مسئوليت تو با ماست از اونجايي هم که اولين سفرت با ماست نميخوايم خاطره بد داشته باشي و اين رو مثل پوتک توي سر ما بکوبي ولي يه شرطي داره .

سوگند پرسيد: چه شرطي؟

سارا گفت : عکس و امضا ممنوع .

سوگند گفت : باشه ولي من هم يه شرطي دارم .اين بار نوبت سارا بود تا سوال سوگند رو تکرار کنه.

سوگند گفت :شما هم بايد اون لباس هايي رو بپوشين که من براتون خريدم . گفتم :کدوم لباس ها ؟ سوگند بلوز ها و شلوارهاي يه شکلي رو که خريده بود رو بيرون اورد روي تخت گذاشت

. و گفت : من عيدي شما رو دادم ولي شما هنوز به من عيدي ندادين ..

سارا نگاهي به هديه سوگند انداخت و به من نگاه کرد .

سوگند گفت : نمي خواي امتحانش کني؟

سارا گفت : فردا امتحانش مي کنم .

سوگند دستش رو جلوي سارا گرفت و گفت : عيدي من کو؟

سارا گفت : چي مي خواي؟ سوگند گفت : يه عکس و امضا .

سارا گفت : نه خير . ازاين خبر ها نيست . بايد مي فهميدم اين لبخند تو بي طمع نيست .

سوگند گفت : اينقدر اونجا شلوغه که ممکنه نوبت به من نرسه .ولي اگر نوبت من شد مي خوام امضا بگيرم .

سارا به من نگاه کرد . نمي دونستم چي بگم . به سوگند نگاه کردم که با ذوق به من خيره شده بود . گفتم : نه . هرچيزي به جز اين يکي .

سوگند حرفي نزد . در عوض رفت و خوابيد . سارا حرفي نزد .

اون هم شب خيرگفت و خوابيد .

چراغ رو خاموش کردم . اما عذاب وجدان داشت منو ديونه مي کرد 

سوگند زودتر از همه بيدار شده بود و بدون اينکه منتظر کسي بمونه رفته بود . بالاي سر سارا رفتم و صداش زدم . سارا با دستش عدد 5 رو نشون داد .

گفتم : حتي 5 ثانيه هم خبري نيست . پاشو خرابکاري ديشب رو درست کنيم . از ديشب تا حالا درست نخوابيدم .

سارا هيچ عکس العملي نشون نداد .بلند شدم و پرده رو کشيدم . سارا دستش رو جلوي چشمش گرفت و گفت : اون پرده رو بکش کور شدم .

گفتم : بلند شو . به داد اون دسته گل برسيم .

گفت :کدوم دسته گل؟؟

گفتم : همون خر زهره اي که ديشب اب داديم . اگر از جات بياي بيرون مي فهمي .

گفت : امروز که سوگند نيست تويي . مثل اينکه شما دوتا با هم جاتون رو عوض کردين .

گفتم : پاشو ديگه .

گفت : اگر منظورت سوگند است باشه من هم راجبش فکرکردم .

بزار بره امضا بگيره البته اگر نوبتش شد . ما هم بين جمعيت خودمون رو گم و گور مي کنيم . بعد اروم چشمهاشو باز کردو گفت : حالا خودش کو؟

گفتم : خودت چي فکر ميکني؟

سارا از سر جاش به سرعت بلند شد و به سمت دستشويي رفت و گفت : اين خواهرت براي انتقام هم که شده ترتيب همه صبحونه رو ميده . برو جلوش رو بگير تا من هم بيام .

وگرنه سارا مي مونه و قار قور شکمش .

گفتم : منظورت همون علي ميمونه و حوضش است .

سرش رو بيرون اورد و گفت : نه همون سارا و قار قور شکمش .

10 دقيقه بعد سر ميز صبحونه نشسته بوديم و سوگند مشغول نگاه کردن به اون برنامه بود و به ما نگاه نمي کرد . از زير ميزلگدي به سارا زدم . سارا به من نگاه کرد و گفت : سوگند خواهرت مي خواد يه چيزي بگه .

بعد هم مشغول خوردن شد . نگاهي به سارا کردم . سارا شونه هاشو بالا انداخت .

به سوگند گفتم :باشه امضا و عکس هم تو يبرنامه هست ولي ما عکس نمي گيريم . حال اين برنامه ساعت چند هست ؟

سوگند گفت : از ساعت 11 است يه 5 ساعتي ميشه .

سارا گفت :5 ساعت ؟ يهو مي گفتن شب هم بمونين .

سوگند گفت : نه من گفتم از ساعت 11 اخه بايد کلي پشت در معطل بشيم .

سارا گفت : اين هم توي بليط نوشته ؟

سوگند گفت : نه ولي اگر يه کم فکر کني يه گروه معروف اسيايي بايد چقدر طرفدار داشته باشه . سارا چيزي نگفت . و فقط دهنش رو کج کرد .

گفتم : پس با اين حساب به برنامه گردش امروز نمي رسيم . من مي رم به اقاي هان بگم .

اقاي هان وقتي فهميد که ما بليط اون برنامه کذايي رو برديم بيشتر از ما ذوق زده شده و گفت : بايد خيلي جالب باشه . اونها يه گروه خيلي معروف هستن . من هميشه انها رو توي تلويزيون ديدم . ولي شما دارين اونها رواز نزديک ميبينين.

سعي کردم لبخند بزنم ولي فايده اي نداشت . گفتم : ميشه يه ماشين براي ما بگيرين .

سري تکون داد و گفت : حتما .بعد در حالي که سعي داشت گروه رو درو هم جمع کنه از هتل بيرون رفت .

.تو ي راه پله به سارا برخورد کردم و گفتم : چه عجب بالاخره رضايت دادي از سر ميز بلند شي

. سارا گفت : نه مثل اينکه شما خانوادگي نقشه ريختين اين سفر رو به من زهر کنين . چيه چرا اينجوري نگاهم مي کني ؟

گفتم : هيچي چشمم اين شکلي است .

سارا خنديد . وقتي وارد اتاق شدم سوگند وسط اتاق نشسته بود و کلي برگه دور و برش بود . به سمتش رفتم تا ببينم داره چي کار ميکنه . برگه ها رو جمع کرد . و گفت : بايد تا بعد از عيد تحويل استاد بدم .

بعد به من نگاه کرد و گفت : تا ساعت 10 بيشتر وقت نداري .

مي خواستم اعتراض کنم که صداي داد سارا باعث شد تا هردو به سمت اون برگرديم . سارا به صحفه گوشيش چشم دوخته بود و با عصبانيت گفت : به تو چه؟ اصلا عيد تو مبارک نباشه . اگر بدون شماره من رو کي به اين داده کاري به سرش بيارم که حاجي فيروز ازش شاه نامه بسازه .

بعد هم گوشي رو پرت کرد روي تخت و خودش هم روش خوابيد . سوگند با تعجب به من نگاه کرد . سرم رو تکون دادم و به سمت سارا رفتم و کنارش نشستم .سارا حسابي عصباني بود .

گفتم : دوباره چه خبراست ؟

سارا گفت : مثل اينکه اين سفر بايد به من زهر بشه .

بعد هم روي دستش چرخيد و به سوگند گفت : تو که روانشناسي مي خوني اگر بخواي از دست يه نفر خلاص شي چي کار مي کني؟

سوگند گفت : بستگي داره کي باشه .

سارا گفت : يه همکار .

سوگند گفت : خوب از اونجايي که با هم توي يه محل کار مي کنين نميشه برخورد بدي داشت خوب يه راه ميمونه بکشش کنار رو همه چيز رو براش توضيح بده .

سارا گفت : بدبختي اينجاست که هيچي حاليش نيست .

سوگند با شک به سارا نگاه کردوگفت : حالا اين کي هست ؟

سارا گفت : من راهنمايي خواستم کارگاه بازي نخواستم .

سوگند گفت : تا ندونم طرف مقابلت چه جور ادمي است نميتونم کاري بکنم تازه چون تو رو مي شناسم هم نمي تونم نظري بدم . بعدش اگر پاي دل درميان باشه که ديگه اصلا نمي دونم چي بايد بگم .

سارا موضوع رو عوض کرد و گفت : گفتي تا ساعت چند وقت داريم ؟

هرچي عقربه هاي ساعت به زمان موعود نزدذيک تر ميشد ضربان قلب من شديد تر مي شد . سعي مي کردم خودم رو اروم نشون بدم ولي مطمئن بودم که اصلا توي اين کار موفق نيستم چون سوگند با تعجب به من نگاه کردو گفت : چيه ؟ نگراني؟!!!

به سارا نگاه کردم . سارا گفت : اون سري که ما اونها رو ديديم يه بلاي سرشون اورديم که نگو بعدش هم در رفتيم . حالا داريم يه اين فکر مي کنيم اگر مچ ما رو بگيرن چي ميشه ؟

سوگند با تعجب گفت : چي کارکردين ؟

سارا گفت : هيچي . فقط خواهرت يه ليوان اب ميوه روي بلوز گرون جونگ مين خالي کرد و من هم يه لگد محکم توي پاش زدم .

سوگند گفت : شوخي مي کنين ؟

سارا گفت : نه جدي مي گم . حتي جونگ مين به خاطر اون لگد توي کنسرتشون لنگ مي زد . سوگند با چشم هايي که از حدقه بيرون زده بود به منو سارا نگاه مي کرد .

ساعت 10:30 دقيقه بود که از پله هاي هتل پايين اومديم سوگند واقعا خوش سليقه بود . لباس هايي که انتخاب کرده بود واقعا قشنگ بود سارا طبق هميشه موهاشو محکم ازپشت بسته بود يه کلاه بيسبال سرش گذاشته بود و کوله و کفش ورزشي هم دو يار صميمي اون بودن . من هم با همون تلي که سوگند برام خريده بود موهام رو از توي صورتم کنار زده بودم . اما سوگند موهاي لختش رو باز گذاشته بود . به سوگند نگاه کردم چقدر شبيه هم بوديم ولي در عين حال متفاوت . اون با موهاي مشکي و چشم هاي عسلي من هم با موهاي قهوه ايي و چشم ها ي مشکي . به قول سارا دو قلو هايي با 5 سال فاصله سني . از چهره سوگند کاملا معلوم بود که هيجان زده است .ولي من از ترس و اظطراب اب گلوم خشک شده بود . سوگند چند قدم جلو تر رفت . سارا کنارمن ايستاد و از توي کيفش يه کلاه بيرون اورد و روي سر من گذاشت و گفت : اگر قرار است کسي ما رو نشناسه بهتر تا انجايي که ممکنه صورتمون رو بپوشونيم .

بعد هم دو قدم به عقب برداشت و به من نگاه کرد و گفت : شايد بهتر بود مي ذاشتم همون تل روي سرت بمونه .

گفتم : چرا؟

گفت : من نمي فهم چطوري همه چيز به تو مياد . بعد هم به اسمون نگاه کرد

و گفت : اوسا کريم ما چاکرتيم ولي يه خورده در حق ما بي انصافي کردي.

خنديدم و با ارنج ضربه ارومي بهش زدم . گفت : مطمئن باش اتفاقي نمي افته.

گفتم :اميدورام .

20 دقيقه بعد جلوي محل اون همايش بوديم . وقتي از ماشين پياده شدم و چشمم به اون جمعيت افتاد جا خوردم . سارا هم با دهاني باز به به جمعيت نگاه مي کرد . اما بعد از چند لحظه خنديد و ضربه اي به من زد و گفت : کارمون راحت شد . پيدا کردن ما توي اين جمعيت مثل پيدا کردن سوزن توي انبار کاه است . تازه اين مال زماني است که اونها خبر داشته باشن ما اينجاييم .

حق با سارا بود اما من هنوز احساس نگراني ميکردم . سوگند جلوتر از ما توي صف ايستاده بود . توي دست هاي جمعيت که ايستاده بودن پلاکارت هايي بود که براي من فقط اسم گروه قابل تشخيص بود . سارا که خيالش راحت شده بود بين جمعيت ايستاده بود .

به سوگند گفت : بليط ها براي ساعت چند است ؟

سوگند گفت : ساعت 1 .

سارا نگاهي به ساعتش کردو گفت : الان 11:30 است چطوره بريم يه دوري بزنيم برگرديم.

گفتم : بهتره همينجا بمونيم .

سارا گفت : اخه 1:30 بمونيم اينجا چي کار کنم ؟

گفتم :کاري که بقيه انجام مي دن .

گفت: اها يعني بقيه رو هل بدم و پلاکارت دستم بگيرم و تشويق کنم يا مثل تو چهره نگران به خودم بگيرم و مثل يه شبح رنگم هم پريده باشه.

گفتم :واقعا رنگم پريده ؟

گفت : يه نگاه به اطرافت بنداز نمي بيني خلوت است . همه فکر کردن يه شبح اومده اينجا .کلاه رو بيشتر روي صورتم کشيدم .

سارا گفت : کار ازاين حرفها گذشته شناسايي شدي.

بعدش به سوگند چيزي گفت و دست من رو کشيد .

گفتم :کجا؟

گفت : بريم روي اون سکو بشينيم .

گفتم : سوگند چي ميشه؟

گفت : مگه بچه است . بعدش هم جاي ما رو ميدونه بهش گفتم .

منو روي سکو نشوند و از توي کيفش يه بطري اب و يه بسته بسکويت بيرون اورد و به من داد و گفت : سعي کن بخوريش .

به بسکويت توي دستم نگاه کردم . سارا گفت : براي سوگند هم برداشتم . خيالت راحت اين سهم تو است بخورش .

وقتي ديد هنوز دارم به بسکويت نگاه ميکنم .

يه گاز بهش زد و گفت : ديدي سمي نيست بخورش .

گاز به بسکويت زدم . مثل اين بود که دارم سنگ مي خورم . بسکويت توي گلوم گير کرد . داشتم خفه مي شدم .

سارا چند با ر پشتم زد و گفت : اروم بخور .

بعد بطري اب رو دستم داد . چند قلوپ اب خوردم . سارا حرفي نزد و فقط نگاهم کرد . 1 ساعت بعد بدون اينکه حرفي بزنم همونجا نشستم . هرچي به زمانم باز شدن در ها نزديک تر ميشديم

هم به ازدحام جمعيت افزوده مي شد هم به شوق و اشتياقشون . سارا تمام اين مدت رو تو ي مسير فاصله بين من و سوگند در رفت و امد بود .

اخر سر هم خسته شد و نشست و گفت : خسته شدم .

بعد هم نگاهي به من کردو گفت : شما که جاتون راحت است . کم و کسري نداري؟

گفتم : من که بهت گفتم يه جا بمون .

گفت : شرمنده خواهرم توي صف بود بايد حواسم بهش باشه نيست مسئوليتش با من است .

گفتم : فقط يه نفر بايد هواسش به تو باشه . بعد تو رفتي هواست به سوگند باشه .

به سوگند نگاه کردم که با اون لباس کرمي از بين جمعيت قابل تشخيص بود . گه گاهي بين جمعيت گم مي شد ولي دوباره با موج بعدي جمعيت پيداش مي شد .

سارا گفت : اروم باش . هيچ اتفاقي نمي افته . من مطمئنم .

ساکت بودم . اما چيزي به ذهنم رسيد .

رو به سارا کردم و گفتم : سوگند خيلي شبيه من است؟

سارا نگاهي به من کرد و گفت : شايد يه تفاوت هايي با هم داشته باشين ولي درکل خيلي شبيه هم هستين . به راحتي ميشه گفت شما خواهرين مثل دوقلو ها شبيه ... اما دامه نداد .

تازه متوجه منظور من شده بود . با تعجب به من نگاه کرد و گفت : يعني مي گي...

گفتم : کافيه سوگند بره امضا بگيره و اسم فاميلش رو هم بگه تا براش بنويسن .

سارا گفت : نه نمي فهمن . بعد به سمت سوگند نگاه کردو گفت :يعني ميفهمن ؟ بلند شد و گفت : بايد جلوي سوگند رو بگيريم .

اما همون لحظه صداي جيغ جمعيت بلند شد . سوگند از بين جمعيت دستش رو تکون مي داد و از ما خواست تا به سمت اون بريم .

سارا دست من رو کشيد و از بين جمعيت رد کرد . سوگند بليط ها رو به دست ما داد و بين موج جمعيت گم شد . جمعيت اون رو به سمت در ورودي مي برد . سارا مثل يه موج شکن منو دنبال خودش کشيد و از پشت لباس سوگند رو گرفت . وارد سالن شديم .

سارا سوگند رو ول کرد و گفت : ديگه نيازي به فشار قبر ندارم .

سوگند از روي شماره بليط ها صندلي ها رو پيدا کرد . رديف وسط بوديم . و وسط سالن . احساس دل پيچه کردم . دوباره همون سحر سفر قبل شده بودم . پر از اظطراب و ترس . اخرين باري که گروه رو ديده بودم به ياد اوردم اخرين حرفي که زده بودم (( ديگه هيچوقت نمي خوام ببينمتون))صداي خودم توي گوشم مي پچيد .

چراغها خاموش شد . سارا گفت : برقها رفت . سينما تعطيل است برگرديم .

اما همون لحظه چراغهاي صحنه روشن شد صداي جيغ جمعيت بلند شد . مثل اين بود که بدون حفاظ گوش پشت يه جت ايستاده باشي .

اونها با هم يک صدا گروه رو تشويق مي کردن . پسر ها روي صندلي هاي پايه بلندي نشسته بودن .و اهنگي رو اجرا مي کردن .

خودم رو پايين تر کشيدم و بين صندلي ها قايم کردم . کلاهم رو هم پايين تر کشيدم . سارا کنار گوش من گفت : اونها حتي اگر تلسکوپ هم داشته باشن نمي تونن ما رو ببينن .

به سارا نگاه کردم .سعي داشت خودش رو اروم نشون بده اما چشم هاش چيز ديگه اي مي گفت .به سوگند نگاه کردم . اون توي دنياي خودش بود اهنگ رو با اونها بلند بلند مي خوند .

به صحنه نگاه کردم . از اين جا هم به راحتي مي شد هيون رو تشخيص داد . جونگ مين مثل هميشه لبخند مي زد هيونگ هم اماده بود تا گريه کنه . کيو مثل هميشه جو گير شده بود و از روي صندلي بلندشده بود و ايستاده بود و با احساس تمام اهنگ رو اجرا مي کرد . يونگ سنگ هم کنار کيو ايستاده بود و چشم هاشو بسته بود . تغييري نکرده بودن . هنوز همون 5 نفري بودن که من ميشناختم .

به خودم تشر زدم . اما نميتونستم چشم از هيون بردارم . اهنگ تموم شد ولي تشويق هاي جمعيت ادامه داشت . پسر ها از روي صندلي ها بلند شدن و براي جمعيت دست تکون دادن من خيلي کم متوجه مي شدم اونها چي مي گن ولي از روي عکس العمل جمعيت مي شد حدس زد که هرکسي چي گفته .

گذر زمان رو حس نمي کردم . تمام حواسم به هيون بود . تک تک جمله هايي رو که به هم گفته بوديم . تک تک موقعيت هايي رو که توش گير کرده بوديم رو به خاطر مي اوردم مثل اين بود که همه اون اتفاقات داشتن جلوي چشمم رژه مي رفتن . به خودم گفتم : اين اخرين بار است . سهم تو فقط همين است . پس همين جا تمومش کن . با گفتن اين حرف نا خوداگاه اشکي از گوشه چشمم لغزيد .

به سرعت اون رو پاک کردم و به سارا و سوگند نگاه کردم .سارا با اخم به صحنه خيره شده بود . معلوم بود اگر ميتونست همون لحظه سر از تن جونگ مين جدا مي کرد . به اين فکر کردم که سارا با هر شخصيتي کنار مياد اما چرا نمي تونه با جونگ مين بسازه .

سوگند تمام حواسش به صحنه بود حتي پلک هم نمي زد .

دوباره به صحنه نگاه کردم .پسرها به سمت اون پارچه بزرگي که وسط صحنه بود رفتن . يه چيزي زير پارچه بود جونگ مين حرفي زد ودوباره صداي جمعيت به هوا رفت . کيو به سمت پارچه رفت و با يه حرکت نمادين سعي کرد پارچه رو بکشه اما اين کار رو نکرد . يونگ سنگ هم حرکت کيو رو تکرار کرد . اما وقتي هيونگ به سمت پارچه رفت جونگ مين پيش دستي کرد وپارچه رو محکم کشيد .

صداي خنده و جيغ جمعيت بلند شد . زير پارچه يه گردونه بزرگ بود که شماره هايي روي ا ون نوشته شده بود . پسرها هر کدوم چيزي گفتن و گردونه رو چرخوندن . فرياد شوق جمعيت کر کننده بود .خيلي ها زا روي صندلي ها بلند شده بودن و ايستاده بودن .

سوگند با ذوق گفت : مي خوان از بين بليط ها قرعه بکشن .

سارا گفت : براي چي؟ جايزه ميدن ؟

سوگند گفت : نه هرکسي برنده بشه مي ره روي صحنه .

هربار شماره اي خونده مي شد و اه از نهاد جمعيت به هوا مي رفت و يه نفر از بين جمعيت بلند ميشد و خودش رو به صحنه مي رسوند . شماره اخر بود .

جونگ مين شماره رو خوند . سوگند به بليطش نگاه کرد اما ناگهان رو به سارا کرد و گفت : شماره بليط تو است .

سارا با تعجب نگاهي به سوگند کرد. سوگند دوباره گفت : شماره بليط تو است .

سارا فقط به سوگند نگاه مي کرد . سوگند دستش رو جلوي سارا دراز کرد و گفت :بليطت رو بده به من .

سارا گفت : بليط رو دور انداختم .

سوگند گفت : چي کار کردي؟

سارا گفت : فکر کردم ديگه لازم نداريشم . انداختمش دور .

سوگند با دهاني باز به سارا نگاه مي کرد . جونگ مين شماره ديگه اي رو اعلام کرد . سوگند محکم به صندليش تکيه داد و به اخرين نفري که روي صحنه رفته بود نگاه کرد . نگاهي به سارا کردم چيزي تو ي دستش بود که داشت ريز ريز مي کرد. مي تونستم حدس بزنم چي است . دليل اين کارش رو هم مي دونستم .

پسر ها به دختر هاي روي صحنه گل دادن . جونگ مين حتي اخرين نفر رو هم بغل کرد . به سوگند نگاه کردم حسابي کفري بود . سارا هم ساکت بود و به صحنه چشم دوخته بود . بالاخره پسر ها خداحافظي کردن و رفتن .ولي صداي تشويق جمعيت پايان نداشت .

سوگند به سرعت از سر جاش بلند شد و گفت بيرون کنار همون سکو شما رو مي بينم .

جمعيت بين ما و سوگند فاصله انداخت . سارا بلافاصله ازسر جاش بلندش و دنبال سوگند رفت . من هم همين کار رو انجام دادم مثل اين بود که سوگند اب شده باشه . با نگراني به سارا نگاه کردم و گفتم : اين بچه کجا رفت ؟

سارا هم در حالي که به اطراف نگاه مي کرد گفت : نمي دونم .

گم شدن سوگند از يه طرف و نگراني ما که مبادا پسر ها ما رو ببينن از يه سمت ديگه باعث مي شد نتونم درست فکرکنم .

سارا گفت شايد هنوز بيرون نيومده .

با اين حرف به سمت در شيشه اي برگشتيم .

سارا از پشت شيشه به داخل سالن نگاه کرد و گفت : انهاش اونجاست .

سوگند به همراه جمعيت زيادي هنوز توي سالن بود . از پشت شيشه به سوگند نگاه کردم خيالم راحت شد . اما اين ارامش چند لحظه بيشتر طول نکشيد چون در کناري بازشد گروه وارد سالن شد. اطراف پسرها چند باديگارد بود که از نزديک شدن جمعيت جلوگيري مي کردن . سارا با ديدن اين صحنه بدون اينکه منتظر من باشه به سمت در ورودي يورش برد . دوتا نگهبان سعي داشتن تا جلوي ما دوتا رو که سعي داشتيم به داخل برگرديم .

جمعيت وقتي کودتاي ما دو تا رو ديد به سمت در ورودي يورش برد و فشار جمعيت زياد شد و ديگه کاري از دست اون دو تا نگهبان بر نمي اومد . من تمام حواسم به سوگند بود که به گروه پسر ها رسيده بود . ديگه طاقت نيا وردم . با صدا ي بلند سوگند رو صدا زدم .

از طرفي به خاطر فشار جمعيت احساس خفگي مي کردم . هيون سرش پايين بود امضا مي کرد . در واقع همه پسرها توي همون موقعيت بودن . سوگند چيزي رو دست هيون داد .هيون همونطور سرش پايين بود .

اما ناگهان با تعجب سرش رو بالا اورد و به سوگند نگاه کرد . کم کم پسر ها هم سرشون رو بالا اوردن و به سوگند نگاه کردن .

ديگه طاقت ايستادن نداشتم . سارا سعي کرد تا من رو از بين فشار جمعيت بيرون بکشه هنوز 10 قدم با سوگند فاصله داشتم .

نميتونستم بفهم چي دارن ميگن . هيچي نمي فهميدم به اون منظره خيره شده بودم . از يه طرف فشار جمعيت و از طرف ديگه شوک اتفاقي که افتاده بود باعث شد تا موج جمعيت من رو به سوگند نزديک تر کنه .

الان ديگه فقط 5 قدم با سوگند فاصله داشتم . به خودم اومدم و سعي کردم برگردم . اما يه نفر به کمال بي رحمي به من تنه زد و من رو هل داد . شايد فکرکرد با اين کار فاصله بين خودش و گروه رو کم تر ميکنه اول کمي تلو تلو خوردم اما بعدش نفهميدم پام به چي گرفت و نقش زمين شدم .تنها کاري که کردم اين بود که با دستم سرم رو محافظت کنم .

دستي من رو از زمين بلند کرد . نگاه کردم سوگند بود که با تعجب به من خيره شده بود .

بلافاصله پرسيد :خوبي؟

جوابي ندادم . صدايي از پشت سرم گفت : بهتره بيشتر مواظب باشي .

بلافاصله از سرجام بلند شدم و به سمت در خروجي دويدم . اون صدا هنوز توي گوشم بود . با برخورد هواي تازه به صورتم ايستادم .

سارا و سوگند پشت سر من ايستاده بودن و نفس نفس مي زدن . نميدونستم چه احساسي دارم . نارحتي – عصبانيت- دلهره – ولي هرچي که بود تمام قدرتم از بين بره .

سوگند بلافاصله اولين ماشين رو گرفت و منو کنارخودش نشوند . سارا هم سوار شد . کارتش رو به راننده نشون داد . راننده نگاهي به کارت انداخت و راه افتاد .سوگند سعي کرد تا لباس هاي خاکي منو تميز کنه .

درهمون حال هم گفت : من که گفتم بيرون بمونين ؟ چرا برگشتين؟

به سوگند نگاه کردم . نميدونستم چه حالي داشتم اما هرچي که بود باعث شد تا اون ساکت بشه . سارا کاردش مي زدن خونش بيرون مي اومد . از عصبانيت سرخ شده بود . و هر لحظه ممکن بود اين اتشفشان فوران کنه .به محض رسيدن به هتل به اتاقمون برگشتم و روي تخت نشستم . حالا توي پام احساس درد و سوزش ميکردم . به پام نگاه کردم . شلوارم پاره شده بود و زانوم زخمي شده بود و کف دستم خراش برداشته بود .

لباسم خاکي بود . وسايلم رو بداشتم و بدون اينکه حرفي بزنم رفتم تا دوش بگيرم . وقتي دستم رو زير اب گم گرفتم . احساس سوزش توي بدنم پيچيد جاي خارش هاي روي بدنم مي سوخت ولي بدتر از اون اتفاقي بود که افتاده بود .

سعي کردم به روي خودم نيارم . وقتي از حموم بيرون اومدم . سارا و سوگند هر کدوم يه سمت اتاق نشسته بودن . معلوم بود که دعوا کردن . سوگند روي تختش نشسته بود و با انگشتهاش بازي مي کرد . سارا هم روي تختش نشسته بود وبه صحفه خاموش گوشيش چشم دوخته بود .

با خودم گفتم : هر اتفاقي هم افتاده باشه ارزش خراب شدن اين سفر رو نداره . براي اينکه بحث رو عوض کنم رو به سوگند کردم و

گفتم : حالا بيار اون امضا رو ببينم .

سوگند به من نگاه کرد . کنارش نشستم . سوگند جعبه cd رو دست من داد .

هيون براي سوگند امضا کرده بود اما اسمش رو نصفه نوشته بود خنديدم و

گفتم : بي سواد اسمت رو هم نصفه نوشته . راستي اين cd رو کي خريدي ؟

سارا گفت : همون موقعي که شما به تخت سلطنت تکيه زده بودي اين پادوي بيچاره رو پي کار مي فرستادي از بازار سياه کنار مرکز تئاتر خريد .

سوگند گفت : ارزشش رو داشت .

سارا گفت : اون عيديت بود ها . دوباره نگي عيدي من کو .

به سوگند نگاه کردم . نيشش باز بود .

خنديدم و گفتم : خوشم اومد . الا حق که خواهر مني .

سارا از سر جاش بلند شد و گفت : خو ب مي گفتين از اول منو شکل عابر بانکي مي بيني . گفت : پس بزار روشن کنم برات موضوع رو . اين بانک تا 14 فروردين تعطيل است .

بعد هم به سمت کشو رفت و کاغذي رو بيرون کشيد و چيزي روي اون نوشت و برگشت و کاغذ رو جلوش گرفت .

با خوندن اون نوشته از خنده منفجر شدم . روي اون نوشته بود (( اين عابر بانک تا اطلاع ثانوي تعطيل است حتي براي شما دوست عزيز))

سر مي زشام سوگند گفت : فردا عصر براي ماکائو حرکت داريم .

راست مي گفت . 5 روز اينده رو ماکائو بوديم . با اين فکر که حتي اگر هيون من رو هم شناخته بود نميتونست من رو پيدا کنه به اتاق برگشتم و خوابيدم . 

سوگند مثل هر روز برنامه بيدار کردن سارا رو به عهده گرفته بود .و بالاي سر سارا ايستاده بود يک نفس سارا رو صدا مي زد . اخر سر هم سارا سرش رو از زير پتو اورد بيرون و يه ضربه محم تو ي پاي سوگند زد و گفت : فکر کنم نوار گير کرده جا افتاد.

سوگند دست بردار نبود . دوباره اسم سارا رو صدا زد . سارا از سر جاش بلندشد و گفت : نه مثل اينکه سوزن شکونده بايد يکي تو سر اين راديو پيام بزنم .

سوگند به سمت در دويد ولي سرعت عمل سارا و نشونه گيري دقيق اون باعث شد درست در استانه دربالشت محکم به سر سوگند بر خورد کنه . سوگند بالشت رو برداشت و به سارا نگاه کرد وسارا سر جاش نشسته بود و موهاش تو ي صورتش ريخته بود . سوگند با همون بالشت به سمت سارا برگشت . ميتونستم مابقي حوادث رو حدس بزنم . ورزش صبح گاهي سارا و سوگند شروع شده بود .

به خاطر اون نرمش صبحگاهي دير به رستوران رسيديم و تقريبا همه ميز ها پر بود .به جز ميز گوشه سالن که يه نفر نشسته بود و روزنامه مي خوند . سارا به سمت ميز اشاره کرد و خودش زودترسر ميز نشست . سوگند برنامه رو جلوش گذاشته بود و سبک سنگين ميکرد که قبل از پرواز مي تونه دو سه تا بازار ديگه رو هم ببينه يا نه . سارا هم سرش رو روي ميز گذاشته بود . و به سوگند نگاه کرد و گفت :عجب زوري داري ؟ بچه بودي مامانت چي بهت داده بخوري؟

سوگند گفت :هيچي .

گفتم : اون خودش اينقدر زرنگ بود که هميشه حق من رو هم مي خورد .

. سارا گفت : حالا مي فهم چرا باهاش مخالفت نمي کني .

گفتم : به هرحال جون عزيز است .

سارا خنديد و سرش رو از روي ميز برداشت . گارسون صبحونه ما رو روي ميز چيد و کنار اون هم يه پاکت روي ميز گذاشت . سارا نگاهي به پاکت انداخت رو به گارسون کرد و پرسيد: اين چيه؟

اما گارسون بودن اينکه جوابي بده رفت .

سوگند گفت : به خودت زحمت نده . انگليسي نمي فهمه .

سارا گفت : قوربون دستت ننه فکر کنم جريمه اون بالش هايي که نفله کرديم .خودت برو اطلاعات براشون توضيح بده . من پاي رفتن ندارم .

سوگند نگاهي به پاکت انداخت و گفت : ولي ننه من هم دستم درد ميکنه و تو ي جيبم نميره .

سارا گفت : باشه جهنم ضرر . من که زبون اين جماعت سرم نميشه . بيا برو ببين اين پاکت چيه . سوگند از سر ميز بلند شد و به سمت اطلاعات رفت . من و سارا هم با نگاه مسير اون رو دنبال کرديم . به نظر مي اومد سوگند با همون کره اي دست و پا شکسته اي که بلد بود کارش رو راه انداخته بود . چون سريع برگشت و سر جاش نشست و به پاکت خيره شد.

سارا گفت : عجب مترجمي . چه سريع کارت راه افتاد .

سوگند گفت : اين يارو انگليسي بلد بود .

سارا گفت : جدا؟ ما رو باش که اينجا کلي ذوق کرديم . حالا اين پاکت چيه؟ چرا دوباره برش گردوندي ؟

سوگند پاکت رو زير رو کرد و اون رو جلوي نور گرفت و گفت : ميگه اين پاکت مال ماست.

سارا با تعجب نگاهي به پاکت انداخت و اون رو از دست سوگند گرفت و گفت : بده ببينم چقدر جريمه شديم . بابا صد رحمت به اون تايلندي ها منو اين همشيره جنابعالي کلي بالش نفله کرديم اصلا به رو هم نياوردن ولي اينها ... اما ادامه نداد . و با تعجب به من نگاه کرد.

گفتم : يعني اينقدر مبلغش زياد است .

سارا يادداشت توي پاکت رو به من داد . نگاهي به يادداشت انداختم . يه دست خط بد انگليسي بود که نوشته بود : اميدوارم زياد اسيب نديده باشي . مواظب خودت باش . p.s: هنوز دونده خوبي هستي .

اون دست خط رو به خوبي مي شناختم . احساس سرما مي کردم . دستهام رو محکم گرفته بودم تا از لرزش شون جلو گيري کنم . سارا به اطراف نگاه ميکرد .

سوگند به يادداشت نگاه کرد و پرسيد: اين از طرف کيه؟

سارا بلافاصله گفت : ا زطرف اقاي هان بايد باشه .

سوگند گفت : ولي اون که نميدونه چه اتفاقي افتاده .

سارا گفت : حتما موقع برگشتن ما رو ديده . با اون سر و ضع سحر و سرعت رفتنش . هرکسي بود مي فهميد چه اتفاقي افتاده .

به اطراف نگاه مي کردم . احساس مي کردم توي تله افتادم و هيچ راه فراري ندارم . فکر مي کردم الان است که صاحب اون دست خط از پشت يکي از اون ميزها بلند بشه و به سمت ما بياد .به سارا نگاه کردم .

يادداشت رو از سوگند گرفت و مچاله کرد و روي ميز انداخت و گفت : قهوه ات رو بخور سرد شد . خودش فنجون قهوه اش رو برداشت و يه قلوپ از اون رو سر کشيد اما همون لحظه هرچي که توي دهانش بود رو روي طرف مقابلش ريخت .

به سارا نگاه کردم که مثل يه مجسمه به شبح مقابلش خيره شده بود . به اون شبح نگاه کردم .نفسم بند اومد . به سرعت از سر ميز بلند شدم اما حرکت سريع من باعث شد تا فنجون قهوه من روي ميز وارو بشه . سوگند با ديدن اون فردي که من و سارا رو به اين روز انداخته بود جيغ کوتاهي کشيد اما بلافاصله دستش رو جلوي دهانش گذاشت .

جونگ مين روبروي ما نشسته بود سعي داشت با همون روزنامه اي که تا چند دقيقه قبل سنگرش بود جلوي اون سيل قهوه اي که روي ميز راه افتاده بود رو بگيره . سوگند زودتر از ما به خودش اومده بود با يه دستمال به کمک جونگ مين رفته بود . و سعي داشت تا مابقي قهوه رو پاک کنه .

جونگ مين به سارا نگاه کرد و با همون لبخند هميشگي گفت : عجب استقبالي . فکرکردم دلت برام تنگ شده باشه ولي نه تا اين حد . بعد چشمش رو تنگ کرد و گفت : نکنه تلافي اون سري رو در مياري ؟

اما سارا همونطور به جونگ مين نگاه مي کرد . و مثل ماهي دهانش رو باز و بسته مي کرد ولي صداي از دهانش بيرون نمي اومد . به سرعت به اطرف نگاه کردم .هر لحظه منتظر بودم تا سر و کله بقيه هم پيدا بشه .

جونگ مين همونطور که به من نگاه مي کرد گفت : فقط من اومدم کسي نميدونه من اينجام .

سرم رو پايين انداختم . از اين بدتر نمي شد . يعني جونگ مين فهميده بود من دنبا کي ميگردم ؟ سارا که به خودش اومده بود با اين حرف جونگ مين گفت : بي خود کردي که تو يکي هم اومدي . مثل عذاب الهي نازل شده تازه اعلام هم ميکنه که تنها اومده . زلزله 10 ريشتري .

جونگ مين از حرف هاي سارا سر در نياورد ولي اونها رو به حساب دلتنگي سارا گذاشت و گفت: اتفاقا من هم دلم برات خيلي تنگ شده بود .

سارا چپ چپ به جونگ مين نگاه کرد و گفت : به جان خودش اين فارسي مي فهمه .

سوگند که به اون دوتا خيره شده بود گفت : شما که گفتين همديگر و نميشناسين پس چي شد؟

جونگ مين به سوگند نگاه کرد و گفت : ديروز نشد بگم ما دوست هاي قديمي هستيم . بعد به سارا نگاه کرد و گفت : دوست ها ي خوب قديمي .

سارا گفت : ما رو از کجا پيدا کردي؟ نکنه باز هم کارت جا گذاشتيم .

جونگ مين به سوگند نگاه کرد. من و سارا هر دو به سوگند نگاه کرديم . سوگند از هيچ چيز خبر نداشت و معني نگاه هاي عصباني من و سارا رو درک نمي کرد .

گفتم : گفتي تنهايي . پس اين يادداشت از کجا اومده؟

جونگ مين با تعجب به من نگاه کرد و گفت : کدوم يادداشت ؟

سارا کاغذ مچاله شده رو جلوي جونگ مين انداخت . جونگ مين يادداشت رو برداشت و اون رو خوند و بعد هم با خنده گفت : چه جالب . فکر کردم من از همه سريعتر بودم .

بعد گفت : البته با کمک اين خانوم چندان هم سخت نبود .

با اين حرف به سوگند اشاره کرد . بعد هم به اطراف نگاه کرد . معلوم شد اون هم توقع داره که اعضاي گروه سر و کله شون پيدا بشه . وقتي چيزي دستگيرش نشد .گوشيش رو بيرون اورد و شماره گرفت . چند دقيقه بعد اهنگ زنگ يک گوشي همراه از ميز بغل شنيده شد . به سرعت از سر جام بلند شدم و سراغ اون ميز رفتم . يه اقايي با خيال راحت مشغول خوردن صبحونه بود به گوشيش که داشت خودش رو خفه مي کرد اهميت نمي داد .

به جونگ مين نگاه کردم که داشت با گوشيش حرف مي زد . سر جام برگشتم . از اين فکر که بايد اون هم اومده باشه از دست خودم عصباني بودم . بيشتر از عکس العملي که موقع شنيدن صداي زنگ تلفن انجام داده بودم از دست خودم عصباني بودم .سارا عصباني بود و به جونگ مين خيره شده بود . جونگ مين با خيال راحت بشقاب سارا رو جلو کشيد و مشغول شد .

سارا از سر جاش بلند شد و بشقاب رو برداشت و گفت : اين بار ديگه نه . ديگه توي گروه ما نيستي که مجبور باشم اين رفتارت رو تحمل کنم .

جونگ مين گفت : اره . راست ميگي . بعد در حالي که برق شيطنت توي چشمهاش موج مي زد گفت : نظرت چيه دوبراه با هم هم گروه بشيم .

همين پيشنهاد کافي بود تا سارا رو اتيشي تر کنه . با تمام قوا سعي داشت جلوي اينکه صداش رو بلند تر از حد طبيعي ببره بگيره ولي معلوم بود سخت بود . سارا از بين دندونهاش که به هم فشار مي داد گفت : همون يک بار کافي بود . بعدش به فارسي ادامه داد : هنوز به خاطر همون يه بار دارم تقاص پس مي دم .

جونگ مين گفت : هنوز اين عادت رو ترک نکردي؟ حرکت قشنگي نيست توي جمع به زبوني حرف بزني که يه نفر ديگه نمي فهمه .

سارا گفت : اون يه نفر ميتونه نمونه . وقتي بدون دعوت جايي بري نبايد توقع استقبال رو هم داشته باشي .

سوگند به جونگ مين و سارا که با هم کل انداخته بودن نگاه مي کرد . دوباره به روزهاي گذشته برگشته بوديم . انگار زمان نگذشته بود يا اينکه داشتم يه فيلم رو دوباره مي ديدم .

سوگند به من نزديک شد و گفت : نگفته بودي اينقدر با هم خوب هستين.

گفتم : تازه کجاش رو ديد ي هنوز حرکات رزمي سارا مونده .

اما دوباره يادم اومد که سوگند چه دسته گلي اب داد و اينکه جونگ مين چطور ما رو پيدا کرده . با اخم به سوگند نگاه کردم و گفتم : کي بهت گفت ادرس ما رو به اينها بدي؟ اصلا به چه اجازه اي از ما جدا شدي ؟

سوگند گفت : من که خبر نداشتم .

گفتم : براي چي به چند تا پسر ادرس هتل ما رو دادي؟ بذار برگرديم .

بحث بين من و سوگند بالا گرفته بود . حالا جونگ مين و سارا ساکت شده بودن و به ما نگاه مي کردن .

سارا وسط بحث ما پريد و گفت : جلوي مردم زشته .

بعد رو به سوگند کرد و پرسيد: کي ادرس ما رو از تو پرسيد؟

سوگند به جونگ مين نگاه کرد . جونگ مين از اين وضع سر در نمي اورد بنابراين از فرصت استفاده کرد و دوباره بشقاب سارا رو برداشت و مشغول خوردن محتويات داخل بشقاب شد . سارا متوجه جونگ مين نشد و تمام حواسش به جواب سوگند بود .

سارا گفت : بگو ببينم اينها از کجا فهميدن ما کجايم ؟

سوگند گفت :موقعي که رفتم امضا بگيرم وقتي اسم فاميلم رو گفتم هيون به من نگاه کرد و پرسيد که من ايراني هستم من هم جوابش رو دادم .کيو هم پرسيد مگه توي ايران ما رو ميشناسن . من هم گفتم اره اتفاقا کلي هم طرفدار دارين . اونوقت جونگ مين پرسيد شما توي کدوم هتل هستين من هم اسم هتل رو گفتم بعدش هم که سحر زمين خورد وادامه ماجرا .

جونگ مين که از بين حرف هاي سوگند فقط اسامي رو فهميده بود گفت : اگر سوالي داري خوب چرا از من نميپرسي. بعد هم اخرين تيکه کيک رو توي دهانش گذاشت .

سارا به سمت جونگ مين برگشت و با ديدن بشقاب خالي خودش جلوي جونگ مين و اخرين تکه کيکي که توي دهان اون ناپديد مي شد . گفت : اگر سير شدي ديگه مي توني بري . فقط يه لطفي کن . ديگه برنگرد .

جونگ مين به سارا نگاه کرد . اما اين وسط يه چيزي عجيب بود . رو به جونگ مين کردم و پرسيدم : شما از کجا فهميدين که سوگند ... اما ادامه ندادم .

جونگ مين سوال من رو ادامه داد و گفت : که خواهر تو است .

سرم رو تکون دادم .

جونگ مين گفت : اگر خودت نمي اومدي از روي شباهتش معلوم بود که خواهر تو است . مگر اينکه توي کشور شما همه دختر ها اينقدر شبيه هم باشن که با ديدن دوستت اين محال است .

سارا به جونگ مين چشم دوخته بود و مثل شيري بود که هر لحظه منتظر است تا گلوي شکارش رو از هم بدره . خيلي سعي کرد تا اروم باشه .

به جونگ مين گفت : شما که هنوز نشستي . کيک هم تموم شد بهتر است بري و ديگه برنگردي.

جونگ مين لبخندي زد و گفت : اين يه جور ابراز علاقه است . منظورت اينه که بمونم؟

سارا گفت : من از اون دخترهايي نيستم که روي صحنه اوردي . فکر مي کنم تا به حال منو شناخته باشي . من به حرفي که مي زنم عمل مي کنم .

جونگ مين به سارا نگاه کرد و گفت : چه جالب . ولي يه نفر چند وقت پيش گفت ديگه نمي خواد منو ببينه ولي با کما تعجب تمام جزئيات fan meeting من رو مي دونه . بعد با نيش باز ادامه داد: شايد هم از اين ناراحتي که تو جاي اون دختر ها نبودي.

سارا از عصبانيت قرمز شده بود . سارا گفت : اين پسره کمرش مي خواره . شيطونه ميگه همچين بزنمش که قابل شناسايي هم نباشه .

رو به جونگ مين کردم و گفتم : بهتر است قبل از اينکه کسي تو و بشناسه بري. تو که ما رو ميشناسي با اين حافظه اي که داري مطمئنم که يادت نرفته ما چه کارهايي ازمون بر مياد .

سوگند ناگهان وسط حرف من پريد و گفت : اون خودش نخواست بياد .

جونگ مين به سوگند نگاه کرد . سوگند گفت : اون شماره اي که خوندي مال سارا بود . هموني که جواب نداد .

سارا با عصبانيت به سمت سوگند برگشت . جونگ مين به سوگند نگاه مي کرد که با لبخند بهش خيره شده بود . جونگ مين به سارا نگاه کرد که با خشم هرچه تمام تر به سوگند نگاه مي کرد .

و گفت : واقعا اون شماره تو بود .

سارا جواب جونگ مين رو نداد در عوض به سوگند گفت : تو به اندازه کافي دسته گل اب دادي بهتر است همين الان برگردي به اتاقت .

سوگند سرش رو پايين انداخت از سر جاش بلند شد اما لحظه اخر دستش به فنجون قهوه خورد فنجون قهوه تمامش روي لباس جونگ مين که کنار اون نشسته بود خالي شد . هرچند قهوه سرد بود ولي عکس العمل جونگ مين و اون لکه وحشتناک روي لباسش باعث شد تا سارا بلند بخنده . جونگ مين به پيراهنش نگاه مي کرد .

سارا همونطورکه مي خنديد گفت : مثل اينکه شما خانوادگي با لباس هاي جونگ مين دشمني دارين . فکر کنم اين سري 200000هزار دلار غرامت بخواد .

سوگند بلافاصله دستمالي رو از روي ميز برداشت تا با اون پيراهن جونگ مين رو تميز کنه . جونگ مين جلوي سوگند رو گرفت و به سمت دستشويي رفت تا فکري به حال بلوزش کنه . سارا هنوز مشغول خنديدن بود . به محض اينکه جونگ مين دور شد .

سوگند لبخندي زد و گفت : بهتر است تا برنگشته بريم .

سارا به سوگند نگاه کرد و گفت : تو عمدي اون کار رو کردي؟

سوگند حرفي نزد . اما لبخندي که روي لبش بود جواب سارا رو داد .

سارا گفت : تو خيلي ترسناکي . من اصلا به ذهنم هم خطور نکرد که تو عمدي اون کار رو انجام داده باشي .

سوگند گفت : جاي اينکه وقت رو هدر بدين بهتر زودتر بريم تا برنگشته .

نزديک راه پله ها به اقاي هان برخورد کرديم . جلوي ما رو گرفت و گفت : امروز بعد از ظهر ساعت 2 ميريم فرودگاه بهتر است اماده باشين .

سارا گفت :اخه اين ماکائو چرا فقط 5 روز است . نميشه تا اخرش همونجا بمونيم ؟

اقاي هان گفت : تا همينجا هم کلي براي هتل دردسر داشتيم . الان فصلي که اونجا پر از توريست است .

سارا مي خواست سوال ديگه اي بپرسه اما با اشاره سوگند که به سمت مقابلش نگاه ميکرد ا ز اين کار منصرف شد . و بالافاصله از پله ها بالا رفت . به روبرو نگاه کردم . جونگ مين در حالي که داشت با دستمال بلوزش رو خشک مي کرد به سمت ميز بر مي گشت . با ديدن اين صحنه به سرعت از پله ها بالا رفتم . وقتي به اتاق برگشتم . سارا با عصبانيت طول و عرض اتاق رو طي مي کرد و زير لب غر مي زد . سوگند روي تخت نشسته بود و به سارا نگاه مي کرد .

سارا به من نگاه کرد و گفت : فقط همين رو کم داشتيم . ديگه محال است از دستش خلاص شيم .

کنار سوگند نشستم . نگران بودم . حق با سارا بود . نمي تونستم فکرم رو مترکز کنم . هيچ راهي به ذهنم نمي رسيد . مغزم کار نمي کرد .

سوگند گفت : حالا کسي هست به من بگه اينجا چه خبر است ؟ شما که گفتين همديگر و به اين خوبي نميشناسين و با هم دشمن هستين . گفتين اگر دست اونها به شما برسه کارتون تموم است .

سارا گفت : به لطف بعضي ها همين الان هم کارمون تموم است.

سوگند گفت : ولي رفتار جونگ مين از يه چيز ديگه خبر مي داد .

سارا گفت : اگر تو نرفته بودي اونجا اين اتفاقات هم نمي افتاد . همش تقصير تو است .

سوگند با تعجب گفت : چرا من؟

گفتم : هيچ کس مقصر نيست .

سارا گفت : اره ديگه تقصير من است . اصلا چطور بود مي رفتم بالاي همون پل با بلندگو اعلام مي کردم ما اومديم کره و ناگهان ادامه داد : ضمنا اقا رحيم هم قند و شکر کوپني رو توزيع مي کنه.

با اين حرف سارا خنديدم .

سارا گفت : بايد هم بخندي . براي تو يکي که بد نشد .

چشم غره اي به سارا رفتم و با ابرو به سوگند اشاره کردم .

سوگند گفت : کسي جواب سوال من رو نداد . چرا يادداشت اقاي هان رو به جونگ مين نشون دادين ؟ چرا جونگ مين به هيون زنگ زد؟ من که فهميديم اون يادداشت مال اقاي هان نبود .

سارا با تعجب به سوگند نگاه کرد و پرسيد: ازکجا فهميدي؟

سوگند گفت : از اونجايي که گفته بود هنوز دونده خوبي هستي . اقاي هان از کجا بايد ميدونست که سحر بعد از اون اتفاق دويده ؟ تازه جونگ مين گفت شما دوست هاي قديمي هستين .

سارا گفت : جونگ مين بي خود کرد . اگر ارزوي سر به نيست کردن يه نفر نشانه دوستي است پس من دوست صميمي جونگ مين هستم .

سوگند گفت : معلوم است داستان جدي تر از اون چيزي است که من فکر مي کردم . بهتر است خودتون برام توضيح بدين . قبل از اينکه برم و از اون نفري که توي لابي است بپرسم .

ديگه چاره اي نداشتم . داستان رو با حذف خيلي از بخش ها و به طور خلاصه براي سوگند تعريف کردم و تا اونجايي که تونستم بخش هاي مربوط به خودم و هيون رو حذف کردم .

وقتي سوگند همه رو شنيد گفت : از اول بايد همه چيز رو مي گفتي . شايد اونوقت اين اتفاق نمي افتاد . بعد خنديد و گفت : شما ها هم عجب کلک هايي هستين . فکر کنم به خاطر بلاهايي که شما سر اونها اوردين اينقدر توي خاطرشون موندين . ولي کلک مار پلاستيکي هم جالب بود .

سارا گفت : بايد جاي سحر باشي تا بفهمي اين حقه چقدر بد بود ولي الان که بهش فکر مي کنم رگه هايي از نبوغ هم توش ديده ميشه .

گفتم : جاي اين حرفها به اين فکر کنين که چطور اين بار از دستشون در بريم .

سارا گفت : اين بارکلک هاي قديمي هم نمي گيره .

سوگند گفت : اينجوري فکر نکن يه کلک رو ميشه بارها استفاده کرد . بعدش هم ما داريم ميريم ماکائو . اون نميتونه ما رو پيدا کنه .

سارا گفت : پس معلوم شد خوب به داستان گوش ندادي . يا اينکه اونها رو خوب نميشناسي . به محض اين که روي يه نفر زوم کنن پيداش مي کنن . اينها دست جميز باند رو هم بستن .

سوگند گفت : پس بايد متظر انتقام جونگ مين باشي. ولي واقعا ممکنه جونگ مين بخواد همچين کاري بکنه؟

سارا گفت : مگه ما رو نمي بيني هنوز داريم تقاص پس ميديم . تازه اون موقع حق هم با ما بود واي به حال تو سوگند که عمدا بلوز جونگ مين رو خراب کردي.

سوگند داشت فکر مي کرد . گفت : شما مطمئن هستين اونها تا ماکائو با ميان؟

سارا گفت : نمي دونم ولي اون سري تا اخر سفر تايلند موندن .

سوگند لبخند شيطاني روي لبش نقش بست و گفت : اگر اينطور که شما گفتين باشه بايد اماده هر فاجعه اي باشيم .

گفتم : منظورت چيه؟

سارا چشم هاشو تنگ کرد و به سوگند نگاه کرد و گفت : تو چه نقشه اي داري؟

سوگند همونطور که لبخند مي زد گفت : بهتر است وسايلتون ور جمع کنيد وقت زيادي نداريم.

تمام مدت به اين فکر مي کردم که چرا بين اين همه تور مسافرتي من بايد با اين يکي تور مي اومدم؟ اگر اونها با ما بيان چي ميشه؟ بعد از ماجراي اخرين باري که همديگر رو ديده بوديم چه برخوردي با ما مي کرد ؟ صداي سارا منو به خودم اورد . به سمت اونها برگشتم .

سارا و سوگند تمام مدت رد حال رد و بدل کردم اطلاعات بودن . جاي تعجب بود که سوگند اين همه اطلاعات درمورد گروه داشت اما باز هم با شنيدن چيزهايي که ما مي گفتيم تعجب مي کرد . سارا گفت : چند بار ديگه مي خواي اون کوله رو خالي کني؟ اين بار سوم است که لباس هاي توش رو در اوردي.

نگاهي به وسايل دور و برم انداختم . واقعا متوجه نشده بودم که چند بار اون کوله رو پر و خالي کردم .

سوگند گفت : جاي تو من تمام وسايل اون کوله رو حفظ شدم . چيزي جا نذاشتي جمع کن وسايل رو دير شد.

نگاهي به ساعت انداختم .هنوز تا ناهار نيم ساعت وقت بود . نگاهي به سارا و سوگند انداختم که دوباره سر بحث خودشون برگشته بودن .

سوگند گفت : تازه حيوان جونگي اسب است .

سارا خنديد و گفت : پس جاي تعجب نداره که حرف سرش نميشه .

گفتم : جونگي کيه؟

سارا گفت : اسم مستعار جونگ مين ست . طرفدارهاش اينجوري صداش مي زنن . ولي فکر کنم من اگر ببينمش همون اسب صداش بزنم .

بعد رو به سوگند کرد و گفت : تو اين همه اطلاعات رو از کجا مي دوني؟

سوگند گفت : همه طرفدارها از اين موضوع خبر دارن . راستش براي همه عجيب بود که بعد از تور تايلند خبري از گروه نبود . اخه اونها هميشه بعد از کنسرتهاشون يه کنفرانس خبري دارن ولي بعد از کنسرت تايلند از اين کنفرانس خبري نبود . حالا مي فهمم سر اونها کجا گرم بوده .

سارا حرفي نزد . من هم وسايلم رو جمع کردم و روي تخت دراز کشيدم .

سوگند تکونم داد . چشمم رو باز کردم .چيزي مي گفت ولي من هيچي نفهميدم . سوگند دستش رو به سمت گوش من برد و هندزفري رو ازتوي گوش من بيرون کشيد و

گفت : خوابيدي؟ اين همه صدات زدم نشنيدي؟

گفتم : ميببني که نشنيدم . چي شده مگه؟

گفت : معلوم است واقعا خواب بودي . بلند شو تا 1 ساعته ديگه بايد فرودگاه باشيم تازه هنوز ناهار هم نخوردي.

از سر جام بلند شدم و دنبال سارا و سوگند راه افتادم . وقتي نزديک رستوران شدم ايستادم . سارا هم ايستاده بود و سعي داشت تا نگاهي به رستوران بندازه .

سوگند که چند قدم جلو تر از ما بود برگشت و گفت: چيه ؟ چرا نمي ياين ؟ شما که صبحونه هم نخوردين.

سارا دستش رو روي شکمش گذاشت و گفت : اتفاقا روده کوچيکه روده بزرگه رو خورد . ولي... اما دامه نداد و سعي کرد با بلند کردنش پاش فضاي بيشتري از رستوران رو ببينه .

سوگند گفت : اگر نمي خواين گرسنه بمونين بهتر است راه بي افتين . البته سارا جون اگر نمي خواي شرط رو هم ببازي .

بعد خودش به راهش ادامه داد . رو به سارا کردم و گفتم : جريان اين شرط بندي چيه؟

گفت : هيچي ولش کن . بعد ادامه داد : اگر اونها الان توي رستوران هم باشن مهم نيست من دارم از گرسنگي مي ميرم اون صبحونه من رو هم که جناب اسب نوش جان کرد .

گفتم : اسب؟

گفت : همون جونگي ديگه. گفتم :پيشرفت کردي ديگه به اسم طرفدارهاش صداش مي زني .

گفت : نه بابا اگر من باشم همون اسب هم از سرش زياده است .

بعد هم مسير سوگند رو دنبال کرد . نمي دونستم بايد چي کارکنم . همونطور همونجا ايستاده بودم و به اين فکر مي کردم که اگر سوگند تکه هاي گم شده داستان رو پيدا کنه چي ميشه. براي اينکه بيشتر از اون شک ايجاد نکنم دنبال اون دوتا رفتم .و با خودم گفتم : تحمل اين وضعيت خيلي بهتر است تا مجبور بشم راجب خودم و هيون حرف بزنم .

به سمت ميزي رفتم که سارا و سوگند نشسته بودن . سارا مداوم مثل عقاب شکاري اطراف رو زير نظر داشت .

سوگند گفت : راحت غذاتو بخور .اگر واقعا اونجوري باشه که تو مي گي اونها الان اينجا نيستن . سارا گفت : از کجا اينقدر مطمئني ؟

سوگند گفت : فکرش رو بکن خوب اگر قرارا باشه با ما بيان ماکائو خيلي کارها دارن که درعرض اين سه ساعت بايد تمومش کرده باشن .بنابراين الان اينجا ها پيداشون نميشه .

حق با سوگند بود ولي اونها هم خيلي قابل پيش بيني نبودن . تمام مدت با کاسه برنجي که روبرو بود بازي مي کردم . سارا هم با اينکه چيزي نخورده بوده با غذاش بازي مي کرد. برخلاف انتظار ما پيش بيني سوگند درست از اب دراومد .

وقتي به اتاق برگشتيم سارا کنار من نشست اما حرفي نزد .معلوم بود داره فکر مي کنه .

سوگند وسايلش رو برداشت و گفت :پايين مي بينمتون .

و از اتاق بيرون رفت .. سارا به سمت من برگشت و گفت : مثل اينکه خواهرت اونها رو خيلي خوب مي شناسه .

گفتم : چيه نگران شرط بندي هستي؟

خنديد و گفت : چه جور هم . خواهرت بد جور انتقام مي گيره .

گفتم : هنوزهم نگفتي اين جريان شرط بندي چيه .

گفت: هيچي روي اومدن پسر ها شرط بستيم . و البته اتفاقاتي که قرار است توي ماکائو بيفته .

گفتم : روي بد چيزي شرط بستي اونها غير قابل پيش بيني هستن . از اون گذشته من هيچ وقت با سوگند شرط نمي بندم .

سارا گفت :چرا ؟

گفتم : اون توي شرط بنيدي شامه قوي داره .

سارا گفت : ممنون . از روحيه اي که به من دادي.

بعد هم وسايلش رو برداشت و گفت : بريم تا اين اقاي هان نيومده خودش ما رو با تيپا ببره.

وسايلم رو برداشتم و دنبال سارا از اتاق بيرون رفتم . سوگند کنار درخروجي منتظر ايستاده بود . 20 دقيقه طول کشيد تا همه گروه يه جا جمع بشن .

سارا گفت : حالا مي فهم چرا توي سفر قبلي همه چپ چپ به ما نگاه مي کردن . حالا دليل اون همه محبوبيت رو عملا درک مي کنم .

خنديدم وگفتم : بالاخره خياط هم توي کوزه افتاد.

اقاي هان همه رو به سمت اتوبوس راهنمايي کرد. وقتي چشمم به اون اتوبوس افتاد ناخوداگاه به ياد اون روزها افتادم . هر بار که سوار اتوبوس هتل مي شديم با چهره اونها روبرو مي شديم که منتظر ما بودن . اما از اول اين سفر اميد ديدن اون صحنه جاش رو به نگراني داده بود . تمام طول راه به بيرون خيره شده بودم و از پنجره اتبوس خيابون ها رو نگاه ميکردم . به اين فکر مي کردم اگرمن توي اين کشور زندگي ميکردم باز هم فرصت اشنايي با هيون رو داشتم . باز هم هيون . ديگه از دست خودم خسته شده بودم .هر بار که خاطره اون رو از ذهنم بيرون ميکردم با نيروي بيشتري و پر رنگ تر بر مي گشت . من با خودم درگير بودم که اتوبوس جلوي فرودگاه ايستاد

.سوگند کلي ذوق کرده بود و با اشتياق از اتوبوس پياده شد . يکي يکي سريال هايي رو که مربوط به اونجا بود رو معرفي ميکرد . اخرين سريالي که اسم اورد براي من هم جالب بود . همون سريالي بود که هيون توش بازي کرده بود .

سوگند به من نگاه کرد. با لبخند جوابش رو دادم . سارا سعي داشت تا کوله اش رو روي شونه اش بندازه اما اينقدر پر از وسايل بود که فايده اي نداشت . در همون حال رو کرد به من و گفت : جايي هست که سوگند از ش بي خبر باشه ؟

گفتم : اين چيزي است که من هم در موردش کنجکاوم .

سارا گفت : ولي باز هم تو اينجا ها رو بهتر از من ميشناسي .

گفتم : اين هم به خاطر سوگند است . من رو هم مجبور ميکنه کنارش بشينم نگاه کنم .

گفت : جريان اين سريال اخري چيه؟

گفتم : هيچي . يه سريال مثل سريال هاي ديگه . اما مي دونستم دارم دروغ مي گم . اين سريال براي من با سريال هاي ديگه فرق داشت . اين سريال رو بارها ديده بودم .

هنوز هم يادم هست اون روزي که سوگند با اين سريال وارد خونه شد و cd اون رو توي دستگاه گذاشت . هنوزاحساسي رو که با ديدن چهره هيون داشتم رو به ياد مي اوردم . سارا به من نگاه مي کرد . براي اينکه موضوع رو عوض کنم گفتم : تو با خودت چي اوردي که اينقدر اون کوله سنگين است . الان است که منفجر بشه.

گفت : غير از کفش و کلاه و لباس خودم سفارشات خواهر جنابعالي هم توش هست .

گفتم : چي ؟ کدوم سفارش؟

گفت : مگه به تو نگفت ؟!

گفتم چي رو؟

گفت : فکر کنم خودش جور تو رو کشيده . هيچي ولش کن بابا .

بعد کلاهي از توي کوله اش بيرون اورد و سرش گذاشت . با اون کوله بزرگي که روي شونه اش بود شبيه اوار هاي بي خانمان شده بود . وسايلم رو برداشتم و دنبال گروه راه افتادم . سالن فرودگاه شلوغ بود هرکسي به يه سمت مي رفت اما با اين همه اون سالن فرودگاه مملو ازخاطره بود . تمام صحنه هاي سريال هايي که ديده بودم از جلوي چشمم ميگذشت .

لحظه اي بين جمعيت چهره اشنايي ديدم . اما وقتي بيشتر دقت کردم متوجه شدم که اشتباه کردم . حسابي از دست خودم عصباني شدم و گفتم: عاليه ديگه توي بيداري هم خيال بافي مي کني . فقط همين رو کم داشتي.

سارا به سمت من برگشت و گفت : بيا به داد اين خواهرت برس تا از ذوق نمرده .

به سمت سوگند نگاه کردم . کارش به ديالوگ گفتن کشيده بود . با ديدن سوگند خندم گرفت و به سمت سوگند رفتم .

سوگند که گوش شنوا گيراورده بود شروع کرد به نقد و بررسي .

سارا گفت : چطور اين همه ديالوگ يادش مونده؟ منکه يادم نمي مونه شب چي خوردم .

سوگند به سمت سارا برگشت و گفت : چيزي گفتي؟

سارا گفت : اره گفتم چرا اين سريال ها رو ندادين من هم ببينم .

سوگند گفت : اخه فکر نمي کردم تو خوشت بياد . برگشتيم ميدهم تو هم ببيني.

سارا دوباره مشغول نگاه کردن به کتابي شد که از سوگند امانت گرفته بود . مثل اينکه سعي داشت يه کلمه پيدا کنه .

گفتم : توي اين کتاب دنبال چي مي گردي؟ گفت : برو دنبال کارت .

اخم کردم . گفت : با تو نبودم که دنبال جمله برو دنبال کارت مي گردم .

گفتم : kojoo (گمشو)

گفت : چي؟

گفتم : جمله اي که دنبالش بودي اين است .

گفت : بين همه کلمه ها تو هم فقط رفتي فحش ياد گرفتي .

بعدش کتاب رو بست و گفت : اون کلمه چي بود؟

چند دقيقه بعد صدا ي زنگ گوشي سارا منو به خودم اورد . به سارا نگاه کردم که با اخم به گوشي تلفنش نگاه مي کرد . گوشي رو خاموش کرد و توي کيفش گذاشت .

گفتم : کي بود؟??

گفت : همون مزاحم هميشگي .

مي خواست ادامه بده که اقا ي هان به سمت ما اومد و گفت : شما اينجاين خيلي وقته دارم دنبالتون مي گردم . گروه اون سمت سالن است بعد شما اينجا نشستين .

بلند شديم و دنبال سر اقا ي هان راه افتاديم . سوگند جلوي ما با سرعت نور حرکت مي کرد . اما من فکرم جاي ديگه اي بود . هنوز به اتفاقي که چند دقيقه پيش افتاده بود فکر ميکردم . واقعا اشتباه ديده بودم ؟

سارا هم توي فکر بود .معلوم بود بعد ازاون تماس تنلفني حسابي اعصابش به هم ريخته .

بالاخره سوار هواپيما شديم . سوگند مشغول تماشاي فيلمي بود که از فرودگاه گرفته بود . و مدام اون رو به من نشون مي داد . بالاخره صبر من هم تمام شد و رو به سوگند کردم و گفتم : اين اطلاعات رو واسه خودت نگه دار باشه.

سوگند با دلخوري به من نگاه کرد . هندز فري رو تو ي گوشم گذاشتم و چشم ها رو بستم . اهنگ رو ميشناختم . اهنگ ملايمي بود که با گيتار نواخته مي شد . مي خواستم اهنگ رو عوض کنم ولي دستم از فرمان مغزم پيروي نمي کرد . صداي اون خوانده تو ي تمام وجودم پيچيده بود . به مرض جنون رسيده بودم . بلند داد زدم بسه ديگه تمومش کن . چشمم رو باز کردم . سارا و سوگند با تعجب به من نگاه مي کردن .

روبه سارا کردم و گفتم : تا کي مي خواد اين بازي موش و گربه ادامه پيدا کنه؟

سارا به من نگاه مي کرد .

سوگند گفت : چته ؟ ابرومون رو بردي . همه دارن به ما نگاه مي کنن .

به اطراف نگاه کردم . همه صندلي هاي کناري برگشته بودن و رديف ما رو نگاه مي کردن . از کار ي که کرده بودم خجالت کشيدم . خودم رو پايين تر کشيدم و بين صندلي ها قايم شدم . سوگند هنوز از دست من دلخور بود . سارا هم با نگراني به من نگاه مي کرد . هندزفري رو ازتوي گوشم بيرون اوردم .

چشمهامو بستم نکنم و سعي کردم به چيزي فکر نکنم .

هواپيما فرود اومده بود . سارا بالاي سرم ايستاده بود و منو صدا مي کرد . چشم هامو باز کردم .

سارا گفت : بلند شو خوش خواب رسيديم .

از هواپيما پيداده شدم . سارا و سوگند کنا رهم ايستاده بودن . به نظر مي رسيد از دست هم دلخور بودن . چون هر کدوم به سمت مخالف نگاه مي کرد . حدس زدم موقعي که من خواب بودم اون دوتا دوباره با هم بحث کردن . رو به سمت اون دوتا کردم و گفتم :خوب کي ميره براي تحويل بار ها .

اما هيچکدوم به من جواب ندادن . گفتم : باشه اين با ررو من مي رم ولي دفعه بعد نوبت شما دوتا است .

اين حرف رو زدم و به سمتي رفتم که چرخ هاي دستي روگذاشته بودن . به خاطر زماني که براي حرف زدن با سارا و سوگند هدر داده بودم همه چرخ هاي دستي رو برده بودن و تنها دوتا از اونها باقي مونده بود .

به سمت يکي از اونها رفتم . اما تا اومدم اون رو بردارم . همون موقع يه نفر از راه رسيد اون يکي رو با خودش برد .

. مي خواستم برگردم و بگم اون چرخ دستي مال من بود اما منصرف شدم چرخ دستي بعدي رو برداشتم و به سمت قسمت تحويل بار رفتم و کنار ريل ايستادم . معلوم شد يکي از چرخ هاي چرخ دستي که من برداشتم مشکل داره و خراب است . گفتم : عجيب نبود که فقط همين يکي مونده بود .

چند دقيقه بعد ريل به حرکت در اومد و بار هاي روي اون غلت مي خوردن . وقتي سه تا کوله خودمون رو از دور ديدم شناختم .و به سمتش رفتم . هر سه تا رو با يه اتيکت به هم وصل کرده بودن دو لا شدم تا اونها رو بردارم . اما يک نفر زودتر از من اونها رو برداشت و توي چرخ دستي من گذاشت . وقتي بهش نگاه کردم . هموني بود که چرخ دستي رو زودتر از من برداشته بود دنبال سرش رفتم تا ا ش تشکر کنم .

برام جالب بود اون هم کلاهي شبيه سارا سرش گذاشته بود و تا اونجايي که ممکن بود اون کلاه رو پايين کشيده بود . چند بار صداش زدم اما برنگشت . سرعتم رو زيادتر کردم تا بهش برسم . اما همون موقع چرخ چرخ دستي از جاش در رفت و از اونجايي که من سرعت زيادي داشتم و کف سالن هم ليز بود محکم زمين خوردم و گاري هم روي پاي من چپ شد و وسايل توي اون رو ي من ريخت .

احساس درد شديدي توي پام کردم . وسايل رو کنار زدم و سعي کردم تا گاري رو از روي پام کنار بزنم . و بلند شم اما فايده اي نداشت . دستي گاري رو بلند کرد و وسايلي رو که روي زمين پخش شده بود توي اون گذاشت . همون پسره بود . درد پام شديد بود . اشک توي چشمام جمع شده بود .

سعي کردم پام رو تکون بدم ولي درد ش زياد شد . اون پسره به سمت من برگشت و گفت : حالت خوبه ؟ هميشه عادت داري زمين بخوري . اخرسر هم همينجوري پات رو از دست مي دي.

سرم پايين بود . اما صدا توي بند بند وجودم رخنه کرده بود . جرات نمي کردم سرم رو بالا بيارم . اصلا نيازي هم به اين کارنبود . من صاحب اون صدا رو خيلي خوب مي شناختم .

دوباره اون صدا گفت : حالت خوبه؟

سرم رو بالا اوردم . هيون از زير سايه اي که اون کلاه توي صورتش انداخته بود به من نگاه مي کرد . مثل اولين باري بود که ديدمش . با همون نگاه بي روح و سرد . درد پام رو فراموش کرده بودم . نمي تونستم ذهنم رو متمرکز کنم . با خودم گفتم : حتما باز هم دارم اشتباه مي کنم .

هيون نگاهي به اطراف انداخت و گفت : دوستت کو ؟ باز هم توي اين موقعيت ها پيداش نيست . بعد خيلي خشک ادامه داد . مي دونم کمک نمي خواي پس خودت بلند شو .

اين حرف رو زد و کنار چرخ دستي ايستاد . به اطراف نگاه ميکردم . سارا و سوگند با عجله به سمت من مي اومدن .

سارا به محض اينکه به من رسيد روي زمين نشست و گفت : خوبي ؟ مي توين پاتو تکون بدي ؟

سرم رو تکون دادم . سوگند دست من رو گرفت تا بلندم کنه . اما تا روي پام ايستادم درد شديدي توي وجودم پيچيد و نا خوداگاه ناله اي کردم و وزنم رو وري سوگند انداختم . سوگند چند برا تلو تلو خورد اما دوباره تعادلش رو به دست اورد . و با نگراني به من خيره شد . دندون هامو روي هم فشار مي دادم تا درد رو تحمل کنم . سارا به سمت ناجي من برگشت تا به خاطر کاري که انجام داده بود از اون تشکر کنه و گفت : خيلي ممنون که ...

اما مابقي کلامتش توي دهانش خشک شد . از چهره اش نمي شد بفهمي داره به چي فکر ميکنه . يا اصلا توي اون موقعيت فکر هم ميکنه. اونجا ايستاده بود و به هيون خيره شده بود . تکوني که توي بدن سوگند که بهش تکيه داده بودم حس کردم . پس اون هم هيون رو شناخته بود .

معلوم بود که مي شناسه . سوگند از طرفدارهاي گروه اونها بود . سارا بالاخره سکوت رو شکست و ادامه جمله اش رو گفت : ممنون که کمک کردين ولي از اينجا به بعدش رو به ما بسپارين خودمون کمکش مي کنيم .

و به سمت چرخ دستي رفت که هيون کنارش ايستاده بود . و وسايل رو از توي اون برداشت . کوله خودش رو روي شونه اش انداخت و مابقي وسايل رو هم دنبال خودش روي زمين کشيد . هيون حرفي نزد و از اونجا دور شد . سارا به اطراف نگاه مي کرد. سوگند با صدايي که شبيه جيغ شده بود گفت : اون هيون جونگ بود مگه نه!

سارا گفت : فعلا کار هاي بيشتر ي داريم که انجام بديم .

سوگند گفت : چرا گذاشتي بره؟

سارا گفت : نترس بر مي گرده . ولي نه تنها . اون يه کار نيمه تمام داره که بايد تمامش کنه .

به سارا نگاه کردم . درونم طوفاني به راه افتاده بود .

سارا گفت : سحر مي توني راه بري؟

گفتم : اره .

گفت : پس بهتر است بريم .

و همنطور که وسايل رو دنبال خودش روي زمين مي کشيد جلوي ما راه افتاد . سوگند به من کمک مي کرد . اما هر بار پام رو زمين ميذاشتم دردش بيشتر مي شد . سعي کردم روي درد پام تمرکز کنم و فکر ديدن دوباره هيون رواز سرم بيرون کنم .

اقاي هان با ديدن وضعيت من که لنگ مي زدم به سرعت به سمت من اومد و گفت:چي شده ؟

سارا گفت : يخ نفر هوس گاري سواري کرده ولي مثل اينکه قضيه عکس از اب در اومده .

اقاي هان از حرفهاي سارا سر در نياورد و رو به من گفت : بايد بري بيمارستان . گفتم : نه خوبم . قط يه کم ضرب ديه تا فردا خوب ميشه.

اقا ي هان گفت : مطمئني ؟

سارا گفت : نا سلامتي ما دستمون توي کار است . بيشتر از بيمارستان به ارامش نياز داره .

توي مسير هتل به رفتار هيون فکر مي کردم . از دستش عصباني بودم . بيشتر از اون از دست خودم عصباني بودم که نتونسته بودم اون رو فراموش کنم . به سارا نگاه کردم . سارا اروم نشسته بود و از شيشه پنجره به بيرون خيره شده بود.

به سوگند نگاه کردم . برخلاف انتظار من اخم هاش توي هم بود . و به سبک سريال هايي که ديده بود سرش رو تکون دادو گفت : نه امکان نداره . من اشتباه مي کنم .

گفتم : چي امکان نداره .

به سمت من برگشت و سعي کرد لبخند بزنه ولي تنها چيزي که توي چهره اش ديده مي شد نگراني و بهت بود .

با نگاه کردن به سوگند دلم براش سوخت . من اون رو با خودم اورده بودم تا براش يه خاطره خوب بسازم ولي تنها چيزي که تا الان تجربه کرده بود نگراني و دعوا بود . تصميم گرفتم ديگر بيشتر از اين به هيون فکر نکنم . نحوه برخورد اون توي فرودگاه نشون دهنده اين بود که من تمام اين مدت اشتباه فکر مي کردم .

پس بايد از همين جا جلوي احساسم رو مي گرفتم . شايد الان نميتونستم ضربان قلبم و يا ذهنم رو کنترل کنم . اما مطمئن بودم با گذر زمان همه چيز درست مي شد . دست هاي سوگند رو توي دستم گرفتم و به خودم گفتم : همه چيز تموم شد . از همين الان .

ماشين جلوي هتل بزرگي ايستاد .از شيشه پنجره به بيرون نگاه کردم و به سوگند که با تعجب به بيرون خيره شده بود نگاه کردم . سوگند به سمت من برگشت .

گفتم : ديگه حالا واقعا ماکائو هستيم .

سوگند نيشش باز شد . ديدن اون هتل دوباره اون رو سر ذوق اورده بود . سوگند به من کمک کرد تا روي پام به ايستم . سارا هم جلو تر از ما راه افتاده بود تا وسايل رو تحويل بگيره . وقتي از ماشين پياده شدم .

با منظره اشنايي روبرو شدم . يک هتل بزرگ با سقف نمايي نقاشي شده و با اب نماي طلايي در وسط سالن . سارا همينطور که زير سنگيني بار ها خم شده بود به سقف چشم دوخته بود . و با هيجان به نقاشي ها نگاه مي کرد . با نگاه کردن به اون نقاشي ها همه چيز رو فرامش کردم . درد پام . ديدن دوباره هيون و... همه توي زيبايي نقاشي ها محو شد.

اقاي هان به سمت ما اومد و گفت : پس زيبايي اين نقاشي ها چشم هاي شما رو هم گرفت .

سوگند به اقاي هان نگاه کرد و گفت : اين هتل بايد خيلي گرون باشه.

اقاي هان گفت : يکي از گرون ترين هاست . برا ي همين فقط 2 شب برنامه اقامت توي اين هتل است .

سارا گفت : يعني چي ؟ يعني مابقي ماکائو رو تو ي خيابون مي خوابيم ؟

اقا ي هان گفت : نه . توي يه هتل ديگه مي مونيم .

سوگند گفت : اينجا لوکيشن ((سريال پسران گل)) است .

اقاي هان به سمت سوگند برگشت و گفت : شما از کجا خبر دارين؟

سارا خنديد و گفت : اگر بهش زمان هم بدين تمام ديالوگ ها رو هم براتون ميگه . اقاي هان خنديد و کارتي رو به دست سارا داد و گفت : اين هم کات اتاق شما . فکر کنم خانم رحماني هم نياز به استراحت داشته باشه . من ترتيب همه چيز رو مي دم . بهتر است شما برين استراحت کنين .

سارا تشکر کرد و همنطور که وسايل رو پشت سرش مي کشيد به سمت اسانسور رفت . ديدن سارا با اون وضعيت و اون هم توي اون هتل گرون واقعا خنده دار بود . ناگهان مستخدمي جلوي سارا رو گرفت و همه وسايل رو از اون گرفت و به سرعت به سمت ديگه سالن رفت . سارا دنبالش راه افتا د تا وسايل رو پس بيگره . اون مستخدم به سمت اسانسور ديگه اي راه افتاد و وسايل ما رو توي اسانسور گذاشت و خودش هم منتظر ما ايستاد .

سارا در حالي که به اون مستخدم نگاه مي کرد گفت : من انعام نميدم خودش اومد بارها رو بداشت .

سوگند خنديد و گفت : اينجا هتل گروني است . نکنه فکر کردي مي ذاشتن با اون وضعيت ادامه بدي.

سارا گفت : مگه من اين هتل رو انتخاب کردم . اقاي هان خودش بايد انعام اين رو بده .

به اون دوتا نگاه کردم که سعي داشتن دادن انعام رو گردن نفر مقابل بندازن . مستخدم وسايل ما رو توي اتاق گذاشت .

سارا گفت : حالا تخفيف هم مي ده ؟

توي کيفم دست کردم تا انعام اون رو بدم .

اما مستخدم قبول نکرد و گفت که انعامش رو گرفته .

سارا گفت : اي ول اقاي هان فکرهمه جا رو کرده بود .

با زحمت رو ي تخت نشستم و سعي کردم کفشم رو از توي پام بيرون بيارم . درد پام بيشتر شده بود و پام هم ورم کرده بود . سارا نگاهي به پاي من انداخت

و گفت : فکر نمي کنم ترک برداشته باشه . ولي بد جوري ضرب ديده .

گفتم : خسته نباشي . اين رو هم که خودم مي دونستم .

صداي در بلند شد . همگي به در نگاه کرديم . سوگند به سمت درفت و. در رو باز کرد. يه خانم با يه گاري وارد اتاق شد . به سمت من اومد . خودم رو عقب کشيدم و به سوگند نگاه کردم . اون خانم پا ي من رو توي دستش گرفت و نگاه کرد . و با ايما و شاره به من فهموند که مي خواد پاي من رو ماشاژ بده .

سوگند گفت : بذار پات ماشاژ بده قول مي دم دردش کمتر ميشه.

سارا گفت : اين اقاي هان واقعا شرمنده کرد.

اون خانوم بلافاصله با يک حرکت ناگهاني اون رو پيچ داد. دادم به هوا رفت . اما بعد از چند لحظه از شدت درد کم شده بو.د . و پاي من توي دست هاي گرم و قوي اون اروم گرفته بود . بعد از رفتن اون خانم از درد پاي من تنها ذوق ذوق باقي مونده بود .

اون خانوم پاي من رو با يه حوله گرم بسته بود . توي تمام اين مدت دختر ها به حرکات دست اون نگاه ميکردن .

سارا کنار من نشست و گفت : هنوز هم درد داري؟

گفتم : نه خيلي بهتر شده .

سوگند گفت : ديدي . من که گفتم .

بعد نگاهي به من انداخت و گفت : تو که با اين وضعيت نمي توني راه بري ولي من دارم از گرسنگي مي ميرم .

بعد از سر جاش بلند شد و به سارا نگاه کرد و گفت :" تو چطور؟"

سارا نگاهي به من انداخت . گفتم : شما برين . من خوبم .

سارا و سوگند به سمت در رفتن . اما به محض اينکه در رو بازکردن به عقب برگشتن .

گفتم : چي شده ؟

اما جواب سوالم رو با گارسوني که يه گاري غذا رو به داخل اتاق هل مي داد گرفتم .

سارا گفت : ما چيزي سفارش نداديم .

اما پيش خدمت فقط لبخند زد و از اتاق بيرون رفت . سوگند شماره اطلاعات رو گرفت و بعد از چند دقيقه گوشي رو گذاشت و گفت : اين غذا ي ماست . پولش هم حساب شده . اقاي هان فرستاده . به خاطر اتفاقي که افتاده .

سارا سريع دولا شد و زير ميز و تخت و گشت .

گفتم : چي کار ميکني؟

گفتم : دارم مي گردم بلکه اين اقاي هان يه دوربين مخفي اينجا کار گذاشته که هر چي رو که ما ميخواهيم نگفته برامون مي فرسته.

سوگند به سمت گاري غذا رفت و گفت : پس تا تو داري مي گردي من برم غذا بخورم .

سارا به سمت گاري يورش برد و گفت : فکرکردي که بزارم سهم من رو هم بخوري.

با دلخوري گفتم :پس من چي ؟

سارا گفت : تو از غنائم سهمي نداري.

چهره مظلومي به خودم گرفتم . هردو به کار من خنديدن .

سارا گفت : اي بابا زهرم شد . امان از اين دل رحم من .

بعد هم سهم من رو که از قبل کنار گذاشته بود برام اورد .

تا اخر شام هرکس يه حرفي مي زد که باعث خنده ديگران مي شد . به خاطر همين خنديدن ها چند بار لقمه توي گلوي سوگند پريد ولي از خنديدن دست برنداشت . اما جالبتر از اون مسابقه اي بود که براي خوردن بين سارا و سوگند به وجود اومده بود .

گفتم : اروم بخورين مريض ميشين .

سارا گفت : تمرکز من رو به هم نزن . مي خواهم از سوگند ببرم .

سوگند گفت : خيال کردي .

اين وضعيت تا پايان غذا هاي روي ميز ادامه داشت . اما چهره اون دو تا وقتي لقمه هاي اخر رو مي خوردن ديدني بود . معلوم بود به زور دارن مي خورن . . سارا به سختي از کنار ميز بلندشد و روي تخت دراز کشيد و دستش رو روي شکمش گذاشت. سوگند هم ايستاده بود و با دستش لبه ميز رو گرفته بود و به اون تکيه داده بود و حالش و وضعش مثل سارا بود . صداي در دوباره بلند شد . سوگند به زحمت خودش رو به در رسوند . مستخدم پشت در ايستاده بود و اماده بود تا گاري غذا رو با خودش ببره . اما وقتي چشمش به گاري غذا افتاد چشمهاش گرد شد و به ما نگاه کرد . اون همه غذا براي سه نفر خيلي زياد بود . اون گاري غذا رو با خودش برد.

رو به سارا و سوگند کردم و گفتم : شما ها بايد هميشه ابروي ما رو ببريد . حالا فکر ميکنه ما از قحطي برگشتيم .

هر دوي اونها حال جواب دادن نداشتن . در عوض شروع کرده بودن به طي کردن طول و عرض اتاق تا بلکه اون همه غذايي که خورده بودن رو هضم کنن. من هم چشمم رو بستم تا درد پام کم بود بخوابم .

___________ فصل ششم ____________

وقتي از خواب بيدار شدم احساس سبکي مي کردم . درد پام کمتر شده بود . به سوگند و سارا نگاه کردم . هردو خواب بودن . نمي دونستم ديشب تا کي به اون راه پيمايي ادامه داده بودن .

دست و صورتم رو شستم و به برنامه اي که اقاي هان به ما داده بود نگاه کردم . هنوز تا صبحونه 45 دقيقه وقت داشتيم . به بچه ها که خواب بودن نگاه کردم . مي دونستم اگر اون دونفر از خواب بيدار بشن ديگه از ارامش خبر ي نيست بنابراين گذاشتم بخوابن . اين اولين بار بود که توي اين سفر سوگند اولين نفري نبود که از خواب بيدار شده بود . توي اينه به خودم نگاه کردم . سعي کردم موهام رو ببندم اما فايده اي نداشت هنوز خيلي کوتاه بود . بنابراين بي خيال شدم و يه کلاه بيسبال از توي کوله برداشتم و اون رو سرم گذاشتم . برگشتم . تا بچه ها رو بيدار کنم اما سوگند بيدار بود و به من خيره شده بود . گفتم : عليک سلام . صبح شما هم بخير.

سوگند گفت : صبح بخير . بعد دوباره نگاهي به من انداخت و گفت : يادم نمياد توي برنامه گل کوچيک هم داشتيم .

گفتم : اين جاي بلند شدن است خانم . دير شد زود باش تنبل خان .

نگاهي به سارا انداخت که هنوز چشمهاش بسته بود . از فرصت استفاده کردم و گفتم : ديشب تا ساعت چند پياده روي کردين.

سوگند دستش رو توي موهاي بلندش کرد و گفت : يادم نيار . هنوز پام داره ذوق ذوق ميکنه . همه اش تقصير سارا بود . اون شروع کرد .

گفتم : نه اينکه تو هم ادامه ندادي.

حرفي نزد و از سر جاش بلند شد و رفت تا دست و صورتش رو بشوره . به سمت سارا رفتم و گفتم : بيدار شو ديگه لنگه ظهر شد . افتاب تا وسط اتاق اومد .

سارا همنطور که چشمهاش بسته بود گفت : چشم ننه . الان بيدار مي شم .

بعد چشم هاشو باز کرد .و به من نگاه کرد و گفت : نگاه کن تورو خدا . سوگند تو فقط زورت به من رسيد . که منو مجبور کردي اون همه لباس دخترونه دنبال سر خودم راه بندازم .

سوگند در حالي که صورتش رو خشک مي کرد گفت : اخه با کلاه قشنگتر است . تازه اون داره يه جنبه جديد از شخصيتش رو تجربه مي کنه . ولي تو هميشه اين شکلي مي گردي . سارا گفت : اصلا چه نيازي هست که من جنبه جديد شخصيتم رو کشف کنم .

سوگند گفت : اين سفر فرصت خوبي است که چيز هاي جديد رو تجربه کني.

10 دقيقه طول کشيد تا سوگند سارا رو راضي کنه تا لباس دخترونه بپوشه ولي در نهايت تنها کاري که تونست انجام بده اين بود که کلاه رو از تيپ سارا حذف کنه . سارا مثل هميشه يه بلوز مردونه گشاد تنش بود و يه شلوار تيره پوشيده بود . سوگند هم يه بلوز کرمي دخترونه پوشيده بود و شلوار تيره رنگ پاش بود و اون تلي رو هم که خريده بود توي موهاش زده بود . سوگند زودتر از همه ما از اتاق بيرون رفت . سارا هم از اين فرصت استفاده کرد و کلاهش رو توي کوله گذاشت و از اتاق بيرون رفت . درد پام کمتر بود اما هنوز لنگ مي زدم و سرعتم به اون دوتا نمي رسيد . سارا و سوگند با هم مسابقه گذاشته بودن و بدون در نظر گرفتن وضعيت من از پله ها پايين رفتن . کنار اسانسور ايستادم . چند نفر هم کنار من منتظر ايستاده بودن . بدون اينکه منتظر کسي بمونم سوار اسانسور شدم و دکمه طبقه هم کف رو فشار دادم . بعد با خودم فکر کردم حرکت من هم دسته کمي از حرکت سارا و سوگند نداشت . اون بيچاره ها هم منتظر اسانسور بودن . ولي من بدون در نظر گرفتن اونها از اسانسور استفاده کردم . اما خودم رو با اين فکر ارام کردم که اگر مي خواستن سوار بشن همنطور اونجا نمي ايستادن . وقتي در اسانسور باز شد . سارا و سوگند رو ديدم که منتظر من ايستادن . با دلخوري گفتم : چيه . چيزي جا گذاشتين که منتظر من موندين ؟

حرفي نزدن . هر سه با هم به سمت رستوران رفتيم . چند دقيقه بعد اقاي هان به سمت ما امد . با لبخند به اقاي هان نگاه کردم . و گفتم : به خاطر زحمت هايي که ديشب کشيدين ممنونم . واقعا عالي بود .

اقاي هان با تعجب به من نگاه کرد و گفت : کدوم زحمت ؟

سارا گفت : همون شام و ماساژ.

اين بار اقاي هان با تعجب بيشتري پرسيد : در مورد چي حرف مي زنيد ؟

به سارا و سوگند نگاه کردم . اونها هم با تعجب به من نگاه مي کردن . سوگند رو به اقاي هان کرد و گفت : مگر شما ديشب اون شام و خانم ماساژور رو نفرستادين اتاق ما؟

اقاي هان گفت : نه . با شک به ما نگاه مي کرد .

سوگند گفت: پس اگر شما نبودين کار کي بوده؟

اقا ي هان گفت : ميشه يک نفر براي من توضيح بده اينجا چه اتفاقي افتاده؟

سارا همه اتفاقات شب گذشته رو مو به مو براي اقاي هان تعريف کرد و منتظر جواب اقاي هان شد . اقاي هان که سر در گم شده بود . گفت : حتما اشتباه شده من مي رم از اطلاعات بپرسم . بعد هم به سمت ديگه سالن رفت .

سوگند گفت : اگر اقاي هان از اين ماجرا خبر نداره پس کار کي بوده ؟

ناگهان فکري از ذهنم گذشت به سارا نگاه کردم . سارا فکر من رو خوانده بود . اگر اقاي هان از اين ماجرا خبر نداشت پس کار چند نفر ديگه بود . سارا اطراف رو نگاه مي کرد. يعني امکان داشت ؟ اونها قبلا هم از اين کارها کرده بودن و از اون بدتر غير قابل پيش بيني بودن. اقاي هان در حالي که با لبخند به سمت ما برمي گشت گفت : اون از خدمات هتل بوده . مثل اينکه موقع ورود وضعيت خانم رحماني رو ديدن براي همين هم اين خدمات رو ارائه دادن . خوبي اين کار اينجا ست که رايگان است .

سوگند با تعجب به اقاي هان نگاه کرد و گفت : پس يعني اصلا نيازي نيست ما هزينه اي پرداخت کنيم ؟ !

اقاي هان گفت : نه . اين ها جزو خدمات هتل است.

سارا گفت : تو رو خدا نگاه کن اين دو نفر رو چه خوشحال هستن که قرار نيست پولي پرداخت کنن.

اقاي هان گفت : بهتر است هر چه زودتر صبحونه رو تمام کنين . گروه تا 15 دقيقه ديگه راه مي افته .

سوگند بلافاصله از سر ميز بلند شد . اقاي هان گفت : البته نه با اين سرعت .

سوگند دوباره سر جاش نشست . و سارا ريز ريز خنديد .

برنامه گردش در بازار بود . اونجا پر از مغازه هايي بود که به سبک اروپايي ويترين هاشون چيده شده بود و هيچ شباهتي به مغازه هاي بازار چين با تزينات قرمز نداشت . واقعا درست بود که اسم دروازه غرب رو براي اون بازار انتخاب کرده بودن . مغازه هايي با فروشنده هاي چيني و استايل هاي غربي به اندازه کافي هيجان انگيز بود علاوه بر اين سوگند هر لحظه لوکيشن سريال رو نام مي برد و دنبال جاهايي که تو ي سريال ديده بود مي گشت . اين کار سارا کفري مي کرد . به خاطر پام ارام راه مي رفتم براي همين هميشه يه چند قدم از گروه عقب تر بودم . اما با همه اين ها از دور مي ديدم هر چند دقيقه يه بار سارا و سوگند به هم گير مي دادن . از کار اون دو نفر خنده ام گرفته بود . احساس مربي رو داشتم که دو تا بچه مهدکودکي رو با خودش به گردش برده .سعي کردم سرعتم رو بيشتر کنم و به اون وضع خاتمه بدم . اما چند قدمي اونها بودم که اقايي سعي کرد با سرعت راهش رو از بين جمعيت پيدا کنه که نمايش دلقک ها رو که گوشه خيابون بود تماشا کنه و بدون در نظر گرفتن من که سر راهش قرار داشتم . من رو هل داد . همون حرکت کافي بود تا من تعادلم رو از دست بدم . تنها کاري که کردم اين بود که به اولين چيزي که کنار دستم بود چنگ بزنم تا از افتادنم جلوگيري کنم . اما مثل اينکه اون شي هم با من تعادلش رو از دست داد و با من محکم زمين خورد . به چيزي که توي دستم بود نگاه کردم . يه لنگه از استين يه کت سفيد توي دستم بود . در حالي که چند قدم اونور تر يه نفر هم مثل من روي زمين افتاده بود . با ديدن کت سفيدي که تنها يه استين براش باقي مونده بود خنده ام گرفت .

به زحمت از سر جام بلند شدم و سعي کردم جلوي خنده ام رو هم بگيرم . چهره مظلومي به خودم گرفتم و به سمت اون رفتم و استين کت رو جلوش دراز کردم و گفتم : من واقعا متاسفم که هميچين اتفاقي افتاد من ....

اما با ديدن نگاهي که از زير کلاه به من خيره شده بود زبانم بند اومد . هيون ايستاده بود و سعي داشت تا خاک هاي لباسش رو تميز کنه . همه چيز از حرکت ايستاده بود . عبور جمعيت . بازي با توپ دلقک هاي کنار خيابون ... همه چيز از حرکت ايستاده بود . و تنها صدايي که شنيده مي شد صداي ضربان قلب من بود که بدون اينکه کنترلي روش داشته باشم هر لحظه سرعتش بالا تر مي رفت . چرا هميشه جايي که انتظارش رو نداشتم ظاهر مي شد . هيون با چهره اي جدي به من خيره شده بود . نمي دونستم چي بگم . هيون هم حرفي نزد در عوض استين کت رو از توي دست من بيرون کشيد و بين جمعيت نا پديد شد .

زمان توقفش رو جبران کرد و سرعت همه چيز دو برابر شد . حرکت مردم و بازي دلقک ها . با خودم فکر کردم حتما اشتباه کردم . اما خاکهايي که روي لباسم بود و خراش هاي دستم خبر از چيز ديگه اي مي داد . سوگند از بين جمعيت راهش رو باز کرد و گفت : باز هم دو دقيقه از تو قافل شدم جا موندي.

بعد نگاهي به من انداخت و گفت : دوباره زمين خوردي ؟ اين روزها چت شده تو؟

به سوگند نگاه کردم . سوگند با نگراني به من نگاه کرد و گفت : سحر خوبي ؟ چرا رنگت پريده ؟

سرم رو تکان دادم و گفتم بهتر است بريم .

تمام مدت گردش سوگند حتي يه قدم هم از من فاصله نگرفت . و من تمام مدت به اين فکر مي کردم چرا بين اون همه ادم توي دنيا درست توي اون لحظه هيون بايد اونجا باشه . وقتي به هتل برگشتيم .

سارا کنار من نشست و گفت : چت شده؟ مثل اين است که روح ديدي.

گفتم : اره . يه روح ديدم . ولي نمي دونم واقعي بود يا نه.

سارا گفت : چرا داري چرت مي گي ؟ يعني چي ؟

به سارا نگاه کردم و گفتم : من توي بازار زمين خوردم .

سارا گفت : اون که تابلو بود . فکر کنم همون جا سرت به يه چيزي خورده بزارببينم .

بعد هم به سمت من اومد گفتم : ولي کسي که باها ش برخورد کردم نمي دونم روح بود يا واقعيت .

سارا به من نگاه کرد . و گفت : ديگه مطمئنم سرت جايي خورده .

گفتم : هيون بود .

سارا گفت : چي ؟

گفتم : اون کسي که با هاش زمين خوردم هيون بود .

سارا سر جاش خشکش زد . گفت : کي ؟ کجا ؟؟؟؟؟!!!!!!!!

گفتم : مثل اينکه اصلا نشنيدي. اون موقع که زمين خوردم . همون موقع که تو سوگند سر ديدن نمايش اون دلقک ها با هم چونه مي زديد.

سارا گفت : حرفي هم زد ؟

گفتم : نه فقط لنگه استينش رو پس گرفت .

سارا با تعجب پرسيد: چي ؟ چي رو پس گرفت؟

گفتم : لنگه استينش.

سارا گفت : درست حرف بزن ببينم چي ميگي ؟

ماجرا رو براي سارا تعريف کردم . سارا بلند زير خنده زد . سوگند که روي تخت خودش نشسته بود و با برگه هاي جلوش مشغول بود به ما نگاه کرد . با ارنج اروم به سارا ضربه اي زدم . سارا سعي کرد جلوي خنده اش رو بگيره و گفت :جالب است . شما خانوادگي کمر به خراب کردن لباس هاي اين گروه بستين .

گفتم : اما سارا من دارم به اين فکر مي کنم من واقعا هيون رو ديدم ؟ اگر اون واقعا هيون بود چرا بين اين همه ادم اون بايد اونجا باشه؟

سارا گفت : من حاظرم شرط ببندم اون هيون بوده . دليلش هم روشن است . مثل هميشه داشتن ما رو تعقيب مي کردن . ولي چرا هيون خودش رو قاطي اين ماجرا کرده اگر جونگ مين رو ديده بودي قابل باور تر بود .

بعد به من نگاه کرد و گفت : البته جاي تعجبي هم نداره چرا هيون با اونها اومده .

گفتم : حالا تو داري چرت ميگي . اگر اونها توي بازار با ما بودن پس يعني از برنامه ما خبر دارن .

سارا گفت : اين هم ممکن نيست مگه اينکه اونها توي هتل ما باشن .

با اين حرف سارا دوباره ضربان قلبم تند شد . سارا ادامه داد : بايد هم توي اين هتل باشن . اين هتل يکي از هتل هاي درجه يک ماکائو است . ولي چيزي که عجيب است . اين است که اگر توي اين هتل هستن چرا تا حالا خودشون رو نشون ندادن .

گفتم : اين چيزي است که من رو هم نگران مي کنه . با اون شهرتي که دارن چطوري خودشون رو گم و گور کردن ؟ من تا حالا حتي يه طرفدار رو هم نديدم . حتي سوگند هم در اين باره حرفي نزده .

سارا گفت : در هر صورت اين اخرين شبي است که ما تو ي اين هتل هستيم . اونها حتي اگر توي هتل هم باشن از فردا ديگه نمي تونن با ما باشن .

گفتم : ولي اگر اونها واقعا دارن ما رو تعقيب مي کنن هيچ چيز نمي تونه جلوي اونها رو بگيره . يادت که نرفته .

سارا حرفي نزد .و به فکر فرو رفت . بعد از چند دقيقه گفت : چيزي که جالبه است اين است که اگر توي اين هتل هستن تا الان چطوري جلوي جونگ مين رو گرفتن .که اين اطراف افتابي نشده .

به اين فکر کردم که شايد اشتباه مي کنم و اون فردي که من توي بازارديدم هيون نبوده . اما هرچي بيشتر فکر کردم بيشتر مطمئن شدم که اون هيون بود.

سارا گفت : اين داستان بو دار است . به هر حال از دو حالت بيرون نيست يا اينکه کلا بي خيال ما شدن و يا اينکه اين ها همه ارامش قبل از طوفان است .

اين حرف رو زد و به سمت سوگند رفت که گوشي سارا رو توي هوا تکان مي داد .

سوگند گفت : بيا بابا اين گوشيت خودش رو خفه کرد .

به حرف سارا فکر کردم . اميدوار بودم حدس اول سارا درست از اب دربياد . چون مي دونستم طوفان اين بار به اين راحتي تمام نمي شد . داد سارا رشته افکارم رو پاره کرد . سارا گوشي رو خاموش کرد و روي تخت انداخت .

سوگند گفت : چرا جواب ندادي.

سارا گفت : همينجوري .

بعد رو به من کرد و گفت: من مي رم پايين الان ديگه وقت ناهار است .

بعد هم از اتاق بيرون رفت . سوگند به من نگاه کرد .شونه هامو بالا انداختم . و به سوگند گفتم: برو دنبالش ولي سر به سرش نزار .

سوگند از سر جاش بلند شد و دنبال سارا رفت .

5 دقيقه بعد من منتظر اسانسور ايستاده بودم . به محض اينکه اسانسور رسيد سوار شدم . اما متوجه شدم چند نفر سعي دارن به اسانسور برسن . ياد کار سري قبل افتادم . و به همين خاطر اسانسور رو نگه داشتم . تا اونها هم سوار بشن .

وقتي درب اسانسور بسته شد صدايي گفت : اون سري هم ميتونستي براي ما صبر کني .

به سمت صدا برگشتم . هيونگ با چهره اي خندان به من نگاه مي کرد . نمي دونستم چي بايد بگم . به چهره هاي ديگه اي که با لبخند به من خيره شده بودن نگاه کردم .

کيو دستي تکون داد و گفت : ديگه ما رو نميشناسي. نگاه ام روي چهره کيو مونده بود . يونگ سنگ به کيو ضربه اي زد و گفت : مگه نمي بيني از ريختي که برا ي خودت ساختي ترسيده . اخه کي به تو گفت با اين چهره جلب نظر نمي کني .

با تعجب پرسيدم: شما اينجا چي کار مي کنين؟

جونگ مين با لبخند هميشگي پرسيد : خودت چي فکر مي کني؟

گفتم : توي اين وضعيت اصلا قدرت فکر کردن ندارم جز اينکه تو بخواي سربه سر ما بزاري .

جونگي لبخند شيطاني زد . هيونگ گفت: نه .براي يه کليپ تبليغاتي اينجا هستيم .

جونگ مين گفت : تازه يه سوپرايز هم دارم .

هيونگ با اخم به جونگ مين نگاه مي کرد . من به چهره اونها نگاه مي کردم و هنوز فکر مي کردم دارم اشتباه مي بينم . به خودم گفتم حتما اين هم يه کابوس است . اما با ايستادن اسانسور وتنه اي که يه نفر به من زد تا از اسانسور خارج بشه مطمئن شدم کاملا بيدارم .

هيونگ به اون فرد نگاه کرد و گفت : من از کارهاي اين هيون سر در نميارم . مشکل اين بچه چيه ؟

بدون اينکه منتظر ادامه بحث اونها بمونم از توي اسانسور بيرون اومدم و بدون توجه به اخطارهاي پام با سرعت تمام خودم رو به سارا و سوگند رسوندم سارا سر ميز نشسته بود و هنوز عصباني بود .

در حالي که نفس نفس مي زدم گفتم : اونها اينجا هستن .

سارا نگاهي به من انداخت و گفت : چي گفتي؟

گفتم : اونها اينجاهستن خودم ديدمشون .

سارا گفت : چي داري مي گي؟

گفتم :501 ss اينجاست . الان توي اسانسور با من بودن .

سوگند ليوان ابي به من داد و گفت : اين رو بخور و شمرده حرف بزنم بفهم چي ميگي.

اصلا نياز ي نبود دوباره حرفم رو تکرار کنم سارا مطلب رو گرفته بود و به من نگاه مي کرد . ليوان اب رو سر کشيدم .

سارا گفت : همه شون ؟

سرم رو تکون دادم . سارا گفت : اين بچه کمرش مي خاره براي مردن . حتما دوباره اومده مار پلاستيکي بندازه توي دست و پاي ما .

گفتم : نه . اومدن کليپ پر کنن .

سوگند دوباره پرسيد : چه خبر است ؟ به من هم بگين .

سارا گفت : اره جون خودش . کليپ تبليغاتي .هه هه هه . خوش به حالت سوگند با گروه محبوبت توي يه هتل هستي.

سوگند گفت : منظورت چيه؟

سارا گفت : اون پنج تا يا ر غار همشون توي هتل ما هستن . همون دشمن من .

سوگند جيغ کوتاهي کشيد و رو ي صندلي بالا و پايين مي پريد و دستهاشو به هم مي زد . سارا گفت : خوبه . حداقل يه نفر خوشحال شد. سارا ادامه داد : ولي من حتي يه طرفدار هم اين اطراف نديدم . سوگند تو از اين کليپ خبر داري؟

سوگند گفت : کدوم کليپ ؟

سارا گفت : هموني که به خاطرش اومدن ماکائو.

سوگند گفت : مگه به خاطر کليپ اومدن ؟

سارا گفت : تو خبرنداري؟

سوگند گفت : نه من چيزي نشنيدم البته الان يه چند وقتي هم هست که به اينتر نت دسترسي نداشتم .

سارا به من نگاه کرد . سوگند هم دنبال گروه مي گشت .

برنامه بعد از ظهر ديدن کليساي سائو پائولو بود گفته مي شد اون کليسا از قرن 16 توسط پرتغالي هاي ساکن جزيره ساخته شده سوگند با ديدن اون کليسا دوباره شروع کرده بود به گفتن ديالوگ ها . سارا هواسش به جاي ديگه اي بود و به اين حرف هاي سوگند اعتنا نمي کرد مطمئن بودم اگر هر زمان ديگه اي بود الان به خاطر اين کار سوگند بين اون دوتا يه جنگ ديگه راه افتاده بود اما سارا از ظهر تا حالاحرف نزده بود و توي فکر بود . سوگند من رو مجبور کرد تا براش بستني بخرم . دست سارا رو کشيدم و دنبال خودم بردم . همنطور که به بهانه خريد بستني از سوگند دور مي شدم رو به سارا کردم و گفتم : از ظهر تا الان چرا اينجوري ميکني چته؟

سارا گفت : هيچي . بهتر است اون بستني کذايي رو بخريم و برگرديم .

ولي خريد توي مراکز ماکائو يه فاجعه بود چون به هيچ زباني به جز زبان محلي اشنايي نداشتن . با کلي ايما و اشاره منظورمون رو فهمونديم و بستني رو گرفتيم و برگشتيم . بستني رو جلوي سارا تکون دادم و گفتم : آي دختر زشت بستني مي خواي ؟

سارا گفت : زشت خودتي ده بار گفتم اين ايينه رو از جلوي چشمات بردار ديدي اخر سر کار دستت داد .

خنديدم و گفتم : صبر کن ببين سوگند با اين جمله چي کار ميکنه.

سارا گفت : اخ جون يه گيس کشي اساسي مي بينم کم کم داشت حوصله ام سر مي رفت .

به سمت سوگند برگشتيم و من همون حرکت قبلي رو براي سوگند انجام دادم . سوگند کلي ذوق کرد و خنديد.

سارا گفت : جالبه . اگر من هم اين حرف رو زده بودم باز هم اينقدر ذوق مي کردي ؟

سوگند گفت : اگر اينجوري تبليغ کني همه بستني ها روي دستت مي مونه

بلند خنديدم و گفتم : باز هم زنگ اتش نشاني به صدا دراومد .

سوگند بلند خنديد . سارا به من و سوگند نگاه مي کرد . بعد نگاهي به بستني توي دستش انداخت و گفت : من گفتم از اين دست فروش ها چيزي نخر ببين چيز خورتون کردن .

با اين حرف سارا و نحوه دور کردن بستني از خودش من و سوگند دستمون رو روي دلمون گذاشتيم و بلند تر خنديديم از بس خنديده بوديم قرمز شده بوديم و اشک از چشمهامون سرازير بود .

سارا با دلخوري گفت : حيف شد .بيچاره بستني که دور انداختم . ميمردين زودتر مي گفتين دارين ديالوگ مي گين . اصلا همه اش تقصير اين سوگند است اون از اول شروع کرد . به محض اينکه برگردم اين ويديوکلوپ شما دو تا رو تخته مي کنم .

سوگند هنوز مي خنديد . سارا با دلخوري به اون نگاه کرد و گفت: حالا اين مال کدوم يکي از اون گنجينه هاي تو بود ؟

سوگند گفت : اين همون ديالوگ هاي هيون بود توي سريالي که باز ي کرده .

سارا گفت :همون که سحر همه رو حفظ بود .

سوگند متوجه حرف سارا نشد . ولي من با اخم به سارا نگاه کردم . سارا هم صورتش رو به سمت مخالف برگردوند و شروع کرد به سوت زدن .

توي مسير برگشت سارا دوباره سر ذوق برگشته بود سر به سر سوگند ميذ اشت . سوگند هم در کمترين زمان ممکن از خجالت سارا در مي اومد .

به هتل که رسيديم سوگند گفت : من دارم از گرسنگي مي ميرم .

سارا گفت : باز تو که يه بستني خوردي من همون رو هم نخوردم.

سوگند بدون اينکه منتظر من بمونه وسايل رو به دست من داد و به سمت رستوران رفت . سارا هم دنبالش راه افتاد اما برگشت و نگاهي به من که با اون همه وسيله اونجا ايستاده بودم انداخت و به سمت من برگشت و وسايل رو بين خودش و من تقسيم کرد وبه سمت اسانسور راه افتاد اما لحظه اي ايستاد و به سمت راه پله برگشت . مي تونستم حدس بزنم چرا از راه پله رفته . روبروي اسانسور ايستادم و دکمه رو فشار دادم و با تمام وجود دعا مي کردم با کسي برخورد نکنم . مثل اينکه دعام بر اورده شد چون بدون هيچ مشکلي به اتاق رسيدم سارا چند دقيقه بعد رسيد . داشت نفس نفس مي زد . وسايل رو وري زمين ولو کرد و گفت : اگر استراحت بانو تمام شده بلند شن که اين مستخدم بيچاره مرد از گرسنگي .

گفتم : صبر کن تا نفست بالا بياد .

گفت : نه نياز ي نيست وگرنه خواهرت سهم غذاي من رو هم مي خوره . باشه تو با اسانسور بيا . من هم از راه پله ميام .

گفتم : با هم ميريم .

نگاهي به من انداخت و گفت : با اون پا مي توني .

گفتم : اره .

گفت : پس زود باش .

به سمت راه پله رفتيم و من ارام ارام از پله ها پايين مي رفتم . سارا تمام مسير رو غر مي زد که سوگند به غذا اون هم پا تک مي زنه . شايد اگر هر دوي ما از حادثه اي که پايين پله ها انتظارمون رو مي کشيد خبر داشتيم هرگز با اون سرعت از پله ها پايين نمي رفتيم . به محض اينکه به رستوران رسيديم سوگند رو ديدم که وسط چند تا خبرنگار و عکاس محاصره شده بود . اقاي هان با ديدن ما بلافاصله به سمت ما اشاره کرد . خبر نگار ها به سمت ما هجوم اوردن و من و سارا بي خبر از همه جا به فلاش عکس دوربين خبر نگار ها خيره شده بوديم . به سوگند نگاه کردم که هنوز همون جا ايستاده بود و به کاغذي که دستش بود خيره شده بود . به زحمت راه مون رو از بين اون همه دوربين و خبر نگار بازکرديم و به سمت سوگند رفيتم .

رو به سوگند کردم و پرسيدم : اينجا چه خبر است ؟

سوگند بدون اينکه حرفي بزنه برگه ايي روکه دستش بود به من داد . ازچهره اش نمي شد فهميد به چي فکر ميکنه . برگه رو از دست سوگند گرفتم به اون نگاه کردم اما با خواندن متن اون کاغذ شوکه شدم . احساس کردم توان ايستادن ندارم .

سارا کنار من ايستاده بود و سوال مي کرد جريان اين برگه چيه ؟ چي توش نوشته؟ برگه رو دستش دادم و گفتم : ديگه موضوع اون کليپ تبليغاتي معلوم شد .

سارا برگه رو از دست من قاپيد و شروع کرد به خواندن . مي تونستم عکس العملش رو حدس بزنم اون هم مثل من شوکه شده بود ولي توي اون لحظه شدت عصبانيتش به شوکي که بهش وارد شده بود بيشتر بود .

برگه رو توي هوا تکون مي داد و با عصبانيت داد مي زد : اين چرت و پرت ها رو کي گفته؟ هر کس اين حرف ها رو زده بي خود کرده .مگر اينکه من مرده باشم .

سوگند بالاخره به حرف اومد و گفت : سارا اروم باش مگه نمي بيني اين همه ادم دارن به ما نگاه مي کنن .

سارا گفت : به درک . مگه ديگه چيزي هم مونده . فقط همين مونده بود که با اين دار و دسته نيويورکي ها برم پيک نيک .

گفتم : مثل اينکه درست نخوندي . فقط يه پيک نيک نيست . قرارا است ما تا اخر سفر با اونها باشيم .

سارا گفت : اصلا اين برنامه رو کي ريخته .

بعد هم چشمش به اقا ي هان افتاد .و به سمت اون بيچاره يورش برد .و با عصبانيت برگه رو توي وصورت اقاي هان تکون مي داد و گفت : اين چيه ؟ معني اين برگه چيه؟

اقاي هان اين رفتار سارا رو به حساب ذوق بيش از حد گذاشت و گفت : خبر فوق العاده اي است . من هم از شنيدنش شوکه شدم . شما هم بايد خيلي خوشحال باشين .

سارا که از شدت عصبانيت در حد انفجار بود و گفت : پس چهره من شبيه کسي است که خوشحال است؟ پس صبر کنين تا دستم به اين گروه برسه اونوقت معني خوشحالي واقعي رو مي فهميد . فعلا برا ي شروع اين برگه رو. پس بدين .

اقا ي هان با تعجب پرسيد : من درست متوجه نشدم . شما ميخواين اين فرصت رو ازدست بدين؟

سارا گفت : بله . ما مي خواهيم اين ذلت رو ازدست بديم . پس اين برگه رو همين الان پس بگرين .

اقاي هان نگاهي به برگه انداخت و گفت : من اين برگه رو به دست شما ندادم که الان بخوام پس بگيرم .

سارا گفت : پس اين برگه ازکجا اومده . از اسمان که نيافتاده .

اقاي هان گفت : مگه اون برگه رو کامل نخوندي؟ سارا دوباره برگه رو خوند و با ديدن جمله اخر به سمت سوگند نگاه کرد و به سمت اون يورش برد و گفت : اين داستان رو تو شروع کردي خودت هم تمامش کن .

سوگند گفت : ولي من اصلا از اين ما جرا خبر نداشتم .

سارا گفت : اون روزي که گفتيم به اون fan meeting لعنتي نرو براي همين بود . اين روزها رو ديده بوديم .

رو به سارا کردم و گفتم : اروم باش .

سارا گفت : چي ؟ ! اروم باشم؟! چطوري ميتوني يه همچين حرفي بزني . مگه برگه رو نخوندي.

گفتم : چرا ازهمه چيز خبر دارم ولي با سر و صدا جلوي اين همه خبرنگار و افتادن به جون هم و مقصر جلوه دادن همديگر به جاي نمي رسيم . جز اينکه اوضاع رو بدتر مي کنيم . بيا اروم باشيم تا يه فکري به حال اين وضعيت بکنيم .

سارا گفت :فکر کردن نداره . ما نمي ريم .

برگه رو ازدست سارا گرفتم و راهم رو از بين اون خبر نگارها به سمت اتاق باز کردم و بدون توجه به موج سوال هاي اونها به سمت اتاق رفتم .

. چند دقيقه بعد سارا و سوگند هم به اتاق برگشتن . سوگند اروم بود ولي سارا طول و عرض اتاق رو طي مي کرد . نگاهي به برگه انداختم براي بار هزارم بود که برگه رو مي خوندم . روي برگه نوشته شده بود :(( شماره بليط 21713 شما برنده ويژه مسابقه هفته رويايي با ss501 هستيد به شما تبريک مي گويم . . ))

سارا نگاهي به من انداخت که هنوز به برگه توي دستم نگاه مي کردم . گفت: چيه ؟ به چي نگاه ميکني؟ نکنه مي خواي بري؟

سرم رو بالا اوردم و به سارا نگاه کردم و گفتم : نه . همچين تصميمي هم ندارم .

سارا گفت : من به تو گفتم اينها يه نقشه اي دارن . تو گوش ندادي.

حرفي نزدم . مي دونستم بهترين کار توي اون موقعيت سکوت بود تا سارا اروم بشه . اما طوفاني که سارا راه انداخته بود با خبري که چند دقيقه بعد به ما رسيد تبديل به يه گردباد f3 شد . اقاي هان به ما خبرداد که مدير برنامه هاي گروه پايين منتظر ماست . سارا با اين حرف مثل بمب اتم منفجر شد و به سمت اقاي هان رفت و با قدرت هرچه تمام تر شروع به داد زدن کرد و گفت : شما به چه اجاه اي به اون گفتين منتظر ما بمونه .

اقاي هان گفت : ولي قبول اون برگه يعني قبول شروط اونها .

سارا گفت : من که متوجه نميشم .

اقاي هان به قسمت پايين برگه اشاره کرد و گفت : اينجا نوشته .

سارا به قسمت اخر برگه که يه جمله رو با فونت 2 و به زبان کره اي نوشته شده بود نگاه کرد و گفت : مگه اينجا چي نوشته؟

اقاي هان نگاهي به سارا کرد و برگه رو از دست سارا گرفت و گفت : اينجا نوشته از زمان تحويل برگه به مدت دو ساعت شما مي تونين جواب رد بدين در غير اين صورت شما اين برنامه رو قبول کردين . الان هم نيم ساعت از زمان مجاز گذشته. ضمنا نوشته در صورت منصرف شدن شما بايد هزينه تمام ضرر ها رو پرداخت کنين .

سارا نگاهي به برگه انداخت و گفت : چرا يه همچين چيز مهمي روبايد کره اي بنويسن؟

اقاي هان گفت : حتما فکر نمي کردن يه غير کره اي برنده بشه.

سارا گفت: حالا چرا دارين همه اين ها رو الان ميگين ؟ مگه شما پايين اين برگه رو نديه بودين . چرا به ما نگفتين. حالا ما چي کار کنيم ؟

اقاي هان گفت : يه راه هست . اين شرايط رو براي مدير برنامه توضيح بديم .مطمئنم شرايط شما رو درک مي کنن .

سارا گفت : خوب پس چرا ايستادين .

اقاي هان از اتاق بيرون رفت . به سوگند نگاه کردم و اروم گوشه اتاق نشسته بود . بلند شدم و کنارش نشستم .

سوگند گفت : فکر نميکنم راهي باشه .

گفتم : چرا هست.

سوگند گفت : حق با سارا است . اون راست مي گه همه اينها تقصير من است . اگر من نرفته بودم اين اتفاقات نمي افتاد .

گفتم : اتفاقي است که افتاده . ديگه راجبش فکر نکن . يه راهي پيدا مي کنيم . و اروم ادامه دادم : اميدوارم .

10 دقيقه بعد اقاي هان همراه يه مرد ديگه وارد اتاق ما شد .سارا جلوي اون مرد ايستاد و برگه رو جلوي اون گرفت و گفت : ما نمي تونيم اين شرايط رو قبول کنيم .

اون اقا گفت : در اين صورت فقط يه راه باقي مي مونه . شما بايد خسارت همه چيز رو پرداخت کنين .

سارا پرسيد : چقدر ؟

اما جوابي که داد باعث شد تا سارا روي صندلي بشينه .

گفت : اگر تا اخر عمرمون هم کار کنيم همچين پولي در نمي ياريم . اقاي هان نگاهي به تازه وارد کرد و گفت : اين محال است.

اون اقا گفت : تازه خيلي بيشتر ازاين حرف هاست به خصوص که برنامه گروه براي پيدا کردن گروه بعدي کلي عقب ميافته . به هر حال قيمت پيشنهادي ما همون 10هزار دلار است . اون هم براي هر روز تاخير برنامه گروه .

سارا گفت : اين يه شوخي است مگه نه ؟

اون اقا هان حرفي نزد .

اون اقا گفت : نه . همه چيز جديه.

سارا گفت : پس به خاطر اين کلاه برداري ما هم از شما شکايت مي کنيم .

اون اقا لبخندي زد و گفت : همه چيز اين برنامه قانونيه و اگر شما تا نيم ساعت ديگه توي لابي هتل نباشيد اونوقت ما از شما براي پرداخت جريمه شکايت مي کنيم .

بعد هم از اتاق بيرون رفت . سارا به سمت اقاي هان نگاه کرد . اقاي هان زير لب چيزي گفت و ازاتاق بيرون رفت . سارا هنوز باور نمي کرد که چه اتفاقي افتاده . همونطور وسط اتاق ايستاده وبد و به برگه توي دستش نگاه مي کرد .

نا گهان اون برگه توي دستش رو پاره کرد و روي زمين ريخت و خرده هاي کاغذ رو با پاش له کرد و گفت : باشه برين شکايت کنين .

من که تا اون لحظه ساکت بودم گفتم : اگر واقعا شکايت کرد چي؟

سارا جواب من رو نداد . ولي به سمت سوگند رفت و گفت : همه اين ماجرا تقصير تو است . مي فهمي . اوردن تو از اول هم اشتباه بود . تو خيلي احمقي .

سوگند حرفي نزد ولي اشک توي چشماش جمع شده بود . از اول اين سفر جز دعوا چيزي نسيبش نشده بود . ولي اين رفتارسارا زياده روي بود .

به سمت سارا برگشتم و گفتم : اين ماجرا هيچ ربطي به سوگند نداره . خودت هم مي دوني . اونها از اين فرصت استفاده مي کردن .

سارا گفت : ولي اگر سوگند نمي رفت اونها هيچ وقت نمي فهميدن ما اينجايم .

گفتم اره توي کره اره نمي فهميدن . ولي کليپ تبليغاتي چي ؟

سارا گفت : تو ماجراي اون کليپ رو باور کردي؟ اينقدر بچه اي.

گفتم : اره من بچه ام . ولي اجازه نمي دم تو همه تقصيرات رو گردن سوگند بندازي. اگر قرار باشه مقصر مشخص بشه خودت بهتر از هر کس ديگه اي مي دوني مقصر اصلي کيه. سوگند گفت : دعوا نکنين .

به سمت سوگند برگشتيم . هرچند ناراحت بود ولي برق خاصي توي چشم هاش بود . گفت : من يه راهي به ذهنم رسيده .

سارا گفت : ديگه چي؟

سوگند گفت : اون هاي ان برنامه رو ريختن تا محبوبيت گروه بيشتر بشه . حالا اگر ببين باعث ضربه خوردن به گروه بشه چي ؟

گفتم : سوگند چي تو کله ات است.

سوگند گفت : در حال حاظر هيچي . ولي فکر کنم بدون چطوري ميشه کاري کرد که خود اونها ما رو از برنامه کنار بزارن. تازه ما تا سه روز اينده بايد برگرديم کره . بنابراين انها نميتونن ما رو زياد نگه دارن . ولي اگر اين سه روز رو تبديل به يه جهنم کنيم فکر مي کنين چي ميشه .

سارا اروم شده بود و گفت : يعني مي گي به اين وضعيت به چشم يه فرصت براي انتقام نگاه کنيم .

سوگند خنديد و گفت : بينگو .

سارا لبخندي روي لبش نقش بست و گفت : تو خيلي ترسناکي سوگند .

سوگند گفت : فقط نبايد زياد تابلو باشه . اما الان تنها چيزي که مهم است اين است که نزاريم بابا از اين موضوع بويي ببره .

گفتم : اگر از زبان کس ديگه اي بشنوه بدتر است .

سوگند گفت : ما خودمون بهشون ميگيم ولي الان نه .

سارا گفت : ولي اگر نقشه سوگند درست از اب در بياد همش مجبوريم سه روز تحمل کنيم و بعدش براي هميشه به اين ماجرا فيصله ميديم .

حرفي نزذم . اما يه حسي بهم مي گفت زياد خوشحال نباش. 

_________________ فصل هفتم ____________

نيم ساعت بعد همه ما سوار ماشيني بوديم بيرون هتل منتظر ما ايستاده بود . از اون بدتر حضور 24 ساعته اون فيلم بردار ها بود که تصميم داشتن تمام حوادث اين يه هفته رو ضبط کنن . سارا نگاهي به فيلم بردار انداخت و گفت : اين يارو داره از چي فيلم ميگيره ؟

سوگند گفت : از حالا بايد بهت بگم تمام حرکات ما رو ضبط مي کنن بعد هم از تلويزيون پخش مي کنن

سارا به سمت سوگند برگشت و گفت : تو ازا ين ماجرا خبر داشتي؟

سوگند گفت : پس فکر کردي چطوري ميخواستم از اين قضيه به نفع خودمان استفاده کنم .

اون اقا مدير گروه به سمت ما برگشت و گفت : خوب الا ن که قرار است با هم باشيم بهتر است همديگر و بشناسم . من اقاي کيم هستم . تا اونجايي که فهميدم شما به انگليسي تسلط دارين پس ممنون مي شم اگر انگليسي حرف بزنين .

سارا به اقاي کيم نگاهي انداخت و گفت : توي اون برگه من چيزي نديدم که ما رو موظف کنه به چه زباني حرف بزنيم . من هر وقت لازم بدونم انگليسي حرف مي زنم .

اقاي کيم حرفي نزد .سارا هم رو کرد به سوگند و هردو شروع کردن به مشاعره .بيست دقيقه بعد به مشاعره بين اون دو تا گذشت . اما من تمام مدت به اين فکرمي کردم که اخر اين ماجرا چطوري تمام ميشه . ماشين سرعتش رو کم کرد و از پيچ گذشت و جلوي يه امارت تابستاني ايستاد .

سارا ازماشين پياده شده و نگاهي به ساختمان انداخت و گفت : خوب براي يه روز موندن جاي بدي نيست .

نگاهي به فيلم بردارهايي که دور بر ما بودن انداختم . تقريبا به حضورشون عادت کرده بودم البته به جز مواقعي که ناگهان دوربين رو جلوي صورتمون ميگرفت . دو سه بارا اين بلا سرمون اومده بود و سارا هر بار به حساب طرف رسيده بود . وسايل رو برداشتيم و به سمت ساختمان رفتيم . وقتي وارد سالن شديم اعضاي گروه توي سالن منتظر ما بودن و با ديدن ما به سمت ما اومدن . جونگ مين به سارا نگاه مي کرد که با دلخوري گوشه اي ايستاده بود و به اون پنج نفر به چشم دشمن نگاه مي کرد . اقا ي کيم بين ما و گروه ايستاد و شروع کرد به معرفي کردن . هيون همونطور ايستاده بود و به روبرو خيره شده بود . اقاي کيم به پسر ها اشاره مي کرد و اسمشون رو مي گفت و پسر ها هم با لبخند به ما نگاه مي کردن . به جز دو نفر هيون که با اخم ايستاده بود و جونگ مين که نيشش تا بنا گوش باز بود . پسر ها جور ي رفتار مي کردن مثل اين که برا ي اولين بار بود که ما رو ديدن .

سوگند اروم گفت : عجب بازيگر هاي هستن .

سارا گفت : کجاش رو ديدي . حالا صبر کن ببين هنر هاي بيشتري دارن .

اقاي کيم روبروي ما ايستاد و گفت :خوب خودتون رو معرفي کنين .

سارا گفت : سارا رضايي .

اقاي کيم گفت : همين؟!

سارا گفت : تا همين حد کافيه .

بعد به من اشاره کرد و گفت : سحر رحماني . ايشون هم خواهرشون هستن . سوگند رحماني . هيونگ کنار هيون ايستاده بود به ما خوش امد گفت . کيو ويونگ سنگ هم کنار جونگ مين ايستاده بودن . جونگ مين که تا اون لحظه حتي با اخم سارا هم دست از خنديدن برنداشته بود . اگر غير از اين بود ديگه جونگ مين نبود . اقاي کيم اون برنامه معارفه رو تمام کردو دوتا فيلم بردار ديگه هم توي امارت به گروه فيلم برداري اضافه شده بود . جمعا 4 تا فيلم بردار توي اين برنامه حضور داشتن .

سارا اروم کنار گوش من گفت : مثل اينکه واقعا دارن کليپ پر مي کنن ولي توي انتخاب نقش مکمل اشتباه کردن . چون من قرار است به بهشت تبديل کنيم .

نگاه هيون به هرسمتي نگاه مي کرد به جز به سمت من . به نظر معذب و عصبي بود . تصميم گرفتم مثل خودش رفتار کنم . بنابراين به سمت اقاي کيم برگشتم و خيلي جدي پرسيدم : ما خيلي خسته هستيم ميشه اتاق ما رو بهمون نشون بدين؟

اقاي کيم گفت : ولي هنوز شام نخوردين .

اجازه ندادم ادامه و گفتم : من گرسنه نيستم ترجيح مي دهم استراحت کنم .

سارا هم بعد از حرف من دست سوگند رو کشيد و گفت: ما هم خسته هستيم . براي امشب کافيه . اگر مي شه اتاق ما رو نشون بدين.

سوگند مي خواست حرفي بزنه که با نگاه سارا ساکت شد. اقاي کيم وقتي اصرار ما رو ديد قبول کرد تا محل استراحت ما رو نشان بده . سارا پشت سر اقاي کيم راه افتاد و سوگند رو هم پشت سرش مي کشيد . من هم دنبال سر اون سه نفر مي رفتم . اتاقي که براي ما در نظر گرفته بودن اتاقي با رنگ کرمي روشن بود و در طبقه دوم بود و پنجره بزرگي به سمت باغ داشت . قبل از اينکه اقا ي کيم از اتاق بيرون بره کاغذي رو به دست ما داد و گفت : اين برنامه کاري گروه است و توي اين مدت شما هم با اونها هستيد .

سارا بدون اينکه نگاهي به برگه بندازه اون رو کنار گذاشت و گفت : ما تمام شرايط شما رو شنيديم الان وقتش شده تا شما هم به شرايط ما گوش بدين .

اقاي کيم گفت: مي شنوم .

سارا گفت: اول اينکه ما هميشه انگليسي حرف نمي زنيم و اگر کسي از موقعيت خودش سواستفاده کنه بدون در نظر گرفتن برنامه اون رو سر جاش مي شونيم . و با برنامه تا اونجايي که با اداب ما هماهنگ باشه کنار ميايم . و هيچ توهيني رو هم قبول نمي کينم . مهم نيست از طرف چه کسي باشه . قبول است؟

اقاي کيم گفت : باشه قبول است اما من يه شرط ديگه هم دارم که تا الان نگفتم .

سارا گفت : چي هست؟

اقاي کيم گفت : من مي دونم شما علاقه اي به شرکت توي اين برنامه نداشتين بنابراين طبيعي که گاهي احساسات شما جاي عقل رو بگيره و تصميم بگيرين يه کار هايي انجام بدين تا از زير اين برنامه شونه خالي کنيين . اگر اين اتفاق بي افته تمام هزينه ها رو ازشما به عنوان جريمه مي گيريم .

سارا به سمت سوگند نگاه کرد . سوگند گفت : قبول است ولي از ما نخواهيد که دقيقا به گفته شما عمل کنيم .

اقاي کيم گفت : من همچين خيالي هم ندارم .

سارا گفت : در ضمن رمانتيک بازي هم ممنوع . ما رابطه اي با اين حرفها و کار ها نداريم . اقاي کيم لبخند معني داري زد اما چيزي نگفت . و بعد از چند دقيقه سکوت گفت : پس موردي ديگه يا نمونده که سرش توافق نداشته باشيم .

سارا گفت : اميدوارم .

اقاي کيم از ااتاق بيرون رفت . سارا روي تخت نشست و به اطراف نگاه کرد و گفت : اتاق خوبي است حيف که بيشتر نمي تونيم بمونيم .

سوگند که برگه يا رو که اقاي کيم به ما داده بود رو مي خوند گفت : فردا صبحونه رو بايد با گروه بخوريم . اين بهترين موقعيت که نقشه اي رو که چيديم عملي کنيم .

سارا نيشش باز شد و گفت : پس برنامه ما هم از فردا شروع ميشه. وقتي صبح رسيد از اينکه به حرف ما گوش ندادن پشيمون مي شن .

روي تخت دراز کشيده بودم . سوگند به من نگاه کرد و گفت : مثل اينکه واقعا خسته اي. همونطور که چشمم رو مي بستم گفتم : پام يه کم درد مي کنه .

سارا دستش رو روي شکمش گذاشت و گفت: معده من هم درد مي کنه . دلم مي خواد غذا بخورم . اگر تو اون حرف رو نزده بودي حداقل يه نون خشکي بود که بخوريم .

گفتم : تو خودت نخواستي غذا بخوري به من چه.

سوگند گفت : تازه نذاشتي من هم غذا بخورم .

سارا به ما دو تا نگاه کرد و گفت : خوب دست به يکي کردين با حرفي که سحر زد ديگه راهي نداشتيم .

سوگند گفت : من گرسنه ام .

سارا گفت : فکر کن روزه گرفتي.

گفتم : اگر اينقدر گرسنه هستين برين پايين يه چيزي بخورين . فکر کنم اقاي کيم بتونه ترتيبش رو بده .

سارا گفت : من اگر از گرسنگي هم بميرم و فردا صبح جسدم رو ازاين اتاق ببرن بيرون هيچوقت همچين حرفي به اقاي کيم نميزنم .

سوگند گفت : به من ربطي نداره که تو ميخواهي خود کشي کني يا نه ولي من يکي مي خواهم برم غذا بخورم .

از سر جاش بلند شد و به سمت در رفت . سارا دست سوگند رو کشيد و گفت: محال است که تو از اين در بيرون بري.

سوگند گفت : اگر مي توين جلوي من رو بگير .

سارا گفت : باشه .

بعد هم دست سوگند رو کشيد و روي تخت نشوند . و به سمت در رفت که ناگهان چيزي محکم به سرش خورد روي زمين افتاد . سارا برگشت و به اون شي که روي زمين افتاده بود نگاه کرد و بعدش به سوگند نگاه کرد . سارا بالشتي که روي زمين افتاده بود رو برداشت و به سمت سوگند حمله کرد . اون دو نفر با بالشت يه جنگ اساسي راه انداخته بودن . به اون دو تا نگاه کردم و گفتم : حالا اينقدر ورجه ورجه کنين که گرسنه تر شين .

ولي اون دو نفر بدون توجه به حرف من به جنگ خودشون مشغول بودن يا جا خالي مي دادن يا ضربه هاي هم ديگر و رد مي کردن . .چند ضربه رد زده شد . سارا با بالشت به سمت در فت و درست قبل از اينکه د ر رو باز کنه بالشت رو به سمت سوگند پرت کرد و در رو باز کرد . سوگند هم همون بالشت رو به سمت سارا پرت کرد ولي سارا جا خالي داد و بالشت محکم توي صورت کسي خورد که پشت در ايستاده بود . صداي خنده اي از پشت دربلند شد و به دنبال اون کيو با يه سيني وارد اتاق شد . جونگ مين در حالي که صورتش در اثر ضربه بالشت قرمز شده بود و موهاش به هم ريخته بود پشت سر کيو وارد اتاق شد . هيونگ هم با يه بشقاب کيک در حالي که هنوز مي خنديد وارد اتاق شد .سارا سعي کرد تا موهاي دم اسبي اش رو که بر اثر ضربات سوگند کج شده بود مرتب کنه اما وقتي ديد فايده اي نداره دست از تلاش برداشت و همونطور اونجا ايستاد . سوگند سرش رو پايين انداخته بود و موهاش صورتش رو پوشنده بود . فقط ريز ريز تکون مي خورد . نمي تونستم بفهمم داره گريه مي کنه يا مي خنده . کيو که با هيون همچنان مشغول خنديدن بود گفت :ضربه دقيقي بود از کجا فهميدي کي پشت در است .

سارا گفت : حقش بود .

سيني رو کنار بشقاب روي ميز گذاشت .

هيونگ روبروي من ايستاد و گفت : پات چطوره؟

گفتم : گفتم يه کم درد داره ولي بهترم .

هيونگ به کشوي ميز کنار تخت اشاره کرد و گفت : اونجا يه چسب ضد درد هست يه کيسه گرمايي هم هست .

سارا همچنان کنار در ايستاده بود و در رو باز گذاشته بود . جونگ مين نگاهي به سارا انداخت و گفت: چرا هنوز اونجا ايستادي؟

سارا گفت : منتظرم ببينم کي مي ري .

جونگ مين به سمت در رفت و در رو بست و گفت: مي خواهي اون اکيپ خبري جاي ما رو پيدا کنن . مي دوني با چه بدبختي يوسنگ و هيون اونها رو سرگرم کردن . بعد لبخندي زد گفت: نمي خواي از نجات دهنده ات تشکر کني؟

سارا گفت : از چه بابت ؟

جونگ مين گفت : به اين دليل که از گرسنگي نجاتت دادم .

سارا با تمسخر نيش خندي زد و گفت: کي گفته من گرسنه بودم ؟مي توني همه رو برگردوني. جونگ مين گفت : جدا ؟ باشه .

بعد هم به سمت بشقاب کيک روي ميز رفت . سوگند به ظرف کيک خيره شده بود و گفت: به خاطر کاري که انجام دادين ممنون .

همه به سمت سوگند برگشتن . سوگند به خاطر تلاشي که تو ي جنگ از خودش نشان داده بود هنوز سرخ بود . لحن صداي سوگند و چهره اش باعث شد تا جونگ مين دو قدم به عقب بر داره و از ميز دور بشه . به نظر مي اومد جونگ مين دست و پاش رو در برابر سوگند گم کرده بود . اين اولين بار بود که مي ديدم که جونگ مين در برابر يه دختر کم مياره . شايد هم به خاطر اين بود که هنوز با سوگند اشنا نشده بود . و يا شايد هم تمام حاظر جوابي هاش رو براي سارا نگه داشته بود .

سارا دوباره به سمت در اتاق رفت و در بازکرد و گفت: بهتر است برين .ضمنا به جز زمان بندي برنامه ايي که اقاي کيم به ما داده دليل ديگه ايي براي ديدن همديگر نداريم .

هيونگ نگاهي به سارا انداخت و به سمت در رفت روبه هيونگ کردم و گفتم :ممنون . هيونگ به سمت من برگشت و گفت : فعلا استراحت کن .

بعد همراه کيو از اتاق بيرون رفت . جونگ مين لحظه اخري که از اتاق بيرون مي رفت رو به سمت سارا کرد و گفت : به جهنم خوش اومدي .

سارا هم نيش خندي زد و گفت : پس معلوم است هنوز معناي جهنم رو نمي دوني.

سارا بلافاصله بعد از اين حرف در اتاق رو محکم بست و رو به ما کرد و گفت : بهتر است زودتر بخوابيم چون معلوم نيست چه اتفاقي در انتظار مون است .

بعد هم به سرعت به سمت سوگند رفت که يه تيکه کيک رو برداشته بود تا بخوره . سارا کيک رو ازسوگند گرفت و اون رو توي بشقاب گذاشت و همراه سيني گذاشت پشت در اتاق . سوگند با دلخوري گفت : معلوم شد چرا جونگ مين فقط به تو گير مي ده .

سارا به سمت سوگند برگشت و گفت :چيزي گفتي ؟

سوگند گفت : اره گفتم بهتر است چراغ رو خاموش کني تا بخوابيم بلکه اين درد گرسنگي رو فراموش کنم .

ولي قبل از اون بهتر است يه چيزي رو بدوني اگر قرارا باشه به اين راحتي ارامشت رو از دست بدي بازي شروع نشده رو باختي .

سارا نگاهي به سوگند انداخت و گفت : خوب از حالا تمرين مي کينم . روش اول. حفظ ارامش درد هنگام گرسنگي . سوگند حرفي نزد و ملفه رو ش کشيد و خوابيد . سارا هم چراغ رو خاموش کرد و به سمت تختش رفت . چند دقيقه بعد از صداي تنفس هاي اروم ان دوتا معلوم بود که به خواب خوبي رفتن و قلمرو هفت پادشاه رو هم رد کردن . اما من توي اين فکر بودم که توي اين دو روز چا اتفاقاتي قرار بود بيفته 

 چشمم رو بازکردم . سوگند موهاشو بالاي سرش بسته بود و مشغول مرتب کردن تخت بود . برخلاف هميشه سارا هم بيدار بود از سر جام بلند شدم و به اون دو تا نگاه کردم . هنوز از دست هم دلخور بودن . دست و صورتم رو شستم سوگند تخت من رو هم مرتب کرد .سارا نشسته بود و به فکرفرو رفته بود . سوگند به من نگاه کرد و گفت : من دارم مي رم . شما هم بياين .

گفتم :صبر کن همه با هم مي ريم .

رو به سارا کردم و گفتم : منتظر چي هستي . بلند شو بريم .

سارا از سر جاش بلند شد و کنار من ايستاد . سوگند زودتر از ما از اتاق بيرون رفت . من هم با سارا از اتاق بيرون رفتم . اما به محض اينکه از اتاق بيرون رفتيم سوگند به سمت سارا برگشت و با لبخند گفت :اماده اي؟

سارا هم با لبخند جوابش رو داد و هر دو با هم از پله ها پايين رفتن . من هنوز ايستاده بودم و به اون دو نفر خيره شده بودم . اينجا چه خبر بود ؟؟؟هر دو به سمت من برگشتن . گفتم خدا تا اخر اين سفر رو به خير بگذرونه . وبعد هم به سمت اون دوتا رفتم که کنار اره پله منتظر من ايستاده بودن . وقتي وارد سالن شديم گروه فيلم برداري همراه پسرها منتظر ما بودن .

اقاي کيم که مسوئل برگزاري اين برنامه بود به ما نگاه کرد که با دلخوري به دوربين ها چشم دوخته بوديم.

گفت : فکر کنين اونها وجود ندارن.

سارا به سمت اون برگشت و گفت : با اين همه تعداد نفر حتما . البته اگر کور باشي .

بعد هم بدون توجه به علامت هاي چشم و ابروي من همراه سوگند سر ميز نشست و هردو بدون اينکه منتظر کسي بمونن مشغول خوردن شدن. اقاي کيم به من نگاه کرد . نمي دونستم توي اون موقعيت کدوم بهتر بود. فرار ازاونجا يا يه لگد جانانه زدن به اون دوتا که تا خرخره توي غذا هاي روي ميز فرو رفته بودن .به پسرها نگاه کردم . جونگ مين برخلاف هميشه که اماده به اذيت بود . کاملا ارام و مودب اونجا ايستاده بود و تنها يه لبخند روي لب هاش بود . نميدونستم داره به چي فکر مي کنه.

نگاهي به سارا و سوگند انداختم که يک تيکه کيک توي بشقاب گذاشته بودن و مشغول خوردن بودن . معلوم شد چه تصميمي دارن صندلي روکه اقاي کيم براي من کنارکشيد بود رو رها کردم و روي صندلي کنار سارا نشستم و گفتم : شما دوتا چتون شده؟ چرا مثل قحطي زده ها دارين غذا ميخورين؟

سوگند گفت : در مورد من يکي که حق دارم . از ديروز تا الان چيزي نخوردم .

گفتم : تو يکي با دهن پر حرف نزن .

سارا گفت: مگه يادت رفته . تازه جهنم داره شروع مي شه.

بعد هم به جونگ مين نگاه کرد که صندلي روبرو ي سارا رو کنار کشيده بود و نشسته بود . گفتم : ولي اين به اين معنا نميست که بي ادب باشيم . مخصوصا با اين دوربين ها .

سارا گفت: اون دوربين ها رو که خود اقا ي کيم هم گفت بي خيال . بعد هم شکم گرسنه ادب نمي فهمه . به قول سوگند ميخوام قسمت بي ادب سارا رو هم توي اين سفر تجربه کنم .

گفتم : مگر تا الان با ادب هم بودي؟

سارا گفت : باشه پس صبر کن تا ببيني .

رو به سوگند کردم و گفتم : تو يکي چرا با طناب اين افتادي توي چاه.

سوگند گفت: مي خوام يه نظريه رو امتحان کنم . بايد بفهمم حق با من بود يا اون استاد . به هر دو روز که بيشتر نيست.

به گروه نگاه کردم که به اون دو نفر خيره شده بودن . يونگ سنگ تقريبا با دهاني نيمه باز به اون دو تا نگاه مي کرد. که بدون توجه به بقيه در حال خالي کردن محتويات بشقاب هاي روي ميز بودن . به سمت جونگ مين نگاه کردم که سعي داشت تا اخرين تکه کيک شکلاتي رو که روي ميز مونده بود از چنگال اون دو تا ماشين غذا بيرون بکشه .

کيو گفت: مثل اينکه خيلي گرسنه هستين. سارا با دهاني پر در حالي که تکيه هاي کيک توي دهانش روي ميز مي ريخت گفت : اره خيلي خوشمزه است تو هم امتحان کن .

بعد هم با دست يه تيکه کيک توي بشقاب کيو گذاشت . حالت چهره اش عوض شد اما حرفي نزد . سارا به جونگ مين نگاه کرد و نشست . مونده بودم تو ي اين موقعيت جونگ مين چطور مي تونست بخنده . توي اين فکر بودم که صداي سرفه سوگند بلند شد .به سمت سوگند برگشتم . يک تيکه نون تست توي گلوش گير کرده بود و داشت خفه مي شد .سعي کرد ليوان اب پرتقال رو از جلويش برداره اما دستش به اب ميوه يونگ سنگ خورد و ليوان وارو شد و در عرض چند ثانيه قطره هيا اب ميوه از گوشه هاي ميز سرازير شد . پسرها به سرعت خودشون رو کنار کشيدن .

سوگند هنوز سعي داشت تا يه ليوان گير بياره تا جلوي خفه شدنش رو بگيره . اما با هر بار تلاش يه چيزي روي ميز وارو مي شد . به سرعت از سر جام بلند شدم و به سمت اون رفتم . چند تا ضربه محکم بين دو تا کتفش زدم .

سوگند با زحمت لقمه رو قورت داد . و نفس بلندي کشيد و روي صندليش ولو شد . کيو بلافاصله ليوان ابي رو دستم داد . سوگند ليوان اب رو يکسره سر کشيد . با نگراني نگاهش کردم . و پرسيدم : خوبي؟

سارا که پشت سر سوگند ايستاده بود به اون نگاه کرد و لبخند زد . سوگند هم به اون نگاه کرد هرچند لبخند نزد اما برقي که توي چشم هاش بود چيز ديگه اي ميگفت. پس نقشه اون دو نفر اين بود. با عصبانيت به سوگند نگاه کردم و به سمت گروه برگشتم . واقعا نميدونستم چي بايد بگم . يه نگاهي به ميز انداختم . مثل اين بود که روي ميز بمب منفجر کرده باشن . چند تا ليوان روي ميز وا رو شده بود و تکه هاي نون تست و کيک روي ميز پخش شده بود و از گوشه هاي ميز اب ميوه م يچکيد . يونگ سنگ سعي داشت تا با دستمال باقي مونده لک هاي اب ميوه روي لباسش رو پاک کنه. هيونگ کنار ايستاده بود و به اين منظره خيره شده بود . جونگ مين دستهاش رو توي جيب شلوارش کرده بود و به سارا که پيروزمندانه لبخند مي زد نگاه مي کرد. اما هيون مثل هميشه سر ميز ايستاده بود و به ما نگاه مي کرد اخر سر هم بدون اينکه حرفي بزنه اونجا رو ترک کرد. اقاي کيم به سمت من اومد و در حالي که سعي داشت جلوي عصبانيتش رو بگيره گفت : ميشه توضيح بدين اينجا چه اتفاقي افتاد؟.

من هم گفتم : اين به جاي اين است که شما از من بپرسين حال خواهر م چطور است؟ مگه شما نديدن چه اتفاقي افتاد. من از اول هم به شما گفتم به درد اين برنامه نمي خوريم. شما خواستين . اين هم نتيجه اش. شما حق ندارين اعتراض کنين . اين اتفاقي است که ممکن بود براي هر کسي بي افته.

از انعکاس صداي سرد و تيز خودم به لرزه افتادم . من از کي اينقدر بد جنس شده بودم؟ اين سحر رو نمي شناختم . برام غريبه بود . شايد حق با سوگند بود . و قرار بود شخصيت هاي مختلف خودمون رو بشناسيم . به سمت سوگند برگشتم و سعي کردم اون رو از روي صندلي بلند کنم و به سمت اتاق ببرم .

به محض اينکه وارد اتاق شدم در رو پشت سرم بستم . و به سارا و سوگند نگاه کردم . هر دو از اينکه نقشه اي که کشيده بودن عملي شده بود خوشحال بودن .

به سوگند نگاه کردم و گفتم : تو عجب مارمولکي هستي . واقعا فکر کردم داري خفه مي شي. سوگند گفت : من لقمه توي گلوم گير کرد ولي خوب يه خورده پياز داغش رو زياد کردم . سارا به خاطر بازي زيباي سوگند تشويقش کرد و گفت : کارت عالي بود . حيف که داورهاي جشنواره اينجا نبودن سيمرغ که هيچي تو يکي حقت اسکار است .

گفتم :شما دو تا اول تکليفتون رو با خودتون مشخص کنين . من بالاخره نفهميدم شما با هم مشکل دارين يا نه.

سارا خنديد و گفت : ما با هم همکاريم.

از اين حرف سارا فهميدم داستان از اون چيزي که من فکر مي کردم پچيده تر است . تنها چيزي که اون لحظه تمام ذهن من رو مشغول کرده بود اين بود که اين دو تا اعجوبه چه چيز هاي ديگه يا توي چنته داشتن . اونها حتي کوچکترين عذاب وجداني يا احساس شرمي به خاطر کاري که انجام داده بودن نداشتن برعکس کاملا خوشحال بودن . مي تونستم درک کنم چرا سارا اين کار رو انجام مي ده . اون و جونگ مين از هر فرصتي براي انتقام ازهم بهره کافي رو مي بردن ولي دليل سوگند رو نمي فهميدم . اون چرا بايد خودش رو قاطي باز ي سارا مي کرد . به خصوص که اون يکي از طرفدار هاي اونها بود. اين سوالي بود که براي من بدون پاسخ مونده بود .

با صداي در به خودم اومدم . وقتي در رو باز کردم اقاي کيم پشت در بود . سارا و سوگند به محض ورود اقا ي کيم تغيير موقعيت دادن و سارا مشغول ماساژ دادن شونه هاي سوگند شد و سوگند هم چهره ادم هاي بيچاره رو به خودش گرفت . از اين تغيير حالت سريع اونها هم تعجب کردم و هم خنده ام گرفت . اقا ي کيم نگاهي به سوگند انداخت که چهره ادم هايي رو به خودش گرفته بود که تازه از اون دنيا برگشته بودن .

اقاي کيم پرسيد: حالتون بهتر است؟

سوگند نگاه معصومانه ايي به اقاي کيم انداخت و گفت : بهترم . بعد هم ادامه داد : به خاطر اتفاقي که افتاد معذرت مي خوام .

اقاي کيم که نرم شده بود گفت: خوب ممکن بود اين اتفاق براي هر کسي بيافته مهم اين است که الان حالتون خوب است.

. سارا نيم نگاهي به اقا ي کيم انداخت و وگفت : چيز ديگه اي هم هست؟

اقاي کيم گفت : بله . در واقع به خاطر اون اينجا هستم .

سارا گفت پس ما بايد بريم .

اقا يکيم گفت : بله . ولي از کجا فهميدين؟

سارا گفت : خوب بعد از اتفاق صبح کاملا مشخص بود .

اقاي کيم گفت: خوب پس تا15 دقيقه ديگه پايين باشين . فکر کنم تا اون موقع پسر ها هم اماده شده باشن .

سارا گفت : ديگه اونها چرا؟

اقاي کيم گفت :خوب پس فکر کردين با کي بايد برين استديو ضبط .

سوگند با تعجب به اقاي کيم نگاه کرد و گفت: استديو براي چي؟

اقا ي کيم گفت :براي اينکه شما امروز مهمان هاي ويژه گروه هستين و مي تونين مراحل ضبط اهنگ جديد اونها رو ببينين.

سارا گفت : مگه قرارنيست ما ازاين برنامه بريم؟

اقاي کيم گفت: نه . چه کسي اين حرف رو زده . تا 15 دقيقه ديگه پايين پله ها باشين .

بعد هم اراتاق بيرون رفت . سارا به سوگند نگاه کرد.

نيش خندي زدم و گفتم : خوب برنامه بعدي چيه؟ سارا گفت : من که سر در نمي يارم .

سوگند گفت : باشه . حالا که اينجوري است . من هم يه نقشه بهتر دارم .

سارا گفت : اينها از جهنم هم رد شدن. سوگند لبخندي زد و گفت : اونها حتي به دروازه جهنم هم نرسيده ان .

ازاين لبخند سوگند به خودم لرزيدم . کمتر پيش مي اومد اون از اين لبخندها بزنه ولي هر بار اين لبخند روي لب هاش ظاهر مي شد يک طوفان راه مي افتاد . به سارا نگاه کردم ولي اون هم دسته کمي از سوگند نداشت و برق چشماش خبر از چيز ديگه اي مي داد . از اتاق بيرون اومدم تا به اقاي کيم بگم ما نمي تونيم با اونها بريم . از فکر اينکه ممکن بود اون دو نفر چه بازي ديگه اي راه بندازن نگران شدم بنابراين تصميم گرفتم هر طور که شده کاري کنم که اقاي کيم قيد برنامه امروز رو بزنه . 

___________فصل هشتم___________

به سرعت پله ها رو طي مي کردم و دنبال اقاي کيم مي گشتم و توي دلم دعا مي کردم که امروز رو به خير بگذرونه . اما با کسي برخورد کردم که اصلا توقع ديدنش رو نداشتم .هيون بطري ابي دستش بود و کيفش رو روي شونه اش انداخته بود و بدون اينکه به من توجهي کنه تنه اي به من زد و رد شد . حتي برنگشت به من نگاه کنه . مثل اين بود که با يکي از اثاثيه خونه برخورد کرده بود و يا اينکه پاش به صندلي گرفته باشه . به هيون نگاه مي کردم که بدون اينکه حتي يه معذرت خواهي خشک و خالي بکنه از در بيرون رفت . نمي دونستم چي بايد بگم . حتي عصباني هم نشده بودم . با صداي اقاي کيم به خودم اومدم اقاي کيم روبروي من ايستاده بود . رو به من کرد و گفت : خوب اماده هستين .

گفتم : براي چي؟

اقا ي کيم گفت : براي رفتن .

تازه يادم افتاد براي چي اين همه پله رو اون هم با اون سرعت پايين اومده بودم . رو به اقا ي کيم کردم و گفتم : بايد يه چيزي رو بهتون بگم .

اقاي کيم گفت : چيزي شده؟

گفتم : در مورد برنامه امروز است .

اقاي کيم گفت : مشکلي هست ؟

گفتم : بايد بهتون بگم که ما ... اما ادامه حرف من رو صداي سارا از پشت سرم کامل کرد که درحالي که با سوگند به سمت ما مي اومد .

سارا گفت: ما بايد بگيم از اينکه ما رو دعوت کردين خيلي خوشحال هستيم .

اقاي کيم که خيالش راحت شده بود با لبخند گت : ما هم همينطور .

.بعد هم از در سالن بيرون رفت .

توي دلم گفتم : اگر خبر داشتي اين دوتا موجود به ظاهر ارام چه برنامه اي دارن هيچوقت اين حرف رو نمي زدي.

سارا روبروي من ايستاد و گفت : مي بينم يه ستون پنجمي داريم .

گفتم : من هيچ علاقه اي ندارم توي برنامه هاي شما نقشي داشته باشم .

سوگند گفت : ما هم از تو اين رو نمي خوايم . تو مي توني تا اخر اين برنامه همچنان نقش سازمان صلح جهاني رو بازي کني.

بعد هم کنار من ايستاد و در حالي که بازوي من رو گرفته بود همراه خودش به سمت بيرون برد . وقتي از سالن بيرون رفتم . چشمم به هيون افتاد که هنوز با بي خيالي ايستاده بود و با ابطري اب توي دستش بازي مي کرد . ياد حرکت قبلي اون افتادم . هرچقدر بيشتر به هيون نگاه مي کردم عصباني تر مي شدم . مثل اين بود که ارامش قبلي من يه سکوت قبل از طوفان بود . رو به سوگند کردم و گفتم : تمام حرفهاي قبلي رو پس مي گيرم . از حالا توي هر نقشه اي که دارين من رو هم شريک کنين .

سارا لبخندي زد و سوگند و گفت : همه براي يکي . يکي براي همه .

سرم رو تکون دادم و سوار ماشين شدم . پسرها سوارماشين شدن و هر کسي سر جاي خودش نشست . اما مثل هميشه گروه فيلم برداري هم جزوي از اين برنامه بود . با سوار شدن همه اعضا نا خود اگاه ياد تايلند افتادم . نحوه نشستن پسرها مثل قبل بود . به سارا نگاه کردم . معلوم بود اون هم پيام من رو گرفته چون با حالت مشکوکي به فاصله بين دو تا صندلي نگاه مي کرد . و کاملا اماده بود تا هر سري رو که از اين فاصله بگذره مثل گيوتين قطع کنه .توي طول راه کسي حرفي نزد و تنها صدايي که شنيده ميشد صداي خش خش قلم سوگند بود که روي کاغذ کشيده ميشد . از وقتي که سوار ماشين شده بوديم سوگند مشغول نوشتن بود . تا به حال سوگند رو اينجوري نديده بودم هرچي که بود تمام توجه سوگند رو به خودش جلب کرده بود . و اون هم با سرعت هر چه تمام تر مشغول نوشتن بود .به سارا نگاه کرم که تمام حواسش به فردي بود که پشت سرش نشسته بود و با نيش باز به صندلي جلويش زل زده بود . اين دو نفر حتي توي سکوت هم دست از مبارزه برنمي داشتن و حرکات همديگر رو زير نظر گرفته بودن تا در صورت لزوم به موقع بتونن ازش کمال استفاده رو ببرن . يونگ سنگ و کيو کنار هم نشسته بودن . کيو کتاب دستش بود . جالب بود اون هم مثل سوگند چيزي داشت که با هاش سرش رو گرم کنه . به عنوان کتاب نگاه کردم ولي چيزي سر در نياوردم . با خطي نوشته شده بود که من نمي تونستم بخونم .

يونگ سنگ که متوجه من شده بود گفت : ورونيکا تصميم مي گيرد بميرد .

لبخندي زدم و سرم رو برگردوندم . از توي اينه مي شد بقيه رو ديد . هيونگ سرش به بازي که دستش بود گرم بود وهيون هم مثل هميشه اخر ماشين خواب بود . ماشين از در ورودي يه ساختمان عبور کرد و بعد از چند لحظه ايستاد .

اقاي کيم رو به جمعيت داخل ماشين کرد و گفت : خوب رسيديم .

سوگند کاغذ هاي رو که جلوش بود برداشت و توي کيفش گذاشت بعد از اقاي کيم اولين نفرهايي که از ماشين پياده شدن ما بوديم . بعد از ما هم گروه فيلم برداري و اعضاي گروه پياده شدن . هيون بدون توجه به بقيه راهش رو گرفت و رفت . همين حرکت هيون کافي بود و تا تمام مهربوني هاي هيونگ رو نا ديده بگيرم و بيشتر از قبل مصمم بشم تا اون رو سر جاش بشونم .

هيونگ که متوجه رفتار هيون شده بود با لبخند به سمت ما اومد و گفت : در ورودي از اين سمت است اين واقعا عالي است که شما امروز اينجا هستين من هميشه دلم مي خواست به شما نشون بدم ما کجا اهنگ ضبط مي کنيم .

سوگند با تعجب گفت : به ما ؟

هيونگ که تازه متوجه شد چه اشتباهي کرده رو به پسر ها کرد تا از اونها کمک بگيره . جونگ مين گفت : خوب ما هميشه دوست داشتيم به طرفدارهامون نشون بديم چقدر سخت کا ر مي کنيم .

سوگند با لبخند به جونگ مين نگاه کرد . احساس کردم براي يک لحظه خون به صورت جونگ مين دويد و سعي کرد تا خودش رو از نگاه سوگند پنهان کنه . سارا که با اخم به اين منظره چشم دوخته بود تنه اي به سوگند زد و رد شد . سوگند نگاهي به سارا کرد و خند يد . به نظر مي رسيد که يک نفر ديگه هم از اين اتفاق خوشحال نيست . شايد هم به خاطر اتفاقي بود که سر ميز صبحانه افتاده بود . کيو دنبال سر يونگ سنگ راه افتاد و وارد ساختمان شد . هيونگ و جونگ مين نقش راهنما رو براي ما بازي مي کردن . هيونگ که متوجه اوضاع شده بود سعي داشت تا وضعيت رو اروم کنه . جونگ مين در رو باز کرد و منتظر ايستاد و سارا بدون اينکه به اون نگاه کنه وارد ساختمان شد هيونگ هم کنار جونگ مين ايستاده بود . سوگند نگاهي به جونگ مين انداخت و با لبخند مليحي از اون تشکر کرد . اين ديگه واقعا عجيب بود تا اون موقع نديده بودم جونگ مين در برابر دختري اينقدر نرمش به خرج بده . به صورت سوگند نگاه کردم تا شايد از اين معما سر دربيارم ولي هيچ فايده يا نداشت . هيونگ با ديدن اين صحنه خنديد اما وقتي ديد که جونگ مين داره نگاهش مي کنه

بلافاصله به سمت من اومد و گفت : بهتر است بريم داخل . بعد اروم کنار گوش من گفت : به نظر مياد خواهر کوچيکت ما رو خيلي خوب مي شناسه .

بعد هم زودتر از من وارد ساختمان شد . به حرف هيونگ فکر کردم . اين هم يه معماي جديد بود . وقتي وارد استديو ضبط شدم متوجه شدم که پسرها اونجا نيستن اما چندان طول نکشيد تا جاي جد يد اونها رو کشف کنم . کافي بود تا سرم رو برگردونم و با پنج تا چهره روبرو شم که توي يه اتاقک ديگه روبروي من پشت يه پنجره شيشه اي ايستاده بودن و گوشي رو گوششون گذاشته بودن . و اماده خوندن بودن . اقاي کيم کنار ما قرار گرفت و شروع به توضيح دادن درباره اهنگ جديد و کار اون همه صحفه دکمه شد .اقايي که پشت اون همه صحفه کليد نشسته بود به پسره علامت داد که اهنگ رو بخونن . اهنگ ارومي بود اما به محض اينکه اهنگ به اوج خودش رسيد و پسرها شروع به خوندن کردن سوگند زد زير خنده . به سمت اون برگشتم جلوي دهانش رو گرفته بود اما بازهم صداي خنده اون توي اتاق مي پيچيد . من و سارا به سوگند خيره شده بوديم .

سوگند گفت :ببخشيد . از خوشحالي است سعي مي کنم جلوي خودم رو بگيرم .

دوباره همه چيز به حالت عادي برگشت . اما با پخش دوباره اهنگ صداي خنده سوگند بلند شد . اين بار دستش رو روي شکمش گذاشته بود بلند بلند قهقه مي زد . به سوگند نگاه مي کردم که صداي خنده سارا هم بلند شد . سوگند کم بود سارا هم به اون اضافه شده بود . ناگهان مثل اينکه تلنگري بخورم به همه چيز پي بردم . درست بود که بچه گانه بود ولي خيلي کار امد بود . به چهره پسرها نگاه کردم . حسابي عصبي شده بودن . يونگ سنگ خسته به نظر مي رسيد . هيونگ هم دست و پاش رو گم کرده بود و به اون دو تا نگاه ميکرد. مطمئنا تا به حال تو ي اين موقعيت گير نکرده بودن . بالاخره سارا و سوگند دوباره اروم شدن و کار از سر گرفته شد . اما به محض اينکه صداي پسرها شنيده شد . صداي سه خنده توي اتاق پيچيد . من هم به دختر ها پيوسته بودم و بلند بلند مي خنديدم . اقاي کيم با تعجب به ما نگاه مي کرد . سوگند روي زمين نشست و دلش رو گرفته بود . سارا تقريبا دولا شده بود . اما از همه ديدني تر چهره هيون بود با اينکه مي دونستم نمي تونه صداي خنده ما رو از اونطرف شيشه بشنوه بلند تر خنديدم . هيون کاملا عصبي شده بود . سارا همچنان مي خنديد و به جونگ مين که با عصبانيت از اونطرف شيشه به سارا نگاه مي کرد زل زده بود . کيو گوشي رو از روي گوشش برداشت و به سمت ديگه اتاقک رفت و پشت به شيشه ايستاد . و دست هاشو به ديوار تکيه داد .

اقاي کيم گفت : براي امروز کافيه . فکر کنم بهتر باشه شما هم به مقر برگردين .

بعد رو به پسرها کرد و گفت : مهمون هاي شما برمي گردن . ديدن برنامه ضبط اهنگ باشه براي بعد .

يونگ سنگ سرش رو تکون داد .

اقاي کيم گفت : فکر مي کنم راه خروج رو بلد باشين .

سارا سرش رو تکان داد و همنطور که مي خنيد از در بيرون رفت . براي لحظه اخر برگشتم و به چهره هيون نگاه کردم . کاملا معلوم بود که اين کار ما اثر بدي روش گذاشته . با خودم گفتم: اين بازي بود که خودت شروع کردي . به چرخ تا بچرخيم .

از ساختمان که بيرون رفتم .سارا و سوگند منتظر ايستاده بودن . سارا در حال تشويق سوگند بود .

گفتم : اين فکر از کجا به ذهنت رسيد ؟

سارا گفت : عالي بود .يادم باشه با تو يکي در نيفتم .

سوگند خنديد و گفت : خيلي ساده بود . کافي بود بدوني اونها به چي اهميت مي دن .

سارا گفت : زيرکانه بود .

نگاهي به ماشين انداختم و گفتم :من دلم نمي خواد برگردم مقر شما چطور؟

سارا گفت : وقتمون داره با برنامه اين گروه به هدر ميره.

سوگند گفت : خيلي جاها هست که من هنوز دلم مي خواد ببينم .

سارا گفت : هرچند که ميتونم حدس بزنم کجاهاست ولي با اين همه دلم نمي خواد برگردم به اون ساختمان .

گفتم :پس نظرتون چيه توي خيابون هاي اطراف يه دوري بزنيم ؟

هردو با لبخند موافقت کردن . مسير سمت راست رو گرفتيم و راه رو ادامه داديم .بعد از 10 دقيقه پياده روي به يک خيابون شلوغ رسيديم به نظر مي اومد جزو خيابون هاي اصلي و پر رفت و امد بود ما سه تا هم که حسابي ذوق زده شده بوديم بدون در نظر گرفتن زمان تو ي خيابون ها مي گشتيم .

بالاخر بعد از چند ساعت پياده روي احساس خستگي کردم و به رستوران اون سمت خيابون اشاره کردم و گفتم : من هم خسته هستم هم گرسنه . صبح که به خاطر اون فيلم تراژديک شما غذانخوردم الان هم معلوم نيست چند ساعت است که داريم راه مي ريم . بريم اونطرف يه چيزي بخوريم .

مثل اين بود که اون دو تا هم منتظر همين پيشنهاد بودن چون بدون کوچکترين اعتراضي با من اومدن . هر سه تا روي صندلي هاي بيرون رستوران نشستيم . بعد از چند دقيقه گارسون بيرون اومد و رو به ما حرفي زد .

سارا گفت : ما متوجه نمي شيم تو چي مي گي . کسي هست که انگليسي بلد باشه؟

گارسون برگشت و بعد از چند دقيقه با يه اقاي ديگه برگشت. اون اقا روبروي ما ايستاد و با لهجه چيني شروع کرد به انگليسي حرف زدن .و گفت :ناهار تمام شده .

سارا گفت : مگه مي شه؟! ساعت چند است؟

بعد هم به ساعتش نگاه کرد و با صداي بلند گفت : ساعت چهار است .

همه ما به ساعتمون نگاه کرديم . باورم نمي شد گذر زمان رو حس نکرده باشيم . ما ساعت 10 صبح از استديو بيرون اومده بوديم و الان ساعت 4 بعداز ظهر بود . پس معلوم شد چرا اونقدر خسته بوديم .

سارا رو به گار سون کرد و گفت : چيزي براي خوردن ندارين ؟

گارسون همراه اون اقا به داخل رستوران برگشت و 10 دقيقه بعد سه بشقاب کيک با سه فنجون قهوه روي ميز بود .

سوگند نگاهي به بشقاب ها انداخت و گفت: عاليه . جاي ناهار داريم صبحونه مي خوريم .

گفتم : برو خدا رو شکر کن همين هم هست .

سارا که شروع به خوردن کرده بود گفت: اگر نمي خواي من جات برش دارم .

سوگند بشقاب کيک رو جلوتر کشيد و گفت: اصلا فکرش رو هم نکن .

در عرض 15 دقيقه محتويات توي بشقاب ها غيب شد . فنجون هاي قهوه خالي شد . و به قول سارا باطري هاي انرژي ما هم نيمه پر شد .

سوگند گفت : فکر کنم ديگه وقتش است برگرديم .

سارا گفت : اخ جون امشب شب اخر است که مجبورم با اونها زير يه سقف بمونم .

سوگند رو به من کرد و گفت :بريم .

گفتم : باشه بريم . ادرس رو بده .

سوگند گفت : من ادرس ندارم . مگه تو بلد نيستي؟

گفتم : نه . من فکرکردم تو ادرس مقر رو داري.

هر دو به سارا نگاه کرديم . سوگند گفت : شما که فکر نمي کنين من با اون همه علاقه اي که به اون گروه دارم ادرس مقر رو بلد باشم .

تازه فهميدم چه اتفاقي افتاده . ما هيچکدوم نمي دونستيم بايد کجا بريم .

سارا گفت : حالا اين نگراني نداره خوب بر مي گرديم استديو .

ولي بعد از گذشت چند دقيقه از اين پيشنهاد معلوم شد هيچ کدوم از ما مسيري رو که امده بوديم به ياد نداشتنيم . دوباره همه چيز تکرار شده بود . هر وقت مي خواستيم از اين گروه فرار کنيم . توي دردسر مي افتاديم . به ساعتم نگاه کردم . عقربه هاي اون عدد 5 رو نشون مي داد .

رو به اون دوتا کردم و گفتم : فکر کنم تا حدي مسير هاي برگشت رو يادم مونده . تا دير تر نشده راه بيفتين .

هوا کم کم تاريک شد و چهره خيابون ها عوض شد . سعي مي کردم مسير رو که مي رفتيم توي روز تجسم کنم ولي فايده اي نداشت . 4 ساعت بود که بي هدف توي خيابون ها مي گشتيم . و سعي داشتيم تا استديو رو پيدا کنيم . عقربه هاي ساعت عدد 9 رو نشون مي داد . درد پاي من بيشتر شده بود . احساس مي کردم اگر يک قدم ديگه بردارم پام از بدنم جدا ميشه . اما وقتي نگاهم به چهره نگران سوگند افتاد تصميم گرفتم تا به درد پام اعتنايي نکنم . براي اينکه به سوگند روحيه بدم به دروغ گفتم : به نظرم اينجا اشنا مي ياد. فکر کنم بايد از اين سمت بريم .

بعد هم بدون توجه به درد شديد پام به راهم ادامه دادم . يک ساعت و نيم بعد بدون اينکه لحظه اي به ايستم راه رفتم . ديگه انرژي براي هيچکدوم از ما باقي نمونده بود . روي لبه يکي از مغازه ها نشستم . درد شديدي توي پام احساس مي کردم . از اون بدتر چهره نگران وترسيده سوگند بود .که به من خيره شده بود .

سارا به ما نگاه کرد و رو به سوگند کرد و گفت: نگران نباش . اين بار اول نيست که ما توي همچين موقعيتي هستيم . بنابراين از تجربه قبلي مون استفاده مي کنيم . بايد برگرديم هتل . گفتم : کدوم هتل ؟

گفت : هموني که ما رو مجبور کردن ترکش کنيم .

به سوگند نگاه کردم مثل اينکه چيزي يادش اومده بود چون دست کرد توي کيفش و از توي اون يه کارت بيرون کشيد . و به سارا داد.

سارا به کارت نگاه کرد و با خوشحالي گفت : اين هم ادرس هتل . ديگه خيلي راحت مي تونيم برگرديم .

بعد رو کرد به سوگند گفت: خوبه تو ادرس هتل رو داري . اون سري ما حتي ادرس هتل هم نداشتيم . فقط شکل هتل يادمون بود .

سوگند گفت : پس چطوري برگرشتين؟

سارا خنديد و گفت : با فلاکت .

سوگند پرسيد : پس کارت اطلاعاتتون رو چي کار کرده بودين؟

سارا گفت : گمش کرديم .

بعد هم به من نگاه کرد .

گفتم :بهتر است بري يه ماشين پيدا کني.

سارا به سمت خيابون رفت و يه ماشين گرفت و به سمت من و سوگند اشاره کرد . سوگند کمکم کرد تا روي پام به ايستم . درد پام چند برابر شده بو د . سعي کردم به روم نيارم و سوارماشين شم . راننده به ادرس نگاه کرد و بعد از 15 دقيقه روبروي هتل ايستاد . سارا پول رو به راننده داد و از ماشين پياده شد . و منتظر من ايستاد . اما تا از ماشين پياده شدم و چشمم به چهره عصباني اقاي کيم افتاد که پشت سر سارا ايستاده بود سر جام خشکم زد . سارا گفت : چرا ايستادي. بيا کنار تا سوگند هم پياده شه .

با چشم و ابرو به سارا علامت دادم که به پشت سرش نگاه کنه . سارا برگشت و تا اقاي کيم رو ديد دو قدم به عقب برداشت .

گفت : بسم الله اين ديگه از کجا پيداش شد؟ .

سوگند که هنوز از ماجراي بيرون تاکسي بي خبر بود با تمام قوا من رو به کناري هل داد و از ماشين پياده شد و گفت : چرا همينجوري اينجا ايستادين .

سارا مي خواست جوا بده اما صدا اقاي کيم که از پشت سر سوگند گفت : گردش خوب بود . سوگند رو سر جاش خشک کرد .

سارا گفت : خوب خودش دليل رو فهميد ديگه نمي خواد من توضيح بدم .

سوگند اروم برگشت و به چهره اقاي کيم نگاه کرد و گفت : ما گم شديم .

اقاي کيم که با عصبانيت به ما نگاه مي کرد گفت : فعلا هيچ توضيحي نمي خوام . سوار ماشين شين.

بدون اينکه حرفي بزنيم يا اعتراضي داشته باشيم سوار ماشين شديم . با تمام دردي که داشتم سوار ماشين شدم. توي طول تمام راه کسي حرفي نزد . ولي من تمام حواسم به دردي بود که هر لحظه بيشتر توي وجودم ريشه ميدوند . بالاخره ماشين وارد حياط شد و جلوي در ورودي ايستاد . اقاي کيم از ماشين پياده شد و خود ش زودتر از ما وارد ساختمان شد . سارا از ماشين پياده شد و به من هم کمک کرد تا از ماشين پياده شم . سوگند هم بعد از من از ماشين پياده شد. درد پام امانم رو بريده بود ولي چهره سوگند و چشم هاي نگران اون اجازه نمي داد به روي خودم بيارم و يا اعتراضي داشته باشم . به سمت در ورودي ساختمان رفتيم . و به محض ورود پسرها به سمت ما يورش اوردن .

هيونگ که روبروي ما ايستاده بود گفت: کجا بودين ؟ همه جا رو دنبال شما گشتيم . ميدونين وقتي فهميديم شما گم شدين چقدر نگران شديم ؟

سارا گفت : ما به نگراني کسي احتياج نداريم .

جونگ مين گفت : راست ميگه هيونگ . مگه يادت نيست اونها چقدر تجربه دارن .

سارا جواب جونگ مين رو نداد . شايد به خاطر خستگي بود شايد هم نمي خواست بحث تازه اي راه بيفته .

اما سوگند ديگه طاقت نياورد و تمام احساس نگراني و ترس رو که طي روز توي خودش ريخته بود رو سر جونگ مين خالي کرد و با عصبانيت گفت : اره نبايد هم نگران باشين . اصلا کي از شما خواست نگران باشين . تمام روز رو پياده راه رفتم . از نگراني تا پاي مرگ پيش رفتم . خواهرم از درد پاش هر لحظه ممکنه از هوش بره . و همه اين اتفاقات به خاطر اين است که ما مجبور شديم توي اين برنامه شرکت کنيم . حالا مي فهمم چرا سارا و سحر از اينکه اينجا باشن متنفرن . همه اين ماجرا تقصير من است . اگر اونها رو مجبور نمي کردم تا با من به اون فن ميتينگ بيان الان اينجا نبوديم تا به سرزنش هاي تو گوش کنيم . من نمي خواستم برگردم . من از اينجا موندن خسته شدم . اگر حرفي دارين به من بگين . پاي اون دو نفر رو وسط نکشين .

به سوگند نگاه کردم . از عصبانيت سرخ شده بود و نفس نفس مي زد و در عين حال سعي داشت تا از فرو ريختن اشک هاي که توي چشم هاش جمع شده بود جلو گيري کنه . تمام احساس نگراني و ترسي رو که امروز تجربه کرده بود باعث شده بود اين جوري طغيان کنه . جونگ مين ساکت ايستاده بود . سارا با دهان نميه باز به سوگند نگاه ميکرد . سوگند ايستاده بود و به جونگ مين خيره شده بود . اما جونگ مين حرفي نمي زد .

سوگند گفت : حالا که حرفي نداري برو کنار مي خوام رد شم .

بعد هم دست من رو گرفت و به من کمک کرد تا اون جمع رو ترک کنم . سارا هم کنار من بود . انقدر درد داشتم که نمي تونستم پام رو زمين بگذرام . براي همين تمام وزنم رو روي پاي سالمم داده بود و روي پاي سالمم مي پريدم . اگر هر موقعيت ديگه اي بود باعث خنده همه ميشد ولي توي اون موقعيت هيچکس نمي خنديد . کنار پله ها با هيون برخورد کردم . داشت از پله ها پايين مي اومد . نگاهي به من انداخت و نيش خندي زد و به راهش ادامه داد . اين درد از درد پام هم بيشتر بود . احساس کردم دردي که توي قلبم احساس کردم غير قابل تحمل است . درد پام برابر اون هيچ بود . دندان هام رو به هم فشار دادم تا جلوي سرازير شدن اشک هام رو بگيرم . با اينکه پام درد مي کرد . اون روي زمين گذاشتم و دستم رو از توي دست سوگند بيرون کشيدم و سعي کردم تنهايي پله ها رو بالا برم . هر پله اي که بالا مي رفتم درد پام بيشتر مي شد ولي دردي رو که قلبم تحمل مي کرد بيشتر از اون بود . سوگند سعي کرد کمکم کنه ولي دستش رو پس زدم و به راهم ادامه دادم . احساس سر گيجه مي کردم و پرده اشکي که توي چشمام جمع شده بود ديدم رو تار کرده بود . به زحمت خودم روبه اتاق رسوندم و روي تخت نشستم . کفشم رو به زحمت از توي پام بيرون کشيدم . اين بار قضيه جدي بود . قوزک پام ورم کرده بود . سارا و سوگند کنار من نشسته بودن اما هيچکس حرفي نمي زد . صداي در بلند شد . سارا به سمت در رفت و در رو باز کرد . اقاي کيم وارد اتاق شد و روبروي ما سه نفر ايستاد .

گفت :شما به چي فکر کردين که اينطوري غيبتون زد؟

سوگند ساکت بود . اون طوفاني قبلي که راه انداخته بود تمام انرژيش رو گرفته بود و اون حس خشم تبديل به قطرات اشکي شده بود که بي محابا از روي گونش جاري بود . موهاش دو طرف صورتش ريخته بود . و دانه هاي اشک از روي گونه اش روي دستش مي ريخت . اين صحنه قلبم رو به در اورد . از سر جام بلند شدم و به زحمت دو قدم برداشتم وبه سمت اقاي کيم رفتم و گفتم : شما به چي فکر ميکردين وقتي ما رو مجبور کردين توي اين برنامه شرکت کنيم . زحمت نکشين خودم ميگم . با خودتون گفتين سه تا عروسک کوکي پيدا کردين که هر وقت بگين بيا ميان و هروقت هم که ديگه ازشون خسته شدين مي ندازينشون دور . ما به اين سفر نيامديم که باعث رضايت خاطر شما بشيم يا شهرت گروهتون رو زياد تر کنيم . ما نمي خوايم تو ي اين خونه زنداني شيم . ما هم انسان هستيم . از اين همه دستور خسته شديم . مگه قرار نبود ما هم از زمان خودمون استفاده کنيم . اگرنمي خواين سر قولتون بمونيين ما هم از اين برنامه ميريم . به جاي اينکه ما شکايت کنيم شما دارين اعتراض مي کنين ؟

اقاي کيم گفت: شما بايد به ما هم اطلاع مي دادين .

سارا گفت : مگه شما مسئول تور سفري ما هستين ؟ شما بدون اينکه به نظر ما راجب اين برنامه توجه کنين ما رو به اين خونه کشوندين . و ما رو زنداني کردين . خواهش مي کنم چهره يه قرباني رو به خودتون نگيرين .

سارا تازه دور گرفته بود تا داغ دلش رو خالي کنه صداي سوگند بلند شد در حالي که گريه مي کرد گفت : بسه ديگه . تمومش کنين .

بعد هم به سرعت از اتاق بيرون رفت . سارا بلافاصله دنبال سوگند از اتاق بيرون رفت . رو به اقاي کيم کردم و گفتم : فکر مي کنم براي امشب کافي باشه .

بعد هم به سمت در رفتم و در رو باز کردم و خودم کنار در ايستادم . اقاي کيم چند لحظه به من نگاه کرد و بعد هم از اتاق بيرون رفت . روي تخت نشستم و درد پام يادم رفته بود . تنها منظره اي که جلوي چشمم بود اشک هاي سوگند بود . از خودم متنفر شدم . تمام اين مدت به خاطر اتفاقاتي که افتاده بود اون رو سرزنش مي کردم در حالي که خودم هم مقصر بودم . تمام اين ماجرا به سفر قبلي بر مي گشت و سوگند نقشي توي انها نداشت . خستگي و ترس و عذاب وجداني و رفتار هاي ما باعث شده بود تا اونجوري به هم بريزه . اشک از چشم هام سرازير شد . من هم توي جنگ با گريه نکردن شکست خورده بودم . اجازه دادم اشک هام جاري بشه . نيم ساعت بعد هق هق من تبديل به گريه اروم شده بود در باز شد سارا و سوگند وارد اتاق شدن . چشم هاي سوگند قرمز شده بود و موهاش به هم ريخته بود . سارا مثل اون بود فهميدم اون هم کنارش نشسته و با هم گريه کردن . اشک هام رو پاک کردم و سعي کردم بخندم و روبه اون دو تا کردم و گفتم : به به دوتا گوجه فرنگي . شما تا الان کجا بودين؟

سوگند سعي کرد لبخند بزنه و گفت: شما که جاليز گوجه فرنگي راه انداختي . دسته کمي از ما نداري.

سارا گفت: ديگ به ديگ ميگه روت زغال. ريخت خودت رو ديدي؟ چشمات مثل وزغ باد کرده.

خنديدم و به سوگند نگاه کردم که به نقطه ديگه اي خيره شده بود .گفتم: چيه؟

گفت : بهتر است بگيم پات هم مثل چشمت ورم کرده .

سعي کردم پام رو کنار بکشم اما همون حرکت سريع باعث شد درد بيشتري توي پام بپيچه. سارا به سمت من اومد و به پام دست زد . همون تماس کوچک کافي بود تا اه من بلند شه. سارا نگاهي به سوگند کرد و از سر جاش بلند شد و از اتاق بيرون رفت . سوگند دستش رو روي پيشوني من گذاشت و گفت : تب داري.

دست سوگند رو کنار زدم و گفتم : نه . حالم خوبه . مال اين است که خسته ام .

چند دقيقه بعد سارا وارد اتاق شد و گفت: بهتر است زودتر اماده شي.

گفتم :براي چي؟

گفت : ميريم بيمارستان .

اعتراض کردم و گفتم : من که حالم خوبه. خودت هم ميدوني.

سارا گفت : نه من هيچي نميدونم . تنها چيزي که مي دونم اين است اگر الان با زبان خوش نياي . با زور مي برمت .

بعد هم بدون توجه به اعتراض هاي من به سوگند گفت تا به من کمک کنه تا از جام بلند شم . بعد هم خودش کنار من ايستاد و در حالي که دست من رو توي دستش گرفته بود گفت: يا خودت بيا يا با فرقون مي برمت .

گفتم : من حالم خوبه.

سارا گفت : باشه . تو حالت خوب است . من حالم بد است. با من بيا بريم بيمارستان .

سوگند گفت : بايد به زور ببريمش .

سارا گفت : اتفاقا الان کلي هم داوطلب اون پايين ايستادن . تا خانوم رو به زور هم که شده کول کنن ببرن .

مي دونستم که اين بار حق با اونهاست . به درد پام و تبي که داشتم سرگيجه و ضعف هم اضافه شده بود .

سارا نبض من رو گرفت و گفت : بايد همين الان بريم بيمارستان .

مي دونستم حق با اون است وقتي به چهره نگران سوگند نگاه کردم ديگه مقاومت نکردم و و با اونها راه افتادم . از پله ها پايين اومديم . و به سالن رسيديم . چشمم به پسرها افتاد که اونجا ايستاده بودن و به ما نگاه مي کردن . هيونگ مثل هميشه اماده به خدمت ايستاده بود و با نگراني به من نگاه مي کرد . به محض اينکه روبروش قرار گرفتم .

جلو اومد و پرسيد: حالت خوبه؟

جونگ مين گفت: اون هميشه يه بلايي سرش مياد . اون سري هم مريض شد .

سارا اماده شده بود تا خشمش رو سر جونگ مين خالي کنه . اين جواب جونگ مين رو به عنوان شروع جنگ قلمداد کرد و بدون در نظر گرفتن وضعيت من رو به جونگ مين کرد و گفت: تا اونجايي که من يادم مياد بعضي ها به علت پر خوري تا پاي مرگ پيش رفتن و اگر همين مريض امروزي نبود الان بايد سر قبرش گل مي ذاشتم .بعد هم هروقت شما سر راه ما قرار ميگيرين يه بلايي سر سحر مياد و مريض ميشه.

جونگ مين گفت :راحت باش . يهو بگو ما ويروس هستيم .

سارا گفت: بقيه رو نمي دونم ولي تو از وبا و طاعون هم خطرناک تري.

جونگ مين ديگه لبخند نميزد . در عوض با اخم به سارا خيره شده بود . مطمئن بودم اگر اين بحث بيشتر طول مي کشيد شاهد يه نبرد خونين مي شدم که توي تاريخ سابقه نداشت. براي همين خودم رو کمي شل گرفتم . سارا بلافاصله دست من رو محکتر گرفت تا از افتادن من جلوگيري کنه . جونگ مين با ديدن اين صحنه به سرعت تغيير موقعيت داد و به سمت در خروجي رفت . که با اقاي کيم برخورد کرد .

اقاي کيم رو به جونگ مين کرد و گفت : کجا ؟

جونگ مين گفت : دارم با دختر ها مي رم . به کمک احتياج دارن .

اقاي کيم گفت: من باهاشون هستم . پس ديگه نيازي نيست شما بياين . هنوز هم کلي از برنامه هاتون مونده .

بعد رو به سارا کرد و گفت : بهتر است عجله کنيين ماشين بيرون منتظر است .

سارا به من کمک کرد .تا به سمت ماشين بريم . سوگند هم کنار من بود . اقاي کيم رو به سوگند کرد و گفت: بهتر است شما خونه بمونيد .

دست سوگند رو گرفتم و گفتم : اون هم با من مياد .

اقاي کيم به من نگاه کرد با اون که احساس ضعف مي کردم مستقيم به چشم هاي اقاي کيم نگاه کردم .

اقاي کيم گفت :باشه.

بعد خودش بيرون رفت . هيونگ گفت: به ما خبر بدين . ما بيدار مي مونيم .

کيو گفت: اگر به چيزي احتياج داشتين زنگ بزنين . من براتون ميارم .

سوگند سرش رو تکان داد و گفت: باشه. به خاطر همه چيز ممنون .

کيو لبخند زد و به سوگند خيره شد. به کيو نگاه کردم . لحظه اي احساس کردم برقي رو توي چشماش ديدم . يونگ سنگ که کنار کيو ايستاده بود اروم ضربه اي به کيو زد و گفت: وقتي خواستي برگردي بگو تا خودمون بيايم دنبالتون .

اين حرفي رو زد درحالي که با لبخند به کيو نگاه مي کرد . سرم رو تکون دادم و راه افتادم . اخرين لحظه نگاهي به پشت سرم انداختم . خبري از هيون نبود . حتما خواب بود . سوار ماشين شدم و سرم رو به شيشه ماشين تکيه دادم . شيشه سرد بود چشمم رو بستم . گرماي شديدي رو احساس مي کردم . ولي اون حرارت به خاطر مريضي نبود . منشا ديگه اي داشت که به خوبي ازش خبر داشتم . مثل اتشفشاني بود که هر لحظه اماده منفجر شدن است . باور داشتم همه اين علائم پس لرزه هاي يک انفجار بزرگ است . هرچند زمان اين انفجار مشخص نبود اما مطمئنا قدرت زيادي داشت . با خودم تکرار کردم ديگه برام مهم نيست . اون ديگه برام مهم نيست . اما با هر بار تکرار اين حرف احساس خشمم بيشتر ميشد . شقيقه هام از شدت ضربان درد گرفته بود . احساس سرما کردم چشمم رو باز کردم دست سرد سوگند روي پيشانيم بود . وقتي چشمم به چهره نگران سوگند افتاد چشم هاي که به خاطر گريه ورم کرده بود. از خودم متنفر شدم من باعث اين همه عذاب اون بودم . با خودم فکر کردم مي خواستم يه سفر فراموش نشدني براش بسازم اما چي نسيبش شد . سعي کردم لبخند بزنم . ولي نميدونم چهره ام به چه شکلي در اومده بود که باعث شد اون با نگراني بيشتري به من نگاه کنه . چشمم رو بستم و سرم روي شونه اون گذاشتم . خوشحال بودم که اون کنارم بود . حالا اون تبديل به خواهر بزرگتر من شده بود . اروم موهاي منو نوازش مي کرد و دست من رو توي دستش گرفته بود . ارامش نوازش هاي سوگند باعث شد تمام فکر هاي من و خشم من از بين بره و کم کم تمام وجودم رو ارامش پر کنه . 

بعد هم به سرعت از اتاق بيرون رفت . سارا بلافاصله دنبال سوگند از اتاق بيرون رفت . رو به اقاي کيم کردم و گفتم : فکر مي کنم براي امشب کافي باشه .

بعد هم به سمت در رفتم و در رو باز کردم و خودم کنار در ايستادم . اقاي کيم چند لحظه به من نگاه کرد و بعد هم از اتاق بيرون رفت . روي تخت نشستم و درد پام يادم رفته بود . تنها منظره اي که جلوي چشمم بود اشک هاي سوگند بود . از خودم متنفر شدم . تمام اين مدت به خاطر اتفاقاتي که افتاده بود اون رو سرزنش مي کردم در حالي که خودم هم مقصر بودم . تمام اين ماجرا به سفر قبلي بر مي گشت و سوگند نقشي توي انها نداشت . خستگي و ترس و عذاب وجداني و رفتار هاي ما باعث شده بود تا اونجوري به هم بريزه . اشک از چشم هام سرازير شد . من هم توي جنگ با گريه نکردن شکست خورده بودم . اجازه دادم اشک هام جاري بشه . نيم ساعت بعد هق هق من تبديل به گريه اروم شده بود در باز شد سارا و سوگند وارد اتاق شدن . چشم هاي سوگند قرمز شده بود و موهاش به هم ريخته بود . سارا مثل اون بود فهميدم اون هم کنارش نشسته و با هم گريه کردن . اشک هام رو پاک کردم و سعي کردم بخندم و روبه اون دو تا کردم و گفتم : به به دوتا گوجه فرنگي . شما تا الان کجا بودين؟

سوگند سعي کرد لبخند بزنه و گفت: شما که جاليز گوجه فرنگي راه انداختي . دسته کمي از ما نداري.

سارا گفت: ديگ به ديگ ميگه روت زغال. ريخت خودت رو ديدي؟ چشمات مثل وزغ باد کرده.

خنديدم و به سوگند نگاه کردم که به نقطه ديگه اي خيره شده بود .گفتم: چيه؟

گفت : بهتر است بگيم پات هم مثل چشمت ورم کرده .

سعي کردم پام رو کنار بکشم اما همون حرکت سريع باعث شد درد بيشتري توي پام بپيچه. سارا به سمت من اومد و به پام دست زد . همون تماس کوچک کافي بود تا اه من بلند شه. سارا نگاهي به سوگند کرد و از سر جاش بلند شد و از اتاق بيرون رفت . سوگند دستش رو روي پيشوني من گذاشت و گفت : تب داري.

دست سوگند رو کنار زدم و گفتم : نه . حالم خوبه . مال اين است که خسته ام .

چند دقيقه بعد سارا وارد اتاق شد و گفت: بهتر است زودتر اماده شي.

گفتم :براي چي؟

گفت : ميريم بيمارستان .

اعتراض کردم و گفتم : من که حالم خوبه. خودت هم ميدوني.

سارا گفت : نه من هيچي نميدونم . تنها چيزي که مي دونم اين است اگر الان با زبان خوش نياي . با زور مي برمت .

بعد هم بدون توجه به اعتراض هاي من به سوگند گفت تا به من کمک کنه تا از جام بلند شم . بعد هم خودش کنار من ايستاد و در حالي که دست من رو توي دستش گرفته بود گفت: يا خودت بيا يا با فرقون مي برمت .

گفتم : من حالم خوبه.

سارا گفت : باشه . تو حالت خوب است . من حالم بد است. با من بيا بريم بيمارستان .

سوگند گفت : بايد به زور ببريمش .

سارا گفت : اتفاقا الان کلي هم داوطلب اون پايين ايستادن . تا خانوم رو به زور هم که شده کول کنن ببرن .

مي دونستم که اين بار حق با اونهاست . به درد پام و تبي که داشتم سرگيجه و ضعف هم اضافه شده بود .

سارا نبض من رو گرفت و گفت : بايد همين الان بريم بيمارستان .

مي دونستم حق با اون است وقتي به چهره نگران سوگند نگاه کردم ديگه مقاومت نکردم و و با اونها راه افتادم . از پله ها پايين اومديم . و به سالن رسيديم . چشمم به پسرها افتاد که اونجا ايستاده بودن و به ما نگاه مي کردن . هيونگ مثل هميشه اماده به خدمت ايستاده بود و با نگراني به من نگاه مي کرد . به محض اينکه روبروش قرار گرفتم .

جلو اومد و پرسيد: حالت خوبه؟

جونگ مين گفت: اون هميشه يه بلايي سرش مياد . اون سري هم مريض شد .

سارا اماده شده بود تا خشمش رو سر جونگ مين خالي کنه . اين جواب جونگ مين رو به عنوان شروع جنگ قلمداد کرد و بدون در نظر گرفتن وضعيت من رو به جونگ مين کرد و گفت: تا اونجايي که من يادم مياد بعضي ها به علت پر خوري تا پاي مرگ پيش رفتن و اگر همين مريض امروزي نبود الان بايد سر قبرش گل مي ذاشتم .بعد هم هروقت شما سر راه ما قرار ميگيرين يه بلايي سر سحر مياد و مريض ميشه.

جونگ مين گفت :راحت باش . يهو بگو ما ويروس هستيم .

سارا گفت: بقيه رو نمي دونم ولي تو از وبا و طاعون هم خطرناک تري.

جونگ مين ديگه لبخند نميزد . در عوض با اخم به سارا خيره شده بود . مطمئن بودم اگر اين بحث بيشتر طول مي کشيد شاهد يه نبرد خونين مي شدم که توي تاريخ سابقه نداشت. براي همين خودم رو کمي شل گرفتم . سارا بلافاصله دست من رو محکتر گرفت تا از افتادن من جلوگيري کنه . جونگ مين با ديدن اين صحنه به سرعت تغيير موقعيت داد و به سمت در خروجي رفت . که با اقاي کيم برخورد کرد .

اقاي کيم رو به جونگ مين کرد و گفت : کجا ؟

جونگ مين گفت : دارم با دختر ها مي رم . به کمک احتياج دارن .

اقاي کيم گفت: من باهاشون هستم . پس ديگه نيازي نيست شما بياين . هنوز هم کلي از برنامه هاتون مونده .

بعد رو به سارا کرد و گفت : بهتر است عجله کنيين ماشين بيرون منتظر است .

سارا به من کمک کرد .تا به سمت ماشين بريم . سوگند هم کنار من بود . اقاي کيم رو به سوگند کرد و گفت: بهتر است شما خونه بمونيد .

دست سوگند رو گرفتم و گفتم : اون هم با من مياد .

اقاي کيم به من نگاه کرد با اون که احساس ضعف مي کردم مستقيم به چشم هاي اقاي کيم نگاه کردم .

اقاي کيم گفت :باشه.

بعد خودش بيرون رفت . هيونگ گفت: به ما خبر بدين . ما بيدار مي مونيم .

کيو گفت: اگر به چيزي احتياج داشتين زنگ بزنين . من براتون ميارم .

سوگند سرش رو تکان داد و گفت: باشه. به خاطر همه چيز ممنون .

کيو لبخند زد و به سوگند خيره شد. به کيو نگاه کردم . لحظه اي احساس کردم برقي رو توي چشماش ديدم . يونگ سنگ که کنار کيو ايستاده بود اروم ضربه اي به کيو زد و گفت: وقتي خواستي برگردي بگو تا خودمون بيايم دنبالتون .

اين حرفي رو زد درحالي که با لبخند به کيو نگاه مي کرد . سرم رو تکون دادم و راه افتادم . اخرين لحظه نگاهي به پشت سرم انداختم . خبري از هيون نبود . حتما خواب بود . سوار ماشين شدم و سرم رو به شيشه ماشين تکيه دادم . شيشه سرد بود چشمم رو بستم . گرماي شديدي رو احساس مي کردم . ولي اون حرارت به خاطر مريضي نبود . منشا ديگه اي داشت که به خوبي ازش خبر داشتم . مثل اتشفشاني بود که هر لحظه اماده منفجر شدن است . باور داشتم همه اين علائم پس لرزه هاي يک انفجار بزرگ است . هرچند زمان اين انفجار مشخص نبود اما مطمئنا قدرت زيادي داشت . با خودم تکرار کردم ديگه برام مهم نيست . اون ديگه برام مهم نيست . اما با هر بار تکرار اين حرف احساس خشمم بيشتر ميشد . شقيقه هام از شدت ضربان درد گرفته بود . احساس سرما کردم چشمم رو باز کردم دست سرد سوگند روي پيشانيم بود . وقتي چشمم به چهره نگران سوگند افتاد چشم هاي که به خاطر گريه ورم کرده بود. از خودم متنفر شدم من باعث اين همه عذاب اون بودم . با خودم فکر کردم مي خواستم يه سفر فراموش نشدني براش بسازم اما چي نسيبش شد . سعي کردم لبخند بزنم . ولي نميدونم چهره ام به چه شکلي در اومده بود که باعث شد اون با نگراني بيشتري به من نگاه کنه . چشمم رو بستم و سرم روي شونه اون گذاشتم . خوشحال بودم که اون کنارم بود . حالا اون تبديل به خواهر بزرگتر من شده بود . اروم موهاي منو نوازش مي کرد و دست من رو توي دستش گرفته بود . ارامش نوازش هاي سوگند باعث شد تمام فکر هاي من و خشم من از بين بره و کم کم تمام وجودم رو ارامش پر کنه .

______________________ فصل نهم ____________

وقتي چشمم رو باز کردم توي بيمارستان بودم . سوگند بالاي سرم نشسته بود چشم هاش سرخ تر از قبل بود و صورتش خيس خيس بود . سعي کردم از سر جام بلند شم .

سوگند به سمت من اومد و گفت : بيدار شدي؟

دوباره سعي کردم از سر جام بلند شم اما سوگند جلوي من رو گرفت. گفت: تو بايد استراحت کني.

دست سوگند رو کنار زدم و گفتم: خوبم .

و سر جام نشستم . احساس سنگيني توي پام داشتم . ملافه رو کنار زدم و با تعجب به پام خيره شدم . رو به سوگند کردم و پرسيدم : اين ديگه براي چيه؟

گفت: مگه نمي بيني .

گفتم : مگه پام شکسته که اتل گرفتن .

گفت: نه ولي مثل اينکه خيلي بهش فشار اوردي . براي همين تا يه چند روزي بايد با اتل راه بري.

گفتم : فقط همين رو کم داشتم .

اما ناگهان چيزي به فکرم رسيد. من اصلا به ياد نمي اوردم کي اين همه اتفاق افتاده . رو به سوگند کردم و گفتم : من اصلا يادم نمياد کي اين رو براي من بستن .

سوگند با اين حرف من بغضش ترکيد . با تعجب به سوگند نگاه کردم و گفتم : چرا گريه ميکني؟چي شده؟

صدايي از پشت سرم گفت: به به بالاخره زيباي خفته رضايت داد بدون بوسه شاهزاده از خواب ناز بيدار بشه .

به سمت سارا برگشتم . چهره اون هم دسته کمي از سوگند نداشت و خستگي ازش مي باريد. گفتم : فعلا که با اين پا دسته کمي از لانگ جان سيلور ندارم . چرا سوگند داره گريه ميکنه؟

گفت: تو چي فکر ميکني؟

گفتم : توي اين موقعيت نميشه معما نگي . اصلا شد تو يه بار يه حرفي رو بدون تشبيه و کنايه بزني.

گفت: اصلا تقصير من است که دارم بهت روحيه ميدم . تو هم ديگه بس کن . من که گفتم بادمجون بم افت نداره .

گفتم : چرا شما دوتا مثل عروس مردگان شدين. با ديدن شما فکر کردم زامبي ها حمله کردن . سارا گفت : حالا که خودت شروع کردي . اگرمن هم مثل اصحاب کهف اينقدر خوابيده بودم الان زبونم دراز بود .

گفتم : اين چرت و پرت ها چيه؟

گفت: اصلا خبر داري چه بلايي سرت اومده؟

گفتم : مگه چي شده.

سارا کنار سوگند ايستاده بود و سعي داشت اون رو اروم کنه . رو به من کرد و گفت : يه نگاه به اون ساعت روبرو بنداز. 18 ساعت است که تقريبا بي هوشي .

گفتم : چي ؟ 18 ساعت . من حال شوخي ندارم .

سارا گفت: من هم همينطور.

بعد رو به سوگند کرد و گفت: بسه ديگه الان سيل همه رو مي بره . اين هم حالش خوبه . نگران نباش . من هم برم به دکتر بگم بياد اين مجسمه رو معاينه کنه .

با گفتن اين حرف از اتاق بيرون رفت . من همچنان با تعجب به ساعت نگاه مي کردم . عقربه هاي ساعت عدد 8 رو نشون مي داد .

رو به سوگند کردم و گفتم : مگه الان صبح نيست.

سوگند که اروم تر شده بود گفت: نه الان شب است . تو ديشب توي ماشين از حال رفتي . به هزار بدبختي اورديمت داخل بيمارستان . هر چي هم صدات مي کردم جواب نمي دادي . خيلي ترسيدم .

گفتم : فکر کردي مردم .

ضربه محکمي به من زد و گفت : مرض!فکر ميکني خنده دار است.

سعي کردم خنده ام رو تو ي چندتا سرفه مخفي کنم و ادامه دادم :بعدش چي شد ؟

گفت: دکتر معاينت کرد و گفت : به خاطر خستگي بيش از حد است . گفت نگران نباشيم با يه کم استراحت بهتر ميشي.

سارا با يک نفر ديگه وارد اتاق شد . چند لحظه طول کشيد تا بفهمم که اون فرد اونجا چي کار داره . دکتر بلافاصله مشغول معاينه شد و سوال مي کرد . جواب همه سوال هاش رو دادم و در نهايت همون جمله هميشگي رو به کار بردم و گفتم : من خوبم . حالا مي تونم برم ؟

دکتر گفت: با توجه به اون وضعيت ديشب و تبي که داشتي . نه امشب هم بايد تحت مراقبت باشي .

اصرار هاي من هيچ فايده اي نداشت و دکتر قبول نکرد که من رو مرخص کنه . و از اتاق بيرون رفت . سارا رو به من کرد و گفت: شنيدي که چي گفت.

گفتم : ولي من که حالم خوبه.

گفت: ديگه حناي تو پيش من رنگي نداره . استاد چوپان دروغگو رو پيدا کردم . ديگه حرفت رو باور نمي کنم .

گفتم : ولي باور کن من حالم خوبه.

سارا گفت: خوب يا بد بايد امشب اينجا بموني.

بعد رو به سوگند کرد و گفت: زنگ مي زنم اقاي کيم بياد دنبالت بري خونه.

گفتم : مگه اقاي کيم اينجا نيست ؟

گفت: نه . رفته پيش پسرها .

گفتم : فکر مي کردم توي همچين موقعيتي اينجا بمونه .

سوگند گفت : اگر مي موند فاجعه مي شد .

گفتم : چرا ؟ مگه چيزي شده؟

سارا گفت : بگو چي نشده. اگر اون بيچاره نمي رفت خونه . همه خونه مي اومد بيمارستان . با تعجب نگاهش کردم . سارا ادامه داد : وقتي يه سه ساعتي مي گذره و پسرها مي بينن از ما خبري نيست زنگ مي زنن بيمارستان ها دنبال ما مي گردن و بالاخره پيدامون مي کنن و با شنيدن وضع جنابعالي همگي راه مي افتن و ميان بيمارستان . حالا فکر کن ما چه حالي پيدا کرديم وقتي سر وکله اين 3 نفر اينجا پيدا شد .

گفتم : مگه کي اومده بود؟

سوگند گفت: کيو و جونگ مين و هيونگ . بيچاره يونگ سنگ تا ماشين رو پارک کرد و اومد بالا مجبور شد برگرده . اقاي کيم مثل اوار سرشون خراب شد . سوگند ادامه داد : اگر بدوني چه ماجرايي شد نزديک بود جونگ مين کل بخش رو به هم بريزه .

سارا گفت : از بس تابلو است . يکي از پرستار ها تقريبا جونگ مين رو شناخت . شانس اورديم دکش کرديم رفت . وگرنه الان کل ماکائو اينجا بود ببينه اين دختري که کل گروه اومدن عيادتش کيه. اقاي کيم هم مجبور شد با اينها بره تا بتونه توي مقر نگه شون داره .

گفتم : پس همه اومده بودن .

سوگند گفت: نه هيون خونه مونده بود . فکر کنم کيو گفت خواب بوده .

سارا به سوگند نگاه کرد و گفت : تو ديگه بايد بري استراحت کني .

گفتم : نه سوگند همين جا مي مونه .

سارا گفت : چرا؟ گفتم :چوپان خوبي نيستم اگر گوسفندم رو بين گله گرگها ول کنم .

سارا گفت : راست مي گي . پس همه مي مونيم .

گفتم : من کي گفتم اينجا مي مونيم .

سوگند گفت : پس چي؟ سارا گفت : حتي فکرش رو هم نکن .

من لبخند زدم .

نيم ساعت بعد در حالي که سعي داشتم از اتاقم فرار کنم توسط پرستار گير افتادم و خبر به دکتر رسيد و در نهايت با مسئوليت خودم از بيمارستان مرخص شدم . اقاي کيم يه راننده فرستاد دنبال ما . مثل اينکه الان هم نتونسته بود اون گروه سرکش رو تنها بزاره. توي طول راه سارا و سوگند چرت ميزدن . معلوم بود حسابي خسته هستن . چهره هر دوتاي اونها با دهان هاي نيمه باز و سرهاي که پايين افتاده بود خنده دار بود . وقتي به اون دوتا نگاه کردم . احساس ارامش کردم .

به خودم گفتم : تا زماني که اون دوتا با تو هستن تو حق نداري تسليم بشي .

ماشين جلوي در ورودي مقر ايستاد . دختر ها رو بيدارکردم و از ماشين پياده شدم به خاطر اون همه مسکني که توي بيمارستان بهم داده بودن احساس درد توي پام نداشتم بنابراين زودتر از دختر ها وارد ساختمان شدم . اما با ديدن صحنه اي که توي سالن اصلي اتفاق افتاده بود سر جام ايستادم . پسرها روي مبل هاي اون سمت سالن خواب بودن . چهره هاشون حسابي خسته بود . خنديدم و به سارا نگاه کردم که تازه رسيده بود و با چشم هايي که به زحمت باز نگه داشته بود به اين منظره نگاه مي کرد . اما يک لحظه به يه نقطه خيره شد و لبخندي روي لبش نقش بست . گوشيش رو از توي جيبش بيرون اورد و اون روي فيلم برداري قرار داد و روي چهره جونگ مين زوم کرد و به اون نزديک شد و روبروي اون ايستاد و ناگهان با صداي بلند گفت: بلند شو .

جونگ مين مثل جن زده ها از سر جا ش پريد و به اطراف نگاه کرد . بقيه هم با اين صدا بيدار شده بودن .

سارا خنديد و گوشي رو خاموش کرد و گفت : صحنه خيلي جالبي بود . بايد ببينيم طرفدارهات چه نظري دارن.

جونگ مين که تازه فهميده بود ماجرا از چه قرار است رو به سارا کرد و گفت:حالا يه دليل خوب دارم که از تو متنفر باشم و انتقام بگيرم .

سارا گفت: کوتاهي نکن . هرکاري که بلد هستي انجام بده . من هم منتظر مي مونم .

جونگ مين گفت : باشه خودت خواستي . بعد گريه زاري نکني

توي اين مدت تمام توجه ها به سمت اون دونفر بود که در حال خط نشون کشيدن بودن . به اين منظره نگاه مي کردم و ميخنديدم . 

صداي گفت : جونگ مين تا کي ميخواي سر و صدا کني . نمي توني اروم باشي . مي خوام بخوابم .

اصلا نيازي نبود که برگردم و ببينم که چه کسي اين حرف رو زده . جونگ مين به سمت صدا برگشت تا جواب اون رو بده اما وقتي چشمش به من افتاد که اونجا ايستاده بودم و داشتم به سمت اون نگاه مي کردم نفر پشت سر من رو به کلي فراموش کرد و با سرعت به سمت من اومد . به من نگاه کرد که با پاي اتل گرفته ايستاده بودم .

نيشش بازش شد و گفت: فقط يه چشم بند و يه طوطي کم داري.

گفتم : اگر کشتي رو تو بياري حرفي نيست ولي تو رو مي فرستدم بالاي دکل نگهباني بدي.

جونگ مين خنيد.

سارا گفت : بهتر است مراقب باشي حالا يه سلاح هم حمل مي کنه .

هيونگ با سرعت خودش رو به من رسوند روبروي من ايستاد و گفت: حالت خوبه؟ بهتري ؟ سرگيجه نداري؟ چيزي خوردي؟ گرسنه نيستي ؟ مي خواي استراحت کني؟

کيو بهش نگاه کرد و گفت: چقدر حرف مي زني . اروم باش . بزار اول بشينه بعد اين همه سوال بپرس .

گفتم : حالم خوبه .

يونگ سنگ گفت:شنيديم بيهوش شدي .

گفتم : الان حالم خوبه .

جونگ مين گفت: ما اومديم بيمارستان ولي يه نفر راهمون نداد بيايم تو رو ببينيم

. با گفتن اين جمله به ساراخيره شده بود .

سارا گفت: فقط حضور تو کافي بود تا کل بيمارستان رو به هم بريزه . ديدم سودش بيشتراز نفعش است. به هر حال بايد منبع شلوغي و سر و صدا رو از اونجا دور مي کردم .

جونگ مين اماده شده بود تا جواب سارا رو کف دستش بزاره . بهتر ديدم موضوع رو عوض کنم

براي همين پرسيدم : چرا اينجا خوابيدين ؟

جونگ مين همونطور که به سارا نگاه ميکرد گفت: خواب که نه تقريبا بيهوش شديم .

گفتم : پس روز سختي داشتين.

کيو گفت: تازه به اينها نگراني و بي خوابي ديشب رو هم بايد اضافه کرد.

گفتم : من واقعا متاسفم . باعث دردسر شدم .

جونگ مين گفت : تو هميشه باعث دردسري .

سارا گفت : چي ؟ مثلا کي؟

جونگ مين گفت : توي همين سفر قبلي . اونجا هم مريض شد . يه بار هم گم شد و يه بار هم ...

اما سارا ديگه ادامه نداد و گفت: يه بار هم به داد تو رسيد که از بس خورده بودي داشتي مي مردي.

جونگ مين گفت : اون هم تقصير شما بود .

سارا مي خواست جواب دندان شکني به جونگ مين بده . ديدم اگر بخوام بذارم اين دوتا ادامه بدن تا صبح همون جا گير افتاده بوديم .

براي همين گفتم : من به خاطر ديشب متاسفم . به خاطر من نتونستين بخوابين .

جونگ مين گفت : ولي يه نفر خيلي خوب خوابيد .

هيون گفت : نميتوين ساکت باشين . من مي خوام بخوابم .

جونگ مين گفت : مگه ديشب کم خوابيدي. تو که تا صبح راحت خوابيدي.

هيون جواب نداد و به سمت اتاقش برگشت .

ديگه اين بار عصباني يا ناراحت نبودم . من به خاطر سارا و سوگند به اين راحتي تسليم نميشم . در عوض تمام توجه من به کيو بود که به سمت مقابلش خيره شده بود يونگ سنگ با ارنج اروم ضربه اي به کيو زد . کيو به سمت من برگشت و وقتي ديد من دارم نگاهش مي کنم . با سر به کنار من اشاره کرد . به صندلي کنارم نگاه کردم . سوگند روي صندلي نشسته بود و سرش پايين افتاده بود و موهاش دو طرف صورتش ريخته بود خواب بود . با ديدن اين صحنه تصميم گرفتم بيشتر اونجا نمونم .

براي همين صدام رو پايين تر اوردم و گفتم : در هر صورت من به خاطر ديشب متاسفم . . جونگ مين که متوجه سوگند نشده بود با صداي بلند گفت: باشه . قبول است هنوز براي جبران وقت داري.

سارا گفت: حتما . ولي هر وقت تو تلافي کمک سفر قبلي رو کردي .

به سمت سارا برگشتم و به سوگند اشاره کردم . جونگ مين هنوز هم متوجه سوگند نبود براي همين مي خواست جواب سارا رو بده که کيو دستش رو روي دهان جونگ مين گذاشت و کشون کشون اون رو به سمت اتاق برد . هيونگ هم در حالي که به اون دوتا ميخنديد پشت سرشون راه افتاد .

يونگ سنگ به سمت من برگشت و گفت: از دست جونگ مين ناراحت نباش. منظوري نداره . ديشب بيشتر از همه نگران بود .

گفتم : مي دونم . اصلا ناراحت نشدم .

يونگ سنگ گفت: اون از اين سر به سر گذاشتن ها لذت مي بره . خوب مثلا مي خواد محيط رو شاد کنه .

گفتم : من اخلاق اون دستم اومده . مي دونم پسر خوبي است .

يونگ سنگ گفت : فکر ميکردم قرار امشب هم بيمارستان بموني.

گفتم :اره ولي فرار کردم .

يونگ سنگ گفت: فرار؟!

گفتم : بعدا برات تعريف مي کنم .

يونگ سنگ نگاهي به سوگند انداخت که هنوز روي صندلي خواب بود و گفت : اره . باشه بعدا بگو . برين استراحت کنين . بايد خسته باشين . اگر چيزي لازم داشتي صدام بزن . من بيدارم .

گفتم: باشه . ولي بهتر است بري بخوابي . چون من حالم خوبه.

يونسنگ در حالي که مي خنيد گفت: حق با اون بود .

گفتم : با چه کسي؟

گفت : من هم بعدا مي گم .

بعد هم به سمت اتاقش رفت . به سمت سوگند برگشتم و اروم صداش زدم و

گفتم : بلند شو بريم سر جات بخواب .

به زحمت چشم هاشو باز کرد . و به من خيره شد . بعد هم از سر جاش بلند شد . تا به اتاق رسيد ده بار به ديوار خورد يا پاش پيچ خورد . هر بار که اين اتفاق مي افتاد سارا مي خنديد . ولي سوگند خسته تر از اون بود که جواب سارا رو بده . به محض اينکه به اتاق رسيد روي تخت ولو شد و بعد از چند دقيقه صداي نفس هاي ارامش شنيده مي شد .

سارا با اينکه خسته بود کنار من نشست و گفت : فردا برميگرديم .

گفتم : مي دونم . بايد الان وسايلمون رو جمع کنيم .

گفت : نمي خواي راجبش حرف بزني؟

گفتم : راجب چي؟

گفت: اگر بريم ديگه هيچ فرصتي داري.

گفتم :من از اول هم هيچ فرصتي نداشتم . اون ارزشش رو نداره .

سارا با اين حرف من دست هاشو به من زد و گفت : فردا روز ازادي است .

بعد هم بلند شد و با سر و صداي زياد مشغول جمع کردن وسايل شد.

گفتم : سر و صدا نکن . سوگند بيدار ميشه .

سارا گفت : اگر الان بمب اتم هم کنار گوش سوگند منفجر بشه بيدار نميشه .

با يه نگاه به سوگند فهميدم حق با سارا است . بالاخره با کلي دردسر و سر و صدا وسايل جمع شد . سارا تا سرش به بالشت رسيد از خستگي از هوش رفت. از سر جام بلند شدم و چراغ رو خاموش کردم . اما هر کاري که کردم خوابم نبرد . از سر جام بلند شدم و بي سر و صدا از اتاق بيرون اومدم و به سمت باغ رفتم . هوا کمي سرد بود و روي علف ها شبنم نشسته بود . نفس عميق کشيدم . با اينکه روز ششم فروردين بود اما اصلا بوي بهار رو احساس نمي کردي. با خودم گفتم : شايد بهار فقط مال ايران است.

با اين فکر خندام گرفت . کمي احساس سرما ميکردم . ولي مهم نبود. . نمي خواستم به اين زودي به اتاقم برگردم . توي باغ مي چرخيدم و هر چند دقيقه يک بار به پام استراحت مي دادم . با اون بلايي که سرم اومده بود جرات نداشتم به پام فشار بيارم . براي يک لحظه حرکتي رو پشت سرم احساس کردم . برگشتم و نگاه کردم . اما چيزي نبود . فکر کردم حتما خيالاتي شدم . اما اين بار يه صدا شنيدم . به سمت صدا برگشتم که فقط چند قدم با من فاصله داشت . سعي کردم از توي تاريکي تشخيص بدم چيه ولي فايده اي نداشت . خيلي ترسيدم و به سرعتم اضافه کردم . ولي اون سايه سرعتش از من بيشتر بود لحظه اخر جلوي من پيچيد . نا خوداگاه دو قدم به عقب برداشتم و به اون خيره شدم که با چشم هاش به من زل زده بود و سعي داشت حرکت بعدي منو حدس بزنه .

اون با چشم هاي گرد و قهوه اي به من زل زده بود و با هر قدمي که من عقب مي رفتم به من نزديکتر ميشد .

دستم رو جلو گرفتم و گفتم :جلو نيا . اگر يه قدم ديگه بياي جلو به حسابت مي رسم .

اما حرف من به گوشش نرفت و اين تهديد هم کار ساز نبود سعي کردم با حرکت دستم اون رو از خودم دور نگه دارم اما مثل اينکه اين حرکت من اون رو عصبي کرده بود چون زبانش رو هم بيرون اورده بود . و اماده خيز برداشتن بود .

حسابي ترسيدم . من هميشه از سگ وحشت داشتم الان هم هيچ راه فراري نداشتم . اون سگ به سمت من خيز برداشت و من چشمم رو بستم با تمام توان جيغ زدم .

صدايي از پشت سرم گفت: تو هميشه عادت داري توي موقعيت هاي عجيب گير کني. چقدر هم پر سر و صدايي .

چشمم رو باز کردم . هيون به پشت سر من ايستاده بود و اون سگ هم کنار پاي هيون جست و خيز ميکرد . و دمش رو تکان ميداد . چند قدم از هردوي اونها فاصله گرفتم . هيون لبخندي روي لبش بود .

رو به من کرد و گفت: فکر کرده با اون حرکاتي که انجام دادي مي خواستي باهاش بازي کني.

بعد هم دولا شد و يه تيکه چوب از روي زمين برداشت و اون رو با قدرت تمام پرت کرد .

اون سگ هم با ديدن اين صحنه با سرعت به سمتي رفت که اون چوب پرت شده بود . حرفي نزدم و راهم رو به سمت سالن در پيش گرفتم ترجيح دادم تا اون سگ برنگشته محل جرم رو ترک کنم .

هيون گفت : مودبانه اين بود که توي همچين مواقع اي تشکر کني.

به پشت سرم نگاه نکردم حتي حرفي هم نزدم . بدون اينکه توي سرعتم تغييري بدم به راهم ادامه دادم . از دست خودم عصباني بودم . لعنت به اين شانس چرا بين اين همه ادم اين يکي بايد اينجا باشه . اصلا چرا از توي اتاق بيرون اومدم . با خودم اين حرف ها رو زدم و به سمت اتاق برگشتم .

سارا و سوگند همچنان خواب بودن . به سمت پنجره رفتم و به باغ نگاه کردم . هيون همچنان با اون سگ مشغول بازي بود . براي بار اخر چوب رو محکمتر پرت کرد و به سمت در ورودي سالن برگشت .

اما لحظه اخر به پنجره اتاق نگاه کرد . به سرعت خودم رو عقب کشيدم . و دعا کردم که من رو نديده باشه . اروم از پشت پنجره سرک کشيدم . وقتي ديدم هيون ديگه اونجا نيست . پنجره رو باز کردم .

صدايي از اون پايين گفت : ممکنه سردت بشه . هنوز خوب نشدي پنجره رو ببند . شب بخير.

سرم رو بيرون اوردم و به پايين نگاه کردم . هيون کنار در ورودي ايستاده بود . وقتي من رو ديد لبخندي زد و دست تکون داد ورفت . سر جام برگشتم و دراز کشيدم . حسابي گيج شده بودم. از رفتار هيون سر در نمي اوردم . نه به اون بر خورد که اصلا من رو هم نمي ديد و نه به الان .

به خودم گفتم حتما به خاطر موقعيت خنده داري است که توش گير کردم . با ياد اوري اون صحنه دوباره اعصابم خورد شد . و به خودم لعنت فرستادم . اما از يه چيز مطمئن شدم اون هم اين بود که رفتار هيون فردا دوباره همون رفتار خشک و سرد خواهد بود . سعي کردم اتفاقي رو که افتاده بود فراموش کنم و بخوابم

____________فصل دهم ___________________

از سر و صداي سوگند و سارا چشمم رو باز کردم . نور توي چشمم زد . دستم رو جلوي چشمم گرفتم و از سر جام بلند شدم . دستم رو بالاي چشمم گرفتم و به سارا و سوگند نگاه کردم . سوگند زير تخت رفته بود . سارا هم روي زمين نشسته بود به زير تخت نگاه ميکرد و مدام

ميگفت: يه ذره ديگه . يه خورده ديگه مونده .

گفتم : اول صبحي چه خبر است. دوباره چه نمايشي راه انداختين .

سارا سرش رو بالا اورد و به من نگاه کرد . صداي بلندي شنيده شد و پشت سر اون صداي ناله سوگند هم بلند شد .

سارا دوباره دولا شدو پرسيد: چي شد؟ خوبي؟

سوگند گفت: ضربه مغزي شدم . خوب با دست بزن بياد جلوتر ديگه .

سارا هم رفت زير تخت . از جام بلند شدم تا بفهمم اون دوتا زير تخت دنبال چي هستن . ولي فايده اي نداشت .

به سارا که هنوز زير تخت بود گفتم : اون زير دنبال چي مي گردين ؟

اما وقتي سوگند با عصايي که دکتر ديروز به من داده بود تا با اتل ازش استفاده کنم . بيرون اومد . جواب سوالم رو گرفتم . سوگند موهاش توي صورتش پخش شده بود و قسمت بالاي موهاش پف کرده بود و با اون عصايي که دستش بود شبيه جادوگر ي با جاروي پرنده ش شده بود .

با تعجب به عصاي دست سوگند نگاه کردم و گفتم : اين اون زير چي کار مي کرد؟

سوگند گفت: هيچي . من کفشم رفته بود اون زير . سعي کردم با اين سلاح تو کفشم رو بيرون بيارم که کفش بيرون اومد ولي عصاي جنابعالي جا موند .

سوگند در حالي که سرش رو ماساژ مي داد عصا رو به دست من داد و گفت: لطفا روش بنويس از دسترس اطفال دور نگه داشته شود .

سارا به سمت سوگند برگشت و گفت: ببخشيد . اين فکر کي بود نابغه.

سوگند گفت: فکر من بود ولي نگفتم که عصا رو اون زير جا بزار.

. گفتم : دوباره شروع شد. اونها هم که نباشن .شما دوتا به خودتون گير ميدين . اصلا اين عصا رو بزار همون زير بمونه . من که ازش استفاده نمي کنم .

هردوشون ساکت شدن و به من نگاه کردن.

رو به سوگند کردم و گفتم : ديشب که خواب بودي وسايل تو رو هم جمع کرديم . ولي براي احتياط چک کن چيزي جا نذاشته باشي.

سوگند به سمت وسايلش رفت . من هم رفتم تا دست و صورتم رو بشورم . نيم ساعت بعد با وسايلمون از پله ها پايين اومديم . وقتي به سالن رسيدم با کلي چمدان و ساک روبرو شدم .سارا و سوگند وسايل رو روي زمين گذاشتن و به اون همه ساک و چمدان نگاه کردن .

سارا گفت: اينجا چه خبر است؟ اسباب کشي دارن؟

صداي خنده جونگ مين بلند شد . سارا به سمت صدا برگشت . جونگ مين تنها نبود . پسرها هم کنارش ايستاده بودن . جونگ مين نگاهي به وسايلي که کنار پاي ما روي زمين بود

انداخت و گفت: خوبه . پس شما هم اماده شدين . اقاي کيم عجب سرعت عملي داره .

سارا اشاره اي به چمدانها کرد و گفت: اسباب کشي دارين؟

جونگ مين گفت : مگه نمي بيني.

سارا با اخم گفت : از تو نپرسيدم .

رو به هيونگ ادامه داد: پس گروه جديد رسيدن.

هيونگ گفت: کدوم گروه؟

سوگند گفت: صاحب همين وسايل ها ديگه.

کيو گفت: ولي اين وسايل ما ماست .

سوگند گفت: پس چرا اينجاست .

هيونگ گفت : چون داريم برميگرديم کره.

سارا گفت : چي ؟ کجا؟؟؟

هيونگ گفت: کره .

سارا گفت: مگه شما هم قراراست برين کره؟

يونگ سنگ گفت: اره ما هم برميگريدم . مگه اقاي کيم به شما نگفته؟

سارا گفت : نه . ولي تکليف ما هم روشن شد . از ديدنتون خوشحال شديم . خيلي خوش گذشت.

بعد هم وسايل رو برداشت و به سمت در رفت.

هيونگ گفت: کجا داري ميري؟

سارا گفت: فرودگاه . حالا که شما هم دارين برمگيردين حتما کلي کار دارين . ديگه مزاحمتون نمي شيم . برين به کارهاتون برسين.

هيونگ گفت: ولي قرار است ما همه با هم برگرديم .

سارا گفت : مگه من حرفي زدم . خوب برگردين .

جونگ مين گفت : واقعا نفهميدي منظور هيونگ چي بود ؟

سارا به جونگ مين نگاه کرد.

جونگ مين خنديد و گفت: منظورش اين بود که شما هم با ما برميگردين .

سارا با تعجب به جونگ مين نگاه کرد .

سوگند گفت : يعني چي که همه با هم برميگرديم؟

هيونگ گفت : مگه خبر ندارين؟

گفتم : از چي؟

جونگ مين گفت : پس معلوم شد اقاي کيم چيزي به اينها نگفته .

اما بعد ناگهان به سمت سارا برگشت و گفت: اگر خبر نداشتين پس چرا وسايلتون رو جمع کردين؟ نکنه داشتين فرار مي کردين .

صداي اقاي کيم اجازه نداد تا هيچکدوم از ما جواب حرف جونگ مين رو بده .

اقاي کيم گفت: خوب . همه جمع هستن .

بعد نگاهي به ما کرد و گفت : خوبه .شما هم اماده هستين . حالا که همه اينجا هستن . برنامه رو توضيح مي دم . ما هم برميگرديم کره . به دو دليل . اول اينکه کار ضبط اهنگ توي ماکائو تمام شد و ادامه برنامه هاي بچه ها توي کره است . دوم اينکه برنامه تور شما فقط براي 5 روز توي ماکائو بوده و الان هم بايد برگردين کره .

سارا وسايل از دستش افتاد و به اقاي کيم نگاه کرد .

سوگند گفت : ولي برنامه ما با شما فرق داره .

اقاي کيم گفت : تا وقتي شما با ما هستين . برنامه شما هم با ما يکي است .

بعد هم نگاهي به وسايلي که کنار پاي سارا افتاده بود انداخت و گفت : وسايل شما همين است؟ خوبه .

بدون اينکه منتظر جوابي از طرف ما با شه دوباره از سالن بيرون رفت .

جونگ مين رو به يونگ سنگ کرد و گفت: خجالت بکش . اين ها دختر هستن ولي وسايلشون نصف مال تو هم نيست . اين همه لباس با خودت اوردي که چي.

يونگ سنگ گفت:تو بهتر است ساکت باشي کسي از تو نظر نخواست .

سارا به سمت من برگشت و به من نگاه کرد . از چهره اش مشخص بود کاملا شوکه شده . سوگند هم هاج و واج به اين وضعيت خيره شده بود .

جونگ مين درحالي که لبخند پيروزمندانه اي روي لبش بود گفت: اقاي کيم هميشه عادت داره خبر هاي خوب رو اينجوري ميده . من سعي کردم اروم بگم تا ذوق زده نشي .

بعد در حالي که از کنار سوگند رد مي شد گفت : من قبلا هم گفتم . ولي باز هم مي گم به جهنم خوش اومدي.

سارا فقط همونجا ايستاده بود و به من نگاه مي کرد . نمي دونستم بايد چي بگم . همه چيز خيلي سريع اتفاق افتاده بود. تا همين چند دقيقه پيش خوشحال بوديم که ديگه لازم نيست توي اين برنامه باشيم ولي الان همه چيز به هم ريخته بود .

سارا به سمت ما اومد و گفت: شما گفتين فقط براي دور روز است . شما گفتين . ما از اينجا ميريم .

گفتم : من اصلا نميدونم اينجا چه خبر است

. سارا گفت : من محال است با اين ها برگردم . ديگه تحمل نميکنم .

بعد هم از سالن بيرون رفت .

رو به سوگند کردم و گفتم : برو دنبالش تا دوباره شر راه ننداخته .

سوگند به سرعت دنبال سارا رفت .

کيو خنديد و گفت: فکر کنم رفت به حساب جونگ مين برسه. بايد ديدني باشه.

. رو به يونگ سنگ کرد و گفت: تو هم مياي ؟

يونگ سنگ گفت: همچين صحنه مبارزه اي بايد ديدني باشه . فکر ميکني دوباره به حساب جونگ مين برسه؟

کيو گفت : بيا شرط ببنيدم .

يونگ سنگ گفت : من روي سارا شرط مي بندم .

کيو گفت : باشه .

هردو به سمت در رفتن و از سالن بيرون رفتن . چند دقيقه نگذشته بود که صداي داد و هوار سارا از باغ شنيده شد . مي تونستم حدس بزنم اون بيرون چه غوغايي راه افتاده . به سمت در خروجي راه افتادم . وقتي به باغ رسيدم با منظره جالبي روبرو شدم . سارا ايستاده بود بلند داد مي زد . ولي طرف مقالبش جونگ مين نبود . بلکه اقاي کيم بود . معلوم بود بحث بين اون دونفر کاملا جدي است .

اقاي کيم گفت : برنامه همين است . متاسفم که ناراحت شدين ولي برنامه تغييري نميکنه . مگر اينکه شما اون 100 هزار دلار جريمه رو پرداخت کنين . الان هم بهتر است سوار ماشين بشين 0

سارا اصلا گوشش به اين حرفها بدهکار نبود گفت: شما با برنامه ريزي اين نقشه رو کشيده بودين. اما از اول هم نمي خواستيم توي اين برنامه باشيم .

اقاي کيم به من نگاه کرد که اونجا ايستاده بودم و به اون دونفر نگاه مي کردم و گفت: شما براي دوستتون توضيح بدين شايد موقعيت رو درک کردن .

بعد هم به سمت ديگه رفت .

سارا گفت: کجا ميري؟ صبرکن

. دست سارا رو محکم گرفتم و به سمت خودم کشيدم و گفتم : اروم باش . چه خبر است .

سارا گفت: نمي بيني چي ميگه؟ ميگه بايد تا اخر اين سفر بايد ريخت اين ها رو تحمل کنم .

گفتم : با سر و صدا نميتوني اين وضعيت رو حل کني. فقط داري از خودت يه دلقک ميسازي . نميدوني اون داخل سر اين کار هاي تو داشتن شرط ميبستن . حتي جونگ مين هم داره به تو به چشم يه وسيله سرگرمي نگاه ميکنه . همين الان هم داره بهت مي خنده . حالا اگر مي خواي از خودت يه جوک بسازي ادامه بده .

سارا به جونگ مين نگاه کرد که چند قدمي ما ايستاده بود و با نيش باز به سارا نگاه مي کرد . سارا خودش رو جمع و جور کرد و به سالن برگشت . نگاهي به کيو يونگ سنگ کردم که درحال خنديدن بودن . سرم رو تکون دادم .

با خودم گفتم : معلوم نيست اين سوگند کجا رفته .

دنبال سارا رفتم

کنار در ورودي به هيون برخوردم . توقع داشتم دوباره اصلا به روي خودش نياره که من رو ديده . براي همين بدون اينکه به روم بيارم که اون رو ديديم به راهم ادامه دادم . هيون تغيير مسير داد و جلوي من ايستاد . دوباره جهتم رو عوض کردم . اما باز هم هيون جلوي من رو گرفت .

بدون اينکه به اون نگاه کنم گفتم : ميشه برين کنار . مي خوام رد بشم .

هيون گفت : با اينکه دوست من نيست اما فهميدم وقتي تنها باشه . راحت تر ميتونه تصميم بگيره . تو چطور نميدوني؟

سرم رو بالا اوردم تا جوابش رو بدم اما وقتي چشمم به هيون افتاد که با لبخند به من نگاه مي کرد . نتونستم حرفي بزنم . سرم رو پايين انداختم اما هنوز سنگيني نگاه هيون رو احساس مي کردم . هيون سرش رو نزديک تر اورد صورتش روبروي صورت من قرار گرفت .

و گفت : ديشب راحت خوابيدي ؟

سرم رو بالا ارودم و وقتي چشمم به هيون افتاد که صورتش رو اينقدر به من نزديک کرده از خجالت سرخ شدم و به سرعت به سمت باغ برگشتم . ولي صداي خنده هيون رو از پشت سرم ميشنيدم .

سوگند روي صندلي نشسته بود و به فکر فرو رفته بود . کنار سوگند نشستم ولي هنوز صداي خنده هيون توي گوشم بود . نميتونستم سر در بيارم . اين ديگه چه بازي جديدي بود ؟

صداي سوگند منو به خودم اورد .

به سوگند نگاه کردم .

گفت: اصلا فهميدي چي گفتم

: گفتم :چي ؟

گفت : حواست کجاست؟

گفتم : به سارا .

گفت : حق داره . راستش قبلا فکر ميکردم سارا زيادي سخت گرفته . ولي با اين اتفاقات کم کم دارم باور مي کنم يه کاسه اي زير نيم کاسه است .

گفتم : يعني چي؟

گفت :هيچ وقت يه گروه معروف مثل اينها برنامه هاشو با طرفدارهايي مثل ما هماهنگ نميکنه.

گفتم : ولي اقاي کيم گفت ما بايد با اونها هماهنگ شيم .

سوگند به من نگاه کرد و گفت:. من اينطور فکر نمي کنم . اين قضيه بو داره . به خصوص با حرفي که جونگ مين زد تو که اينقدر ساده نبودي چطور نفهميدي.

گفتم : کدوم حرف؟

گفت : از اون موقع تا حالا دارم چي مي گم تازه مي پرسه تايتانيک اسم دختر بود يا پسره؟ گفتم : مي بينم سارا روي تو هم اثر بد گذاشته .

گفت : نه خير . اون کسي که اثر بد روش گذاشتن تويي . که نميدونم چه بلايي سرت اومده که اينقدر حواس پرت شدي .

گفتم : حالا مي گي کدوم حرف يانه.

گفت: همون به جهنم خوش اومدي .

بعد به جونگ مين نگاه کرد که کنار کيو و يونگ سنگ ايستاده بود و با هم پچ پچ مي کردن . سوگند همونطور که به اون جمع سه نفره نگاه مي کرد

گفت: شما همه چيز رو براي من تعريف کردين؟

سعي کردم خودم رو اروم نشون بدم و گفتم : در مورد چي؟

سوگند گفت : توي سفر قبلي چيزي اتفاق افتاده که من خبر ندارم ؟ کاري کردين که اينها بخوان انتقام بگيرن؟

گفتم : نه . ما همه چيز رو براي تو تعريف کرديم .

سوگند به من نگاه کرد و حرفي نزد .

گفتم : فکر کنم الان بهتر باشه برم سراغ سارا .

بعد هم از سر جام بلند شدم به سمت در ورودي سالن رفتم . جاي شکرش باقي بود که هيون اون اطراف نبود . تا جلوي من رو بگيره . بلافاصله به سمت اتاق رفتم و وارد اتاق شدم . سارا روي تخت نشسته بود و سرش رو بين دوتا دستاش گرفته بود . کنارش نشستم . همنطوري که نشسته بود گفت: باورم نميشه همچين کلاه گشادي سرم رفته.

گفتم : حالا مي خواي چي کارکني؟

گفتم :نمي دونم . تو راهي به نظرت نميرسه؟

گفتم : فکر ميکني برامون قسط بندي مي کنن ؟

گفت : به نظرت چند سال بايد کار کنيم ؟

گفتم :چک بديم چطور؟

سارا لبخند تلخي زد و گفت: مثل اينکه راهي نداريم .نه؟

گفتم : جز اينکه به اين وضعيت ادامه بديم و تحمل کنيم .

سارا حرفي نزد . چند دقيقه فقط سکوت بود . چه سکوت سنگيني . ارزو مي کردم مي تونستم کاري براي سارا انجام بدم .

سارا گفت: مي دوني جهنم چه شکلي است؟

به چهره سارا نگاه کردم . سرش رو بالا ارود به من نگاه کرد. برق عجيبي توي چشم هاش بود و لبخند ي روي صورتش شکل گرفته بود .

گفتم :منظورت چيه؟

از سرجاش بلند شد و گفت: سوگند کجاست؟

گفتم :فکر کنم هنوز توي باغ است.

سارا بدون اينکه منتظر من بمونه از اتاق بيرون رفت . چند دقيقه همون جا نشستم و به اين فکر کردم چه اتفاقي داره مي افته . منظور سارا از اين حرف چي بود؟ اما به جايي نرسيدم . به ناچار از پله ها پايين اومدم تا از خودشون بپرسم دوباره چه نقشه اي دارن .

با سرعت از پله ها پايين اومدم اما کنار پله اخر هيون ايستاده بود که مثل هميشه هندز فري توي گوشش بود . سرعتم رو بيشتر کردم .

هيون گفت: حيف ميشه اگر شما با ما نياين . تازه داشت خوش مي گذشت . من يه سرگرمي پيدا کرده بودم .

جوابش رو ندادم و به سمت باغ رفتم .

اينقدر به فکر سارا و سوگند بودم که حتي به اين حرف هيون فکر هم نکردم . شايد بهتر بود فکر ميکردم . اگر اين کار رو مي کردم مي تونستم جلوي خيلي از اتفاقات بعدي رو بگيرم . اما توي اون لحظه تمام فکر من به اون دونفر و نقشه جديدشون بود .

سارا کنار سوگند ايستاده بود . هردو خيلي جدي به نظر مي اومدن . تا من رو ديدن که به سمتشون مي رم ساکت شدن .

گفتم : راجب چي حرف مي زدين ؟

هر دو سکوت کرده بودن .

گفتم : دوباره چه نقشه اي کشيدين؟

سارا گفت : ما که نقشه کش نيستيم اگر بلد بوديم چطور نقشه بکشيم الان کار مون به اينجا نمي کشيد. ولي مثل اينکه اونها بلد هستن چطوري نقشه بکشن و چطوري هم نقشه شون رو عملي کنن .

گفتم : حالا چي کار ميکني؟

گفت: هيچي .

گفتم :هيچي ؟

سوگند گفت : يعني چي؟

سارا گفت : از اونجايي که راهي نداريم مجبوريم با برنامه هماهنگ شيم .

سوگند گفت: پس اين همه سر و صدا چي؟

سارا گفت : فهميدم که فايده اي نداره . تازه به قول يه نفر نبايد از خودم يه دلقک بسازم .

سرو کله اقاي کيم پيدا شد که به سمت ما مي اومد . سارا راهش رو گرفت و به داخل ساختمان برگشت .

اقاي کيم رو به من کرد و گفت: دوستتون هنوز ناراحته؟

گفتم : فقط اون نيست .

اقاي کيم با چشم هاش مسير سارا رو دنبال مي کرد .

سوگند گفت: ميشه بگين چه برنامه ديگه اي مونده که ما بايد باهاش هماهنگ شيم ؟

با اين سوال اقاي کيم به سمت سوگند برگشت . سوگند با جديدت به اقاي کيم خيره شده بود. اقاي کيم فقط به سوگند نگاه مي کرد .

سوگند گفت: لازم است سوالم رو تکرار کنم ؟

اقاي کيم گفت:خير .

سوگند گفت : خوب من منتظرم .

اقاي کيم گفت: هنوز برنامه اي نداريم .

سوگند نيش خندي زد و گفت : يعني شما مي خواين بگين يه گروه معروف گروه شما از برنامه هفته اينده اش بي خبر است؟

اقاي کيم گفت: نه برنامه اونها معلوم است.

سوگند گفت: پس برنامه ما مشخص نيست درست گفتم ؟

اقاي کيم گفت : به خاطر اين است که شما اصلا به برنامه ها عمل نمي کنين.

گفتم : ولي با اين همه ما هم حق داريم بدونيم توي اين يک هفته اينده قرار است چه بلايي سرمون بياد .

اقاي کيم به من نگاه کرد و گفت : باشه حالا که اصرار دارين يه خلاصه به شما مي دم . هرچند مي دونم اصلا بهش نگاه هم نمي کنين . اما الان بهتر است زودتر سوار ماشين بشين .

بعد هم رو به پسرها داد زد . زود باشين دير شد .

سوگند مسير اقاي کيم رو با نگاه دنبال کرد و گفت: معلوم است که برنامه اي دست اون نيست و ما هم اگر مي خوايم بدونيم قرار است چه اتفاقي برامون بيفته بايد مستقيم از خود اقايون بپرسيم .

. مي دونستم حق با سوگند است . اما براي اينکه سارا رو بيشتر از اون ناراحت نکنم به سوگند گفتم چيزي در اين باره به سارا نگه . هرچند مطمئن بودم سارا از همه چيز خبر داره .

بالاخره بعد از کلي درگيري و بحث سوار ماشين شديم . نمي دونم پسر ها عمدا به اين ترتيب مي نشستن يا واقعا عادت داشتن . اما هر چي که بود نحوه نشستن و انتخاب صندلي هاشون مثل تايلند بود .

سارا ناراحت تر از اون بود که اصلا به اين موضوع توجه کنه .

اقاي کيم گفت : به محض اينکه به فرودگاه برسيم يه چيزي مي خوريم .

کيو گفت : ولي من گرسنه ام .

جونگ مين گفت : تو که هميشه گرسنه اي .

ولي بعد دستش رو روي شکمش گذاشت و گفت : حالا که فکر مي کنم مي بينم من هم گرسنه ام .

صداي غر غر همه پسرها بلند شد . اقاي کيم چيزي به راننده گفت . به سارا نگاه کردم که به بيرون خيره شده بود و اخم هاش توي هم بود . حتي به مزاحم صندلي پشتي هم کوچکترين توجهي نداشت . به سوگند نگاه کردم . سوگند شونه هاشو بالا انداخت .

صداي زنگ گوشي سارا توي اتوبوس پيچيد . به سارا نگاه کردم که با عصبانيت به صفحه گوشي نگاه مي کرد .

گفتم : چرا جواب نميدي؟

گفت : ولش کن اينقدر زنگ بزنه که بميره.

گفتم :مگه کيه؟

گفت: همون مزاحم هميشگي .

با تعجب گفتم : باز هم اقاي کاظمي است؟

سارا گوشي رو روي صندلي انداخت و گفت : بزار اينقدر زنگ بزنه که خفه شه . فقط همين يکي رو کم داشتم .

سوگند گفت: لااقل بزارش روي سکوت .

سارا توجهي به حرف سوگند نکرد . تلفن سارا چند بار ديگه هم زنگ خورد . اما سارا اصلا توجهي به اون نداشت . اخر سر هم تلفن رو خاموش کرد .

جونگ مين سوژه تازه اي پيدا کرده بود که ازش سر در نمي اورد ولي هر لحظه رو ثبت مي کرد تا به موقع ازش سود ببره . البته اون تنها نبود همه به سارا نگاه مي کردن و توي اين فکر بودن که پشت خط چه کسي بود که سارا جواب نداد.

راننده ماشين رو کنار زد و ايستاد . اقاي کيم از ماشين پياده شد . سارا گفت بايد هواي تازه بخوره . براي همين از ماشين پياده شد . جونگ مين از فرصت استفاده کرد و گوشي سارا رو برداشت و

نگاهي به اون انداخت و گفت: کي بود که زنگ زد؟

گوشي رو از دستش گرفتم و روي صندلي سارا گذاشتم و گفتم : يه نفر.

جونگ مين گفت:کدوم نفر؟ زودباش بگو .

سوگند گفت : تو چي فکر ميکني ؟

کيو گفت : هرکسي هست سارا زياد ازش خوشش نمياد

. سوگند گفت: اوم . زياد مطمئن نيستم .

جونگ مين گفت : حتما اون هم يه دوست قديمي است . مثل ما .

بعد هم خنديد .

سوگند گفت: خوب قديمي که هست .ولي يه خورده بيشتر از يه دوست است .

جونگ مين که نيشش باز بود پرسيد يعني چي؟ مي خواي بگي اون هم از سارا انتقام ميگره . اخ جون حالا باهاش دوست مي شم تا با هم به حساب سارا برسيم .

سوگند گفت : فکر نکنم اون باهات همکاري کنه .

جونگ مين گفت :چرا ؟ اينقدر از سارا مي ترسه .

سوگند گفت : اگر بشه به دوست داشتن گفت ترسيدن اره . همينقدراز سارا مي ترسه.

جونگ مين گفت : شوخي جالبي بود . جدا کي بود؟

سوگند گفت : من شوخي نکردم . جدي گفتم . اون حتي از سارا خواسته تا باهاش ازدواج کنه . جونگ مين دست از خنديدن برداشت . و به سوگند خيره شد .

رو به سوگند کردم و گفتم : کلاغ سياه ميشه ديگه تمامش کني.

کيو گفت: جدا؟ سارا چه جوابي داد؟

سوگند گفت : هنوز که جوابي نداده

. يونگ سنگ گفت: پس به اين زودي ازدواج ميکنه .

گفتم : زود تصميم گيري نکن .

سوگند خنديد و گفت : به هر حال فقط اين نيست .

هيونگ گفت :منظورت چيه؟

از سر جام بلند شدم و رو به سوگند کردم و گفتم : من ميرم دنبال سارا . تو هم اين بحث رو تمومش کن اگر سارا بفهمه ناراحت ميشه .

از ماشين پياده شدم . سارا کنار اقاي کيم ايستاده بود و چند تا جعبه زرد دستش بود .

تا چشمش به من افتاد گفت: بيا کمک کن . اين يارو فکر کرده حمال گيراورده. عجب غلطي کردم از ماشين پياده شدم . بيا ديگه . استخاره ميکني؟

جلو رفتم و چند تا جعبه رو از دست سارا گرفتم و پرسيدم :اينها چيه؟

گفت : سفارش شکم اقايون . مگي نمي بيني کيک برنجي سفارش دادن .

بوي خوبي ا ز جعبه ها بلند مي شد . گفتم :عجب بويي هم داره . گرسنه ام شد .

سارا گفت : فکرکردي براي چي چند تاش رو دادم دست تو. اگر پامون به ماشين برسه ديگه جعبه خالي هم گيرمون نمياد .

بعد هم خودش زودتر به سمت ماشين رفت و سوارشد .

من هم بعد از اون سوار ماشين شدم و يکي از جعبه ها رو دست سوگند دادم . سوگند کلي ذوق کرد و با خوشحالي به کيک هاي برنجي توي جعبه نگاه کرد. جعبه پسرها رو دستشون دادم . کيو و يونگ سنگ جعبه رو توي هوا قاپ زدن و مشغول شدن . هيونگ به ما نگاه مي کرد. هيون دوباره اخم هاش توي هم بود و جعبه رو کنار گذاشته بود .

با صداي سارا به سمت اون برگشتم . سارا جعبه رو روي صندلي کناري جونگ مين گذاشت و گفت : خودت مي دوني .

بعد هم رو به ما کرد و گفت : من نبودم چي شده که نيش اين يارو رو بسته و سرجاش نشسته . سوگند خنديد و يه گاز ديگه به اون کيکي که توي دستش بود زد . 

تمام طول مسير کسي حرفي نزد . جونگ مين بر خلاف هميشه اخم هاش توي هم بود و به سارا نگاه مي کرد .

رو به سوگند کردم و گفتم : من نبودم چي گفتي؟

گفت : هيچي .

گفتم : پس اين چشه .

سوگند نگاهي به جونگ مين انداخت و گفت: نميدونم .

ادامه ندادم . چون چشم هاي سوگند حرف ديگه اي ميزد . سوگند به جونگ مين نگاه کرد که جعبه رو دست نخورده کنار گذاشته بود با اخم به صندلي روبروش خيره شده بود . سوگند خنديد و به سارا نگاه کرد که اصله توجهي به اون نگاهي خشمناکي که از صندلي پشتي به اون ميشد توجهي نداشت و تمام حواسش به بيرون پنجره بود .

اتوبوس قبل از اينکه به فرودگاه برسه ايستاد .

اقاي کيم گفت: همين جا پياده ميشيم .

بعد رو به پسرها کرد و گفت: همه چيز رو که يادتون هست .

پسرها سرشون رو تکون دادن . اقا ي کيم زودتر از ماشين پياده شد .

در عرض چند دقيقه پسرها کلاه سرشون گذاشتن و عينک زدن . جونگ مين و عينک زد . و کلاه سويشرتش رو سرش گذاشت تا اونجايي که ممکن بود کلاه رو پايين کشيد . کيو عينک بزرگي زده بود وکلاه بيسبال سرش گذاشته بود .يونگ سنگ سويشرت سفيد پوشيده بود کلاه سويشرت رو روي کلاه بيسبالي که سرش کرده بود کشيده بود . هيونگ هم مثل يونگ سنگ لبا س پوشيده بود . هيون هم عينک دسته سفيدي زده بود و کلاه ممولي سرش بود و کلاه سويشرت سياهش رو روي اون کشيده بود .

سوگند با تعجب نگاهي به پسرها انداخت و گفت :اينجا چه خبراست؟

سارا گفت : مثلا دارن تغيير قيافه ميدن .

بعد رو به جونگ مين کرد و گفت : دفعه قبل خلاقيت بيشتري داشتي .

با خودم گفتم :دوباره شروع شد. الان است که اين دوتا به جون هم بيفتن . و کار بيخ پيدا کنه.

.ولي در کمال تعجب جونگ مين حتي به سارا نگاه هم نکرد و از ماشين پياده شد. با تعجب به سارا نگاه کردم . سارا شونه هاشو بالا انداخت و کوله اش روي شونه انداخت و بعد از يونگ سنگ از ماشين پياده شد . سوگند وسايل رو برداشت تا از ماشين پياده شه ولي کيو خودش رو به اون رسوند و قبل از اينکه سوگند بخواد اعتراض کنه وسايل رو از اون گرفت و از ماشين پياده شد و سوگند دنبال اون راه افتاد تا وسايل رو پس بگيره .

هيونگ روبروي من ايستاد و گفت :کمک مي خواي .

گفتم : نه خوبه .

از سرجام بلند شدم و از ماشين پياده شدم . سوگند مشغول چونه زدن با کيو بود تا وسايل رو از اون پس بگيره اما کيو گوشش به اين حرفها بدهکار نبود . و بدون توجه به اصرار هاي اون وسايل نگه داشته بود .

به سمتشون رفتم رو به کيو کردم و گفتم : ما خودمون وسايلمون رو مياريم .

کيو گفت: وسايل شما زياد است . تو هم با اين وضعيت نميتوني کمک کني . سارا هم کلي وسيله دستش است اين ها هم سنگينه . من خودم دوست دارم کمک کنم .

هيون با اخم نگاهي به کيو کرد و از کنارش رد شد با خودم گفتم : اينجوري بهتر است . حداقل ميدونم چطوري بايد برخورد کنم و بهت جواب بدم .

کيو وسايل رو برداشت و راه افتاد . سارا وسايلش رو توي گاري دستي گذاشت و پشت سر ما راه افتاد . ولي هر از چند گاهي مي ايستاد . به سمت سارا برگشتم و گفتم : سنگين است ؟ کمک مي خواي ؟

سارا نگاهي به من انداخت و گفت: نه . نمي خواد ممنون . بعد هم نگاهي به وسايل ما که توي گاري دستي کيو بود انداخت و گفت : وسايل رو بياربزار توي گار ي دستي خودمون .

گفتم : چرا؟

گفت: هيچي . مي خوام با وسايل اونها قاطي نشه .

گفتم : فرقي نميکنه . به هر حال قرار است همه رو يه جا بزارن.

سارا مي خواست اعتراض کنه که هيون به سمت اون برگشت و بدون توجه به سارا کوله روي شونه اش رو توي گاري دستي اون گذاشت و گاري رو از دست سارا گرفت و راه افتاد . به هيون نگاه کردم و بعد هم به سارا . سارا با تعجب به من نگاه کرد و گفت : اين چش شده . از کي تا حالا اينقدر مهربون شده .

گفتم : نميدونم .

سارا کنار من ايستاد و با نگاهش مسير هيون رو دنبال کرد .

گفت: اين ماجرا مشکوک است .

گفتم : من هم همينطور فکر مي کنم .

سارا گفت : با اين همه فيلمبردار و دوربين اينها چرا دارن تغيير قيافه مي دن .

گفتم : اين هم براي من عجيب است.

سوگند گفت : نه عجيب نيست .

هر دو به سوگند نگاه کرديم که دست از سر کيو برداشته بود و به سمت ما مي اومد . سوگند گفت: اصلا هم عجيب نيست . هميشه از اين جور اتفاق ها مي افته و به خصوص اگريه سفر غيررسمي باشه .

سارا گفت : کجاي اين سفر غير رسمي بود اون هم با اين همه دم و دستگاه . با اون همه فيلم برداري که دنبال اونها است که همه تا الان فهميدن .

سوگند گفت : شما توي اين چند روز اصلا طرفداري ديدين؟

سارا گفت: به غير از تو نه . نديديم . خوب که چي؟

سوگند گفت: اين يعني کسي خبر نداره اينها اينجا هستن .

سارا به فکر فرو رفت . ولي من حواسم به هيون بود که وسايل سارا رو تحويل گيت بار مي داد . اقاي کيم همه رو به سمت رستوران برد و يه جاي خلوت انتخاب کرد و از ما خواست که بنشينيم . من و سارا و سوگند سر يک ميز نشستيم . کيو و يونگ سنگ و هيونگ کنار هم نشسته بودن . جونگ من و هيون هم با هم سر يک ميز نشسته بودن . به هيون نگاه مي کردم که به ميز خيره شده بود و با قاشقي که روي ميز بود بازي مي کرد . اخم هاش توي هم بود و به نظر عصباني مي اومد .

گاهي اوقات فکر مي کنم هيون مي تونه فکر اطرافيانش رو بخونه . چون درست همون زمان که من داشتم بهش نگاه مي کردم به سمت ما نگاه کرد . چيزي توي نگاهش بود که من ازش چيزي نفهميدم . احساس کردم تمام توجه هيون به نفر کناري من است . به سارا نگاه کردم ولي اون اصلا حواسش به هيون نبود و توي فکر بود . دوباره به سمت هيون نگاه کردم . دوباره به قاشق روي ميز سرگرم شده بود . به سارا نگاه کردم . ولي تمام فکرم جاي ديگه اي بود . چرا هيون به سارا نگاه ميکرد ؟ حتي صبح هم به اون کمک کرد . سعي کردم ربطي بين اين دوتا پيدا کنم ولي فايده اي نداشت .

از سارا پرسيدم : چي شده؟ به چي فکر ميکني؟

گفت: اگر توي فرودگاه سئول کسي نتونه ما رو پيدا کنه چي ميشه؟

با تعجب به سارا نگاه کردم . سوگند گفت: خوب چيز خاصي پيش نمياد . به جز اينکه يه جريمه 100 هزار دلاري رو پرداخت کنيم و جواب گوي يه شکايت قانوني باشيم که احتمالا باعث ممنوع الخروج شدن ما ميشه .

سارا سرش رو روي ميز گذاشت و گفت: پس ميگي چي کار کنم ؟

سوگند گفت: اگر منظورت جونگ مين است فکر نکنم ديگه کاري باهات داشته باشه .

سارا سرش رو از روي ميز برداشت و گفت: منظورت چيه؟ چطوري؟

سوگند خنديد و گفت: خوب اين يه راز است .ولي من يه چيزي رو فهميدم .

سارا به من نگاه کرد .

سوگند ادامه داد : هرچند ديگه چندان اهميتي هم نداره . چون فکر کنم همه چيز الان حل شده باشه مگر اينکه ... اما ادامه نداد و به سمت هيون و جونگ مين نگاه کرد .

گفتم : مگر اينکه چي؟

گفت : هيچي ولش کن .

بعد رو به سارا کرد و گفت: اين کاظمي براي چي اين همه زنگ ميزنه ؟

سارا که تقريبا موضوع رو فراموش کرده بود با اين حرف سوگند داغش تازه شد .

گفت : مرض داره . اخه يکي نيست به اين بگه پرونده مريضي که تازه توي بخش بستري شده به من چه ربطي داره . من که الان يه هفته است ايران نيستم .

گفتم : اين بابا هم حسابي قاطي کرده حالا تو چي گفتي؟

سارا گفت: بهش گفتم دکتر خودت به يه چکاب کامل نياز داري . من الان هشت روز است ايران نيستم چه برسه به بيمارستان . ببين مهر کي پاي برگه گزارش است . از اون روز تا حالا زنگ مي زنه کجا رفتي . احمق بيست سوالي راه انداخته .

سوگند خنديد و گفت: خوب حق هم داره . رقيبش از خودش جوان تر و معروف تر است. سارا گفت : چي داري ميگي؟

سوگند خنديد و حرفي نزد . چند دقيقه بعد اقاي کيم به سمت ما اومد و گفت : بليط هاي پرواز شما پسرها با هم است پس لطفا جايي نرين .

سوگند گفت:ميشه تا اينجا هستم يه دوري توي فرودگاه بزنم ؟

اقاي کيم گفت: به شرط اينکه زياد دير نکني.

سوگند از سر جاش بلند شد و به سمت هيون رفت و چيزي از هيون پرسيد . هيون با تعجب به اون نگاه کرداما بعلافاصله تغيير جبهه داد و با سوگند رفت .

سارا به من نگاه کرد و گفت : اين دو تا کجا رفتن؟

گفتم : حدس مي زنم هيون رو خفت کرده بره لوکيشن سريال رو ببينه .

سارا گفت : سوگند توي اين موقعيت هم دست بردار نيست .

گفتم : اختيار داري حالا که ديگه منبع اطلاعات هم بغل گوشش است. تا الان هم کلي جلوي خودش رو گرفته هيون رو سوال پيچ نکرده .

سارا گفت : واقعا هيون توي اين سريال بازي کرد؟

گفتم : اره .

سارا خنديد و گفت: حتما در نقش سياهي لشکر .

گفتم : نه اتفاقا نقش اصلي بود . بازيش هم بد نبود .

سارا گفت : حالا کارکترش چي بود ؟

گفتم : يه اتيش نشان که کسي نتونست به داد خودش برسه. اخر سر هم عشقش رو از دست داد و بهش نرسيد.

سارا به من نگاه کرد . من هم با انگشت هام بازي مي کردم . بعد از چند دقيقه سارا بلند شد و گفت : بايد بره يه جايي .

توي فکر بودم که گوشي سارا دوباره زنگ خورد . گوشي رو روي ميز جا گذاشته بود . از خودم پرسيدم کي گوشيش رو روشن کرده؟ مي خواستم گوشي رو جواب بدم که يه نفر پيش دستي کرد و گوشي رو ازروي ميز قاپيد . دکمه جواب رو زد . به جونگ مين نگاه کردم که گوشي سارا دستش بود و بعد از چند دقيقه با عصبانيت گفت : شما کي هستين؟ من جونگ مين هستم . ناگهان رنگش پريدو گوشي رو قطع کرد . و به من نگاه کرد. سارا برگشت و وقتي گوشيش رو دست جونگ مين ديد گفت: اين دست تو چي کار ميکنه .

جونگ مين گوشي رو به سرعت دست سارا داد . صداي زنگ گوشي دوباره بلند شد . سارا با خوشحالي به صفحه گوشي نگاه کرد و به سمت ديگه رفت تا صحبت کنه . جونگ مين به سارا نگاه مي کرد . حسابي ترسيده بود . به سارا نگاه کردم . سارا لبخند روي لبش خشک شده بود به جونگ مين نگاه مي کرد. جونگ مين به سرعت به سمت ميزش رفت و وسايلش رو برداشت و از اونجا دور شد . سارا گوشي رو قطع کرد و به سمت من اومد .

با عصبانيت گفت: تو کجا بودي که اين لولو سرخرمن گوشي من رو جواب داده ؟

گفتم : مگه چي شده ؟

گفت : تازه ميگي چي شده. اين دفعه که دادم تلفن بابات رو هيون جواب داد ميفهمي چي شده . گفتم : بابات بود ؟

سارا گفت :اره خب مرگم . نيمدونستم چي بايد بهش بگم . اين کجا در رفت . فکر کرد به اين راحتي ميتونه از دست من فرار کنه . اين پسره کمرش مي خاره براي مردن .

گفتم :حالا اروم باش همه دارن نگاهمون مي کنن .

گفت: اروم باشم؟! تو جاي من بودي اروم مي موندي. تا با دست هاي خودم اون پسر رو ريزريز نکنم اروم نميشم .

گفتم : حالا به بابات چي گفتي؟

گفت :چي مي خواستي بگم . گفتم اشتباه گرفته بوده . احمق با کمال افتخار خودش رو هم معرفي کرده.

گفتم : باور کرد؟

سارا گفت: نمي دونم اين الان مهم نيست .تنها چيزي که الان مهم است کشتن اين پسره است . بعد هم راه افتاد که بره . گفتم :داري کجا ميري؟

گفت : دارم ميرم بکشمش .

گفتم : توي اين جمعيت چطوري ميخواي پيداش کني ؟

سارا نگاهي به جمعت انداخت و گفت: اين جا رو بتونه رد بره . توي هواپيما مي خواد چي کار کنه . بالاخره که بايد سوار اون ابو طياره بشه .

گفتم :ببينم کاري مي کني که هواپيما سقوط کنه يا نه.

گفت: مگه اين هم ماشين بين راهي است که با حرف زدن حواس راننده پرت شه.بعدش هم نترس بي صدا کلکش رو مي کنم قول مي دم اونقدر گردنش رو سريع بشکنم که وقت نکنه نفس هم بکشه.

تمام مدت سارا منتظر جونگ مين بود تا پيداش بشه . ولي اصلا معلوم نبود کجا رفته . انگار اب شده بود و رفته بود توي زمين . حتي موقع سوار شدن هواپيما هم خبري از اون نبود . سارا گفت: يه بار جستي ملخک . دوبار جستي ملخک اخرش توي مشتي جونگ مين . اين دفعه پدرت رو در ميارم .

سوگند به سارا نگاه مي کرد . اين خبر به بچه هاي گروه هم رسيده بود بنابراين اونها هم خودشون رو براي يه طوفان کامل اماده کرده بودن . طوفاني که با دفعات قبل فرق داشت . اين بار جونگ مين زياده روي کرده بود . من به اين فکر ميکردم چطور راهي پيدا کنم تا سارا رو اروم کنم و پسرها هم به اين فکر ميکردن که چطور بايد جونگ مين رو فراري بدن.

سارا روي صندلي نشسته بود و چهار چشمي حواسش به راهروي وردي هواپيما بود . رو به سارا کردم و گفتم : اروم باش . اين انتقام گيري رو بزار براي 4 ساعت ديگه. اين بدبخت که نميتونه فرار کنه .

سارا به سمت من برگشت و گفت: حتي 4 ثانيه هم نميتونم صبر کنم . بايد همين الان حقش رو بزارم کف دستش .

من مابقي حرف هاي سارا رو نفهميدم تمام حواسم به کسي بود که با لباس هيون پشت سر سارا ايستاده بود و سعي داشت صندليش رو پيدا کنه . سارا دستش رو جلوي صورت من تکون داد . با اين حرکت سارا تمام توجه من به سارا جلب شد .

سارا گفت :حواست کجاست . مي خواست بگرده و ببينه که چه چيزي پشت سرش اين همه توجه من رو به خودش جلب کرده بود . اگر ميدونست کسي که پشت سرش ايستاده جونگ مين است محال بود که به اين راحتي از دستش در بره . ناگهان فکري به سرم زد. دستم رو ي پام گذاشتم و شروع کردم به ناله کردن .

سارا با نگراني گفت: چي شد سحر؟ خوبي.

بلند تر ناله کردم . سارا دولا شد تا نگاهي به پاي من بندازه . من هم به جونگ مين نگاه کردم که توي اين موقعيت هم دست از خنديدن بر نداشته بود . براي يه لحظه وقتي چشمم به نيش باز جونگ مين افتاد مي خواستم همه چيز رو. به سارا بگم اما حرکت سريع هيونگ که جونگ مين رو به سمت صندلي هاي جلو ميکشيد مانع اين کار شد . به محض اينکه خيالم راحت شد که جونگ مين از منطقه خطر دور شده دست از ناله کردن برداشتم . سارا هنوز داشت پاي من رو بررسي مي کرد .

رو به سارا کردم و گفتم : بهتر شد . يهو درد گرفت ولي الان خوبه.

سارانگاهي به من انداخت و گفت: مطمئني ؟

گفتم :اره بهترم .

سارا با شک به من نگاه کرد . اگر همون لحظه مهماندار به داد من نرسيده بود مطمئنا سارا ته توي همه چيز رو در مي اورد . اما در خواست مهماندار که به سارا گفت: کمربندش رو ببنده همه چيز رو فيصله داد .

به محض اينکه هواپيما بلند شد و علامت بستن کمربند خاموش شد سارا ازسر جاش بلند شد و به سمت صندلي هاي رديف جلو رفت . نگاهي به سوگند انداختم . بر خلاف من که داشتم از نگراني ميمردم سوگند لبخند مي زد و با نگاهش سارا رو دنبال ميکرد. سارا هر رديف رو نگاه ميکرد و به سمت ما مي اومد . در کمال ناباوري سارا به رديف اخر رسيد اما نتونسته بود جونگ مين رو پيدا کنه .

سارا يک بار ديگه صندلي ها رو چک کرد ولي باز هم خبري از جونگ مين نبود . به ناچار از قسمت ما خارج شد تا بخش هاي ديگه رو هم بگرده . با تعجب به سوگند نگاه کردم . سوگند نمي خنديد برعکس اخم هاش توي هم بود . از سر جام بلند شدم و به سمت هيونگ رفتم و پرسيدم :جونگ مين کو؟

هيونگ در حالي که لبخند مي زد به رديف جلو اشاره کرد نگاهي به رديف جلو انداختم . هيون کلاهش رو روي صورتش گذاشته بود و خواب بود و کنارش هم يه نفر زير پتو خوابيده بود . درست حدس زدم جونگ مين جاش روبا کيو عوض کرده بود . روي خودش پتو کشيده بود با عصبانيت تمام پتو رو از روي جونگ مين کنار زدم تا به حسابش برسم اما با ديدن چهره زير پتو که چشماش رو باز کرد و به من خيره شد سر جام خشکم زد . هيون با موهايي که به خاطر الکتريستيه ساکن پتو پف کرده بود به من نگاه مي کرد . نميدونستم چي بايد بگم . دوباره به اون هيوني که کنار پنجره نشساته بود نگاه کردم .

هيون پتو رو از دست من بيرون کشيد و دوباره زير اون رفت و خوابيد. حالا فهميدم چرا سارا نتونسته بود جونگ مين رو پيدا کنه .

رو به هيون قلابي انداختم و گفتم : بيا اميدوار باشيم سارا جات رو پيدا نکنه .

هيون قلابي سرش رو اروم تکون داد . سر جام برگشتم ونشستم .

سوگند گفت: تا الان سارا دوبار همه هواپيما رو گشته دير يا زود ميفهمه اون کيو نيست .

گفتم : ميدونم ولي نمي دونم کيو کجا رفته؟

سوگند گفت : رفت سمت کلاس تجاري . يه نفر ديگه خرابکاري ميکنه يک نفر ديگه جورش رو ميکشه . ولي هر بلايي سر جونگ مين بياد حقش است .

گفتم : ميدونم ولي نمي خوام يه جنگ درست حسابي توي هوا داشته باشيم . بزار هر اتفاقي که قرار است بيفته روي زمين باشه .

سوگند حرفي نزد و به پشتي صندلي تکيه داد .

نيم ساعت بعد سارا برگشت معلوم بود حسابي گيج شده .

سوگند گفت: چي شد پيداش کردي؟

سارا گفت: نه . فقط يه جا مونده که نگشتم اون هم قسمت بار است . مگر اينکه توي چمدان ها قايم شده باشه .

رو به سارا کردم و گفتم : بهتر است روي زمين به حسابش برسي.

سارا گفت: نه . همينجا مي فرستمش اون دنيا . حالا که توي اسمون هم هستيم يه ميان بر هم زده . ديگه لازم نيست اين همه راه رو تا اينجا بياد بعد به اسمون بره .

سوگند خنديد . ميدونستم اين بار قضيه خيلي جدي تر از اين حرف هاست . و هيچ چيز نميتونه سارا رو ارام کنه . سارا مدام اطراف رو نگاه مي کرد و من توي دلم دعا ميکردم که از جاي جونگ مين خبر دار نشه . بالاخره اون 4 ساعت که براي من بيشتر از 4 سال طول کشيد تمام شد و هواپيما توي فرودگاه اينچئون به زمين نشست . اين بار هيچ فکري نداشتم که چطور ميتونم جونگ مين رو نجات بدم . سارا سر جاش نشسته بود و مسافر ها تک تک از هواپيما پياده مي شدن . اگر تا چند دقيقه ديگه وضع به همين منوال مي گذشت . کار همه تمام بود . ملتمسانه به سوگند نگاه کردم .

سوگند گفت : فکر کنم بتنوم حدس بزنم جونگ من کجا قايم شده بود.

سارا به سمت اون برگشت .

سوگند گفت : توي دستشويي ها رو گشتي؟

سارا مثل اينکه چيزي يادش امده باشه گفت : نه . اما بعد گفت: مگر يه نفر چقدر ميتونه اون تو بمونه؟

سوگند گفت : مگه تو تمام مدت اونجا ايستاده بودي؟

سارا به سرعت از سر جاش بلند شد و گفت: نميزارم از دستم در بره .

به سمت درب خروج رفت . سوگند گفت: صبر کن من هم باهات بيام . دوست دارم چهره اش رو وقتي دست تو مي افته ببينم .

بعد هم به من نگاه کرد و چشمکي زد و رفت . نفس راحتي کشيدم و از سر جام بلند شدم . بچه ها که تا اون موقع منتظر بودن سارا از سر جاش بلند شه با رفتن اون به سمت من اومدن. هيونگ خودش رو زودتر از بقيه به من رسوند و گفت: کجا فرستاديش ؟

گفتم : من کاري نکردم . فکر سوگند بود .

يونگ سنگ که پشت سر هيونگ ايستاده بود گفت: مگه چي بهش گفت که با اين سرعت رفت؟

گفتم : هيچي گفت ممکنه توي دستشويي قايم شده باشه . الان هم از هواپيما پياده شه .

يونگ سنگ نگاهي به جونگ مين کرد و خنديد .

جونگ مين گفت : حالا نميشد بگه کابين خلبان . اخه اونجا چرا؟

با عصبانيت به جونگ مين نگاه کردم و گفتم : فعلا بهتر است بري دعا کني به چنگش نيفتي . اخه براي چي تلفن سارا رو جواب دادي؟

جونگ مين بلافاصله گفت: فکر کردم اون پسره است . اما ناگهان از حرفي که زده بود پشيمان شده بود . به من نگاه کرد.

گفتم : کدوم پسر؟ منظورت کيه؟

هيون گفت: نميخواين پياده شين .

به سمت هيون برگشتم . موهاشو مرتب کرده بود . به من نگاه کرد . چهره اش خسته بود . معلوم بود زير پتو خيلي بهش سخت گذشته . يونگ سنگ نگاهي به هيون انداخت و گفت: فکر کردم اون زير خفه شدي.

هيون گفت : عادت دارم . ولي اگر چند دقيقه بيشتر طول مي کشيد همين جور هم ميشد . ولي اگر بخواين اينجا به ايستين از اون هم بدتر ميشه .

رو به جونگ مين کردم و گفتم : راجب اين موضوع بعدا حرف مي زنيم . و به سمت درب خروجي رفتم .

وقتي به سالن ترانزيت رسيدم هنوز سارا و سوگند دنبال جونگ مين مي گشتن . سارا با ديدن من به سمت من اومد و گفت: تو نديديش .

گفتم : فکر کنم تا الان رفته . بهتر است دنبالش نگردي.

بعد هم به سمت سوگند رفتم که وسط سالن ايستاده بود . سارا هم وقتي ديد چاره اي نداره . ه سمت ما اومد . اما در مورد وسايل باز هم داستان قبل تکرار شد و کيو بدن اينکه نظر ما رو بپرسه وسايل ما رو توي گاري دستي خودش گذاشته بود . سوگند هم کنارش ايستاده بود به وسايل نگاه مي کرد . ولي از اون جالب تر حرکت هيون بود که وسايل سارا رو توي گاري دستي خودش گذاشته بود .

سارا به هيون نگاه کرد و گفت : فکر نکن با اين کار به حساب جونگ مين نميرسم .

هيون گفت : موضوع جونگ مين به خودش مربوط است .

بعد هم به گاري دستي تکيه داد و هندز فري رو توي گوشش گذاشت . سارا با شک به هيون نگاه مي کرد . ولي هيون اصلا توي باغ نبود . و توي فکر بود . ولي ناگهان سرش رو بالا ارود و به سارا نگاه کرد و خنديد . سارا دو قدم عقب تر ايستاد . و به من نگاه کرد . اقاي کيم که معلوم نبود توي اين همه مدت کجا بود سر و کله اش پيدا شد و به سرعت برق همه رو سوار ماشين کرد . سارا که منتظر بود تا مچ جونگ مين رو بگيره وقتي ديد خبري از جونگ مين نيست حسابي دلخور شد . هيون سرش رو نزديک سارا برد و چيزي گفت و خنديد . سارا هم به هيون نگاه کرد ولي بعد لبخندي زد . هيون به سمت اخر ماشين رفت و سر جاي هميشگي خودش نشست . من به سارا نگاه کردم که برق عجيبي توي چشم هاش بود و همچنان لبخند مي زد . نمي تونستم حدس بزنم هيون چي به اون گفته که اينقدر سارا رو سر ذوق اورده . يونگ سنگ و کيو کنار هم نشسته بودن و حرف مي زدن . هيونگ هم سرش رو از صندلي پشتي بيرون اورده بود هر از گاهي وسط حرف اون دوتا مي پريد . به سوگند نگاه کردم لبخندي روي لبش بود چشم هاشو بسته بود .

به سوگند گفتم : به چي فکر ميکني؟

سوگند بدون اينکه چشم هاشو بازکنه گفت : به داستان هاي ماجراجويانه .

گفتم : منظورت چيه؟

گفت : اين سفر مثل داستان هاي سندباد و اليس در سرزمين عجايب است هر لحظه يه اتفاق جديدي مي افته .

حرفي نداشتم بزنم سوگند گفت:بهتراست تو هم انرژيت رو ذخيره کني . چون يه طوفان در راه داريم . اما بعد چشم هاشو باز کرد و گفت : توي سفر قبلي هم اين دونفر اينجوري به خون هم تشنه بودن؟

گفتم : خوب اين دوتا هميشه با هم بحث دارن ولي اين سري خيلي وحشتناک شده .

سوگند خنديد و گفت : مثل الرژي مي مونه .

گفتم : چي ؟

گفت : رابطه اين دونفر رو مي گم . الرژي هم همينجوريه . بعد از برخورد هاي بعدي با اون ماده الرژي ژا عکس اعمل بدن بدتر ميشه .

گفتم :من نميدونم چرا جونگ مين اينقدر به سارا گير مي ده .

اين بار سوگند بلند خنديد و گفت : واقعا نمي دوني ؟

گفتم :چي رو؟

گفت : دليل کارهاي جونگ مين رو .

گفتم : فکر کنم چون سارا حساسيت بيشتري نشون ميده . هميشه به اون گير ميده .

سوگند گفت: واقعا اينجوري فکر مي کني ؟ خوب هرکسي يه نظري داره . ولي به نظر من جونگ مين راه ديگه اي بلد نيست . اين روش خيلي احمقانه است .

گفتم : داري چي ميگي . مثل اينکه تو هم زده به سرت .

سوگند چشم هاشو بست و گفت : شايد هم من دارم اشتباه مي کنم ولي براي من جالب است که اين همه مدت چطوري شما دوتا نفهميدين اينجا چه خبر است .

گفتم : بهتر است بخوابي و اينقدر چرت و پرت نگي.

از حرف هاي سوگند سر در نمي اوردم . منظور سوگند چي بود؟ از کنار سوگند بلند شدم و کنار سارا نشستم وگفتم : سوگند داره يه حرفهايي مي زنه .

سارا به من نگاه کرد و گفت : مثلا چي؟

گفتم : فکرکنم راجب سفر قبلي همه چيز رو ميدونه فقط منتظر است تا از زبان ما بشنوه . سارا گفت : خوب بزار خودش بگه .

به سارا نگاه کردم که هنوز لبخند مي زد . دلم مي خواست بدونم هيون بهش چي گفته از طرفي هم نميخواستم مستقيم بپرسم . برگشتم و به هيون نگاه کردم . چشم هاشو بسته بود . افتاب توي صورتش بود . دستش رو جلوي چشم هاش گرفت و بدون اينکه چشم هاشو باز کنه پرده ماشين رو کشيد . من به هيون نگاه مي کردم و سعي مي کردم براي سوالي که توي ذهنم بود جواب پيدا کنم . ولي هرچي بيشتر فکر مي کردم کمتر به جواب مي رسيدم . برگشتم و به سارا نگاه کردم که با لبخند به بيرون خيره شده بود . يعني ممکن بود هيون ....

نه اين محال بود . ولي چرا که نه ؟ سارا يه دختر پر از انرژي بود هم زيبا بود و هم مي تونست همه رو سر ذوق بياره . هيون توي مصاحبه اش گفته بود از دختري خوشش مياد که بتونه مثل يه دوست باهاش رفتار کنه . سارا هم دقيقا همچين دختري بود . پس يعني ؟ ولي چرا هيون به من کمک کرد؟ ذهنم جواب اين سوال رو هم داد چون تو دوست سارا هستي . براي اينکه مي خواد قلب سارا رو به چنگ بياره . جواب اخري که مغزم به من داد مثل ضربه پتک فرود اومد و قلب من رو له کرد . نمي تونستم باور کنم ولي چيز ديگه اي هم به خاطر رفتار هيون به ذهنم نمي رسيد . هيون حتي بيمارستان هم نيومده بود . خوب چرا بايد مي اومد . اون کسي که هيون مي خواست من نبودم . با تکان هاي سارا به خودم اومدم .

سارا گفت : حواست کجاست ؟

به سارا نگاه کردم . به چهره دوست صميمي خودم . کسي که از همه چيز خبر داشت .از احساس من و از تمام ماجرا . يعني مي تونست با من اين کار رو بکنه . باور نمي کردم . محال بود .

سارا گفت : چته ؟ حالت خوبه ؟

گفتم : اره .

گفت: پس چرا مثل مداد رنگي هي رنگ عوض مي کني .

گفتم چيزي نيست . سارا به رديف اخر نگاه کرد . مسير نگاه سارا رو دنبال کردم . هيون به ما نگاه مي کرد .سارا خنديد و براي هيون دست تکان داد . هيون هم خنيد وبه سارا نگاه کرد . با ديدن اين صحنه تمام شکي که داشتم به يقين تبديل شد . هيون هميشه با من سرد بود ولي با سارا رفتار متفاوتي داشت .

سارا به من گفت : ميشه بزاري من رديف اول بشينم .

بدون اينکه حرفي بزنم جام رو باهاش عوض کردم . سارا رديف اول نشست . من هم به بيرون نگاه کردم . ضربه اي که خورده بودم خيلي سنگين بود . به زمان احتاج داشتم تا بتونم به يه فکر درست برسم . توي ذهنم همه چيز چرخ مي خورد . از خاطرات سفر قبلي تا اتفاق هايي که توي اين چند ساعت افتاده بود ولي هيچکدوم موندگار نوبد هرکدوم براي چند ثانيه ظاهر مي شدن و بعد هم از بين مي رفتن . اصلا تمرکز نداشتم . حتي متوجه ايستادن ماشين هم نشدم . دست کسي روي شونه من بود برگشتم و به سوگند نگاه کردم . سوگند گفت : رسيديم . همه پياده شدن . نمي خواي بياي؟

گفتم : سارا کو؟

گفت: اول از همه از ماشين پياده شد . فکر کنم الان ديگه خدا بايد به داد جونگ مين برسه .

از ماشين پياده شدم ولي اصلا توي حال خودم نبودم . نمي دونستم بايد به چي فکر کنم .

اما صحنه اي که با وارد شدن به ساختمان ديدم انقدر جالب و ديدني بود که باعث شد چيزي رو که ذهن من رو مشغول کرده بود براي چند دقيقه فراموش کنم . جونگ مين با يه کاسه رامن يه سمت ميز ايستاده بود و سارا سمت ديگه ميز ايستاده بود و به هرسمتي که جونگ مين مي رفت حرکت مي کرد . دقيقا مثل بازي گرگ به هوا شده بود .

سارا گفت : کاري باهت ندارم . فقط مي خوام باهت حرف بزنم . همونجا وايسا .

هرچند سارا اين حرف رو زد ولي چهره سارا حرف ديگه اي براي گفتن داشت و جونگ مين به خوبي اون پيام رو گرفته بود . هيون يه گوشه ايستاده بود و به اين منظره نگاه ميکرد . جونگ مين گفت : خوب از همون جا بگو .

سارا چند قدم به سمت جونگ مين برداشت و جونگ مين هم چند قدم در جهت عکس سارا برداشت و به اين ترتيب فاصله خودش با سارا رو حفظ کرد .

رو به سارا کردم و گفتم : اين چه وضعيتي که راه انداختي .

ولي با نگاهي که سارا به من کرد ترجيح دادم خودم رو قاطي نکنم . سارا رو به جونگ مين کرد و گفت : فايده اي نداره . همون جا وايسا . تا مثل دوتا ادم با هم حرف بزنيم .

جونگ مين گفت : تو به محض اينکه دستت به من برسه منو کشتي .

سارا گفت : خوب بهتر . حالا که خودت مي دوني همونجا وايسا .

جونگ مين گفت : محال است . حالا چرا اينقدر عصباني هستي ؟

سارا گفت :کي گفته من عصباني هستم . فقط مي خوام بدونم تو چرا اين کار رو کردي. جونگ مين گفت : مي خواستم به حساب اون پسره برسم .

سارا گفت: کدوم پسر؟؟؟

جونگ مين بلافاصله گفت : هموني که قرار است باهاش ازدواج کني .

سارا ايستاد و به جونگ مين نگاه کرد . جونگ مين اروم کاسه رامني که اين همه مدت دستش بود روي ميز گذاشت . سارا به سمت ما برگشت و به من و سوگند نگاه کرد .

سوگند گفت : خوب پرسيد کيه زنگ مي زنه .

سارا هيچ حرفي نزد فقط ساکت ايستاده بود و به ما نگاه مي کرد . جونگ مين از فرصت استفاده کرد و از دسترس سارا خارج شد . هيون هم موقعيتش رو ترک کرد و به سمت ما اومد. سارا هيچ عکس العملي نشان نداد و فقط به ما نگاه مي کرد . حالتي که توي چهره اش بود رو تا اون موقع نديده بودم .

رو به سارا گفتم :حالا اتفاقي است که افتاده . بيا همين جا تمامش کنيم .

سارا بدون اينکه جواب من رو بده . به سمت اقاي کيم رفت که تازه وارد سالن شده بود و گفت: ميشه بگين اتاق من کجاست ؟

اقاي کيم سارا رو با خودش برد . تا اتاق رو نشان بده . من هم اونجا ايستاده بودم . نمي دونستم دقيقا چه اتفاقي افتاده . از نگاه اخر سارا چيزي نفهميدم . به سوگند نگاه کردم .

سوگند گفت: فکر کنم الان وضعيت ما بد است .

گفتم : لعنت به دهاني که بي موقع باز شود هرچي الان داريم ميکشيم تقصير تو است .

سوگند گفت : باشه تقصير من است .

روبه سوگند ايستادم و گفتم : سوگند وقتي از ماشين پياده شدم تو ديگه چي گفتي؟ راستش رو بگو .

کيو گفت: اينجا چه خبر است ؟ يه جوري بگين ما هم بفهميم . مشکلي براي دوستت پيش اومده ؟

بدون اينکه از سوگند چشم بردارم گفتم : چرا ازجونگ مين نمي پرسي؟

جونگ مين يه گوشه ايستاده بود . هيون گفت : حالا واقعا مي خواد با اون پسره ازدواج کنه ؟ رو به هيون کردم و تمام اون افکار قبلي يادم امد . فقط ايستاده بودم و به هيون نگاه مي کردم . جونگ مين گفت : پس واقعا مي خواد با اون ازدواج کنه .

رو به جونگ مين کردم و گفتم : فرض کنيم اره . اخه اين موضوع چه ربطي به تو داره؟ جونگ مين به کره اي حرفي زد که من متوجه نشدم . بعد هم به هيون نگاه کرد و رفت . گفتم: اين چي گفت؟ من نفهميدم .

اما کيو با تعجب به من خيره شده بود . به بقيه نگاه کردم . همه بهت زده به هم نگاه مي کردن . هيون دنبال جونگ مين رفت .

گفتم : بالاخره يه نفر مي خواد به من بگه اين چي گفت؟ به سوگند نگاه کردم .

همونطور با چشم هاي باز ايستاده بود و به من نگاه مي کرد .

گفتم : اين چي گفت؟

سوگند چيزي نگفت . دوباره گفتم : سوگند با تو هستم . اين چي گفت؟

سوگند گفت : من نفهميدم . بيا بريم ببينم سارا چطور است.

بعد هم همون مسيري رو که اقاي کيم قبلا رفته بود دنبال کرد . نمي دونستم جونگ مين چي گفته بود که باعث شده بود همه شوکه بشن . وقتي فهميدم نمي تونم چيزي از اين ماجرا بفهمم دنبال سوگند راه افتادم . سوگند اقاي کيم رو پيدا کردو مسير اتاق ما رو ازش پرسيد.

وقتي وارد اتاق شدم سارا روي يه صندلي نشسته بود .

به محض ورود ما مثل طوفان از سرجاش بلند شد و به سمت ما اومد و گفت: شما دوتا ... چطور تونستين . مي دوين الان چه حسي دارم ؟

گفتم : چي شده مگه.

گفت: چي شده؟ شما دو تا از پشت به من خنجر زدين .

سوگند گفت : ما ؟ من که نمي فهمم .

سارا گفت : نبايد هم بفهمي . تو نديدي اونها چطور پشت سر هم ديگه هستن . تو نديدي اونها چطوري جونگ مين رو از دست من قايم کردن . و جاي اون رو نگفتن . شما نمي بينين اونها چطور راز هاي همديگر و نگه مي دارن . اونوقت شما هرچي ميشه کف دست اونها مي زارين .

گفتم : از اين ناراحتي که فهميده قرار است ازدواج کني ؟ خوب اين کاري نداره من خودم بهش مي گم تو اصلا از اون کاظمي خوشت نمياد . خيالت راحت .

سارا به من نگاه کرد . از عصبانيت سرخ شده بودم . کم مونده بود بگم همه چيز رو درباره اون و هيون مي دونم .

به سارا گفتم : کافيه . سارا . چرا همه چيز رو نميگي .

سارا به من نگاه کرد و گفت : چته تو؟ من اصلا برام مهم نيست اونها بدونن من دارم ازدواج مي کنم يا نه . در واقع اينجوري هم بهتر شد حداقل ديگه با من شوخي نمي کنن . ولي اين من رو ناراحت کرده که از وقتي مجبور شديم با اونها باشيم ديگه هيچ رازي براي خودمون نداريم . اونها از همه چيز ما دارن سر درميارن .

توي دلم گفتم : تو که از رازت خيلي خوب محافظت کردي .

سوگند گفت : ولي اونها چيزي از ما نمي دونن .

سارا گفت :تو يکي ديگه چيزي نگو که هرچي مي کشم ازدست تو است .

رو به سارا کردم و گفتم : تو حق نداري اينجوري با خواهرم حرف بزني .

سارا به من نگاه کرد و گفت : چي داري ميگي . جاي اينکه من نارحت و عصباني باشم تو ناراحتي ؟

گفتم : من رو قاطي نکن . تو که خيلي خوب بلدي راز نگه داري . حتما اون هم خبر داره که اينقدر خيالش راحت است .

سارا با تعجب به من نگاه کرد و گفت : تو چته ؟ اوني که از اول با اينها کنار اومد تو بودي . حالا خودت هم عصباني هستي .

سوگند گفت : يعني چي که با اينها کنار اومد؟

گفتم : يعني مثل سارا بلد نبودم چي کار بايد انجام بدم .

سارا به من نگاه مي کرد . از حرف هاي من سر در نمي اورد . سوگند دوباره پرسيد: يعني چي که با اينها کنار اومد؟

گفتم : از سارا بپرس . اون همه چيز رو برات تعريف ميکنه .

سارا ساکت بود و فقط به من نگاه مي کرد . سکوت سنگيني که توي اتاق بود با صداي در زدن شکسته شد . اقاي کيم در رو باز کرد و وارد اتاق شد و گفت : از اتاق راضي هستين؟ سارا ساکت ايستاده بود و به من نگاه مي کرد .

گفتم : شکنجه گاه خوبي است فقط موندم استاد اين شکنجه کيه.

اقاي کيم از حرف هاي من چيزي نفهميد . به سوگند نگاه کرد .

سوگند گفت : اتاق خوبي است ممنون .

اقاي کيم گفت : خوب پس بياين براي ناهار .

بعد هم به من و سارا که روبروي هم ايستاده بوديم نگاه کرد . و از اتاق بيرون رفت . سوگند به من سارا نگاه کردو به سمت در اتاق رفت .

سارا گفت : کجا ؟

سوگند گفت : ناهار بخورم .

سارا گفت : ولي حرف هاي من تمام نشده .

سوگند گفت : اين شکم گرسنه چيزي حاليش نيست .

بعد هم از اتاق بيرون رفت . من هم به سمت در رفتم .

سارا جلوي در ايستاد و گفت : تو چته؟

گفتم : برو کنار .

گفت : تا نگي چرا اينطوري مي کني هيچ جا نمي رم .

گفتم : خودت رو به اون راه نزن . بسه . چرا زودتر نگفتي . مي خواستي تا کي اين راز رو قايم کني .

سارا گفت : راز ؟

گفتم : من همه چيز رو ميدونم بازي بسه.

سارا گفت : من نمي دونم داري راجب چي حرف مي زني . درست بگو تا من هم بفهمم .

گفتم : راجب تو و هيون .

گفت : من و هيون؟ من و هيون چي ؟

گفتم : کافي بود به من بگي چه احساسي داري . من هيچ وقت سر راهت قرار نمي گرفتم . سارا با تعجب به من نگاه کرد و گفت : اين چرت و پرت ها چيه ميگي .

گفتم : جدا ؟ چرت و پرت ؟ باشه . برو کنار .

سارا دست من رو گرفت و دنبال خودش کشوند و روي تخت نشست و من رو هم کنار خودش نشوند و گفت : درست حرف بزن . بفهمم . منظورت از من و هيون چيه؟

گفتم : من مي دونم شما همديگر رو دوست دارين . از اين ناراحت نيستم . از اين ناراحتم که چرا تا الان به من نگفتي.

سارا اول با تعجب به من نگاه کرد ولي بعد زد زير خنده .

گفتم : چرا ميخندي . اينقدر خوشحال شدي که من فهميدم .

سارا گفت : تو خل شدي . چرا همچين فکري کردي . مگه من ديونه ام که دنبال سر هيون راه بيفتم . توکه بهتر از همه ميدوني من چشم ديدن اينها رو ندارم . من بيشتر از جونگ مين از اين هيون بدم مياد . حالا کي اين حرف رو زده .

با تعجب به سارا نگاه کردم .

گفتم :يعني چي ؟ يعني تو از هيون بدت مياد؟

سارا گفت: اصلا چشم ديدن اون رو ندارم . چه برسه به اينکه ازش خوشم بياد . بعد به من نگاه کرد و گفت : نکنه تو به خاطر اين با من بد حرف زدي . اره؟

اين بار بلند تر خنديد .

گفتم: نخند . اگر راست ميگي پس هيون توي ماشين به تو چي گفت؟

سارا گفت : هيون گفت اگر مي خواي جونگ مين رو گير بندازي برو توي اشپزخونه حتما اونجا پيداش مکيني . ببينم نکنه به خاطر اين فکر کردي هيون از من خوشش مياد ؟

حرفي نزدم . سارا خنديد و دستش رو دور گردن من انداخت و محکم گرفت و گفت : حالا بايد خفه ات کنم . به خاطر اون هيون احمق به من شک کردي . بايد به حسابت برسم . دختره حسود . تو که گفتي ديگه از هيون خوشت نمياد حالا چرا اينجوري عصباني شدي .

دست سارا رو کنار زدم و گفتم : کي گفته من حسودم . من فقط از اين ناراحت شدم که خودت به من نگفتي.

سارا خنديد و دوباره دستش رو دور گردن من انداخت و گفت : احمق جان من . تو هم حسودي هم دلخور . ولي بدون من نه با هيون نه با هيچکدوم اينها کاري ندارم . تو اين رو بهتر از هر کس ديگه اي مي دوني .

به سارا نگاه کردم . داشت با لبخند به من نگاه ميکرد . خيلي احمق بودم که همچين فکري کردم . اصلا چرا بايد اين فکر رو ميکردم .سارا کسي نبود که به من خيانت کنه . اون هميشه همه چيز رو به من ميگفت . سرم رو پايين انداختم .

سارا بيشتر خنيد و گفت : حالا مثلا خجالت کشيدي؟

سرم رو تکون دادم .

سارا خنديد و گفت : عجب پس بلدي خجالت هم بکشي .

سرم رو تکون دادم . نمي دونم چرا و از کجا اما ناگهان حرف قبلي هيون به ذهنم رسيد . ((حيف ميشه اگر شما با ما نياين . تازه داشت خوش مي گذشت . من يه سرگرمي پيدا کرده بودم . )) منظور هيون رو اون موقع نفهميدم ولي الان ...

نا خود اگاه جمله رو با خودم تکرار کردم .

سارا گفت : چي؟

جمله رو تکرار کردم و گفتم : هيون اين حرف رو زد.

سارا گفت : کي ؟

گفتم : همين امروز . کنار راه پله ها .

سارا گفت: پس چرا به من نگفتي؟

گفتم: اونموقع اصلا به اين حرف هيون فکر نکردم .

سارا گفت : خيلي ادم احمقي است . اصلا چرا بايد همچين حرفي بزنه .

ذهنم کار افتاده بود و مسائل رو با سرعت تجزيه تحليل مي کرد .

به سارا گفتم : مي خواست ما رو به جون هم بندازه . اين روش اون است.

سارا گفت : ولي چرا بايد اين کار رو با ما انجام بده؟

گفتم : اون تو رو انتخاب کرد چون من بدون تو کاري نمي کنم .

سارا گفت : اين يعني اون ميدونه تو چه حسي داري؟

به سارا نگاه کردم . ممکن بود حق با سارا باشه . گفتم : فکر نمي کنم . اون اين کار رو کرد چون فکر کرد ما از اونها بدمون مياد .

سارا گفت : در هرصورت روش کار امدي بود . من که کم مونده بود به خاطر روش اين اقا به دست يه نفر به قتل برسم .

سرم رو پايين انداختم . سارا خنديد و گفت : بهتر است ديگه خجالت نکشي . چون اصلا بهت نمي ياد . من هم اگر جاي تو بودم همچين رفتاري داشتم . ولي سحر بهتر است از فکرش بياي بيرون .

حق با سارا بود . سارا بلند شد و دستش رو روي شکمش گذاشت و گفت : اون همه فعاليت باعث شده بيشتر گرسنه شم .

گفتم :با جونگ مين ميخواي چي کار کني؟

گفت : براي اون هم يه فکري مي کنم . ولي اول بهتر است يه فکري به حال اين شکم گرسنه بکنم .

گفتم : بدترين کار سکوت است.

گفت: چي؟

گفتم: جونگ مين از کم محلي متنفر است . بهتر است هرچي گفت جواب ندي مثل اينکه اصلا اونجا نيست .

سارا گفت : تو هم خوب بلدي چطور حال يه نفر رو بگيري.

خنديدم . ولي اين روشي بود که من هم از يه نفر ديگه ياد گرفته بودم . از يک فرد خاص .

سرميز ناهار همه به سارا نگاه مي کردن . فضاي اتاق سنگين بود . سوگند زير چشمي سارا رو جونگ مين رو زير نظر گرفته بود ولي سارا کاملا بي توجه به اوضاع سرگرم غذا خوردن بود . جونگ مين ساکت بود و برخلاف هميشه اروم نشسته بود و با غذاش بازي ميکرد . معلوم بود به خاطر کاري که کرده بود پشيمان است . اقاي کيم که متوجه اوضاع شده بود براي اينکه سوکت رو بشکنه گفت : خبر دارين قرار است يه مسابقه بزاريم .

گفتم :چه مسابقه اي؟

اقاي کيم گفت : يه مسابقه چند مرحله اي . بين شما و پسرها . فکر کنم طرفدارها هم خوششون بياد .

سوگند گفت: ولي ما سه نفر هستيم . و اونها پنج نفر .

اقاي کيم گفت : خوب ما از بين پسرها قرعه مي کشيم و يکي از اونها به گروه شما اضافه ميشه .

سارا گفت : ولي من به هيچ کدوم اونها اعتماد ندارم . بهتر است يه فکر ديگه کنين.

اقاي کيم به سارا نگاه کرد . سارا هم متقابلا جواب اون رو با نگاه داد .

سوگند گفت : خوب چطوره قرعه بکشيم ولي هر مرحله بين خود پسرها که سه نفر با ما مسابقه بدن .

اقاي کيم گفت : اين هم فکر خوبي است . اگر همه با اين فکر موافق هستن همين کار رو انجام ميديم . کسي اعتراضي نکرد .

گفتم : حالا اين مسابقه چي هست؟

اقاي کيم گفت: هوش . تمرکز . سرگرمي . ورزش. تا اونجايي که متوجه شدم شما هم مشکلي با ورزش ندارين .

حرفي نزدم . سوگند گفت : از کي شروع ميشه؟

اقاي کيم گفت : از ساعت 2 ظهر .

سارا گفت : خوب يه مسابقه بدون جايزه فايده اي نداره. جايزه چي مي دين .

اقاي کيم به سارا نگاه کرد . اقاي کيم گفت : چي مي خواين ؟

سارا گفت : اون چيزي رو که ما مي خوايم شما به ما نمي دين براي همين نظرتون راجب يه جفت حلقه گرون چيه؟

غذا توي گلوم پريد . به سارا نگاه کردم . سوگند هم به سارا نگاه ميکرد . جونگ مين قاشق رو توي بشقاب گذاشت .

سارا گفت : خوب فکر کنم جايزه عادلانه اي باشه . يه کمکي هم به من ميشه .

سوگند به سارا نگاه کرد واروم گفت: اينچه کاريه ؟

سارا به سوگند نگاه کردو خنديد .

بعد هم رو به اقاي کيم کرد و گفت : چطوره؟

اقاي کيم گفت : خوب . باشه . قبول است .

هيون که تا اون موقع ساکت بود گفت : اگر ما برديم چي؟ اونوقت شما براي ما حلقه ميخريد؟

سارا گفت : نه .

هيون گفت : پس چي ؟

سارا گفت : چون شما برنده نمي شين .

هيون خنديد و گفت : خوبه . اعتماد بنفس بالايي داري . ولي حالا که شما جايزه رو انتخاب کردين چطور است ما هم وقتي برنده شديم بگيم چي به عنوان جايزه مي خوايم .

اقاي کيم گفت :ولي اينجوري نميشه .

کيو گفت:چرا که نه . اينجوري هيجانش هم بيشتر است .

سارا خنديد و گفت : اينقدر مطمئني که مي بري؟

کيو گفت : اره .

سارا نيش خند زد و به کيو نگاه کرد .

گفت : مرحله اول چيه؟

اقاي کيم گفت : سرگرمي .

بعد هم بلند شد و با يه ظرف پر از توپ برگشت و گفت : هر نفر يه توپ برداره .

همه يه توپ برداشتن .

اقا ي کيم گفت: کاغذ هاي توي توپ رو بيرون بکشين و بخونين .

اون شماره ها مال شماست . کيو شماره 1 بود . يونگ سنگ 2 بود . هيونگ 4 بود . جونگ مبن 5 . هيون هم 3 بود . سارا 6 بود . من هم 7 بودم و سوگند هم 8 بود .

اقاي کيم گفت: خوب من دو تا شماره رو از توي ظرف بيرون ميکشم . اونها رقيب هاي اول هستن .

بعد هم قرعه کشيد . سارا و سوگند روبروي هم نشسته بودن .

کيو با هيونگ افتاده بود . من با يونگ سنگ . هيون و جونگ مين هم با هم بودن . بعد از مشخص شدن گروه ها قرار شد همه راس ساعت 2 توي سالن اصلي باشن .

توي اتاق سوگند کنار من نشسته بود .

پرسيد: فکر ميکني مسابقه چي باشه؟

گفتم : نمي دونم

سارا گفت : هرچي باشه . بايد برنده ماباشيم .

گفتم : من اصلا نمي فهمم اون جريان حلقه چيه؟

سارا خنديد و گفت : براي اينکه داستان سوگند درست از اب دربياد به يه دليل احتياج داريم . مگه نه ؟

گفتم : من که سر در نميارم توي سر تو چي مي گذره .

سوگند خنديد و به سارا نگاه کرد و گفت : پس بالاخره فهميد .

گفتم: چي ؟

سوگند گفت : هيچي .

سارا گفت : با سوگند حرف نزن اون الان رقيب من است .

سوگند خنديد . ساعت 2 همه توي سالن جمع شده بوديم و به اقاي کيم که روبروي ما ايستاده بود نگاه مي کرديم .

اقاي کيم گفت : رقيب ها ربروي هم بشينن .

سارا گفت : چرا ؟

اقا ي کيم گفت : بايد کاري کنين که رقيب شما بخنده .

هرکسي خنديد از مسابقه حذف ميشه . هر وقت اخرين نفر از گروه شما خانم ها حذف شد و يا تونست اخرين نفر از بچه ها رو شکست بده بازي تمام است و امتياز به گروه برنده مي رسه . سارا در حالي که روبروي سوگند مي نشست گفت :چه بازي مسخره اي .

همه ربروي هم نشستن .

اقاي کيم گفت : همه اماده شروع شد .

چند دقيقه بيشتر نگذشته بود که هيونگ در حالي که از خنده روده بر شده بود روي زمين افتاده بود و کيو هم پيروز مندانه بالاي سرش ايستاده بود . نميدونستم چطور بايد يونگ سنگ رو بخندونم . در حالي که سعي داشتم جلوي خنده خودم رو بگيرم چند بار به سبک کارتون هاي والت ديزني پلک زدم .

يونگ سنگ مثل اينکه منتظر همين صحنه بود بلند خنديد و گفت : چه با مزه .

نفس راحتي کشيدم و از روي صندلي بلند شدم . چند دقيقه بعد صداي خنده جونگ مين هم بلند شد و معلوم شد کي برده اما جهت نگاه جونگ مين به سمت هيون نبود به سارا و سوگند نگاه ميکرد . هر دو خيلي جدي روبروي هم نشسته بودن و با انواع شکلک سعي داشتن رقيب رو بخندونن . ده دقيقه گذشته بود همه به جز اون دو نفر از کاري هاي اونها ازخنده روده بر شده بودن . سوگند لحظه اخر چشم هاشو کاچ کرد و دهانش رو کج کرد . سارا که تا اون موقع به زحمت جلوي خودش رو گرفته بود خنيديد . به اين ترتيب برنده اون گروه هم مشخص شد . اقاي کيم دوباره قرعه کشيد .

دعا مي کردم من با هيون نباشم . اما هميشه ادم از هرچي که مي ترسه براش اتفاق مي افته . من هم از اين قاعده مثتني نبودم. سوگند با کيو افتاد و من هم با هيون . به سارا نگاه کردم .ولي به نظر مي رسيد اون هم راهي به نظرش نمي رسه که من رو نجات بده . سوگند از قرعه کشي راضي بود . البته چندان طول نکشيد تا دليل اين خوشحالي سوگند رو بفهمم چون در عرض سه ثانيه کاري کرد که کيو لبخند بزنه و اون رو از مسابقه حذف کنه . سوگند روبروي کيو نشست و تنها کاري که کرد اين بود که موهاي بلندش رو که توي صورتش ريخته بود پشت گوشش بزنه . با همين حرکت به راحتي کاري کرد که کيو لبخند بزنه . ولي جالب اينجا بود که کيو از اينکه باخته بود اصلا ناراحت نبود .برعکس با لبخند به سوگند نگاه مي کرد . اگر قرار نبود خودم روبروي کابوس شبانه ام بشينم اون لحظه معني اون لبخند رو مي فهميدم .

ولي تمام فکرم به اون ادمي بود که روبروي من نشسته بود . روي صندلي نشستم ولي خدا مي دونست که با چه حالي .

سارا توي گوش من گفت: نمي خواد اينجوري کني . اگر هم نمي خواي بازي کني بهتر است همين الان از روي صندلي بلند شي .

به سارا نگاه کردم . ولي براي بلند شدن از روي صندي خيلي دير شده بود چون طرف مقابل روبروي من نشسته بود و با نگاه هاي خيره به من زول زده بود و سعي داشت با نگاهش به مغز من نفوذ کنه و افکار من رو بخونه . هيون روبروي من نشسته بود و پسرها هم تشويقش مي کردن .

هرچند مطمئنا هيون نيازي به اون همه تشويق نداشت . اون از همون اول هم مي دونست که برنده اين بازي خودش است .

اقاي کيم دستش رو بين فاصله ما گرفت و گفت : با حرکت من . شروع شد .

به اقاي کيم نگاه کردم که دستش رو به نشانه شروع مسلبقه پايين اورده بود .

تحمل اون نگاه خيره رو نداشتم .

سارا گفت : سحر يادت باشه من اون حلقه ها رو مي خوام .

سرم رو برگردوندم و به صورتي که روبروي من نشسته بود نگاه کردم . هيون مستقيم به چشم هاي من خيره شده بود . سرم رو پايين انداختم .

اقاي کيم گفت :اگر قرار است به پايين نگاه کني بازي رو ميبازي.

دوباره سرم رو بالا اوردم ولي سنگيني اون نگاه غير قابل تحمل بود . هيون به من نگاه مي کرد . بدون اينکه حرفي بزنم از روي صندلي بلند شدم .

اقاي کيم گفت : هيون برنده است .

سارا کنار من ايستاد .

سوگند گفت : اصلا نگران نباش کاري مي کنم که همون اول کار از خنده بميره .

بعد هم خودش روبروي هيون نشست . ولي من ترجيح دادم اونجا نمونم . از صداي تشويق پسرها معلوم شد هيون کاري کرده که سوگند هم بخنده . به سارا نگاه کردم که با دلخوري به سمت من مي اومد .

روبروي من ايستاد و گفت : خانم با يه جمله همچين نيشش باز شد که بيا و ببين .

گفتم : مگه چي شد .

سارا گفت :هيچي . اقاي هيون خان همچين روبروي سوگند نشست مثل اينکه پري زاد است بعد هم رو به سوگند کرد و گفت اهاي دختره زشت ازمن يه بستني ميخري؟ سوگند هم خنديد . سارا چند لحظه اروم شد و دوباره گفت :ولي اين همون جمله اي نيست که تو توي ماکائو به سوگند گفتي ؟ من ده بار گفتم اين سريال هايي که سوگند مي بينه بد اموزي داره . تو بگو نه . خندم گرفت . پس هيون هم نقطه ضعف سوگند رو کشف کرده بود . سوگند هنوز همون جا ايستاده بود و مي خنديد .

گفتم : عيبي نداره توي مسابقه بعيد ما مي بريم .

سارا گفت : تو چطوري؟

گفتم : خوبم .

گفت: نمي خوام حرف بي خودي بزنم ولي هيون بدجوري نگاهت مي کرد . نزديک بود خودم بيام چشم هاشو از حدقه در بيارم .

خنديدم و گفتم : اون به سوگند هم نگاه کرد .

سارا گفت : نه . با تو فرق داشت . مثل اين بود که داره يه چيزي رو امتحان ميکنه .

به سارا نگاه کردم و گفتم : تنها چيزي که اين وسط داره امتحان ميشه ميزان صبر من و تو است که ديگه تمام شده .

سارا به من نگاه کرد و گفت : ولي بازي من تازه شروع شده .

با گفتن اين حرف به سمت سوگند برگشت . نمي دونستم دوباره چه نقشه اي داره ولي هرچي که بود احساس خوبي بهش نداشتم . با تمام وجود ارزو کردم که تمام اون اتفاقات خواب باشن و من وقتي چشمم رو باز مي کينم توي اتاق خودم توي ايران باشم . چشمم رو محکم به هم فشار دادم و اروم باز کردم . ولي تنها چيزي که ديدم همون صحنه قبلي بود . اهي کشيدم و از سر جام بلند شدم و به سمت بچه ها رفتم .

اقاي کيم گفت که مسابقه بعدي تمرکز است . هيچ ايده اي نداشتم که ممکنه چطور مسابقه اي باشه . اون دستگاهي رو روي ميز قرار داد و گفت : بايد اين حلقه رو از توي اين طناب ها رد کنين ولي يه شرط هم داره . بايد به نحوي اين کار رو انجام بدين که رقيب شما ميگه . بعد هم قرعه کشيد .

من با هيونگ افتادم . سارا با کيو بود . يونگ سنگ و جونگ مين با هم . و هيون سوگند هم با هم بودن .

سارا گفت : معلوم شد اين دور هم باختيم .

سوگند گفت : نه . اين سري کوتاه نميام .

سارا گفت :ببينيم و تعريف کنيم .

اقاي کيم گفت : هر گروهي که بتونه توي کمترين زمان اين کار رو انجام بده برنده است . اولين گروه بياد .

من پشت دستگاه قرار گرفتم و ميله بازي روتوي دستم گرفتم . اقاي کيم علامت شروع رو نشان داد . بيچاره تا هيونگ اومد تصميم بگيره که چه تنبيهي به من بده . من مسير و تمام کرده بودم . 24 ثانيه . اقاي کيم به من نگاه کرد و گفت : سرعت عمل بالايي داري.

لبخند زدم . همه پسرها سر هيونگ ريخته بودن و اعتراض مي کردن . هيونگ هم در جواب اونها گفت: ببينيم شما چي کار مي کنيين .

نفر بعد يونگ سنگ و جونگ مين بودن . جونگ مين روبروي يونگ سنگ ايستاد . سوگند گفت : اين قبول نيست . ممکنه اون دوتا دست به يکي کنن .

اقاي کيم گفت : اگر اين اتفاق افتاد من مسابقه رو به نفع شما اعلام ميکنم .

سوگند قبول کرد و به اين ترتيب نقشه جونگ مين به هم خورد .اين عکس العمل سوگند کاملا به موقع بود . اين چيزي بود که بعد ها از جونگ مين شنيديم . يونگ سنگ پشت دستگاه قرار گرفت اما تا اومد بازي رو شروع کنه جونگ مين گفت : دوبار غلت بزن .

همين کار کافي بود تا زمان يونگ سنگ بالا بره و از 1 دقيقه بگذره و ببازه . .نوبت سارا و کيو بود . کيو اماده پشت دستگاه قرار گرفت .

سارا گفت: روي يه پا بپر و حلقه رو رد کن .

کيو بدون اينکه حلقه از دستش بيفته تمام مسير رو رفت ولي پريدن هاي مداوم سرعت عملکرد اون رو پايين اورد و زمان براي اون 54 ثانيه ثبت شد . فکر سارا جالب بود اون دقيقا مي دونست چطور بايد وقت کشي کنه . نوبت سوگند بود . سوگند با قرعه سکه پشت دستگاه قرار گرفت .

به محض شروع هيون گفت : يه پا و يه دستت رو بالا بگير و تمام مسير رو اينجوري ادامه بده .

با خودم گفتم : سوگند حتما مي بازه . ولي سوگند در کمال تعجب تمام مسير رو در عرض 45 ثانيه طي کرد . هيون با تعجب به سوگند نگاه کرد . سوگند پاشو زمين گذاشت و پيروز مندانه به هيون نگاه کرد . هيون لبخند زد . معلوم بود از اينکه يه رقيب پيدا کرده خوشحال است . سوگند گفت :تا اونجايي که ميدونم توي هيچ مسابقه اي شکست رو قبول نمي کني . مطمئنم اگر قرار بود مسابقه زودتر بيدار شدن بود تو با اون حس پيروزي طلبانه ايي که داري برنده مي شدي . ولي فقط يه اشتباه کردي . من رو دست کم گرفتي .

کيو گفت : معلوم است ما رو خوب مي شناسي .

سوگند گفت : شايد اين باعث شه ما ببريم .

هيون گفت : زياد خوش بين نباش ديگه اين اشتباه رو مرتکب نمي شم .

اقاي کيم گفت : تا الان هردو گروه يک امتياز گرفتن . ولي اين مسابقه دو مرحله است . مرحله بعدي يه بازي کامپيوتري است . هيونگ و کيو خنديدن .

سوگند گفت : اين انصاف نيست اين دوتا توي بازي هاي کامپيوتري استاد هستن .

اقاي کيم گفت : زياد خوشحال نشين . اين بازي مربوط به تمرکز است.

به محظ اينکه بازي دست ما رسيد چندان هم ناراحت نشديم چون اون بازي تمرين تمرکز خلبان هاي امريکا بود . بايد مستطيل قرمز رو طوري نگه مي داشتي که به مستطيل هاي ابي نخوره . اما بعد از بازي جالب تر از خود بازي بود همه مستطيل قرمز رو بالاي يک دقيقه نگه داشته بودن ولي تنها تفاوت توي ثانيه بود .

اقاي کيم گفت : جالب است . مي گن هرکس بتونه اين بازي رو بيشتر از يک دقيقه نگه داره نابغه است .

سوگند گفت : خلبان هاي امريکايي اين بازي رو بيشتر از 2 دقيقه نگه مي دارن . بيشتر تست تمرکز است تا هوش .خوب حالا کدوم گروه برنده است.

نتيجهاز نتيجه بازي جالب تر هم بود سارا با تفاوت يک ثانيه از هيون برده بود .

به اين ترتيب گروه ما يک امتياز جلو تر بود . مسابقه بعدي مسابقه ورزشي بود که به دليل وضعيت پاي من يکي قرار شد يکي از پسرها از مسابقه حذف شه . مسابقه ورزشي شامل دوي امدادي بود و پرش طول . دوتا مسابقه برنده نهايي رو مشخص مي کرد . سوگند با نگراني هيون رو زير نظر گرفته بود .

سارا گفت : خوب از بابت دو امدادي خيالم راحت است چون مي دونم اونها به پاي من نميرسن .

سوگند گفت: مطمئني ؟

سارا گفت : تجربه اش رو دارم .

سوگند به سارا نگاه کرد ولي سارا اصلا توجهي به اون نداشت و با خوشحالي به مسير مسابقه نگاه مي کرد . اقاي کيم قرعه کشيد و براي مسابقه هيون و کيو انتخاب شدن . جونگ مين با کلي غرغر قبول کرد که توي اين مرحله بازي نکنه .

سوگند کنار سارا ايستاد و گفت : اگر تجربه داري پس نيازي نيست راجب سرعت دويدن هيون حرفي بزنم .

سارا به سوگند نگاه کرد . گفتم : اين يه بار حق با سوگند است . توي تجربه ما خبري از هيون نبود .

سارا پاش رو زمين کوبيد و گفت : لعنت به اين شانس . چطوره ما هم مثل جونگ مين سر و صدا راه بندازيم و بگيم اين قرعه کي رو قبول نداريم و اونوقت اين هيون حذف شه .

گفتم : فکر کردي به اين راحتي است . ديدي که به حرف جونگ مين هم گوش ندادن .

سارا گفت : اصلا چرا الان اين موضوع رو ميگي . الان بايد بهم روحيه مي دادي .

گفتم :اين موضوع رو گفتم تا حريفت رو دست کم نگيري و تلاشت رو بکني .

سارا گفت : ولي يه سوال ؟ شما از کجا خبر دارين که سرعت دويدن هيون خوبه ؟

سوگند گفت: برنامه اش رو ديدم .

سارا گفت : زياد نميشه به اين برنامه ها اعتماد کرد .

گفتم : بياين اميدوار باشيم همينطور باشه .

سوگند گفت : بزار من شروع کنم سرعت من بيشتر از تو است .

سارا قبول کرد . من کنار زمين ايستاده بودم و به سوگند نگاه مي کردم که يه تکيه چوب رو محکم توي دستش گرفته بود و اماده فرمان حرکت اقاي کيم بود . کنار سوگند کيو ايستاده بود اما به نظر مي رسيد به سوگند به چشم يه دختر بچه نگاه مي کنه . به محض اينکه صداي سوت اقاي کيم بلند شد .

سوگند مثل جت از جا کنده شد و تا کيو اومد بفهمه چه خبر است سوگند نصف مسير رو طي کرده بود . کيو وقتي ديد خيلي عقب است با تمام سرعت شروع به دويدن کردن . ولي سوگند به سارا رسيد و چوب رو به دست اون داد . سارا شروع به دويدن کرد . کنار زمين داد مي زدم و سارا و روتشويق مي کردم . در حالي که کنار من جونگ مين حسابي از خجالت کيو در اومد .

سوگند کنار پاي من روي زمين ولو شد و سعي داشت نفس عميق بکشه . دستش رو روي قفسه سينه اش گذاشته بود . و به زمين مسابقه نگاه مي کرد . کيو به هيون رسيد و چوب رو به هيون داد . هيون مثل باد شروع به دويدن کرد و در عرض چند ثانيه به سارا رسيد . و از اون جلو زد و خط پايان رو رد کرد . پسرها از خوشحالي جيغ مي کشيدن و سوگند دستش رو محکم روي زمين کوبيد . هيون در حالي که نفس نفس مي زد ايستاد و دستهاش رو روي زانوش گذاشت و نفس نفس مي زد ولي در همون حالت لبخند روي لبش بود . سارا در حالي که پاهاش رو روي زمين مي کشيد کنار سوگند روي زمين ولو شد .

کنار سارا نشستم و گفتم : که نميشه به اين برنامه ها اطمينان کرد ها؟

سارا گفت : اين يارو دوپينگ کرده . بايد تست خون بده .

گفتم : اوني که بايد يه تست سلامتي بده شما دونفر هستين . بلند شين هنوز يه مسابقه ديگه مونده .

سارا گفت : من از پرش متنفرم .

گفتم : يادم هست ولي فکر کن اين هم امتحان پايان ترم است . حالا بلند شو .

پسر ها زودتر ازما کنار خط پرش ايستاده بودن . کيو اول پريد . سارا به ميزان پرش اون نگاه کرد و گفت : اين کانگورو است که اينقدر پريد؟

گفتم : نوبت تو است . ببينم چه ميکني .

سارا با تمام توانش پريد اما تنها به نصف ميزان پرش کيو رسيد .

سارا که حسابي عصباني بود گفت: اگر لنگ هاي من هم مثل اين دراز بود بيشتر مي پريدم . هيون پشت خط ايستاد و پريد . اون دست کيو رو هم از پشت بست . و خط پرش کيو رو هم پشت سر گذاشت . سارا که شاهد اين منظره بود گفت : سوگند تو حتي اگر خرگوش و کانگورو هم باشي نمي توني اينقدر بپري . بزار اونها بگن چي مي خوان .

بعد هم رد حالي که به خودش لعنت مي فرستاد رفت و کنار ايستاد . سوگند تما م سعي که کرد به خطر پرش کيو رسيد . اما خطر پرش هيون هنوز جلوتر بود . اقاي کيم با خوشحالي گفت: گروه برنده پسر ها هستن .

جونگ مين از خوشحالي بالا و پايين مي پريد . سارا کنار ايستاده بود و به اداهاي جونگ مين نگاه مي کرد در عوض بقيه دور هم جمع شده بودن و پچ پچ مي کردن .

سوگند گفت : به نظرت چي مي خوان؟

سارا گفت : خدا بايد به دادشون برسه اگر يه چيز مزخرف بخوان .

سوگند گفت : ولي اين شرط رو تو گذاشتي .

سارا حرفي نزد ولي جونگ مين رو زير نظر گرفته بود که به دون توجه به پسرها همچنان تنهايي مشغول جشن گرفتن بود .

کيو گفت : چون خودتون اين شرط رو گذاشتين ما هم ميگيم که چي ميخوايم .

جونگ مين که تازه فهميده بود از قافله جا مونده با لحن اعتراض اميزي گفت : پس من چي ؟ من که هنوز نگفتم چي ميخوام .

يونگ سنگ گفت: خوب تو اينقدر مشغول جشن گرفتن بودي که دلمون نيومد صدات بزنيم در هر صورت تو هم از اين شرط بدت نمياد . بعد هم کنار گوش جونگ مين چيزي گفت.

جونگ مين گفت : مطمئني ؟ يه وقت ديدي يه انتقامي گرفتن .

سوگند گفت : ما اهل انتقام نيستيم . اگر مي خواستيم انتقام بگيريم . به خاطر اينکه ما رو بر خلاف ميل خودمون اينجا نگه داشتين به حسابتون رسيده بوديم .

جونگ مين گفت : يعني تا الان انتقام نگرفتين؟؟؟ من که باور نميکنم .

يونگ سنگ گفت : در هر صورت شرط ما اين است شما بايد ناهار فردا رو بپزين .

گفتم :چي؟ بايد غذا بپزيم؟

سوگند گفت: مگه ما اشپزيم . يه چيز ديگه بگين .

جونگ مين گفت: تازه کار هاي خونه هم بود . ما تخفيف داديم .

سوگند مي خواست اعتراض کنه که سارا جلوي اون رو گرفت و گفت: باشه . قبول است ولي ما غذاي کره اي بلد نيستيم و همون غذا هاي خودمون رو ميپزيم .

هيونگ گفت: باشه . قبول است . مطمئنم به خوشمزگي دفعه قبل است .

سوگند رو به سارا کرد و گفت: کدوم دفعه قبل؟

سارا گفت: داستانش مفصل است .

اقاي کيم نگاهي به ساعتش انداخت و گفت : تا يک ساعت ديگه شام اماده است . شما هم بايد خسته باشين . برين استراحت کنين .

سارا دنبال اقاي کيم رفت تا ليست چيزي هايي رو که لازم داشت به اقاي کيم بده . و سوگند رو با يک عالمه سوال با من تنها گذاشت .

سوگند در حالي روي تخت دراز کشيده بود و پاهاش رو به ديوار تکيه داده بود . گفت : من اشپزيم صفر است . تو که خبر داري. براي همين با عرض شرمندگي همه چيز مي افته گردن شما .

گفتم : براي همين موقع هاست که مامان بهت ميگه يه چيزي ياد بگير .

سارا در اتاق رو باز کرد ودر حالي که از چشم هاش اتيش مي باريد وارد اتاق شد و بلافاصله بالشت رو از زير سر سوگند بيرون کشيد و جلوي دهانش گذاشت وبا تمام نيرويي که داشت جيغ زد . هرچند بالشت رو محکم جلوي دهانش نگه داشته بود ولي با اين همه باز هم صداش بلند بود . بعد هم اون بالشت بيچاره رو زير مشت له کرد و جنازه اون رو گوشه اتاق پرت کرد . سوگند خودش رو به من نزديک کرد و به اين صحنه نگاه کرد . سارا يه نفس عميق کشيد و موهاش رو مرتب کرد

گفت : الان مي تونيم بريم شام بخوريم .

بعد هم از اتاق بيرون رفت . سوگند گفت : اين ديگه خيلي خطري شده .

گفتم : مي ترسم اگر دو روز ديگه اينجا بمونيم کارش به جنون بکشه .

سوگند گفت : اين که الان به خاطر يه اشپزي اينجوري عصباني است اگر موضوع اصلي رو بفهمه چي کارمي کنه .

گفتم : کدوم موضوع ؟؟؟؟!!!!

سوگند با دست پاچگي به من نگاه کرد و گفت : من گرسنه ام .

بعد هم بلافاصله از اتاق خارج شد. اين بار سوگند چيزي داشت که از من مخفي کنه . به سرعت دنبال سر سوگند راه افتادم اما سوگند به سرعت سر ميز نشست .

سارا بدون اينکه منتظر کسي بمونه مشغول خوردن بود . پسره با دهان باز به سارا نگاه مي کردن .

به محض اينکه چشم جونگ مين به ما افتاد گفت : تا الان کجا بودين . مردم از گرسنگي .

سوگند گفت : بايد بخشيد . داشتيم فکر مي کرديم براي فردا به چه چيز هايي احتياج داريم . من و سارا هردو هم زمان به سوگند نگاه کرديم . با اين حرف نيش جونگ مين باز شد . سارا ليوان اب رو يک سره سر کشيد .

اروم کنار گوش سوگند گفتم : ماجرا چيه؟

سوگند گفت: کدوم ماجرا؟

گفتم : خودت ميدوني .

سوگند گفت : من نميدونم چي داري ميگي. الان هم گرسنه ام .

بعد هم مشغول غذا خوردن شد . باتيکه گوشتي که توي بشقاب بود بازي مي کردم . حس عجيبي داشتم . يه چيزي درست نبود . توي فکر بودم که از تکان دست که جلوي چشم من بود به خودم اومدم . سرم رو برگردوندم .

سوگند به من نگاه مي کرد . گفت: حواست کجاست؟ چرا غذا نمي خوري ؟

گفتم : سيرم .

به کنارم نگاه کردم . خبري ازا سارا نبود .

با تعجب گفتم : سارا کو؟

سوگند گفت: حالا مي گم حواست نيست نگو نه . 10 دقيقه است که رفته .

گفتم : کجا؟

گفت مثل اينکه يه سري از وسايلي که لازم داشته نبوده . رفته ليست رو عوض کنه.

سرم رو برگردوندم . هيون هم سر ميز نبود . اين يکي کي رفته بود. از سر جام بلند شدم و گفتم : ميرم هواي تازه بخورم .

از سالن خارج شدم و وارد حياط شدم . باغچه کوچيکي بود ولي از هيچي بهتر بود . هوا خنک بود . چشم ها مو بستم و دست هام رو از هم باز کردم و نفس عميق کشيدم . احساس کردم جريان هواي گرمي به صورتم بر خورد ميکنه . اروم چشم ها مو باز کردم . هيون اونقدر به من نزديک بود که نفس هاش توي صورتم مي خورد . به سرعت از هيون فاصله گرفتم .

من يه مشکلي دارم اون هم اين است که توي همچين مواقعي جز اينکه سرم رو پايين بندازم و منطقه رو به سرعت نور طي کنم راه ديگه اي بلد نيستم . بنابراين مثل هميشه فرار رو ترجيح دادم . سرم رو پايين انداختم و به سمت سالن برگشتم .

هيون از پشت سرم گفت: خيلي عوض شدي .

همنطور که به سمت سالن برمي گشتم اروم گفتم : من عوض نشدم .

اين جمله رو انقدر اروم گفتم که حتي خودم هم قادر به شنيدنش نبودم ولي هيون جواب من رو داد و گفت : چرا عوض شدي . ديگه اون دختري نيستي که از چيز هاي جديد استقبال مي کرد و هميشه يه راه حل براي همه چيز داشت . اين روزها کمتر ميشه خنده ات رو ديد.

ايستادم و بدون اينکه برگردم و به هيون نگاه کنم گفتم : به خاطر اين است که به ميل خودم اينجا نيستم .

هيون گفت : اينقدر از اينجا بودن متنفري؟

جوابي نداشتم بنابراين به راهم ادامه دادم . اما هيون با سرعت به من رسيد و روبروي من ايستاد و گفت: از اينجا متنفري يا ازما ؟ از کدوم بيشتر بدت مياد .

بدون اينکه فکر کنم گفتم : ولي اينجا قشنگه . من اينجا رو دوست دارم .

هيون نيش خندي زد و گفت : پس ما مشکل هستيم .

يه وقتهايي از اين اخلاق خودم متنفر مي شم درست زماني که بايد سکوت کنم نطقم باز ميشه . شايد هم اين بار مي خواستم تلافي کنم . رو به هيون کردم و گفتم : تو مشکل هستي .

هيون به من خيره شد . پرسيد : مشکل من هستم ؟

به خودم لعنت فرستادم . هيون هنوز روبروي من ايستاده بود . سعي کردم وضعيتي رو که به وجود اورده بودم رو درست کنم براي همين گفتم : منظورم اين نبود .

اما هيون کوتاه نيومد و با صداي بلند گفت: من مشکل تو هستم ؟ تقريبا داد مي زد .

گفتم : چرا داد مي زني . من که گفتم منظورم اين نبود .

هيون گفت : من مشکلم ؟ ها ها ها پس به خودت چي ميگي؟ تو که مشکل بزرگتري هستي .

ديگه اين اخر کار بود . حالا دست پيش هم گرفته بود . بعد از اين همه بلايي که سر ما اورده بود اعتراض هم مي کرد .

عصباني شدم .گفتم : جدا؟ من مشکل هستم . پس خودت رو نديدي . ادم نميدونه کدوم رفتار تو رو بايد باور کنه . يه بار مثل يه دوستي يه بار از صد تا دشمن بدتري .

هيون گفت: پس تو چي ؟ يه بار ميگي نمي خواي ما رو ببيني بعدش سر از fan meeting در مياري.

گفتم : من نمي خواستم بيام به خاطر سوگند اومدم .

هيون در حالي که نيش خند مي زد گفت : اره . تو داري راست ميگي .

با عصبانيت گفتم : من حقيقت رو گفتم . مي توني باور نکني . اصلا برام مهم نيست .

هيون گفت : الان ديگه برات مهم نيست يا قبلا مهم نبوده . البته الان ديگه يه نفر رو داري ديگه به من ..... اما ادامه نداد و دندونهاش رو به هم فشار داد .

گفتم : چي؟ منظورت چيه که الان يه نفر رو دارم ؟

هيون گفت: خوب بلدي نقش باز ي کني . بعد هم اداي من رو در اورد و گفت: ما هيچوقت دوست پسر نداشتيم .

گفتم : اين اداها براي چيه؟ مي خواي بگي ما دروغ گفتيم ؟

هيون گفت: نبايد هيچوقت بهت اعتماد مي کردم .

ديگه به حد انفجار رسيده بودم . همه اين اتفاقات به کنار ولي تهمت جديد که به من زده بود غير قابل تحمل بود . گفتم : من دروغ گو هستم يا تو . خيلي خوب بلدي جلوي دوربينها فيلم بازي کني . تا الان اين شخصيت رو کجا قايم کرده بودي . اصلا چرا بايد براي يه نفر که با پنج نفر ديگه هم رابطه داشته توضيح بدم .

هيون که خودش رو اماده کرده بود تا جواب من رو بده با اين جمله اخر ساکت شد و به من نگاه کرد . من هم فرصت رو مناسب ديدم و ادامه دادم و گفتم : اصلا چرا بايد چيزي رو به تو ثابت کنم . اون هم به يکي مثل تو . هر طوري که راحتي فکر کن .

از کنار هيون رد شدم ولي هيون دست بردار نبود .

دوباره روبروي من ايستاد و گفت : اون کيه؟

گفتم : برو کنار تا بيشتراز اين حرفي نزدم که مجبور بشم به خاطرش معذرت بخوام .

هيون گفت : فقط همين بگواون کيه؟

با صداي بلند داد زدم : برو کنار .

از عصبانيت نفس نفس مي زدم . با خشم به هيون خيره شدم . با صداي سارا به خودم اومدم . هردو به سمت در ورودي سالن نگاه کرديم . همه ايستاده بودن و به ما نگاه مي کردن . هيون بدون اينکه حرفي بزنه . از زير اون همه نگاه پرسش گرانه وارد سالن شد . من هم با عصبانيت به اتاقم برگشتم و در اتاق رو محکم به هم کوبيدم . بعد از چند دقيقه سارا و سوگند بعد از چند دقيقه وارد اتاق شدن . و روي تخت نشستن و به من نگاه کردن که طول و عرض اتاق رو طي مي کردم تا شايد ذره اي اروم بگيرم .

اما هرچه بيشتر تلاش مي کردم کمتر موفق مي شدم . سارا در حالي که به من نگاه مي کرد گفت : سرگيجه گرفتم . نميخواي بشيني ؟

گفتم : اگر بشينم خفه مي شم .

سارا گفت: البته امکان خفگي شما هست . به خصوص با اون فرياد هايي که زدي . . حالا ميشه بگي اين انفجار براي چي بود؟

گفتم :تو يکي حرف نزن . وقتي خودت عصباني ميشي حساب نيست . ولي نوبت من که ميشه تبديل ميشه به انفجار .

سارا بلند شد و دستش رو دور گردن من انداخت و گفت: بچه که زدن نداره . حالا بشين . به خدا سرگيجه گرفتم .

بعد هم من رو کشون کشون به سمت تخت برد و کنار خودش نشوند و گفت: حالا بگو دليل اين انفجار يعني ببخشيد عصبانيت چي بود .

گفتم : ارزش گفتن نداره .

سوگند که تا اون موقع ساکت بود گفت: خوب اين چيزي بي ارزشي که تو رو اينجوري اتيشي کرده چيه؟

گفتم : من عصباني نشدم .

سارا گفت : اره راست ميگه . عصباني نشده بود . فقط اگر دو دقيقه ديرتر رسيده بوديم . بايد سر بريده هيون رو توي سيني تقديم جامعه هنري کره مي کرديم .

از اين حرف سارا خنده ام گرفت . سارا تا خنده من رو ديد گفت: حرص نخور اين ها عادت دارن هميشه . حرص ما رو در بيارن . توي اين کار هم استاد هستن . فعلا بايد يه فکر به حال فردا کرد .

تازه يادم افتاد که فردا چه برنامه اي در انتظار ماست . رو به سارا کردم و گفتم : حالا چي ميخواي بپزي؟

سارا گفت :بپزي نه بپزيم .

سوگند گفت: قراراست ترکيبي باشه .

سارا گفت: تو که قرار نيست کمک کني چرا حرف مي زني. بعد هم ادامه داد: همونطور که واحد خبري اعلام کرد قرار است ترکيبي باشه .

گفتم : يعني چي؟

سارا گفت: تو که خنگ نبودي. اين ها همه اش عوارض گشتن با اين گروه است . يعني ترکيبي از غذا هاي ايراني و اينتر نشنال .

گفتم : خودم معني ترکيبي رو ميدونم منظورم اين بود که چه غذاهايي.

سارا گفت : سوال که کردي انحرافي بود ؟ نيست با ايهام پرسيدي نفهميدم منظورت چيه.

گفتم : نمک دون مي خواي بگي چي قرار است بپزيم يا نه؟

سارا يه کاغذ رو از روي ميز کنار تخت برداشت و به من داد . با نگاه کردن به ليست برق از سرم پريد .

گفتم : اين ليست غذاي رستوران از کجا کش رفتي . تو که نمي خواي همه اينها رو درست کني.

سارا گفت: اتفاقا همين تصميم رو هم دارم . فقط يه خورده بايد زودتر بيدارشيم .

سوگند گفت : مثلا 3 شب .

گفتم : حالا چرا اين همه ؟

سارا گفت: مي خواهم هنر دست ايراني رو به رخ اينها بکشم . چيه اين شفته پلويي که هر روز به ما مي دن بخوريم .

گفتم : نيست که تو هم اصلا نميخوري.

دوبراه به ليست نگاه کردم و گفتم : جريان اين پاستا چيه؟

سارا گفت : اين همون بخش اينترنشنال است . سوگند پيشنهاد داد و گفته خودش هم زخمتش رو ميکشه .

گفتم : اتفاقا تنها غذايي هم که بلد است همين است . حالا براي مواد چي کار کردين؟

سارا گفت: يه سري رو که توي اشپزخونه پيدا کردم . مابقي هم اقاي کيم تا ساعت هشت صبح برامون مياره .

دوباره نگاهي به ليست انداختم . سارا ليست رو از من گرفت و گفت : بهتر است بخوابي چون کلي کار داريم .

بعد هم از سر جاش بلند شد و گفت : همه سر جاشون مي خوام چراغ رو خاموش کنم .

3 دقيقه بعد توي جام دراز کشيده بودم و به حرف هاي هيون فکر مي کردم . منظورش از اينکه يک نفر رو داري چي بود؟ چرا مدام مي پرسيد اون کيه؟ اصلا چرا اين موضوع براش مهم بود . با اين فکر خوابم برد . 

__________________فصل يازدهم ________________

با صداي سارا از خواب بيدار شدم . نميدونستم کي خوابم برده . حدس زدم زياد نخوابيدم چون هنوز احساس خستگي مي کردم . به زور و کشيدن هاي سارا از توي تخت بيرون اومدم . به سوگند نگاه کردم .خواب خواب بود . خوش به حالش

. به سارا نگاه کردم که روي نوک پا به سمت در مي رفت . از سر جام بلند شدم و دنبال سارا راه افتادم . هر دو وارد اشپز خونه شديم و بدون اينکه با هم حرف بزنيم مشغول به کار شديم . با اون ليست بلند بالايي که سارا نوشته بود حتي وقت سر خاروندن هم نداشتيم چه برسه به حرف زدن . تمام حواسمون به چيز هاي روي گاز بود و هم زمان به کارهاي ديگه مي رسيديم . گذر زمان رو ازدست داده بوديم .

حتي متوجه روشن شدن هوا هم نشديم . وقتي چهره اقاي کيم رو با اون همه پلاستيک خريد که دستش بود ديدم کلي تعجب کردم که اون اين موقع شب اينجا چي کارميکنه ؟

براي همين گفتم : شما اين موقع اينجا چي کار مي کنين؟

اقاي کيم با تعجب به من و سارا نگاه کرد و گفت: شما از کي اينجا هستين ؟

سارا گفت : از ساعت 3 . چطور؟

اقاي کيم گفت : يه نگاه به ساعت بندازين . الان ساعت 8:30 صبح است .

بعد نگاهي به غذاهايي که اماده کرده بوديم انداخت و گفت: اين همه غذا پختين؟

سارا وسايل رو از دست اقاي کيم گرفت و گفت:خيلي ممنون .ولي بهتر است الان شما برين. و به اين ترتيب خيلي مودبانه اقاي کيم رو از اشپزخونه بيرون انداخت . سارا مشغول برسي محتويات کيسه هاي خريد شد . من هم ظرف آش رو ازروي گاز برداشتم . سارا کاغذ رو دستش گرفته بود و يکي يکي کيسه ها رو چک مي کرد .

بالاخره رضايت داد و گفت: مثل اينکه همه چيز رو خريده .

سراغ کيسه ها رفتم و يک دور هم من وسايل رو چک کردم . واقعا همه چيز رو گير اورده بود .

سارا گفت: وقت زيادي نداريم . مابقي کارها رو بزار براي من . تو برو سراغ دسر .

حق با سارا بود . بنابراين بدون کوچکترين اعتراضي دست به کار شدم . ساعت 9 صبح بود که سوگند با چشم هاي پف کرده وارد اشپزخونه شد و گفت: چرا من رو بيدار نکردين؟

سارا گفت: صبح شما هم بخير . ممنون ما اصلا خسته نيستيم .

سوگند گفت: باشه صبح بخير . خسته هم نباشين . حالا ميشه بگين چرا منو بيدار نکردين؟ گفتم : خوب تو کار زيادي بلد نبودي .

سارا گفت: بدتر مي اومدي توي دست و پاي ما .

سوگند گفت: با اين همه بايد منو بيدار مي کردين.

سارا گفت: چيه حالا طلبکار شدي؟

سوگند گفت: پس چي!!!! بايد من رو هم بيدار مي کردين.

سارا رو به من کرد و گفت: تحويل بگير خانم . خوبه والا از صبح تا الان داريم مثل کوزت توي اين اشپزخونه ننه تنارديه کار مي کنيم . حالا اين کي هم اومده طلبکار است .

سوگند گفت : حالا ماريان کيه؟

سارا گفت :چي؟

سوگند گفت: مگه نگفتي کوزت هستي . ماريان کيه؟

سارا خنديد و گفت : بيا زيباي خفته .بيا پستت رو تحويل بگير .

سوگند به محض اينکه وارد اشپزخونه مواد مورد نظرش رو پيدا کرد و با انچنان مهارتي مشغول خورد کردن مواد شد که من و سارا دست از کار کشيديم و به اون نگاه کرديم .

سارا گفت : بيا يه نيم وجبي چطور من و تو رو گذاشته سر کار . ديگه اين هم ما رو سر کار گذاشت. تو که بلدي بودي اشپزي کني چرا ديشب گفتي بلد نيستي؟

سوگند خنديد . سارا رو به من کرد و گفت: تو چرا نگفتي؟

گفتم : من هم خبر نداشتم .

سوگند گفت: نبايد هم بدوني . تو هميشه کشيک هستي يا سرت توي کتاب است و يا اينکه خوابي .

راست مي گفت از وقتي که براي ازمون بورسيه درس مي خوندم وقت هيچ کار ديگه يا نداشتم . ساعت 12 بود که همه غذاها اماده بود . اشپزخونه پر از بوهاي خوب شده بود . آش رشته. ميرزا قاسمي خورشت قيمه و قورمه سبزي . سپزي پلو با ماهي فسنجون و مرصع پلو و پاستاي سوگند . همه روي ميز چيده شده بود .

از اون بدتر بوي کيک شکلاتي بود که توي هوا پيچيده بود و دلم رو اب مي کرد . تازه يادمون اومد که از وقتي بيدار شده بوديم چيزي نخورده بوديم . اقاي کيم به همراه پسرها وارد سالن شدن و قتي چشمشون به ميز افتاد سرجاشون ايستادن . از چهره هاي متعجبشون معلوم بود توقع هميچين ميزي رو نداشتن و حسابي شوکه شدن .

سارا گفت: چرا ايستادين ؟ نمي خواين عذا بخورين؟

بعد هم صندلي رو کنار کشيد و سر ميز نشست . هيون با تعجب نگاهي به ميز انداخت و گفت: همه اينها کار شما است؟

سارا در حالي که به ميز نگاه ميکرد گفت: اره . کم است؟

هيونگ گفت: نه فقط اسم اينها چيه؟

سوگند گفت: اول بخور بعد ميگم اسمشون چيه.

کيو رو به سوگند کرد و گفت: تو اينها رو پختي؟

سوگند گفت: چيه . به دست پخت من اعتماد نداري؟ باور کنين دست پخت من بد نيست . جونگ مين گفت: منظور کيو اين است که غذاي تو امنيت بيشتري داره. اخه از بعضي ها بعيد نيست يه چيزي توي غذا ريخته باشن .

سارا گفت : اگر منظورت از بعض ها من هستم پس بهتر است اصلا غذا نخوري چون جز اون پاستا بقيه دست پخت من و سحر است .

جونگ مين گفت: کي گفته من نمي خوام غذا بخورم . اتفاقا خيلي هم گرسنه هستم و مي خوام بدونم اين غذا ها چه مزه اي داره که هميشه تو از غذاهاي ما ايراد مي گيري. امروز نوبت من است .

سارا گفت : خوب پس ساکت باش و به بهونه هايي که مي خواي بگيري فکر کن .

پسرها سر ميز نشستن و به سرعت به ظرف هاي غذاي روي ميز حمله کردن .

ناگهان سوگند گفت : اون تخم مرغ داره . تو تخم مرغ دوست نداري.

به سمتي نگاه کردم که سوگند اين حرف رو زده بود . هيون در حالي که قاشقش توي هوا مونده بود به سوگند نگاه مي کرد .

سوگند گفت: اون ظرف کناريش خوشمزه است . تخم مرغ هم نداره .

هيون بشقاب رو کنار گذاشت و يه بشقاب ديگه برداشت و اش کشيد و مشغول خوردن شد .رو به سوگند کردم و گفتم : مگه هيون تخم مرغ نمي خوره ؟

سوگند گفت: نميدونستي . اون از تخم مرغ بدش مياد .

گفتم : نه از اين موضوع خبر نداشتم .

سارا چند ضربه اروم به من زد و با سر به روبروش اشاره کرد . جونگ مين بشقابش رو پر کرده بود و با ولع مشغول خوردن بود .

سارا گفت: مواظب باش خفه نشي . غذا رو بجو و بخور .

جونگ مين گفت : از بس بد مزه است مي خوام سريع بخورم طمعش رو متوجه نشم .

سارا از سر ميز بلند شد و به سمت اشپزخونه رفت .

يونگ سنگ گفت: جونگ مين ميشه يه بار هم براي تغيير که شده ساکت باشي . اخه کجاي اين غذا بد مزه است . خيلي هم خوبه. اگر بد است پس چرا داري اينجوري مي خوري.

از سر جام بلند شدم و به سمت اشپزخونه رفتم . سارا کيک رو از توي فر بيرون اورده بود و گذاشته بود سرد بشه . برگشت و به من نگاه کرد .

گفتم : ولش کن . تو که جونگ مين رو ميشناسي . عادت داره . تازه شانس اورديم موقع اشپزي اينجا نبود . وگرنه به بلايي که سر هوانگ بو اومد مبتلا ميشديم .

سارا اصلا ناراحت يا عصباني نبود . به من نگاه کرد و گفت: من مي دونم . اتفاقا خيلي خوشش اومده بود .

گفتم : پس چرا از سر ميز بلند شدي ؟

گفت : يادم اومد کيک رو از توي فر بيرون نياوردم .

خنديدم و گفتم : بيچاره ها فکر کردن ناراحت شدي .

سارا گفت : چرا بايد ناراحت شم . اگر بد بود اينجوري نمي خورد . ولي اين هوانگ هو کيه؟ اين پسره چه بلايي سرش اورده .

گفتم : توي يه برنامه جفت هيون بود . چند بار هم براي گروه غذا پخت ولي جونگ مين مثل يه مادرشوهر بالاي سرش ايستاد . نميدوني چه بلايي سرش اورد . بيچاره دختره ديوانه شده بود .

سارا تمام موضوع رو کنار گذاشت و گفت: يعني چي جفت هيون بود ؟

گفتم : يه برنامه بود که يه مدتي افراد معروف با هم زندگي مي کردن . ولش کن . بيا بريم غذا بخوريم .

سارا گفت : اول يه سر به بستني ها بزن .

بستني ها رواز توي فريزر بيرون اوردم . کاملا اماده بودن و کش مي اومدن . سارا مشغول تزيين کيک بود . جونگ مين وارد اشپزخونه شد و به سارا نگاه کرد . سارا سرش رو بالا ارود و به جونگ مين نگاه کرد و گفت: چيزي مونده که بخواي بگي . اگر اين قدر بد است خوب از بيرون غذا سفارش بده .

جونگ مين گفت: چرا نگفتي از ساعت3 تا الان دارين غذا مي پزي .

سارا گفت: خوب فرق چنداني هم نکرد . بد مزه بود .

جونگ مين گفت: چرا غذا نخوردي؟سارا گفت: حالا اومدي باز جويي؟ اگر غذا خوب نبود صبر کن دسر بخور .

جونگ مين گفت : اهم . شوخي کردم . غذا خوب بود .

سارا ول کن نبود . گفت : اگر دوست نداري ميتوني غذا رو بريزي دور .

جونگ مين گفت : من جدي گفتم غذا خيلي خوب است .

سارا گفت: عيب نداره من نارحت نشدم . مي توني غذا رو نخوري .

جونگ مين که حرصش در اومده بود گفت : برگرد سر ميز .

بعد هم از اشپزخونه بيرون رفت . سارا ريز ريز مي خنديد . معلوم بود از اينکه از عذاب وجدان جونگ مين سواستفاده کرده لذت برده . بعد هم ژست ناراحت به خودش گرفت و از اشپز خونه بيرون رفت .

من هم بستني ها رو سر جاش برگردوندم و سر ميز برگشتم . همه مشغول خوردن بودن . ولي از اين ها جالب تر نحوه تلفظ اسم غذا ها بود .

کيو گفت: شما غذايي ندارين که اسمش اسون باشه . مثل اينکه توي فرانسه هستيم . چقدر اين حرف چيز سخته .

سوگند خنديد و گفت: منظورت حرف قاف است . خوب اون اسون است همون که خوردي . اسمش اش رشته است .

هيونگ در حالي که به جونگ مين نگاه مي کرد گفت: الان منفجر ميشه .

سارا نگاهي به جونگ مين کرد و گفت: باشه فهميدم شوخي کردي . بس است جا براي دسر هم بزار .

جونگ مين بشقاب رو کنار گذاشت .و گفت: زودتر مي گفتي فهميدي . الان خفه ميشم .

با اين حرکت و حرف جونگ مين همه خنديدن . حتي سارا هم خنديد . در عرض چند دقيقه بشقاب هاي خالي از روي ميز جمع شد و جاي اون رو کيک شکلاتي و بستني زعفراني و فالوده شيرازي گرفت .

انگار نه انگار که پسر ها الان اون همه غذا رو خورده بودن جونگ مين زود تر ازهمه شروع به خوردن کرد .

سارا گفت: اين يارو مي خواد با غذا خودش رو بکشه . بهتر است يه برنامه براي اين سوزوندن اين همه انرژي بزاريم وگرنه امشب تا صبح بايد مريض داري کنيم .

گفتم : اين بار رو موافقم . مثل اينکه شکم اينها ته نداره . چطوري اين همه غذا رو جا داد . سارا گفت: من ديگه نميتونيم بخورم . الان مي ميرم .

به سوگند نگاه کردم که هنوز مشغول خوردن بود .

گفتم : بچه بس است ديگه . الان منفجر ميشي.

سوگند گفت : من مي خوام نخورم ولي هر وقت به اينها نگاه مي کنم که با اشتها دارن مي خورن گرسنه ام ميشه .

سوگند حق داشت . سارا بلند شد و گفت: بهتر است تا قبل از اينکه منفجر بشيم . از جلوي اينها بلند شيم . فکر کنم امروز 5 کيلو اضافه کنم .

به محض اينکه سارا از سر ميز بلند شد جونگ مين به اون نگاه کرد و گت: مگه هنوز قرار است چيز ديگه اي هم بياري؟

سارا گفت : اره زهر مار .

جونگ مين که متوجه نشده بود گفت: اين چيه؟

سارا گفت : يه سوپرايز ويژه براي افرادي است که خيلي خوب غذا مي خورن .

من و سوگند خنديدم . جونگ مين گفت: پس زودتر بيارش

سارا گفت : حتما . فقط چند دقيقه صبر کن . اين رو فقط براي تو درست کردن .

بعد هم به سمت اشپزخونه رفت و بعد از چند دقيقه با يه پيشبند و دستکش ظرفشويي برگشت . جونگ مين که سرگرم خوردن بود متوجه سارا نشد . اما بقيه با ديدن سارا ريز ريز خنديدن . سارا چيز هايي رو که همراهش بود جاوي جونگ مين وري ميز گذاشت .

. جونگ مين تا چشمش به اونها افتاد منظور سارا رو فهميد . سارا بالاي سر جونگ مين ايستاده بود در حال يکه لبخند روي لبهاش بود . در نهايت گفت :ما غذا پختيم ولي تميز کردن اشپزخونه با شما است .

بعد هم بلافاصله به من و سوگند نگاه کرد و گفت : من مي رم استراحت کنم .

اين رو گفت و به سمت اتاق رفت . جونگ مين به من و سوگند نگاه کرد . من و سوگند بلافاصله از سر جامون بلند شديم و دنبال سارا رفتيم .

10 دقيقه بعد صداي داد و خنده پسر ها از اشپزخونه به گوش مي رسيد و همين موضوع باعث شد تا دوباره به اشپز خونه بر گرديم و با صحنه يک ميدان جنگ روبرو بشيم . اما سلاح هاي اين ميدان جنگ اب و کف و ديگ و قابلمه بود . اونها با کف و کفگير و قاشق و چنگال و ديگ هاي پر از اب به جون هم افتاده بودن .

هيونگ حسابي خيس بود و بلوزش به تنش چسبيده بود . جونگ مين پشت ميز پناه گرفته بود. کيو درحالي که يه ديگ روي سرش گذاشته بود با کفگير با يونگ سنگ شمشير بازي مي کرد وهيون هم با يه ظرف اب دنبال جونگ مين مي گشت .

سارا نگاهي به اون وضعيت انداخت و با صدايي که از سر و صداي پسر ها بلند تر بود گفت: اينجا چه خبر است؟

پسر ها که تا اون موقع متوجه حضور ما نشده بودن سر جاشون ايستادن . سارا با اخم به اين وضعيت نگاه مي کرد . سوگند ريز ريز مي خنديد . من هم به کيو که با قابلمه يه ور شده روي سرش ايستاده بود نگاه مي کردم .

سارا دوباره گفت: اينجا چه خبر است .

هيونگ گفت: جونگ مين شروع کرد .

سارا به جونگ مين نگاه کرد که ازپناهگاهش بيرون اومده بود و با نگاهي مظلومانه به سارا نگاه مي کرد . هيون که متوجه جونگ مين شده بود اروم اروم با ظرف ابي که دستش بود به سمت اون رفت و تا اخرين قطره اب توي ظرف رو سر جونگ مين خالي کرد .

اين حرکت هيون و چهره جونگ مين که اونجا ايستاده بود در حالي که از نوک موهاش اب مي چکيد باعث شد تا همه از خند منفجر بشن .

سارا مي خنديد . سوگند دلش رو گرفته بود و روي زمين نشسته بود حتي جونگ مين هم مي خنديد . اما تمام توجه من بدون اينکه بخوام به سمت هيون جلب شده بود که بلند مي خنديد . خند هاي اون مثل نور مهتاب که شپ پره رو جذب ميکنه من رو به سمت اون جذب مي کرد . هيون در حالي که مي خندي به من نگاه کرد .

مثل هميشه فرار کردم . در حالي که نمي دونستم چرا اين کار رو انجام مي دم . به سرعت به اتاق برگشتم . بعد از دعواي ديشب که بي شباهت به جنگ جهاني نبود جرات اينکه با هيون باشم رو نداشتم . تصميم گرفتم از اون دعوا يه ديوار براي محافظت خودم از هيون بسازم . ولي اين ديوار با ره روبرو شدن با هيون فرو مي ريخت و من رو بي دفاع تر از دفعه قبل رها مي کرد .

1 ساعت بعد سوگند به اتاق برگشت و در حالي که به من نگاه مي کرد گت: خوابيدي ؟ بيا بريم .

گفتم : مي خوام استراحت کنم

سوگند به سمت من اومد و دست من رو کشيد و من رو بلند کرد و گفت: همه متظر هستن تنبل خان بلند شو .

سوگند من رو بر خلاف ميل خودم به سالن برد . وقتي به سالن رسيدم با ميکروفوني که دست جونگ مين بود همه چيز دستگيرم شد .

رو به سوگند کردم و گفتم : اين بابا هنوز عادتش رو ترک نکرده ؟

سوگند خنديد و گفت: حرکاتش قابل پيش بيني است .

سارا روي صندلي نشسته بود . به ما دوتا نگاه کرد و گفت: مگه قبلا هم از اين بازي ها در اورده؟ من نديده بودم بخونه.

گفتم : اون برنامه يادت هست که در موردش برات گفتم . اون سري هم همين کار رو با اون دخرت بيچاره کرد و بعد هم کلي خنديد .

سارا گفت : هوانگ هو رو ميگي.

پسر ها با شنيدن اسم هوانگ هو به سمت سارا برگشتن . تنها چيزي که از مکالمه ما فهميده بودن همين اسم بود .ولي همين ام کافي بود تا توجه همه رو جلب کنه . کيو با تعجب به سارا نگاه کرد و گفت: مگه تو هوانگ هو رو ميشناسي؟

سارا به من نگاه کرد .

سوگند گفت : اره من مي شناسم . همون همبازي هيون توي برنامه ازدواج کرديم است . مگه نه . من اون برنامه رو ديدم .

پسر ها با تعجب به سوگند نگاه کردن . جونگ مين در حالي که به کيو نگاه مي کرد گفت : رازهاتون برملا شد . حالا جاي گروه اهنگ no body but youخالي است .

کيو گفت : راجب خودت حرف بزن . داستان تو هم لو رفته . پس از ماجراي کارايوکي خبر دارن .

يونگ سنگ در حالي که به سوگند نگاه مي کرد گفت: تو ديگه چه چيزي راجب ما ميدوني؟

سوگند خنديد و گفت: هرچيزي که يه طرفدار بايد بدونه .

هيونگ گفت : يعني همه چيز .

سوگند خنديد و به فارسي گفت : بايد فکر اينجا رو هم مي کردين و يه بازي جديد پيدا مي کردين .

سارا گفت : پس با اين حساب اين مسابقه رو ما برديم .

به سارا نگاه کردم و گفتم : باز هم مسابقه . از اون قبلي درس عبرت نگرفتي.؟ اين سري هر چي که بگن خودتون دو تا بايد انجام بدين .

سارا خنيد و گفت : نه اين سري ما برديم .

گفتم : اميدوارم .

سنگيني نگاه يک نفر رو کاملا احساس مي کردم ولي با تمام وجود سعي کردم به هيون نگاه نکنم . در عوض به جونگ مين نگاه کردم . به خاطر اينکه نقشه اش لو رفته بود اخم هاش توي هم بود .

کيو گفت : اينطور که معلوم است همه اين دستگاه رو ميشناسن . شروع کنيم .

حرف کيو رو قطع کردم و گفتم : ما نمي خونيم .

سوگند گفت : چرا نه؟ من دوست دارم بخونم .

به سوگند نگاه کردم و گفتم : همين که گفتم ما نميخويم .

جونگ مين گفت: نترسين ما صداي ها ي بدتر از شما رو هم شنيديم .

سارا گفت : اين که ما صداي خوبي داريم يانه به خودمون مربوط است ولي ما نمي خونيم . کيو گفت: ولي اينجوري که نميشه پس چطور مسابقه بديم .

گفتم : خوب مسابقه نميديم .

سارا گفت : ولي من هنوز اون حلقه ها رو مي خوام .

گفتم : تو هم گير دادي . اخه اون حلقه به چه درد تو مي خوره . به کي مي خواي بدي اين حلقه رو .

سارا گفت : الان نه ولي بعد ها به دردم مي خوره .

جونگ مين با شنيدن حرفهاي ما گوشش تيزشد و گفت : يعني چي که بعد ها به درد مي خوره.

سارا گفت: تو چرا به چيزي که به تو ربط نداره گوش ميدي. مگه ادب نداري.

جونگ مين اينقدر موضوع قبلي براش جذاب بود .که به اين حرف سارا اهميتي نداد و گفت: منظورت اين است که موضوع ازدواجت سر کاري است ؟

سارا جواب نداد . جونگ مين مثل اين بود که هديه روز تولدش رو جلوتر گرفته باشه . با دهاني که از خنده بسته نمي شد گفت: پس واقعا سر کاري بود. پس اون تلفن و اون ماجراي درخواست ازدواج هم دروغ بود .

سوگند جواب جونگ مين رو داد و گفت : نه . دورغ نيست . تمام اينها واقعيت داره . ولي سارا هنوز داره راجب درخواست اون فکر مي کنه .

جونگ مين گفت : پس هنوز دير نشده .

بعد هم در حالي که شلنگ تخته مي انداخت به سمت دستگاه رفت و گفت : من شروع مي کنم . گفتم : ولي ما نمي خونيم .

جونگ مين گفت : باشه . شما اهنگ رو حدس بزنين . قبول است .

گفتم : ولي ما از اهنگ هاي کره اي سررشته يا نداريم .

هيونگ گفت : باشه قبول است . اهنگ کره ايي نمي ذاريم . ولي فقط 30 ثانيه از اهنگ رو پخش مي کنيم .

سوگند گفت : 30 ثانيه کم است .

کيو گفت : باشه 1 دقيقه .

صداي اعتراض پسر ها بلند شد .

کيو گفت : اگر نتونن حدس بزنن تا اخر اهنگ هم که پخش بشه فايده اي نداره .

با اين حرف کيو بقيه اروم شدن و موافقت کدن .

اقاي کيم از پشت سر ما گفت : مثل اينکه به موقع رسيدم .

جونگ مين گفت : دقيقا ما يه داور مي خواستيم .

و ماجرا رو براي اقاي کيم توضيح داد .

اقاي کيم گفت : حتما بيننده هاي برنامه عاشق اين قسمت مي شن ولي بايد هيجانش رو زياد کينم .

سارا گفت :يعني چي ؟

اقاي کيم گفت : يعني برنده رو مهارت هاي فردي مشخص ميکنه .

بعد هم روي يه تيکه کاغذ چيزي هاي نوشت و اون رو بست و کنار گذاشت و گفت : از گروه ما هيون و از طرف شما کي سرگروه است ؟

به سارا نگاه کردم . سارا به طرف اقاي کيم رفت . اقاي کيم کاغذ ها رو جلوي اون دو نفر گرفت و گفت : انتخاب کنين .

سارا يکي از کاغذ ها رو برداشت . اقا ي کيم بدون اينکه اجازه بده سارا و يا هيون روي کاغذ ها رو بخونن .

اونها رو کنار گذاشت و گفت : عدد ها اهنگ ها رو به طور شانسي انتخاب مي کنين . حالا شروع کنين .

فکر نمي کردم مسابقه اينقدر سخت باشه . چند بارا نزديک بود اشتباه حدس بزنيم ولي به خير گذشت . شماره اخر بود و نوبت جونگ مين بود . جونگ مين که حسابي کفرش در اومده بود گفت: مطمئنين پرستاري خوندين ؟ شما که همه اهنگ ها رو ميشناسين .

بعد عدد رو وارد کرد اما با پخش اهنگ نيشش باز شد و گفت : مطمئنم اين اهنگ ونميشناسي.

به سارا نگاه کردم که با لبخند به جونگ مين نگاه کرد و گفت: مطمئني ؟

جونگ مين که حتي به فکرش هم نميرسيد سارا اين اهنگ رو بشناسه گفت : مطمئنم .

خنديدم و گفتم : جالب بود . ولي فکر کردم قرار نيست اهنگ هاي کره ايي رو توي مسابقه بياريم .

جونگ مين به من نگاه کرد و گفت : بلاف مي زني .

گفتم : نه . ولي چون توي مسابقه تقلب کردي به اين راحتي از ش نمي گذريم . ما هم يکي از اهنگ هاي خودمون رو مي زنيم و تو بايد حدس بزني اهنگ چيه.

جونگ مين گفت : اگر شما بگين اهنگ چيه . من هم اين شرط رو قبول مي کنم .

سارا لبخندي زد و گفت : پس من اسم اهنگ رو مي گم (first time ).

جونگ مين با دهاني باز به سارا نگاه کرد . سوگند کنار گوش سارا گفت : از کجا اين اهنگ رو ميشناسي .

سارا گفت : براي اينکه از سحر گرفتم و 3 ماه تمام زنگ خور گوشيم بود .

رو به جونگ مين کرد و گفت : فکر نمي کردي اين اهنگ رو بشناسم .

يونگ سنگ گفت: ولي شما که گفتين از اهنگ هاي کره اي سررشته ايي ندارين .

گفتم : خوب نه اونجوري .

سارا گفت : به لطف يه نفر خاص ما تقريبا تمام گرو هاي کره اي رو مي شناسيم .

اين حرف سارا يه بلاف بود . سوگند با تعجب به سارا نگاه کرد ولي وقتي چهره جدي اون رو ديد خنده اش گرفت اما به موقع تونست جلوي خودش رو بگيره .

چهره ي پسر ها با اين حرف سارا واقعا ديدني شده بود اونها هيچوقت فکر اينجاها رو نمي کردن .

گفتم : حالا نوبت ما است .

جونگ مين با اعتراض گفت: ولي شما دروغ گفتين .

گفتم : ما دروغ نگفتيم . ولي تو تقلب کردي. شرط رو خودت قبول کردي.

همه پسر ها با عصبانيت به جونگ مين نگاه کردن .

گفتم : ولي اول يه گيتار مي خوام .

سارا اروم کنار گوش من گفت: خيلي وقت است دست به ساز نزدي .

گفتم : مي دونم واي هنوز يه چيز هايي توي ذهنم هست .

همه به سمت هيون نگاه کردن . هيون نيش خندي زد و به سمت راهروي اون سمت سالن رفت و بعد از چند دقيقه با يک گيتار برگشت . نگاهي به گيتار انداختم يه گيتار c60 بود . گيتار خوش دستي بود . کوک گيتار رو تنظيم کردم .

چشم ها مو بستم و شروع کردم به زدن اهنگ . يه اهنگ قديمي بود . اهنگ گل گندم . اهنگي بود که من خيلي ازش خاطره داشتم . وقتي نت اخر رو هم زدم . چشم ها مو باز کردم و به جونگ مين نگاه کردم که با تعجب به من نگاه ميکرد .

کيو گفت :هيچ وقت فکر نميکردم بلد باشي گيتار بزني .

گفتم : اون قدر ها هم خوب نبود .

هيون گفت: خيلي فالش داشتي .

يونگ سنگ گفت : تو چي ميگي اون به خوبي تو گيتار مي زنه .

با اين حرف هيون اخم کرد . گفتم : پس با اين حساب اهنگ رو شناختي که فهميدي من فالش مي زنم . مگه نه .

هيون ساکت بود . گفتم : خوب اسم اهنگ هم بگو .

هيون باز حرفي نزد . سارا رو به جونگ مين کرد و گفت : تو بگو اسم اهنگ چي بود ؟ جونگ مين گفت : من از کجا بايد بدونم .

گفتم : پس با اين حساب ما برديم .

اقاي کيم گفت : هنوز نه . مرحله اخر مونده .

بعد هم برگه هايي رو کنار گذاشته بود رو بيرون اورد و به دست سرگروها داد و گفت : حالا متن برگه رو بلند بخونين .

هيون تا برگه رو باز کرد گل از گلش شکفت . ولي سارا برگه رو توي دستش مچاله کرد و گفت : بهتر است قبل از اينکه بخوام اين برگه رو بخونم اين مرحله رو به نفع اقايون اعلام کينم .

سوگند گفت : مگه توي اين برگه چي نوشته .

سارا برگه رو دست سوگند داد و گفت : خودت بخون .

سوگند برگه رو گرفت و گفت : ولي اين بي انصافي است . ما که نمي تونيم برقصيم .

با شنيدن کلمه رقص برگه رو از دست سوگند قاپيدم و به متن اون نگاه کردم . روي برگه نوشته بود (dance )

جونگ مين از پشت سر من برگه رو خوند و با خوشحالي گفت: ديدن رقص شما بايد خيلي جالب باشه .

سارا گفت : حتي توي خوابم هم اين اتفاق نمي افته .

جونگ مين که از اينکه باختش به اين سرعت جبران شده بود خوشحال بود گفت: پس مساوي شديم .

سارا دستش روتوي هوا مشت کرد و نشون جونگ مين داد . اقا ي کيم به هيون نگاه کرد و گفت : شما هم انصراف مي دين ؟

هيون گفت : نه .

بعد هم به سمت من اومد و دستش رو جلوي من دراز کرد و گفت: ميشه پسش بدي ؟

گفتم : چي رو ؟

با سر به گيتار کنا ر پاي من اشاره کرد . گيتار رو به هيون پس دادم . هيون روي صندلي نشست و گيتار رو کوک کرد و مشغول نواختن شد .

اهنگ رو مي شناختم اهنگ ) tank you ) بود . مي دونستم صداي قشنگي داره ولي هيچ وقت از نزديک صداي اون رو نشنيده بودم . صداي هيون توي بند بند وجودم نفوذ کرد و کم کم تمام اخطار هاي ذهنم رو پس زد و جاي اون ها رو گرفت .

چيزي توي اون صدا بود که من رو جذب مي کرد . به هيون نگاه کردم چشم ها ش رو بسته بود و اروم به نظر مي رسيد ولي درون من طوفاني راه انداخته بود . طوفاني که با اولين لرزش قطرات اشک روي گونه من تما م سد دفاعي من رو درهم شکسته بود .

بايد اونجا رو ترک مي کردم . حتي يه لحظه درنگ هم جايز نبود . به سرعت از سالن بيرون رفتم و به باغچه کوچک توي حياط پناه بردم . روي صندلي نشستم و به اسمان که به خاطر غروب خورشيد قرمز شده بود . نگاه کردم . چشمم رو بستم و اجازه دادم تا باد سردي که

مي وزيد صورتم رو نوازش کنه و ارومم کنه .

نمي دونستم چقدر اونجا موندم اما وقتي چشمم رو باز کردم اسمان کاملا تاريک شده بود . با خودم گفتم : هر بار بيشتر از قبل طول مي کشه تا اروم بشم فکر کنم تا اخرين اين سفر 24 ساعته بايد اينجا چادر بزنم .

با اين فکر و خنده ام گرفت . از روي صندلي بلند شدم و نفس عميق کشيدم . اما به محض اينکه برگشتم توي تارکي دو تا چشم رو ديدم که به من زل زده بود . خداي اينجا ديگه نه . حسابي ترسيدم . کم مونده بود جيغ بزنم .

او دو تا چشمم خيس و براق جلو تر اومد . من چشمم رو بستم و نفسم رو توي سينه حبس کردم . چند لحظه بعد برخورد چيز گرمي رو با پاهام احساس کردم . همين کافي بود تا روي صندلي بپرم و به پايين نگاه کنم .

يه سگ کوچولوي قهوه اي با موهايي فرفي پايين صندلي ايستاده بود و به من نگاه مي کرد و دمش رو تکون ميداد . صدايي گفت : خبر نداشتم از سگ ها مي ترسي .

سرم رو بالا اوردم و به مست صدا نگاه کردم . هيونگ ايستاده بود و به من نگاه مي کرد . اون سگ کوچولو به محض ديدن هيون سرگرمي تازه اش رو رها کرد و به سمت اون رفت . هيونگ سگ رو از روي زمين بلند کرد و با دستش پشت گوش اون رو نوازش کرد .

ار وم از روي صندلي پايين اومدم . اين ديگه عالي بود . فقط هيونگ بود که من رو نترسونده بود که اون هم به جمع پسرها پيوسته بود . هيونگ گفت: از چوکو ترسيدي؟

گفتم : نه . ولي توي تارکي فقط چشم هاش برق مي زد .

هيونگ روي صندلي کنار من نشست . و چوکو رو روي پاهاش گذاشت . گفت: مي خواي چوکو رو بغل کني؟

حقيقت ماجرا اين بود که من از سگ مي ترسيدم اين هم مربط به خاطرات کودکي بود . لبخند زدم ولي هنوز همونجا ايستاده بودم و تکون نمي خوردم . هيونگ چو کو رو به سمت من گرفت .

نا خود اگاه دو قدم به سمت عقب برداشتم . هيونگ خنديد .

با اخم گفتم : خنده نداره .

هيونگ گفت : باشه .

بعد هم چوکو رو روي زمين گذاشت . دستش رو بالا نگه داشت . چوکو روي پاهاش بلند شد و روي دو تا مشغول راه رفتن شد . از حرکت چو کو خند ه ام گرفت . اروم روي زانو هام نشستم تا بهتر ببينم . ولي تا نشستم . چو کو دست هاش رو روي زمين گذاشت و به سمت من دويد .

چشم هامو بستم و دستم رو روي صورتم گذاشتم و جيغ زدم . از طرف مقابل صداي خنده هيونگ رو ميشنيدم . چوکو دست هاي من رو ليس مي زد . گرمي زبانش رو روي دستهام حس مي کردم . مي خواستم بلند شم تا ازا دست چوکو خلاص شم ولي سرعت اون بيشتراز من بود .

روي زمين ولو شدم حالا چو کومثل يک شکارچي روي قفسه سينه من قرار گرفت و مشقول ليسيدن صورت من شد .

اينقدر ترسيده بودم که ديگه ناي داد زدن نداشتم . شايد اين موضوع به نظر خنده دار باشه ولي اميدوارم کسي توي اين وضعيت قرار نگيرد . احساس کردم وزن چوکو از روي سينه من برداشته شد به بالاي سرم نگاه کردم .

هيونگ در حالي که چوکو رو بغل کرده بود بالاي سر من ايستاده بود و با نيش باز به من نگاه مي کرد . فرصت رو مناسب ديدم . با اينکه پاهام از ترس هنوز مي لرزيد خودم رو بالاي صندلي رسوندم و ايستادم

به هيونگ که هنوز در حال خنديدن بود گفتم :اين چه کاري است؟ تو هم از بقيه ياد گرفتي من رو اذيت کني.

هيونگ گفت: نمايش جالبي بود .

بعد هم روي صندلي نشست . ازش فاصله گرفتم و روي صندلي نشستم اما تمام حواسم به موجودي بود که روي پاهاي هيونگ بود .

گفتم : تا حالا نديده بودمش تازه خريدي؟

هيونگ گفت: نه خيلي وقت است که چوکو رو دارم . بعد خنديد و گفت: حتي هوا سو هم شناختش .

گفتم : کي؟!!!!!!

جان کريستوفر آنلاين نيست.   

گفت: خواهرت رو مي گم . اسم کره اي خواهرت ايي هوا سو است .

سعي کردم جلوي خنده ام رو بگريم .

هيونگ گفت : نميخواي چوکو رو بغل کني. مطمئن باش گاز نميگره .

با اسم کلمه گاز گرفتن به خودم لرزيدم . اين لرزش از چشم هيونگ دور نموند براي هيمن گفت: پس ماجرا اين است . حالا کي اين اتفاق افتاده؟

گفتم : بچه بودم . مدرسه مي رفتم . توي مسير مدرسه يه خونه بود که درخت هاي ميوه داشت .بچه ها هميشه مي رفتن و از درخت هاي اون حياط ميوه مي چيدن . من هم کنجکاو شدم . براي هيمن يه بار رفتم ببينم توي اون حياط چه خبر است . اما به محض اينکه پام رو توي حياط گذاشتم با يه سگ سياه بزرگ مشکي روبرو شدم . من حسابي ترسيدم . سگه هم دندانهاش رو به من نشون داد و غرش کرد . از ترس از در اون خونه تا مدرسه رو دويدم . اون سگه هم دنبال من بود . هرچند نتونست به من برسه ولي ترس از سگ هنوز با من است .

هيونگ گفت: حتما نژاد ژرمن بوده .

گفتم :نميدونم از چه نژادي بود ولي هر چي بود من يکي رو حسابي ترسوند . بعد از اون روز ديگه هيچوقت از اون مسير نرفتم . هرچند راه مدسه خيلي دور شد . ولي به نديدن دوباره اون سگ مي ارزيد .

هيونگ خنديد و گفت: فکر مي کردم بچه ارومي بودي.

گفتم : اصلا اين فکر رو نکن . بچه به شيطنت من نبود . توي فاميل هروقت مي خواستن به شيطنت مثال بزنن اسم من رو مي اوردن .

گفت : پس سوگند چي؟

گفتم : اون بچه ارومي بود . ولي وقتي بزرگ شديم داستان عکس شد .

هيونگ گفت: الان هم اروم نيستي.

شکلکي دراوردم و به اسمون نگاه کردم . چوکو از اين فرصت استفاده کرد و از دست هيونگ در رفت و روي پاهاي من نشست . من از ترس به سرعت از سر جام بلند شدم به خاطر حرکت سريع من چوکو محکم به زمين خورد .

هيونگ از سر جاش بلند شد و به سمت چوکو رفت و اون رو از روي زمين برداشت . به چوکو نگاه کردم اتفاقي براش نيفتاده بود . ولي با دو تا چشم گرد و نمناکش به من نگاه مي کرد.

احساس کردم اگر اون لحظه کاري انجام ندم از عذاب وجدان مي ميرم . با تمام ترسي که داشتم به سمت چوکو رفتم و اروم گوشش رو نوازش کردم . شنيده بودم وقتي ترس از يه چيزي به اوجش برسه از بين مي ره ولي هيچوقت فکر نمي کردم ترس من از سگها به اين راحتي از بين بره .

دستم رو جلو بردم و چوکو رو بغل کردم . هيونگ با نا باوري به من نگاه مي کرد. روي زانوهام نشستم و چوکو رو روي پاهام گذاشتم و گفتم : متاسفم چوکو .

بعد دستم رو جلو بردم و گفتم : با من دوست ميشي؟

مثل اين بود که چوکو حرف من رو فهميد چون دست کوچکش رو توي دست من گذاشت. 10 دقيقه بعد من و هيونگ با چوکو بازي مي کرديم و چوکو هم از اينکه دو تا همبازي پيدا کرده بود خوشحال بود .

حسابي سر و صدا راه انداخته بوديم و هر کدوم سعي داشتيم توجه چوکو رو به سمت خودمون جلب کنيم .چو کو هم يک بار به سمت من مي اومد و يک بار به سمت هيونگ . وسط بازي ما يه نفر گفت : مثل اينکه خيلي خوش مي گذره .

سرم رو بالا اوردم و به سمت صدا برگشتم . هيون ايستاده بود و به ما دوتا که مشغول بازي با چوکو بوديم نگاه مي کرد . بدون اينکه از من چشم برداره به هيونگ گفت: کيم بوم داره ميره.

هيونگ از سر جاش بلند شد و به سمت سالن برگشت . به چوکو نگاه کردم که کف دست من رو ليس مي زد . هيون گفت: فکر کردم ازسگ مي ترسي.

بدون اينکه جوابي به هيون بدم چوکو رو بغل کردم و به سمت سالن رفتم . وقتي وارد سالن شدم چشمم به پسري افتاد که از نظر ظاهري خيلي شبيه هيونگ بود . اون به من نگاه کرد که چوکو رو بغل کرده بودم .

به سمت من اومد و چو کو رو از من گرفت و گفت : ما ديگه بايد بريم .

هيونگ گفت : مواظبش باش .

کيم بوم گفت: خودم مي دونم .

به سمت چوکو رفتم و اروم پشت گوشش رو نوازش کردم و گفتم : دلم برات تنگ ميشه .

سارا با تعجب گفت: مگه تو از سگ ها نمي ترسيدي؟

خنديدم و گفتم : به لطف چوکو ديگه نه .

کيم بوم به سمت سوگند برگشت و گفت : خانم هوا سو از ديدن شما خيلي خوشحال شدم .

با اين حرف سوگند خنديد و گفت: من هم همينطور . منتظر کارهاي جديدت هستم .

کيم بوم خداحافظي کرد و رفت . رو به سوگند کردم و گفتم : اين جريان هوا سو چيه؟

سارا خنديد و گفت : بيا امتحان کنيم ببينم اسم تو چي ميشه.

گفتم : چه اسمي؟

سارا من رو به سمت لب تاپ روي ميز کشيد . جونگ مين و يونگ سنگ به صفحه لب تاپ خيره شده بودن و مي خنديدن .

جونگ مين گفت : يونگ سنگ عجب اسم خنده داري پيدا کردي.

يونسنگ گفت: صبر کن تا اسم خودت رو ببيني.

گفتم : جريان اين اسم چيه؟

جونگ مين گفت : يه سايت پيدا کرديم همه راز هاي شما رو برملا ميکنه .

گفتم : حتما يه شوخي است .

يونگ سنگ گفت: . خوب تو هم امتحان کن .

از روي صندلي بلند شد . جاي يونگ سنگ نشستم . اسمم رو تايپ کردم و اسم کشور رو هم انتخاب کردم . سر هاي همه به سمت صحفه لب تاپ خم شده بود .

بعد از چند لحظه اسم (کان ها يي ) روي صفحه ظاهر شد .

سوگند خنديد و گفت: اين هم اسم کره ايي تو .

رو به سارا کردم و گفتم : تو هم امتحان کردي؟

سارا گفت:اره . تازه چيزهاي جالب ديگه يا هم داره .

با اين حرف چهره جونگ مين در هم رفت . گفتم : مثلا چي؟

سارا در حالي که لبخند مي زد گفت : خوب ميگه عشق پنهاني تو چه شکلي است .

گفتم : چشم بندي است؟

سارا گفت: اگر هم باشه . باز هم جالب است .

جونگ مين با دلخوري گفت: خودت کم بودي . اين بچه رو هم از راه به در کردي.

سارا بلند خنيد و گفت: اميدورام با اون عشق ابديت خوشبخت شي .

جونگ مين صدايي در اورد که بيشتر شبيه غرش بود .

گفتم : مگر اين يار جونگ مين چه شکلي بود ؟

سارا گفت : خودت ببين .

بعد عکسي رو که روي صفحه لب تاپ سيو کرده بود به من نشان داد . عکس يه پيرزن افريايي بي دندان بود . از شدت خنده اشک از چشمم سرازير شد . بعد از اينکه کمي اروم شدم به سارا گفتم : خوب حالا يارتو چه شکلي است؟

با ديدن عکس بعدي دهانم باز موند .

گفتم : بدجنس اين خود اپولو است .

سارا ابروهاش رو بالا انداخت و گفت: پس چي فکر کردي.

جونهگ مين هنوز با اخم ايستاده بود و به ان صحنه نگاه مي کرد . من که حسابي کنجکاو شده بودم شانسم رو امتحان کنم . اسم رو نوشتم و منتظر شدم اما دقيقا زماني که ميخواست عکس رو نشان بده يک نفر ازپشت سر من لب تاپ رو بست و اون رو برداشت .

برگشتم تا ببين چه کسي اين کار رو کرده . هيون در حالي که لب تاپ رو زير بغل زده بود گفت: من گرسنه ام تا کي مي خواين با اين بازي کنين .

جونگ مين گفت: اه . لعنت . مي خواستم ببينم چه شکلي بود .

هيون نگاهي به جونگ مين انداخت با لب تاپ رفت . از عصبانيت خون به صورتم هجوم اورد . هيونگ به محض اينکه مطمئن شد هيون از منطقه ما دور شده گوشيش رو از توي جيبش بيرون اورد و گفت : بيا ببينيم شانس تو چه شکلي است .

خودش وارد سايت شد و اسم من رو وارد کرد و گزينه انتخابي رو زد . سر همه به سمت گوشي هيونگ خم شده بود .

هيونگ دستش رو روي صفحه گوشي گذاشت و گفت: فکر ميکني چه شکلي باشه ؟

گفتم : اين فقط يه بازي است .

هيونگ گفت : پس اول من مي بينم .

بعد هم دستش رو از روي صفحه گوشي برداشت و به صفحه نگاه کرد . از چهره اش نمي شد حدس زد که چي ديده . پسر ها به سمت هيونگ رفتن و به صفحه گوشي نگاه کردن . يونگ سنگ با ديدن صفحه گوشي رو به جونگ مين کرد و گفت : دلم برات مي سوزه جونگ مين بين ما فقط تو بد شانسي .

بعد هم خنديد . با اين حرف يونگ سنگ خيالم راحت شد حداقل اين بود که سوژه بعدي جونگ مين من نبودم .

کيو گفت: خيلي خوش تيپه .

سوگند گفت: بزار من هم داماد اينده خانواده امون رو ببينم .

بعد هم گوشي رو از دست هيون گرفت و با نگاه کرده به صفحه گوشي گفت: سارا فکر کنم سحر ازتو خيلي زرنگ تر باشه .

بعد در حالي که به من نگاه مي کرد اروم گفت: برادرش براي من . من جاري خوبي ميشم . ديگه طاقت نياوردم . گوشي رو از دست سوگند قاپيدم و به عکس نگاه کردم .

خوب همه اون حرفهايي که در باره اون عکس گفته بودن درست بود . تو ي عکس يه پسر با چهره ايتاليايي اصيل بود .

سارا به عکس نگاه کرد و گفت: کوفتت بشه . بعد مي گه من لوک خوش شانسم . خودش دسته همه رو از پتش بسته .

گفتم : حالا تو چرا مثل جو دالتون ايستادي و غر ميزني . اين فقط يه بازي است همين .

گوشي رو به هيونگ پس دادم و به سمت ميز غذا رفتم . بقيه هم دنبال من اومدن . هيون پشت ميز نشسته بود و لب تاپ رو کنار دستش گذاشته بود و منتظر بقيه بود . صندلي رو کنار کشيدم و نشستم .

پسر ها هم با سر و صدا سر جاشون نشستن . هنوز مشغول بحث کردن دربراه اون عکس ها بودن . هيونگ به سمت هيون برگشت و گفت: ما همه امتحان کرديم به جز تو .

هيون مشغول خوردن شد و گفت : حالا که همه امتحان کردن بدم نمياد من هم امتحان کنم . بعد هم گوشي رو از هيونگ گرفت .

نگاهي هب صفحه گوشي انداخت و گفت: اين کيه؟

هيونگ سرک کشيد و با ديدن عکس گفت: اين عکس شانس سحر است . خوش تيپ است . مگه نه .

هيون جوابي به هيونگ نداد در عوض انچنان گوشي رو توي دستش فشار داد که صداي تق تق از گوشي بلند شد . هيون اسمش رو يادداشت کرد و به صفحه گوشي نگاه کرد .

جونگ مين که از شدت کنجکاوي بلند شده بود ايستاده بود گفت: چيه؟ مال تو هم زشت بود ؟ هيون بدون اينکه حرفي بزنه گوشي رو وسط ميز گذاشت . سرهاي پسرها هم زمان به هم به سمت گوشي خم شد .

جونگ مين در حالي که نا اميد شده بود گفت: اي لعنت به اين شانس . شما اين سايت رو دستکاري کرده بودين تا منو خراب کنين .

سوگند نگاهي به صفحه گوشي انداخت و گفت: خيلي قشنگ است .

بعد هم گوشي رو به هيونگ پس داد . خيلي به خودم فشار اورده بودم تا به گوشي نگاه نکنم . براي همين هم خودم رو با بشقاب غذا سرگرم کردم . سرم رو بالا اوردم به چهره هيون نگاه کردم . با اينکه شانس بدي نداشت و عکسي که به اون افتاده بود عکس يه دختر زيبا بود باز هم اخم هاش توي هم بود .

رو به هيونگ کردم و گفتم : دوباره کي چوکو رو مياري؟

هيونگ گفت: دوست داري بازم بياد؟

گفتم : خيلي با نمک است .

هيونگ گفت: مي گم کيم بوم بياردش .

يونگ سنگ گفت: چي کار مي کردين . صداي خنده هاتون تا توي سالن هم مي اومد .

هيونگ نگاهي به من انداخت وچشمکي زد و گفت : روانشناسي .

با اين حرف بلند خنديدم . هيون بشقاب غذا رو به سمت جلو هل داد و از سر ميز بلند شد . سوگند نگاهي به هيون انداخت و گفت: اين چش شد .

سارا در حالي که به من نگاه مي کرد گفت: فکر کنم يه نفر راه انتقام گرفتن رو ياد گرفته .

به سارا نگاه کردم که لبخند شيطاني روي لب هاش بود . تا به حال از اين جنبه بهش نگاه نکرده بودم . پس هيون از اين کار هاي من بدش مي اومد . اين نقطه ضعف اون بود . حالا که اين موضوع رو فهميدم نوبت من که ضربه بزنم . لبخندي زدم و مشغول خوردن غذا شدم . در حالي که توي ذهنم راهاي مختلف رو بررسي مي کردم . 

جونگ مين صدايي در اورد که بيشتر شبيه غرش بود .

گفتم : مگر اين يار جونگ مين چه شکلي بود ؟

سارا گفت : خودت ببين .

بعد عکسي رو که روي صفحه لب تاپ سيو کرده بود به من نشان داد . عکس يه پيرزن افريايي بي دندان بود . از شدت خنده اشک از چشمم سرازير شد . بعد از اينکه کمي اروم شدم به سارا گفتم : خوب حالا يارتو چه شکلي است؟

با ديدن عکس بعدي دهانم باز موند .

گفتم : بدجنس اين خود اپولو است .

سارا ابروهاش رو بالا انداخت و گفت: پس چي فکر کردي.

جونهگ مين هنوز با اخم ايستاده بود و به ان صحنه نگاه مي کرد . من که حسابي کنجکاو شده بودم شانسم رو امتحان کنم . اسم رو نوشتم و منتظر شدم اما دقيقا زماني که ميخواست عکس رو نشان بده يک نفر ازپشت سر من لب تاپ رو بست و اون رو برداشت .

برگشتم تا ببين چه کسي اين کار رو کرده . هيون در حالي که لب تاپ رو زير بغل زده بود گفت: من گرسنه ام تا کي مي خواين با اين بازي کنين .

جونگ مين گفت: اه . لعنت . مي خواستم ببينم چه شکلي بود .

هيون نگاهي به جونگ مين انداخت با لب تاپ رفت . از عصبانيت خون به صورتم هجوم اورد . هيونگ به محض اينکه مطمئن شد هيون از منطقه ما دور شده گوشيش رو از توي جيبش بيرون اورد و گفت : بيا ببينيم شانس تو چه شکلي است .

خودش وارد سايت شد و اسم من رو وارد کرد و گزينه انتخابي رو زد . سر همه به سمت گوشي هيونگ خم شده بود .

هيونگ دستش رو روي صفحه گوشي گذاشت و گفت: فکر ميکني چه شکلي باشه ؟

گفتم : اين فقط يه بازي است .

هيونگ گفت : پس اول من مي بينم .

بعد هم دستش رو از روي صفحه گوشي برداشت و به صفحه نگاه کرد . از چهره اش نمي شد حدس زد که چي ديده . پسر ها به سمت هيونگ رفتن و به صفحه گوشي نگاه کردن . يونگ سنگ با ديدن صفحه گوشي رو به جونگ مين کرد و گفت : دلم برات مي سوزه جونگ مين بين ما فقط تو بد شانسي .

بعد هم خنديد . با اين حرف يونگ سنگ خيالم راحت شد حداقل اين بود که سوژه بعدي جونگ مين من نبودم .

کيو گفت: خيلي خوش تيپه .

سوگند گفت: بزار من هم داماد اينده خانواده امون رو ببينم .

بعد هم گوشي رو از دست هيون گرفت و با نگاه کرده به صفحه گوشي گفت: سارا فکر کنم سحر ازتو خيلي زرنگ تر باشه .

بعد در حالي که به من نگاه مي کرد اروم گفت: برادرش براي من . من جاري خوبي ميشم . ديگه طاقت نياوردم . گوشي رو از دست سوگند قاپيدم و به عکس نگاه کردم .

خوب همه اون حرفهايي که در باره اون عکس گفته بودن درست بود . تو ي عکس يه پسر با چهره ايتاليايي اصيل بود .

سارا به عکس نگاه کرد و گفت: کوفتت بشه . بعد مي گه من لوک خوش شانسم . خودش دسته همه رو از پتش بسته .

گفتم : حالا تو چرا مثل جو دالتون ايستادي و غر ميزني . اين فقط يه بازي است همين .

گوشي رو به هيونگ پس دادم و به سمت ميز غذا رفتم . بقيه هم دنبال من اومدن . هيون پشت ميز نشسته بود و لب تاپ رو کنار دستش گذاشته بود و منتظر بقيه بود . صندلي رو کنار کشيدم و نشستم .

پسر ها هم با سر و صدا سر جاشون نشستن . هنوز مشغول بحث کردن دربراه اون عکس ها بودن . هيونگ به سمت هيون برگشت و گفت: ما همه امتحان کرديم به جز تو .

هيون مشغول خوردن شد و گفت : حالا که همه امتحان کردن بدم نمياد من هم امتحان کنم . بعد هم گوشي رو از هيونگ گرفت .

نگاهي هب صفحه گوشي انداخت و گفت: اين کيه؟

هيونگ سرک کشيد و با ديدن عکس گفت: اين عکس شانس سحر است . خوش تيپ است . مگه نه .

هيون جوابي به هيونگ نداد در عوض انچنان گوشي رو توي دستش فشار داد که صداي تق تق از گوشي بلند شد . هيون اسمش رو يادداشت کرد و به صفحه گوشي نگاه کرد .

جونگ مين که از شدت کنجکاوي بلند شده بود ايستاده بود گفت: چيه؟ مال تو هم زشت بود ؟ هيون بدون اينکه حرفي بزنه گوشي رو وسط ميز گذاشت . سرهاي پسرها هم زمان به هم به سمت گوشي خم شد .

جونگ مين در حالي که نا اميد شده بود گفت: اي لعنت به اين شانس . شما اين سايت رو دستکاري کرده بودين تا منو خراب کنين .

سوگند نگاهي به صفحه گوشي انداخت و گفت: خيلي قشنگ است .

بعد هم گوشي رو به هيونگ پس داد . خيلي به خودم فشار اورده بودم تا به گوشي نگاه نکنم . براي همين هم خودم رو با بشقاب غذا سرگرم کردم . سرم رو بالا اوردم به چهره هيون نگاه کردم . با اينکه شانس بدي نداشت و عکسي که به اون افتاده بود عکس يه دختر زيبا بود باز هم اخم هاش توي هم بود .

رو به هيونگ کردم و گفتم : دوباره کي چوکو رو مياري؟

هيونگ گفت: دوست داري بازم بياد؟

گفتم : خيلي با نمک است .

هيونگ گفت: مي گم کيم بوم بياردش .

يونگ سنگ گفت: چي کار مي کردين . صداي خنده هاتون تا توي سالن هم مي اومد .

هيونگ نگاهي به من انداخت وچشمکي زد و گفت : روانشناسي .

با اين حرف بلند خنديدم . هيون بشقاب غذا رو به سمت جلو هل داد و از سر ميز بلند شد . سوگند نگاهي به هيون انداخت و گفت: اين چش شد .

سارا در حالي که به من نگاه مي کرد گفت: فکر کنم يه نفر راه انتقام گرفتن رو ياد گرفته .

به سارا نگاه کردم که لبخند شيطاني روي لب هاش بود . تا به حال از اين جنبه بهش نگاه نکرده بودم . پس هيون از اين کار هاي من بدش مي اومد . اين نقطه ضعف اون بود . حالا که اين موضوع رو فهميدم نوبت من که ضربه بزنم . لبخندي زدم و مشغول خوردن غذا شدم . در حالي که توي ذهنم راهاي مختلف رو بررسي مي کردم . 

ناخود اگاه به فکر انتقام افتاده بودم من ادمي نبودم که بخواهم از کسي انتقام بگيرم . اما با ياداوري رفتار هيون توي اين چند روز و عذاب هاي که کشيده بودم ذره اي عذاب وجدان باقي نموند و تمام ذهن من رو فرياد انتقام پر کرد .

هميشه عشق دو رو داره و الان براي من روي ديگه سکه برگشته بود . با اين فکر تمام غذاي توي بشقاب رو خوردم . حتي براي بار دوم بشقاب غذا رو پر کردم و با سارا يکي شدم و سر به سر جونگ مين گذاشتم .

اما سوگند کاملا ساکت بود و رفتار من رو زير نظر گرفته بود .

انقدر غذا خورده بودم که جا نفس کشيدن نداشتم . سارا نگاهي به من انداخت و گفت: کاه مال تو نبود کاهدان که مال خودت بود . يه کمي هم جاي نفس مي ذاشتي .

گفتم : مجبورم نکن حرف بزنم . مي ترسم دهانم رو باز کنم هرچي خوردم بريزه بيرون.

سارا گفت : حالا نوبت تو است که شب تا صبح راه بري .

سوگند که تا اون موقع ساکت بود گفت : من يه راه ديگه بلدم . تا 5 دقيقه ديگه توي سالن باشين.

بعد هم با سرعت از اتاق بيرون رفت .

سارا نگاهي به من انداخت و گفت: اين چي گفت؟

شونه هام رو بالا انداختم .

سارا گفت : من هم اين همه غذا خورده بودم الان نميتونستم نفس بکشم چه برسه به اين که بخواهم فکر کنم سوگند چه نقشه اي داره .

سرم رو تکون دادم و دستم رو روي شکمم گذاشتم و ناله اي کردم .

سارا خنديد و گفت : هرکسي خربزه مي خوره پاي لرزش هم مي شينه.

با اينکه سوگند گفته بود 5 دقيقه با زور سارا 10 دقيقه بعدتوي سالن بودم .

همه توي سالن جمع بودن . سوگند همه رو دور ميز نشونده بود .

به ميز نگاه کردم که با يه ظرف برگ فلفل قرمز و يه شيشه خالي تزئين شده بود . پس نقشه سوگند اين بود بازي حقيقت . به سوگند نگاه کردم که با يه لبخند معصومانه به ما نگاه مي کرد. سارا از ماجرا خبر نداشت . من هم به اين فکر مي کردم که سوگند چرا همچين نقشه رو عملي کرده .

سارا گفت : ميشه بگي اين گردهمايي براي چيه؟

سوگند گفت: بازي.

سارا باتعجب گفت: بازي؟

گفتم : اره chi cha game .

سارا گفت:چي چي؟

گفتم : باز ي حقيقت .

يونگ سنگ گفت: مثل اينکه کره ايي هم بلدين.

سارا مي خواست جواب يونگ سنگ رو بده که سوگند پيش دستي کرد و گفت:نه . ما کره اي بلد نيستيم . فقط اين روتوي يه فيلم ديدم .

هيون در حالي که به ظرف فلفل نگاه مي کرد گفت : فکر کنم بدونم کدوم فيلم .

سارا با تعجب به سوگند نگاه ميکرد .

کنار گوش من گفت: چرا سوگند دروغ گفت؟

گفتم : اينجوري بهتر است . در واقع دروغ هم نگفت . ما چندان کره ايي هم بلد نيستيم .

سوگند گفت: مي خواين همونجا بمونين ؟

گفتم : تنبيه چي هست؟

سوگند به ظرف فلفل اشاره کرد.

سارا گفت: ميشه يه نفر هم به من بگه اين بازي چطوري انجام ميشه؟

سوگند نحوه بازي رو براي سارا توضيح داد .

سارا بعد از شنيدن توضيحات گفت : بايد جالب باشه . ميشه خيلي از چيز ها رو فهميد . سوگند گفت : بهتر است مراقب باشي چون اين يک طرفه نيست .

سارا گفت: در هر صورت به لطف بعضي ها الان همه چيز رو در مورد ما مي دونن .

بعد هم رفت و کنار سوگند نشست . من هنوز اونجا ايستاده بودم .

سوگند به من نگاه کرد و گفت: تو بازي نمي کني؟

حرفي نزدم ولي راهي هم نداشتم .براي همين رفتم و کنار انها نشستم .

کيو شيشه رو تاب داد و شيشه خالي بعد از چند دور تاب خوردن روبروي سارا ايستاد .

سارا نگاهي به شيشه انداخت و گفت:عجب . مثل اينکه اين شيشه هم با من لج است .

بعد رو به کيو کرد و گفت: سوالت رو بپرس .

کيو گفت: اولين باري که ما رو ديدين منظورم همون موقعه اي که به حساب جونگ مين رسيدي . واقعا ما رو نميشناختين ؟

سارا گفت: تا الان صد بار به اين سوال جواب دادم اين هم بار صد و يک . نه . ما هيچ نظري نداشتيم که شما مي تونين چه کس هايي باشين .

کيو گفت: باشه . نوبت تو است.

سارا گفت: اين فکر بليط بخت ازمايي fan meething مال کدوم يکي از شما است؟

کيو ساکت موند و جواب نداد . و بعد از چند دقيقه سکوت يه فلفل قرمز برداشت و توي دهانش گذاشت . صورت کيو از تندي فلفل قرمز شده بود . بلافاصله بطري اب کنار دستش رو برداشت و سر کشيد .

سوگند گفت: نه اب نخور تندي فلفل بيشتر ميشه .

بعد هم از سر جاش بلند شد و به سمت اشپزخونه رفت و بعد از چند دقيقه با چند تا سيب و يه چاقو برگشت و اون ها روي ميز گذاشت و گفت: مثل اينکه امشب قرار است اين ظرف فلفل خالي بشه .بنابراين به جاي اب اين سيب ها رو بخورين .

سارا در حالي که با لبخند به سوگند نگاه مي کرد گفت: حق داري چون من سوالي رو که بايد بپرسم پيدا کردم .

سوگند يه سيب رو نصف کرد و دست کيو داد . کيو هم بي درنگ سيب رو از دست سوگند گرفت و گاز زد .

سارا بطري رو تاب داد بطري روبروي يونگ سنگ ايستاد .

يونگ سنگ نگاهي به بطري انداخت و گفت : حالا نوبت من است .

سارا در حالي که لبخند مي زد گفت: همون سوال قبلي .

يونگ سنگ هم بدون معطلي يه فلفل خورد .با اينکه به خاطر تندي فلفل اشک توي چشم هاش جمع شده بود رو به سارا کرد و گفت:جريان اين زنگ تلفن ها چيه؟

سارا دست از خنديدن برداشت .گفت : شما که از همه چيز خبر دارين .

يونگ سنگ در حالي که به سيب توي دستش گاز مي زد گفت: دوست دارم خودت تعريف کني .

سارا در حالي که به يونگ سنگ نگاه مي کرد يه فلفل برداشت و توي دهانش گذاشت . اما به محض اينکه فلفل رو گاز زد شروع کرد به سرفه کردن و اشک از چشم ها ش سرازير شد . يونگ سنگ در حالي که مي خنديد گفت: مثل اينکه ما هم سوالمون رو پيدا کرديم .

سارا در حالي که از شدت تندي فلفل سرفه مي کرد به يونگ سنگ نگاه کرد . يونگ سنگ دست از خندين برداشت و درعوض يه سيب رو نصف کرد و به سارا داد .

جونگ مين در حالي که به اين صحنه نگاه مي کرد گفت : نميخواي بطري رو تاب بدي ؟ تا کي بايد منتظر بمونيم .

يونگ سنگ در حالي که هنوز به سارا نگاه مي کرد که در حال سرفه کردن بود . بطري رو تاب داد . بطري روبروي سوگند ايستاد .

سوگند گفت: بالاخره نوبت من شد . بپرس .

يونگ سنگ گفت: تو يکي از طرفدارهاي ما هستي . مگه نه.

سوگند سرش رو تکون داد .

يونگ سنگ گفت:خوب توي گروه ما از چه کسي بيشتر خوشت مياد؟

سوگند گفت : من صداي همه شما رو دوست دارم ولي بين همه شما از هيون بيشتر از بقيه خوشم مياد . بعد هم سرش رو پايين انداخت .

هيون که تا اون لحظه بي خيال به بطري نگاه مي کرد با اين حرف سوگند به سمت اون نگاه کرد .

برخلاف هيون بقيه به من نگاه مي کردن .

با تعجب گفتم : چرا به من نگاه مي کنين ؟ مگه من اين حرف رو زدم ؟

کيو حرفي نزد . ولي دست هاش رو مشت کرده بود و به هيون نگاه مي کرد . با تعجب به کيو نگاه کردم . کيو که متوجه نگاه من شده بود خنديد و سرش رو تکون داد . من هم با لبخند جوابش رو دادم ولي تيزي و سنگيني نگاه هيون باعث شد تا به سمت اون برگردم که با اخم به من نگاه مي کرد .

سارا کاملا شوکه شده بود و در حالي که سيب توي دستش رو روي زبونش گذاشته بود به سوگند نگاه مي کرد .

سوگند گفت: حالا نوبت من است. مي دونم که اولين کسي که دوست داشتي يه دختري بودي که 3 سال از خودت بزرگتر بود . اگر زمان برگرده باز هم اون اتفاق مي افته ؟اگر دوباره اون رو ببيني باز هم بهش دل مي بندي؟

يونگ سنگ بعد از چند دقيقه سکوت گفت : احساسات چيزي نيست که بتوني کنترلش کني و يا اينکه درباره اش تصميم بگيري . فکر کنم اگر زمان برگرده باز هم اين اتفاق مي افته .

سوگند گفت: حتي اگر پاي کس ديگه ايي هم در ميان باشه؟

يونگ سنگ به سوگند نگاه کرد . و بعد از چند لحظه سکوت گفت : هر بار يه سوال . بطري رو تاب بده .

سوگند حرفي نزد و بطري رو تاب داد .بطري روبروي هيون ايستاد .

هيون نگاهي به بطري انداخت و گفت: خوب سوالت چيه؟

سوگند گفت : يک بار گفتي اگر از دختري خوشت بياد مليت و زبان برات اهميت نداره . هنوز هم سر حرفت هستي ؟

به هيون نگاه کردم . هيون هنوز به بطري نگاه مي کرد .

سوگند گفت: پس يه حرف تبليغاتي بود .

هيون سرش رو بلند کرد و گفت: نه . من هنوز هم سر حرفم هستم . زبان يا مليت براي من مهم نيست . خود اون شخص برام مهم است .

جمله اخر رو در حالي که به من نگاه مي کرد گفت . با تعجب به هيون نگاه کردم .

سارا گفت : اين خواهرت امشب چشه؟ چرا داره همچين سوال هايي رو مي پرسه ؟

به سارا نگاه کردم و گفتم : من هم مثل تو .

هيون گفت: خوب حالا نوبت من است .تو واقعا از من خوشت مياد يا شوخي کردي؟

سوگند در حالي که لبخند مي زد به هيون نگاه کرد و گفت: من هيچ وقتدر اين مورد شوخي نمي کنم .

سارا گفت : دختره بي حيا . چه راحت هم داره اين حرف رو ميزنه . سرت رو بنداز پايين.

به سوگند نگاه کردم . اين دختر امشب يه چيزيش شده بود . سوگندي که من مي شناختم اهل اين حرف ها نبود . هيون نگاهش رو از سوگند گرفت و بطري رو تاب داد . بطري چند تا تاب خورد و روبروي من ايستاد .

اما من اصلا متوجه نشدم تمام حواسم به سوگند بود . سارا اروم چند تا ضربه به من زد و به بطري اشاره کرد .به بطري خيره شدم . لعنت به اين شانس . هيون به من نگاه مي کرد . سرم رو بالا ارودم و مستقيم به چشم هاي هيون نگاه کردم .

هيون هم نگاه من رو با همون قدرت به سمت من برگردوند . گفت: مثل اينکه اين بار نوبت تو است .

با همون نگاه جدي گفتم : سوالت رو بپرس.

هيون بدون اينکه منتظر جواب من باشه گفت: تا حالا کسي رو دوست داشتي ؟

گفتم : من خيلي ها رو دوست دارم الان دو نفرشون هم کنار من هستن .

هيون گفت:منظورم يه پسر است تا الان از کسي خوشت اومده ؟ کسي که بخواهي کنارش بموني؟

از سوال يکه پرسيده بود جا خوردم . چرا بايد همچين سوالي رو از من مي پرسيد. به هيون نگاه کردم . احساس کردم از چيزي نگران است ولي نمي تونستم بفهمم از چي . مي تونستم جواب اون سوال رو بدم و يا اينکه دروغ يگم ولي ترجيح دادم سکوت کنم براي همين يه فلفل برداشتم و توي دهانم گذاشتم .

اشک از چشم هام سرازير شد . سوگند گفت : چرا فلفل خوردي . همه مي دونن جواب سوال چيه .

حرفي نزدم . با اينکه به خاطر تندي فلفل زبانم تقريبا بي حس شده بود و اشک از چشمم سرازير شده بود رو به هيون کردم و گفتم : داستان برنده شدن ما و اين برنامه دروغ است . مگه نه.

هيون به من نگاه کرد . با خودم گفتم حتما جواب سوالم رو ميده . اما بدون اينکه حرفي بزنه يه فلفل برداشت و خورد . بطري رو چرخوندم . بطري روبروي هيونگ ايستاد . رو به هيونگ کردم و گفتم : فلفل يا جواب؟ هيونگ هم بدون اينکه حرفي بزنه فلفل رو برداشت . از حرکت هيونگ و ادايي که بعد از خوردن فلفل در اورد خندم گرفت .

هيونگ بعد از اينکه يه سيب کامل رو خورد گفت:حالا نوبت من است . الان که همه ما رو ميشناسي طرفدار کدوم يکي از ما هستي؟

گفتم : حتما بايد جواب بدم .

هيونگ گفت: نه مي توني فلفل بخوري .

گفتم : اصلا نيازي نيست . من جوابت رو مي دم .

همه به من نگاه کردن ولي جهت نگاه من به سمت کيو بود که اصلا حواسش به ما نبود و گفتم: من طرفدار کيو هستم .

کيو که فکر کرد من دارم صداش مي زنم به سمت من برگشت و به من نگاه کرد . همونطور که به کيو نگاه مي کردم گفتم : من طرفدار کيو هستم .

کيو با تعجب به من نگاه کرد . سوگند نمي دونست چي بايد بگه . سارا سيب رو کنار گذاشت و گفت: شما دو تا خواهر امشب زده به سرتون .

هيونگ گفت : چرا کيو؟

گفتم :خوب فکر مي کنم شخصيت هر دوي ما شبيه هم است . براي همين هم فکر کنم حرف هم ديگر رو بهتر بفهميم . غير از اون يه چيزي توي صداش هست که من رو جذب مي کنه .

به کيو نگاه کردم که با چشم هاي گرد به من نگاه مي کرد . در حالي که به کيو نگاه مي کردم گفتم :ناراحت شدي که من اين حرف رو زدم ؟

کيو نميدونست چه جوابي بده . توقع نداشت توي همچين موقعيتي قرار بگيره . اگر من هم جاي اون بودم همين حس رو داشتم و حتما شوکه مي شدم ولي کيو خيلي زود به خودش اومد و در حالي که لبخند مي زد به من نگاه کرد و گفت:من واقعا خوش حال شدم که تو طرفدار من هستي .

گفتم : پس يه ميشه يه چيزي ازت بخواهم .

کيوگفت: حتما .

گفتم : ميشه با هم دوست باشيم ؟

کيو گفت: مگه تا الان با هم دوست نبوديم ؟

خنديدم و به کيو نگاه کردم .

هيونگ گفت:پس من چي؟

به هيونگ نگاه کردم که شيطنت از چشم هاش مي باريد . گفتم : خوب تو چي؟

گفت : با من هم دوست هستي ؟

خنديدم و گفتم : قبل از همه تو با ما دوست بودي. ولي خبر نداشتي . هميشه تو به ما کمک کردي . مگه اين کاري نيست که يه دوست انجام مي ده .

هيونگ که از اين حرف کلي ذوق کرده بود گفت: چرا .

گفتم : خوب پس تو يه دوست خوب هستي .

هر سه تا خنديدم . به سارا نگاه کردم که زير لب غر مي زد . سوگند هم ساکت نشسته بود و حرفي نمي زد . هيونگ بطري رو تاب داد و بطري چرخيد و روبروي سارا ايستاد .

سارا در حالي که خسته شده بود گفت: اين بطري اگر يه بار ديگه جلوي من به ايسته خوردش مي کنم .

بعد هم به هيونگ نگاه کرد و گفت: بپرس سوالت رو .

هيونگ گفت: همون سوال سحر .

سارا گفت: تو هم گير دادي .

هيونگ گفت: نه . فقط دلم نميخواد يه بار ديگه فلفل بخوري.

سارا گفت : جواب من يونگ سنگ است .

حالا نوبت يونگ سنگ بود که شوکه بشه . يونگ سنگ گفت : چرا من؟

سارا گفت : به همون دلايلي که سحر گفت.

به هيون نگاه کردم . که با عصبانيت به من خيره شده بود . ولي ديدن چهره جونگ مين که با اون همه عصبانيت به سارا نگاه مي کرد جالب تر بود .

هيونگ گفت: پس با اين حساب هيچکدوم از شما طرفدار من نيست .

سارا در حالي که به هيونگ نگاه ميکرد گفت: چيه دلت مي خواد من هم همون حرف هاي سحر رو بزنم ؟

هيونگ در حالي که مي خنديد گفت : بدم نمياد دوباره اون حرف ها رو بشنوم .

سارا در حالي که مي خنديد گفت : خب من از اين حرف ها بلد نيستم . ولي با سحر کاملا موافقم .

ناگهان گفت: صبر کن ببينم . اين يعني اينکه نمي تونم اون سوال محبوبم رو از تو بپرسم . هيونگ به سارا نگاه کرد .

سارا گفت: اين يه بار رو عيب نداره . بگو ببينم اگر روزي يه رازي رو بدوني که به ضرر ما باشه و ما از فهميدنش ناراحت ميشيم . بين گروه و ما کدوم رو انتخاب مي کني .

هيونگ گفت: مثلا سوالت رو عوض کردي؟

سارا گفت: اين اسون ترين سوال بود . وگرنه همون سوال قبلي سر جاش است .

هيونگ گفت: اين همون سوال است فقط يه خورده عوضش کردي .

سارا گفت : باشه . قبول . بگو ببينم کي دوباره چوکو رو مياري ؟

هيونگ نگاهي به سارا کرد . سارا با سر به من اشاره کرد و گفت: به نظر مياد يه نفر دلش براش تنگ شده .

هيونگ خنديد و گفت: خيلي زود .

بعد هم بطري رو تاب داد . بطري دوباره روبروي هيون ايستاد .

سارا خنديد و گفت: مي بينم اين بطري عدالت رو هم رعايت مي کنه .

هيون به بطري نگاه کرد .

هيونگ گفت: هيون الان کسي اينجا هست که بخواي چيزي بهش بگي ؟

هيون با نگاه عجيبي به هيونگ نگاه کرد . هيونگ کمي خودش رو جمع جور کرد و صاف تر روي صندلي نشست . هيون در حالي که به سمت من نگاه مي کرد گفت : اره . هست .

بعد هم رو به هيونگ کرد و گفت: تو چرا هميشه طرف اينها رو ميگري؟

هيونگ با تعجب گفت: کي؟ من؟ !

هيون گفت: اره . تو . چرا هميشه طرفدار اونها هستي؟

هيونگ گفت: من که هميشه طرف شما بودم . خودت هم ميدوني . اگر طرف اونها بودم تا الان همه چيز رو ....

ولي بعد ساکت شد و به هيون نگاه کرد . هيون بدون اينکه حرفي بزنه بطري رو تاب . بطري روبروي کيو ايستاد . هيون بدون اينکه صبر کنه گفت: تو پيشنهاد دوستي سحر رو قبول مي کني ؟

با شنيدن اسمم از دهان هيون احساس کردم ضربان قلبم تند شد . اروم دستم رو روي قفسه سينه ام گذاشتم.

کيو گفت: اره . حتما هم قبول مي کنم .

هيون گفت : پس بايد بگيم تو از سحر خوشت مياد .

کيو به هيون نگاه کرد .

رو به هيون کردم و گفتم : مي خواي به چه نتيجه اي برسي؟ اين من بودم که اين پيشنهاد رو به کيو دادم .

هيون گفت: من از تو چيزي نپرسيدم .

گفتم : ولي اسم من رو اوردي .

کيو بين من و هيون گير افتاده بود . تمام لذت و هيجاني که چند لحظه قبل به خاطر شنيدن اسمم از دهان هيون داشتم از بين رفت . من و هيون با خشم به هم نگاه مي کرديم .

دليل اين همه عصبانيت رو نمي فهميدم . کيو سعي کرد هر دوي ما رو اروم کنه براي همين گفت : هي بچه ها . اروم باشين . اين فقط يه بازيه . تمومش کنين .

رو به کيو کردم و گفتم : اگر تو اينجوري مي خواهي باشه . من هم قبول مي کنم . بازي تمام است .

بعد هم ازسر جام بلند شدم و به سمت اتاق برگشتم ولي با صداي بلندي که از پشت سرم شنيدم دوباره به سمت ميز برگشتم . هيون از سر جاش بلند شده بود و صندلي که روش نشسته بود پشت سرش روي زمين افتاده بود .دست هاش رو وري ميز گذاشته بود و با عصبايت به من نگاه ميکرد .

اما بدون اينکه حرفي بزنه از سالن بيرون رفت . کيو از سر جاش بلند شد تا دنبال هيون بره ولي جونگ مين جلوش رو گرفت و خودش دنبال هيون رفت . من هم به اتاق برگشتم . احساس پيروزي ميکردم .

يه جورهايي از اينکه هيون رو عصباني کرده بودم لذت مي بردم . هرچند نميدونستم دليل اين همه عصبانيت چي مي تونه باشه . الان که بعد از گذشت زمان به اين موضوع فکر مي کنم مي بينم رفتار من واقعا بچه گانه بود .

شايد اگر اون شب اون رفتار رو نکرده بودم زمان بيشتري براي با هم بودن داشتم . اما توي اون لحظه تنها حسي که داشتم پيروزي و لذت انتقام گرفتن و عصباني کردن هيون بود . چند دقيقه بعد سارا و سوگند به اتاق برگشتن .

سارا به من نگاه کرد که با لبخندي پيروزمندانه روي تخت دراز کشيده بودم .

گفت: خيلي خرسندي الان؟ اون نمايش پايين چي بود؟

گفتم : يه باز پرداخت ساده .

سوگند گفت: چي؟ باز پرداخت چي؟

رو به سارا کردم و گفتم : يادت هست روز اولي که به اينجا اومديم چه اتفاقي توي اين اتاق افتاد .

سارا به من نگاه کرد و گفت: خيلي ترسناک شدي . تا حالا اين شخصيتت رو کجا قايم کرده بودي؟

خنديدم و چشم هامو بستم .

نميه شب از خواب بيدار شدم . عرق سردي روي پيشانيم نيشسته بود . يادم نمي اومد چه خوابي ديدم . ولي هرچي که بود خواب خوبي نبود . بلند شدم و سر جام نشستم . چند ساعتي بود که اون حس پيروزي به عذاب وجدان تبديل شده بود .

نمي دونستم ساعت چند بود . احساس خفگي مي کردم . دهانم خشک شده بود . هيچ بطري ابي هم توي اتاق نبود . از اتاق بيرون اومدم و به سمت اشپزخونه رفتم . مثل عادت خونه به سمت شير اب رفتم و دستم رو زير شير اب گرفتم .

کسي پشت سرم گفت: اون اب رو نخور . بيا اين بطري اب رو بگير .

حسابي ترسيدم . کم مونده بود جيغ بزنم . به سمت صدا برگشتم . کيو با يه بطري اب ايستاده بود . وقتي من رو ديد گفت: ترسيدي؟

گفتم : نه .

گفت : پس چرا رنگت پريده؟

گفتم : چيزي نيست .

بطري اب رو از دست کيو گرفتم و يک سره سر کشيدم .

کيو گفت: مثل اينکه خيلي تشنه بودي.

گفتم : توي اتاق بطري اب نداشتيم .

کيو حرفي نزد و به من نگاه کرد . با حالتي گناهکار به کيو نگاه کردم و گفتم : خيلي سر و صدا کردم که بيدارشدي؟

کيو گفت نه .زياد . من خوابم سبک است .

سرم رو پايين انداختم و گفتم : معذرت مي خواهم . از فردا حتما با خودمون بطري اب هم

برمي داريم .

کيو خنديد و گفت: اره فکر خوبي است . چطور است الان هم يه دو تا بطري اب ديگه برداري . چون واقعا خسته ام و مي خوام بخوابم . ممکنه يه نفر ديگه هم تشنه باشه .

همونطور که سرم پايين بود بطري اب رو از کيو گرفتم .

کيو به من نگاه کرد و گفت: حالا اينقدر خجالت کشيدي و ناراحت شدي .

بعد هم خديد و گفت: شوخي کردم . خواب نبودم . من هم تشنه ام بود . براي همين اومدم اشپزخونه .

سرم رو بالا اوردم و به کيو نگاه کردم و گفتم : پس داشتي من رو اذيت مي کردي؟

کيو گفت: اوه. يهو چي شد؟ تا الان که خجالت مي کشيدي.

گفتم : واقعا که . تو هم از جونگ مين ياد گرفتي .

کيو بلند خنديد . من هم خنديدم . ولي وقتي چشمم به در اشپزخونه افتاد دست از خنديدن برداشتم . هيون کنار در ايستاده بود و به ما دو تا نگاه ميکرد .

کيو وقتي عکس العمل من رو ديد به پشت سرش نگاه کرد و با تعجب به هيون نگاه کرد و گفت: تو هم بيداري؟

هيون گفت: مگه با اين همه سر و صدا ميشه خوابيد. اگر مي خواهين حرف بزنين و قرار هاي نصف شب بزارن بهتر است توي حياط اين کار رو انجام بدين .

کيو به هيون نگاه کرد . هيون به سمت سالن رفت .

ناخود اگاه پشت سر هيون راه افتادم و گفتم : ما قرار نداشتيم . من فقط اومدم بطري اب بردارم. نمي دونستم کيو هم اونجاست .

هيون حرفي نزد و به مسيرش ادامه داد . بلند داد زدم : من راست گفتم .

هيون همنطور که به مسيرش ادامه مي داد گفت: مي خواهي همه رو بيدار کني؟

گفتم : به جهنم . اصلا چرا بايد براي تو توضيح بدم .

بعد هم به سمت اتاق برگشتم . بطري هاي اب رو روي ميز گذاشتم و سعي کردم بخوابم .

صبح با خستگي از تخت بيرون اومدم تمام شب رو نخوابيده بودم . سوگند به من نگاه کرد و گفت: مثل اينکه ديشب نخوابيدي.

گفتم : چيزي نپرس .

دست و صورتم رو شستم و همراه بقيه به سالن رفتم . از چهره ام خستگي مي باريد . وقتي به بقيه نگاه کردم اون ها هم بهتر از من نبودن جونگ مين خميازه مي کشيد . ولي تمام توجه من به هيون بود که روبروي من نشسته بود . با ياد اوري حرفي که ديشب زده بود دوباره عصباني شدم .

اما اين بار عصبانيت من زياد طول نکشيد چون خبري که اقاي کيم اورد از اون هم بدتر بود . اون ترتيب يه جلسه عکاسي رو با گروه داده بود . اعتراض هاي سارا به جايي نرسيد . اقاي کيم پسر ها رو با خودش برد و به ما هم گفت که تا 1 ساعت ديگه توي استديو عکاسي باشيم . سر يک ساعت ماشين جلوي درب ساختمون منتظر ما بود و ما به ناچار مثل يک لشکر شکست خورده سوار ماشين شديم .

سارا هنوز عصباني بود . من عصباني نبودم ولي از اين برنامه هم خوشحال نبودم ولي برخلاف ما دوتا سوگند دل توي دلش نبود .

اقاي کيم برنامه ريزي دقيقي انجام داده بود . وقتي به استديو رسيديم اقاي کيم ما رو دست سه تا خانم سپرد و خودش رفت . اون ها هم مار و از هم جدا کردن و هر کدوم از ما رو به يه اتاق جداگانه بردن . سارا نميخواست بره من هم دوست نداشتم از هم جدا شيم . ولي راه ديگه اي نبود .

سارا با دلخوري دنبال اون خانم رفت سوگند که اصلا نيازي به اصرار و خواهش نداشت خودش جلوتر از بقيه راه افتاده بود .

همراه خانومي که با من بود راه افتادم . اون من رو به يه اتاق برد و يه لباس به من داد که بپوشم . يه پيراهن دخترونه کرمي بود با گلهاي ريز شکلاتي که تا بالاي زانو مي رسيد و از زير دامنش هم يه طور شکلاتي بيرون زده بود . لباس رو کنار گذاشتم .

اما اون خانوم هنوز اونجا ايستاده بود و به من نگاه مي کرد .

گفتم : من اين رو نميپوشم . اما اون لباس رو جلوي من نگه داشته بود . 

اون خانم هنوز اونجا ايستاده بود و به من نگاه مي کرد و سعي داشت تا از حرف هاي من سر دربياره . دستهام رو ضربدر کردم و گفتم :choltaro _andah (محال است-نه)

اون خانم با تعجب به من نگاه کرد و از اتاق بيرون رفت و چند دقيقه بعد با اقاي کيم برگشت. اقاي کيم با عجله وارد اتاق شد و گفت : مشکل چيه؟

گفتم : من اين لباس رو نميپوشم .

اقاي کيم نگاهي به لباس انداخت و گفت: مشکل اين لباس چيه؟

گفتم : خيلي کوتاه است .

اقاي کيم عاجزانه به من نگاه کرد و گفت: ازتون خواهش مي کنم شما اين کار رو با من نکنين.همين الان از اتاق دوستتون ميام . اون هم اعتراض کرد حتما نفر بعدي هم خواهرتون است .

گفتم :پس سارا کودتا کرده . خوب وقتي سه نفر يه حرف رو مي زنن حتما درست مي گن . ناگهان در اتاق باز شد و سارا مثل گردبارر وارد اتاق شد درحالي که يه لباس مشکي کوتاه دستش بود .

در حالي که لباس رو توي هوا جلوي صورت اقاي کيم تکون مي داد گفت:شما که از من توقع ندارين چنين چيزي رو بپوشم .

اقاي کيم گفت: من اصلا نميفهمم مشکل اين لباس ها کجاست .

سارا گفت: شما به اين مي گين لباس . اين فقط نيم متر پارچه است که دو طرفش رو به هم دوختن .

بعد به من نگاه کرد و گفت : به تو چي دادن ؟

به لباس روي صندلي اشاره کردم . سارا لباس من رو بالا گرفت و گفت: باز مال تو خيلي بهتر از مال من است .

گفتم : موندم لباس سوگند چي است .

سارا گفت : الان مي فهميم .

بعد هم دست من رو گرفت و همراه خودش از اتاق بيرون برد . در اتاق رو که باز کردم چشمم به سوگند افتاد که دست به سينه روي صندلي نشسته بود و به چيزي که جلوش گرفته بودن نگاه مي کرد .

به من نگاه کرد و در حالي که به سرش به لباس اشاره ميکرد گفت:به شما هم همچين چيزي دادن؟

به لباس نگاه کردم اما بهتر بود اصلا نگاه نمي کردم يه شورتک کوتاه مشکي با يه کت کوتاه بود .

سارا با عصبانيت گفت: اينها ديگه شورش رو در اوردن .

به سمت اقاي کيم برگشتم و گفتم : ما هيچوقت همچين چيزي رو نمي پوشيم .

اقاي کيم گفت: خوب ميگين من چي کار کنم الان هم از برنامه خيلي عقب هستيم .

گفتم : ولي اين مشکل ما نيست .

اقاي کيم به سمت اون دوتا خانم که گوشه اتاق ايستاده بودن برگشت و چيزي گفت .

بعد هم به سمت ما برگشت و گفت : ما الان امکانات زيادي براي شما اينجا نداريم اما همراه اين خانم برين . اميدوارم اين بتونه کمک کنه .

بعد هم از اتاق بيرون رفت . همراه اون دو تا خانم به يه اتاق ديگه رفتيم که کلي لباس سر چوب لباسي ها بود .

سوگند به لباس ها نگاه کرد و گفت: اينها مال گروه است .

سارا به لباس ها نگاه کرد و گفت : من که با همين لباس هاي خودم عکس مي گيرم .

يکي از خانم ها يه رديف لباس رو جلو کشيد و به ما نشون داد .سوگند به سمت لباس ها رفت و شروع به گشتن کرد .

سارا گفت: اينها که بدتر از قبلي ها هستن .

ناگهان سوگند گفت : خودشه . پيداش کردم .

بعد هم يه دست لباس رو از بين لباس ها بيرون کشيد . يه کاپشن چرم مشکي کوتاه بود با يه بلوز يقعه اسکي وشلوار مشکي .

سارا مثل عقاب بالاي سر سوگند رفت و گفت: اين مال من است .

سوگند لباس رو پشت سرش قايم کرد و گفت : خودم اين رو پيدا کردم .

بعد هم به سرعت از اتاق بيرون رفت .

سارا به من نگاه کرد . گفتم : فقط يه راه مونده . ما هم بين اينها بگرديم ببينيم چي پيدا ميشه .

10 دقيقه بعد رو صرف گشتن دنبال لباس کرديم . سارا بالاخره به يه بلوز سفيد دخترونه که کمربند مشکي چرم داشت رضايت داد و همراه اون هم يه شلوار لي تيره برداشت . من هم يه بلوز مشکي برداشتم که بيشتر شبيه بلوز مردونه بود .

البته اون بلوز رو از بين لباس هاي پسرها برداشتم و جفت شلوار سارا رو هم برداشتم و از اتاق بيرون رفتم . لباس رو پوشيدم و روي صندلي نشستم و چشم هام رو بستم . فکر نمي کردم کارش اينقدر طول بکشه .

پاهام خواب رفته بود و کمرم درد گرفته بود . بالاخره گريمور رضايت داد و من رو به دست نفر بعدي سپرد . نيم ساعت بعد من اماده بودم اما اصلا نميتونستم فکر کنم چه شکلي شدم . توي اتاق هيچ اينه اي نبود .

اما حس کنجکاوي اينکه سارا و سوگند چه شکلي شدن بيشتر بود . واقعا دلم مي خواست اون دوتا رو ببينم . در باز شد و يه دختر وارد اتاق شد . تقريبا شوکه شدم به سوگند نگاه کردم . اون دختر هم براي من اشنا بود و هم نبود .

سوگند ارايش دودي تيره داشت که رنگ عسلي چشم هاش رو بيشتر مشخص کرده بود و به چشم هاي اون جذابيت صد برابري داده بود . موهاي بلند و لخت مشکي رو محکم بالاي سرش بسته بود و قسمت جلوي موهاش رو به صورت کج کوتاه کرده بود .

با تعجب گفتم : باهات چي کارکردن ؟

سوگند به من نگاه کرد و گفت: دقيقا اين سوالي بود که من مي خواستم بپرسم .

بعد به اطراف نگاه کرد و گفت : پس اتاق تو هم ايينه نداره .

گفتم : نه .

سوگند دوباره به من نگاه کرد و گفت: واقعا عوض شدي . ولي اين لباس رو از کجا اوردي . خيلي برات گشاد است.

گفتم : در عوض تو کولاک کردي .

سوگند گفت: يعني اينقدر زشت شدم .

گفتم : اي همچين . حالا يه چرخ بزن ببينم .

سوگند دستهاش رو ازهم باز کرد و اروم چرخيد و گفت: خانوم مي پسندن ؟

گفتم : بد نيست ميشه تحمل کرد .

سوگند خنيد و گفت : پس يعني اميدوار باشم .

خنيديم . سوگند به من نگاه کرد و گفت : اين بلوز رو از کجا پيدا کردي ؟

گفتم : اصلا نپرس .

گفت : فکر کنم بايد يه فکري به حالش کنيم .

بعد هم دست من رو کشيد همراه خودش به اتاق لباس ها برگردوند و گفت : اينجا يه کمربند ديدم .

بعد از کمي گشتن گفت : اها پيداش کردم . بيا اينجا .

من رو به سمت خودش کشوند و کمربند پهن رو روي لباس بست و کمي عقب رفت و به من نگاه کرد و گفت: من بايد طراح مد ميشدم . خيلي قشنگ شد . ولي اين بلوز کجا بود که من نديدم .

به سمت لباس هاي اون سمت اتاق اشاره کردم و گفتم : از اونجا برداشتم .

سوگند به اون سمت اتقا نگاه کرد و گفت: اونها لباس گروه است وبعد گفت : بيا بريم تا اقاي کيم نيومده .

بعد دوباره همونطور که من رو به اون اتاق کشونده بود به سمت بيرون برد . خانمي که منتظر ما بود ما رو به سمت استديو عکاسي برد .

به محض اينکه وارد استديو شديم صداي اهنگ . نور پروژکتورها نظر من رو جلب کرد . اما بيشتر ازا اون حضور پسرها بود که زير نور پروژکتور ژست هيا مختلفي مي گرفتن .

به هيون نگاه کردم که ميخنديد . سهم من از بودن کنار هيون فقط همين خنده هايي بود که بعد ها مي تونستم توي عکس هاي گروه ببينم .

حالا بارو دارم که هيون دقيقا مي تونه بخونه توي ذهن ادم ها چي ميگذره . چون درست همون موقع که من به هيون نگاه مي کردم به سمت من نگاه کرد . ولي حرکت بعدي هيون باعث شد خنده ام بگيره . و هم نگران بشم که اون گريمور ها چه بلايي سر من اوردن .

هيون به من نگاه کرد درحالي که چشم هاش از تعجب گرد شده بود و دهانش باز بود . با نور فلاش بعدي هيون چشم هاش رو به هم زد و بدون توجه به بقيه به سمت من و سوگند اومد و روبروي ما ايستاد و به من خيره شد .

سوگند گفت: الان ديگه واقعا دلم مي خواد يه اينه داشته باشم دارم ديونه ميشم .

نمي دونستم چرا هيون اينطوري به من نگاه مي کنه . صداي جونگ مين من رو به خودم اورد .

جونگ مين در حالي که دور ما دوتا چرخ مي خورد گفت: اينجا يه معجزه شده . شايد هم من مردم و الان توي جهنم هستم .

سوگند در حالي که به جونگ مين نگاه مي کرد گفت: مگه جهنم هم فرشته داره؟

جونگ مين در حالي که مي خنديد گفت: اره فرشته مرگ .

هيونگ در حالي که به ما نگاه مي کرد گفت: شما هميشه خوب بلدين ادم رو قافلگير کنين .

به کيو نگاه کردم که اصلا حواسش اونجا نبود و گفتم : چيه ؟ چطوري شدم ؟

کيو گفت: کارش عالي بوده ولي اين بلوز رو از کجا پيدا کردي؟

هيونگ در حالي که به بلوز تن من نگاه مي کرد گفت: اره . به نظر من هم اشنا اومد .

بعد رد حالي که به هيون نگاه مي کرد گفت : اين بلوز ...

اما با ضربه هيون ساکت شد .

گفتم : اين بلوز رو توي اتاق پيدا کردم چطور؟

يونگ سنگ گفت: هيچي . راستي سارا کو؟ دوست دارم ببينم چه شکلي شده .

جونگ مين با اخم به يونگ سنگ نگاه کرد و گفت: به تو چه که اون چه شکلي شده .

يونگ سنگ خنديد و گفت: دوست دارم بدونم طرفدارم چه شکلي شده تو چرا ناراحتي

با خودم گفتم : الان است که يه جنگ درست حسابي رو ببينم .

ولي چهره جونگ مين ولرزشي که توي صورتش ديدم باعث شد به سمت نگاه اون برگردم و به پشت سرم نگاه کنم . ولي با ديدن منظره روبروم من هم دسته کمي از جونگ مين نداشتم .

اگر قرار بود براي اون جمع يک ستاره انتخاب کنن بدون شک ستاره اون جمع سارا مي شد . سارا در حالي که موهاش تيوهوا تکون مي خورد به سمت من و سوگند مي اومد اما با ديدن ما دوتا سرجاش ايستاد .

مي خواست حرفي بزنه اما فقط با دهاني که باز بسته مي شد به من و سوگند نگاه مي کرد . به سارا نگاه مي کردم دختري که روبروي من ايستاده بود براي من غريبه بود .

سارايي که من مي شناختم دختري بود که هميشه با کفش ورزشي و کوله پشتي بود . عادت داشت موهاش رو محکم مي بست و بلوز هاي مردونه گشاد مي پوشيد .

ما دختري که روبروي من بود دختري بود با موهايي که حلقه هاي درشت داشت که اطراف صورتش رو پوشونده بود . بلوز دخترونه اي به تن داشت و کفش پاشنه دار پاش بود ولي داستان به اينجا خلاصه نمي شد . سارا که من مي شناختم يه دختر ساده بود ولي دختري که روبروي من ايستاده بود اريشي تيره داشت که جذابيت چشم هاي اون رو صد برابر کرده بود چشم هايي که با تعجب به ما خيره شده بود .

سوگند به سمت سارا رفت و گفت: يه چيزي بگو که مطمئن شم خودتي وگرنه تمام استديو رو دنبال سارا مي گردم .

سارا به سوگند نگاه کرد و گفت: يه چيزي .

سوگند گفت:چي؟

سارا گفت: مگه نگفتي يه چيزي بگو . من هم گفتم .

سوگند خنديد و گفت: معلوم شد خودتي .

سارا گفت : باورم نميشه اون سوگند فسقلي کو؟ بعد هم به من نگاه کرد و گفت:شما دوتا چوب جادو پيدا کردين؟

گفتم : بايد خودت رو ببيني .

سارا گفت: مي دونستم که خيلي خراب کاري کرده . براي همين هم نذاشت خودم رو توي اينه ببينم .

سوگند گفت:پس تو هم خودت رو توي اينه نديدي؟

سارا با تعجب به سوگند نگاه کرد و گفت: مگه شما هم هنوز خودتون رو نديدين؟

سوگند گفت: نه . اين ديگه چه بازي است؟

سارا در حالي که به سوگند نگاه مي کرد گفت: ولي مثل اينکه شما دوتا از اين بازي سود بردين . فقط سر من کلاه رفت .

يونگ سنگ در حالي که با دهان باز به سارا نگاه مي کرد گفت: حداقل يه جوري بگين که ما هم بفهميم .

سارا به يونگ سنگ نگاه کرد و گفت: به به چه خوشتيپ شدي .

يونگ سنگ خنديد جونگ مين گفت: 4 تا ادم ديگه هم اينجا هستن . بقيه چي؟

سارا اصلا به جونگ مين نگاه هم نکرد چه برسه به اينکه جواب حرفش رو بده . رو به يونگ سنگ ادامه داد : اينجا اينه نيست؟

يونگ سنگ گفت: براي چي ميخواي؟

سارا گفت: دوست دارم بدونم چه شکلي شدم .

هيونگ در حالي که مي خنديد گفت: عجب تفاهمي . يونگ سنگ هم عاشق اينه است .

يونگ سنگ به هيونگ نگاه کرد ولي سارا خنديد و گفت: پس مشکل حل شد .

بعد هم دنبال سر يونگ سنگ راه افتاد . سوگند گفت: من هم مي خوام ببينم چه شکلي شدم بيا بريم سحر .

بعد هم دست من رو گرفت و دنبال يونگ سنگ راه افتاد . يونگ سنگ ما رو به اتاق گريم خودشون برد . 

برخلاف اتاق ما که حتي يه اينه دستي هم نبود اونجا پر از اينه بود . سوگند زودتر از همه وارد اتاق شد من و سارا هم وارد اتاق شديم يونگ سنگ در اتاق رو بست کنار در ايستاد و به ما نگاه کرد .

روبروي اينه ايستادم و چشم هام رو بستم و نفس عميق کشيدم و اروم چشم هام رو باز کردم . اما با ديدن چهره خودم توي اينه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم . نفسم رو حبس کردم . خودم رو نميشناختم .

تصوير توي اينه هم با تعجب به من خيره شده بود . اون براي من غريبه بود . من اون تصوير رو نميشناختم . تصوير توي اينه حرکات من رو تکرار ميکرد . با من پلک مي زد و با تعجب به من نگاه مي کرد

.به سارا نگاه کردم تا ازش بپرسم اين تصوير توي اينه کيه اما سارا بيشتر از من محو تصوير توي اينه بود . صداي خنده سوگند من رو به خودم اورد .

من و سارا هر دو به سوگند نگاه کرديم که به خودش توي اينه نگاه مي کرد . سارا گفت: شوک بزرگي بوده فکر کنم خل شده .

با صداي باز شدن در اتاق به سمت در نگاه کردم . کيو هيونگ توي اتاق سرک کشيدن .

کيو گفت: نمياين؟ دير شد.

يونگ سنگ در حالي که لبخند مي زد گفت: بزار يه کم ديگه از ديدن خودشون لذت ببرن . هيونگ گفت: يه نفر کم بود حالا شدن 4 نفر . تقصيير تو است يونگ سنگ بيماري تو به اينها هم سرايت کرد.

سارا در حالي که به هيونگ نگاه مي کرد گفت: کاش بيماري ادبش هم به بعضي ها سرايت مي کرد .

با اين حرف يونگ سنگ بلند خنديد. هيونگ گفت: اي کاش من هم يه طرفدار مثل تو داشتم . خيلي خوش شانسي يونگ سنگ .

سوگند رو به پسر ها کرد و گفت: فوق العاده شديم مگه نه؟

هيونگ گفت: اينها عادت دارن ما رو غافلگير کنن اون سري هم همينجوري بود .

سوگند با تعجب پرسيد: اون سري؟ کدوم سري؟

سارا گفت: فکر کنم بهتر است بريم . تا همين الان هم خيلي دير کرديم .

بعد هم از بين کيو هيونگ رد شد .

رو به کيو کردم و گفتم : من مسير استديو رو بلد نيستم ميشه من رو ببري؟

يونگ سنگ از در بيرون رفت و گفت: من مي رم دنبال سارا تا دوباره گم نشده .

من و کيو هم از تاق بيرون رفتيم و به استديو برگشتيم . وقتي به استديو برگشتيم چشمم به هيون افتاد که همراه جونگ مين کنار ايستاده بود و به سارا و يونگ سنگ نگاه مي کرد . به سرعت خودم رو به سارا رسوندم .

سارا به يونگ سنگ گفت : سفر قبلي تمام شد . ميشه ديگه راجبش حرف نزنيم .

يونگ سنگ گفت: ولي ما خاطرات خوبي از سفر قبلي داريم .

بدون مقدمه وسط بحث اون دو نفر پريدم و گفتم : شايد اون خاطرات از نظر شما قشنگ و سرگرم کننده باشن ولي براي ما يه عذاب است.

کيو گفت: يه عذاب؟

برگشتم به کيو که پشت سر من ايستاده بود نگاه کردم .

سارا گفت: اره يه عذاب . الان هم اون عذاب اونجا ايستاده

بعد هم به سمت جونگ مين اشاره کرد . يونگ سنگ گفت : من نميفهمم جونگ مين چرا با تو اينجوري رفتار مي کنه .

سارا گفت: از شانس بد من است .

کيو گفت: مي تونم درک کنم چرا سارا از اين سفر خاطرات بدي داره . هرچند به نظر من بد هم نيست . ولي تو چرا اين حرف رو مي زني؟

مي خواستم بگم دليل من هم کنار عذاب سارا ايستاده ولي با گفتن اين حرف همه چيز تمام مي شد و چيزي که اين همه براي مخفي کردنش تلاش کرده بودم اشکار مي شد . دنبال يه جواب مي گشتم و سنگيني نگاه کيو رو حس مي کردم .

هيون کم بود حالا کيو هم دست به کار شده بود .

سارا گفت: من جاي سحر جواب مي دهم .

به سارا نگاه کردم . اصلا به من نگاه نمي کرد .

سارا گفت: دليل سحر هم کنار جونگ مين ايستاده .

رنگم پريد .

گفتم :سارا کافيه.

کيو به هيون نگاه کرد . يونگ سنگ با تعجب گفت: هيون؟! جدا؟ چرا؟

گفتم : نمي خوام راجبش حرف بزنم . سارا تو هم تمامش کن .

سارا گفت : چرا تمامش کنم . تا کي مي خواي ساکت بموني .

کيو گفت : ماجرا چيه؟

يونگ سنگ گفت: کنجکاوم بدونم هيون چي کار کرده ؟

رو به سارا کردم و گفتم : همين رو مي خواستي .

بعد هم به يونگ سنگ نگاه کردم و گفتم : هيون هيچ کاري نکرده .

يونگ سنگ گفت: پس براي هيچ کاري تبديل به عذاب تو شده؟

گفتم : اصلا موضوع اين نيست .

کيو گفت: پس موضوع چيه؟

از عصبانيت احساس خفگي مي کردم .

روبه سارا کردم و گفتم : چرا همچين حرفي زدي.

سارا رو به کيو کرد و گفت: موضوع اين است که وقتي ليدر دوست نداره ما اينجا باشيم چرا شما اصرار دارين که ما اينجا بمونيم . توي سفر قبلي هم همينطور بود . ما براي اون مثل يه بار اضافي هستيم که مجبور است تحملش کنه . اين حس که فکر کني باعث عذاب يه ادمي خيلي وحشتناک است . اين طبيعي است که اين حس براي ما عذاب باشه .

کيو به من نگاه کرد و گفت: تو واقعا اينجوري فکر ميکني؟

نفس راحتي کشيدم و گفتم : اره . من دوست ندارم بيشتر از اين اينجا بمونم .

يونگ سنگ گفت: پس براي همين است که هروقت هيون رو ميبني اون شکلي ميشي.

با تعجب به يونگ سنگ نگاه کردم و گفتم : چه شکلي؟

کيو گفت : بماند . ولي بيچاره هيون .

بعد هم نيش خندي زد .

سارا گفت: چرا بيچاره هيون . بيچاره ما .

يونگ سنگ گفت: من مي فهمم چرا شما دوست ندارين راجب گذشته حرف بزنين . هرچند هر دوي شما اشتباه مي کنين . ولي اين چه ربطي به خواهرت داره؟

گفتم : تو متوجه نشدي؟ سوگند يکي از طرفدار هاي هيون است . اون به خاطر اين سفر خيلي خوشحال است به خصوص اينکه فرصت اين رو داره تا با گروه شما باشه . نمي خوام اذيت بشه . مي خواهم خوشحال بمونه و از اين سفر خاطرات خوبي داشته باشه .

کيو گفت : اگر نمي خواهي چيز بفهمه بهتر است دهان هيونگ رو ببندي.

بعد هم با سرش به سمت روبرو اشاره کرد . سوگند درحالي که ميخنذيد با هيونگ وارد استديو شد و کنار من ايستاد و گفت: اين کي رو نگفته بودي؟

گفتم : کدوم يکي؟ س

وگند مي خواست تعريف کنه که از هيونگ چي شنيده که صداي هيون بلند شد و گفت: تا کي مي خواين اونجا وايسن . کلي از برنامه عقب هستيم . حرفها رو بذارين براي بعد . من خسته ام . خوابم مياد .

سار اگفت : بفرما نگفتم .

يونگ سنگ خنديد . سارا هم خنديد . جونگ مين داد زد : اهاي يونگي جاي اينکه اونجا بايستي و از خنده بميري زود باش بيا اينجا .

گفتم: بفرما نگفتم

با اين حرف کيو هم خنديد . هر چها رنفرما ايستاده بوديم و مي خنديديم . سوگند و هيونگ به نگاه مي کردن و دليل خنده ما رو نميدونستن .

هيونگ گفت: من نبودم چي شده؟

کيو گفت: بهتر است تو ندوني. سحر يادت نره در مورد هيونگ چي گفتم .

يونگ سنگ گفت : البته اگر نميخواي فرد مورد نظر از همه چيز با جزئيات با خبر بشه . هيونگ رو به اون دو تا کرد و گفت : من نبودم راجب من چي گفتين ؟

يونگ سنگ گفت: حقيقت رو .

با اين حرف سارا بلند خنديد و گفت: همون ليدي صغري محل ما .

با اين اسم من بلند خنديدم .

کيو گفت: اين ديگه کيه؟

سارا گفت: هيونگ محل ما .

با اين حرف کيو خنديد .

هيونگ گفت: اين خانومي که ميگين مثل من خوش تيپ است؟

سارا گفت : اره . خيلي هم به هم مياين . به خصوص با اون گالش هاي ليدي صغري .

با اين حرف سارا من ديگه روي زمين نشسته بودم و شکمم رو گرفته بودم .و مي خنديدم . هيونگ گفت: گالش چيه؟

سارا گفت : يه کفش توي مايه هاي کفش ليدي گاگا .

با اين حرف سارا سوگند زد زير خنده .

هيونگ که هنوز متوجه نشده بود گفت: پس بايد خيلي به مد اهميت بده .

من از بس خنديده بودم نميتونستم نفس بکشم .

با اين حرف هيونگ و ياد اوري چهره صغري خانم که هميشه جورابش رو وري شلوارش مي کشيد و گالش هاش رو پاش مي کرد و با يه چادر گل گلي از اول صبح توي خونه همه سرک ميکشيد از خنده روده بر شدم .

گفتم : اون يه طراح مد است .

سارا گفت: فکرش رو بکن بوتيک هاي فرانسه به طرح هاي لباس گل گلي ننه صغري . عجب فروشي ميکنه .

گفتم : سارا بس است الان مي ميرم دلم درد گرفت .

هيونگ گفت: قشنگ هم هست؟

سارا گفت : الهه زيبايي محل است . همه پسر ها عاشقش هستن .

بعد هم گوشيش رو از توي جيب شلوارش بيرون اورد و گفت : اتفاقا چند وقت پيش يواشکي يه عکس ازش گرفتم که داشت توي حياط خونه اقاي مظلومي رو ديد ميزد .

بعد هم عکس رو به يونگ سنگ نشون داد . يونگ سنگ چند لحظه به صفحه گوشي سارا خيره شد وناگهان از خنده روده بر شد .

کيو در حايل که ميخنديد و به عکس نگاه مي کردگفت: خيلي به هم ميان هيونگ .

به عکس نگاه کردم . صغري خانم 80 ساله در حالي که مثل هميشه چادر گل گلي سرش بود و روسريش کج شده بود پشت در يه خونه ايستاده بود .

هيونگ با ذوق گفت : بزار من هم ببينم .

با ذوق گوشي رو از من گرفت . اما با ديدن عکس شوکه شد . چهره اي که هيونگ به خودش گرفته بود باعث شد تا همه ما از خنده منفجر بشيم .کيو روي زمين نشسته بود شکمش رو گرفته بود و خنديد .

هيونگ هم همچنان اعتراض مي کرد و پاش رو زمين مي زد .يونگ سنگ روي زمين دراز کشيده بود و از بس خنديه بود سرخ شده بود .

سوگند هم دسته کمي از ما نداشت . از اون سمت هيونگ بود که همچنان اعتراض مي کرد و اين سمت هم ما که از خنده روده بر شده بوديم .

کنار کيو روي زمين نشسته بودم و ميخنديم . از بس خنديده بودم از چشم هام اشک سرازير شده بود . ولي ماجر اينجا بود که هيچکدوم از ما نمي تونست جلوي خنده اش رو بگيره . هروقت تلاش مي کردم تا جلوي خنده ام رو بگيرم چشمم به بقيه مي افتاد دوباره خنده ام مي گرفت .

اين فقط شامل حال من نبود بقيه هم با همين مشکل دست و پنجه نرم مي کردن و نمي تونستن جلوي خنديدنشون رو بگيرن. سوگند به التماس کردن افتاده بود و ما بين خنده هاش مي گفت : تو رو خدا بسه . الان مي ميرم .

صداي قدم هاي سريعي که به سمت ما مي اومد باعث شد سرم رو بالا بيارم . چشمم به هيون افتاد که با عصبانيت بالاي سر ما ايستاده بود . با ديدن چهره هيون که با خشم به ما خيره شده بود دست از خنيدن برداشتم .

تمام احساس شايد که تا چند لحظه قبل داشتم به يک باره از بين رفت . هيون در حالي که با عصبانيت به من نگاه مي کرد گفت: اگر شما وقت دارين که اينجوري هدر بدين عيبي نداره ولي ما وقت اين کار ها رو نداريم . حالا هم تا اقاي کيم برنگشته بهتر است تمامش کنين .

بعد هم به من نگاه کرد و گفت: تو هم بهتر است يه فکر به حال ارايشت کني. 

از سرجام بلند شدم و لباسم رو مرتب کردم . يونگ سنگ به کيو کمک کرد تا از سر جاش بلند شه .

کيو در حالي که دستش رو روي صورتش گذاشته بود گفت: تمام عضلات صورتم درد گرفت.

يونگ سنگ گفت: من تمام روده هام به هم پيچ خوردن .

سوگند از شدت خنده سرخ شده بود . هيون به سوگند نگاه کرد و گفت: مثل اينکه خيلي خوش گذشته .

سوگند گفت: مطمئنم اگر شما هم بدونين مثل ما مي خنديدين.

هيونگ در حالي که گوشي سارا رو جلوي صورت هيون مي گرفت با اعتراض گفت : نگاه کن . اينها مي کن اين به درد من مي خوره .

هيون به صفحه گوشي نگاه کرد براي يک لحظه خنديد اما به سرعت خودش رو جمع کرد و گفت: خوب بد هم نيست .

يونگ سنگ گفت: ولي يه چند سالي بايد صبر کني تا به سن هم برسين .

کيو گفت: به نظر من الان هم اصلا نيازي به صبر نيست خيلي به هم ميان .

با اين حرف کيو هيون هم که تمام سعي خودش رو کرده بود تا نخنده بلند خنديد . با خنده هيون بقيه هم خنديدن . صداي خنده هاي هيون چيز نبود که من دربرابرش مقاومت داشته باشم.

سعي داشتم تمام اون لحظه رو براي هميشه توي خاطرم حک کنم . چرا هروقت من به هيون خيره مي شدم اون مي فهميد؟ هنوز هم اين سوال رو ازخودم مي پرسم . زماني که من سعي داشتم تا تمام اون لحظه رو توي قلبم ثبت کنم هيون به سمت من برگشت و به من نگاه کرد .

هيچوقت قدرت برابري با نگاه هاي مستقيم هيون رو نداشتم .

بنابراين سرم رو پايين انداختم وبا صدايي که خودم هم به زحمت مي شنيدم گفتم : مي رم مکاپم رو درست کنم .

بعد هم به سمت ديگه استديو رفتم . بيچاره مکاپ ارتيست گروه وقتي من رو ديد مي خواست چشم هام رو از کاسه بيرون بياره . حسابي عصباني بود . من هم بدون اينکه به فشار هايي که به صورتم مي اورد اعتراض کنم زير دستش ايستاده بودم و به سمت ديگه استديو نگاه ميکردم.

اقاي کيم برگشته بود و با بچه ها صحبت مي کرد . هرچي بود معلوم بود اونها زياد خوشحال نيستن چون با اکراه تمام به سمت محل عکاسي رفتن . اقاي کيم به سمت من اومد از امکاپ ارتيست گروه چيزي پرسيد .

اون خانم هم جوابهايي داد وضربات برس روي صورت من رو بيشتر کرد . اقاي کيم گفت: خب اينجور که معلوم است 10دقيقه طول ميکشه تا اماده شي . بنابراين بدون تو شروع مي کنيم .

بعد هم به سمت بچه ها رفت که زير نورپروژکتور ژست هاي مختلفي مي گرفتن . سارا حسابي خرابکاري ميکرد ولي سوگند مثل يک مدل رفتار مي کرد .

با خودم گفتم : اين کارها رو کي ياد گرفته؟

عکاس سارا رو مجبور کرد تا کنار جونگ مين به ايسته . سارا حرفي نزد ولي انچنان نگاه عکاس کرد که عکاس دو قدم به سمت عقب برداشت . جونگ مين هم زير چشمي سارا رو زير نظر گرفته بود .

مي خواستم بدونم ماجراي اون دو نفر به کجا مي رسه ولي مکاپ ارتيست گروه من و مجبور کرد تا چشمم رو ببندم . به ناچار چشمم رو بستم و اجازه دادم تا کارش رو تمام کنه . ..

به سمت سارا رفتم که با اخم ايستاده بود تا من رو ديد گفت: اگر بدوني مجبور شدم کنار اون سوهان روح وايستم تازه لبخند شادي هم بزنم .

گفتم : زياد سخت نگير .

اروم در حالي که به سوگند نگاه مي کرد کنارگوش من گفت: وقتي مجبور شدي کنار هيون به ايستي و لبخند بزني مي بينمت .

احساس کردم قلبم با اين حرف سارا از حرکت ايستاد . يعني مجبور بودم کنار اون به ايستم ؟ اقاي کيم تا چشمش به من افتاد گفت : بيا فعلا عکس هاي دسته جمعي رو مي گيرم بعد ميريم سارغ عکس هاي تکي .

عکاس چند تا مدل به ما داد و ما رو مجبور کرد تا اون ژست ها رو بگيريم .

اقاي کيم در حالي که به سوگند نگاه مي کرد گفت: خواهرت اگر وارد صنعت مدل بشه مي تونه موفق بشه .

رو به اقاي کيم کردم و گفتم : اون هنوز يک دانشجو است و بايد برگرده کشورش . پس لطفا چنين چيزي رو جلوي خودش نگين.

بعد ژستي رو که عکاس به ما داده بود رو گرفتم . اون عکاس به سوگند گفت دستهاش رو روي صورتش بزاره و با لبخند به پسر ها نگاه کنه .

سارا در حالي که زير چشمي به عکاس نگاه مي کرد گفت: واي به حالش اگر همچين چيزي به من بگه .

گفتم : چطوره دست تو يک گرز بده .

سارا گفت : بد هم نيست بعد در حالي که دارم داغ دلم رو با اون وسيله مفيد سر جونگ مين خالي مي کنم ازمون عکس بگيره . باور کن اين عکس مقام مياره .

خنديدم و به سارا نگاه کردم . خوشبختانه اون عکاس همچنين چيزي از ما نخواست .ولي در عوض يک تيکه مقواي بزرگ شبيه همون بليطي که برنده شده بوديم دست ما داد که جلوي خودمون بگيريم و بعد هم از پسر ها خواست تا چهره متفکري به خودشون بگيرن مثلا دارن تصميم مي گيرن که قبول کنن يا نه .

سارا گفت : بعد از اين جلسه عکاسي دوربين رو توي سر عکاس خورد مي کنم تا بفهمه ايده دادن يعني چي.

به محض اينکه عکس برداري اين صحنه تمام شد سارا اون مقوا رو زمين انداخت و از روش رد شد به سمت اقاي کيم رفت و گفت:تمام نشد من خسته شدم .

اقاي کيم گفت: چرا عکس هاي شما تمام شد فقط عکس هاي تکي سحر مونده . شما برين استارحت کنين . بعد از تمام شدن عکس هاي سحر برمي گردين مقر .

بعد به جونگ مين نگاه کرد و گفت: ولي پسر ها هنوز اينجا کار دارن .

با اين حرف نيش جونگ مين بسته شد . اون عکاس من رو مجبور کرد تا ژست هاي مختلفي بگيرم که هيچکدوم رو دوست نداشتم . ولي زماني که من رو مجبور کرد تا کنار هيون به ايستم به حرف سارا پي بردم .

ضربان قلبم اونقدر شديد بود که نميتونستم نفس بکشم . تمام بندم مي لرزيد . و داغ شده بودم . اما دستهام سرد بود . کنار هيون ايستاده بودم ولي خدا ميدونه با چه حالي . به زمين نگاه مي کردم .

اما وجود هيون رو کنار خودم احساس مي کردم . صداي کيو باعث شد سرم رو بالا بيارم .

کيو گفت: حالت خوبه؟ چي شده؟

براي اولين بار توي اون سفر گفتم : اصلا حالم خوب نيست .

کيو گفت: از چهره ات معلوم است . انگار داري از حال مي ري . بيا بريم .

هيون گفت: نه . هنوز کارش تمام نشده .

کيو گفت: ولي حالش خب نيست . مگه نمي بيني.

هيون گفت: ولي بايد اين جلسه عکس برداري تمام شه . من ديگه حوصله ندارم به خاطر يه عکس دوباره برگردم .يه کم تحمل کنه تمام ميشه.

کيو مي خواست اعتراض کنه جلوش رو گرفتم و گفتم : من خوبم . هنوز مي تونم ادامه بدم . کيو گفت : ولي...

هيون گفت : مگه نميبيني . ميگه حالش خوبه .

به کيو نگاه کردم و گفتم : من خوبم . باور کن .

کيو با نگراني به من نگاه کرد . در حالي که سعي داشتم لبخند بزنم گفتم : باور کن . من خوبم . به خاطر نور پرژکتور است .

کيو گفت: باشه . ولي من همينجا هستم . جايي نميرم .

سرم رو تکون دادم . از صميم قلب از کيو متشکر بودم که من رو اونجا تنها نذاشته بود . کيو به هيون نگاه کرد و پشت سر عکاس ايستاد .

هيون گفت: مي بنيم خيلي با هم صميمي شدين .

حرفي نزدم . احساس کردم اگر بخواهم جواب هيون رو بدم مثل اتشفشان منفجر مي شدم و چيزي رو که اين همه براي مخفي کردنش زحمت کشيده بودم بر ملا مي کردم . احساس ضعف و ناتواني مي کردم .

چرا هروقت در برابر هيون قرار مي گرفتم اينقدر ضعيف و بي دفاع مي شدم ؟ مثل اين بود که تنها در برابر هجوم امواج ايستادم کسي که کنار من ايستاده بود به قدرتمندي همون امواج بود اما در عين حال مثل يه موج شکن بود و براي من مثل تنها پناهگاه بود .

عکاس از من خواست تا عقب تر برم . بدون اينکه به پشت سرم نگاه کنم عقب رفتم . ولي پام به پايه يکي از پروژکتور هاي استديو گير کرد و تعادلم رو از دست دادم و زمين خوردم.

پروژکتور هم کمانه کرد و به سمت من خم شد . تنها کاري که کردم اين وبد که با دستهام صورتم رو بپوشنم و منتظر ضربه بمونم .

اما اتفاقي نيفتاد. در عوض صداي نگران کسي که بالاي سرم بود من رو به خودم اورد . صدايي که مي گفت: خوبي؟ صدا ي من رو ميشنوي . با تو هم . جواب بده

دستم رو از روي چشمم برداشتم به کيو نگاه کردم که بالاي سرم ايستاده بود . کيو مثل اينکه روح ديده باشه گفت : از پيشونيت خون مياد . مي توني بلند شي .

سر جام نشستم . جريان چيزي گرم و چسبناک رو روي پيشونيم حس مي کردم دستم رو به سمت اون ماده بردم و بعد هم جلوي صورتم گرفتم .

نوک انگشت هام در اثر تماس با اون ماده قرمز شده بود . کيو به من نگاه مي کرد و من هم به انگشت هام که به خاطر خون قرمز شده بودن .

با اينکه هوز گيج بودم گفتم : اون چي بود ؟

کيو گفت: شانس اوردي پروژکتور بود .

در حالي که سعي داشتم اون رو پيدا کنم گفتم : پس کو؟

کيو گفت : هيون به موقع عمل کرد .

سرم گيج مي رفت ولي سعي کردم از سر جام بلند شم .

کيو گفت : بايد بريم بيمارستان بلند شو .

به سمت من خم شد تا من رو از روي زمين بلند کنه . ولي يک نفر با قدرت تمام کيو رو کنار زد و دستش رو دور کمر من حلقه کرد و من رو از روي زمين بلند کرد .

به اون شخص نگاه کردم . هيون بود که من رو محکم نگه داشته بود . برگشت و به من نگاه کرد بعد هم به کيو گفت : برو يه چيزي پيدا کن بتونيم جلوي خون ريزي رو بگيريم .

اينقدر لحن کلام هيون امرانه بود که کيو يک لحظه هم به اين فکر نکرد که از اين دستور سرپيچي کنه . به هيون نگاه کردم و سعي کردم خودم رو از دستش خلاص کنم .

ولي هيون فشار دستش رو بيشتر کرد گفتم : ولم کن .

هيون حرفي نزد ولي من رو محکم تر نگه داشت . با تمام نيروي که برام مونده بود سعي کردم تا خودم رو از دست هيون خلاص کنم .

هيون به من نگاه کرد و گفت : ميشه اينقدر تکون نخوري.

گفتم : ولم کن .

هيون حرفي نزد ولي اينقدر من رو محکم نگه داشت که احساس کردم ممکنه خفه بشم . اون من رو محکم نگه داشت و به سمت صندلي برد و وري صندلي نشوند و خودش روبروي من روي زانوهاش نشست .

سرم رو پايين انداخته بودم . عصباني بودم . غافلگير شده بودم . هيون دستش رو به سمت پيشوني من برد . سرم رو عقب کشيدم و به هيون نگاه کردم که به من خيره شده بود . چيزي توي نگاهش بود . چيزي که نميتونستم بفهم .

اما اون نگاه به اعماق روح من نفوذ کرد . اگر سارا و سوگند وارد استديو نشده بودن . محال بود که در برابر اون نگاه دوام بيارم . سارا تا چشمش به من افتاد خشکش زد . هيون با اومدن سارا از سر جاش بلند شد و از استديو بيرون رفت .

سارا روبروي من ايستاد و گفت: دوباره با خودت چي کار کردي؟

گفتم : هيچي .

گفت: پس اين چيه. بزار ببينم .

بعد هم موهاي من رو از روي پيشونيم کنار زد ودستش رو روي پيشونيم گذاشت . تماس دست سارا باعث شد درد شديدي توي سرم بپيچه . نا خود اگاه ناله من هم بلند شد .

سارا گفت : شانس اوردي چيزي نيست . فقط يه زخم سطحي است ولي جاش بد است براي هيمن هم باعث شد اينقدر خون ريزي داشته باشي .

چشمم به سوگند افتاد که تقريبا در شرف گريه بود . گفتم : من که نمردم چرا گريه ميکني؟ سارا گفت : حالا چرا عصباني است ؟

به درب خروجي نگاه کردم . تازه يادم افتاد هيون چي کار کرده . تا اون روز هچي پسري جرات نکرده بود به من نگاه کنه چه برسه به اينکه بخواد من رو هم بغل کنه . کيو با جعبه کمک هاي اوليه از راه رسيد .

ولي تنها نبود پشت سرش بقيه پسر ها هم همراه اقاي کيم وارد استديو شدن ولي خبري از هيون نبود . کيو جعبه رو دست سارا داد و خودش روبروي من ايستاد و گفت: بايد بره بينارستان .

گفتم : من حالم خوبه .

يونگ سنگ گفت: تو هميشه اين حرف رو ميزني ولي حالت بد ميشه .

سارا گفت: اين يک بار رو راست ميگه . حالش خوبه ولي حتما سر درد بدي رو تجربه ميکنه.

به سوگند نگاه کردم که هنوز نگران بالاي سر من ايستاده بود .

گفتم : مگه نشنيدي سارا چي گفت. حالا هم اين جوري به من نگاه نکن .

سارا گفت: ساکت ميشي يا اين چسب رو به جاي پيشاني روي دهانت بزنم . با اين ريختي که براي خودت ساختي من هم نگران شدم .

يونگ سنگ در حالي که به سارا نگاه مي کرد گفت: مطمئني نمي خواد بره بيمارستان ؟

سارا همنطور که مشغول بود گفت : نه نيازي نداره . يه زخم ساده است تازه با اين حاضر جوابي خانم معلوم است حالش خب است .

هيونگ گفت : بايد بريم خونه بايد استراحت کنه .

سارا نگاهي به هيونگ انداخت وبه فارسي گفت : دو کلام هم از مادر عروس بشنويم . انگار من خودم نميدونستم .

هيونگ با نگراني گفت : الان چي گفتي؟ نکنه حالش بد است به ما نميگي .

سوگند که تا اون لحظه ساکت بود گفت : نه حالش خوب است سارا حرف تو رو تاييد کرد . بعد هم به سمت اقاي کيم برگشت و گفت : ما بايد بريم خونه .

اقاي کيم سرش رو تکان داد و به سمت در خروجي رفت . جونگ مين در حالي که به سارا نگاه مي کرد گفت: پس با اين حساب برنامه امروز عصر کنسل ميشه .

همه به سمت جونگ مين برگشتن . کيو گفت : الان وقتش نيست .

سارا که کارش تمام شده بود گفت : وقت چي؟ دوباره چه خبر است ؟

يونگ سنگ گفت : چيزي نيست ميزاريم براي بعد .

سارا گفت : نه همين الان بگو .

جونگ مين گفت : اقاي کيم براي امروز عصر يه برنامه گردش گذاشته بود . با اين حساب برنامه کنسل ميشه .

سارا گفت : لعنت به اين شانس .

گفتم : هبچ برنامه اي کنسل نميشه .

سوگند گفت : پس مي خواي با اين وضعيت راه بيفتي بري گردش .

گفتم : من با اون وضعيت پام هم زياد پياده روي کردم بنابراين با يه زخم به اين کوچکي مشکلي ندارم . تازه حالم هم خوبه .

جونگ مين گفت : پس با اين حساب برنامه سر جاش است .

سرم رو تکان دادم . سارا اروم توي گوش من گفت : بهتر است راجب برنامه گردش يه سه ساعت ديگه حرف بزني .

به سارا نگاه کردم حق داشت .

کيو گفت : مطمئني ؟

سرم رو تکان دادم .

اقاي کيم به سمت ما اومد و گفت : ماشين بيرون منتظر شماست .

از سر جام بلند شدم و به سمت در خروجي رفتم اما دوباره برگشتم و به اقاي کيم نگاه کردم و گفتم : اقاي کيم برنامه امروز عصر سر جاش است . چيزي تغيير نکرده .

اقاي کيم با تعجب به من نگاه کرد و گفت : کدوم برنامه ؟

جونگ مين دستش رو دور گردن اقاي کيم انداخت و گفت : هموني که قبلا به ما گفتي .

بعد هم اقاي کيم رو به سمت ديگه استديو برد . سارا با شک به جونگ مين نگاه مي کرد . هيونگ به من نگاه کرد و گفت : بهتر است بري خونه .

من هم سرم رو تکان دادم واز استديو بيرون رفتم .حق با سارا بود سه ساعت بعد زا سر درد نميتونستم چشمم رو باز کنم .

سارا کنار من نشست و گفت : براي همين گفتم بهتر صبر کني بعد جواب بدي . حالا بلند شو اين بخور

گفتم : چيه؟

گفت : مسکن است بلند شو .

سوگند روي تخت خودش نشسته بود و باز هم اون برگه ها جلوش بود داشت يادداشت بر ميداشت .

سارا گفت : اين با اين وضعيت درس خوندن به کي رفته ؟ من و تو که شب امتحاني بوديم . گفتم : حتما الگوش من و تو نيستيم .

سارا گفت : چرا مگه ما چمون است .

گفتم : هيچي . بده اون قرص رو مردم از سر درد .

سارا گفت: حالا براي اين گردش مي خواي چي کار کني ؟

گفتم : هيچي . گردش سر جاش هست . فقط تو با سوگند ميري .

سارا با تعجب به من نگاه کرد و گفت : پس تو چي؟

گفتم : من خونه مي مونم تا استراحت کنم .

سارا گفت : من بدون تو جايي نميرم .

گفتم : اتفاقا ميري . مگه سوگند چه گناهي کرده که با من و تو اومده سفر . تو ميري .

سارا مي خواست اعتراض کنه که من جلوش رو گرفتم و گفتم : سارا با سوگند برو . بيچاره از وقتي اومده اينجا فقط نگران من بوده .

سارا گفت : نيست تو هم اصلا دليل براي نگراني درست نکردي. مي ترسم اگر تا اخر سفر اينجا بمونيم دوتا جسد با خودم برگردونم .

گفتم : منظورت چيه؟

گفت : يکي به خاطر دست و پا چلفتي مرده . اون يکي هم از نگراني اون يکي .

خنديدم و گفتم : خوب تقصير من چيه .

سارا گفت : راست ميگي تقصير تو چيه . بعد هم ريتم گرفت : من نبودم دلم بود دلم مال هيون بود .

محکم با ارنج ضربه اي به سارا زدم و گفتم : اين چرنديات چيه ميگي . اگر سوگند بشنوه چي فکر مي کنه .

سارا گفت : اگر قرار بود فکري نکنه با اين تابلو بازي ها تو تا الان صد بار فهميده .

گفتم : در هر صورت تو ميري . هيچ اعتراضي هم قبول نيست .

به سوگند نگاه کردم و گفتم : تو نمي خواي صورتت رو بشوري؟

سارا به جاي سوگند جواب داد و گفت : نه حيف است . بزار همينجوري بمونه . کم با اين گروه جلب توجه مي کرديم اين هم اضافه شه .

سوگند به سارا نگاه کرد و گفت : تو چرا موهات رو جمع نکردي .

سارا گفت : مي خوام مثل جادو گرها بمونم خنديدم و

گفتم : عجب جادوگر قشنگي .

سارا به من نگاه کرد و چشم هاش رو چپ کرد و گفت : حالا چطور.

با اين حرکت سوگند هم خنديد . صداي در زدن بلند شد .

سارا به در نگاه کرد و گفت : فکر کنم اقاي کيم است .

سوگند در و باز کرد و اقاي کيم وارد اتاق شد .

سارا گفت : نگفتم . من بايد برم کف بين بشم .

اقاي کيم گفت : خوب اگر اماده هستين بهتر است بريم . بچه هاي توي ماشين منتظر هستن . سارا گفت : باشه . بريم سوگند .

سوگند به من نگاه کرد .

گفتم : من نميام .

سوگند گفت : پس ما هم نميريم .

گفت: اتفاقا ميري . چون دوست دارم يه نفر برام همه چيز رو تعريف کنه.

سوگند گفت : ولي...

گفتم : ولي نداره زود باش دير شد .

به زور سارا و سوگند رو همراه اقاي کيم فرستادم . و خودم توي خونه به اون بزرگي تنها موندم .سارا و سوگند که رفتن به سالن برگشتم .

همه جا ساکت بود . به ياد نداشتم همچين سوکتي رو توي اون خونه تجربه کرده باشم . براي يک لحظه از اين که گذاشتم برن پشيمون شدم اما خستگي و اثر داروهايي که خورده بودم و سکوتي که توي سالن بود باعث شد تا پشيموني رو فراموش کنم و پلکهام سنگين بشه و خوابم ببره .

نمي دونم چقدر خوابيده بودم . ولي احساس خيلي بهتري داشتم . بدون اينکه چشمم رو باز کنم بدنم رو کشيدم . اما يه چيزي درست نبود . احساس کردم چيزي روي بدنم است . از اون عجيب تر اين بود که چيزي هم زير سرم بود .

به سرعت چشمم رو باز کردم و سر جام نشستم . اره درست بود . يه نفر زير سر من بالش گذاشته بود و روي من پتو انداخته بود .

من خوابم سبک بود . ولي اين بار به خاطر اثر دارويي که خورده بودم اصلا متوجه نشده بودم چه کسي اين کار رو براي من انجام داده . با خودم گفتم : حتما کار سارا است . پس برگشتن .

به سرعت از سر جام بلند شدم به اتاق خودمون برگشتم ولي کسي اونجا نبود . به سالن برگشتم ولي کسي هم اونجا نبود . سارا و سوگند رو صدا زدم ولي کسي جواب نداد .

کم کم ترسيدم . اگر کار ساررا و سوگند نبود پس کار کي بود. مسير اتاق پسر ها رو در پيش گرفتم تا به حال به اون قسمت خونه پا نذاشته بودم .

همونطور که مي رفتم . اروم سارا و سوگند رو صدا مي زدم . به اولين در که رسيدم چند ضربه به در زدم ولي جوابي نيومد . در رو باز کردم و وارد اتاق شدم .

اتاق نا مرتب بود . و يه گوشه از اتاق روي ميز کلکسيون ساعت بود و سمت ديگه اتقا پر از گيتار بود . جلو تر رفتم و به گيتار ها نگاه کردم .

فقط يه نفر بود که توي گروه اين همه گيتار داشت . اون هم هيون بود . پس اين اتاق هيون است . احساس کردم يه نفر پشت سرم ايستاده . اروم برگشتم .

يک نفر توي تاريکي گوشه اتاق ايستاده بود جلوي دهانم رو گرفتم تا جيغ نزنم . اون سايه گفت: توي اتقا من چي ميخواي؟

با هر قدمي که سايه به من نزديک مي شد من يه قدم ازش فاصله مي گرفتم. حالا چهره هيون توي روشنايي قرار گرفته بود هيون روبروي من در فاصله چند قديم مين ايستاده بود و به من نگاه ميکرد که هنوزاز ترس جلوي دهانم رو گرفته بودم .

هيون گفت: چرا جلوي دهانت رو گرفتي؟ بعد با تعجب گفت : ترسيدي؟!

با دقت به من نگاه کرد و در حالي که لبخند مي زد گفت : اره واقعا ترسدي. مگه توي اتاق من چي کار داشتي که اين همه ترسيدي؟

گفتم : من کاري نداشتم.

بعد هم به سرعت به سمت در خروجي اتاق رفتم .

هيون گفت : خواهش مي کنم کاري نبود .

به سمت هيون برگشتم و گفتم : چي؟

هيون گفت : خيلي با مزه مي خوابي . سرت رو وري دستت گذاشته بودي و پاهات رو جمع کرده بودي اخم هات هم توي هم بود . هميشه توي خواب اخم ميکني؟

تازه يادم اومد چرا به اتاق هيون اومده بودم . همونطور که به هيون نگاه مي کردم گفتم : اون بالشت و پتو کار توبود؟

هيون گفت : اره . اول مي خواستم بزارم همونجوري بخوابي نمي خواستم بيدارت کنم . ولي بعد دلم سوخت اين شد که برات پتو اوردم ولي هرچي صدات زدم بيدارنشدي خوابت خيلي سنگين است .

پس کار هيون بود . از فکر کاري که براي من انجام داده بود به هيجان اومدم ولي همون موقع کار صبح هيون يادم اومد که چطور بدن اجازه من من رو بغل کرده بود . همين باعث شد عصباني بشم .

گفتم : تو !! اصلا به تو ربطي نداشت تو حق نداشتي همچين کاري انجام بدي .

هيون گفت: پس اينجوري تشکر مي کنن . خوب است .

گفتم : اصلا تو چرا خونه اي . پس بقيه کو؟

هيون با دلخوري گفت : بايد مي زاشتم همنجوري بخوابي . تا درد گردن هم به درد سرت اضافه شه .

گفتم : اين جواب من نبود . بقيه کجا هستن ؟

هيون گفت : هنوز برنگشتن

گفتم : پس تو چرا برگشتي ؟

هيون گفت : من اصلا نرفته بودم .

با عصبانيت گفتم : چرا ؟

هيون در حالي که به من نگاه مي کرد گفت : من خونه موندم چون فکر کردم يه نفر بايد مراقب تو باشه .

گفتم : مگه من بچه ام ؟

هيون گفت : اون رو نميدونم ولي الان مريض هستي با اون اتفاقي که برات افتاده نگران بودم حالت بد بشه .

خودم رو اماده کرده بودم تا به حساب هيون برسم ولي جوابي که داد مثل اب روي اتيش بود . تمام عصبانيت من از بين رفت . هيون ايستاده بود و به من نگاه مي کرد . دوباره همون حس هميشگي برگشته بود .

لعنت به تو هيون درست زماني که امادگي اين رو دارم که تلافي اين همه درد رو که کشيدم سرت خالي کنم کاري ميکني که تمام قدرتم رو از دست بدم و در برابر تو تبديل به همون سحري بشم که نميتونه بين مرز دوستي و عاشقي فرقي بزاره .

هيون به من نزديک شد جهت نگاهم رواز هيون گرفتم و به سمت ديگه اتاق نگاه کردم . به محض اينکه هيون يه قدم ديگه به من نزديک شد به سرعت از اتاق بيرون رفتم و به سالن برگشتم .

قلبم مثل گنجشک تند تند مي زد . اب گلوم خشک شده بود . دستهام مي لرزيد . لعنت به من چه اتفاقي براي من افتاده بود؟ اون زمان نميدونستم اون حس يعني چي ؟ ولي الان که به اون دوران نگاه مي کنم مي تونم با اطمينان بگم که اون عشق بود . يک عشق بچگانه و پاک . چيزي که براي اولين بار توي عمرم تجربه مي کردم .

براي اينکه خودم رو سرگرم کنم مشغول جمع کردن پتو شدم که هنوز نا مرتب روي کاناپه رها شده بود .

هيون به سالن برگشته بود و گوشه سالن ايستاده بود و دستهاش رو تيو جيبش بود و به من نگاه مي کرد .

بدون اينکه به هيون نگاه کنم گفتم : اينها رو کجا بزارم .

هيون گفت: توي اتاق من .

گفتم : چرا اونجا ؟

از فکر برگشتن به اون اتاق وحشت داشتم .

هيون گفت : چون مال من هستن .

با تعجب به هيون نگاه کردم و گفتم : مال تو؟! واي .

کلمه اخر نا خوداگاه از دهانم بيرون پريد .

هيون گفت: چطور؟ ناراحت شدي؟ ولي اين بار اولي نبود که از پتوي من استفاده کردي . چون دفعه قبل حرفي نزدي من هم فکر کردم ناراحت نميشي .

گفتم : من کي از پتوي تو استفاده کردم ؟

هيون گفت : همون سري که توي معبد از مار ترسيدي .

يادم امد هيون به کدوم ماجرا اشاره کرد . همون سري که از مارپلاستيکي که جونگ مين زير پام انداخته بود ترسيده بودم .

هيون گفت : بزارشون همونجا بعد برش ميدارم .

من هم بدون اينکه معطل کنم وسايل رو همونجا روي کناپه ول کردم و به سرعت جت به اتاقم برگشتم . شايد اگر اونجا مونده بودم و دست از اين همه فرار کردن برمي داشتم مي تونستم زمان بيشتري رو کنار هيون بمونم .

ولي ادم ها هيچوقت نمي دونن که اينده چه بازي جديد رو براي اونها رقم مي زنه . به سرعت به اتاق برگشتم و در اتاق رو بستم و به در تکيه دادم دستم روي قفسه سينه ام گذاشتم تا از بيرون زدن قلبم جلوگيري کنم .

با التماس به قلبم که به سرعت نور ميزد گفتم : تو چته خواهش مي کنم اروم باش .

ولي قبلم خيلي نافرمان شده بود و اصلا به من توجهي نداشت . پشت در نشستم و سعي کردم با نفس هاي عميق خودم رو ارام کنم . نيم ساعت پشت در نشستم و سعي کردم خودم رو ارام کنم ولي اين تلاش نه تنها من رو ارام نکرده بود بلکه اشفته تر هم شده بودم از اون بدتر احساس تشنگي مي کردم .

به اتاق نگاه کردم ولي هيچ بطري اب توي اتاق نبود . به خودم گفتم مي تونم دوام بيارم اما تمام تلاش من 10 دقيقه بعد از بين رفت . به خودم گفتم : يه بطري اب از توي اشپزخونه بر مي دارم و بر ميگردم .

اروم از توي اتاق بيرون رفتم و روي نوک پا در حالي که سعي داشتم کوچکترين صدايي ايجاد نکنم به سمت اشپزخونه رفتم . وقتي وارد اشپز خونه شدم به سرعت به سمت اشپزخونه رفتم و يه بطري اب برداشتم ولي چيزي باعث شد همونجا بمونم .

بوي خوبي که توي اشپزخونه نگاه کردم . روي ميز يه ظرف رامن بود . که ازش بخار بلند ميشد . و کنار اون هم يه لب تاب بود . نا خوداگاه به سمت ظرف رامن کشيده شدم و قبل از اينکه بفهم چي کار دارم مي کنم مشغول خوردن بودم . به صفحه لب تاب نگاه کردم .

عکس يه ببر بود در حالي که داشت يه موش رو ليس مي زد . لب تاب رو بستم و گفتم : واقعا که! چه کسي موقع غذا همچين چيزي رو نگاه کنه .

صبر کن ببينم گفتم غذا؟! به ظرف رامن جلوي چشمم نگاه کردم که خالي شده بود . واي خدا من چي کار کردم . حالا چي بايد بگم . بهتر است تا برنگشته از اشپزخونه برم .

از سر ميز بلند شدم اما همين که به سمت درب خروجي برگشتم و هيون رو ديدم که به در تکيه داده بود و با لبخند به من نگاه مي کرد . نميدونستم چي بگم .

براي همين گفتم : معذرت مي خوام من ... ولي نتونستم ادامه بدم .

هيون گفت : خوشمزه بود؟

نا خوداگاه گفتم : اره خيلي .

ولي با ياداوري کاري که کرده بودم سرم رو پايين انداختم .

هيون گفت : اونجوري که بي صدا توي سالن راه افتادي کنجکاو بودم ببينم کجا داري ميري . فکر نمي کردم بخواي غذاي من رو بخوري.

بعد خنديد و گفت : توي اين مورد تو و کيو خيلي شبيه هم هستين . اون هم هميشه نگران غذا است . فکر کنم براي همين است که بين ما طرفدار کيو هستي .

همنطور که سرم پايين بود گفتم : معذرت مي خوام .

هيون به سمت من اومد و گفت : براي يک بار هم که شده ميشه يه رفتار متفاوت داشته باشي.

سرم رو بالا اوردم هيون بالاي سرمن ايستاده بود و به من نگاه مي کرد گفت : اينجوري بهتر است .

از سر ميز بلند شدم .

هيون گفت : بشين دوست ندارم تنهايي غذا بخورم به خصوص وقتي مي دونم که يه نفر ديگه هم توي خونه است .

مي خواستم جواب رد بدم و به اتاقم برگردم ولي با کار که کرده بودم اما راهي نداشتم . با توجه به دسته گلي که اب داده بودم بهتر ديدم سر ميز بشينم .

به خصوص اينکه هنوز هم گرسنه بودم .هيون دوباره مشغول شد . ميدونستم که رامن رو عالي مي پزه . چون رامن غذايي بود که مورد علاقه هيون بود .

همونطور که مشغول خرد کردن پيازچه بود گفت: چرا لب تاب رو بستي. خبرش جالب بود . گفتم : خبر؟ داشتم به اين فکر مي کردم چطوري با ديدن اون صحنه مي خواي غذا بخوري. هيون برگشت و به من نگاه کرد و گفت: کدوم صحنه؟

گفتم : اينکه اون ببر به اون بزرگي مي خواد يه موش بيچاره رو بخوره .

هيون گفت: پس خبر رو نخوندي.

بعد هم دست از کار کشيد و به سمت من اومد و لب تاب رو جلوي من گذاشت در حالي که از پشت سر من خم شده بود و صحفه مربوط به خبر رو مي اورد گفت: حالا خبر رو بخون .

توي اون لحظه قلب من از اون موش بيچاره که قرار بود به وسيله اون ببر بيچاره خورده بشه تند تر مي زد و به طرز عجيبي با اون موش احساس همدردي مي کردم .

هيون گفت: چي کار مي کني ؟ خبر رو بخون .

ولي هنوز هم توي همون موقعيت مونده بود و براي اينکه بتونم از اون موقعيت فرار کنم مجبور شدم بهانه اي بيارم براي همين هم به سمت گاز اشاره کردم و گفتم : فکر کنم اب جوش امد .

هيون به سمت گاز برگشت و من هم نفس راحتي کشيدم هيون سر ظرف رو برداشت ولي اب توي ظرف حتي بخار هم نکرده بود . هيون لبخند زد و سر ظرف رو گذاشت .

به سمت ميز برگشت و صندلي روبروي من رو کنار کشيد نشست و گفت: خوب تو راجب اين خبر چه فکري داري؟

گفتم : اين موش بيچاره هيچ راهي براي فارا از دست اين ببر نداره .

در حالي که به لب تاب اشاره مي کرد گفت: خبر رو روي زمين ننوشته اينجا نوشته .

با خودم گفتم : چه اصراري داره من خبر پاره شدن دل و روده يه موش بيچاره رو به دستت يه ببر بخونم. به ناچار به صفحه لب تاب نگاه کردم ولي عنوان خبر اونقدر جالب بود که همه چيز رو فراموش کردم و تا اخر خبر رو خوندم .

توي باغ وحش چين يه ببر با يه موش کوچک دوست شده بود و اگر در اوج گرسنگي هم مي موند اون موش رو نميخورد . شب ها هم موش رو کنار خودش نگه مي داشت و از اون محافظت مي کرد . بعد هم چند تا عکس رو از اون ببر و موش ضميمه خبر کرده بود . جالب بود تيو دينا چه اتفاق هايي که نمي افتاد .

هيون گفت :خوب چه فکري ميکني؟

گفتم : مسخره است . ابروي ببر بيچاره رفت . من اگر جاي ببر بودم موش رو مي خوردم و خودم رو راحت مي کردم . حالا ببر هاي ديگه راجب اين ببر بيچاره چه فکري ميکنن .

هيون گفت: تو نگران ببر نباش اگر جاي موش بودي چي کار مي کردي؟

گفتم : من مي رفتم .

هيون گفت: چرا؟

گفتم : به خاطر ابروي ببر.

هيون خنديد و گفت: خوبه که تو جاي هيچکدوم نيستي.

گفتم : حالا چرا مي خواستي اين خبر رو بخونم ؟

هيون گفت: فکر کنم اب جوش اومد

خندام گرفت . هيون کلک من رو به خودم برگردوند . همنطور که مشغول پختن رامن بود گفت: تخم مرغ بريزم .

گفتم : نه تو دوست نداري.

هيون به سمت من برگشت و به من نگاه کرد . تازه فهميدم چي گفتم دوباره به مانيتور نگاه کردم و گفتم : خبر جالبي است بهتر است بزاريم بچه ها بخونن .

هيون در حالي که مي خنديد گفت: تو هر دوي اونها هستي .

گفتم :چي؟

هيون حرفي نزد. 5 دقيه بعد قابلمه کوچک رامن روي ميز بود . در قابلمه رو برداشتم و گفتم: اين مال من .

هيون گفت: پس من چي؟

گفتم : يه ظرف بيار .

هيون گفت: شايد بهتر بود همونجوري سرت رو بندازي پايين .

گفتم : من سر رامن با کسي شوخي ندارم . پس بهتر است يه ظرف بياري.

هيون به من نگاه کرد و گفت : باشه .خسيس کوچولو.

من هم ظرف رو جلو کشيدم و جلوي چشم هاي هيون مشغول خوردن شدم . هيون در حالي که به من نگاه مي کرد گفت: ارشک هم برات رامن مي پزه .

با اين حرف هيون لقمه توي گلوم پريد و تا مرز خفگي پيش رفتم . هيون بطري ابر و دستم داد و گفت : چيز بدي پرسيدم ؟

چند قلب اب خوردم و با تعجب به هيون نگاه کردم و گفتم : تو ارشک رو از کجا ميشناسي. هيون گفت: حتما پسر خوبي است . حتما خيلي دوستش داري.

گفتم : اره خيلي . تازه دلم هم براش تنگ شده . يعني الان مامانم بهش غذا داده؟

هيون گفت : مگه با شما زندگي ميکنه؟

گفتم : اره . مگه بايد جاي ديگه اي باشه

هيون گفت: پس قضيه خيلي جدي است.

بعد هم سرش رو پايين انداخت و با غذاي توي ظرف مشغول شد .

به هيون نگاه کردم و گفتم :سوگند راجب اين هم گفته . عجب خبر چيني است .

هيون گفت : بايد ادم خوبي باشه که اينقدر به فکرش هستي.

با تعجب گفتم : ادم؟! ادم رو نميدونم ولي پرنده خيلي خوبي است.

هيون در حالي که سرش پايين بود گفت : اره پرنده خوبي....

ولي با تعجب به من نگاه کرد و گفت : پرنده؟ کدوم پرنده؟

گفتم : ارشک رو ميگم . پس سوگند چي گفته ؟ من ارشک رو توي راه خونه پيدا کردم روي زمين افتاده بود من هم بردمش خونه . الان هم با ماست . بلبل شيطوني است همش با نوکش موهاي من رو ميکشه .

هيون گفت: ارشک يه پرنده است .

گفتم : اره يه بلبل کوچک است .

هيون در حالي که مي خندي گفت : اون پرنده است . حسادت به يه پرنده .

بعد هم بلند خنديد . انقدر خنديد که با خودم گفتم الان خفه ميشه در حالي که با تعجب به هيون نگاه مي کردم که سعي داشت جلوي خنده اش رو بگيره گفتم : کجاي اين موضوع خنده دار است ؟

هيون در حالي که چشم هاش پر از اشک شده بود و سعي داشت نخنده گفت : پرنده تو .

با اخم گفتم : کجاي اين پرنده خنده دار است؟

هيون گفت : خواهرت خيلي زرنگ است در واقع خيلي باهوش که تونست سر همه ما رو کلاه بزاره .

گفتم :سوگند؟! مگه چي کارکرده؟

هيون در حالي که هنوز مي خنديد گفت : از خودش بپرس.

بعد هم از سر جاش بلند شد واز اشپزخونه بيرون رفت . اما من رو با يک عالمه سوال تنها گذاشت منظور هيون از حرفي که زده بود چي بود ؟

وقتي ديدم از چيزي سر در نميارم از جام بلند شدم و به سمت سالن رفتم تا از هيون بپرسم منظورش از حرفي که زده بود چيه ولي با سر و صدايي که توي سالن راه افتاده بود همه چيز رو به طور موقت فراموش کردم 

سارا و سوگند برگشته بودن ولي صحنه اي که درست کرده بودن وحشتناک بود توقع داشتم دوباره سارا رو در راس اين حمله ببينم ولي در کمال تعجب اين بار اين سوگند بود که اين جنگ رو راه انداخته بود .

در طرف مقابل هيونگ با عصبانيت ايستاده بود . سعي داشتم بفهم چه اتفاقي بين اون دونفر افتاده که هردو با خشم به هم خيره شدن . جونگ مين پشت سر هيونگ ايستاده بود و ريز ريز مي خنديد . در حالي که هيون و يونگ سنگ با هم حرف ميزدن . کيو کنار هيونگ ايستاده بود و سعي داشت اون رو اروم کنه .

به سمت کيو رفتم و گفتم : اينجا چه خبر است؟

سوگند در حالي که از عصبانيت سرخ شده بود گفت: چرا از من نميپرسي ؟؟

رو به سوگند کردم و گفتم : خوب بگو چي شده .

سارا در حالي که به جونگ مين نگاه مي کرد گفت: همه اين ماجرا زير سر جونگ مين است.

بعد هم رو به جونگ مين کرد و گفت: مثل اينکه از اينکه نقشه ات عملي شده خيلي خوشحالي .

جونگ مين در حالي که سعي داشت چهره معصومي به خودش بگيره به سارا نگاه کرد و گفت : مگه من چي کار کردم . شما خودتون اواز خوندين .

سوگند که منتظر همين حرف بود رو به جونگ مين کرد و گفت : مگه ما براي تو خونديم که تو صداي ما رو ضبط کردي اصلا کي به تو گفت دنبال ما راه بيفتي ؟

جونگ مين گفت : بايد مي ذاشتم دوباره گم مي شدين .

سارا گفت : گم مي شديم بهتر از اين بود که يه نفر مثل تو دنبال ما بياد .

جونگ مين گفت : مگه من چمه . خيلي هم بايد خوشحال باشين يه ادم معروف مثل من دنبال شما بگرده .

سارا گفت : تو يه ادم معروف احمقي که نمي دوني همه چيز براي شوخي نيست .

هيونگ خودش رو بين سارا و جونگ مين قرار داد و گفت : به هم گروهي من توهين نکن . تا همين جا هم خيلي زياده روي کردي.

سوگند روبروي هيونگ ايستاد و گفت : حقيقت تلخ است .

کيو گفت : بهتر است همه اروم باشيم .اين موضوع انقدر هم هم نيست که به خاطرش اين همه سر و. صدا راه بندازي.

سوگند گفت : تو چيزي نگو . تو که با مسخره کردن ما خلي بهت خوش گذشت.

کيو گفت : من به تو نخنديدم .

سوگند گفت : پس خودت رو قاطي نکن .

کيو گفت : اين موضوع به من هم مربوط ميشه چون تو کل گروه رو درگير کردي.

حالا کيو هم وسط دعوا قرار گرفته بود . بين دو تا گروه ايستادم و گفتم : ميشه يه نفر بگه اينجا چه خبر است ؟

سارا گفت : هيچي . ما دوتا براي خودمون جلو تر رفتيم و سوگند اواز خوند که جناب جونگ مين خان بدون اينکه ما بفهميم صداي سوگند رو ضبط کرده بود بعد هم با کلي مسخره بازي و ادا و اصول جلوي همه پخش کرد .

به جونگ مين نگاه کردم که هنوز مشغول خنديدن بود . اين موضوع براي من يا سارا اهميت نداشت . ممکن بود براي بقيه هم بي اهميت باشه ولي براي سوگند حياتي بود .

سوگند صداي خوبي داشت حتي تا مرحله پيوستن به گروه کر ملي هم پيش رفته بود اما روز امتحان ورودي گروه صداش گرفت . اون هيچوقت به ما نگفت که توي اتاق مصاحبه چه اتفاقي افتاده و يا اينکه چي شنيده ولي بعد از اون روز به بعد هيچکس جرات نکرد راجب صداي سوگند تعريف هم کنه چه برسه به اينکه مسخره بازي هم در بياره .

اين چيزي بود که من و سارا ازش خبر داشتيم ولي براي پسر ها عکس العمل سوگند قابل درک نبود و دليل اين همه عصبانيت رو درک نمي کردن .

رو به کيو کردم و گفتم : بهتر است تمامش کينم . کارجونگ مين خيلي بد بود جاي دفاع کردن نداره . بهتر است جونگ مين معذرت بخواد .

هيونگ گفت: پس دوستت چي اون هم بايد معذرت بخواد .

سارا گفت : چرا من ؟

جونگ مين گفت : براي اينکه به من گفتي احمق .

سارا گفت : من حقيقت رو گفتم . تازه خيلي چيز هاي ديگه هم مونده که نگفتم .

جونگ مين که تا چند لحظه قبل دست هاش رو توي جيبش کرده بود و به صحنه دعوا نگاه مي کرد با اين حرف سارا به سمت سارا اومد و روبروي سارا ايستاد و گفت: مثلا چي؟

سارا گفت : مثلا بي ملاحظه و بي نزاکتي که هنوز نحوه برخورد با يه خانم رو بلد نيست .

جونگ مين که حسابي عصباني شده بود و توقع شنيدن اين حرف رو از سارا نداشت گفت :پس خودت چي؟ يه دختر بي قيد که هميشه بدون اينکه فکر کنه جواب مي ده .

سارا با عصبانيت گفت : بي قيد؟! من بي قيد هستم ؟ ديگه چي؟ خجالت نکش هرچي توي دلت مونده بگو . ديگه چه فکري داري احمق ؟

ملتمسانه به کيو نگاه کردم اين وضعيتي نبود که تنهايي از پسش بر بيام .جونگ مين در جواب سار گفت : اره بي قيدي . وگرنه چطور تونستي با ما پسر ها اينجا بموني ؟ يه دختر خوب همچين کاري نميکنه .

کيو که به سمت جونگ مين مي رفت تا اون رو اروم کنه با اين حرف سر جاش ايستاد . حرف جونگ مين اينقدر سنگين بود که من هم نتونستم طاقت بيارم و بدون اينکه به حرکت بعديم فکر کرنم سيلي محکمي توي گوش جونگ مين زدم .

تمام بدنم مي لرزيد . روبروي جونگ مين ايستاده بودم دستم از شدت سيلي که زده بودم ميسوخت .

در حالي که جونگ مين رو هل مي دادم گفتم : يه بار ديگه بگو چي گفتي . اگرجرات داري حرفت رو تکرار کن .

سارا دست من رو گرفت ولي دستم رو محکم کشيدم و دوباره جونگ مين رو هل دادم و گفتم: حرفت رو تکرار کن و ببين چه اتفاقي مي افته .

هيون جونگ مين رو کنارکشيد و روبروي من ايستاد و گفت : تو چته . اروم باش .

گفتم : تو دخالت نکن .

هيون گفت : اگر حرفي داري به من بگو من ليدر اين گروه هستم . مسئوليت حرفهاي اونها و کارهاشون با من است .

در حالي که مثل ديونه ها مي خنديدم رو به هيون کردم و گفتم :پس بايد سيلي بعدي رو توي گوش تو بزنم .

هيون به من نگاه کرد و گفت : اين بازي رو تمام کن .

در حالي که مي خنديدم گفتم : بازي؟! ما داريم بازي مي کنيم ؟ اره . ما داريم بازي مي کنيم . حق با جونگ مين است . ما نبايد اينجا مي مونيدم حتي اگر مجبور مي شديم به خاطر يه بدهي 100 هزار دلاري توي زندان بمونيم . ولي هنوز هم دير نشده .

رو به سوگند و سارا کردم و گفتم : تا 10 دقيقه ديگه همه وسايل رو جمع مي کنين . ما همين الان از اينجا ميريم .

هيون دست من رو محکم گرفت و کشيد و با خودش به سمت بيرون برد . سعي کردم مچ دستم رو از توي دست هيون بيرون بکشم اما هيون بدون توجه به تلاش هام من رو به سمت نيمکت برد و به زور من روروي نيمکت نشوند . خودش رو بروي من ايستاد .

از سر جام بلند شدم و با عصبانيت به هيون نگاه کردم و گفتم : فکر کردي داري چي کار مي کني ؟

هيون گفت :اروم باش و گوش کن . بايد چيز رو بهت بگم .

گفتم : من نميخوام چيزي بشنوم . به خصوص از تو .

هيون دست هاش ر وروي شونه من گذاشت و با فشار دست من رو وري نيمکت نشوند و گفت : مجبوري .

سعي کردم خودم رو از فشار دست هيون خلاص کنم اما هيچ فايده اي نداشت .

هيون با عصبانيت گفت : اروم ميشيني يا با طناب ببندمت .

با خشم به هيون نگاه کردم و گفتم : ولم کن .

هيون گفت : نه تا قبل از اينکه به حرف من گوش کني .

داد زدم: ولم کن .

هيون که به خاطر اون همه تلاش براي نگه داشتن من قرمز شده بود با خشم به من نگاه کرد و با فرياد حرفي زد که باعث شد تمام تلاش هاي من براي فرار کردن از بين بره . حرفي که هيچوقت توقع شنيدنش رو نداشتم . 

هيون دست هاش رو روي شونه من گذاشته بود و اجازه بلند شدن رو به من نميداد . با فرياد گفتم : ولم کن .

هيون از اين همه درگيري و لجاجت من خسته شده بود و از طرف ديگه به خاطر فرياد هاي مداوم من عصباني شده بود .

داد زد: جونگ مين عاشق سارا است .

دوباره سعي کردم از زير دست هيون خلاص شم . براي رسيدن اين پيام به ذهنم به زمان احتياج داشتم . حرف هيون توي ذهنم تکرار شد . جونگ مين عاشق سارا است . تازه فهميدم هيون چي گفته . دست از تلاش کشيدم . به هيون نگاه کردم اميدوار بودم چيزي که شنيدم اشتباه باشه .

پرسيدم : چي گفتي ؟ جونگ مين چي؟

هيون دستهاش رو از روي شونه من برداشت و گفت : جونگ مين عاشق سارا است .

شوکه شدم . پس چيزي که شنيم درست بود .توقع هرچيزي رو داشتم به جز اين يکي . محال بود . اونها هميشه با هم دعوا داشتن . حتما اين هم يه نقشه تازه است .

رو به هيون کردم و گفتم : اين هم يه نقشه جديد است ؟

هيون گفت : کاش اينجوري بود . فکر ميکني توي اين وضعيت حال نقشه کشيدن هم دارم ؟

زير لب گفتم : محال است . دروغ است .

هيون گفت : ما هم وقتي از جونگ مين اين حرف رو شنيديم همين حس رو داشتيم . فکر کرديم يکي ديگه از شوخي هاي جونگ مين است . ولي اين بار جونگ مين کاملا جدي بود . روي نيمکت نشسته بودم ولي مثل اين بود که روي هوا شناور بودم . احساس کردم حرفهاي هيون مثل پتک توي سرم فرود مياد . هيون کنار من روي نيمکت نشست . ولي اون هم ساکت بود .

اولين چيزي که به ذهنم رسيد رو پرسيدم :از کي شروع شده ؟

هيون گفت : زمانش مهم نيست مهم اين است که جونگ مين کاملا جدي است .

گفتم : محال است . نديدي الان جونگ مين چي گفت.

هيون گفت : جونگ مين يه احمق که نميدونه چطور بايد احساساتش رو بيان کنه هرچند اين مورد فقط درباره سارا است .

گفتم : اگر سارا بفهمه يک لحظه هم اينجا نميمونه .

هيون گفت : براي همين است که به کمک تو احتياج داريم .جونگ مين بايد تصمصميش رو بگيره . يا تلاشش رو انجام بده يا براي هميشه بي خيال سارا بشه .

به هيون نگاه کردم و گفتم : پس سارا چي؟

هيون در حالي که به نميکت تکيه مي داد به اسمون نگاه کرد و گفت : هر دوي اونها به يک فرصت احتياج دارن شايد جونگ مين کسي باشه که مي تونه اون رو خوشحال کنه .

ناگهان به من نگاه کرد و گفت : تو که نمي خواي اين فرصت رو از دوستت بگيري .

نميدونستم چي بايد بگم هنوز هم نتونسته بودم با اين خبر کنار بيام .

سرم رو برگردوندم و گفتم : چرا همچين فکري ميکني؟

هيون گفت : خوب توي سفر اول ما شما رو اتفاقي ديديم و الان هم کسي که برنده اون بليط فن ميتينگ شد شما بودين . اين سرنوشت است که اون دو نفر همديگر رو ببين .

گفتم : ولي موقعيت ما با شما فرق داره. ما نمي تونيم اينجا بمونيم به خصوص بعد از حرفهاي امشب جونگ مين .

هيون گفت : جونگ مين موقعيت هاي سختي داشته و الان هم با دوست داشتن سارا داره ريسک ميکنه . ولي با اين همه دست از تلاش برنداشته . هرچند تلاشش جواب عکس ميده ولي هنوز هم بايد اين فرصت رو بهش بديم .

من ساکت بودم و به حرفهاي هيون فکر ميکردم .

هيون گفت: اون موش و ببر يادت هست .

گفتم : پس فلسفه خوندن اون خبر اين بود .

هيون گفت : وضعيت اين دوتا هم مثل همون اون دوتا است .

گفتم : ولي با اين کار نميدوني ممکن است چه اتفاقي بيفته شهرت شما باعث دردسر است . حتي اگر سارا هم از جونگ مين خوشش بياد مي دونم که محال کنار جونگ مين بمونه .

هيون گفت : چرا؟

گفتم : چون بودن يک نفر مثل ما کنار شما باعث ميشه شهرت و محبوبيت شما به خطر بيفته . من اگر جاي سارا بودم ..

هيون نذاشت من جمله ام رو کامل کنم گفت:ولي تو سارا نيستي بزار خودش تصميم بگيره. اينده همه چيز رو مشخص ميکنه.

به هيون نگاه کردم هيچ وقت فکر نمي کردم چنين طرز فکري داشته باشه . هيون در حالي که از روي نيمکت بلند ميشد گفت : يه چيز ديگه .راجب اين موضوع با سارا حرف نزن بزار خودش اين موضوع رو بفهمه . تمام هيجان اين ماجرا به همين است . پس تو خودت رو قاطي نکن .

هيون داشت از نيمکت فاصله مي گرفت . اما سوال يکه من پرسيدم باعث شد سر جاش به ايسته . سوالي رو که مدت ها بود ذهن من رو درگير کرده بود رو پرسيدم .

در حالي که به هيون نگاه مي کردم گفتم : پس ماجرا برنده شدن بليط fan meethng يه نقشه بود تا جونگ مين بتونه تصميم بگيره .

هيون حرفي نزد حتي حرکتي هم نکرد از سرجام بلند شدم و روبروي هيون ايستادم و توي چشم هاش نگاه کردم و گفتم : اره يا نه؟

هيون حرفي نزد اما نحوه نگاه کردنش طوفاني رو درون من به راه انداخت . چيزي توي نگاهش بود که به عمق روح من نفوذ مي کرد اما مثل معمايي بود که هرچه بيشتر سعي ميکردم ازش سر دربيارم کمتر متوجه مي شدم .

کم کم اين من بودم که با اون نگاه داشتم توي موقعيت ضعف قرار مي گرفتم .براي همين تصميم گرفتم ضربه اخر رو بزنم .

گفتم : دروغ گفتي . بايد زودتر مي فهميدم . شک داشتم ولي فکر نمي کردم تو به من دورغ بگي .

راهم رو گرفتم که برم .

هيون گفت : مجبور بودم .

گفتم : چيز نمي خوام بدونم . تمام اين مدت به من گفتي دروغ مي گم در حالي که نميدونم اصلا موضوع چي بود ولي خودت.... به حرفم ادامه ندادم .

هيون گفت : باور کن مجبور بودم .

اما توي اون لحظه فکر من جاي ديگه اي بود . به سارا و جونگ مين فکر مي کردم و به احساساتي که خودم داشتم از يه طرف سارا دوست من بود و بايد همه چيز رو مي دونست اما ازطرف ديگه کاملا احساسات جونگ مين رودرک مي کردم و با اون احساس همدردي مي کردم . چون خودم هم توي همون وضعيت بودم .

عشقي يه طرفه که هيچوقت فرصت گفتنش رو نداشتم . اين بار قلبم به ذهنم غلبه کرد و تصميم گرفتم که طرف جونگ مين باشم .

هيون هنوز روبروي من ايستاده بود و با لحن ملتمسانه به من گفت: بذار برات توضيح بدم . به من نگاه کن .

لحن کلام هيون اينقدر ملتمسانه بود که من رو از دنياي افکارم بيرون کشيد . به هيون نگاه کردم که با چهره نگران به من نگاه مي کرد . براي يه لحظه از اين طرز نگاه کردن هيون خنده ام گرفت تقريبا تا مرز خندين هم پيش رفتم اما به سرعت به خودم اومدم و چهر جدي گرفتم .

ولي اين لبخند نصف نيمه از چشم هيون دور نموند براي همين پرسيد : به چي فکر مي کردي که خنديدي؟

بيشتر از اون به خودم فشار نياوردم و لبخند زدم و گفتم : دنبال يه راه مي گشتم تا بتونم بهانه اي براي موندن پيدا کنم .

هيون در حالي که به نظر مي رسيد خيالش راحت شده گفت : پس مي خواين بمونين .

گفتم : اما اين به اين معني نيست که دروغي رو که گفتي ناديده گرفتم . چون اين موضوع به هر سه تاي ما بستگي داره . ولي اگر الان حرفي بزنم همه چيز خراب ميشه پس مي زارم براي بعد .

بعد هم به سمت سالن برگشتم . هيون از پشت سرم گفت: يه روز مجبور ميشي ما ببخشي.

در حالي که به سمت سالن مي رفتم گفتم : شايد اين بخشش شامل حال ديگران بشه اما تو از اون سهمي نداري . بهتر است در مورد خودت چندان مطمئن نباشي .

وقتي وارد سالن شدم پسر ها يه گوشه ايستاده بودن . جونگ مين روي صندلي اون سمت سالن نشسته بود و سرش رو بين دو تا دستهاش گرفته بود . کيو وقتي من رو ديد به سمت من و اومد و گفت : بيا تمومش کنيم .

يونگ سنگ گفت : واقعا که تصميم ندارين برين .

من به جونگ مين نگاه کردم که هنوز روي صندلي نشسته بود و حرکتي نمي کرد. هيونگ در حالي که بغض کرده بود روبروي در ورودي ايستاده بود سر و کله سارا و سوگند با وسايل پيدا شد .

هيونگ با ديدن سارا و سوگند با وسايل توي دستشون به سمت اونها رفت و روبروي سارا ايستاد و گفت: خواهش مي کنم نرو . اينجوري نرين .

سارا حرفي نزد اما سوگند در حالي که به هيونگ نگاه مي کرد گفت: بعد از اون همه حرف و اتفاق چطوري روت ميشه با ما حرف بزني؟

هيونگ به سوگند نگاه کرد و گفت: من معذرت مي خواهم همه اينها تقصير من است لطفا نرين.

سوگند با بي رحمي گفت: ديگه براي گفتن اين حرفها خيلي دير است .

هيونگ به من نگاه کرد در حالي که چشمهاش پر از اشک بود . احساس کردم قلبم با ديدن چهره هيونگ فشرده شد رو به جونگ مين کردم که هنوز توي همون موقعيت قبلي بود

گفتم : تو نميخواي حرفي بزني جونگ مين ؟ همه اين اتفاقت به خاطر تو است .

اما جونگ مين هيچ حرفي نزد . حتي از سر جاش هم تکان نخورد . توي دلم بهش لعنت فرستادم و با خودم گفتم : اي احمق لجباز اگر الان کاري نکني من هم هيچ راهي جز رفتن ندارم .

براي هيمن دوباره پرسيدم : هيچي نمي خواي بگي؟

باز هم جواب من سکوت بود . ديگه هيچ راهي نداشتم . با اينکه دلم نمي خواست همه چيز اينجوري تمام بشه به سمت سارا رفتم که به هيونگ نگاه مي کرد که هر لحظه در شرف گريه کردن بود . وسايل رو از سارا گرفتم و به سمت درب خروجي رفتم .

کيو روبروي من ايستاد و گفت : بيا حرف بزنيم .

به کيو نگاه کردم و با صداي بلند جوري که به گوش جونگ مين برسه گفتم : ديگه هيچ چيز براي توضيح داد نمونده .

بعد در حالي که اروم جوري که فقط خودمون دوتا بشنويم گفتم : اگر الان جونگ مين کاري نکنه ديگه هيچ فرصتي نداره که حرفش رو به سارا بزنه .

کيو شوکه شده بود . بلند تر گفتم : ما بايد بريم . و با چشم به جونگ مين اشاره کردم .

کيو به خودش اومد و گفت : پس ديگه هيچ راهي نيست .من کمکت مي کنم وسيال رو ببري. هيونگ بين من و کيو ايستاد و گفت : من معذرت مي خواهم . من جاي همه معذرت مي خوام لطفا نرين .

ديگه اشکهاش هم سرازير شده بود . تا به حال نديده بودم يه پسر به خاطر ما گريه کنه هم برام عجيب بود و هم احساس کردم قلبم هر لحظه ممکنه منفجر بشه .

رو به هيونگ کردم و سعي کردم تا ارومش کنم و گفتم : تو مقصر نيستي . اون کسي که بايد معذرت خواهي کنه تو نيستي .

به سارا نگاه کردم . سارا ادم دل رحمي بود و واي به روزي که کسي جلوي سارا گريه مي کرد هرچند هيچ وقت در ظاهر نشون نمي داد ولي قلبي از جنس طلا داشت . ايا اين قلب مي تونست يه روز جونگ مين رو توي خودش جا بده؟

سارا دست پاچه شده بود براي اينکه هيونگ رو اروم کنه گفت: ما از دست تو ناراحت نيستيم جدي مي گم تو هنوز هم دوست مني .

وقتي ديد حرفهاي اون تاثيري روي هيونگ نداره ملتمسانه به من نگاه کرد در حالي که کم مونده بود خودش هم گريه اش بگيره گفت : سحر به دادم برس اين هنوز داره گريه مي کنه . الان است که من هم گريه ام بگيره .

رو به يونگ سنگ کردم و گفتم : ميشه مراقب هيونگ باشي؟

يونگ سنگ به سمت هيونگ رفت و دستش رو دور گردن هيونگ انداخت و گفت : بسه ديگه هيونگ .

به کيو نگاه کردم و گفتم : ديگه وقت رفتن است .

کيو گفت: مي فهمم وسايل رو براتون ميارم.

بعد هم وسايلي رو که کنار پاش روي زمين گذاشته بود برداشت و به سمت درب خروجي رفت اما بين راه يه اتفاقي افتاد . يک نفر وسايل رو زا دست کيو بيرون کشيد .

به جونگ مين نگاه کردم که روبروي کيو ايستاده بود و وسايل ما توي دستش بود . در حالي که هنوز به کبو نگاه مي کرد گفت : کسي جايي نمي ره . حداقل نه الان .

بعد هم به سمت اتاق ما رفت . به کيو نگاه کردم . کيو نفس راحتي کشيد .

اروم گفتم : بدون معذرت خواهي نميشه .

کيو گفت : يه کم صبر کن اون هم درست ميشه .

جونگ مين بعد از چند دقيقه برگشت گفتم : فکر کردي بدون وسايل نميتونيم بريم . بعدا يه نفر رو مي فرستم وسايل رو بياره . و به سارا و سوگند نگاه کردم و گفتم : راه بيفتين . منتظر چي هستين ؟

سارا هنوز به هيونگ نگاه مي کرد و چشم هاش پر از اشک شده بود .براي اينکه توجه بقيه رو به سمت خودم جلب کنم تا متوجه وضعيت سارا نشن و موقعيت رو جدي تر نشون بدم به سمت درب خروجي رفتم .

جونگ مين گفت : به خاطر همه حرفهايي که زدم.... اما ادامه نداد .

به جونگ مين نگاه کردم .توي دلم گفتم : زود باش ديگه بگو .

اما جونگ مين ساکت شد . براي اينکه زودتر به اون قضيه خاتمه بدهم گفتم : براي اون حرفها چي؟ خوشحالي؟

جونگ مين گفت : منظوري نداشتم . من ميرم شما اينجا بمونين .

هيون گفت : کسي جايي نميره .

به سمت درب خروجي نگاه کردم . هيون وارد سالن شد و گفت : کسي جايي نميره .

بعد رو به سارا کرد و گفت : شما بستني مي خورين .

بعد هم به سمت اونها رفت اروم چيزي گفت که باعث شد سارا و سوگند هر دو به هيونگ نگاه کنن

سارا گفت : من بستني شکلاتي مي خورم.

سوگند بعد از چند لحظه سکوت گفت : من هم همينطور .

هيون به من نگاه کرد و گفت :تو چي مي خوري؟

من نا خود اگاه گفتم : اب سيب مي خورم .

هيون چند قدم برداشت اما مثل اينکه چيزي يادش اومده باشه به سمت من برگشت و گفت : فکر کردم ديگه اب سيب نخوري.

بعد به جونگ مين نگاه کرد و گفت : با خودت يه چتر بيار جونگي. فکر کنم لازم داشته باشي. با اين حرف لبخند روي لب همه نشست . اين خاطره اي بود که براي همه ما اشنا بود . اولين باري که با گروه روبرو شده بوديم .جونگ مين به سمت اتاق رفت .

هيون با تعجب به جونگ مين نگاه کرد و گفت : کجا ميري؟

جونگ مين گفت : من چترم رو خيلي وقته گم کردم مي رم ببينم مي تونم بارونيم رو پيدا کنم . با اين حرف جونگ مين همه بلند خنديدن حتي سارا و هيونگ که تا چند لحظه پيش گريه مي کرد .

از حرکت جونگ مين خنده ام گرفت چه زود همه چيز رو فراموش کرده بود توي اين موقعيت شوخي مي کرد . سوگند اروم ايستاده بود به ما نگاه مي کرد که بلند مي خنديديم. هرچند اين داستان رو قبلا هم شنيده بود اما هنوز هم نميتونست تصور کنه اون داستان چقدر خنده دار بود.

ليوان اب سيب رو از دست هيون گرفتم و روي مبل نشستم . جونگ مين روبروي سارا نشسته بود و اون رو زير نظر داشت که همراه سوگند سر به سر هيونگ مي ذاشتن تا اون رو سر حال بيارن .

چند دقيقه بعد يونگ سنگ هم به جمع اونها اضافه شد و صداي خنده هاشون شنيده مي شد . کيو کنار من نشست و گفت : از کجا فهميدي؟

گفتم چي رو ؟

گفت : ماجراي جونگ مين رو .

هيون از پشت سر ما دو تا گفت : من گفتم .

بعد هم روبروي ما دوتا روي ميز نشست . کيو گفت : چرا گفتي؟

هيون گفت : به يه نفر نياز داشتيم تا بتونه به ما کمک کنه . بعد به من نگاه کرد و گفت : اين بقيه بهتر بود .

گفتم : پس يار نفودي مي خواستي .

هيون گفت : يه همچين چيزي .

در حالي که با اخم به هيون نگاه مي کردم گفتم : من هنوز تصميم نگرفتم .

هيون گفت : ولي کارت بدنبود .

لبخندي زدم و به کيو نگاه کردم و گفتم: تو چرا به من نگفتي همه اين ماجراي برنده شدن بليط و بقيه چيز ها دروغ است .

کيو به هيون نگاه کرد و گفت : اين رو هم گفتي.

هيون سرفه اي کرد و گفت : خودش خبر داشت .

همونطور که به کيو نگاه مي کردم گفتم : اون حرفي نزد . خيلي وقت به اين موضوع شک کردم به خصوص که الان يه چند وقتي است از گروه فيلم برداري خبري نيست . ولي ميخوام بدونم اين فکر کدوم يکي از شما است .

کيو در حالي که با بستني توي ظرفش بازي مي کرد گفت : يونگ سنگ پيشنهاد داد ما هم عمليش کرديم . ولي مي خواستيم بهتون بگيم .

گفتم : کي؟

کيو حرفي نزد و همچنان به ظرف بستني نگاه مي کرد . از احساس گناه کردن کيو خنده ام گرفت براي همين گفتم :کافيه ديگه بستني اب شد .

کيو به من نگاه کرد. با لبخند نگاهش کردم .

گفتم : من مي دونم تو مقصر نيستي. من از دست تو نارا حت نيستم . درک مي کنم چرا تا الان حرفي نزدي. تو هنوز هم يه دوست خيلي خوبي و من هنوز هم طرفدار تو هستم حتي بيشتر از قبل .

هيون در حالي که با اخم به ما نگاه مي کرد گفت : چندان هم بي تقصير نيست .

همونطور که به کيو نگاه مي کردم گفتم : ولي با اين همه من از کيو ناراحتم نيستم .

کيو لبخندي زد و دستش رو توي موهاش کرد . من هم خنديدم . هيون دوباره سرفه کرد . به هيون نگاه کردم که با اخم به کيو نگاه مي کرد و سرفه مي کرد

گفتم : اگر حالت خوب نيست بستني نخور .

بستني رو از دست هيون گرفتم و گفتم: اگر گلوت در ميکنه يه چيز گرم بخور .

هيون بستني رو از دست من گرفت و گفت : لازم نيست .

من هم گفتم : هر طور که راحتي .

هيون گفت : الان بايد يه راهي براي اين ماجرا پيدا کنيم .

گفتم : مگه خودت نگفتي که نبايد توي اين موضوع دخالت کنيم ؟مگه نگفتي تمام مزه اين ماجرا به اين است که خود سارا اين موضع رو کشف کنه پس چرا الان داري اين حرف رو مي زني؟

کيو گفت : ولي اگر بخوايم اين ماجرا رو به عهده خودشون بزاريم تا اخر عمرشون هم به

جايي نمي رسن اونها هر وقت به هم ميرسن يه بهانه براي دعوا پيدا مي کنن .

گفتم : خوب با اين وضع بهتر است اصلا شروع نکن .

هيون گفت : مگه قرار نشد باريم خودشون تصميم بگيرن؟

بدون اينکه به هيون نگاه کنم به کيو گفتم : خوب الان چه نقشه اي داري؟

کيو گفت : زياد مطمئن نيستم .

هيون گفت : بهتر از هيچي است بگو .

کيو گفت : چند روز ديگه تولد جونگ مين است .

دستهام رو به هم زدم و گفتم : اره راست ميگي يادم رفته بود .

هيون گفت : مگه تو تاريخ تولد ما رو هم ميدوني؟

گفتم : همه رو نه ولي تاريخ تولد جونگ مين و هيونگ و کيو و يونگ سنگ رو ميدونم . هيون دوباره سرفه کرد.

کيو با تعجب گفت : چطور؟

گفتم : يونگ سنگ 23 روز از من بزرگتر است تو هم تاريخ تولدت با دايي من دقيقا توي يه روز است هيونگ و سارا هم توي يه ماه هستن البته سارا به سال از هيونگ بزرگتر است جونگ مين هم 14 فروردين است براي همين يادم مونده . اما روز تولدش ما اينجا نيستيم.

کيو گفت : براي همين به يه تولد کوچيک خودموني فکر مي کردم . بعد در حالي که با شک به من نگاه مي کرد کيو گفت : واقعا من و داييت توي يه روز هستيم ؟

خنديدم و گفتم : جالب است مگه نه ؟ اره هردوي شما توي يه روز دنيا اومدين .

هيون اين بار بلند تر سرفه کرد . به سمت هيون برگشتم و بستني رو ازدست هيون گرفتم . و به سمت اشپزخونه رفتم .

هيون در حالي که دنبال من مي اومد گفت : چرا بستني من رو ازم گرفتي ؟ بهتر نبود بستني کيو رو از دستش ميگرفتي ؟

به هيون نگاه کردم که مثل يه بچه که توپش رو از دستش گرفتن به من نگاه مي کرد . خنده ام گرفت . هيون با دلخوري به من نگاه مي کرد . به نظرميرسيد از دست من ناراحت است . گفتم : براي اينکه کيو سرفه نميکنه . با اين همه سرفه بهتر است جاي اين بستني يه چيز گرم بخوري. بيا برات چايي ليمو درست مي کنم .

هيون به من نگاه کرد و اخم هاش باز شد و پشت سر من اره افتاد . هيون روي صندلي نشست و به من نگاه مي کرد .

صداي کيو هم اومد که گفت : من هم يکي مي خوام .

به سمت اون برگشتم کنار در اشپزخونه ايستاده بود .

خنديدم و گفتم : بيا . براي همه هست .

هيون با اخم به کيو نگاه کرد ولي کيو لبخند شيطنت اميزي زد و به هيون چشمک زد . معني اين حرکت چي بود ؟ چرا هيون با اين حرکت کيو هول کرد ؟

شايد اگر بيشتر به اين موضوع دقت کرده بودم االان حسرت روزهاي گذشته رو نمي خوردم. ولي خيلي ساده از کنار اون حرکت رد شدم .

در حالي که ليوان هاي چايي رو جلوي پسرها مي گذاشتم گفتم : حالا براي تولد چه نقشه اي دارين؟

هيون گفت : همون کاري که همه انجام مي دن .

گفتم : اين رو که خودم ميدونم .

در حالي که به کيو نگاه مي کردم گفتم : فکر کنم بهتر است تولد رو بزاريم براي فردا .

کيو گفت : چرا با اين سرعت ؟

گفتم : براي اينکه اگر جونگ مين ميخواد کاري انجام بده بهتر است زودتر انجام بده چون ما تا 4 روز ديگه برمي گرديم . تازه اگر روز پرواز را در نظر نگيريم ميشه سه روز ديگه . ليوان از دست هيون ليز خورد و روي ميز افتاد و تکه هاي اون روي ميز پخش شد . به سرعت با يه تيکه پارچه چاي داغي که روي ميز مثل سيل راه افتاده بود رو خشک کردم و به هيون نگاه کردم و گفتم : حواست کجاست؟ چيزيت که نشد ؟

هيون با حالت عجيبي به من نگاه مي کرد . مثل اين بود که خبر بدي رو يهو بهش گفته باشن يا چيز بدي شنيده باشه . ولي من که حرف بدي نزده بودم .

دوباره پرسيدم : خوبي؟ دستت طوري نشد ؟ بزارببينم .

اما هيون بدن توجه حرفهاي من با حالتي بهت زده به من نگاه ميکرد.

کيو گفت: 4 روز؟

در حالي که خرده هاي ليوان شکسته رو جمع مي کردم و حواسم به هيون بود گفتم : اگر دقيق بخواي 3 روز.

کيو گفت ولي اين خيلي زود است.

گفتم : نه زود نيست .

به کيو نگاه کردم که با ناراحتي به من نگاه مي کرد .

گفتم : قرار نبود که براي هميشه اينجا بمونيم .

کيو گفت : من هم اين رو ميدونم ولي فکر ميکردم هنوز خيلي وقت مونده .

گفتم : زمان هميشه زودتر از اون چيزي که ما فکر ميکنيم ميگذره.

به هيون نگاه کردم و گفتم : يه ليوان ديگه برات ميارم .

اما هيون بدون اينکه حرفي بزنه از سرجاش بلند شد و بيرون رفت .

به کيو نگاه کردم و گفتم : اون چش شد؟

کيو گفت: فکر کنم اون هم زمان زيادي نداره .

اين حرف رو زد از سرجاش بلند شد و دنبال هيون رفت . زندگي بازي هاي زيادي داره ادم هيچوقت نميدونه که روزگار سرپيچ بعدي چه سوپرايزي براش داره . روي صندلي نشستم . حق با کيو بود زمان زيادي نمونده بود .

براي کنار هم موندن زمان زيادي نمونده بود . به اين فکر ميکردم که جونگ مين موفق ميشه کاري انجام بده يا عشق اون هم مثل من پايان تلخي داره ؟

با خودم گفتم ولي من از اون يه درجه بهترم چون من ميتونم هيون رو از طريق تلويزيون ببينم و خبرهاي اون هميشه همه جا هست ولي جونگ مين چي؟

شايد اينجوري بهتر بود. وقتي سارا رو نبينه فراموش کردن هم ارحت تر ميشه . يعني من هم بايد اينکار رو انجام بدهم ؟ 

 توي فکر بودم که دستي جلوي صورتم تکان خورد و من را از توي فکر بيرون اورد . به سارا نگاه کردم که روبروي من نشسته بود .

گفت : ميبينم جلسه شما و اقايون خيلي جدي بوده که به اينجوري توي فکري. حالا دستور جلسه به اين مهمي چي بود .

سوگند که بالاي سر من ايستاده بود گفت: ايا فضايي ها در سال 2012 به زمين مي ايند؟

با تعجب به سوگند نگاه کردم و گفتم : چي؟

سوگند گفت : موضوع مهمي که اين روزها فکر هيون رو درگير کرده اين است. ايا فضايي ها به زمين ميان؟ بعد درحالي که مي خنديد گفت : تازه ارزو داره با فضايي ها کنسرت بزاره. سارا در حالي که ميخنديد گفت : خوب خدا کنه به ارزوش برسه .

بعد به من نگاه کرد و گفت : حالا راجب چي حرف مي زدين ؟

گفتم : ما تا 4 روز ديگه ميريم .

سوگند با تعجب به من نگاه کرد و گفت: کجا؟

گفتم : خونه . تا 4 روز ديگه اين سفر تمام ميشه .

سوگند گفت : جدا؟ بيچاره شدم .

سارا به سوگند نگاه کرد و گفت:چرا؟ روز ازادي نزديک است .

سوگند به سارا نگاه کرد و گفت: من چي ميگم تو چي برداشت ميکني . تحقيق استادم مونده . سارا خنديد و گفت : سوگند کو ندارد نشان از سحر تو بيگانه خوانش نخوانش سوگند . بزن قدش که مثل خودم دقيقه 90 هستي .

سوگند در حالي که به سمت در اشپزخونه مي رفت گفت: برو بابا من دارم بيچاره ميشم تو شوخيت گرفته .

سوگند که از اشپزخونه بيرون رفت سارا صندليش رو جلوتر کشيد و گفت : خوب حالا بگو ببينم چه خبر است؟

گفتم : هموني که گفتم .

سارا گفت: باشه من هم خرم ديگه .

گفتم : بلانصبت خر.

سارا با اخم به من نگاه کرد .

گفتم : راجب جونگ مين حرف مي زديم .

سارا گفت : اره من هم باور کردم . پس چرا چهره هيون اينقدر توي هم بود؟

به سارا نگاه کردم و گفتم : تو هم فهميدي؟ خيلي دلم مي خواد بدونم چي توي سرش است. سارا با شک گفت: يعني خبر نداري؟

گفتم : نه . واقعا نمي دونم .

سارا گفت: فکر کنم ديو حسادت رو درون اين هيون خان بيدار کردي.

با تعجب گفتم : حسادت؟! حسادت به چي؟ فکر کنم از حرفي که راجب جونگ مين زدم خوشش نيومده . نيست خيلي روي بچه هاي گروه حساس است .

سارا با شنيدن دوباره اسم جونگ مين حسابي دمق شد و گفت : اسم اون دايناسور دوره ژوراسيک رو جلوي من نيار هنوز يادم نرفته چه حرفي زد اگر به خاطر هيونگ نبود يه لحظه هم اينجا نمي موندم .

بعد هم از سرجاش بلند شد و بيرون رفت . من هم دنبال سرش راه افتادم تا اوضاع رو به نفع جونگ مين تغيير بدم .

اما تا اسم جونگ مين رو اوردم سارا به سمت من برگشت و با جديت تمام گفت :هيچ علاقه اي به شنيدن مطلبي در باره اون نداره .و به سمت اتاق رفت .

من هم اهي کشيدم و ارزو کردم جونگ مين بتونه راهي پيدا کنه و اين وضعيت رو به نفع خودش تغيير بده .

به سمت اتاق مي رفتم که هيون از پشت سرم گفت : حواست به خانم موشه باشه .

به هيون نگاه کردم که به سمت اتاقش مي رفت . سارا که چند قدم جلوتر از من بود ايستاد.

به من نگاه کرد و گفت: کدوم موش؟ اين هيون راجب چي حرف زد؟

چهره مظلومي به خودم گرفتم و شونه هام رو بالا انداختم و گفتم : نميدونم .

سارا حرفي نزد و به اتاق برگشت . سوگند روي تخت نشسته بود و روي يک عالمه برگه خم شده بود و با سرعت تمام کاغذ ها رو پر از نوشته مي کرد و هرچند دقيقه يک بار دستش رو که به خاطر سريع نوشت درد گرفته بود توي هوا تکان مي داد .

سارا کنار من روي تخت نشست و گفت : حالا تحقيق اين دانشمند راجب چي هست؟ من که اصلا نديدم هيچ کتاب يا مقاله اي دم دستش باشه .

به سارا نگاه کردم و گفتم : من هم مثل تو . از همه چيز بي خبرم . سوگند وقتي داره کاري رو انجام ميده اجازه نميده هيچکس ازش سر در بياره .

سارا گفت : دارم از فضولي مي ميرم . خيلي دلم مي خواد بدونم داره راجب چي مي نويسه . گفتم : اين که تازگي نداره تو هميشه توي کار هاي همه سرک ميکشي.

سارا براي من زبان در ارود و به سمت سوگند رفت اما نيمه راه ايستاد و به سمت من برگشت. چهره اش سفيد شده بود . مثل اين بود که روح ديده باشه . به سارا نگاه کردم . نميتونستم سر در بيارم چه اتفاقي افتاده .

با نگراني به سارا نگاه کردم و پرسيدم : سارا چت شده ؟ چرا اين شکلي شدي.

سارا براي چند لحظه به من نگاه کرد و دوباره به پشت سرش نگاه کرد و با يک جيغ تمام عيار به سمت من برگست و بالاي تخت رفت و با د ست به گوشه اتاق اشاره کرد .

سوگند با جيغ سارا حساب شوکه شد و برگه ها از دستش ريخت و به سارا نگاه کرد که بالاي تخت من ايستاده بود و به گوشه اتاق نگاه مي کرد .

سوگند گفت : چته؟ چي شد. روح ديدي مگه؟

گفتم : چرند نگو سوگند .

سوگند گفت : ولي من جدي ميگم قبلا هيون توي يه مصاحبه گفته بود مقرر ss501 روح داره همه از اين موضوع خبر دارن .

با جيغ دوم سارا دوباره به اون نگاه کردم و جواب سوالم رو گرفتم سارا جيغ زد : موش ... اينجا موش داره .

من و سوگند هرچي نگاه کرديم چيزي نديديم ولي سارا همچنان اصرار داشت که موش ديده و بالاي تخت ايستاده بود و پايين نمي اومد .

رو به سارا کردم و گفتم : اخه اين چه وضعي است بيا پايين .

سارا گفت : من خودم دمش رو ديدم که رفت زير تخت من.

سوگند به من نگاه کرد و گفت : مگه اين شجاع دل از موش مي ترسه .

گفتم : همونقدر که من از مار مي ترسم .

سارا وسط حرف من پريد و گفت : نه نمي ترسم فقط چندشم ميشه .

سوگند گفلت : براي همين اينجوري جيغ زدي و رفتي اون بالا ؟

سارا در حالي که هنوز گوشه اتاق رو مي پاييد گفت : يعني تو اينقدر شجاعي؟

گفتم : اگر به خاطر مامانم نبود اين خانم توي اتاقش شهر موش ها راه انداخته بود .

سوگند گفت : اون موش نيست همستر است بي سواد .

سارا گفت : حالا هرچي . اگر اينقدر شجاعي برو اون موش رو بگير.

سوگند گفت : من از خدام است ولي اونجا هيچ موشي نيست .

سارا گفت : چرا هست . خودم ديدم اين هم حتما از نقشه هاي جونگ ...

اما ادامه نداد و به من نگاه کرد و گفت : وقتي داشتيم مي اومديم .هيون چي گفت ؟

با تعجب به سارا نگاه کردم و گفتم : کدوم حرف؟

سارا گفت : هيون قبلا از اينکه بيايم گفت مواظب چي باشيم ؟

تازه يادم اومد سارا به چي اشاره مي کرد . ولي منظور هيون به سارا بود نه موش واقعي . حالا چطور مي تونستم به سارا حالي کنم .

سارا به من نگاه کرد و گفت : کار هيون است . خودم به حسابش مي رسم .

اما به محض اينکه تصميم گرفت از تخت پايين بياد تا حق هيون رو کف دستش بزاره همه جا خاموش شد .

سارا بالاي تخت برگشت و گفت : چي شد ؟ چرا همه جا تاريک شد ؟

سوگند گفت : اين هم فکر کردن و پرسيدن داره . خوب برق رفت .

سارا گفت : نه! حالا برق هم به موش اضافه شد .

در حالي که سعي داشتم توي تارکي راهم رو پيدا کنم گفتم : شما از جاتون تکان نخورين من مي رم يه چراق قوه پيدا کنم .

اين حرف رو زدم از اتاق بيرون اومدم . و به سمت سالن رفتم ولي همه جا تاريک بود و من اصلا چيز نمي ديدم . براي همين دستهام رو کاملا باز کرده بودم و جلوي بدنم گرفته بودم تا از برخورد با وسايل جلوگيري کنم .

همينطور که جلوتر مي رفتم سعي مي کردم چشم هام رو هم کاملا باز کنم . ولي همه جا تاريک بود . با لمس کردن وسايل اطرافم سعي داشتم حدس بزنم الان کجاي خونه هستم .

اما دستم به چيزي برخورد کرد که باعث شد توي تارکي دو قدم به عقب برگردم . خيلي ترسيدم لعنت به تو سوگند حالا بايد مي گفتي اينجا روح داره .

با صداي بلند گفتم : کي اونجا ست؟

اما صدايي نميومد . احساس کردم چيزي يا کسي به سرعت از کنارم رد شد .

اين بار با صدايي که تقريبا به داد شبيه شده بود گفتم : کي اونجاست؟؟؟؟

دستي روي شونه ام قرار گرفت . به پشت سرم نگاه کردم .شخصي يا بهتر بگم تنها چهره اي پشت سرم بود که چشم هاش توي تاريکي بود و فقط نيمه پاييني چهره اش مشخص بود . و به خاطر سايه هايي که روي صورتش افتاده بود چهره ترسناکي به خودش گرفته بود .

مطمئن شدم که روح افسانه اي مقررss501 به سراغم اومده . اونقدر ترسيده بودم که نمي تونستم نفس بکشم . با نزديک شدن اون چره به صورتم چشمهام رو بستم و با تمام توان جيغ کشيدم .

ولي دست يک نفر جلوي دهانم رو گرفت و با دست بعديش من رو محکم به خودش چسباند تا از ضربات مشت و لگد من که براي راهي تلاش مي کردم جلوگيري کنه . توي تارکي سعي داشتم تا دستن اون رو از روي دهانم کنار بزنم و خودم رو از دست اون روح ازاد کنم . صدايي اروم کنار گوشم گفت : اروم باش منم .

چشمم رو باز کردم اما هنوز تلاش مي کردم تا خودم رو از دستش ازاد کنم . صداي هيون دوباره گفت : نترس . من اينجام . اروم باش .

سعي کردم خودم رو از دست هيون خلاص کنم و در حالي که به خاطر اون همه تلاش نفس نفس مي زدم به چهره هيون نگاه کردم .

هيون نور گوشي توي دستش رو روي صورتش گرفت و صورتش رو به من نزديک تر کرد و گفت : ببين من هستم .

با اينکه هنوز دست هيون روي دهان من بود و من رو محکم نگه داشته بود هنوز نميتونستم باور کنم اون هيون است شايد اون روح مثل فيلم ها تغيير چهره داده بود .

ولي من اين نگاه رو مي شناختم . هيچ روحي و هيچ انساني توي دنيا نميتونست اين نگاه نافز رو داشته باشه . اين نگاه فقط مختص هيون بود .

هيون دستش رو از روي دهان من برداشت . ولي هنوز هم من رو محکم نگه داشته بود شايد از ترس ضربات بعدي بود که اينطور من رو محکم نگه داشته بود .

هيون همونطور که صورتش رو به من نزديک کرده بود پرسيد: خوبي؟

سرم رو پايين انداختم و خودم رو از دست هيون خلاص کردم و گفتم : الان اره . ولي چرا اينجوري اومدي ؟ ترسيدم .

هيون در حالي که مي خندي گفت : خوب به ترسيدن تو نياز داشتيم .

به هيون نگاه کردم اما چند لحظه بيشتر طول نکشيد که صداي داد سارا بلند شد . به سرعت به سمت اتاق برگشتم هيون چراغ قوه گوشيش رو جلوي راه من گرفته بود و دنبال من مي اومد اما چند قدمي اتاق چيز ديدم که باعث شد سر جام به ايستم و چند قدم به عقب بردارم .

با دستم جلوي نور چراغ قوه گوشي هيون رو بگيرم . سارا توي بغل جونگ مين بود و داشت داد و هوارمي کرد . به سرعت به سمت عقب برگشتم و لي اصلا يادم نبود که يه نفر ديگه هم پشت سر من است و شاهد اين ماجرا است.

مطمئن بودم که هيون هم اين صحنه رو ديده براي اينکه هيون رو از اونجا دور کنم به سرعت به سمت مسير برگشت به سالن رفتم ولي صداي فرياد جونگ مين باعث شد تا همونجا بمونم . نور گوشي رو به سمت جونگ مين گرفتم .

جونگ مين دولا شده بود و شکمش رو گرفته بود . نور روي سارا انداختم که با چهره اي عصباني به جونگ مين نگاه ميکرد و اماده بود تا حرکت رزمي بعدي رو روي جونگ مين پياده کنه . بين جونگ مين و سارا ايستادم .

سارا با عصبانيت گفت : برو کنار . ميکشمش اين ديگه ماجرا موش و حرف هايي که زد نيست .

با اون همه سر و صدا سوگند تونسته بود مسيرش رو از توي تاريکي به سمت ما پيدا کنه وقتي رسيد به من سارا نگاه کرد که با هم درگير بوديم و من سعي داشتم جلوي اون رو بگيرم و به جونگ مين نگاه کرد که روي زمين نشسته بود و همچنان شکمش رو با دست نگه داشته بود و خم شده بود . و سرفه مي کرد .

چند لحظه بعد نور دوتا چراق قوه به سمت ما اومد . پسرها با چراغ قوه به سمت ما اومدن مثل سوگند با تعجب به اين صحنه نمايش نگاه مي کردن . هيون کنار جونگ مين نشسته بيود وسعي داشت تا وضعيت اون رو بررسي کنه .

سارا با عصبانيت گفت : جرات داري يک باره ديگه اين کار رو انجام بده ببين زنده مي موني يا نه .

جونگ مين در حالي که سعي داشت تا بين کلماتش نفس هم بکشه گفت: ولي خودت پريدي ... اما ادامه حرفش در نفس بلندي که از درد کشيد گم شد .

سارا گفت : تو اينجا چه غلطي مي کردي؟

هيون در حالي که هنوز کنار جونگ مين زانو زده بود گفت: صداي جيغ شنيديم . سرعت جونگ مين هم بيشتر از ما بود . توي اين خونه ام که ما جيغ نمي کشيم مي مونه شما .

با اين حرف هيون چپ چپ بهش نگاه کردم .

سارا در اون لحظه جوابي نداد اما با ديدن چهره هيون مثل اين بود که چيز مهمي يادش اومده باشه با عصبانيت رو به هيون کرد و گفت: اين بار ديگه گل کاشتي . واقعا اوج نوبغت رو ثابت کردي . معلوم شد چرا تو سرگروه شدي . دفعه قبل مار بود اين سري موش . خوبه باغ وحش راه انداختين . تبريک مي گم .

بعد هم به فارسي ادامه داد : البته با وجود خودتون اينجا دسته کمي هم از باغ وحش نداره . هيون با تعجب به من نگاه کرد ولي من جوابش رو با چشم غره دادم .

وقتي ديد چيزي نميتونه از من بشنوه به سارا نگاه کرد و گفت: کدوم موش؟

سارا گفت : هموني که توي اتاق ما انداختين الان با خيال راحت داره براي خودش مانور ميده. هيون گفت: ولي اينجا موش نداره .

سارا گفت : موش نداشت ولي الان به لطف يه نفر داره .

هيون با سر درگمي به پسر ها نگاه کرد وقتي ديد چيزي دستگيرش نسد به جونگ مين نگاه کرد که از درد کبود شده بود . تصميم گرفتم به هيون حالي کنم که منظور سارا چيه .

براي همين رو به هيون کردم و گفتم : منظور سارا از موش هموني است که شما گفتين حواسم بهش باشه .

هيون به من نگاه کرد و گفت : منظورت خانم موشه است؟

سرم رو به نشانه تاييد تکان دادم .

سارا به من نگاه کرد و گفت: پس تو هم باهاش هم دستي؟

با دستپاچگي گفتم : نه . من فقط حرف هيون رو تکرار کردم .

سارا به هيون نگاه کرد . پسرها هم با سر در گمي به هيون نگاه مي کردن . ولي هيون به جاي اينکه به اونها نگاه کنه يا حواسش به جونگ مين باشه به من نگاه مي کرد . چهره عجيبي به خودش گرفته بود .براي يک لحظه به خودم نگاه کردم شايد توي اين چند لحظه اتفاقي براي ظاهرم افتاده بود با نحوه نگاه کردن هيون به من پسرها به سمت من برگشتن .

با تعجب به هيون نگاه کردم و گفتم : به چي اينجوري نگاه مي کني؟

هيون گفت: به خانم موشه .

نا خود اگاه به سارا نگاه کردم .

سارا گفت : چرا به من نگاه ميکني ؟

هيون به سارا نگاه کرد و در حالي که لبخند مي زد گفت : منظور من از خانم موشه دوستت است .

به هيون نگاه کردم . ولي اين فقط من نبودم که به هيون نگاه ميکرد توي يه لحظه همه نگاه ها به سمت هيون برگشت .

سارا به من اشاره کرد و گفت: منظورت سحر است؟!

سعي کردم عصبانيتم رو کنترل کنم . اخه خانم موشه که من نبودم سارا بود .

سارا گفت : فکر کردي من بچه ام . دوباره گول اين حرف ها رو نمي خورم . وقتي امشب تا صبح دنبال اون موش گشتين مي فهمين خانم موشه کيه .

بعد هم به سمت سوگند برگشت تا چيزي بگه .اما سوگند همنطور که به ديورا تکيه داده بود چشم هاشو بسته بود .

سارا به سمت من برگشت و گفت : اين هم که از هر فرصتي براي خوابيدن استفاده مي کنه. يونگ سنگ در حالي که به سوگند نگاه مي کرد گفت : معلوم شد چرا بين همه ما طرفدار هيون است .

سارا به سمت سوگند رفت و دستش رو روي شونه اون گذاشت و گفت : بيدار شو ديازپام اينجا نخواب مصيبت . سوگند به زور چشم هاش رو باز کرد و به سارا نگاه کرد .

سارا گفت : راه بيفت قيامت .

بعد هم دست سوگند و کشيد و دنبال خودش کسيد همنوطور که سوگند رو پشت سرش ميکشيد چراغ قوه رو از دست يونگ سنگ بيرون کشيد و به سمت سالن رفت سوگند پشت سر سارا تلو تلو مي خورد براي همين موقع رفتن لگدي نثار پاي جونگ مين کرد و بدون اينکه متوجه بشه رد شد و رفت .

به نور چراغ قوه سارا نگاه کردم که توي تارکي دور ميشد .دوباره به سمت هيون برگشتم و با دلخوري به اون نگاه کردم ولي هيون با چهره اي که حسابي شاد بود به من خيره شده بود . يعني اينقدر از اينکه نقشه اش عملي شده ود خوشحال بود ؟

رو به کيو کردم و گفتم : حالا اين اداره برق کي تصميم داره برق رو وصل کنه؟

کيو به ساعتش نگاهي انداخت و گفت:تا 20 دقيقه ديگه خوب است؟

سرم رو تکون دادم وبه جونگ مين نگاه کردم که حالا داشت پاش رو مي ماليد . روبروي جونگ مين روي زانوم نشستم و گفتم : اخر اين همه ادم چرا رفتي سراغ اون ؟

جونگ مين حرف نزد ولي با نگاهش جوابم رو داد .

پرسيدم : خوبي؟

هيونگ که خيالش راحت شده بود گفت: ديگه عادت کرده . بار اولش که نبود .

جونگ مين به هيونگ نگاه کرد دستش رو مشت کرد و نشان هيونگ داد.

خنديدم و گفتم : معلوم است حالش خوبه . ولي اون موش رو خودت بايد بگيري.

جونگ مين به من نگاه کرد. گفتم : من دم موش رو ديدم .

جونگ مين گفت : لعنتي . باديد بيشتر توي شارژ مي موند .

پسرها به جونگ مين نگاه کردن .

گفتم : در هر صورت بهتر است يه موش پيدا کني وگرنه محال است سارا برگرده . شايد هم تصميم بگيره از اينجا بره.

با اين حرف جونگ مين با نگراني به من نگاه کرد .

از سرجام بلند شدم و به سمت کيو رفتم و گفتم : چراغ قوه رو بده به من .

هيونگ گفت: پس ما چي؟

گفتم : اداره برق تا 20 دقيقه ديگه برق رو وصل مي کنه بعد هم شما تمام جاهاي اين خونه رو بلد هستين و با چشم بسته هم مي تونين مسيرتون رو پيدا کنين .

چراغ قوه رو از توي دست کيو بيرون کشيدم . و به سمت سالن جايي که سارا و سوگند منتظر من بودن رفتم و به اين فکر مي کردم که قرارا است چه اتفاق ديگه اي امشب بي افته که من ازش بي خبر بودم .

سارا نشسته بود و از توي نور کمي که به خاطر چراغ قوه روي صورتش افتاده بود هم ميشد فهميد که زير لب غر ميزنه . سوگند روي مبل کناري سارا نشسته بود اما چهره اش توي تاريکي بود .

نور چراغ قوه توي دستم رو توي صورت سارا انداختم . سارا دستش رو جلوي صورتش گرفت و گفت: اين نور رو بگيراون طرف مگه دزد گرفتي؟

خنديدم . سارا توي اوج عصبانيت هم چيزي داشت بگه و ادم رو سر حال بياره . شايد هم به خاطر اين خصوصيت جونگ مين از اون خوشش اومده بود .

به خاطر جونگ مين اين روزها بيشتر به رفتار سارا دقت مي کردم و چيز هايي رو توي اين چند روز کشف کرده بودم که تو اين 11 سال ازش بي خبر بودم عجيب اينجا بود که جونگ مين به همه اين ها پي برده بود اون هم در زماني کمتر از من.

با صداي سارا از توي فکر بيرون اومدم سارا با اعتراض گفت : کجا سير ميکني؟ اون نور رو بيگير اونور کور شدم .

چراغ قوه رو روي ميز گذاشتم و کنار سارا نشستم . سارا هنوز غر مي زد و زير لب خط و نشان مي کشيد . ولي اتفاقي افتاد که باعث من وسارا هر دو به سمت سوگند برگرديم .

سوگند اروم مي خنديد اما کم کم صداي خنده اش بلند تر شد . از اونجايي که توي تاريک نشسته بود و نمي تونستيم چهره اش رو ببينيم دليل خنديدن اون براي ما جالب تر شده بود . سارا گفت: بسم الله الرحمن الرحيم . دختره جن زده شده .

بعد رو به سونگند کرد و گفت : زهره ام ترکيد . چرا مثل جادوگر ها مي خندي .

سوگند هنوز مي خنديد . سارا با ارنج ضربه اي به من زد و گفت : اين بلاي اسماني دوباره چي توي سرش است؟

نور چراغ فوه روي ميز رو توي صورت سوگند انداختم وسوگند چشم هاش رو بست و گفت : نمايش ديدني بود . الان که بهش فکر مي کنم نميتونم جلوي خودم رو بگيرم .

سارا گفت : تو که خواب بودي.

سوگند گفت : ولي چيز هاي مهم رو ديدم . بيچاره جونگ مين! بعد هم بلند خنديد.

حق با سوگند بود حالا که بهش فکر مي کنم نمي تونم جلوي خنده ام رو بگيرم .ولي بيشتر از همه با ياد اوري حرف اخر جونگ مين خنده ام گرفت اگر سارا مي فهميد جونگ مين با اون موش اسباب بازي چه بلايي سرش اورده احتمالا از روي کره زمين محوش ميکرد .

سارا به من نگاه کرد و گفت : چيه . نيش تو هم که مثل غار علي صدر باز شد . خيلي کيف کردي خانم موشه شدي؟

به سارا نگاه کردم و گفتم : زياد بد هم نبود .

سارا گفت : اي خاک بر سر صدام کافر . پدر عاشقي بسوزه .باسه تو با موش بودن خودت خوش باش بلکه فرجي شد تو هم مثل پينوکيو ادم شدي و عقلت برگشت سر جاش.

از اونجايي که سوگند سر گرم خنديد بود متوجه حرف هاي ما نشد.

سارا که اعصابش خورد شده بود به سمت سوگند برگشت و گفت : قحطي مسواک شد مادر جان يه کم به اون فک استراحت بده مي ترسم از جاش در بره .

سوگند به سارا نگاه کرد و گفت: اين جاي دستت در نکنه است؟

سارا گفت : از چا بابت؟

سوگند گفت: به مناسبت لگد اخري که در مقام دفاع جناب عالي از جيب بنده خرج شد .

هر دو به سوگند نگاه کرديم . سوگند چهره معصومانه اي به خودش گرفته بود مي خنديد . سارا خودش رو به من نزديک کرد و گفت : اين خود شيطان است .

سوگند نور چراغ قوه رو زير صورتش گرفت و گفت: حالا که راز من رو فهميدي فقط يه راه داري . بايد روحت رو بدي به من .

سارا چراغ قوه رو از دست سوگند گرفت .

سوگند گفت : راستي ميدونستين اينجا روح داره؟

سارا گفت : مادر جان اين داستانها براي بچه ها خوب نيست از 9 شب به بعد شما فقط شنگول منگول بخون .

سوگند خنديد و گفت : جدي مي گم حتي هيون توي مصاحبه اش هم گفته . توي رسانه ها هم پخش شد .

سارا گفت : اگر اين جا روح داشت تا به حال از دست جونگ مين فراري شده .

سوگند گفت : باور نمي کني ؟ ! سحر تو بگو .

سرم رو تکان دادم و گفتم : سوگند اين بار راست ميگه .

سوگند با دلخوري گفت: من کي دورغ گفتم ؟

سارا وسط حرف ما دوتا پريد و گفت: سرکاريه ديگه. شما دوتا غريب گير اوردين .

گفتم : نه . واقعيت داره.

سارا به اطراف نگاه کرد و گفت : من که نمي ترسم ولي بهتر است همين جا بمونيم . بعد هم زير لب گفت : الان چرا بايد برق مي رفت مگه روز خدا رو از اداره برق گرفتن که شب تار برق مي ره .

چراغ قوه توي دستش رو محکم تر نگه داشت و گفت: اين هويج ها هروقت لازمشون داري پيداشون نيست . حالا هر 5 تايي کدوم گوري رفتن ؟

گفتم : مگه نگفتي برن موش خيالي رو پيدا کنن؟

سارا حرفي نزد اما سوگند خنديد.

سارا با عصبانيت به سوگند نگاه کرد و گفت : باشه بخند ولي موقع خنديدن من هم مي رسه . اگر بفهمم کدوم شما اين کلمه رو ياد اون اردک داده واي به حالش . هرچند ميدونم کي گفته براي همين بهتر است خودش اعتراف کنه .

به سارا نگاه کردم و گفتم : راجب چي حرف مي زني؟

سارا در حالي که نور چراغ قوه رو به اطراف مي انداخت تا از عدم وجود روح اون اطراف مطمئن بشه گفت: موقعي که اون حاجي لک لک من رو ب...اما ادامه نداد و چند تا سرف کرد و گفت: در هر صورت با لهجه خيلي مسخره اي هم گفت .

سوگند گفت : چي گفت؟

سارا چپ چپ به سوگند نگاه کرد و گفت: به من گفت سرهنگ .

من و سوگند هم زمان با هم گفتيم : سرهنگ؟!

سارا سرش رو تکان داد و گفت : مثل اينکه براش سخت هم بود کسي که يادش داده بود درست تلفظ رو بهش نگفته بود . بيچاره جاي سرهنگ گفت سارهنگ.

سوگند با شک گفت: احيانا نگفت سارانگه .

سارا به سوگند گفت : خودت اعتراف کردي . بزار برق بياد ببين چه بلايي سرت بيارم . حالا من سرهنگ پس تو چي سرباز اش خور.

سوگند دوباره گت : مطمئني که جونگ مين اين کلمه رو به تو گفت؟

سارا گفت: توي تاريکي چشمم کار نمي کنه گوشم که کار مي کنه.

من معني اين کلمه رو ميدونستم . مطمئن بودم که سوگند هم معني اين کلمه رو بهتر از من مي دونه.

 سوگند ساكت شد سارا نور چراغ قوه رو تو ي صورت سوگند انداخت و گفت : حالا اعتراف كن كي وقت كردي اين رو يادش بدي. چون فقط تو به من ميگي سرهنگ .

سوگند درحالي كه به سارا نگاه مي كرد گفت : خيلي شجاع است فكر نميكردم هيچوقت تا اينجا پيش بره .

شوكه شدم و به سوگند نگاه كردم يعني اين همه مدت سوگند از موضوع سارا و جونگ مين خبر داشت؟

مي خواستم همين رو از سوگند بپرسم ولي سارا سوالي پرسيد كه باعث شد من تا من بازجويي رو بزارم براي بعد .

سارا دوباره گفت : تو بهش ياد دادي مگه نه؟

سوگند گفت: اين چيزي نيست كه من بتونم به ياد كسي بدم . بايد از خودت بپرسي.

سارا گفت : يعني چي؟

سوگند گفت : اين كلمه اي كه تو گفتي اصلا سرهنگ نيست بلكه SARANGHA است و يه كلمه كره اي است .

سارا با شك به سوگند نگاه كرد و پرسيد: اگر راست ميگي معني كلمه چيه؟

سوگند به من نگاه كرد و چيزي نگفت.

سارا رو به من كرد و گفت: اين كلمه واقعا كره اي است ؟ معنيش چيه؟

با ترس به سارا نگاه كردم. نمي دونستم اگر معني اين كلمه رو بفهمه چه اتفاقي ممكنه بيفته . سارا گفت: معني بدي داره؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : در حالت عادي نه . ولي براي تو...

سارا گفت: پس حرف بد حرفي زده اره. بايد مي دونستم اين ادم حرف خوب از دهانش بيرون نمي ياد حالا از 1 تا 10 بگو ببينم درجه بدي اين حرف چند است؟

سوگند گفت:100

با اين حرف سارا به سمت سوگند برگشت .

سوگند گفت: براي تو 100 است چون تو زياد از اين كلمه خوشت نمي ياد .

سارا گفت : چر ا معما طرح ميكني معني اين كلمه چيه؟

سوگند گفت : خوبي؟

سارا گفت : تو چه كار داري من خوبم يا نه؟ معني اين كلمه چيه؟

سوگند گفت :من كه بهت گفتم خوبي. معني اين كلمه همين است.

سارا گفت: واقعا همين معني رو داره؟

سوگند گفت: خوب اگر باور نميكني ميتوني بري از خودش بپرسي.

سارا گفت : فكر خوبي است اما به محض اينكه نور چراغ قوه رو جلوي روش گرفت چيزي ديد كه باعث شد بترسه و به عقب برگرده .

جونگ مين دستش روروي صورتش گذاشت و گفت: اين نور و بگير اون سمت .

سارا گفت: تو اينجا چي كار ميكني . موش رو گرفتي يا نه؟

جونگ مين سعي كرد از نور چراغ قوه فرار كنه ولي سارا نور رو بيشتر توي صورت اون انداخت. جونگ مين وقتي ديد راه فراري نداره دستش رو كه مشت كرده بود و چيزي شبه دم از توي مشتش بيرون بود رو نشان سارا داد و گفت : بيا ببينش .

سارا نگاهي به دست جونگ مين انداخت اما تا چشمش به دم اويزون توي دست جونگ مين افتاد پشت مبل پناه گرفت و گفت: ديدن گفتم . حالا شما بگين خيالاتي شدم .

جونگ مين با مشت بسته به سمت سارا رفت ولي سارا ازش فاصله گرفت و گفت: ببرش بيرون .

جونگ مين در حالي كه با يه لبخند شيطاني به سمت سارا مي رفت گفت :چرا ؟ خيلي ناز است. بيا ببين .

صدايي از پشت سر جونگ مين گفت : فكر كنم دوباره بيبنيم جونگ مين كتك بخوره بخصوص وقتي سارا اون موش رو ببينه .

جونگ مين به سمت صدا برگشت . هيونگ و بقيه پسره با نيش هاي باز به اون دونفر نگاه مي كردن شايد توقع ديدن يه مسابقه بوكس ديگه رو داشتن .

جونگ مين دستش رو روي شكمش گذاشت و از سارا فاصله گرفت .

سارا دوباره گفت: اون موش رو بنداز بيرون . وگرنه من از اينجا مي رم .

جونگ مين با دستش موش رو ناز كرد و گفت : خيلي قشنگ است حيف است شايد نگهش دارم .

سارا چراغ قوه رو برداشت و گفت : پس من از اينجا مي رم .

بعد هم به سمت اتاق رفت هنوز چند قدم نرفته بود كه به سمت ما برگشت و گفت: شما چرا نشستين ؟ مگه نمي ياين؟

سوگند با پرويي تمام گفت: تو مي خواي بري نه من .

سارا چشم غره اي به سوگند رفت و به من نگاه كرد .

گفتم : ترجيح مي دم تا موقعي كه برق بياد همين جا بمونم . كي ميدونه ممكنه توي تاريكي چي ممكنه باشه .

پسرها حرف من رو نفهميدن ولي سارا به خوبي به منظورمن پي برد . براي همين با چراغ قوه ايستاد و به اطراف نگاه كرد.

رو به جونگ مين كردم و گتم : تو هم بهتر است بزاري موشه بره فكر كنم بتوني كنار پريز برق توي اتاقت نگهش داري.

نيش جونگ مين باز شد و به سمت اتاقش رفت .

سارا به سمت من اومد و كنارم نشست و گفت: بميري . خودش كم بود از فردا بايد حواسم به موش هم باشه . خدايا كي اين عذاب تمام ميشه .

پسرها به سمت اتاقشون رفتن .

سارا نگاهي به اونها انداخت و گفت: كجا؟

كيو گفت: مي ريم بخوابيم شب بخير.

سارا به يونگ سنگ نگاه كرد و گفت: تو بمون .

يونگ سنگ گفت: چرا ؟

سارا گفت : بايد راجب يه چيزي باهات حرف بزنم .

يونگ سنگ به بقيه نگاه كرد و به سمت ما اومد روبروي سارا نشست .

سارا نگاهي به پسرها كرد و گفت: برين ديگه .شب بخير.

هيون و كيو اين پا و اون پا مي كردن و به سارا و يونگ سنگ نگاه مي كردن .

ولي از همه جالب تر حركت هيونگ بود كه بدون دعوت يونگ سنگ رو به كناري هل داد . كنارش نشست و دستش رو دور گردن يونگ سنگ انداخت .

كيو به هيونگ نگاه كرد و روي صندلي نشست .

با تعجب رو به كيو كردم و گفتم : تو چرا برگشتي؟

كيو به هيونگ اشاره كرد و گفت: برگشتم تا يه وقت هيونگ يونگ سنگ رو اذيت نكنه .

اروم گفتم : خدا ذليلت كنه ببين چه فيلمي راه انداختي.

سارا گفت : به من چه اينها همه فضول هستن .

سارا به هيون نگاه كرد كه هنوز ايستاده بود و گفت : حالا كه همه هستن تو چرا نمي موني. هيون با كمال ميل دعوت سارا و قبول كرد روي صندلي كناري من نشست .

همه سكوت كرده بودن و به سارا نگاه مي كردن .

هيونگ با پر رويي پرسيد: خوب چي مي خواستي به يونگ سنگ بگي؟

گفتم : سارا خانم تحويل بگير.

سارا خيلي جدي به هيونگ نگاه كرد و گفت: اسم تو چي بود؟

هيونگ با دلخوري به سارا نگاه كرد و گفت: تو هنوز اينجايي ولي اسم من رو فراموش كردي اگر برگردي حتما خودم هم فراموش ميكني .

سارا گفت: نه اسمت يادم نرفته فقط مي خواستم مطمئن بشم اسم تو يونگ سنگ نيست.

با اين حرف سارا همه خنديدن.

يونگ سنگ گفت: كارت عالي بود

بعد رو به سارا كرد و گفت: خوب چي مي خواستي بگي؟

سارا يه كم من من كرد و گفت: مي خواستم بپرسم كي برق مياد؟

يونگ سنگ با تعجب به سارا نگاه كرد و گفت: چي؟! سوالت اين بود؟

سارا گفت : اره ميخوام بدونم اينجا هميشه برق مي ره ؟

چهره يونگ سنگ در هم رفت و گفت : خوب نه هميشه .

توي دلم گفتم : فقط مواقعي كه مهمون دارين .

سوگند گفت: سارا مي خواد بپرسه داستان روح مقرss501 واقعيت داره يا يه سر كاري ديگه است.

سارا چپ چپ به سوگند نگاه كرد ولي با اين سوال سوگند همه به هيون نگاه كردن.

يونگ سنگ به سارا نگاه كرد و گفت: چرا مي خواي بدوني ؟

سارا گفت : من كي گفتم مي خوام بدونم سوگند پرسيد.

كيو با نگاه شيطنت اميزي گفت : نكنه ترسيدي؟؟؟!!!!

سارا با شجاعت تمام گفت: از چي؟ يه داستان خيالي؟

هيون كه تا اون لحظه ساكت بود گفت: خيالي نيست . واقعيت داره .

سوگند به فارسي گفت : اره واقعيت داره حتي چند بارمي خواسته هيون رو توي خواب با بلوزش خفه كنه . براي همين شبها هيون بدون بلوز مي خوابه .

سارا گفت : تو ديگه اين ها رو از كجا ميدوني . نكنه...

سوگند وسط حرفش پريد گفت : فكر بد نكن منحرف . همه اينها توي اينترنت هست .

سارا رو به هيون كرد و گفت: اتاق تو كدوم است؟

هيون گفت : چطور؟ مي ترسي روح اونجا باشه .

سارا گفت: نه براي اطمينان مي پرسم مي خواستم بدون اگر يه وقت كار ضروري پيش اومد اتاق تو كدوم است.

هيون گفت: سحراتاق من رو بلد است .

همه به سمت من نگاه كردن .

سارا گفت: تو از كجا اتاق هيون رو بلدي؟

اين بار حقش بود به حساب هيون برسم و حقش رو كف دستش بزارم .

رو به سارا كردم و گفتم : شما كه تشريف بردين گردش من بيچاره توي اين خونه با جناب روح تنها موندم داشتم دنبال شما مي گشتم كه اشتباهي سر از اتاقش در اوردم .

سارا اروم كنار گوشم گفت: خواب كه نبود؟

لگد محكمي به سارا زدم . سار پاش رو گرفت و گفت : خوب معلوم شد خواب نبوده .

بعد گفت: راست ميگي اون روز هيون خونه بود . شما دو تا تنهايي چي كار مي كردين .

با عصبانيت به سارا نگاه كردم چشم هاي سارا توي تاريكي برق ميزد.

اما اين شادي سارا چندان طول نكشيد چون اتفاقي افتاد كه باعث شد سارا موضوع رو فراموش كنه .

همونطور كه با عصبانيت به سارا نگاه مي كردم چيزي از پشت صندلي بين من و سارا قرار گرفت .

چهره اي كه نمي شد كامل اون رو ديد و فقط سرش ديد مي شد .

سارابا دين اين صحنه از جا پريد و جيغ بلندي كشيد.

چند لحظه طول كشيد تا چهره جونگ مين رو از زير نور چراغ قوه اي كه توي صورتش گرفته و با چشم هايي كه كج كرده بود تشخيص بدم .

جونگ مين واقعا چهره ترسناكي پيدا كرده بود .

با عصبانيت رو به جونگ مين كردم و گفتم : اين ديگه چه مسخره بازي است .

به سمتش رفتم و چراغ قوه رو از توي دستش بيرون كشيدم رنگ سارا كاملا پريده بودو توي بغل سوگند نشسته بود

از سمت ديگه پسرها از خنده روده بر شده بودن

سوگند سارا رو از روي پاش هل داد و گفت : بلند شو له شدم .

ولي سارا وضعيت خوبي نداشت دستش رو روي سينه اش گذاشته بود و سعي داشت تا نفس بكشه .

از سر جام بلند شدم و به سمت سارا رفتم و اون رو از روي پاي سوگند بلند كردم دستهاي سارا توي دست من مي لرزيد و خيس عرق شده بود .

اما بعد از من تنها كسي كه متوجه اين موضوع شد جونگ مين بود چون قبل از اينكه من حرفي بزنم به سرعت توي تاريكي گم شد و چند لحظه بعد با يه بطري اب حاضر و اماده روبروي ما ايستاده بود .

پسرها هنوز مشغول خنديدن بودن و هيونگ با پانتوميم اداي سارا رو موقع ترسيدن در مي اورد بطري اب رو از دست جونگ مين گرفتم و به سارا دادم .

سارا بطري اب رو پس داد و انچنان نگاهي به جونگ مين كرد كه من از ترس سكته كردم و به جونگ مين نگاه كردم و منتظر بودم با سرعت نور دنبال يه پناهگاه بگرده و از اونجا فرار كنه.

ولي جونگ مين بدون هيچ حركتي روبروي سارا ايستاده بود و با نگراني عجيبي به اون نگاه ميكرد .

تمام حس نگراني جونگ مين رو درك مي كردم . ولي ايا سارا هم به اين حس پي برده بود؟ سارا با خشم به هيونگ نگاه كرد كه اداي اون رو در مي اورد .

تنها حرفي كه به جونگ مين زد اين بود : لطفا برو .

كلام سارا كوتاه بود ولي لحن كلامش از صد تا فحش هم بد تر بود .

جونگ مين از سر جاش تكان نخود در عوض همنطور كه به سارا نگاه مي كرد با صداي بلند گفت: تمامش كن هيونگ مگه نمي بيني كه حالش خوب نيست .

با اين حرف پسرها دست زا خندين برداشتن و به سارا نگاه كردن . سارا وضعيت بهتر ي داشت اما هنوز دستهاش مي لرزيد .

سارا بدون اينكه به جونگ مين نگاه كنه گفت: برو .

جونگ مين پرسيد: خوبي ؟

سارا سرش رو بالا اورد و به جونگ مين نگاه كرد . جونگ مين روي زانوهاش روبروي سارا نشست اينجوري دقيقا روبروي هم قرار گرفته بودن .

جونگ مين گفت: ترسيدي .

جواب سارا بازهم همون نگاه سرد بود .

جونگ مين با لحن ملتمسانه اي كه دل سنگ رو هم اب مي كرد گفت: من نمي خواستم بترسونمت . جدي مي گم . امشب دو بار مي خواستم كمكت كنم ولي هر دو بار تو رو ترسوندم معذرت ميخوام . فقط مي خواستم مطمئن بشم حالت خوبه . الان هم يه ملي متر از جام تكون نمي خورم تا تو منو تنبيه كني .

در حالي كه چشم هاش رو مي بست گفت: من فقط نگرانت بودم .

سارا به جونگ مين نگاه كردو به من گفت: اين چرا چشمش رو بست ؟

گفتم : نمي دونم .

سوگند گفت : بابا يه تو سري مفتخرش كن و اين نمايش رو تمام كنيم من خوابم مياد .

سارا گفت: پس فكر كرده دوباره مي خوام بزنمش ؟!مگه من بوكسرم .

رو به جونگ مين كرد و گفت: هي.. تو.... اما جونگ مين جواب نداد .

سارا گفت : با تو هستم . باز هم سكوت .

سارا گفت : جونگ مين با تو هستم كر شدي انشاااله .

براي يك لحظه لرزشي رو توي بدن جونگ مين احساس كردم. جونگ مين چشم هاش رو محكمتر به هم فشرد .

سارا گفت: خوبه والله حالا اين حاجي لك لك هم با من شوخيش گرفته . فلاكت چشم هاتو باز كن .

ولي جونگ مين گوشش بدهكار نبود . سارا كه كلافه شده بود گفت: شيطونه ميگه ... الله اكبر. اهاي جونگ مين با تو هستم از اينجا بلند شو مي خوام رد بشم . جونگ مين با تو بودم ها . جونگ مين لبخندي زد و چشم هاش رو باز كرد و به سارا نگاه كرد . سارا معني اون لبخند و اون طرز نگاه رو نفهميد و باتعجب به جونگ مين نگاه كرد و كمي ازش فاصله گرفت .

سارا نمي تونست درك كنه علت خوشحالي جونگ مين و اون نگاه ها چيه .

ولي من كاملا درك مي كردم . من هم وقتي اولين بار هيون اسمم رو صدا زده بود همين حس رو داشتم و هنوز هم يادم هست . قلبم تند تند مي زد . ولي چقدر دور به نظر مي رسيد اين روزها فقط من رو به اسم هي يا دوستت صدا كرده بود .

احساس كردم قلبم فشرده شد با صداي كيو به خودم اومدم و به اون نگاه كردم .

كيو در حالي كه به جونگ مين نگاه ميكرد گفت: كاش كتكش مي زدي .

يونگ سنگ گفت: از الان محال است كسي بتونه جلوي جونگ مين رو بگيره .

هيونگ دست هاش رو به هم زد و گفت: اخ جون يه مهماني . حالا كادو چي بايد بديم ؟

جونگ مين كه حسابي خوشحال بود گفت: بدون كادو كسي رو راه نمي دهم . از حالا گفته باشم .

هيون ضربه اي روي شونه جونگ مين زد و گفت: زياد خوشحال نباش تازه اول كار است و بعد در حالي كه به من گاه ميكرد گفت: هرچند مي دونم چه حالي داري.

سارا به پسرها نگاه كرد و گفت : اينها چشون شده . فكر كنم بهتر است با روح تنها بمونم تا با اينها . شما هم ميل خودتون است مي خواين بياين مي خواين نياين من رفتم .

بعد هم به سمت اتاق رفت . سوگند به جونگ مين نگاه كرد كه با خوشحالي مسير رفتن سارا رو نگاه ميكرد . به هيون نگاه كردم كه هنوز با اون لبخند به من نگاه مي كرد .

نگاهم رو از هيون گرفتم و به جونگ مين گفتم : در هر صورت وقت زيادي نداري بايد سرعت عمل به خرج بدي. جونگ مين به من نگاه كرد .

كيو گفت: سحر مي دونه .

سوگند به من نگاه كرد و گفت: فكر كردم فقط خودم مي دونم . از كي فهميدي؟

گفتم : اين سوال من است . تو از كي ميدوني؟

هيونگ از گفتگوي بين من و سوگند چيزي نفهميد و گفت: خوب به زباني بگين كه ما هم بفهميم چه علاقه اي دارين جوري حرف بزنيم كه كسي نفهمه .

سوگند گفت: اگر مي خواستم شما هم بفهمين انگليسي مي گفتم .

دوباره از سوگند پرسيدم: تو از كي مي دوني؟

سوگند گفت : خيلي وقته . چند بار هم بهت اشاره كردم ولي تو نگرفتي موضوع چيه. تو از كي مي دوني؟

گفتم : امشب فهميدم .

سوگند گفت: از حرفي كه جونگ مين به سارا گفته بود ؟

جونگ مين كه با شنيدن اسمش كنجكاو شده بود گفت: دارين راجب من حرف مي زنين؟ سوگند اصلا يه جونگ مين نگاه نكرد و تمام حواسش به من بود و جوابي كه قرار بود از من بشنوه .

گفتم : نه . قبلا از اون فهميدم . براي همين اينجا مونديم .

دوباره جونگ مين وسط حرف ما پريد گفت: شما دارين راجب من چي ميگين ؟

سوگند گفت: از كجا فهميدي؟

گفتم : يه نفر بهم گفت.

سوگند گفت: كيو بهت گفت؟

اين بار گوش هاي كيو تيز شد و به سوگند نگاه كرد . جونگ مين گفت: باور كن دارن راجب ما بد مي گن . ديگه اسم تو هم اومد وسط .

رو به جونگ مين كردم و گفت: با دسته گلي كه امشب اب دادي حق هم داريم اگر بخوايم راجب تو بد بگيم . ميشه بگي اون موش شارژي رو از كجا اوردي؟

يونگ سنگ رو به جونگ مين كرد و گفت: راست ميگ تو كي وقت كردي اون رو توي اتاق بزاري؟

جونگ مين نيشش باز شد .

سوگند گفت: كدوم اينها راجب اين قضيه به تو گفتن؟

گفتم: توي اين موقعيت تو هم گير دادي .

سوگند گفت : بگو وگرنه خودم ميرسم .

گفتم : خوب خودت بپرس .

فكر نمي كردم سوگند اين كار رو انجام بده ولي در كمال تعجب رو به پسرها كرد و گفت : كدوم شما راجب اين ماجرا با سحر حرف زده؟

با عصبانيت گفتم : سوگند! بسه كن ديگه .

كيو پرسيد كدوم ماجرا؟

سوگند گفت: همين ماجرا .

يونگ سنگ به كيو نگاه كرد .

هيون گفت: اگر منظورت ماجرا جونگ مين است من گفتم .

سوگند به هيون نگاه كرد و گفت : جالب است . تو فقط راجب جونگ مين حرف زدي؟

هيون گفت:مگه چيز ديگه هم بايد مي گفتم ؟

سوگند گفت : نمي دونم بايد مي گفتي؟

به نطر مي رسيد اون دونفر دارن راجب موضوعي حرف مي زنن كه غير از خودشون دو نفر كسي ديگه اي ازش خبر نداره .

هيون با شك به سوگند نگاه كرد و گفت: منظورت چيه؟

سوگند هم با اخم جواب هيون رو داد و گفت: من منظوري ندارم .

بين اون دوتا ايستادم و گفتم : اينجا چه خبر است؟دارين راجب چي حرف مي زنين ؟

سوگند همنطور كه به هيون نگاه ميكرد گفت : راجب همين ماجرا .

بعد هم رو به هيون كرد و گفت: بهتر است منظورت رو براي خودت نگه داري . چون من اجازه نمي دم .

هيون لبخندي زد و به سوگند نگاه كرد و گفت: جالب است كه تو فهميدي ولي خودش هنوز بي خبر است اما بعد اخم كرد و گفت اون كسي كه بايد تصميم بگيره تو نيستي.

سوگند گفت: پس معلوم شد هنوز اون رو نشناختي .

من و پسرها به اين دونفر نگاه مي كرديم و سعي مي كرديم از بين حرفهاي اون دوتا چيزي بفهميم ولي با هركلمه اي كه مي گفتن گيج تر و سر در گم تر مي شديم .

رو به سوگند كردم و گفتم : شما دو تا وما حق نداريم راجب اين موضوع بحث كنيم اين ماجرا به ما ربطي نداره . درست است كه ما با هر دو طرف دوست هستيم ولي اينم موضوع باعث نميشه كه ما جاي اونها تصميم بگيريم . احساسات بين اونها چيزي نيست كه كسي ديگري بخواد دخالت كنه .

هيون گفت : من هم همين حرف رو زدم .

سوگند گفت : اين به خاطر اين است كه هنوز اين موضوع رو نميدونه ولي اگر بفهمه اونوقت مثل يه سنگ سخت و سرد ميشه . اون از اين چيز ها متنفر است .

گفتم : براي همين است كه مي خوام خود سارا بفهمه .

رو به جونگ مين كردم و گفتم : تو هم بهتر يه فكري به حال خودت بكني چون من كمكت نمي كنم و اصلا هم از اين ماجرا ها خوشم نمياد .

سوگند بااين حرف من لبخند پيروزمندانه اي زد و به سمت اتاق رفت. من پشت سر سوگند راه افتادم ودر حالي كه به سمت اتاق مي رفتم گفتم : بهتر است ادراه برق هم برق رو وصل كنه .

به اتاق كه برگشتم چشمم به سارا افتاد كه روي تخت نشسته بود و نور چراغ قوه رو به اطراف مي انداخت مثل اين بود كه سعي داشت از عدم وجود روح و يه موش ديگه مطمئن بشه .

سوگند كنار سارا روي تخت نشست و به گفت : سارا فكر نميكني وقتي ما خونه نبوديم يه اتفاق هايي اينجا افتاده؟

سارا كه سوژه خوبي پيدا كرده بود گفت: فقط يه اتفاق ؟! من كه مي گم بيشتر از يه اتفاق است.

بعد هم به من نگاه كرد و گفت : خودت بگو چه خبر بوده تا با شكنجه از زير زبانت بيرون نكشيدم .

به سوگند نگاه كردم كه با حالت كنجكاوي خاصي به من نگاه مي كرد . رو به سارا كردم و گفتم : خوب والله اون كسي كه الان بايد عصباني باشه من هستم . شما كه با اقايون تشريف بردين گردش چرا سرشماريشون نكردين؟ اينقدر بهتون خوش گذشت كه امنيت من يادتون رفت .

سارا گفت : به خدا وقتي رفتيم هر 5 تا بودن ولي وقتي برگشتيم 4 تا شده بودن.

با سردرگمي پرسيدم : يعني چي ؟ مگه داري جدول ضرب حل ميكني؟

سوگند گفت : يعني وقتي رفتيم هر 5 تاشون با ما اومدن ولي وقتي از ماشين پياده شديم 4 تا بودن هيون مثل هميشه خواب بود .

سارا وسط حرف سوگند پريد و گفت : يا بهتر بگيم خودش رو به خواب زده بود وقتي برگشتيم ديدم اقا غيبش زده بعد هم توي اون وضعيت ديگه به فكر سر شماري نبوديم ايشااله باشه با جوجه هاي پاييز سال بعد امارش رو تقديم حضور كنيم . حالا بگو ببينم چي شد؟

گفتم : اون هم باشه با امار جوجه هاي پاييز سال اينده .

سوگند خنديد ولي سارا شكلك در اورد و زيرلب چيزي گفت . 5 دقيقه بعد همه جا روشن شد معلوم شد بالاخره اقايون حضرات تصميم گرفتن فيوز برق رو وصل كنن .

سارا به محض اينكه همه جا روشن شد ضربه اي به سارا زد و گفت : خوب ديگه مهموني تمام شد . نخود نخود هركي بره روي تخت خود . بلند شو برو مي خوام بخوابم .

سوگند چهره ايي دلخوري به خودش گرفت و گفت : پس حالا كه كارت راه افتاد من رو مي ندازي پايين نميترسي روح بياد .

سارا گفت: شرمند اخلاق ورزشيت اره ديگه . مهمون يه دقيقه 2 دقيقه الان 10 دقيقه است اينجا جا خوش كردي. بعدش هم ديگه روح نمياد . اگر هم اومد من رو بيدار نكن چون خيلي خسته ام خودت يه كاريش بكن .

سوگند گفت: تو رو خدا ببين ما با چه كسي اومديم سيزده به در .

سارا دست هاش رو به زد و گفت : راست ميگه يادم نبود 4 روز ديگه سيزده به در است . حالا كجا بريم .

سوگند ضربه اي رو كه سارا بهش زده بود رو پس داد و گفت : انيشتين سيزده به در كه توي هواپيما داريم برميگرديم .

سارا نگاهي به سوگند انداخت و گفت: راست ميگي؟ من هميشه فكر مي كردم سيزده نحس است ولي از همين جا اعلام ميكنم كه حرفم رو پس گرفتم . فقط يه چيز ديگه مي مونه . سبزه رو كجا گره بزنيم .

سوگند خنديد و گفت: تو كه ديگه از سبزه گره زدنت گذشت . پارسال چي گره زدي درخت سكويا كه اينجوري جواب داد .

سارا متوجه حرف سوگند نشد براي اينكه بحث رو عوض كنم گفتم : فردا مي ريم خريد . هم سوغاتي مي خريم هم كادو .

سارا گفت : اره فكر خوبيه .

ولي بعد اخم كرد و گفت: حتما اين پنج تا كلم برگ رو هم با خودت بياري.

گفتم : نه خودمون مي ريم . چون نبايد از كادو ها خبر داشته باشن .

سارا گفت: چرا؟ به اونها چه ما چي مي خريم ؟

سوگند گفت: بابا تو ديگه خيلي شوتي.

سارا ضربه اي به سوگند زد و گفت: تو اول از سر جاي من بلند شو .

گفتم : اخر تولد جونگ مين 14 است .

سارا به من نگاه كرد گفت : همين چهاردهم .

سرم رو تكان دادم .سارا گفت: خوب به ما چه .

سوگند گفت: خوب بايد براش كادو بگيريم .

سارا گفت: به چه مناسبت ؟

گفتم : گفتم : همين الان گفت كه تولدش است .

سارا گفت: من هم فهميدم ولي چرا بايد ما كادو بگيريم پس او هويج ها به چه درد مي خورن. به جاي تنبيه تشويق مي كني؟

سوگند گفت: اين يه روش روانشناسي است بعد هم بعد از اون همه بلايي كه سرش اوردي بايد يه جوري جبران كني.

سارا گفت: كدوم بلا ؟

سوگند گفت: اگر بخوام بشمارم انگشت هاي ما سه تا هم كم است و بايد انگشت هاي اونها رو هم قرض بگيريم .

سارا اماده بود تا يه جواب درست حسابي كف دست سوگند بزاره اما من پيش دستي كردم و گفتم : در هر صورت بهتر است يه چيزي بگيري .

سارا گفت: باشه من يه هديه خيلي خوب توي ذهنم دارم .

سوگند گفت: چي؟

سارا در حالي كه لبخند روي لب هاش بود گفت: مرگ موش.

بعد هم سوگند رو از روي تخت هل داد و پتو رو روي سرش كشيد و خوابيد .

سوگند اهي كشيد و گفت: بيچاره جونگ مين .

بعد هم به سمت تختش رفت و خوابيد . از سر جام بلند شدم تا چراغ رو خاموش كنم . سارا سرش رو اززير پتو بيرون اورد و گفت: خاموشش نكن امشب به اندازه كافي توي تاريكي بوديم .

برگشتم و سر جام دراز كشيدم و به اين فكر ركردم كه جونگ مين چطور مي خواد توي اين مدت كم نقشه اش رو عملي كنه.

 توي فروشگاه دنبال يه چيزي براي جونگ مين ميگشتيم .

سوگند از همون اول از ما جدا شد و كتاب راهنما در سفر رو دست سارا داد و گفت: اين به درد شما مي خوره . قرار ما باشه همينجا روبروي در خروجي .

و بدون در نظر گرفتن اعتراض هاي من و سارا به سرعت از ما دور شد .

سارا گفت: اعتماد به نفس اين من رو كشته . وقتي دست خالي برگشت چهره اش ديدني است . سارا به كتاب نگاه كرد و گفت : به نظرت اين كار ما رو راه مي ندازه؟

گفتم : حالا يه فكر ي به حال اون مي كنيم بگو بايد چي بخريم.

سارا اخم هاش رو توي هم كرد و گفت: من هنوز هم نمي دونم چرا بايد براي اون هديه بگيريم.

گفتم : چون تولدش است .

سارا گفت: مگه اون براي تولد من كادو داده كه الان توقع كادو داره .

اما ناگهان لبخند زد و گفت : نظرت در مورد يه مار پلاستيكي چيه؟

با تعجب به سارا نگاه كردم .

سارا گفت: مار رو ميزاريم توي تختش بعد شب كه رفت بخوابه سكته مي كنه و يه ملت راحت

مي شن . مثل اون سري .

تازه يادم افتاد سارا به كي اشاره مي كنه . خنديدم و گفتم : تو هنوز يادت هست .

سارا گفت : مگه ميشه يادم بره با اون غش و ضعفي كه تو راه انداختي و اون هنر نمايي اقاي رضايي . ولي دستش از طلا هنوز صداي سيلي كه به جونگ مين زد توي گوشم هست . اخ چقدر دلم مي خواست الان اينجا بود . اين يارو هان كه هيچ كاري ازش بر نمياد فقط ما رو مثل سه تا گوني برنج به اينها تحويل داد .

از حرف سارا خنده ام گرفت . ولي واقعا اگر اقاي رضايي الان اينجا بود به نفع كدوم طرف تمام مي شد؟ جونگ مين يا سارا؟ دوباره به قفسه عطر ها نگاه كردم .

ولي باز تاب يه تصوير توي شيشه من رو سر جام ميخكوب كرد . اروم بدون اينكه برگردم به سارا ضربه زدم سارا غرق در افكار خودش بود با ضربه من به خودش اومد و گفت: چته تو. عجب رويايي بود . نبرد اقاي رضايي و پسرها .

تصوير توي شيشه رو به سارا نشان دادم .

سارا با تعجب به تصوير نگاه كرد و گفت: همون صبح كه بدون درگيري راضي شدن با نياين بايد مي فهميدم يه كاسه اي زير نيم كاسه است .

دست من رو كشيد و گفت : بيا موچشون رو بگيريم .

گفتم : ولي فكر نكنم بقيه باهاش باشن.

سارا گفت: احتمالا همين اطراف هستن . عجب موش و گربه بازي شده اينها كه مي خواستن بياد پس چرا از صبح قبول كردن ما تنها بيايم .

گفتم : احتمالا فكر كردن اينجوري هيجانش بيشتر است .

سارا گفت : كدوم هيجان . مثلا تغيير قيافه داده . تو رو خدا ببين اين با اين چهره بيشتر جلب نظر ميكنه . الان به حسابش مي رسم .

گفتم : صبر كن بهتر است اول سر دسته رو توي دام بندازيم .

سارا گفت : يه حسي بهم ميگه اون هم همين اطراف است .

بعد به من نگاه كرد و گفت : نيست امانتيش پيش من است . اما بزار اول به حساب اين كيو برسم .

جلوي سارا رو گرفتم و گفتم : نمي خوام كيو بفهمه كه شناختيمش . اينجوري بعدا همه كاسه كوزه ها سر اون ميشكنه .

سارا با شك به من نگاه كرد و گفت : تو از كي تا الان به فكر كيو هستتي؟ نكنه خبري است ؟ خنديدم و گفتم : كدوم خبر

سارا گفت : خودت رو به اون راه نزن مارمولك . تا ديروز كه ليدر بود حالا هم اين يكي . چند تا چند تا بپا خفه نشي .

چهره معصومي به خودم گرفتم و گفتم : اصلا به من مياد ؟

سارا گفت : به تو مار موز همه چيز مياد نا سلامتي تو هم خواهر همون سوگند هستي . به نال ببينم چه خبر است ؟ تغيير جهت دادي.

در حالي كه به سارا نگاه مي كردم گفتم : براي فراموش كردن يه حس قديمي به يه چيز جديد نياز داري.

سارا محكم به شونه من زد و گفت : خجالت بكش . نمي بيني دختر مجرد اينجا ايستاده . چشم مامانت رو دور ديدي ؟ اي بي جنبه . نبايد مي اومدي . از چاله در اومدي افتايد توي چاه . چشمات رو باز كن .

از حالت سارا و نصحيت هاش خنده ام گرفت و گفتم : شوخي كردم . باور كردي؟ بعدش چه عيبي داره ادم يه نفر ديگه رو دوست داشته باشه .

سارا گفت: مرض نيشت رو ببند .عيبي نداره كه كسي رو دوست داشته باشي ولي بايد شرايطش رو داشته باشي. و حداقل شرايط هم اينكه تو و طرف مقابل زبان همديگر و بفهمين . گفتم : مگه دوست داشتن انتخابي است ؟ تازه با اين همه كلاس زبان اون مشكل هم حل ميشه. من كه ايرادي نمي بينم .

سارا سرش رو تكان داد و گفت : نه مثل اينكه جدي جدي خبري است . ولي سحر يه نصحيت دوستانه از من به تو اين تور رو جاي ديگه اي پهن كن اون ادم ها از جنس ما نيستن . با ما فرق دارن .

به سارا نگاه كردم كه با نگراني به من خيره شده بود .

توي دلم گفتم : بيچاره جونگ مين چه راه درازي رو در پيش داره . حرف رو عوض كردم و گفتم : بيا فكر كنيم چطور ميشه سر گروه اين ماجراي تعقيب رو گير بندازيم .

سارا خنديد و گفت : من يه راه خوب سراغ دارم.

گفتم : چي توي سرت است ؟

سارا خنديد و گفت : يه چيز خوب ولي يه كم اكشن لازم داريم .

گفتم : دوباره چه بلايي قرار است از اسمان نازل بشه .

سارا به من نگاه كرد.

گفتم : به من اينجوري نگاه نكن . هر چيزي كه توي فكرت است خودت بايد پياده اش كني نه من .

سارا گفت: داشتم فكر مي كردم تو خيلي به در بدلكاري مي خوري . ولي نگران نباش تا اون حد هم پيش نمي رم كافي تو يه كوچولو بخوري زمين همين . مابقي خودش درست ميشه .

به سارا نگاه كردم و گفتم : چي ميگي ؟ يعني چي خودش درست ميشه؟

سارا گفت: يعني اينكه خود طرف مياد . زود باش ديگه تو كه توي زمين خورن استادي.

گفتم : حتي فكرش رو هم نكن تازه پام بهتر شده ياد هم نره با اون بلايي كه ديروز سر من اومد الان بايد توي خونه استراحت مي كردم . ديگه دنبال دردسر نمي گردم .

سارا گفت: خودش است . مريضي . . راه حل همينه . خودت رو بزن به مريضي . من رفتم . از حالا شروع شد .

بدون توجه به اعتراض هاي من مسير عكس رو گرفت و رفت. هم از اين حرف سارا خنده ام گرفته بود و هم كنجكاو بودم ببينم واقعا اين نقشه سارا عملي ميشه يا همه اش خيال اون است . براي همين دستم رو روي پيشونيم گذاشتم كه با چسب زخم پانسمان شده بود و چشمم رو بستم و اروم به قفسه كنارم تكيه دادم . براي اينكه يه كم پياز داغش رو هم زياد كنم روي زمين نشستم .

از كنجكاوي به حد جنون رسيده بودم يعني واقعا هيون مي اومد ؟ صداي كيو من رو به خودم اورد . اروم چشمم رو باز كردم . كيو بالاي سر من ايستاده بود و در حالي كه سعي داشت چهره اش رو زير كلاهي كه سرش گذاشته بود پنهان كنه با نگراني به من زل زده بود . حسابي دلخور شدم و توي دلم به سارا و نقشه اش لعنت فرستادم .

كيو دوباره پرسيد : خوبي؟

سعي كردم خودم رو متعجب نشان بدم و گفتم : تو اينجا چي كار ميكني؟

كيو گفت: خوب فكر كردم شما ممكنه به كمك احتياج داشته باشين . شما كه كره اي بلد نيستين.

دوباره با نگراني به من نگاه كرد و گفت: حالت خوبه؟ بريم بيمارستان؟

سرم رو تكن دادم و گفتم : نه . من خوبم چيزي نيست . فقط يه كم سرگيجه داشتم .

اين رو گفتم و به سرعت نور از سر جام بلند شدم . كيو هنوز هم با نگراني به من نگاه مي كرد.

لبخند زدم گفتم : باور كن من خوبم .

كيو به اطراف نگاه كرد و گفت: بقيه كجا هستن؟

سارا كه پشت سر كيو ايستاده بود گفت: خوب خوب خوب ببين كي اينجاست.

كيو به سمت سارا برگشت . سارابا اخم به كيو نگاه كرد و گفت: ميش حضرت والا بفرماين اينجا چي كار مي كنيين؟

كيو گفت : اومدم به شما كمك كنم . بعد به من اشاره كرد و گفت: فكر كنم خيلي هم بهش نياز دارين . الان كجا بودي. حال سحر خوب نبود .

سارا به من نگاه كرد و گفت: ولي الان كه حالش خوبه . بعد هم به فارسي ادامه داد : خوب مثل اينكه يه ماهي به قلابت گير كرده ولي از قضا اون ماهي كه ميخواستي نبود .

گفتم : اين نقشه جناب عالي بود نه من .

كيو در حالي كه به ما دوتا نگاه مي كرد گفت: شما چي ميگين ؟

سارابا اخم به اون نگاه كرد و گفت : دارم به اين فكر مي كنم كه چه تصميم براي تو بگيريم . بعد رد حالي كه شونه هاش رو بالا مي انداخت گفت: البته به يه نفر هم نياز داشتيم تا كمك ما خريد ها رو بياره .

بعد هم در حالي كه جلو تراز ما راه افتاده بود گفت: فكر ميكني ماهي جنابعالي چند تا كيسه خريد رو مي تونه تحمل كنه .

خنديدم و به كيو نگاه كردم و گفتم : بهتر است بريم تا گمش نكرديم .

ربع ساعت بعد جلوي بخش فروش لباس بوديم . سارا مي خواست خريد هاي خودش و هديه جونگ مين رو يك جا با هم انجام بده و به قول خودش شرش رو از سرش باز كنه .

رو به من كرد و گفت: تو چي مي خري؟

گفتم : براي كي؟

سارا گفت : براي من . نابغه سوغات رو مي گم .

گفتم : اين بار نمي خوام سوغات لباس ببرم .

سارا گفت : خوب پس براي اون يكي چي مي گيري؟

دوباره پرسيدم: كدوم يكي ؟

سارا گفت : فكر كنم ضربه ديروز خيلي كاري بوده . منظورم همون صاحب كذايي تولد است . گفتم : تو براش پيراهن بگير فكر كنم از همون اول هم براي همين اومدي اينجا .

سارا گفت: خوب تو چي كار ميكني؟

گفتم : من هم يه فكري مي كنم .

سارا به پيراهن ها نگاه كرد و گفت: حالا چه رنگي بگيرم ؟

گفتم : سرمه اي تيره . اين رنگ خيلي به جونگ مين مياد .

كيو گفت: اتفاقا اون پيراهني كه اون سري براش خريدين رو هنوز داره .

سارا گفت: خوب پس همين خوبه .

بعد رو به كيو كرد و گفت: بيا اين رو امتحان كن .

كيو گفت: اگر مي خواي براي جونگ مين بخري بايد يه سايز بزرگتر بگيري .

سارا گفت :پس من برم بگردم ببينم سايز برزگترش كجاست .

به كيو نگاه كردم كه به پيراهن ها چشم دوخته بود . كيو به يه پيراهن چهار خونه اجري نگاه مي كرد . پيراهن رو برداشتم و جلوي كيو گرفتم .

كيو گفت: چي كار ميكني؟

گفتم : دارم از تو كمك ميگيرم . اخر سايز تو با دايي من يكي است . ميشه امتحانش كني؟

كيو پيراهن رو از من گرفت و به سمت اتاق پرو رفت . به سارا نگاه كردم كه هنوز در گير پيدا كردن يه سايز بزرگتر از پيراهن توي دستش بود .

من هم يه دونه ديگه از اون پيراهن چهار خونه رو برداشتم . هنوز به پيراهن هاي توي قفسه نگاه مي كردم و سعي داشتم يه چيز ديگه هم پيدا كنم كه با سر و صدايي كه از سمت سارا شنيدم به به سمت اونها برگشتم .

چند تا دختر دور كيو جمع شده بودن و سر و صدا راه انداخته بودن . و كم كم به تعداد اونها اضافه مي شد . مي خواستم به سمت اون دونفر برم كه يه نفر دست من رو گرفت و دنبال خودش كشيد . 

اينقدر سريع اين كار رو انجام داد كه فرصت دفاع كردن يا فرار كردن رو نداشتم . اون شخص با سرعت تمام من رو به بخش خلوت تر فروشگاه برد و پشت يكي از قفسه ها پناه گرفت .

رو به رو ش ايستادم و به چهره اش نگاه كردم .

هيون سرش رو بالا ارود و به من نگاه كرد . باور نمي شد اون هم اومده باشه . هنوز به خاطر اينكه چند دقيقه پيش كيو رو جاي هيون ديدم از دستش دلخور بودم . ولي دليلش رو نمي دونستم .

اما الان مي دونم كه چرا اين همه ناراحت بودم . چون من هيون رو دوست داشتم . براي همين توقع داشتم كه جاي كيو هيون بياد .

با اخم به هيون نگاه كردم و گفتم : تو ديگه اينجا چي كار ميكني؟ براي چي من رو اوردي اينجا؟

هيون به من نگاه كرد و با حالت خاصي گفت: فكر كنم دلت مي خواست زودتر من رو ببيني . تازه يادم افتاد كه چه اتفاقي افتاده .

رو به هيون كردم و گفتم : سارا رو گم كرديم .

مي خواستم برگردم اما هيون جلوي من رو گرفت و گفت: الان با كيو است .

گفتم : سوگند تنهاست .

هيون گفت: يونگ سنگ باهاش است .

با تعجب به هيون نگاه كردم و گفتم : پس كي پيش جونگ مين مونده ؟

هيون در حالي كه لبخند مي زد گفت: هيونگ .

به پشت سر هيون نگاه كردم كه جمعيت جمع شده بودن و يه نفر مشغول امضا دادن و عكس گرفتن بود . هيونگ سعي داشت خودش و از حلقه دختر هاي اطرافش خلاص كنه .

با نيش خند به هيون به هيون نگاه كردم و گفتم : گفتي كي پيش جونگ مين است؟

هيون در حالي كه هنوز لبخند مي زد صورتش رو نزديك تر اورد و گفت : هيونگ .

به پشت سر هيون اشاره كردم و گفتم : پس ميشه بگي اون كيه كه داره امضا مي ده .

هيون به پشت سرش نگاه كرد با ديدن هيونگ و اون همه دختر برق از سرش پريد .

گفتم : خوب به خود جونگ مين هم ميگفتي بياد هديه اش رو انتخاب كنه . البته اگر تا الان اون هم نيومده باشه.

هيون در حالي كه با عصبانيت به هيونگ خيره شده بود گوشيش رو از توي جيبش بيرون اورد و شماره گرفت . چند لحظه بعد صداي زنگ گوشي هيونگ بلند شد .

هيونگ از بين حلقه دختر هاي اطرافش كه هر لحظه به تعداشون هم اضافه مي شد گوشي رو جواب داد . از اونجايي كه يه كم كره ايي مي فهميدم و هيون رو هم مي شناختم مي تونستم حرفهاي اون دونفر رو حدس بزنم .

هيونگ از همون سمت خط سعي كرد ما رو پيدا كنه . به همين خاطر هيون بلافاصله من رو كنار كشيد و روبروي من ايستاد . فاصله ما تنها يه قدم بود .

تمام حواس من به شخص روبروم بود كه فقط يه قدم كوتاه با من فاصله داشت در حالي كه اون بدون توجه به من درگير جر و بحث با يه نفر ديگه بود .

هيون گوشي رو قطع كرد و به من نگاه كرد .به سرعت سرم رو پايين انداختم . و سعي كردم فاصله ام رو با هيون بيشتر كنم .

اما هيون صورتش رو نزديك تر اورد و گفت: ترسيدي؟

دنبال بهانه مي گشتم تا هيون رو دور كنم براي همين گفتم : پام رو له كردي ميشه بري اونورتر.

هيون چند قدم عقب رفت و گفت: جدا؟ خوب چرا چيزي نگفتي؟

گفتم : با اون همه دختر كه فقط چند قفسه با فاصله دارن كافي داد مي زدم . اونوقت كارتون تمام بود .

بعد هم بر خلاف مسير هيون به راهم ادامه دادم .

هيون خودش رو به من رسوند و گفت:كجا مي ري؟

بدون اينكه به اون نگاه كنم گفتم : دارم ميرم سارا رو پيدا كنم . تازه سوگند هم هست .

هيون روبروي من ايستاد و گفت: گفتم كه اونها حالشون خوبه.

گفتم : ترجيح مي دهم خودم مطمئن بشم .

هيون گفت : به من اطمينان نداري؟

به هيون نگاه كردم . ولي جوابي ندادم .

هيون گفت: خوب قبل از اينكه بري به من كمك كن . تا يه چيزي براي جونگ مين بخرم . گفتم : تو هميشه براي اون هديه گرفتي پس نبايد مشكلي داتشه باشي.

هيون گفت: ولي با اين همه اين بار گير افتادم . چي بايد بگيرم ؟

بدون اينكه فكر كنم گفتم : يه ساعت براش بگير.

هيون گفت : فكر خوبي است . ولي نمي دونم چه ساعتي بايد بگيرم . تو انتخاب كن .

هر حرفي كه مي زدم تا از دست هيون خلاص شم هيون جوابي مي داد كه بشتر گيرم ميافتادم. راهي نبود براي اينكه هرچه زدوتر به اون وضعيت خاتمه بدم بايد زوتر اون ساعت رو مي خريدم .

رو به هيون كردم و گفتم : خيلي خوب من كمكت مي كنم .

هيون لبخندي زد و به سمت درب خروجي فروشگاه رفت.

با تعجب به هيون نگاه كردم و گفتم : كجا ميري؟

هيون گفت : دنبال ساعت.

گفتم : ولي بايد از اين سمت بريم تو داري به سمت درب خروجي ميري.

هيون گفت : مي دونم . مي خوام از يه جاي ديگه خريد كنم .

من سر جام ايستاده بودم و به هيون نگاه مي كردم . هيون وقتي به من نگاه كرد كه از سر جام تكون نمي خورم . به سمت من برگشت و كيفم رو كشيد و دنبال خودش از فروشگاه بيرون برد.

گفت: همين جا بمون . ميرم ماشين رو بيارم .

من همون جا ايستادم و سعي كردم از اين رفتار هيون سر در بيارم . چند دقيقه بعد هيون با يه ماشين اسپرت سربي برگشت و روبروي من ايستاد .

و در ماشين رو باز كرد و گفت : سوار شو .

گفتم : بچه ها نگران مي شن .

هيون گفت : بهشون زنگ مي زنيم . سوار شو .

ولي من هنوز هم سر جام ايستاده بودم و با شك به هيون نگاه مي كردم . هيون به پشت سر من نگاهي كرد و گفت : سوار شو تا نشناختنمون .

به پشت سرم نگاه كردم . چند تا دختر به ماشين خيره شده بودن و سعي داشتن راننده ماشين رو ببين .

سوار ماشين شدم و هيون هم بدون معطلي گاز ماشين رو گرفت و راه افتاد .

رو به هيون كردم و گفتم : گوشيت رو بده .

هيون به من نگاهي كرد و گوشيش رو دستم داد . شماره سارا رو گرفتم . چند تا زنگ خورد و سارا گوشي رو جواب داد .

گفتم : سارا كجايين ؟

سارا با تعجب گفت : سحر تويي ؟! اين شماره كيه؟

گفتم :فكر كنم بدوني شماره كيه. مگه بغل دستيت بهت خبر نداده .

سارا گفت: حالا كجايي؟ كدوم قسمت فروشگاهي؟

گفتم : مشكل اينجاست كه توب فروشگاه نيستم .

سارا گفت : پس كجايي؟

گفتم : توي ماشين .

سارا گفت : خوب همونجا توي پاركينگ بمون تا من هم سوگند رو پيدا كنم . بيايم .

گفتم : تو نميتوني بياي اخه ماشين در حال حركت است . دارم ميرم يه فروشگاه ديگه .

سارا چند لحظه سكوت كرد . فكر كردم تماس قطع شده گفتم : سارا صدام رو ميشنوي.

سارا گفت: اره مي شنوم .

گفتم : سوگند با يونگ سنگ است پيداشون كن .

سارا گفت : باشه تو هم خوش بگذرون . خوب بلدي ما رو قال بذاري و خودت بري سفر علمي.

گفتم : من خودم نرفتم . به زور بردنم .

سارا گت : يعني مگي تو رو دزديده؟! الان زنگ ميزنم به 110 ميگم يه ادم ربايي اتفاق افتاده. با دلخوري گفتم : كاش ميشد بعدش فرانك اشتاين اينجا كه شماره پليس 110 نيست .

سارا گفت: پس شماره اش چند اشت؟ 118؟ نه اون كه مركز اطلاعات است 115 ؟ نه اون هم كه شماره اوژانس است . 125 است فكر كنم بايد به همين شماره زنگ بزنم اخه يه نفر اتيشش خيلي تند است . بعد هم خنديد.

با دلخوري گفتم : هه هه هه خيلي خنده دار بود . سوگند رو پيدا كن .

سارا گفت: فعلا كه يه نفر بايد تو رو پيدا كنه .

تماس رو قطع كردم و گوشي رو به هيون پس دادم . به بيرون خيره شدم و ارزو كردم اين سكوت تا ابد ادامه پيدا كنه .

ولي هيون پرسيد: چرا ساعت رو انتخاب كردي؟ دليل خاصي داشت ؟

گفتم : چون بايد يادش بمونه زمان زيادي نداره .

هيون به نظر مي رسيد با خودش حرف ميزنه گفت: اره زمان زيادي نمونده هنوز هم نميدونم چه احساسي داره .

با جوابي كه من دادم هيون به من نگاه كرد به نظر مي رسيد از توي فكر بيرون اومده باشه . همونطور كه به بيرون نگاه مي كردم گفتم : پس چرا داري كمكش ميكني؟

هيون با سر درگمي پرسيد: چي؟!

گفتم : پس چرا داري بهش كمك ميكني؟

هيون گفت: به كي؟

گفتم : به جونگ مين . اگر مطمئن نيستي چه حسي داره پس چرا كمكش ميكني؟

هيون گفت: شنيدي چي گفتم ؟ داشتم با خودم فكر ميكرم .

گفتم : يه خورده بلند فكر ميكردي .

هيون گفت: اين بهتر از اين است كه همه چيز رو توي خودت بريزي و كسي نتونه بفهمه توي ذهنت چي ميگذره . بهتر از اين است كه در عين سادگي تبديل به يه معما بشي.

از حرف هاي هيون سر در نمياوردم . براي همين دوباره پرسيدم: اگر راجب احساس جونگ مين مطمئن نيستي پس چرا داري بهش كمك ميكني؟

هيون گفت: من راجب جونگ مين حرف نزدم . امروز بايد از يه چيزي مطمئن بشم .

بعد هم به جاي اينكه مسير رو مستقيم بره ناگهان دور زد و گفت: من يه مغازه خوب ميشناسم . مي ريم اونجا.

حسابي گيج شده بودم امروز هيون چش شده بود.

هيون بي مقدمه پرسيد: دوست داري كجا رو ببيني؟

پرسيدم : چطور؟

هيون گفت: حالا كه داري برميگردي دوست داري كجا ها رو ديده باشي؟

گفتم : خيلي جاها هست كه دوست دارم ببينم . مثلا ابشار هاي جي جو . يا جاده ارواح جزيره جي جيو يا بوسان . يا ساحل جزيره .

هيون گفت: چرا دختر ها همه دوست دارن برن ساحل . غير از اينجا ها توي سئول كجا هست كه دوست داري ببيني؟

گفتم : خوب رودخانه هان . برج نامسان . شهر بازي . قصر هاي سلطنتي ميانگ دونگ , اتوان دروازه تونهوامون و سالن نمايش شهر .

هيون گفت: خيلي جا ها هست كه دوست داي ببيني.فكر كنم بشه يه كاريش كرد.

هيون راديو رو روشن كرد . يكي از اهنگ ها گروه بيگ بنگ بود . مي خواست موج راديو رو عوض كنه ولي من جلوش رو گرفتم و گفتم : من اين اهنگ رو دوست دارم .

هيون به من نگاه كرد و گفت: مگه اين اهنگ رو ميشناسي؟

گفتم : من اين گروه رو هم ميشناسم خيلي هاي ديگه رو هم ميشناسم .

هيون گفت: توي اين مدت خيلي پيشرفت كردي.

گفتم : يكي ديگه از جاهاي ديگه اي هم كه دوست دارم ببينم دفتر شبكه kbs است دوست دارم كس هايي رو كه دلم ميخواد ببينم .

هيون گفت: خوب اون اشخاص چه كس هايي هستن؟

گفتم : خيلي ها هستن .

هيون گفت: مثلا؟

رو به هيون كردم و گفتم : ميتوني كاري كني من ببينمشون ؟

هيون حرفي نزد و فرمان ماشين رو محكم تر توي دستش نگه داشت .

گفتم : وقتي نمي خواي كاري كني خوب چرا مي پرسي.

دوباره به بيرون نگاه كردم .هيون راديو رو خاموش كرد و در عوض سرعت ماشين رو زياد تر كرد . به هيون نگاه كردم . اخم هاش توي هم بود و به روبرو خيره شده بود . احساس كردم خيلي تند رفتم .

دلم نمي خواست اون رو ناراحت كنم . مي خواستم براش توضيح بدهم اما قبل از اينكه بتونم حرف بزنم هيون ماشين رو نگه داشت و گفت: پياده شو.

به هيون نگاه كردم .

هيون بدون اينكه به من نگاه كنه گفت: پياده شو .

پرسيدم : چرا بايد پياده بشم . تو من رو اوردي اينجا حالا هم ميگي پياده شو.

هيون به طرف مقابلش اشاره كرد و. گفت: مغازه اونجاست بايد پياده شيم .

تازه فهميدم منظور هيون چي بود . از ماشين پياده شدم و در ماشين رو محکم بستم . هيون هم از ماشين پياده شد و جلوي من راه افتاد و من هم مثل عروسك كوكي پشت سرش حركت كردم.

هيون وارد فروشگاه شد و به سمت فروشنده رفت و با لبخند سلام كرد . فروشنده يه دختر جوان بود كه خيلي هم با نمك بود . با ديدن هيون ذوق زده شد . به هيون نگاه كردم كه همچنان با لبخند با اون دختر حرف مي زد و اون هم تا اونجايي كه مي تونست خودش رو لوس مي كرد و با ادا با هيون حرف مي زد .

با عصبانيت به اين صحنه نگاه مي كردم دلم مي خواست برم و گيس هاي دختر رو بكشم و دوتا لگد هم نثار هيون كنم ولي به زحمت جلوي خودم رو گرفتم و همونجا در چند قدمي اون دونفر ايستادم هيون همچنان سرگرم حرف زدن با دختر فروشنده بود و اصلا هم توجهي نداشت كه من هم اونجا هستم .

با خودم گفتم : تو كه مي خواستي خودت حرف بزني خوب چرا من رو اوردي.

همون موقع هيون به سمت من برگشت و با سر به دختره اشاره كرد و گفت: خيلي قشنگه . مگه نه؟ تو چي فكر ميكني؟ من خيلي ازش خوشم اومد .

با عصبانيت به هيون نگاه كردم . با دلخوري بدون اينكه جلوم رو نگاه كنم به سمت در خروجي رفتم . هنوز نمي دونم چرا هر چي اتفاق مايه خجالت است جلوي هيون براي من اتفاق مي افته .

بدون اينكه به جلوي راهم توجهي كنم به سمت درب خروجي رفتم و 30 ثانيه بعد وسط فروشگاه پخش شده بودم . و سعي داشتم تعداد ستاره هاي رو كه جلوي چشمم رژه مي رفتن رو بشمارم . به خاطر بي دقتي قبل از اينكه صبر كنم تا در الكتريكي فروشگاه باز بشه به سمتش رفته بودم و با سرعت تمام به اون برخورد كرده بودم .

حالا به صورت عملي به قانون سوم نيوتن پي بردم كه مي گفت هرعملي را عكس العملي است برابر اما در جهت عكس.

هيون بالاي سرم ايستاده بود و در حالي كه سعي داشت جلوي خنده اش رو بگيره گفت :خوبي؟ دستش رو به سمت من دراز كرد كه سعي داشتم از روي زمين بلند شم . با قدرت تمام دست هيون رو كنار زدم و از سرجام بلند شدم و براي اينكه به اون ستاره بارون جلوي چشمم و خاتمه بدم و تعادلم رو به دست بيارم چند بار سرم رو تكان دادم .

چشمم رو باز كردم . تا مطمئن بشم اوضاع رو به راه است ولي اي كاش همچنان اون ستاره بارون ادامه داشت . به محض اينكه چشمم رو باز كردم جمعيتي رو ديدم كه با تعجب به من نگاه مي كردن و زير لب پچ پچ مي كردن .

از خجالت داشتم اب مي شدم حالا تازه سردرد ناشي از اون ضربه هم شروع شده بود. سرم رو از خجالت پايين انداختم . هيون بدون توجه به وضعيت من به سمت همون فروشنده دختر برگشت و مشغلول صحبت شد .

بدون اينكه منتظر هيون بمونم از فروشگاه بيرون اومدم و كنار ماشين ايستادم . نمي دونم به خاطر درد سرم بود يا به دليل اتفاقي كه افتاده بود يا چيز ديگه اي ولي چشم هام پر از اشك شده بود . سرم رو پايين انداخته بودم وبا پام به زمين ضربه مي زدم و سعي داشتم با فشردن دندان هام روي هم از فرو ريختن اشك ها جلو گيري كنم .

از كي اينقدر ضعيف شده بودم ؟ چرا هيچ قدرتي در برابر هيون نداشتم . مثل يه بچه در برابر ضربات اون بي دفاع بودم ؟ چند دقيقه بعد هيون از فروشگاه بيرون اومد ودر ماشين روباز كرد به سرعت سوار ماشين شدم و در رو بستم .

هيون هم ماشين رو روشن و كرد و راه افتاد من هنوز هم با خودم درگير بودم و سعي داشتم بين جدالي كه بين من و اشكهام بود برنده بشم . براي اينكه نزارم هيون چيزي از اين ماجرا بفهمه سرم رو برگردوندم و به شيشه ماشين تكيه دادم .

اما به نظر مي رسيد هيون كيفش كوك باشه چون روي فرمون ضرب گرفته بود و زير لب براي خودش اهنگ مي خوند بدون اينكه به هيون نگاه كنم درحالي كه سعي داشتم جلوي اشك هام رو بگيرم و صدام هم طبيعي باشه.

گفتم : من رو برگردون .

هيون گفت: ولي هنوز كه چيزي نخريديم .

گفتم : اون براي مهم نيست فقط من رو برگردون .

هيون چيزي نگفت . 5 دقيقه بعد ماشين رو روبروي رودخانه هان نزديك پل.... نگه داشت و گفت : اين هم كي از اون جا هايي كه دلت مي خواست ببيني.

وقتي ديد من اصلا توجهي به منظره ندارم گفت: خودت گفتي دوست داري اينجا رو ببيني. جواب من باز هم سكوت بود . هيون ادامه داد: خيلي قشنگ بود مگه نه . من خيلي ازش خوشم اومد . شايد خود خواهي باشه ولي براي جونگ مين يكي ديگه پيدا مي كنم .

از حرفهاي هيون بيشتر عصباني شدم . خودش كم بود حالا مي خواست يه نفر ديگه رو هم براي جونگ مين پيدا كنه . ديگه نتونستم طاقت بيارم .

رو به هيون كردم و گفتم : پس سارا چي؟ اين هم از اون بازي هايي بود كه هميشه مي كنين ؟ يكي هم براي جونگ مين پيدا كني؟ فكر كنم چند قرن از برده فروشي گذشته باشه . از اين حرفها خجالت نميكشي؟

هيون با تعجب به من نگاه كرد و گفت:چرا چشم هات قرمزه است؟

گفتم : به تو ربطي نداره .

دستگيره در رو كشيدم تا از ماشين پياده بشم . اما در ماشين قفل بود .

هيون گفت:چي كار ميكني؟

گفتم : در ماشين رو باز كن . مي خوام پياده بشم .

هيون گفت: اينقدر اين حرف ناراحتت كرد خوب باشه . مي دمش به جونگ مين ولي قول نميدم ازش امانت نگيرم .

اين ديگه اخرش بود . اون چنان راجب دختره حرف مي زد انگار كيسه برنج خريد و فروش ميكنه . تازه مي خواست از جونگ مين هم قرضش بگيره .

با عصبانيت گفتم : خيلي ادم رزلي هستي. چطور مي توني راجب يه دختر اينجوري حرف بزني؟

هيون گفت: كدوم دختر؟ چي ميگي؟

گفتم : خودت بهتر ميدوني دارم راجب كي حرف مي زنم . همون فروشنده .

هيون گفت: خوب اون چه ربطي به من داره؟

گفتم : تو همين الان مي خواستي بديش به جونگ مين و بعد هم ازش قرض بگيري . اينجا بازار برده فروش ها نيست .

هيون اول به من نگاه كرد اما بعد زد زير خنده . چقدر مي خواد ادم پرو باشه بعد از اون همه حرفهايي كه زده بخنده . با عصبانيت به هيون نگاه مي كردم . از شدت عصبانيت تمام تلاشي كه براي گريه نكردن به خرج داده بودم در هم شكست و دانه هاي اشك از روي گونه هام سرازير بود .

سعي داشتم در ماشين رو باز كنم . ولي فايده اي نداشت . بايد هر جور كه ميشد خودم رو به سارا مي روسوندم و نقشه پسر ها رو لو مي دادم . اشتباه كرده بودم كه به حرفهاي اونها اطمينان كردم .

به در تنه مي زدم و سعي داشتم با زور و فشار هم كه شده در ماشين رو باز كنم .حس پرنده اي رو داشتم كه توي يه قفس زنداني شده و سعي داره با زدن خودش به ميله هاي قفس راهي براي فرار پيدا كنه .

هيون دست از خنديدن برداشت و به من نگاه كرد كه با تمام تواني كه برام مونده بود سعي داشتم تا از ماشين پياده بشم . هيون هر دو دست من رو محكم توي دستش نگه داشت و به من نگاه كرد .

جعبه اي رو توي دست من گذاشت و گفت : من راجب اين حرف مي زنم .

بدون اينكه به جعبه يا به هيون نگاه كنم سعي كردم دستم رو از توي دست هاي اون بيرون بكشم ولي هيون مج من رو محكم تر نگه داشت.

در حالي كه گريه ميكردم گفتم : ولم كن . من سارا رو با خودم مي برم تو و جونگ مين هم با هم كنار بياين .

هيون دست من رو محكم كشيد و در جعبه رو باز كرد و گفت: نگاه كن . من راجب اين حرف مي زدم .

به جعبه نگاه كردم . يه ساعت صفحه بزرگ بند چرمي با صفحه سفيد و قاب طلايي توي جعبه بود.

هيون گفت: من راجب اين ساعت حرف مي زدم . توي فروشگاه هم نشانت دادم ولي تو بدون اينكه حرفي بزني يه راست رفتي توي درب شيشه اي فروشگاه . من هم ساعت رو خريدم ولي وقتي برگشتم تو توي فروشگاه نبودي . واقعا چه فكري كردي؟ تو به من به ديد همچين ادمي نگاه ميكني؟

چيزي نگفتم و به ساعت توي دستم نگاه كردم .

هيون گفت: واقعا اينجوري فكر ميكني؟

من هنوز سرم پايين بود . هيون با عصبانيت گفت: به من نگاه كن وقتي دارم حرف مي زنم . سرم رو بالا اوردم . فشار دست هيون رو دور مچم احساس مي كردم . درد پيشونيم و طوفاني كه خاطر اشتباه من راه افتاده بود . امانم رو بريد و بغضي كه تا اون موقع توي گلوم بود شكست و دانه هاي اشك تبديل به سيل شد .

هيون با ديدن اشك هاي من هول شد و گفت : چرا گريه ميكني؟ چون داد زدم ؟ ببخشيد . ديگه داد نميزنم . فقط گريه نكن .

دستم رو بالا ارودم و از توي دست هيون بيرون كشيدم . مچ دستم كاملا قرمز شده بود و جاي انگشت هاي هيون دور مچم مانده بود .

هيون به دستم نگاه كرد و گفت: درد گرفت ؟ براي همين گريه ميكني؟ معذرت مي خوام ديگه گريه نكن .

ولي من دست خودم نبود نمي تونستم جلوي خودم رو بگيرم .

هيون همچنان ملتمسانه گفت: گريه نكن خواهش مي كنم .

ولي من ول كن نبودم . ناگهان هيون صورتش رو نزديك اورد و گفت : گريه نكن وگرنه نمي دونم ممكنه چه اتفاقي بيفته .

هيون مستقيم به چشم هاي من نگاه مي كرد . لحن كلامش و جادويي كه توي نگاهش بود باعث شد از شدت سيل اشك من كم بشه . هيون باز هم صورتش رو نزديك تر كرد . جوري كه گرماي نفس هاش رو حس مي كردم .

اين حركت هيون جلوي اشك هاي من رو گرفت ولي باعث شد اتفاق ديگه اي بيفته . سكسكه!

هيون به من نگاه كرد ولي من دوباره سكسكه كردم . هيون بلند خنديد و سر جاش برگشت .

دستم رو جلوي دهانم گرفتم ولي فايده اي نداشت . هيون به من نگاه مي كرد بلند مي خنديد . در حالي كه سكسكه مي كردم گفتم : تقصير تو است من رو ترسوندي اينجوري شد .

هيون در حتلي كه هنوز مي خنديد گفت: راه ديگه اي بلد نبودم تا جلوي گريه كردنت رو بگيرم. معمولا اين روش جواب مي ده ولي در مورد تو خيلي بامزه است .

نميتونستم جلوي سكسه ام رو بگيرم . هيون بطري ابي رو از توي داش برد ماشين بيرون اورد و دست من داد . بطري اب رو يه سره سر كشيدم و چند دقيقه صبر كردم تا مطمئن بشم اوضاع اروم شده .

هيون در حالي كه سعي مي كرد هنوز جلوي خنده اش رو بيگره گفت: بهتر شدي؟

سرم رو تكان دادم . ولي هنوز مي ترسيدم حرف بزنم و دوباره سكسكه كنم .

هيون گفت : حالا با ساعت چي كار كنم ؟

به ساعت نگاه كردم و گفتم : اين هديه جونگ مين است .

هيون گفت : پس من چي؟

گفتم : تو يكي ديگه بخر.

هيون گفت: ولي به شرط اينكه تو انتخاب كني . توي خريد اين يكي كه كمك نكردي.

گفتم : اون هديه تو است و ساعت تو چرا من بايد شرط رو قبول كنم . به من ربطي نداره . هيون گفت: هميشه يه جواب اماده داري.

به روبروم نگاه كردم . تازه زيبايي رودخانه هان رو درك مي كردم .

گفتم : توي شب اينجا خيلي فرق داره .

هيون گفت: مگه قبلا اومدي؟

گفتم : اره شب عيد . شب قبل از fan meething .

هيون گفت : پس سانتا هديه خوبي بهت داده .

خنديدم و گفتم : منظورت همون حاجي فيروز است .

هيون گفت: كي؟ !

گفتم : يه جور هايي شبيه همون سانتاي شما ست . ولي با اون خيلي فرق داره .

هيون پرسيد : عيد شما چطوري است؟

گفتم : خيلي قشنگ است .

هيون گفت : پس خيلي دوستش داري.

گفتم :كسي رو نديدم عيد رو دوست نداشته باشه . عيد زماني قشنگ است كه كنار خانوادت باشي.

هيون گفت: پس رابطه خوبي باهاشون داري.

گفتم : بدون اونها نميتونم زندگي كنم .

هيون چيزي نگفت.

10 دقيقه بعد رو توي سكوت به منظره روبروم خيره شده بودم . به هيون نگاه كردم كه روي فرمان ماشين خم شده بود و دست هاش رو زير چانه اش گذاشته بود و به رودخانه نگاه مي كرد و اخم هاش توي هم بود .

پرسيدم : حالا مي خواي چي كار كني؟

هيون همنطور كه به منظره نگاه مي كرد گفت: در چه مورد ؟

گفتم : در مورد ساعت.

هيون بدون اينكه چشم از منظره بگيره گفت: همون رو به جونگ مين مي دهم .

گفتم : ولي خودت كه خيلي دلت مي خواست اون ساعت رو داشته باشي .

هيون گفت: ديگه مهم نيست .

گفتم : اين رو خودت بردار من يكي ديگه براي جونگ مين انتخاب مي كنم .

هيون به من نگاه كرد غم عجيبي توي چشم هاش بود . احساس كردم قلبم از درد فشرده شد . دلم مي خواست هيون رو شاد كنم اما دليلش رو نمي دونستم در واقع اون لحظه به هيچ چيز به جز شاد كردن هيون فكر نمي كردم .

براي همين گفتم : خوب پس يه ساعت براي تو بخريم . ولي ديگه از اون فروشگاه خريد نكنيم.

هيون با تعجب پرسيد: چرا؟

گفتم :اخه اگر برگردم اون فروشگاه ممكنه يه اتفاقي براي يه نفر بيفته و تمام موهاش رو از دست بده .

هيون با تعجب بيشتري به من نگاه كرد .

ادامه دادم: اگر برگرديم اون فروشگاه ممكنه خون اون فروشنده بيفته گردن تو .

هيون گفت: من كه نمي فهمم .

گفتم : از بس نگاه تو كرد خنديد كم مونده بود پس بيفته . دختره احمق .

هيون با تعجب گفت: براي همين ناراحت شدي؟! چون با من خوب بود ؟!

تازه فهميدم جمله بعدي كه گفتم من رو توي چه دردسري انداخته براي همين چند تا سرفه كردم و گفتم : خيلي دير شده بچه ها نگران مي شن .

هيون جواب نداد به هيون نگاه كردم در حالي كه چشم هاش برق مي زد به من نگاه مي كرد .

كمي خودم رو عقب تر كشيدم و به هيون نگاه كردم و گفتم : چرا اينجوري به من نگاه مي كني؟

هيون لبخند زد و به سمت من خم شد . نا خود اگاه حالت دفاعي گرفتم .

هيون خنديد و گفت: پس خودت كمربند ايمني رو ببند . مگه نگفتي خيلي دير شده .

به خودم لعنت فرستادم . اين روزها چرا اينقدر دربرابر هيون خنگ بازي در مي اوردم . از خجالت سرخ شده بودم . خودم رو توي صندلي مچاله كردم و كمربند رو بستم .

هيون گفت: ديگه هيچوقت گريه نكن . به خصوص جلوي يه مرد ديگه .

پرسيدم : چرا ؟

هيون گفت: اخه خيلي ترسناك ميشي ممكنه همه مثل من شجاع نباشن.

از حرف هيون دلخور شدم و تا اونجايي كه ممكن بود پشت به هيون كردم . نشستم . هيون به من نگاه كرد و بلند خنديد.

از دست هيون دلخور بودم . اون كسي كه اشك من رو در اورده بود خودش بود حالا هم من رو مسخره مي كرد .

به خودم گفتم : ديگه نبايد گريه كنم به خصوص جلوي اين يكي .

توي همين فكر ها بودم كه گوشي هيون زنگ خورد . به هيون نگاه كردم . كه با لبخند با تلفن حرف مي زد . به نظر مي رسيد داره با اون سمت خط شوخي مي كنه .

كنجكاويم تحريك شد. خيلي دلم مي خواست بودنم كه كي پشت خط است به خصوص كه هيون از كلمه عزيزم هم استفاده كرد . 

هيون تماس رو قطع كرد و به سرعت ماشين اضافه كرد و گفت: مثل اينكه امروز نمي تونم جاهاي ديگه رو نشانت بدم . بايد سريع برم جايي . تو رو بر مي گردونم فروشگاه .

با كنجكاوي به هيون نگاه مي كردم . سعي داشتم بفهمم چه كسي پشت خط بود . خوب نتيجه گيري راحت بود . چه دليل داشت كه يه پسر با اين سرعت بخواد برگرده و به طرف مقابل هم عزيزم بگه .شايد پاي يه دختره ديگه وسط است ؟

هيون به من نگاه كرد و گفت: چيزي شده چرا اينجوري به من نگاه مي كني.

سرم رو برگردونم و گفتم : يه خورده عجله كن . دير شد.

هيون به جعبه اشاره كرد و گفت : اين رو هم با خودت ببر .

گفتم : چرا ؟ اين كه هديه جونگ مين است .

هيون گفت: مي دونم اما نمي خوام اين هديه باعث سوتفاهم بشه . اون ادم كنجكاوي است من هم نميخوام ناراحتش كنم .

با اين حرف هيون مطمئن شدم پاي يه دختر در ميان است . خوش به حال دختره چقدر هيون به فكرش است . حتي نميخواد به خاطر هديه يه نفر ديگه ناراحتش كنه .

براي اينكه اون رو منتظر نزاره داره با سرعت تمام بر ميگرده ولي من بيچاره رو مثل گوسفند با خودش اينور اونور ميكشه من هم حق اعتراض ندارم .

بلند به خودم گفتم : حقته سحر . بايد بيشتر از اين ها بخوري.

هيون به من نگاه كرد و گفت: چيزي گفتي؟

گفتم : نه هيچي.

هيون گفت: خوب اگر دوست نداري عيبي نداره . يه فكر ديگه مي كنم .

جعبه رو برداشتم و گفتم : نه . نميخوام باعث درست شدن يه سوتفاهم بشم . فقط سريعتر روبروي فروشگاه نگه دار . كلي كار ديگه هم مونده كه بايد انجام بدهم .

هيون گفت : مثلا چه كاري؟

گفتم : از كيو مي خواهم كمكم كنه تا بتونم اون افرادي رو كه دلم مي خواهد ببينم .

هيون گفت: اون هم نميتونه كار بكنه .

گفتم : خوب عيبي نداره . توي اين سه روز مي رم جلوي دفتر شبكه ميشينم به هر حال بايد بيان شبكه .

هيون گفت: چرا سه روز؟

گفتم : حق داري فراموش كني خوب سرت يه جاي ديگه گرم است . ما تا سه روز ديگه بر مي گرديم .

هيون ماشين رو روبروي فروشگاه نگه داشته بود و به من نگاه مي كرد .

قبل از اينكه از ماشين پياده بشم گفتم : راستي بهش بگو اون برات يه ساعت انتخاب كنه . خيلي بهش نياز داري .

اين حرف رو زدم و از ماشين پياده شدم و بدون توجه به بوق ماشين ها و اعتراض راننده ها عرض خيابون رو طي كردم . به در فروشگاه كه رسيدم به اين فكر كردم كه حالا چطوري بچه ها رو پيدا كنم .

اما اصلا نيازي يه اين نگراني نبود . چون سارا روبروي در فروشگاه ايستاده بود .

سارا با سرعت به سمت من اومد و گفت: به به خانم از سفر علمي تشريف اواردن ؟ بعد بعد اطراف نگاه كرد و گفت :پس سوسمار خانم فريزر كو؟ توي اتوبوس جادويي جاش گذاشتي؟ گفتم : تو از كجا فهميدي من برگشتم ؟

سارا گوشي توي دستش رو جلوي من تكان داد و گفت: ادم رباتون فرمودن شما رسيدين فروشگاه . چقدر ادم رباي دل نازكي . خدايا چرا يك نفر من رو ندزديد تا ازدست اين قوم تاتار راحت شم .

گفتم : مسخره بازي در نيار از كجا فهميدي؟

سارا گفت: جدي مي گم . شاهزاده روياهاتون زنگ زد و گفت اون پرنسس قورباغه رو تحويل بگيرين . توي فروشگاه نره زير دست و پاي ملت واونها رو بترسونه .

حق با سارا بود اگر هيون زنگ نزده بود محال بود سارا بفهمه من توي فروشگاه هستم .

سارا گفت: خوب بگو ببينم چه خبر؟ چرا زود برگشتين ؟ توقع داشتم حالا كه رفتين گردش علمي دير تشريف فرما بشين .

گفتم : اقا قرار داشت. همچين كه طرف بهش زنگ زد نفهميد چطوري من رو برگردونه . سارا با تعجب به من نگاه كرد و گفت: مطمئني؟ چطوري فهميدي شرلوك هلمز؟

خلاصه ماجرا رو براي سارا تعريف كردم . سارا با چشم هاي گرد به حرف هاي من گوش مي داد .

وقتي حرفم تمام شد گفت: عجب مار موزي بود اين يكي ديگه . تا حالا اين يكي رو كجا قايم كرده بود كه ما نفهميده بوديم .

سارا گفت: حالا كو اون هديه سو تفاهم ساز؟ بده ببينم حاصل اين ادم ربايي چي بوده.

جعبه رو از توي كيفم بيرون اوردم و نشان سارا دادم . سارا در جعبه رو باز كرد و نگاهي به ساعت انداخت و سوت بلندي كشيد و گفت: كي ميره اين همه راه . چه همديگر رو هم تحويل گرفتن. خدا بده شانس . ما كه از اين رفيق ها نداريم .

چپ چپ به سارا نگاه كردم .

سارا گفت: منظورم از لحاظ مالي بود . تو كه بدتر از من. اون عنكبوت هاي ته جيبت هم ديگه كرايه خونه نمي دن . بيا اين جعبه رو بگير.

به اطراف نگاه كردم .

سارا خنديد و گفت: چيه حالا كه تيرت به سنگ خورده ياد شكارت افتادي؟ اون يكي نشد اين يكي اره؟

گفتم : چي ميگي؟

گفت: مادر لااقل درباره اين كي خوب تحقيق كن. دوباره مار گزيده نشي. كلاه سرت بره . گفتم : چته ؟ چرا داري چرت و پرت ميگي . سوگند كو؟

سارا گفت : در مشيعت كيو خان هستن. ولي يه اتفاقي افتاده .

با نگراني به سارا نگاه كردم و گفتم : چه اتفاقي؟ سوگند حالش خوبه؟

سارا گفت: خوب و بد حالش رو نميدونم ولي لو رفته كه سوگند كره اي بلد است .

با تعجب به سارا نگاه كردم و گفتم : چي؟! چطوري؟! از كجا؟!

سارا گفت: طبق هميشه اين همشيره گرامي در حال چانه زدن بوده كه كارگاه يونگ سنگ سر به زنگ ها مي رسه و مچ سوگند رو در حال چانه زدن به زبان شيواي كره اي ميگره . شد كه اين شد. بايد سوگند رو ببيني شكلش مثل فرمانده هايي كه شبيه خون خورده باشن .

گفتم : حالا مگه جز يونگ سنگ كس ديگه اي هم فهميده؟

سارا گفت: البته از اونجايي كه يونگ سنگ خيلي راز داره به جز افراد دار و دسته نيويوركي ها كس ديگه اي خبر نداره .

گفتم : خوب يهويي بگو همه ديگه .

سارا گفت: نه . هنوز ننه صغري دست به كار نشده . البته با به روز بودن بخش خبري ايشان احتمالا الان توي ليست خبري هاي فوري قرار گرفته.

بعد در حالي كه مي خنديد گفت: حقش رو خوردن بايد خبر نگار مي شد نه خواننده .

گفتم : حالا كجاست؟

سارا گفت: كي؟ شكار جناب عالي يا ريس بخش خبري ؟

گفتم : هيچكدوم فرمانده شكست خورده .

سارا در حالي كه مي خنديد راه افتاد . من هم پشت سر سارا رفتم تا به سوگند براي اين اتفاق تسليت بگم و دلداريش بدم .

به نظر مي رسيد سارا هه جاي فروشگاه رو خيلي خوب ياد گرفته چون در عرض كمتر از دو دقيقه با كلي پچ خوردن و دور زدن قفسه ها من رو به سوگند رسوند .

سوگند چهره در همي به خودش گرفته بود و به يكي از قفسه ها تكيه داده بود و با پاش بازي مي كرد .

روبروي اون هم پسر ها ايستاده بودن و به اون نگاه مي كردن و منتظر بودن تا هر لحظه مطلب جديد رو درباره اون موجود اسرار اميز كه روبروشون ايستاده بود كشف كنن . روبروي سوگند ايستادم و گفتم : شنيدم رازت از پرده برون افتاد .

سوگند با دلخوري به يونگ سنگ نگاه كرد و گفت : اينها همشون بايد با هم مجله خبري بزنن. سارا گفت : مگه مي خواي فاكس نيوز و بقيه شبكه هاي خبري رو ورشكسته كني.

سوگند گفت : من فكر كردم فقط ننه صغري اهل كار است ولي مثل اينكه يونگ سنگ هم بعله.

يونگ سنگ در حالي كه مي خنديد گفت: باور كن اين خبر خيلي شوكه كننده بود تا الان چطوري تونستي اين مطلب رو قايم كني؟

هيونگ گفت: يعني تا الان هرچي ما گفتيم اين فهميده . بزار فكر كنم ببينم يه وقت چيزي نگفته باشم .

سارا در حالي كه به هيونگ نگاه مي كرد گفت:' دو كلام هم از ننه عروس . ميشه اين خبر و فقط براي خودت نگه داري؟

هيونگ گفت: چي؟ خبر به اين مهمي رو!

سوگند گفت:وقتي يونگ سنگ نتونست جلوي خودش رو بگيره هيونگ مي تونه؟!

هيونگ گفت: يعني ميگي من خبر چين هستم ؟

سوگند گفت: نه منظورم اين نبود فقط مي خواستم بگم اگر مجري خبري بخش 9:30 شبكه kbs مي شدي بيشتر پيشرفت مي كردي.

با اين حرف سوگند همه خنديدن به جز هيونگ كه به اون چپ چپ نگاه مي كرد .

كيو در حالي كه به اطراف نگاه مي كرد گفت: هيون كو؟

گفتم : قرار داشت.

كيو گفت: با كي؟

سارا گفت: با دوست دخترش.

با اين حرف تمام سر ها به سمت سارا برگشت .

سوگند گفت: مطمئني؟

سارا گفت : با اون داستاني كه شنيدم تقريبا 99 درصد مطمئنم .

كيو گفت: ولي اون اصلا دوست دختر نداره .

گفتم : ولي از امروز به نظر مي رسه كه يه نفر رو داره .

كيو و يونگ سنگ با تعجب به هم نگاه كردن . سوگند توي فكر رفته بود .

هيونگ دست هاش رو به هم زد و گفت: اخ جون اين هم يه خبر ديگه .

سوگند از قفسه فاصله گرفت و گفت: ديگه بايد بريم شما كه نميخواين همش توي اين فروشگاه بمونين .

سارا گفت: معلوم است كه نه .

بعد هم پاكت توي دستش رو به من داد و گفت : اين هم خريد جنابعالي.پولش رو بده بيا كه اوضاع مالي حسابي خيط است .

داخل پاكت رو نگاه كردم . يه پيراهن چهار خونه توي پاكت بود .

متوجه نگاه كيو به پيراهن توي پاكت شدم و گفتم : خوب تو چرا يكي نخريدي؟

يونگ سنگ گفت : اون بيشتر از بازي خوشش مياد . هرچند هيونگ هم دسته كمي از اون نداره .

سوگند گفت : اون كسي كه اگر بره به يه جزيره متروكه لباسش رو هم با خودش مي بره يونگ سنگ است .

يونگ سنگ به سوگند نگاه كرد و گفت : تو مصاحبه اي هست از ما كه نخونده باشي؟

سوگند ابروهاش و بالا انداخت و گفت: نوچ. مگه اينكه توي اين يه هفته مصاحبه داشتين كه من خبر نداشته باشم .

هيونگ گفت : به اين ميگن يه fan واقعي.

من به لباس توي پاكت نگاه كردم و به اين فكر كردم كه حالا بايد باهاش چي كار كنم .

سارا گفت : مثل اينكه قرار است كادوت روي دستت بمونه .

نفس بلندي كشيدم و دونبال سارا و سوگند راه افتادم . به نظر مي رسيد سوگند تصميش رو براي هديه جونگ مين گرفته .

من هم به خودم لعنت فرستادم چرا به هيون گفتم براي جونگ مين چي بايد بخره و الان خودم اينجوري پا در هوا موندم كه چه هديه اي مناسب است .

سوگند يه جعبه موسيقي گرفت كه روي اون يه عروسك باله كار بود هيونگ به هديه سوگند نگاه كرد و گفت: تو از گذشته ما هم خبر داري . خيلي خطرناك هستي .

بعد هم دو قدم از سوگند فاصله گرفت.

سوگند به اون نگاه كرد و گفت : تمام دنيا از اين موضوع خبر دارن .

يونگ سنگ كه متوجه نگاه هاي پر از سوال سارا شده بود گفت: جونگ مين قبلا باله كار مي كرد.

سارا با تعجب بيشتري به يونگ سنگ نگاه كرد .

كيو گفت: خبر نداشتي؟

سارا شونه اش رو بالا انداخت و گفت': نه . اصلا فكرش رو هم نميكردم . اخه اين سوگند مثل يه نفر نيست كه همه چيز رو مثل اخبار فور اعلام كنه .

با اين حرف سارا همه ريز ريز خنديدن و به هيونگ نگاه كردن .

هيونگ گفت : منظورت من هستم ؟

سارا گفت : نه . من قصد توهين به رييس شبكه خبر رو نداشتم . اين خبر هاي كوچيك مال تازه كار هاست . نه شما .

با اين حرف سارا همه بلند خنديدن .

هيونگ با اخم گفت : شما چرا امروز به من گير دادين ؟

سارا گفت : براي انكه تو بايد خونه ميموندي ولي دنبال سر اينها راه افتادي . تعجب نميكنم اگر الان خود جونگ مين بياد بگه براي تولدش چي ميخواد .

من اهي كشيدم و گفتم :اگر اينجوري مي شد كه خيلي خوب بود .

كيو به من نگاه كرد و گفت: چرا؟

گفتم : چون من هنوز نمي دونم چي بايد بگيرم .

كيو گفت: پس اون پيراهني كه من امتحان كردم چي بود؟

به پيراهن توي پاكت نگاه كردم و گفتم : اين مال جونگ مين نيست .

بعد هم پاكت رو جلوي كيو گرفتم و گفتم : بگيرش .

كيو با تعجب به من نگاه كرد .

گفتم : اين رو واسه تو خريدم .

سارا خنديد و گفت : و اين گونه بود كه زندگي شيرين شد .

چپ چپ به سارا نگاه كردم و ادامه دادم : اين فقط يه يادگاري است . اگر دوستش نداري عيبي نداره .

مي خواستم پاكت رو برگردونم اما كيو پاكت رو توي هوا از دست من قاپيد و به سرعت اون پيراهن رو روي تيشرتي كه تنش بود پوشيد .

خيالم راحت شد حداقل از گرفتن يه كادو خوشحال بود .

هيونگ با دلخوري گفت:پس من چي؟

سارا گفت : اگر بچه خوبي باشي و امشب نري بخش خبري ساعت 9 يكي هم براي تو مي خريم .

هيونگ با دلخوري به پراهن تن كيو نگاه كرد و پاش رو زمين زد سوگند چيزي رو جلوي صورت هيونگ توي هوا تكان داد . همون يك لحظه براي هيونگ كافي بود تا از خوشحالي به هوا بپره .

جعبه كوچيكي كه توي دست سوگند بود رو توي هوا از دستش گرفت و بهش نگاه كرد و گفت: اين رو از كجا گير اوردي؟

سوگند گفت : به زحمت . موقع خريد همين بود كه يونگ سنگ مچم رو گرفت .

سارا گفت : خوب يدونه هم براي من ميگرفتي.

گفتم : مگه اين چيه ؟

سارا گفت : ورژن جديد يه بازي توپ است به درد تو نمي خوره .

سوگندگفت : خوب به در تو هم نميخوره مي خواي چي كار؟

سارا گفت : براي امير حسين مي خواهم .

سوگند گفت : براي اون اسباب بازي بگير اينجا روبات هاي خوبي داره .

سارا كنار سوگند رفت و گفت : امير حسين بهانه است دل خاله امير حسين از اين بازي ها مي خواهد .

سوگند خنديد . يونگ سنگ دمق يه گوشه ايستاده بود و به هديه هاي بچه ها نگاه ميكرد .

سارا متوجه اون شد و روبروي اون ايستاد و گفت: ما تو رو فراموش نكرديم فقط چيزي كه هست ترسيديم يه چيزي بگيريم تو دوست نداشته باشي . براي همين حق انتخاب رو با خودت گذاشتيم ولي انصافا فكر جيب ما رو بكن ما كنسرت اجرا نكرديم .

يونگ سنگ به سارا نگاه كرد .

سارا لبخندي زد و گفت : حالا چي دوست داري؟

يونگ سنگ گفت: تمام حس خوب هديه گرفتن به اين است كه ندوني هديه چيه.

سارا گفت : پس بعدا حق اعتراض نداري.

يونگ سنگ با لبخند قبول كرد .

تمام صبح رو توي بازارها چرخيديم . ولي به خاطر پسرها بيشتر شبيه جاسوس هايي شده بوديم كه براي شناسايي اومده باشن . و هر لحظه مراقب اين هستن كه شناسايي نشن .

سارا غر مي زد . البته حق هم داشت . داخل هر فروشگاهي كه مي رفتيم بايد در عرض 5 دقيقه بيرون مي اومديم و نصف فروشگاه رو هم نديده بوديم . علتش هم اين بود كه مي ترسيديم كسي اون افراد همراه ما رو بشناسه .

هر چقدر كه به زمان برگشتن به خونه نزديك مي شديم من بيشتر نگران ميشدم . كه بايد به جونگ مين چه هديه اي بدهم . ديگه كلافه شدم . چشمم به قاب عكس هايي افتاد كه پشت ويترين يه مغازه بود . ناگهان فكري به خاطرم رسيد.

سوگند رو كنار كشيدم و گفتم : توي نت عكسي از خانواده جونگ مين هست؟

سوگند گفت : مي خواهي چي كار؟

گفتم : مي خواهم به عنوان هديه بدمش به جونگ مين .

سوگند گفت : تو كه از رابطه جونگ مين با خانوادش با خبري .

حق با سوگند بود . رابطه جونگ مين با خانوادش خوب نبود هرچند تعداد كمي بودن كه از داستان تولد جونگ مين خبر داشتن و اينكه چرا جونگ مين از 13 سالگي به خونه پدرش رفت و 16 سالگي هم با بورسيه شدن توسط مدرسه اونجا رو ترك كرد و اينكه چرا جونگ مين هيچوقت راجب خواهر و بردادر بزرگترش توي مصاحبه اش حرفي نمي زد و هميشه از مادر بزرگش مي گفت .

سوگند گفت : من يه فكر بهتر دارم چرا يه عكس از خودش و سارا بهش نميدي فكر كنم بيشتر خوشش بياد .

به سمت كيو رفتم و گفتم : ميشه شماره اقاي كيم رو بگيري؟

كيو پرسيد :چطور؟چيزي شده؟

از حالت نگران كيو خنده ام گرفت و گفتم : اره مي خواهم بدونم اون هم توي ماجراي سر كار گذاشتن ما نقش داشته يا نه.

كيو گفت : ما مجبورش كرديم .

سعي كردم چهره ناراحتي به خودم بگيرم و گفتم : پس اون هم خبرداشته .

كيو سعي مي كرد توضيح بده . من بيشتر از اون نتونستم جلوي خودم رو بگيرم و خنديدم . كيو به من نگاه كرد و با اون چهره سردرگمي كه به خودش گرفته بود سعي داشت سر از علت خنديدن من در بياره .

گفتم : نگران نباش فقط مي خواستم يه چيزي ازش بپرسم .

كيو گفت: پس اين حرفها ...

گفتم : فقط مي خواستم بدونم اون هم توي ماجرا بوده يا نه .

كيو با دلخوري به من نگاه كرد و گفت: تو هم ياد گرفتي.

گفتم : چي رو؟!

كيو گفت : اينكه سر به سر من بزاري.

با اين حرف كيو خنديدم .

كيو گفت: خوب حالا با اقاي كيم چي كار داشتي.

گفتم : عكس هاي اون روز يادت هست . همون جلسه عكاسي . اون هم سر كاري بود؟

كيو گفت: نه . اون عكس ها هستن .

گفتم : من يه عكس دسته جمعي از اون روز مي خواهم . همون عكسي كه سارا كنار جونگ مين ايستاده بود .

با اين حرف من كيو فكرم رو خواند و گفت : فكر خيلي خوبي است . مطمئنم جونگي عاشقش ميشه.

همينطور كه به کيو نگاه مي كردم پرسيدم : اگر اون برنامه fan meeting يه بازي بود پس چرا برنامه عكاسي گذاشتين .

كيو به من نگاه كرد و سعي كرد براي سوال من يه جواب پيدا كنه اما چيزي به ذهنش نرسيد . واقعا كيو خيلي خوش شانس است چون درست همون لحظه اي كه من تصميم داشتم سوالم رو دوباره تكرارکه كنم يونگ سنگ صداش زد و كيو هم با سرعت نور به سمت اونها رفت . سوگند كنار من ايستاد و گفت: خوب چي شد؟

گفتم : همه چيز حل شد .

سوگند گفت: حالا فقط يه قاب عكس قشنگ مي خواهي.

به مغازه روبروم اشاره كردم و گفتم : اون رو هم از قبل پيدا كردم . 

اقاي كيم سرش حسابي شلوغ بود و نتونست خودش عكس رو بياره براي همين طبق چيزي كه من بهش گفته بودم عكس رو با يه پيك برام فرستاد . فقط يونگ سنگ مونده بود كه با حسرت به هديه هاي بچه ها نگاه مي كرد .

سارا اروم با ارنج ضربه اي به من زد و گفت: يه فكري به حال اين يكي كنيم تا از ناراحتي دق نكرده .

به يونگ سنگ نگاه كردم و فكر كردم كه چه چيزي براي اون مناسب است ولي به هيچ نتيجه اي نرسيدم سوگند پشت سر ما ايستاده بود و اروم چيزي رو توي دست من گذاشت .

به گردنبند توي دستم نگاه كردم به گردنبند الله بود . سوگند عاشق اين گردنبند بود و وابستگي عجيبي بهش داشت جوري كه حتي من هم جرات نداشتم بهش دست بزنم .

با تعجب به سوگند نگاه كردم . سوگند در حالي كه به گردنبند نگاه مي كرد گفت: از اول هم مي دونستم اين پيش من امانت است .

سارا به گردنبند نگاه كرد .

سوگند در حالي كه لبخند مي زد گفت: ولي هيچوقت فكر نمي كردم صاحب اصلي اين گردنبند اون طرف دنيا باشه . از اولي كه اومديم اينجا همين حس رو داشتم . ولي الان مطمئنم كه صاحبش يونگ سنگ است .

به سوگند نگاه كردم . اون سرش رو به نشانه تاكيد تكان داد .سارا در حالي كه به گردنبند نگاه مي كرد گفت: خوب اين رو همينجوري كه نميشه داد دستش .

سوگند جعبه مخمل سرمه اي كوچيكي رو دست سارا داد و گفت: از اون روزي كه اين گردنبند رو خريدم اين جعبه هميشه همراهم بود .

بعد هم گردنبند رو از من گرفت و به سارا داد تا توي جعبه بزاره.

پسرها حسابي خسته شده بودن و توي ايستگاه اتوبوس روي صندلي ها ولو شده بودن و كيسه هاي خريد ما هم جلوي پاشون بود .

هر سه نفر ما به سمت يونگ سنگ رفتيم كه به صندلي تكيه داده بود و سرش پايين بود . با ديدن ما سرش رو بالا ارود و به ما نگاه كرد .

سارا گفت: الوعده وفا.

يونگ سنگ گفت: چي؟

سوگند گفت: يعني وقت عملي كردن قولي است كه به تو داديم .

يونگ سنگ گفت: چه قولي؟!

سوگند جعبه سورمه اي رو از دست سارا گرفت و روبروي صورت يونگ سنگ نگه داشت . يونگ سنگ با تعجب به جعبه نگاه كرد .

گفتم : نمي خواي هديه ات رو بگيري؟

يونگ سنگ جعبه رو از سوگند گرفت اما زماني كه مي خواست در جعبه رو باز كنه سوگند دستش رو روي جعبه گذاشت و گفت: شايد اين هديه براي تو ساده باشه ولي براي هر سه نفر ما خيلي ارزشمند است به خصوص براي من . دوست دارم از اين به بعد پيش تو باشه.

سارا گفت: اين چيزي است كه معتقديم از همه حمايت مي كنه و اون رو به كسهايي كه برامون خيلي عزيز هستن هديه مي دهيم .

در حالي كه لبخند مي زدم گفتم: مواظبش باش خيلي دوست داشتني است .

يونگ سنگ اروم در جعبه رو باز كرد و به گردنبند نگاه كرد . گردنبند زير نور خورشيدي كه روش افتاده بود برق مي زد . كيو هيونگ به جعبه توي دست يونگ سنگ خيره شده بودن. يونگ سنگ اروم در جعبه رو بست اون رو توي جيبش گذاشت و به ما سه نفر خيره شد. نمي شد بفهمي چي توي ذهنش مي گذره .

سوگند گفت: دوستش نداشتي؟

سارا گفت: من كه گفتم يه چيز ديگه بگيريم .

يونگ سنگ از سر جاش بلند شد و ناگهان هر سه نفر ما رو بغل كرد . از حركت يونگ سنگ شوكه شدم . هر چند اين حركت زمان كوتاهي داشت ولي براي هر سه نفر ما يه شوك بزرگ بود .

سوگند حسابي قرمز شده بود و سرش رو پايين انداخته بود . سارا با اخم به سونگ سنگ نگاه ميكرد ولي حرفي نزد . من هم با چشم هاي از حدقه بيرون زده به يونگ سنگ نگاه ميكردم. يونگ سنگ در حالي كه چشم هاش از خوشحالي برق مي زد گفت: من بهترين هديه رو گرفتم. ممنوم . به همه دنيا نشونش مي دهم قول مي دهم حالا مي بينين .

هيونگ خودش رو بين ما و يونگ سنگ انداخت و گفت: من هم بغل كنين .

سارا گارد گرفت و گفت: همه اينها كمرشون مي خاره . بيا نشونت بدهم اين حركت تو چه جوابي داره .

با اين حركت سارا همه خنديدن . حتي خود هيونگ كه نتونسته بود به خواسته اش برسه.

وقتي به خونه رسيديم خبري از جونگ مين نبود .

كيو گفت: يعني كجا رفته ؟

سارا گفت: احتمالا رفته كيك تولدش رو انتخاب كنه . حتما دنبال سر شما راه افتاده فهميده تولد است . زياد نگرانش نباشين هر جايي كه رفته باشه بر مي گرده .

هيونگ گفت : نكنه اتفاقي افتاده.

سارا گفت: من اين همه خوشبختي محال است . نترس اين بادمجان بم افت نداره . الان مياد طلبكار هم هست چرا چرا ما خونه نبوديم .

بعد هم دست من رو گرفت و كشيد و گفت : تولد كه بدون كيك نميشه . بيا بريم يه فكري به حال شكم اين لشكر گرسنه بكنيم .

همونطور كه دست من رو مي كشيد و دنبال خودش مي برد سوگند رو با اون همه پاكت خريد شت سرش جا گذاشت . به محض اينكه وارد اشپز خونه شديم . استين ها رو بالا زديم و مشغول كار شديم .

سارا توي پختن مافين هاي شكلاتي استاد بود . اما من تا اون زمان به اوج هنرش پي نبرده بودم . بالاخره بعد از 3 ساعت كار توي اشپزخونه كيك تولد و به قول سارا اذوقه دار و دسته مغول اماده شد .

به ساعت نگاه كردم عقربه هاي ساعت عدد 6 بعد از ظهر رو نشان مي داد ولي هنوز خبري از جونگ مين نبود . جالب تر اينجا بود كه هنوز هيون هم بر نگشته بود .

سارا روي صندلي نشست و گفت: همه هستن به جز اصل كاري . حالا معلوم نيست كجا گم و گور شده . ما كه ناهار هم نخورديم . دارم از گرسنگي به ديدار حق نائل مي شم .

به سارا نگاه كردم و گفتم : تو هم كه هميشه گرسنه اي .

سارا زبانش رو بيرون اورد و براي من شكلكي در اورد و سرش رو روي ميز گذاشت . اروم با خودم گفتم : اين كي ديگه چرا برنگشته .

سارا گفت: حتما دختره خيلي چشمش رو گرفته .

با تعجب به سارا نگاه كردم و گفتم : مگه تو شنيدي؟

سارا گفت: مگه بلند بلند فكركردن جنابعالي مي زاره كسي ارامش داشته باشه . بعد هم سرش رو بلند كرد و به من نگاه كرد و گفت: اگر اينقدر ناراحت خوب چرا همه چيز رو بهش نميگي. شايد خدا خواست و دختره رو بي خيال شد .

با اخم به سارا نگاه كردم و گفتم : منظورت چيه؟

سارا در حالي كه چشم هاش رو مي ماليد گفت: خودت بهتر مي دوني.از صبح تا الان كه با اون شازده رفتي بيرون معلوم نيست چته. با صد من عسل هم نميشه خوردت .

سعي كردم خودم رو با ظرف ها مشغول كنم و گفتم : چيزي نيست .

سارا به من نگاه كرد و گفت: كور شه اون بغالي كه مشتريش رو نشناسه.

گفتم : خود اون بغال معلوم الحال است .

سارا از روي صندلي بلند شد و محكم ضربه به شانه من زد . با عصبانيت به سمت سارا برگشتم .

سارا در حالي كه چشم هاش رو بسته بود گفت: كور شدم . هيچ جا رو نميبينم .

با اين حرف ضربه دوم رو هم نثارم كرد. هر چند ضربه اي دوم اروم بود ولي كافي بود تا جنگ بين ما دوتا شروع شه .

بدون اينكه صبر كنم زير پايي به سار دادم . سارا تلو تلو خورد و تعادلش رو از دست داد و با ديوار بر خورد كرد .

با اخم به من نگاه كرد و گفت: چرا زير پايي دادي ؟ الان مغزم پاشيده بود روي ديوار . بعد بايد با كاردك جمعش مي كردي.

گفتم : تو كه كور شده بودي. از كجا فهميدي من بودم .

سارا دوباره چشم هاش رو بست و به سمت من اومد و با پاش لگدي به من زد و گفت : شرمنده تو بودي . فكر كردم همون نفري بود كه زير پايي داد . كوري هم بد دردي است .

بعد هم لبخند زد و چشم هاش رو باز كرد و دستش رو دور گردنم انداخت و گفت: مي خواهي من پا پيش بزارم ؟

به سارا نگاه كردم . سارا گفت: اينجوري نگاهم نكن سحر . تا كي مي خواهي به اين وضعيت ادامه بدي. يا اين ور رودخانه يا اونور رودخانه . وسط اب كه نمي توني به ايستي. به هر حال با اين كار تكليفت رو با اون بوقلمون هزار رنگ مي فهمي.

دست سارا رو پايين انداختم و گفتم : من هيچ حرفي با اون بو قلمون ندارم .

سارا گفت: اين كه كاملا مشخص است .

گفتم : تو بهتر است به فكر خودت باشي.

سارا گفت: چطور؟

گفتم به خاطر اينكه.... اما به موقع تونستم جلوي دهانم رو بگيرم .

هم نشيني با هيونگ كار دستم داده بود و من هم كم كم داشتم شبيه اون ميشدم .

سارا دوباره گفت: به خاطر چي؟

گفتم : به خاطر اينكه ... اصلا سوگند كو ؟

سارا گفت: توي سالن در گير تزينات است. به خاطر چي؟

گفتم : به خاطر اينكه اون بيچاره رو سر كارگذاشتي.

سارا گفت: كدوم بيچاره؟

نا خود اگاه گفتم : كاظمي .

سارا گفت: اسم اون رو جلوي من نيار هيمن امروز توي بازار 4 تا miss call مال تماس هاي اون بود .برگردم ايران مخابرات رو روي سرش خراب مي كنم . فقط من دستم به اون كسي كه شماره من رو به اين داده برسه . ديگه جسدش رو هم پيدا نمي كنن .

موضوع رو عوض كردم و گفتم : گفتي سوگند كجاست؟

سارا گفت: داره سالن رو تزئين ميكنه. برم بيبنم چه كرده .

سارا از اشپزخونه بيرون رفت . من هم نفس راحتي كشيدم . نزديك بود همه چيز رو لو بدهم . ولي برام جالب بود چطور بين اين همه ادم اسم كاظمي به ذهنم رسيده بود .

توي سالن غوغايي بود . همه جا پر از بادكنك هاي رنگي شده بود و هيونگ در حالي كه روبان هاي رنگي رو دور گردنش انداخت بود دور سالن مي چرخيد و بادكنك ها رو با پاش شوت مي كرد .

سوگند كيو و يونگ سنگ رو بالاي پله فرستاده بود و هر لحظه دستور تازه اي صادر مي كرد. بيچاره هاي حسابي خسته به نظر مي رسيدن .

كيو تا چشمش به ما افتاد . با لحن ملتمسانه يا گفت: شما چي فكر مي كنين؟ خوب است ديگه . مگه نه؟

سارا گفت: خيلي خوبه ولي اونجا رو خيلي پر كردين . بايد بازش كنين و دوباره وصل كنين . سوگند به سارا نگاه كرد و گفت: اتفاقا من هم توي همين فكر بودم .

بعد به سمت يونگ سنگ برگشت و گفت : اون رو باز كن و اونورت وصلش كن .

يونگ سنگ گفت: ولي اين بار هشتم است كه من دارم اينجا رو درست مي كنم .

به توپ كاغذي رنگي توي دست يونگ سنگ نگاه كردم و به چهره اون دو نفر خيره شدم . هر دو از بالاي پله ها با نگاه ملتمسانه اي به من خيره شده بودن .

لبخندي زدم و گفتم : همه چيز عاليه دست به هيچ چيز نزنين . شما دوتا هم بياين پايين . هيونگ به كيو نگاه كرد و گفت: نه سارا راست ميگه اونجا خيلي شلوغ شده.

كيو چشم غره اي به هيونگ رفت و گفت: شما بهتر است اونجا نايستي چون ممكنه فردا جسدت رو پيدا كنن كه با روبانهاي دور گردنت خفه شده .

سوگند مي خواست اعتراض كنه ولي ديگه خيلي دير شده بود چون سرعت عمل يونگ سنگ و كيو بيشتر از اون بود . اون دونفر به سرعت برق از پله ها پايين اومدن و در عرض چند ثانيه غيبشون زد .

سارا در حالي كه به سوگند نگاه مي كرد گفت: فكر كنم روش جديدت جواب داد ولي بايد ميذاشتي اون گوجه فرنگي هم باشه يه كم از اين پله ها بالا و پايين بره . بلكه دل من خنك شه . سوگند خنديد و گفت: نمي خواي روز تولدش هم بهش تخفيف بدهي سرهنگ ؟

سارا گفت: دوباره . بازهم اين كلمه رو به كار بردي . حالا هي بگو تا بقيشون هم ياد بگيرن . سوگند در حالي كه مي خنديد گفت: اونها خودشون استاد هستن .

بعد رو به هيونگ كرد كه هنچنان در حال لگد زدن به بادكنك هاي وسط سالن بود و گفت:بيا و يه خورده مفيد باش . زنگ بزنن ببن اين جونگ مين كجاست.

هيونگ كه اماده به خدمت ايستاده بود در عر ض چند ثانيه شماره جونگ مين رو گرفت و گفت: دارن برميگردن تا 10 دقيقه ديگه خونه هستن . من برم اماده بشم .

با تعجب گفتم : مگه چند نفر هستن؟

هيونگ در حالي كه به سمت اتاقش مي رفت گفت: با هيون است .

سارا به من نگاه كرد و گفت: مگه اين پسره سر قرارا نبود؟!

در حالي كه به سمت اتاق مي رفتم گفتم : مگه نمي تونست بعدش با جونگ مين بره بيرون . احتمالا همون بيرون همديگر رو ديدن .

به سوگند نگاه كردم و گفتم : تو با همين سر و وضع مي خواي اينجا بموني؟

سوگند چسب هايي رو كه دور انگشتش زده بود باز كرد و درحالي كه سارا رو پشت سرش به سمت اتاق مي برد گفت: نه . صبر كن من هم اومدم .

ربع ساعت بعد همه توي سالن منتظر جونگ مين و هيون بوديم . با ضرب و زور سوگند سارا راضي شد تا موهاش رو باز بزاره اما دست از اون تيپ پسرونه هميشگي برنداشت.

سوگند اهي كشيد و گفت: در هر صورت از اول هم تو رو اينجوري ديده .

پسرها چراغ رو خاموش كرده بودن تا به قول خودشون درجه غافلگيري جونگ مين رو بالا ببرن . صداي بوق ماشين خبر رسيدن اون دونفر رو مي داد . همه اماده بودن . يه نفر به سرعت وارد سالن شد و توي تاريكي اسم سارا رو صدا مي زد.

چراغ ها روشن شد . اما جونگ مين همچنان دنبال سارا بود و اصلا توجهي به اطراف نداشت و حتي متوجه روشن شدن چراغ ها هم نشد .

صداي فرياد پسرها بلند شد جونگ مين با تعجب به پسرها نگاه كرد و اونها رو كه جلو اومده بودن تا تولدش رو تبريك بگن كنار زد و به سمت سارا اومد و گفت: چي شده؟ من كه معذرت خواهي كردم . چرا مي خواي بري؟

سارا با تعجب به جونگ مين نگاه كرد و گفت: چي ميگي : كي گفته من مي خوام برم؟ نكنه ميخواي ما رو بيرون بندازي! اگر اينجوري است كه عاليه.

جونگ مين گفت: من كي از تو خواستم كه بري؟

سارا گفت: همين الان .

جونگ مين گفت: ولي من ميخواستم جلوت رو بيگرم كه نري.

سارا به هيون نگاه كرد كه تازه وارد سالن شده بود و گفت: شما بيرون چيزي خوردين؟

هيون در حالي كه لبخند مي زد و دستش توي جيب شلوارش بود گفت: نه هيچي.

سارا گفت: تصادف هم نكردين؟

هيون شونه اش رو بالا انداخت و گفت : نه . راحت رسيديم .

سارا گفت: پس چرا مغز اين تكان خورده ؟! هرچند از اول هم مغز نداشت .

جونگ مين به سارا نگاه مي كرد .

هيون گفت: براي اينكه نفهمه چه خبر است بهش گفتم شما دارين ميرين . اينجوري بيشتر غافلگير ميشد.

جونگ مين به هيون نگاه كرد و گفت: غافلگير؟! براي چي؟

سوگند گفت: اگر به اطرافت نگاه كني مي فهمي.

جونگ مين نگاهي به اطارف انداخت و گفت: اينجا چه خبر است؟

سارا گفت: تولد من است.

جونگ مين با تعجب به سارا نگاه كرد و گفت: ولي تولد تو كه الان نيست .

حالا نوبت سارا بود كه با تعجب به جونگ مين نگاه كنه . سارا پرسيد: مگه تو تاريخ تولد من رو ميدوني؟

جونگ مين كه تازه فهميده بود چه حرفي زده گفت: نه . همينجوري گفتم .

سارا با شك به جونگ مين نگاه كرد و اماده بود تا اون رو با سوال تير بارون كنه . براي همين به داد جونگ مين رسيدم و گفتم : تولدت مبارك . اين جشن رو براي تو گرفتيم هرچند مي دونم چند روز ديگه تولدت است ولي از اونجايي كه اون موقع ما نيستيم . الان تولدت رو جشن گرفتيم .

جونگ مين به ما نگاه كرد و بعد به پسر ها كه با فشفشه هاي اماده اتيش توي دستشون به اون نگاه مي كردن .

سوگند گفت: چرا اين شكلي شدي . كسي كه توي روز تولدش اخم نميكنه .

سارا گفت: ولش كن . بابا اين هيچ چيزش به ادميزاد نرفته .

جونگ مين به هيون نگاه كرد كه كنار پسر ها ايستاده بود و از اينكه نقشه اش عملي شده بود خوشحال بود .

جونگ مين همونطور كه به هيون نگاه مي كرد گفت: فقط 10 پانيه وقت داري كه فرار كني از همين الان هم شروع شد .1..2..10 .

بدون اينكه صبر كنه به سمت هيون يورش برد . ولي سرعت عمل هيون بيشتر بود چون قبل از اينكه جونگ مين شمارش رو اغاز كنه اون فرار رو شروع كرده بود . جونگ مين پشت سر هيون مي دويد و ما هم دنبال اون دونفر .

هيون به سمت اتاقش رفت و در اتاق رو از پشت بست . جونگ مين پشت در اتاق ايستاده بود و مدام براي هيون خط و نشان مي كشيد .

كيو دوربين رو روي جونگ مين زوم كرده بود و ازحركات اون فيلم مي گرفت و مي خنديد . سارا هم دست هاش رو به سينه اش زده بود و به ديورا تكيه داده بود و به اين صحنه نگاه ميكرد .در عوض سوگند از خنده روده بر شده بود و با هيونگ مسخره بازي در مي اوردن .

به سمت جونگ مين رفتم و گفتم : اين نقشه من بود . كار هيون نبود . فكر من بود .

با اين حرف همه به سمت من برگشتن . جونگ مين حرفي نزد ولي خوب مي دونست كه دارم دروغ مي گم .

سوگند گفت: بيا بريم جونگ مين . اگر بيشتر از اين طولش بدي شايد واقعا بريم .

جونگ مين دست ازمشت و لگد زدن به در برداشت و گفت: اين فكر تولد مال كي بود؟

سوگند گفت: مال همه ما .

سارا از ديوار فاصله گرفت و گفت: اگر جنگ ستارگان تمام شده و اقايون از ديدن منظره جنگ ماتادورها خسته شدن من برم ميز رو بچينم .

اين حرف رو زد در حالي كه موهاي لخت و بلندش پشت سرش تاب مي خورد به سمت سالن رفت . جونگ مين با حسرت به سارا نگاه ميكرد .

هيونگ در حالي كه نيشش بار بود و به جونگ مين نگاه مي كرد اهنگ im stupedرو زمزمه كرد . جونگ مين به سمت اون برگشت و اماده بود تا داغ هيون رو سر اون خالي كنه.

بين اون دونفر ايستادم و گفتم : امروز تولدت است . بد اخلاق نباش .سارا براي اين جشن خيلي زحمت كشيده. تازه برات كادو هم گرفته . بهتر است زودتر بري تا پشيمان نشده .

جونگ مين گفت: سارا؟! كادو خريده؟ براي من؟! مگه خبر داشت تولد من كي است؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : اره .

جونگ مين به هيونگ نگاه كرد و گفت: بهتراست امشب در اتاقت رو محكم ببندي . ودرحالي که داد مي زد گفت: اين شامل تو هم ميشه هيون .بعد هم به سرعت به سمت سالن رفت . سوگند و بقيه هم دنبال سر اون رفتن . به سمت اتقا هيون رفتم و چند ضربه به در زدم و گفتم : بيا بيرون اوضاع ارام است .

صداي چرخش كليد رو توي قفل در شنيدم . هيون در باز كرد و گفت: توي كي اين نقشه رو كشيدي؟ اين فكر من بود .

در حالي كه به سمت سالن مي رفتم گفتم : باشه . پس به جونگ مين مي گم . ولي سلامتيت رو تضمين نميكنم .

به سالن كه برگشتم سارا كيك رو روي ميز گذاشته بود و مشغول چيدن شمع ها روي اون بود .

روي ميز پر از خوردني بود كيو گفت: معلوم است خيلي كار كردين .

سارا در حالي كه مشغول روشن كردن شمع ها بود گفت: تولد بدون خوراكي معنا نداره . جونگ مين پشت سر سارا ايستاده بود و به اون خيره شده بود كه داشت شمع ها رو روشن مي كرد . برق عجيبي توي چشم هاش بود . سارا برگشت و روبروي جونگ مين قرار گرفت.

جونگ مين به سارا نگاه كرد و گفت: ممنونم . براي همه چيز .

احساس كردم سارا براي يه لحظه سرخ شد اما به سرعت خودش رو كنار كشيد و گفت: شمع ها رو فوت كن . من خيلي گرسنه ام .

جونگ مين خنديد و گفت: تو كه هميشه گرسنه اي.

سارا گفت : چون امروز تولدت است چيزي بهت نمي گم ولي بعد به حسابت مي رسم .

جونگ مين روي كيك خم شد تا شمع ها رو فوت كنه .

سوگند گفت : ارزوت يادت نره .

جونگ مين چشم هاش رو بست و چند لحظه بعد شمع ها رو فوت كرد و به سارا نگاه كرد . با خاموش شدن شمع ها صداي داد و هوار پسر ها بلند شد و هيونگ هم به سرعت صداي اهنگ رو بالا برد .

به هيونگ نگاه كردم كه وسط سالن دور مي خورد و سر به سر همه ميذاشت .

جونگ مين اهنگ رو قطع كرد و گفت: اينها باشه واسه بعد كادوهاتون رو بدين كه از همه مهم تر است .

سارا زير لب گفت: به محاسن ايشون مال پرستي هم بايد اضافه كنن .

بعد هم پاكت كادوي خودش رو روي ميز گذاشت . جونگ مين به سمت پاكت رفت اما سارا جلوش رو گرفت و گفت : اول بزار ببينيم بقيه چي خريدن .

با اين حرف سارا پسرها به سمت اتنقاشون رفتن .

هيون به سمت من اومد و گفت: هديه من رو ميشه بدي.

از توي پاكت هديه ام جعبه هيون رو بيرون اوردم و دستش دادم .

هيون جعبه رو از من گرفت و دست جونگ مين داد و گفت: تولدت مبارك .

جونگ مين با سردرگمي به من و جعبه توي دستش نگاه كرد و گفت : هديه من دست تو بود؟!

هيون لبخند زد و به من نگاه كرد .

جونگ مين با نگاه شيطنت اميز گفت: شما با هم هديه خريدين مگه نه.

هيون گفت: اره .

ولي من گفتم : نه . هيون خودش اون هديه رو انتخاب كرد . هديه من هنوز توي پاكت است . هيون به من نگاه كرد .

بدون اينكه به هيون نگاه كنم گفتم : ما انقدر پول نداريم كه هديه گرون بخريم .

هيون گفت: ولي ما با هم اين هديه رو گرفتيم .

به هيون نگاه كردم و گفتم : نه . اين هديه رو تو خريدي . اگر مي خواهي كس ديگري رو توي اين هديه سهيم كني بهتر است به فكر اون يكي باشي نه من .

هيون از حرف من سر در نياورد و با سر در گمي به من نگاه كرد . دليل اين همه عصبانيت من چي بود ؟ خودم هم نميدونستم چرا من اين همه از دست هيون دلخور بودم .

جونگ مين براي اينكه فضا رو عوض كنه گفت: حالا بزار ببينم چي خريده .

جعبه رو باز كرد و به ساعت توي اون نگاه كرد و گفت: خيلي قشنگ است معلوم است اين كار هيون نيست . اخه هيون خيلي خسيس است . اصلا پول خرج نميكنه .

با اين حرف هيون جعبه رو از جونگ مين گرفت و گفت: اگر خوشت نمياد خوب بدش به خودم .

جونگ مين هديه رو از هيون پس گرفت و گفت : اين مال من است .

پسرها با هديه هاي توي دستشون برگشتن .

هيونگ يه پاكت بزرگ توي دستش بود و گفت: اول هديه من .

جونگ مين از توي پاكت اون يه جفت كفش روزشي و يه طناب بيرون كشيد .

هيونگ درحالي که مي خنديد گفت: از اونجايي كه توي گروه ما وزن تو از همه بيشتر است فكر كردن اين بيشتر به دردت مي خوره .

جونگ مي خواست جواب هيونگ رو بده اما سارا پيش دستي كرد و طناب رو از دست جونگ مين گرفت و كف دست هيونگ گذاشت و گفت: فكر كنم بعد ازامشب تو بيشتر به اين طناب احتياج داشته باشي چون تا همين الان نصف بيشتر مافين ها رو تو خوردي.

با اين حرف سارا جونگ مين حسابي خنديد .

هيونگ گفت: كي؟! من؟! كار من نبود .

سارا به كنار لب هيونگ اشاره كرد و گفت : الاقل آثار جرمش رو پاك كن .

هيونگ با دست گوشه دهانش رو پاك كرد و گفت: من كه تنها نبودم بقيه هم ....

اما كيو جلوي دهانش رو گرفت و گفت: هديه هاي ما رو هم باز كن .

هديه كيو يه ست چرم بود . جونگ مين از اين هديه خيلي خوشش اومد ولي از همه جالب تر هديه يونگ سنگ بود كه يه دوربين عكاسي هديه داده بود . همه به هديه يونگ سنگ خنديدن . سوگند گفت: بايد حدس مي زدم تو اين هديه رو ميدهي.

بعد به جونگ مين نگاه كرد و گفت: تو كه نميخواي حافظه دوربينت رو با عكس هاي خودت پر كني.

هيونگ گفت: نه . يه نفر داريم . همين كافيه .

يونگ سنگ چيزي نگفت ولي بد جوري به هيونگ نگاه كرد . اما هيونگ اصلا حواسش نبود و به جونگ مين نگاه ميكرد كه تمام توجهش به پاكت توي دست سارا بود .

سارا پاكت رو روي ميز گذاشت و گفت: اگر خوشت نيومد راحت بگو فكر كنم بتوني عوضش كني .

جونگ مين پاكت هديه سارا رو برداشت و اون رو بر خلاف هديه پسرها به ارومي باز كرد . سعي مي كرد هيچ اسيبي به به پاكت هديه نزنه . و چسب هاي اون رو بادقت و به ارومي باز مي كرد .

پيراهني كه توي جعبه بود رو بيرون اورد و جلوي صورتش گرفت .

سارا گفت: اگر دوستش نداري كافيه بگي.

جونگ مين پيراهن رو تنش كرد و روبروي سارا ايستاد و گفت: خوب چطوره؟

سارا نگاهي به جونگ مين انداخت و گفت : بهت مياد .

جونگ مين پيراهن رو در اورد و خيلي ارام از روي خط تايي كه داشت اون رو تا كرد جوري با پيراهن رفتار مي كرد كه انگار با ارزش ترين چيزي بود كه توي دنيا داشت . پيراهن رو توي جعبه گذاشت و اون رو روي همه كادوها گذاشت .

سارا گفت : چرا درش اوردي؟ بهت مي اومد .

جونگ مين خيلي صادقانه جواب داد و گفت : دوست ندارم خراب شه . هديه خيلي مهمي است .

بعد هم به سارا نگاه كرد .

سوگند چند تا سرفه كرد و گفت: اين هم هديه من .

بعد هم جعبه موسيقي رو روي ميز گذاشت . جونگ مين تا چشمش به مجسمه روي جعبه افتاد خنديد و گفت : طرفدار مثل تو خيلي كم هست . تو اينجا دوربين مخفي كار گذاشتي؟ كجا قايمش كردي؟

بعد هم به اطراف نگاه كرد .

سوگند خنيديد و گفت : اين رو كه همه خب دارن . من چيز هايي مي دونم كه كمتر طرفداري خبر داره .

جونگ مين با شك به سوگند نگاه كرد .

گفت: مثلا چي؟

سوگند گفت : خيلي چيز ها مثلا اينكه تو 5/7 دنيا اومدي و اون روزي كه دنيا اومدي باروني بود .

سارا با تعجب گفت : جدا؟

سوگند سرش رو تكان داد .

سارا نيش خندي زد و گفت : خيلي عجيب است .

جونگ مين گفت :كجاش عجيب است ؟

سارا گفت : اخه روز تولد من هم باروني بود .

هيونگ در حالي كه همچنان مي خنديد گفت : شما رو اسمان تبرك كرده چه زوج.... اما ادامه حرفش توي لگدي كه از جونگ مين نثارش شد گم شد .

جونگ مين به پاكت توي دست من نگاه كرد و گفت : خوب هديه تو چيه؟

كيو گفت : من مي دونم چيه.

جونگ مين با تعجب به من نگاه كرد و گفت: جالب است هم هيون هم كيو از هديه من خبر دارن .

هيون به كيو نگاه كرد و گفت: تو از كجا مي دوني توي اون پاكت چي هست؟

كيو گفت : با هم خريديمش .

هيون با تعجب گفت: كي؟ كجا؟

گفتم : امروز وقتي تو رفتي .

هيونگ با ياد اوري اين موضوع جلوي هيون پريد و گفت: طرف كيه؟

هيون به هيونگ نگاه كرد كه مثل كلاه قرمزي توي صورتش رفته بود و گفت: كدوم طرف؟ يونگ سنگ گفت : هموني كه باهاش قرار داشتي. چرا به ما معرفيش نكردي؟

جونگ مين با تعجب به هيون نگاه كرد و گفت : تو با كسي قرار داشتي؟

كيو گفت: اره . براي همين هم سحر رو زود برگردوند و خودش هم نيومد .

يونگ سنگ گفت : امشب زمان خوبي بود به ما معرفيش كني . چرا نياورديش .

هيون با تعجب به پسرها نگاه كرد و هيونگ رو كه چشمش رو به دهان اون دوخته بود تا يه كلمه رو هم جا ندازه به عقب هل داد و گفت : شما دارين راجب چي حرف مي زنين ؟ كدوم قرار؟ چه كسي اين حرف ها رو گفته؟

هيونگ به من اشاره كرد و گفت : سحر همه چيز رو تعريف كرد . بگو ببينم از كي ميشناسيش؟

هيون به من نگاه كرد و گفت: تو اين حرف ها رو زدي؟

بدون اينكه به هيون نگاه كنم گفتم : خودت گفتي قرار داري.

هيون گفت : من گفتم بايد جايي برم . صبر كن ببينم . تو فكر كردي من با يه دختر قرار دارم ؟ حرفي نزدم .

هيون گفت : تو واقعا اين فكر رو كردي؟

گفتم : چرا اون كادو رو به من دادي و گفتي اگر ببينه سوئ تفاهم ميشه؟

هيون گفت : پس به خاطر اين حرف بود اره؟

باز هم سكوت كردم . هيون با تعجب به من نگاه مي كرد . سعي كردم خودم رو از مسير نگاهش دور كنم ولي اين حركت من از چشم هاي تيز بين اون دور نموند و باعث شد بخنده . در حالي كه سعي داشت جلوي خنده اش رو بگيره گفت: پس براي همين دلخوري؟ چون من قرار داشتم ؟

گفتم : اين موضوع به من ربطي نداره كه به خاطرش دلخور باشم .

مي دونستم كه دارم دروغ مي گم چون هم دلخور بودم و هم عصباني .

هيون گفت : اون كسي كه من باهاش قرار داشتم اينجاست .

به هيون نگاه كردم . درحايل كه ميخنديد دستش رو روي شونه جونگ مين گذاشته بود .

گفت: اون كسي كه من باهاش قرار داشتم جونگ مين بود از اونجايي كه همه شما رفتين . جونگ مين تنها مونده بود و ممكن بود به چيزي شك كنه بايد يه جوري سرش رو گرم مي كردم .

همه به جونگ مين و هيون نگاه مي كردن .

هيون به من نگاه كرد و گفت : براي همين هم اون هديه رو دادم كه پيش تو بمونه . چون نميخواستم ريسك كنم .

چقدر احمق بودم . چرا اين موضوع به ذهنم نرسده بود ؟ هيون كنجكاوانه به من نگاه ميكرد . هيونگ با تاسف گفت : پس هيچ دختري در كار نيست.

هيون گفت: من كي گفتم دختري در كار نيست؟

با اين حرف هيون همه سر ها به سمت اون برگشت.

يونگ سنگ گفت:من كه گيج شدم . بالاخره هست يا نيست؟

هيون گفت : يه نفر هست كه من دوست دارم بيشتر بشناسمش .

جونگ مين دست هيون رو از روي شونه هاش پايين انداخت و گفت: كي هست؟

من ميشناسمش؟

يونگ سنگ گفت: نگفته بودي . خوب چرا نياورديش؟

هيون در حالي كه به كيو نگاه مي كرد گفت: به موقعش ميارمش . وقتي مطمئن شدم . الان زمانش نيست .

نمي تونستم نفس بكشم . حالم خوب نبود و اعتراف رك هيون مثل صاعقه بود . سعي كردم چهره ارومي به خودم بگيرم .

براي همين كادوي جونگ مين رو دستش دادم و گفتم : تولدت مبارك . هديه گروني نيست نميدونم خوشت مياد يا نه ولي يه هديه است .

جونگ مين قاب عكس رو از توي پاكت بيرون اورد و به عكس توي اون نگاه كرد و لبخندي زد و به من چشم دوخت . هيچ حرفي نزد ولي توي نگاهش مي شد بخوني كه چه احساسي داره .

عكسي كه من انتخاب كرده بودم يه عكس دسته جمعي بود كه سارا كنار جونگ مين ايستاده بود لبخند مي زد . هنوز يادم هست سارا سر گرفتن اون عكس چه شري راه انداخت .

جونگ مين دوباره به قاب عكس نگاه كرد و گفت : شما سه نفر امشب هديه هاي با ارزشي به من دادين . ممنونم .

مي خواستم لبخند بزنم ولي چيزي راه گلوم رو بسته بود و احساس خفگي مي كردم . چشم هام مي سوخت .

رو به سارا كردم و گفتم : بايد برم جايي.

سارا گفت: كجا؟!

گفتم : همان جايي كه همه تنهايي ميرن .

سارا حرفي نزد . من هم به سرعت از سالن بيرون رفتم و راه همون نيمكت هميشگي رو پيش گرفتم . اين نيمكت لحظه هاي تنهايي من رو پر كرده بود و تبديل به يه دوست شنونده شده بود. وقتي به خودم اومدم هنوز هم روي نيمكت نشسته بودم و عصباني بودم .

از خودم پرسيدم : چرا اينقد عصباني هستي؟ مگه اون چي گفت؟ چون تو دوستش داري حق نداره كس ديگه اي رو به قلبش راه بده ؟

نا خود اگاه با صداي بلند به نداي درونم جواب دادم : كي گفتم دوستش دارم؟ من هيچ علاقه اي به اون ندارم . خيلي احمقم اگر ديگه به اون فكركنم .

از روي صندلي بلند شدم تا به سالن برگردم . ولي يه نفر پشت سر من ايستاده بود .

به كيو نگاه كردم و گفتم : تو مي خواي من رو از ترس بكشي؟

كيو خنديد و گفت: مگه ترسيدي؟!

حرفي نزدم و گفتم : تو چرا اينجايي؟

كيو گفت: خيلي وقت است كه اومدي بيرون .

با تعجب پرسيدم : جدا؟!

كيو گفت : اره . حالا به چي اينقدر جدي فكر ميكردي؟ معلوم بود حسابي عصباني هستي. چون تقريبا داد مي زدي.

دست و پام رو گم كردم و گفتم : چيزي نيست . تو كه نفهميديد من چي گفتم ؟

كيو گفت : من زبان شما رو بلد نيستم .

ولي بعد با حالت كنجكاوانه اي پرسيد:مگه چي گفتي؟

نفس راحتي كشيدم و خدا رو به خاطر اينكه اونها فارسي بلد نبودن شكر كردم .

كيو نزديك تر اومد و گفت: مگه چي گفتي؟

رو به كيو كردم و گفتم : چيز خاصي نبود .

كيو با شيطنت بيشتري گفت: فكر كنم حرف خيلي بدي زدي. بزار به بقيه بگم اينجا چي شنيدم. شايد نفهميده باشم چي گفتي ولي حافظه خوبي دارم يه سه چهار تا كلمه رو يادم مونده . فكر كنم همون كافي باشه .

جلوي كيو ايستادم و گفتم : من حرف خاصي نزدم مي توني بري به همه بگي.

كيو گفت : من هم داشتم مي رفتم ولي تو جلوي من رو گرفتي.

پرسيدم : حالا اون كلمه ها چي بود ؟

كيو گفت: توي سالن ميگم .

دوباره به سمت سالن رفت .

دنبال كيو رفتم و گفتم : همين جا بگو .

كيو با شيطنت گفت : مثل اينكه خيلي جدي بوده . كاش بيشتر دقت مي كردم .

نگاهم رو به اطراف دوختم و گفتم : اصلا هم جدي نبود .

كيو گفت : خوب بزار ببينيم سارا راجب اين موضوع چي فكر ميكنه .

با عصبانيت گفتم : اصلا برو بگو .

پشت به كيو كردم تا به سالن برگردم اما صداي خنده كيو رو از پشت سرم ميشنيدم .

روبروي در كسي ايستاده بود و به من و كيو نگاه ميكرد . هيون با حالت عجيبي به من چشم دوخته بود .

كيو كه متوجه هيون نشده بود در حالي كه هنوز مي خنديد گفت: مطمئني عيبي نداره كلماتي رو كه گفتي همه بشنون .

من تمام حواسم به هيون بود كه روبروي من ايستاده بود .

هيون گفت: جالب ميشه . دوست دارم بدونم شما دو نفر توي باغ چي ميگفتين . اگر اينقدر خنده دار است من هم دوست دارم بدونم .

كيو به هيون نگاه كرد و ساكت شد . توقع ديدن هيون رو نداشت .

رو به هيون كردم و گفتم : چيزي نيست كه به بقيه مربوط باشه يه موضوع بين من و كيو است.

به كيو نگاه كردم و گفتم : بهتر است اين مسئله بين خودمون بمونه بعدا خودم همه چيز رو بهت ميگم .

كيو به من و هيون نگاه ميكرد . از كنار هيون رد شدم و وارد سالن شدم .

سارا به من نگاه كرد و گفت: تا الان كجا بودي؟ نگرانت شدم .

گفتم : براي همين هم اون دوتا رو فرستادي دنبالم؟

سارا گفت : اون دوتا اصلا نيازي به دستور من نداشتن . كيو كه اومد دنبالت هيون هم پشت سرش راه افتاد .

به سوگند نگاه كردم كه روي يه صندلي نشسته بود و هيونگ هم اون سمت ميز روبروش بود . از سارا پرسيدم : اينجا چه خبره است؟

سارا گفت : اين هم يكي ديگه از بازي هاي سوگند است . قرار ازدواج.

با تعجب پرسيدم :چي؟!قرارچي؟!

سارا گفت : من هم نميدونم ولي مثل اينكه اينجا يه چيز معمولي است . هردو طرف بايد كاري كنن كه طرف مقابل اشتباه كنه . هركسي كه برنده بشه جايزه داره . من كه از جايزه خبر ندارم ولي اينها مي گن چيز خوبي براي جايزه گرفتن.

من و سارا مشغول بحث در مورد مسابقه بوديم كه هيون و كيو با هم به سالن برگشتن .

كيو نگاهي به هيونگ و سوگند انداخت و گفت: از الان معلوم است كي برنده است.

يونگ سنگ گفت : سوگند من روي تو شرط مي بندم .

هيونگ به يونگ سنگ نگاه كرد و گفت: تمركز من رو به هم نزن .

جونگ مين در حالي كه ميخنديد گفت: تو با تمركز هم در برابر اين يكي نميتوني كاري از پيش ببري.

هيونگ در حالي كه چهره جدي به خودش گرفته بود گفت : حالا مي بيني

به سوگند نگاه كردم كه با ارامش تمام روبروي هيونگ نشسته بود و با نيش خند به اون نگاه ميكرد .

سارا گفت : با اين اعتماد به نفس سوگند شايد بهتر باشه ما هم روي اون شرط ببنيدم .

يونگ سنگ به كورنومتر توي دستش نگاه كرد و گفت : براي اينكه طرف مقابل رو به اشتباه بندازين فقط 5 دقيقه وقت دارين كه از الان شروع شد .

هيونگ رو به سوگند كرد و گفت: اينجا رستوران قشنگي است . بهترين استيك ها رو داره . سوگند گفت: واقعا؟

هيونگ لبخندي زد و دستش روتوي هوا تكان داد . جونگ مين پارچه اي روي دستش انداخت و به سمت اون دو نفر رفت و گفت: چي ميل دارين؟

هيونگ گفت: دوتا استيك نيم پز لطفا.

سارا به جونگ مين نگاه كرد و گفت: چه حرفه اي هم عمل مي كنه . اين شغل بيشتر بهش مياد.

جونگ مين دوتا بشقاب خالي رو روي ميز گذاشت و توي ليوان هاي اونها با ريخت و برگشت و كنار يونگ سنگ ايستاد و گفت : هيونگ اولين اشتباه رو كرد . بايد مي پرسيد ببينه سوگند هم استيك مي خوره يا نه؟ اگر دوست داره اون استيك رو چطوري سفارش ميده . سوگند كارد و چنگال رو برداشت و به صورت نمايشي مشغول خوردن شد . بعداز دو لقمه خوردن اون ها رو كنار گذاشت و دهانش رو پاك كرد .

كيو در حالي كه به سوگند نگاه ميكرد گفت:خيلي حرفه اي بود . زياد غذا نخورد .

جونگ مين درحالي كه به كيو نگاه ميكرد گفت: چيزي توي ظرف نبود كه بخوره وگرنه همه رو مي خورد . تو كه از اشتهاي اينها خبر داري.

سارا گفت: اشتهاي ما نشانه سلامتي است . ولي با اين همه اشتها حداقل مثل بعضي ها نياز به طناب و كفش وزشي نداريم .

با اين حرف سارا خنده ام گرفت . كيو هم خنديد . جونگ مين با لب و لوچه اويزون به سوگند نگاه كرد .

هيونگ گفت: قبلا هم به اين رستوران اومدين ؟

سوگند لبخندي زد و گفت : فرصتش رو نداشتم .

هيونگ بادي به قبقب انداخت و گفت: رستوران گروني است كمتر كسي مي تونه به اين رستوران بياد . شما مي تونين بازهم با من به اين رستوران بياين .

سوگند حرفي نزد و به هيونگ نگاه كرد .

هيونگ گفت: دوست دارين بريم؟

سوگند سرش رو تكان داد . جونگ مين دوباره به سمت ميز رفت .

هيونگ گفت : صورت حساب لطفا . جونگ مين صورت حساب خيالي رو روي ميز گذاشت . اما قبل از اينكه هيونگ بتونه اون رو ببينه سوگند صورت نمايشي كارت اعتباري رو روي صورت حساب گذاشت و رو به جونگ مين كرد و گفت : انعام خودت رو هم ازش بردار. كارتون عالي بود . ممنون .

بعد هم از سر ميز بلند شد .

هيونگ با تعجب به سوگند نگاه كرد و گفت : مشكلي پيش اومده ؟

سوگند در حالي كه هنوز لبخند مي زد گفت: من گياه خوارم . به اين رستوران نيمومده بودم چون تازه از فرانسه برگشتم و اشپزي كه با خودم اوردم برام غذا ميپزه . بنابراين دفعه بعد بهتر است با يه نفر ديگه به اين رستوران بياين .

يونگ سنگ خنيد و گفت : كارت عالي بود . خوب كاري كردم كه روي تو شرط بستم .

سوگند با لبخند به سمت ما اومد .

كيو با دلخوري به سمت هيونگ رفت و گفت: اينجوري گفتي برنده ميشي؟يالا پول من رو پس بده .

هيونگ با چهره معصومي به كيو نگاه كرد. نحوه نگاه كردن هيونگ براي يه لحظه من رو ياد چوكو انداخت . براي همين نتونستم جلوي خنده ام رو بگيرم و بلند خنديدم . بقيه هم به اون دونفر نگاه كردن و باديدن صحنه روبروشون بلند خنيدن .

سارا درحالي كه مي خنديد گفت : من برم جارو خاك انداز بيارم .

با تعجب گفتم : براي چي؟

سارا گفت : اينجوري كه سوگند با كمباين از روي اين بيچاره رد شد فقط خاكسترش مونده . با اين حرف سارا بيشتر خنديدم .

سوگند گفت : خوب كادوي من كو؟

كيو بسته اي رو دست سوگند داد . و گفت : اين هم هديه است هم يادگاري.

سوگند نگاهي به كيو انداخت و گفت: بد نمي شد ما هم برا ي هديه اي هايي كه براي شما گرفتيم يه مسابقه ميذاشتيم .

هيون كه تا اون لحظه ساكت بود گفت: كدوم هديه؟

هيونگ گفت: بچه ها براي ما هديه خريدن . به من همون بازي رو كه ميخواستم دادن .

به كيو هم همون بلوزي كه تنش است . ولي هديه يونگ سنگ از ما همه ما بهتر بود .

يونگ سنگ گردنبدي كه توي گردنش بود رو نشان داد .

جونگ مين گفت: پس مال من كو؟

سارا گفت : تو كه جاي يه هديه سه تا هديه گرفتي.

جونگ ين به سارا نگاه كرد و گفت : تو براي كيو بلوز خريدي؟

سارا گفت : نه سحر خرديد . چرا حالا حسودي ميكني؟

جونگ مين حرفي نزد .

سارا ارام گفت : من فقط براي تو هديه خريدم . هديه هاي بقيه به من ربطي نداره . من فقط قرار بود توي پول دنگش شريك باشم كه قبول نكردن .

جونگ مين به سارا نگاه كرد و گفت: راست ميگي؟ فقط براي من هديه خريدي؟

سارا گفت : چيه؟تو هم مي خواهي مثل اين ننه صغري مجري بخش خبري بشي. اصلا نبايد بهت مي گفتم .

جونگ مين روبروي سارا ايستاد و گفت: مطمئن باش من به كسي حرفي نميزنم . قول مي دهم. اين ميشه يه راز بين من و تو .

سارا گفت: مي بينيم .

هيونگ گفت: هديه هيون چيه؟

سارا به من نگاه كرد .

هيونگ دوباره پرسيد : براي هيون چي خريدين؟

سارا گفت : ما براي هيون چيزي نخريديم .

هيونگ با تعجب گفت: هيچي؟!

سارا گفت : اره هيچي.

به هيون نگاه كردم . منتظر بودم ببينم عكس العملش چيه. اما هيون فقط به كيو نگاه ميكرد . مي خواستم حرفي بزنم كه سوگند پيش دستي كرد و گفت: ما براي هيون چي نخرديم چون اون هديه كه از من ميخواست رو نميتونستم بهش بدهم .

هيون به سوگند نگاه كرد.

سوگند گفت: اخه اون فروشي نيست.

هيون گفت: زياد نگران نباش . فكر كنم اون هديه مال كس ديگه اي است.

سوگند با شك به هيون نگاه كرد و گفت: تا ديروز كه بد جوري دنبالش بودي.

هيون گفت: ولي امروز فهميدم كه مال من نيست .

سارا با سردرگمي به اون دوتا نگاه كرد و گفت: مگه هيون چي ميخواست؟ تو خبر داشتي؟

سوگند گفت: من فقط حدس زدم . مثل اينكه حدسم درست بود.

يونگ سنگ گفت: مگه چي بود؟

سوگند گفت: چرا از خودش نميپرسين؟

همه به هيون نگاه كردن ولي هيون به كيو خيره شده بود . با تعجب به كيو نگاه كردم .

اما كيو خيلي جدي به هيون نگاه كرد و گفت: با حرف بزنيم .

هيون نيش خندي زد و به من نگاه كرد و گفت : هديه من اين است .

سارا با تعجب به من نگاه كرد و گفت: منظورت چيه؟

احساس كردم قلبم از حركت ايستاد . و سرماي عجيبي بدنم رو فرا گرفت . همه به سمت من برگشتن.

هيون ادامه داد:قبل از اينكه بري مي خواستم بهت بگم ولي مثل اينكه خواهرت زياد دوست نداره راجبش حرف بزنم . جالب است كه اون فهميده و تو هنوز چيزي نميدوني. شايد هم حق داره . چون تمام توجهت به يه سمت ديگه است . ولي من بايد بگم .

سر جام خشكم زده بود و به هيون نگاه مي كردم .

سوگند گفت: خيلي تند نرو . يادت نره ما براي چي اينجايم .

هيون به سوگند نگاه كرد و گفت: نگران نباش .

بعد هم به من نگاه كرد . نگاهي كه تا اعماق وجودم نفوذ كرد . مي خواستم نگاهم رو ازش بدزدم ولي تمام بند بند وجودم در اختيار اون بود مثل اين بود كه با نگاهش من رو جادو كرده بود . دلم مي خواست از اونجا فرار كنم ولي حتي نميتونستم انگشتم رو تكان بدهم .

هيون به سمت من اومد روبروي من ايستادو گفت : من ازت مي خواهم ... 

من ازت مي خواهم ... اما سكوت كرد.

سوگند مي خواست جلوي هيون رو بگيره ولي سارا

جلوش رو گرفت و

مانعش شد و اون رو عقب كشيد.

به هيون نگاه كردم كه توي فاصله يه قدمي من ايستاده بود و هيون صورتش رو به من نزديك كرد و گفت: من ازت ميخواهم اون اهنگ رو دوباره بزني.

اول فكر كردم كلمات رو اشتباه شنيدم . هيون به عقب برگشت .

با سردرگمي پرسيدم :چي؟

هيون گفت : اون اهنگي كه اون سري زدي. من دلم مي خواد اون اهنگ رو به عنوان هديه بگيرم .

در حالي كه دست هاش رو توي جيب شلوارش گذاشته بود با نگاه سردي به من خيره شده بود. احساس كردم دنيا دور سرم مي چرخه . باورم نميشد اينجوري رو دست خورده باشم .

سوگند با عصبانيت تمام به سمت هيون رفت اما قبل از اينكه حرفي بزنه گفتم : اون حق داره هديه اش رو بخواد گيتار رو بيار.

سوگند مي خواست اعتراض كنه اما من پيش دستي كردم و گفتم : فقط گيتار رو بيار.

سوگند نگاه خشمناكي به هيون انداخت و به سمت راه رو رفت .

هيونگ گفت: صبر كن من بيام نشانت بدم كجاست و با اين حرف دنبال سوگند رفت .

سارا كنارم ايستاد و گفت: خوبي؟

خوب نبودم . اصلا خوب نبودم ولي باز هم دورغ گفتم و گفتم : خوبم .

كيو روبروي هيون ايستاد و گفت: بايد حرف بزنيم .

هيون حرفي نزد . كيو گفت: تو اشتباه ميكني.

هيون بدون اينكه به كيو نگاه كنه گفت: نه . اين بار ديگه نه . تو دوست من هستي . نميخواهم قاطي ماجراي تو بشم .

جونگ مين در حالي كه به هيون نگاه ميكرد گفت: خيلي تند ميري.

هيون گفت : تو به فكر خودت باش.

يونگ سنگ كار مفيد تري كرد و صندلي رو براي من اود و گفت: اگر قرار است گيتار بزني بايد بشيني.

مي دونستم گيتار زدن فقط يه بهانه است . چون تقريبا همه اونها متوجه لرزشي كه توي پاي من بود شده بودن . با قدر داني به يونگ سنگ نگاه كردم .

يونگ سنگ كنار صندلي ايستاد و گفت: اين بار زياده روي كردي هيون .

هيون گفت: تو هم طرف اونها هستي.

سارا گفت : اينجا زمين بازي نيست كه يار كشي مي كني . شوخي خيلي بي مزه اي بود.

هيون به سارا نگاه كرد .

سارا كه حسابي عصباني شده بود گفت: بازي كردن با احساس... دست سارا رو فشار دادم . سارا ساكت شد و ادامه نداد .

كيو گفت: اشتباه كردي هيون . اميدوارم قبل از اينكه خلي دير بشه بفهمي وگرنه پشيموني فايده اي نداره .

هيون مي خواست حرف بزنه اما با برگشتم سوگند و هيونگ ساكت شد .

سوگند گيتار رو دست من داد و گفت: مطمئني كه ميخواهي اينكار رو بكني؟

سرم رو تكان دادو گيتار رو از سوگند گرفتم و روي پام گذاشتم . اما اهنگ اون سري رو نزدم .

شايد زدن اون اهنگ اون هم تو اون زمان درست نبود ولي تمام ذهن من رو پر كرده بود . چشم هام رو بستم و نت هاي اهنگ مچكرم هيون رو پشت سر هم به صدا در مي اوردم . با اينكه چشم هام رو بسته بودم اما نمي تونستم جلوي اشك هام رو بگيرم . كه از گوشه اي چشمم سرازي بود .

نت اخر رو زدم . خيسي گونه هام رو احساس مي كردم . سرم رو پايين گرفتم و سعي كردم بدون اينكه كسي متوجه بشه اشكم رو پاك كنم ولي چه حركت احمقانه اي .

همه داشتن به من نگاه ميكردن . وقتي سرم رو بالا اوردم چشمم به جمعيت روبروم افتاد كه با نگراني به من نگاه ميكردن .

سعي كردم لبخند بزنم و گفتم : ببخشيد كه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم .

ولي كسي جواب نداد . چشمم به هيون افتاد كه گوشه اتاق ايستاده بود و به من نگاه ميكرد . گفتم : هديه اي كه ميخواستي اين اهنگ نبود ولي اين تنها هديه اي است كه مي تونم بهت بدم. هيون بدون اينكه حرفي بزنه از اتاق بيرون رفت . سوگند با اخم مسير اون رو دنبال كرد و گفت: اميدوارم دگيه برنگرده .

سارا گفت: خيلي عجيب است .

سوگند گفت: چي عجيب است؟

سارا گفت : اينكه بالاخره من و تو توي يه موضوعي با هم تفاهم دارم .

هيونگ روبروي من ايستاد وگيتار رو از دست من گرفت .

جونگ مين گفت: چه اهنگ غمناكي . اينجا مثلا تولد است .

هيونگ توي مسابقه كه باختي لااقل يه اهنگ شاد بزار.

حق با جونگ مين . نا خوداگاه رو به سوگند كردم و گفتم : هديه تو چي بود؟

سوگند با تعجب به من نگاه كرد.

گفتم : كادو چي گرفتي باز كن ببينم .

جونگ مين پاكت رو توي هوا قپيد و گفت: راست ميگه بزار ببينم چي هديه گرفتي؟

سوگند گفت: يعني تو نميدوني توي اين جعبه چيه؟

هيونگ در حالي كه لبخند ميزد گفت: اين اگر خبر داشت به شما هم ميگفت.

جونگ مين چپ چپ به هيونگ نگاه كرد اما چيز نگفت .

سارا گت: يعني تو خبر داشتي و حرفي نزدي؟!

هيونگ نيشش باز شد سارا ادامه داد: نمي دونستم تو هم بلدي راز دار باشي.

هيونگ كه از اين حرف سارا ذوق زده شده بود گفت:معلوم است كه مي تونم .تازه اگر چيز هايي رو كه من ميدونم بفهمي برق از سرت مي پره.

يونگ سنگ لگدي به هيونگ زد و گفت: اين بچه چقدر حرف مي زنه .

سارا با شك به هيونگ نگاه كرد و گفت : مثلا چي؟

هيونگ اين پا اون پا ميكرد تا فرصتي براي فرار از اين موقعيت پيدا كنه رو به سوگند كردم و گفتم : بالاخره مي خواي اون پاكت رو باز كني يا نه؟

هيونگ گفت : راست ميگه شايد دوست نداشتي.

سوگند به سارا نگاه كرد كه همچنان با شك به هيونگ نگاه مي كرد و جعبه رو با سرعت بيشتري باز كرد .

يه شال كشميري اناري رنگ رو ازتوي اون بيرون اورد .

سارا با ديدن شال دست از سر هيونگ برداشت و با ذوق اونرو ازدست سوگند گرفت و گفت: عجب چيز است . كاش من جاي تو مسابقه داده بودم .

سوگند شال رو از دست سارا گرفت و اون رو روي شونه اش انداخت وگفت : چطوره ؟ سارا گفت عالي است هر كسي خريده سليقه خيلي خوبي داشته .

هيونگ به كيو اشاره كرد .

سارا گفت : معلوم بود كه سليقه كيه.

به كيو نگاه كردم اصلا هواسش به ما نبود دستم رو جلوي صورتش تكان دادم . كيو به من نگاه كرد .

گفتم : شالي كه خريدي خيلي قشنگ است .

كيو به سوگند نگاه كرد كه حالا شال رو روي سرش انداخته بود و جلوي سارا رژه مي رفت . به كيو نگاه كردم و گفتم : خوبي؟ چيزي شده؟

كيو به من نگاه كرد .

گفت: بايد با باهاش حرف بزنم . زود برميگردم .

اين حرف رو زد و به سرعت برق از سالن بيرون رفت. سر از كار كيو در نياوردم . يعني مشكلي پيش اومده بود كه من ازش بي خبر بودم؟

سارا با حسرت به شال سوگند نگاه مي كرد .

جونگ مين كه متوجه شده بود گفت: اينقدر به اون شال نگاه نكن . اگر بتوني من رو شكست بدي يه هديه بهتر از اون ميگيري. چيزي كه از اول ميخواستي.

سارا به جونگ مين نگاه كرد و گفت: واقعا؟!

جونگ مين گفت: واقعا . البته اگر بتوني.

سارا گفت: سر كاري كه نيست.

جونگ مين گفت: اگر باور نميكني روي كاغذ مي نويسم و امضا مي كنم .

به اون دوتا نگاه كردم كه هنوز مشغول بحث كردن بودنو سارا هم دنبال كاغذ و خودكار مي گشت .

تمام ذهنم درگير كيو بود. چه مشكلي پيش اومده بود كه اينطور اون رو به هم ريخته بود؟تا چند دقيقه پيش خيلي خوشحال بود ولي الان ...

نمي تونستم جلوي نگرانيم رو بگيرم . به سرعت به سمت در خروجي رفتم به اين اميد كه شايد بتونم اون رو توي باغ پيدا كنم . وارد باغ شدم .هوا تاريك شده بود و چراغ ها هنوز خاموش بود .

چيزي يا بهتر بگم نيرويي من رو به سمت همون نميكت هميشگي مي كشوند . از توي تاركي تونستم سايه اي رو تشخيص بدهم كه روي نيمكت نشسته . به سمت نيمكت رفتم .

كيو تا من رو ديد به سمت مقابلش نگاه كرد و گفت: تو اينجا چي كار ميكني؟

گفتم : نگرانت شدم . چيزي شده؟ خوبي؟

كيو ساكت بود . همين سكوت نگراني من رو بيشتر كرد جلو تر رفتم و گفتم : اتفاقي افتاده ؟ من مي تونم كمكي بكنم؟

كيو گفت: چيزي هست كه بايد بدونم .

نزديكتر رفتم . اما كيو گفت: نه همون جا وايسا. اگر بياي جلوتر ديگه نميتونم بپرسم .

با تعجب و نگراني گفتم : من كاري كردم كه تو ناراحت شدي؟

كيو گفت:مربوط به تو هم هست ولي قبل از اون قول بده كه هم ناراحت نشي و هم صادقانه جواب بدي.

مي خواستم باز هم نزديك تر بشم ولي كيو باز هم جلوي من رو گرفت و گفت: همونجا بمون . با لحني كه نگراني درش موج مي زد گفتم : تو حالت خوبه؟

كيو گفت : من حالم خوبه . ولي تو هنوز قول ندادي.

اين حرف كيو كنجكاوي من رو تحريك كرد . يعني كيو چي ميخواست بگه .

براي اينكه هم اون رو از اين وضعيت بيرون بيارم و هم نگراني خودم رو كم كنم گفتم : باشه قول مي دهم .

كيو چند لحظه سكوت كرد اما ناگهان گفت: تو به من علاقه داري؟

از سوال كيو يكه خورم .

كيو دوباره گفت: تو نسبت به من احساس خاصي داري؟

سعي كردم چهره كيو رو توي تاركي تشخيص بدهم ولي بي فايده بود.

گفتم : چي باعث شده به اين نتيجه برسي؟

كيو گفت: اين جواب من نبود.

گفتم : خوب حرف تو هم جواب من نيست .

كيو گفت: پس به من علاقه داري.

از اين حرف كيو هم شوكه شدم و هم خنده ام گرفت . سعي كردم جلوي خنده ام رو بگيرم . پس كيو براي همين ناراحت بود .

جواب كيو رو دادم و گفتم : من به تو هيچ حس خاصي ندارم . بهت قول مي دهم تو براي من مثل يه دوستي و با بقيه برابري . البته مثل سارا نه ولي خوب تو هم جزو دوست هاي خوب من هستي . اگر اين موضوع ناراحتت كرده بهتر است تمامش كني و خيالت راحت باشه . حالا بگو ببينم اين فكر از كجا به ذهنت رسيد؟

كيو گفت: هيون فكر ميكنه چيزي بين ما دوتا هست. اون نگران اين است كه داستان جونگ مين تكرار بشه .

پس هيون اين فكر رو توي سر كيو انداخته بود . عصباني شدم اما سعي كردم خودم رو اروم نشان بدهم براي همين گفتم : يه نفر بايد نگران خود اون باشه. فكر كنم اون كسي كه توي دردسر افتاده خود هيون است .

كيو گفت: چطور؟

گفتم : به نظر مياد اين سري نوبت اون است كه بايد يه فكري به حالش بكنيم . فكر كنم دختره عقل هيون رو از سرش پرونده .

كيو گفت: پس تو هم فهميدي.

گفتم : خودش همه جار زد و گفت. مگه نديدي توي سالن چي گفت. من بيشتر از جونگ مين نگران اين يكي هستم . هرچند فكر كنم با اين فكر هاي ماليخويايي كه توي ذهنش داره بيشتر از جونگ مين به كمك احتياج داره . تو هم ديگه نگران نباش خودم همه چيز رو براي اون توضيح مي دهم . حالا بيا بريم داخل كه ممكنه صحنه تاريخي رو از دست بدي.

كيو پرسيد: چطور؟

گفتم : اخه دور مسابقه سارا و جونگ مين است بايد ديد جونگ مين چطور از اين فرصت استفاده مي كنه .بيا بريم اينقدر هم فكر هاي بي خود نكن . من خودم همه چيز رو توضيح مي دهم .

هنوز چند قدم دور نشده بودم كه صدايي گفت: چرا الان توضيح نميدهي؟

به پشت سرم نگاه كردم . سايه ديگه اي كنار كيو ايستاده بود . نيازي به چراغ نبود من اون صدا و بهتر از صداي خودم مي شناختم . چند قدم به سمت اون دوتا سايه برگشتم .

كيو به سمت من اومد و گفت: اگر مي خواهي چيزي رو توضيح بدهي الان بتهرين موقعيت است .

بدون اينكه منتظر من بمونه به سمت سالن رفت . به هيون نگاه كردم كه توي تاريكي ايستاده بود .

گفتم : تو از كي اينجايي؟

هيون گفت: از همون اول .

باور نميشد كيو چيز بهم نگفته باشه و اينجوري با هيون دست به يكي كرده باشه .

گفتم : پس چرا چيزي نگفتي؟

هيون جواب سوال من رو با سوال داد و گفت: تو واقعا نسبت به كيو هيچ احساسي نداري؟

اين بار ديگه حسابي خونم به جوش اومده بود . هيون پاش رواز حد خودش فراتر گذاشته بود . به سمت اون رفتم و گفتم : تو اين فكر مسخره رو توي سر كيو انداختي؟

هيون گفت: واقعا اون برات مثل يه دوست است؟

با عصبانيت گفتم : تو بيماري. برو خودت رو به يه روانشناس معرفي كن .

هيون گفت: پس چيزي بين شما نيست .

گفتم : جدي جدي زده به سرت . اگر يه بار ديگه از اين چرنديات بگي خودم به حسابت مي رسم جناب ليدر.

هيون گفت : پس حالا مي توني به من كمك كني. من به كمكت نياز دارم .

با عصبانيت گفتم : اون كسي كه بايد كمكت كنه من نيستم . يه روانشناس است .

هيون گفت : من به كمك تو احتياج دارم .

گفتم : بهتر است بري از اون كمك بگيري.

هيون معني جمله من رو خيلي خوب درك كرد و گفت : در باره همون است . تو هم دختري هم از اون دو تا منطقي تري. براي همين ميخواهم با تو مشورت كنم .

گفتم : اين موضوع به من ربطي نداره . بهتر است از يه نفر ديگه كمك بخواهي.

هيون روبروي من ايستاد و گفت : اگر با يه نفر حرف نزنم ديوانه ميشم .

گفتم : تو همين الان هم ديوانه اي. چطور تونستي همچين فكري در مورد من و كيو بكني . اون كسي كه من دوست دارم كيو نيست . اون...

اما ديگه نتونستم ادامه بدهم .

هيون باز هم به من نزديكتر شد و گفت: پس يه نفر هست.

گفتم : منظورم شخصيتي كه من دوست دارم شبيه كيو نيست.

هيون بازهم نزديكتر اومد و گفت: پس شبيه يونگ سنگ است.

گفتم : كيو تمام شد حالا نوبت يونگ سنگ است اره؟!تا كي ميخواهي ادامه بدهي.

هيون گفت: پس شبيه هيونگ است.

با هر سوالي كه مي پرسيد نزديكتر ميشد .

ازش فاصله گرفتم و گفتم : خيلي احمقي .

هيون دوباره روبروي من ايستاد و گفت : پس شبيه من است .

با اين حرف احساس كردم دستي قلبم رو از توي قفسه سينه ام بيرون كشيد .

هيون دوباره گفت : شبيه من است؟

مي تونستم دروغ بگم يا هر بهانه اي بيارم ولي مغزم از كار افتاده بود و زبانم قفل شده بود . هيون گفت : پس حدسم درست بود . براي هيمن از تو كمك مي خواهم . الان ديگه همه ميدونن كه من يه نفر رو دوست دارم .

هيچي نگفتم .

هيون گفت: بايد راجبش حرف بزنم خواهش ميكنم .

بايد مثل هميشه از اونجا فرار مي كردم و مي رفتم . اما لحن ملتمسانه هيون باعث شد تا مثل يه عروسك كوكي دنبال سرش راه بيفتم رو روي نيمكت بشينم .

الان كه به اون زمان فكر مي كنم خيلي خوب مي تونم دليل كارم رو بفهم . توي اون لحظه تمام ذهن من رو فكر كمك كردن به هيون پر كرده بود از طرفي خيلي كنجكاو بودم تا بدونم اون دختري كه هيون رو اينطور واله و شيداي خودش كرده كيه.

هرچند شنيدين احساس علاقه هيون به دختر ديگه اون هم از زبان خودش برام سخت و زجر اور بود ولي كمك كردن به هيون توي اولويت بود . تمام اين دلايل باعث شد تا من اون شب روي اون نيمكت بشينم و به داستان عاشقي كسي كه برام مهم بود گوش بدهم .

هيون روي نيمكت نشسته بود و ساكت بود . ولي بالاخره به حرف اومد و گفت: چرا عشق اينقدر پچيده و رمز الود است؟ مثل يه معما مي مونه كه هيچوقت جوابش رو نميفهمي.

حرفي نزدم . اجازه دادم تا اون به صحبتش ادامه بده ولي هيون دوباره سكوت كرد .

براي اينكه به حرفش بيارم گفتم : از كي فهميدي؟

هيون گفت : چي رو؟ اينكه بهش علاقه دارم؟ اصلا نميدونستم كه دوستش دارم . اولش برام مهم نبود يه ادمي بود مثل بقيه . در واقع اولين برخورد ما با هم اصلا خوب نبود براي همين ازش خوشم نمي اومد اما چيز داشت كه من رو جذب مي كرد . براي همين سعي مي كردم ازش دور باشم . ولي هرچي بيشتر سعي ميكردم بيشتر به سمتش جذب مي شدم . كم كم كشف كردن شخصيت اون برام تبديل به يه سرگرمي شد . دوست داشتم چيزهاي بيشتري راجبش بدونم اما هنوز هم نمي دونستم كه چه احساسي دارم .

هيون به اينجا كه رسيد دوباره سكوت كرد . دوست داشتم بيشتر بدونم براي همين گفتم : خوب از كجا فهميدي چه حسي بهش داري؟

هيون ادامه داد: وقتي اتفاقي براش مي افتاد نگران مي شدم . همين باعث شد شك كنم و سعي كنم براي خودم يه مرز تعين كنم ولي هرچي كه بيشتر مي گذشت اين مرز بيشتر از بين مي رفت و من بيشتر گرفتارش مي شدم . هر بار كه تصيمي ميگرفتم ازش دور باشم اتفاقي ميافتاد كه من رو به اون نزديكتر مي كرد . با خودم فكر كردم حتما يه حس ساده است و به زودي از بين مي ره . ولي وقتي رفت فهميدم كه اشتباه مي كردم . با خودم گفتم گذر زمان همه چيز رو پاك ميكنه اگر اون مال من باشه حتما يك بار ديگه اون رو مي بينم .

گفتم : پس اون تركت كرد.

هيون گفت: عجله نكن . هنوز همه ماجرا نشنيدي. درست روزهايي كه ارامشم رو به دست اورده بودم يه اتفاق افتاد . يه اتفاق به ظاهر ساده باعث شد تا دوباره اون رو ببينم . تمام تلاش كه كرده بودم از بين رفت و اتيش زير خاكستر شعله ور شد اما شديدتر از قبل . ديگه مطمئن شدم اون توي سرنوشت من است .

داستان هيون من ور ياد خودم انداخت . تمام تلاش هايي كه من براي اروم كردن خودم به كار برده بودم با دوباره ديدن هيون از بين رفته بود و به هيچ تبديل شده بود . حس كنجكاوي من بيشتر تحريك شده بود بااينكه پرسيدن اين سوال برام خيلي سخت بود اما نتونستم جلوي خودم رو بگيرم .

براي همين گفتم : بهش گفتي چه احساسي داري؟

هيون گفت: هنوز نه . ولي با رفتارم خيلي سعي كردم بهش بفهمونم چه احساسي دارم ولي اون خيلي ساده است .

پس هيون هنوز هيچ حرفي به اون نزده بود .

پرسيدم : مطمئني كه اين هموني كه ميخواهي؟

هيون گفت : اون روياي من است .

گفتم : ولي ممكنه سراب باشه. مطمئني كه كنارت مي مونه ؟ مطمئني دختر خوبي است؟

هيون گفت: مطمئنم هموني كه ميخواهم مطمئنم كه دختر خوبي است ولي اينكه كنار مي مونه.... اين چيزي است كه بايد بفهمم . اين ماجرا تنها يه اره حل داشت .

با اينكه قلبم يخواست جلوي زبانم رو بگيره نذاره كه اون را رو بگم با تمام سختي گفتن اون حرف و اينكه با گفتن اون فكر همه ارزو هام رو بر باد مي دادم بازهم اون پيشنهاد رو دادم . رو به هيون كردم و گفتم : پس بهش بگو چه احساسي داري. با نگه داشتن اين راز پيش خودت فقط فرصت هات رو از دست مي دهي. تنها راه حل همين است . احساست رو بهش بگو.

نمي دون چرا اما ادامه دادم : من اگر روزي عاشق بشم خودم پيش قدم ميشم .

شايد مي خواستم با اين حرف اون قلبي رو كه ديوانه وار توي سينه ام مي تپيد مي خواست از توي سينه ام بيرون بزنه و رازم رو برملا كنه اروم كنم .

هيون گفت : وافعا؟تو اين كار رو ميكني؟

گفتم : اره خودم پيش قدم ميشم . چون نمي تونم هيچين عذابي رو تحمل كنم .

باز هم داشتم دورغ ميگفتم . من روزي هزار بار اين عذاب رو تحمل ميكردم . بيشتر از اون نمي تونستم اونجا بمونم . از اين مي ترسيدم كه هر لحظه قلبم عنان مغزم رو در دست بگيره و همه چيز رو لو بده . براي همين از سر جام بلند شدم و به سمت سالن رفتم .

هيون گفت: كجا؟!

براي بار دوم دورغ گفتم و جواب دادم : بيشتر از اين نميتونم جلوي كنجكاويم رو بگيرم دوست دارم بدونم كدومشون برنده مسابقه شده.

با گفتن اين حرفم سرعتم رو بيشتر كردم . وقتي وارد سالن شدم . سوگند رو ديدم كه حسابي قرمز شده بود . ولي نه از عصبانيت از بس خنديده بود. اشك از چشم هاش سرازير شده بود . به پسر ها نگاه كردم كه هر كدوم يه گوشه ولو شده بودن و دستشون روي شكمشون بود. سوگند با ديدن من به سمتم اومدو گفت:چيزي شده؟

گفتم : چطور؟

گفت : رنگت پريده .

در جواب اون گفتم : خسته ام . اينجا چه خبر است؟

سوگند به سارا و جونگ مين اشاره كرد و گفت: اين دونفر بايد كمدين مي شدن. از بس خنديدم دل درد گرفتم . كم مونده بود با چنگال چشم هم ديگه رو در بيارن .

به سارا نگاه كردم كه يه تكيه كاغذ دستش بود مي كشيد از سمت مقابل هم جونگ مين اون تيكه كاغذ رو گرفته بود و ميكشيد.

با تعجب رو به سارا كردم و گفتم : اين چيه؟

سارا در حالي كه همچنان زور مي زد تا اون كاغذ رو از جونگ مين بگيره گفت: بن خريد كالا.

با تعجب بيشتري به كاغذ نگاه كردم و گفتم : ولي اينكه سفيد است.

سارا گفت : هركس بتونه اين كاغذ رو بگيره برنده مسابقه ميشه.

كاغذ رو محكم تر كشيد . جونگ مين كاغذ رو اروم ول كرد .

سارا كاغذ رو توي هوا تكان داد و گفت : من بردم .

جونگ مين چهره درهمي به خودش گرفت و گفت: نه . شانسي بود . يه بار ديگه .

سارا گفت : اصلا . من عادلانه بردم . جايزه من رو بده .

جونگ مين در حالي كه چشم هاش برق مي زد دستش رو توي جيبش كرد و يه جعبه جواهر كوچك رو به جلوي سارا گرفت . سارا با شك به جعبه نگاه كرد . اون رو از دست جونگ مين گرفت ولي با باز كردن جعبه و نگاه كردن به دورن اون سر جاش خشكش زد .

جونگ مين لبخندي زد و گفت : تو از اول هم يه همچين چيزي مي خواستي ولي خوب اين يكي تك است جفت نداره .

سوگند با تعجب گفت : مگه توي جعبه چي هست؟

ولي سارا فقط به جعبه نگاه مي كرد .

سوگند جعبه رو از سارا گفت و توي اون رو نگاه كرد و صدايي كه از تعجب تبديل به جيغ شده بود گفت: يه حلقه؟!

با اين حرف سوگند همه سرها به سمت جعبه خم شد . توي جعبه يه حلقه سفيد با يه نگين وسطش بود .نگين انگشتر زير نور برق ميزد . سارا همچنان به جعبه نگاه ميكرد و پسر ها با تعجب به جونگ مين .

صدايي گفت: فكر ميكني من هم بايد يه همچين چيزي بگيرم؟

به سمت هيون نگاه كردم . بر خلاف زماني كه اتاق رو ترك كرده بود به نظر خوشحال مي رسيد.

نزديكتر اومد و به حلقه نگاه كرد و گفت: فكر مي كني من بايد يه دونه از اينها بگيرم؟

به هيون نگاه كردم و گفتم : فكر نكنم لازم باشه . تو اول بايد تكليفت رو روشن كني.

هيون به من نگاه كرد و گفت : ولي مي خواهم يه دونه بخرم .

گفتم : خوب هر جور كه راحتي.

هيون به دست من نگاه كرد و گفت: فكر كنم باز هم به كمك تو احتياج دارم چون دست تو با اون يه اندازه است .

همه با تعجب به من و هيون نگاه مي كردن و نمي توستن سر در بيارن ما راجب چي حرف مي زنيم .

صداي سارا باعث شد تا به سمت اون برگردم سارا گفت:اگر نگاه كردنتون تمام شده لطفا اون هديه رو برگردونين . من براي اين هديه زحمت كشيدم .

بعد هم به سمت سوگند رفت و اون هديه رو ازش پس گرفت .

گفت : خوب سحر حال نوبت تو است . ببينم چه ميكني. رو سفيدمون كن دختر. بعد هم رو به جونگ مين كرد و گفت: خوب اين با چي خراب ميشه؟

جونگم ين گفت: چي؟

سارا گفت : خوب منظورم اين است كه نبايد توي اب دستم باشه .يا همچين چيزي ديگه . مگه موقعي كه خريدي نپرسدي چي خرابش ميكنه؟

جونگ مين گفت: چرا بايد با اب خراب بشه؟

سارا گفت: برا ي همين است كه ميگن مرد نبايد بره خريد. خوب نابغه بدل با اب خراب ميشه ديگه .

جونگ مين گفت: ولي اين اصل اس.

سارا با تعجب به انگشتر نگاه كرد و گفت: چي؟ يعني چي اصل است؟ !

جونگ مين گفت : اين انگشتر اصل بدل نيست .

سارا در جعبه رو بست و اون رو به جونگ مين پس داد و گفت : من نمي تونم هديه به اين گروني رو قبول كنم .

جونگ مين به سارا نگاه كرد و گفت : ولي اين گرون نبود . فكر نكنم گرون تر از هديه سحر باشه.

سارا گفت : خوب پس من هديه ام رو با سحر عوض مي كنم .

گفتم : نخير . من كادوم رو عوض نمي كنم .

سارا به سوگند نگاه كرد. سوگند شالش رو محكم تر دور خودش پچيد .

جونگ مين جعبه رو دست سارا داد و گفت : فكر نكن من براي تو پول زيادي خرج مي كنم . پس بهتر است قبولش كني.

سارا گفت: مطمئني كه گرون نيست .

جونگ مين گفت: اصلا پسش بده.

سارا جعبه رو از دست جونگ مين گرفت و گفت: نخير . مال خودم است . من برنده شدم . جونگ مين گفت: گفتم پسش بده.

سارا حلقه رو از توي جعبه بيرون اورد دستش كرد و گفت : اينجوري ديگه نميتوني پسش بگيري.

بعد هم دستش رو توي هوا جلوي صورت جونگ مين تكان داد . جونگ مين نگاهش به حلقه توي دست سارا بود ومي خنديد. هيونگ با اهنگ گفت: koron chkaha meda (ازدوتجت مبارك).اما هنوز اهنگ تمام نشده بود كه لنگه دمپايي جونگ مين به سمت اون نشانه رفت . هيونگ جا خالي داد و با نيش باز شروع به خوندن كرد .

جونگ مين هم ازخجالتش در اومد و با دمپايي دنبال اون دويد. همه به اون دوتا نگاه ميكردن و ميخندين .

سوگند گفت: حركت خيلي زيركانه اي بود . فكر كنم حق با هيونگ باشه . بهتر است ما هم دنبال يه هديه بگرديم .

خنديدم به جونگ مين نگاه كردم كه سعي داشت صداي چهارنفر رو خفه كنه كه به هم دم گرفته بودن و اهنگ هيونگ رو زمزمه مي كردن .

سارا به انگشتر توي دستش نگاه ميكرد . چند دقيقه اي بود كه پسر ها اروم گرفته بودن هرچند هر چند لحظه يك بار ضربه اي نثار هم ديگه ميكردن .

سارا گفت : حالا هديه سحر چي هست كه هم قيمت اين انگشتر است؟

هيون گفت: چيز كه همه دختر ها دوست دارن .

سارا گفت: طلا؟

جونگ مين گفت: تو كه يكيش رو الان گرفتي .

سوگند گفت : كيف.

يونگ سنگ گفت: بينگو. اون هم ازنوع مارك دار.

سارا گفت : خوش به حالت سحر .

گفتم : تو كه بهترش رو كادو گرفتي بازهم چشمت دنبال هديه من است.

سوگند گفت : خوب نشان بدين هديه اش چه شكلي است .

هيون از سر جاش بلند شد و به سمت اتقاش رفت . و چند دقيقه بعد با يه پاكت بزگ برگشت. اون رو روبروي من گرفت . روي جعبه مارك بزرگ d&G بود .

سوگند دست هاش رو به هم زد و به من نگاه كرد .

مي خواستم پاكت رو از هيون بگيرم ولي يونگ سنگ گفت: نه . اينجوري نميشه . تو هم بايد مسابقه بدي.

به سمت يونگ سنگ برگشتم كه با شيطنت به من نگاه ميكرد .

هيون پاكت رو عقب كشيد و گفت : حق با يونگ سنگ است بدون مسابقه نميشه.

يونگ سنگ گفت: قرعه مي كشيم .

پسر ها بدون توجه اعتراض هاي من قرعه كشيدن هيون زودتر روي صندلي نشسته بود و پاكت رو هم كنار پاش گذاشته بود . مثل اين بود كه از قبل نتيجه قرعه رو ميدونه . وقتي اسم هيون از قرعه بيرون اومد نفس من هم توي سينه ام حبس شد .

هم به خاطر اينكه طرف مقابل من هيون بود و هم به خاطر حرف هايي كه توي باغ شنيده بودم. ارزو كردم همه اينها فقط يک خواب باشه ولي همه چيز واقعي بود . و من بايد با هيون مسابقه مي دادم . در حالي كه سعي داشتم خودم رو اروم نشان بدهم به سمت ميز رفتم و نشستم و منتظر شدم تا ببينم سرنوشت چه بازي جديد رو براي من رقم زده .

روي صندلي روبروي هيون نشسته بودم و منتظر بودم تا ببينم اين بار سرنوشت چه بازي جديد رو رقم زده و تا كجا قرار است ادامه پيدا كنه . روبروي هيون بودم اما نميد ونستم به چهره اون نگاه كنم .

براي همين به رو ميزي چشم دوخته بودم. و به اين فكر مي كردم اصلا چرا بين اون همه اسم بايد اسم هيون از توي غرقه بيرون مي اومد و چرا هيون زودتر خودش رو به ميز رسونده بود. صداي هيون باعث شد تا از توي افكارم بيرون بيام و به اون سمت نگاه كنم .

هيون گفت: به نظر خسته مياي .

حرفي نزدم و فقط بهش نگاه ميكردم . هيون با همون لبخند هميشگي و رفتاري كه داشت با من برخوردمي كرد ولي چرا من نميتونستم همونطور بهش جواب بدهم .

توي اين 1 ساعت چه چيزي تغيير كرده بود . هيون با چشم هايي كه برق عجيبي درش موج مي زد به من خيره شده بود .

دوباره گفت: اگر اينجا رو دوست نداري بريم يه جاي ديگه . مثلا همون استديويي كه گفتي. تا بتوني اون شخص هايي رو كه دوتس داري ببيني .

اين حرف رو زد و خنديد . ولي من نفسم توي سينه حبس شده بود . توي دلم ارزو مي كردم كه اين يه قرار واقعي باشه و احساس هيون به من هموني باشه كه من هميشه ارزوش رو داشتم . ولي زهي خيال باطل .

تمام حرفهايي كه توي باغ شنيده بودم مثل صاعقه به قصر روياهام حمله كرد و اون رو نابود كرد . هيون هنوز منتظر جواب بود و با لبخند به من نگاه ميكرد . اين بار ديگه سرم رو پايين نداختم .

بلكه مستقيم به هيون نگاه كردم . موجودي كه ميدونستم براي داشتنش ديگه هيچ اميدي ندارم . مي خواستم چهره اي رو كه روبروم نشسته بود با اون لبخند به خاطر بسپارم .

اين بار حتي اگر سرنوشت هم كاري ميكرد كه من و اون دوباره با هم روبرو بشيم هيچ شانسي براي راه پيدا كردن به قلبش نداشتم . چون تمام ذهن و روح اون رو يك نفر ديگه تسخير كرده بود .

هيون با كنجكاوي پرسيد: چيزي روي صورتم است؟

جواب من باز هم سكوت بود .

هيون دستش رو روبروي صورت من تكان داد و گفت: كجايي؟ حواست به من هست؟ چرا اينجوري به من خيره شدي؟

نمي تونستم بيشتر از اين ادامه بدهم . مي دونستم ديگه هيون متعلق به من نيست . از اول هم مال من نبود . من فقط يه احمق بودم كه خيال پردازي مي كردم . ادامه اين بازي بيشتر از اين جز صدمه زدن به من هيچ فايده اي نداره بهتر از همه چيز همين جا تمام بشه .

هيون از روي صندلي بلند شد و به سمت من اومد و روبروي من ايستاد و گفت: چت شده؟ خوبي؟ رنگت پريده.

توي دلم گفتم : خواهش مي كنم هيون . اينجوري برخورد نكن . اينقدر مهربان نباش . بزار راحت تر اينجا رو ترك كنم .

احساس مي كردم يك نفر گلوي من رو توي چنگش گرفته و با قدرت تمام فشار ميده . توي سرم كارگاه اهنگري راه افتاده بود و چشم هام از فشاري كه براي سد كردن سيل اشك بهشون اومده بود مي سوخت .

هيون رو به پسر ها كرد و گفت: امروز اتفاقي افتاده ؟ چيزي بيرون خوردين؟

كيو خودش رو به ما رسوند و گفت : امروز صبح هم توي فروشگاه حالش بد شد ونزديك بود از حال بره .

هيون به من نگاه كرد و گفت : پس واقعا حالت بد بود؟

كيو گفت: ممكنه مال ضربه اي باشه كه به سرش خورده . فكر نكني بايد بره بيمارستان ؟

هيون روبروي من روي زانوش نشست و به من خيره شد . اون نگاه كنجكاوانه تا اعماق رو حم نفوذ مي كرد و سعي داشت از تمام اسرار من سر در بياره . اگر سارا به دادم نرسيده بود قبل از اينكه اون نگاه بتونه جواب سوال هاش رو پيدا كنه قلبم همه چيز رو لو مي داد .

سارا بين من هيون ايستاد و گفت: خيلي خسته شده . امروز خيلي پياده روي داشتيم . از وقتي هم كه برگشتيم توي اشپزخونه بوديم و چيزي هم كه نخورديم . بهتر است يه كم استراحت كنه . مطمئنا حالش بهتر ميشه .

بعد هم دست من رو گرفت و دنبال سر خودش به سمت اتاق برد . به محض اينكه وارد اتاق شدم روي تخت نشستم و سرم رو بين دو تا دستام گرفتم . سارا كنارم نشست اما هيچ حرفي نزد .

بدون اينكه به سارا نگاه كنم گفتم : مي خوام تنها باشم . تو برو سوگند تنها نمونه .

اما نيازي به سفارش نبود چون سوگند وارد اتاق شد و با نگراني به من نگاه كرد و گفت: چت شده سحر؟ خوبي؟

سارا گفت : بيا دو كلام هم از دايناسور عروس . حالش خوبه فاجعه فقط فشارش افتاده .

سوگند به سارا نگاه كرد و گفت:توي اين موقعيت تو هم وقت گير اوردي.

سارا گفت: اتفاقا موقعيت خيلي خوبي است چون تو به خاطر اين ماشين اقساطي نمي توني جواب بدي.

بعد به سمت من برگشت و جوري كه سوگند بشنوه گفت: دراز بكش . پاهاتم بزن به ديوار . بعد هم اروم كنار گوش من گفت: بهتر است زودتر خودت رو جمع جور كني. قبل از اينكه سوال هاي جناب كارگاه رازت رو فاش كنه .

اين حرف رو زد و سوگند رو به زور دنبال سر خودش كشان كشان از اتاق بيرون برد . وقتي صداي بسته شدن در رو شنيدم .روي تخت دراز كشيدم و دستم رو ي صورتم گذاشتم . اما تنها چيزي كه از ذهنم مي گذشت تصاوير مبهم و در همي از خاطرات گذشته بود .

روز اولي كه همديگر رو ديده بوديم و داستان اب سيب. وقتي كه من رو به هتل رسوند و كنارم موند تا مطمئن بشه كه حالم خوبه .معذرت خواهي اخري كه توي فيلم گفته بود . داستان بازار و ... اما دردناك ترين اين خاطره ها اصلا قديمي نبود مال همين 2 ساعت پيش بود.اعتراف هيون . هنوز صداش توي گوشم بود: (( اون هموني كه من ميخواهم ... اون توي سرنوشت من است )) اون واقعا عاشق اون دختر شده بود . ياد اوري حرف هاي هيون جنگي رو درون من به راه انداخته بود . كه حتي خود هيون هم از وجودش بي خبر بود .ذهنمو قلبم و با هم درگير شده بود و سعي داشتن مقصر اصلي رو پيدا كنن .

قلبم گفت: پس تو چي؟ تو هم اون رو دوست داري .

اما عقلم رد جواب گفت: اما اون يه نفر ديگه رو دوست داره .

قلبم گفت: اما اين دليل نميشه . عشق انتخابي نيست . درضمن اون هنوز به اون دختره حرفي نزده پس هنوز شانسي هست .

با اين حرف قلبم از سر جام بلندش دم و به سمت در رفتم تا همه چيز رو به هيون بگم . از اين همه جنگيدن خسته شده بودم . ولي در جواب قلبم ذهنم چيزي گفت كه باعث شد دستم روي دستگيره در بي حركت بمونه .

اون برگ برنده اش رو رو كرد و اخرين ضربه رو خيلي استادانه فرود و اورد و گفت: ولي اون تو رو نمي خواد . اون به تو به چشم يه دوست نگاه كرد و از تو كمك خواست . تو خودت اون رو راهنمايي كردي خودت گفتي كه به اون دختر بگه چه احساسي داره . حالا نميتوني حرفت رو پس بگيري.تو هيچ راهي نداري جز اينكه اون رو فراموش كني.

قلبم با اين حرف ساكت شد و جنگ بين اون دوتا با پيرزوي عقل به پايان رسيد . اما قلبم هم بي كار ننشست و به تلافي شكستي كه خورده بود طوفان اشك رو به سراغم فرستاد .

اروم كنار ديوار روي زيمن نشستم و پاهام رو توي سينه ام جمع كردم و سرم رو ي زانو هام گذاشتم .

در حالي كه سعي مي كردم جلوي اشك هام رو بگيرم گفتم : اين انصاف نيست . اين انصاف نيست .

صدام بين هق هق گريه ام گم شده بود . صداي باز شدن در رو شنيدم اما نمي خواستم سرم رو بلند كنم .

براي همين گفتم : سارا خواهش مي كنم تنهام بزار . برو بيرون .

اما حرفهام بين هقهق گريه ام نا مفهوم شده بود . سارا از اتاق بيرون نرفت . در عوض در رو بست و روبروي روي زمين نشست . سرم رو بلند كردم تا به سارا كه روبروي من نشسته بود بگم از اتاق بيرون به و بزاره من با درد خودم تنها باشم .

ولي كسي كه روبروي من نسته بود سارا نبود . اون كسي كه روبروي من بود عامل تمام اين اتفاقات اخير بود . هيون روبروي من روي زانو هاش نشسته بود و به من خيره شده بود . باورم نميشد .

من توقع ديدن سارا رو داشتم ولي در عوض كسي رو ديدم كه اين اشوب ها رو درون من به راه انداخته بود . هيون با چشم هايي كه غم عجيبي داشت به من زل زده بود .و با همون نگاه پرسشگر قديمي به من نگاه ميكرد .

در حالي كه از تعجب براي لحظاتي گريه ام بند اومده بود به هيون نگاه كردم و گفتم : تو....اينجا....چرا؟! ...سارا؟!...

هيون حرف من رو قطع كرد و گفت: اون توي سالن است من خودم اودم ببينم حالت چطوره . در حالي كه اشك از روي گونه هام جاري بود به هيون نگاه كردم .

هيون گفت: مثل اينكه خوب موقعي هم رسيدم . اگر پسر ها تو رو اينجوري ببينن از ترس مي ميرن . اون سري هم بهت گفتم وقتي گريه ميكني خيلي وحشتناك ميشي.

اما اين بار اين شوخي هيون كاري از پيش نبرد و همچنان من با چشم هاي خيس به هيون نگاه مي كردم .

هيون گفت : بسه . ديگه . گريه نكن . لااقل اب بينيت رو بگير مثل بچه ها شدي. اين حرف رو زد و سعي كرد لبخند بزنه .

ولي من نميتونستم جلوي خودم رو بگيرم . هيون وقتي ديد هيچكدوم از اين حرفها كار ساز نيت . تصميم گرفت از حربه قديمي استاده كنه .

برا ي همين جلو تر اومد و گفت: گريه نكن وگرنه من نمي دونم ممكنه چه اتفاقي بي افته . ولي باز هم بي فايده بود و من با گونه هايي كه از قطرات اشك خيس مي شد به هيون نگاه ميكردم .

هيون باز هم نزديكتر شد . جوري كه صورتش روبروي صورت من قرار گرفت . شايد اگر توي موقعيت هاي قبلي بود سرم رو پايين مي انداختم از خجالت سرخ مي شدم و دنبال راه فرار مي گشتم ولي بر خلاف هميشه هيچكدوم از اين كار ها رو نكردم . و مستقيم به چشم هاي هيون نگاه كردم .

توي چشم هاي هيون اشك حلقه زده بود . محال بود حتما من اشتباه كردم . چه دليلي وجود داشت كه هيون بخواهد گريه كنه . هيون دستش رو به سمت صوت من دراز كرد تا اشك هاي من رو پاك كنه .

ولي من از سر جام بلند شدم و به سمت ديگه اتقا رفتم و گفتم : لطفا تنهام بزار .

هيون از سر جاش بلند شد و به سمت من اومد و گفت: چي شده؟ چرا گريه ميكني؟

سرم رو پايين انداختم و گفتم : برو بيرون . لطفا .

اما هيون دست بردار نبود باز هم نزديك تر شد و گفت: دليش چيه؟ چرا هر وقت با من هستي يا فرار مي كني يا اشكت در مياد؟

با لحن عاجزانه گفتم : برو بيرون مي خواهم تنها باشم . اما هيون با يه حركت سرع خودش رو به من رسوند و روبروي من ايستاد . حالا توي سه گوش اتاق گير افتاده بودم و هيچ راه فراري نداشتم .

هيون مصرانه پرسيد : چرا هميشه از من فرار ميكني؟ چرا فقط ازمن ؟

هيچ حرفي نداشتم كه در جواب بزنم .

هيون گفت: اينقدر از من متنفري؟

با اين حرف سرم رو بالا اوردم و به اون نگاه كردم . چطور مي تونستم ازش متنفر باشم چطور نمي تونست بفهمه من چه احساسي دارم .

هيون به چشم هاي خيس من خيره شده بود و سعي داشت تا جواب سوالش رو از بين نگاه هاي من بفهمه .

همونطور كه نگاه پرسش گرش رو به من دوخته بود گفت: دليلش همين است مگه نه .

اشك هاي من با اين حر هيون جن دوباره گرفته بود هيون فاصله بين ما رو كمتر كرد . جوري كه مي تونستم گرماي نفس هاش رو روي صورتم حس كنم . صورتش رو جلو اورده بود و به من نگاه ميكرد .

نگراني توي چشم هاش موج مي زد نگاه اون من رو ياد خودم انداخت زماني كه منتظر جواب كنكور بودم ولي چرا اون بايد نگران باشه .

در حالي كه هنوز به من نگاه ميكرد گفت : دليلش همين است ؟ تو از من متنفري ؟!

ديگه توان تحمل سنيگني اون نگاه رو نداشتم . احساس كردم اگر بيشتر از اين توي اون موقعيت بمونم قلبم از حركت مي ايسته .

براي همين سعي كردم از كنار هيون رد شم و راهي براي فرار از اون موقعيت پيدا كنم اما هيون با دستش تنها روزنه فرار رو هم بست و گفت: اين بار ديگه نه.

با لحن ملتمسانه اي گفتم : بزار برم .

هيون با بير حمي گفت : نه قبل از اينكه جواب سوال من رو بدي.

حالم اصلا خوب نبود . طوفاني كه درونم به راه افتاده بود سر راهش همه چيز رو خراب ميكرد و با خودش مي برد .

هيون با صداي عصبي گفت: سرت رو بالا بگير وقتي دارم باهات حرف مي زنم .

سرم رو بالا اوردم و به چهره هيون نگاه كردم . از عصبانيت سرخ شده بود و پريشان به نظر مي رسيد .

در حالي كه سعي مي كرد ارامشش رو حفظ كنه گفت: تو از من متنفري؟!براي همين هميشه از من فاصله ميگري؟

من در سكوت به اون نگاه ميكردم . مي خواستم همه چيز رو بگم ولي نميتونستم . مثل اين بود كه روي لبهام مهر خاموشي زده بودن .

هيون داد زد : پس چرا چيزي نميگي؟

فرياد هيون تمام سد هايي رو كه براي دفاع از قلبم ساخته بودم در هم شكست و روح طغيانگر و انتقام جويي كه توي اون زنداني شده بود رو ازاد كرد .

روحي كه كنترل همه چيز رو در دست گرفت و وحشاينه به سينه ام ميكوبيد تا از اون خارج بشه . ب

ا فرياد گفتم : اره . ازت متنفرم . ازت متنفرم .

ديگه نميتونم بيشتر از اين ادامه بدهم . حالا بزار برم .

هيون به من نگاه ميكرد اما كنار هم نرفته بود . هيون رو كنار زدم تا رد شم ولي هيون بازوي من رو محكم گرفت وكشيد .

من رو روبروي خودش نگه داشت و گفت: راستش رو بگو. چرا ازمن متنفري . بگو چرا از من بدت مياد . مگه من چي كار كردم . تو چي رو مخفي ميكني؟

با يه حركت بازوم رو از توي دست هيون بيرون كشيدم و خودم رو از دست اون رها كردم . اون روح سركش كار خودش رو كرده بود درونم رو به اتيش كشيده بود . طغيان احساساتم مثل ديگ بخاري شده بود كه هر لحظه اماده انفجار است .

هيون دوباره پرسيد: چرا حرف نمي زني . بگو من چي كاركردم كه تو اينقدر از من متنفري. چرا؟

در حالي كه از عصبانيت و هيجان مي لرزيدم گفتم : چرا برات مهم است ؟ مگه اصلا اهميتي هم داره . من ازت متنفرم . از همون بار اولي كه ديدمت ازت بدم اومد از اون روز اولي كه با همين چهره حق به جانب روبروي من ايستادي ازت متنفر شدم . از كارهات . از حرف هات متنفرم از اينكه راجب احساسات به يه نفر ديگه با من حرف زدي متنفرم . از تو و اون دختره متنفرم از هر دوتون متنفرم .

حالا طوفان درون من به اتاق هم سرايت كرده بود و فضاي اتاق رو به صحنه نبرد تبديل كرده بود . هيون ساكت با نگاهي غم زده ايستاده بود . روح طغيان گر درون من احساس پيروزي مي كرد و قهقه سر داده بود .

مي خواست تلافي سختي هاي اين همه مدت رو سر هيون خالي كنه براي همين ادامه دادم : از بازي هاي مسخرتون متنفرم . از اداهاي حق به جانبت بدم مياد . از اينكه فكر ميكني من برده تو هستم هر لحظه هر طوري كه دلت مي خواهد مي توين با من برخورد كني و من رو اينور و اونور دنبال سرت بكشوني . از اين جا متنفرم . ديگه نميخواهم اينجا بمونم .

از هيجان مي لرزيدم و به نفس نفس افتاده بودم . احساس پيروزي ميكردم . هيون بي حركت مثل يه مجسمه وسط اتاق ايستاده بود و به من خيره شده بود . حالا نوبت من بود كه بازي رو به دست بيگرم .

در حالي كه از عصبانيت لبخند مي زدم گفتم : چيه؟ مگه جواب سوالت رو نمي خواستي؟ حالا خيالت راحت شد مگه نه؟ اها يادم رفته بود حتما نفر بعدي كه اين سوال رو مي پرسه كيو است مگه نه ؟ نمي خواي مطمئن شي از اون هم متنفر هستم يا نه؟ شايد هم هيونگ يا يونگ سنگ . نفر بعدي كدوم است؟

هيون هيچ حرفي نزد . نزديك تر رفتم و گفتم : چرا جواب نمي دهي ؟ نفر بعدي كدوم يكي است؟

از عصبانيت به مرز جنون رسيده بودم . احساس مي كردم قلبم درون سينه ام مثل كوه اتشفشان فوران مي كنه و گدازه هاي اون به اطراف پخش ميشه . در حالي كه هنوز لبخند عصب به لب داشتم به هيون نزديك تر شدم. حالا نقش هاي چند دقيقه پيش ما كاملا با هم عوض شده بود. در حالي كه به چشم هاي هيون زل زده بودم گفتم : جواب سوال من رو ندادي. حتما الان خيلي خوشحالي كه جواب معما رو پيدا كردي و داري يه نقشه جديد براي ازار من ميكشي.

هيون با نگاه غميگني به من نگاه كرد كه احساس كردم تمام و جودم رو لرزوند اما اين حس تنها براي چند ثانيه بود چون باز هم اون حس انتقام برگشت و من اماده بودم تا ضربه هاي بعدي بزنم .

ولي اتفاق بعدي باعث شد تا تمام اين احساسي كه داشتم از بين بره . اتفاقي كه دير يا زود بايد مي افتاد اما من امادگي براي اون نداشتم و هيچ وقت فكر نمي كردم تا اين حد من رو از پا در بياره . اتفاقي كه باعث شد من يه دوست خوب و يك حامي رو از دست بدهم .

در حالي كه ربروي هيون ايستاده بودم و منتظر بودم عكس العمل اون رو ببينم صداي هيونگ من رو به خودم اورد . به سمت در برگشتم و به هيونگ نگاه كردم كه با حالت پريشاني ايستاده بود .

در حالي كه نفس نفس مي زد با لحن نگراني گفت: بايد بياي يه اتفاقي افتاده .

به هيونگ نگاه كردم گفتم : من كار دارم . يه نفر بايد جواب يه سوالهايي رو بده .

هيونگ گفت : اوضاع خيلي بد است . سارا....

اما ادامه حرفش نا تمام ماند چون سارا مثل گردباد وارد اتاق شد و روبروي من ايستاد و گفت: حرف بزن . اين موضوع حقيقت داره؟

به سارا نگاه كردم كه با تمام و جود عصباني بود به ياد نداشتم اون رو اينجوري ديده باشم . حتي زماني كه از دست جونگ مين يا بقيه هم عصباني بود اينجوري نبود . از شدت عصبانيت سارا موقعيتي كه خودم توش بودم رو فراموش كردم .

سارا دوباره گفت: چرا ساكتي؟ بگو حقيقت نداره . بگو تو بي خبر بودي.

به سوگند نگاه كردم كه حالا همراه بقيه وارد اتاق شده بود و گفتم : سارا داره در مورد چي حرف مي زنه .

سارا جواب سوالم رو داد و گفت؟: در باه همون برنده شدن بليط كذايي . چيزي كه به خاطرش مجبور شديم اين همه مدت اين وضعيت رو تحمل كنيم . بگو تو توي بازي اينها شريك نبودي . بگو تو هم مثل من بي خبر بودي.

تازه متوجه شدم سارا در مورد چي حرف ميز نه . سارا در حالي كه داد مي زد گفت: بگو خبر نداشتي.

سعي كردم سارا رو اروم كنم . براي همين دستش رو گرفتم و گفتم : اروم باش . بيا با هم حرف بزنيم .

سار دستش رو از توي دست من بيرون كشيد و گفت: جواب من يه كلمه است . اره يا نه.

نمي تونستم بيشتر از اين به اين دروغ گفتن ادامه بدهم ولي توان حرف زدن هم نداشتم . طوفان قبلي تمام انرژي من رو ازم گرفته بود . براي همين فقط تونستم سرم رو تكان بدهم . سارا روبروي من ايستاد و گفت: تو خبر داشتي؟! تو هم ميدونستي؟!

باز هم سرم رو تكان دادم .

سارا شونه هاي من رو گرفت و محكم تكان داد و درحالي كه داد مي زد گفت: چطور تونستي؟ چطور تونستي با اونها يكي بشي؟ چطور تونستي من رو به اونها بفروشي؟ تو كه ميدونستي من چه احساسي دارم . چرا اين كار رو با من كردي؟

سعي نكردم خودم رو نجات بدهم . سارا حق داشت . من مقصر اصلي بودم . سارا در حالي كه اشك از چشم هاش جاري بود من رو مثل يه عروسك خيمه شب بازي توي دست هاش تكان مي داد .

سوگند سارا رو عقب كشيد و اون رو از من جدا كرد ولي سارا خودش رو از بين دست هاي اون ازاد كرد .

دوباه به سمت من اومدو گفت: چطور تونستي اين كار رو در حق من انجام بدهي؟ فقط بگو چرا؟

ولي من ساكت بودم و سرم رو پايين انداخته بودم . سارا براي بار دوم شونه هاي من رو گرفت تكان داد و گفت: جواب بده لعنتي. پس چرا ساكتي؟

جونگ مين بين من سارا ايستاد در حالي كه مچ دست سارا رو محكم نگه داشته بود گفت: اونها چيزي نگفتن چون من ازشون خواستم كه حرفي نزن .

سارا در حالي كه از عصبانيت اشك مي ريخت به جونگ مين نگاه كرد .

جونگ مين گفت: من ازشون خواستم چيزي به تو نگن .

سارا با يه فشار دستش رو از توي دست جونگ مين بيرون كشيد و گفت: اين موضوع به تو چه ربطي داره ؟!

جونگ مين ساكت شد .

سارا فرياد زد : چرا؟ براي چي؟

جونگ مين هم كه به خاطر اون موقعيت و ديدن سارا توي اون وضعيت عصبي شده بود به سمت سارا رفت و شونه هاي اون رو گرفت و با صداي بلند گفت: چون من دوستت دارم . سارا به جونگ مين نگاه كرد مثل اين بود كه هيچ كدوم از حرف هاي جونگ مين رو نفهميده بود .

جونگ مين دوباره گفت: شنيدي چي گفتم : من دوستت دارم .

سارا فقط به جونگ مين نگاه كرد . جونگ مين با نگراني شونه هاي سارا رو تكان داد .

گفت: يه چيزي بگو .

سارا خودش رو از دست جونگ مين خلاص كرد و به من نگاه كرد وبا لحن سردي كه نفرت ازش مي باريد گفت: ديگه نميخوام تا اخر عمرم ببينمت .دوستي بين ما تمام شد. از امروز تو براي من مردي. من ديگه دوستي به اسم سحر ندارم .

اين حرف رو زد از اتاق بيرون رفت سوگند دنبال اون رفت تا جلوش رو بيگره . ديگه توان ايستادن نداشتم . نفرتي و سردي كلام سارا تمام توان من رو ازم گرفت . احساسا كردم زانوهام سست شده و توان تحمل وزنم رو ندارن .

حرف هاي اخر سارا توي گوشم پيچيد: ((تو براي من مردي....من ديگه دوستي به اسم سحر ندارم )) . روي زمين نشستم و به دري نگاه كردم كه سارا ازش بيرون رفته بود . نه توان گريه كردن داشتم و نه توان فرياد زدن . در عرض دو ساعت همه چيز هايي رو كه دوست داشتم از دست داده بودم .

هيون اولين نفري كه به قلبم پا گذاشته بود و سارا تنها دوستم و سنگ صبورم . باور نمي كردم در عرض دو ساعت همه چيز اينطور به م بريزه . وسط اتاق نشسته بودم و احساسا مي كردم كه اتقا تبديل به يه مرداب شده و هر لحظه بيشتر من رو به درون خودش مي كشه .

روي زمين نشسته بودم به در خيره شده بودم شايد اميدوار بودم كه سارا برگرده و بگه تمام اون حرفهايي رو كه زده يه شوخي بي معني بوده و هيچ منظوري ازش نداشته اما از درون مي دونستم كه همه اون حرفها حقيقت داره .

سارا به تك تك حرفهاش عمل ميكنه .جونگ مين هنوز سر جاش ايستاده بود . هيونگ كنار در ايستاده بود گاهي به درون اتاق نگاه ميكرد و گاهي هم به راهرو مثل اين بود كه بين انتخاب ما يا سارا گير افتاده و نميدونه الان بايد طرف كدوم رو بيگيره .

كيو روبروي من نشست .مي ديدم كه دهانش تكان مي خوره چيزي ميگه ولي اصلا نمشنيدم . كيو وقتي ديد من جوابي نميدهم با چهره نگران به من خيره شد و دوباره چيزي گفت كه من نفهميدم .

همين باعث شد تا نگراني اون بيشتر بشه . سعي كنه تا من رو از روي زمين بلند كنه ولي يك نفر مانع شد و چند لحظه بعد دوتا دست من رو از روي زمين بلند كرد و سعي كرد تا كمكم كنه روي پاهام به ايستم ولي چه تلاش بي فايده اي .

چون هيچ نيروي توي پاهام نبود تا بتونه وزن من رو تحمل كنه . بدون انكه به خواهم به اون شخص تكيه كردم اون هم وفتي متوجه وضعيت من شد محكم تر من رو نگه داشت و به سمت تخت برد . چه اغوش گرمي داشت . سرم رو برگردوندم تا ببنم چه كسي داره به من كمك ميكنه .

هيون با چهر جدي محكم من رو در اغوشش نگه داشته بود و به روبروش نگاه مي كرد . دلم مي خواست از اونجا فرار كنم . دلم مي خواست هيون رو كنار بزنم و هيچ توان و نيرويي نداشتم .

يونگ سنگ به اتاق برگشت و روبروي جونگ مين ايستاد و چيزي گفت كه از بين حرفهاش فقط تونستم اسم سارا رو تشخيص بدهم . همون يه كلمه كافي بود تا سعي كنم از روي تخت بلند شم و به سمت اون برم ولي ضعف من بيشتر از اون چيزي بود كه توقع داشتم براي همين چشمم سياهي رفت و نزديك بود كه دوباره بيفتم .

اما هيون باز هم من رو نگه داشت و مجبورم كرد تا دوباره بشينم . به يونگ سنگ نگاه كردم.

اون با همون نگاه منظور من رو فهميد و گفت: با سوگند برگشتن هتل .نميخواهم نگرانت كنم ولي فكر نكنم به راحتي بتوني اين موقعيت رو درست كني.

هيون گفت: الان وقتش نيست . مگه نمي بيني چه حالي داره .

جونگ مين بدون اينكه حرفي بزنه با سرعت تمام از اتاق بيرون رفت . يونگ سنگ به اون نگاه كرد و دنبال سرش راه افتاد .

هيون به كيو نگاه كردو گفت: برو دنبالش تنهايي نميتونه جلوش رو بگيره .

كيو به من نگاه كرد .

هيون گفت: حالش خوب است برو دنبال اون يكي.

كيو با سرعت ازاتاق بيرون رفت

هيونگ در حالي كه بغض كرده بود گفت: لعنت به من . همه چيز داشت خوب پيش مي رفت . چرا نتونستم جلوي خودم رو بگيرم . من ....

ولي نتونست حرفش رو كامل كنه .

هيون در حالي كه به من نگاه مي كرد به هيونگ گفت: برو يه ليوان اب بيار . هر چيز خوردني هم كه ديدي بيار .

هيونگ به سمت اون برگشت .

هيون گفت: مگه نشنيدي چي گفتم . زودباش .

هيونگ در پي اجراي فرماني كه گرفته بود به سرعت از اتاق بيرون رفت .

هيون بدون اينكه از من چشم برداره گفت: همه چيز درست ميشه نگران نباش .

اما من هنوز با چهره اي بي روح اونجا نشسته بودم و به در نگاه ميكردم .

هيون با دستش اروم صورت من رو به سمت خودش برگردوند و دوباره گفت : همه چيز درست ميشه .

با چشم هايي سرد و بي روح به هيون چشم دوختم . اون لحظه نفهميدم چي باعث شد تا هيون حركت بعدي رو انجام بده اما روزگار خيلي زود جاي ما رو عوض كرد اين اتفاق براي من افتاد . هيون حركتي رو انجام داد كه اصالا توقعش رو نداشتم .

اون من رو محكم در اغوشش گرفت و گفت: بهت قول مي دهم همه چيز رو درست كنم . خيلي اروم كنار گوشم ادامه داد : حتي اگر از من متنفر باشي .

توان اينكه خودم رو از اغوش اون بيرون بكشم نداشتم . اگر هر وقت ديگه اي بود يا فرار مي كردم و يا به خاطر اين حركت از خجالت سرخ مي شدم و شوكه مي شدم و دست و پام رو گم مي كردم .

اما زماني كه هيون دوباره به چهره من نگاه كرد و هيچ تغيير نديد باعث شد تا با نگراني بيشتر يبه من خيره بشه . با صداي در از سر جاش بلند شد و به سمت در رفت . هيونگ با يه سيني وارد اتاق شد .

هيون به اون نگاه كرد و گفت: مجبورش كن همه رو بخوره . بعد هم به سمت من برگشت و گفت : به من اطمينان كن .

اين حرف رو زد و از اتاق رفت . هيونگ با سيني خوراكي به سمت من اومد و كنار تخت نشست و ليواني كه توي دستش بود رو به من داد و گفت: بخورش .

به ليوان نگاه كردم . يه ليوان شير بود . هيونگ وقتي ديد من فقط به ليوان نگاه مي كنم .

اون رو از دست من گرفت اروم به سمت لبم برد و گفت: اروم اروم بخورش .

توان مخالفت نداشتم . مثل عروسك خيمه شب بازي شده بودم كه با نخ كنترلش مي كردن و منتظر فرمان بعدي عروسك گردان بود . اما وقتي چشمم به چيزي كه توي سيني بود افتاد داغ دلم تازه شد .

توي سيني از همون مافن هاي شكلاتي وبد كه سارا درست كرده بود. با ديدن اونها اشك توي چشم هام جمع شد . يعني سارا مي تونست من رو ببخشه ؟ يعني باز هم ما مي تونستيم كنار هم باشيم ؟ احساس مي كردم تكه اي از وجودم رو گم كردم .

ما از دوران ارهنمايي با هم بوديم . اون توي تمام خاطرات بد و خوب من كنارم بود . هر وقت مي خنديم و يا گريه مي كردم همراهم بود . اما الان من تنها بودم . با فكر كردن به خاطراتي كه با هم داشتيم اشك از چشم هام سرازير شد .

سرم رو بالا ارودم و به هيونگ نگاه كردم كه سعي داشت بغضش رو قورت بده .

هيونگ گفت: مي خواي استراحت كني؟ سرم رو تكان دادم .

هيونگ خيلي ناشيانه با دستش اشك هاي من رو پاك كرد و گفت: پس من تنهات مي زارم .

با اين حرف از سر جاش بلند شد از اتاق بيرون رفت . اروم روي تخت دارز كشيدم و چشم هام رو بستم اما توان خوابيدن رو هم نداشتم . خاطراتم با سارا مثل يه قطار از جلوي چشمم مي گذشتن.

روز اولي كه توي مدرسه سر نيمكت كارمون به دعوا كشيد و با مقنعه هاي كج و ماوج سر از دفتر مدير مدرسه در اورديم . يا روز اول دبيرستان سر اينكه با هم توي يه نيمكت بشينيم با كل كلاس در افتاده بوديم . اون روزي كه به خاطر من قيد قبولي دبيرستان نمونه رو زد و با همه دوري راه حاضر شد توي دبيرستان كنارم باشه .

يا روز امدن نتايج دانشگاه . از اينكه هر دومون توي يه دانشگاه بوديم چقدر خوشحال بوديم . جوري كه اصلا يادم رفته بود هيچ علاقه اي به اين رشته ندارم . هر دوي ما توي زندگي هم ديگه نقش هاي مهمي رو ايفا كرده بوديم .

اين انصاف نبود كه اينجوري از هم جدا بشيم . نمي دونم چقدر توي اون حالت بودم . اما تنوستم صداي باز و بسته شدن در رو تشخيص بدهم . چند دقيقثه بعد گرماي مطبوعي بدنم رو پوشوند .

اما ناي اينكه چشمم رو باز كنم و بببينم كي روي من پتو انداخته رو نداشتم . گرماي خوشايند پتو باعث شد گرماي خواب هم اروم اروم به چشمم پا بزاره و من رو با تمام غصه هام يه دنياي رويا ببره .

نور افتاب چشم هام رو زد . اروم چشم هام رو باز كردم و سر جام نشستم .به تخت سوگند و سارا نگاه كردمو گفتم : باز اين دونفر بدون اينكه من رو صدا بزنن رفتن پايين . از سر جام بلند شدم تا برم و اون دونفر رو گير بيارم به حسابشون برسم .

اما نيمه راه تمام ماجراهاي ديشب يادم اومد .يادم اومد چرا تخت هاي اون دونفر دست نخورده و مرتب مونده . سر جام ايستادم .

واقعيتي كه با اون روبرو شده بودم مثل پتك توي سرم فرود امد و باعث شد تا به عقب برگردم و سر جام بشينم . سرم رو بين دو تا دستام گرفتم و سعي كردم تا به افكارم نظم ببخشم . اما فايده اي نداشت .

فشار دستم رو بيشتر كردم به اين اميد كه كارگر بيفته و افكارم رو جمع و جور كنه اما اين باعث شد تا سردر بيشتري به سراغم بياد . از سر جام بلند شدم تا اب خنكي به صورتم بزنم اين ميتونست بهم كمك كنه.

وقتي برگشتمچشمم به پتويي افتاد كه روي تخت بود . اون پتو خيلي اشنا بود اما مال من نبود . اون رو كجا ديده بودم؟ بيشتر از اون نيازي به فكر كردن نداشتم . اون پتوي هيون بود ولي اينجا چي كار ميكرد؟ ذهنم فعال شده بود و كم كم خاطرات ديشب داشت بر مي گشت . ديشب صداي باز و بسته شدن در رو شنيده بودم .

پس اون هيون بود ؟!!! اب سردي كه به صورتم زده بودم كار خودش رو كرده بود و ذهنم رو به كار انداخته بود . بيشتر از اين فكر كردن . اونجا موندن فايده اي نداشت . من تصميم رو گرفته بودم . وسايل هر سه نفر مون رو جمع كردم و اونها رو بي سر و صدا كنار در خروجي گذاشتم .

بعد ازاون همه حرفهايي كه ديشب شنيده بودم و حرفهايي كه زده بودم دليل براي دوباره ديدن هيچكدوم از اونها نداشتم . اما اين وسط تنها چيزي كه ذهن من رو به خودش مشغول كرده بود حركت ديشب هيون بود .

چرا بايد اينقدر نگران من باشه . چرا بايد بخواهد همه چيز رو درست كنه . حتي با اينكه بهش گفته بودم ازش متنفرم . براي بار اخر به اتاق برگشتم و به اطراف نگاه كردم تا چيزي رو جا نذاشته باشم .

چشمم به پتوي روي تخت افتاد كه نا مرتب هنوز روي تخت بود . نا خود اگاه به سمت اون رفتم و همينطور كه مرتبش مي كردم اون رو بوئيدم . ديگه مهم نبود من به هيون چه احساسي دارم .

من براي اون فقط يه دوست بودم كه در يك مقطع زماني كوتاه بهش اطمينان كرده بود و رازش رو بهش گفته بود و ازش كمك مي خواست . به زودي به ايران بر مي گشتم وخيلي زود از ذهن اون پاك مي شدم .

پس تنها چيزي كه بايد برام مهم باشه سارا است . بايد هر طور شده اون رو مجبور كنم به حرفم گوش كنه . با اين فكر به سرعت از اتاق بيرون اومدم و به سمت در خروجي رفتم . ولي يك صداي اشنا باعث شد تا سر جام به ايستم . هيون گفت: كجا داري ميري؟

بدون اينكه برگردم و به پشت سرم نگاه كنم گفتم : جايي كه سارا هست .

هيون گفت : چطوري مي خواستي بري؟ مگه اونجا رو بلدي؟

گفتم : مهم نيست اراهم رو پيدا ميكردم .

هيون گفت: بدون اينكه چيزي بگي مي خواستي بري؟

گفتم : نمي خواستم بيدارتون كنم .

هيون گفت : از همون سري اولي كه وسايل رو اوردي بيدار بودم . خودم مي رسونمت .

گفتم : نه خودم مي رم .

هيون گفت : برگرد داخل . ديشب حالت خوب نبود . فقط هم يه ليوان شير خوردي . يه چيزي بخور بعد مي ريم .

گفتم : من فقط مي خوام برم .

هيون گفت: پس اسنجا موندن اينقدر برات سخته. باشه . صبر كن تا سوييچ رو بيارم .

گفتم : نمي خواهم تو من رو برسوني.

هيون سر جاش ايستاد و سكوت كرد .

اما وقتي ديد من هيچ حرفي نزدم گفت: پس به خاطر من است . براي همين حتي به سمت من هم نگاه نميكني.ديشب فكر كردم شايد ناراحتي كه اين حرف رو زدي.

چيزي نداشتم كه بگم . هيون ادامه داد: پس واقعا از من متنفري . شنيده بودم از با من بودن معذب هستي . ولي فكر نمي كردم به خاطر اين باشه كه تا اين حد ازم متنفري. پس بايد خيلي بهت سخت گذشته باشه .

هيون ساكت شد اما لحن پر از غمش اشوبي رو درون من به راه انداخت هيون گفت: به هيونگ مي گم برسونتت . حالا كه اينجا برات اينقدر درد اور است دليلي نداره بيشتر از اين اينجا بموني.

به سمت هيون برگشتم تا ضربه اي رو كه زده بودم درمان كنم ولي هيون با تمام سرعتش به سمت اتاقش رفت .

با خودم گفتم : اينجوري بهتر شد . مراقب خودت باش اميدوارم با اون دختر خوشبخت بشي . بعد هم به سمت در خروجي رفتم تا وسايلي كه اوردنشون سه دفعه رفت و برگشت به اتاق زمان برده بود رو يك جا بردارم .

براي يه لحظه توي دلم به سارا لعنت فرستادم و گفتم : اين دختر هر بار مي ره خريد بايد بازار رو بار كنه . حالا ريختت كنار گيت تحويل بار ديدنيه سارا خانم وقتي مجبور شدي كلي پول اضافه بار بدي نوبت خنديدن من است .

با تصور چهره سارا توي اون موقعيت خنده ام گرفت . همين باعث شد تا مصمم تر بشم اون رو مجبور كنم به حرفهاي من هم گوش بده . به همين اميد سعي كردم تا وسايل بيشتري بردارم .ولي هيچ فايده اي نداشت .دستي وسايل رو از من گرفت و به سرعت به سمت پاركينگ رفت .

به هيونگ نگاه كردم كه وسايل رو از دست من گرفته بود همراه خودش مي برد . من هم مابقي وسايل رو برداشتم و در حالي كه سعي داشتم با يه دست سه تا كيف رو بردام دنبال هيونگ راه افتادم .

هيونگ ماشين رو از پار كينگ بيرون اورد و وسايل رو از من گرفت و توي صندوق گذاشت. برخلاف هميشه ساكت بود و هيچ حرفي نزد . من هم بدون اينكه چيزي بگم سوار ماشين شدم . و سعي كردم تا از توي اينه منظره خونه اي روبه خاطر بسپارم كه مي دونستم هيچ راه برگشتي بهش ندارم .

هيونگ توي طول راه يه كلمه هم حرف نزد . اين رفتار از اون بعيد بود . اون هميشه چيزي براي گفتن داشت . ولي الان تقريبا نيم ساعتي ميشد كه ساكت بود و فقط رانندگي ميكرد. بالاخره ماشين روبروي هتل ايستاد .

هيونگ با سر به هتل اشاره كرد و گفت: رسيديم .

اما اصلا نيازي به اين كار نبود . من اون هتل رو ميشناختم . با ديدن دوباره هتل خاطرات روز هاي اول برام زنده شد . از ماشين پياده شدم تا وسايل رو بردارم . هيونگ كلاهش رو سرش گذاشت و با همون سكوت به من كمك كرد .

وسايل رو تحويل بار بر هتل دادم و به سمت هيونگ برگشتم و گفتم : به خاطر همه چيز ممنونم و به خاطر اتفاق هايي كه افتاد متاسفم .

هيونگ به من نگاه كرد و گفت : چرا هر وقت شما قرار است از ما جدا شين دعوا ميشه؟

اون حق داشت . سري قبل هم اين اتفاق افتاده بود .

سعي كردم لبخند بزنم و گفتم : فكر كنم اينجوري خاطره ها زودتر فراموش بشه .

هيونگ به من نگاه كرد و گفت: پس شما مي خواين ما رو فراموش كنين ؟ منظورت همين بود؟

گفتم : نه . ما نه. ولي براي شما اينجوي بهتر است به خصوصو براي جونگ مين . مي فهمي كه چي مي گم .

هيونگ گفت: اگر اينجوري فكر مي كني بايد بگم كه اشتباه كردي. اون سمت رو نگاه كن .

به سمتي كه هيونگ اشاره كرده بود نگاه كردم . اون طرف خيابون يه ماشين مشكي شاستي بلند ايستاده بود . من نمي تونستم افراد توي ماشين رو ببينم اما اون ماشين رو خيلي خوب مي شناختم اون ماشين كيو بود .كه سه تا سايه هم توي اون تكان مي خورن .

با تعجب گفتم : اينها اينجا چي كار مي كنن؟

هيونگ گفت: از ديشب تا الان اينجا هستن. جونگي حاضر نيست برگرده . اونها هم باهاش موندن تا ديونه بازي در نياره .

در حالي كه به ماشين نگاه ميكردم گفتم : براي همين مي گم اينجوري بهتر است . اون هم ميتونه سارا رو راحت تر فراموش كنه .

هيونگ گفت : اگر اينجوري فكر ميكني بايد بگم هنوز جونگي رو نشناختي.

اين حرف رو زد به سمت ديگه خيابون رفت تا به افراد توي ماشين ملحق بشه . من هم چند لحظه به اون ماشين نگاه كردم و بعد هم وراد هتل شدم تا سارا رو پيدا كنم و همه چيز رو براش توضيح بدهم

وارد هتل كه شدم به اين فكر ميكردم كه تمام اتفاق هاي افتاده رو و اينكه چرا چيزي به اون نگفتم رو چطوري بايد توضيح بدهم . دنبال كلماتي مي گشتم تا با ان بتونم دل سارا رو به دستم بيارم اما مثل اين بود كه ذهنم هنگ كرده بود و هيچ چيزي رو پيدا نمي كرد .

به محض اينكه يه كلمه مناسب رو پيدا ميكرد قبلي رو فراموش كرده بود . توي همين فكر ها بودم كه سر و كله يه نفر پيدا شد و جلوي من ايستاد به اون نگاه كردم . من اون ادم رو خيلي خوب مي شناختم شايد اگر اون هم مثل اقاي رضايي از اول با اين برنامه موافقت نكرده بود و مثل اون رفتار ميكرد و طرف ما رو گرفته بود الان كار به اينجا نميكشيد.

اقاي هان ليدر گروه مسافرتي ما روبروي من ايستاده بود و با تعجب به من نگاه ميكرد . ب

دون اينكه سلام كنم گفتم : مي دونين شماره اتاق ما چند است ؟

اقاي هان گفت: خوب شما اتاق نداشتين . ديشب هم كه دوستتون با خواهرتون اومد ما مشكل مكان داشتيم .

با عصبانيت گفتم : مگه ما هم مثل بقيه براي اين تورهزينه پرداخت نكرديم كه الان اتاق نداريم .

اقاي هان گفت: بد برداشتن نكنين . اخه برنامه شما تا فرودگاه تنظيم شده بود . همون برنامه برنده شده fan meething .

با همون عصبانيت جواب دادم :در هر صورت شما از اول هم نبايد قبل از اينكه از همه چيز مطمئن مي شدين اجازه مي دادين ما بريم . اگر اقاي رضايي بود هيچوقت اين اتفاق نمي افتاد. با اينكه توي سفر قبلي مجبور شد جريمه رو تقبل كنه اما اجازه نداد ما بريم . ولي شما خيلي راحت و بدون هيچ نگراني ما رو با اونها فرستادين.

اقاي هان كه از اين مقايسه خوشش نميومده بود گفت: من چيزي از سفر قبلي و تصميم اقاي رضايي نمي دونم اما من هم از شما بي خبر نبودم و هر روز برنامه شما رو با اقاي كيم چك ميكردم .

گفتم : پس با اين حساب شما هم از قلابي بودن بليط اون fan meething خبر داشتين .

اقاي هان با تعجب گفت : منظورت چيه؟

گفتم : بهتر است از اقاي كيم بپرسين مطمئنا اون همه چيز رو با جزئيات براي شما توضيح ميده . حالا بگين اتاق ما كجاست.

اقاي هان در حالي كه حسابي سر درگم شده بود گفت: اتاق شما و خواهرتون با هم يكي است اما دوستتون يه اتاق يك تخته درخواست داده . اتاق 305.

بدون اينكه منتظر مابقي حرف هاي اقاي هان بشم به سمت اتاق رفتم . .

سوگند در اتاق رو باز كرد وبا تعجب به من خيره شد و گفت : تو اينجا چي كار ميكني؟

گفتم : وقتي شما اونجا نباشين من چرا بايد مي موندم . حالا نمي خواهي بيام داخل .

سوگند كنار رفت تا من وارد اتاق بشم .

وسط اتاق ايستادم و گفتم : اتاق سارا كدام است؟

سوگند در اتاق رو بست و گفت: بزار يه كم اروم بشه . ديشب كه اومديم هتل يك سره گريه كرد . از وقتي هم كه رفته اتاقش بيرون نيومده .

گفتم : تو بگو كجاست . سوگند گفت :همين اتقا بغلي . ولي من هنوز هم مي گم بزار استراحت كنه . اينقدر بهش فشار نيار. ديشب تا الان يك لحظه هم ارامش نداشته .

با تعجب گفتم : منظورت چيه؟

سوگند گفت : اون گروه دالتون ها از ديشب تا الان نمي دوني چه تئاتري راه انداختن . به خصوص اون جو دالتون . اونها كه رفتن نوبت به هيون رسيد . دو ساعت تمام پشت در اتاق سارا ايستاده بود و حرف مي زد . وقتي اون رفت دوباره جو دالتون برگشت . همين نيم ساعت پيش به زور يونگ سنگ و كيو رفت .

گفتم : نه . نرفته . هنوز بيرون است . توي ماشين كيو هستن .

سوگند گفت: اين ديگه كيه . بعد از اون سيلي كه ديشب خورد گفتم ديگه پيداش نميشه.

با تعجب گفتم : مگه سارا توي گوشش سيلي زد ؟!

سوگند گفت: پس فكر كردي چرا مي گم تئاتر . كم مونده بود همه بفهمن چه كسي توي هتل است . اونوقت اين رسوايي رو كي مي خواست درست كنه . خدايش بود كه اقاي هان سر رسيد و همه چيز رو فيسله داد.

گفتم : در هر صورت من بايد باهاش حرف بزنم .

سوگند جلوي من رو گرفت و گفت : لااقل بزار يه كم استراحت كنه . ديشب خيلي حالش بد بود .

صداي در اتاق بلند شد . سوگند با تعجب به من نگاه كرد و گفت : يعني كيه؟

گفتم : حتما وسايل من رو اوردن . در رو باز كن .

سوگند به سمت د ر رفت و در رو باز كرد .

000000

اما به محض اينكه در اتاق رو باز كرد موجودي مانند گردباد وارد اتاق شد . با تعجب به جونگ مين نگاه كردم . چشم هاش از بي خوابي سرخ شده بود و موهاش به هم ريخته بود و با حالتي عجيب توي اتاق قدم مي زد . پشت سر اون كيو و يونگ نگ و هيونگ در حالي كه وسايل ما رو پشت سرشون مي كشيدن وارد اتاق شدن .

سوگند با تعجب بيشتري به من نگاه كرد و گفت : قرار بود اينها وسايلت رو بيارن ؟

در حالي كه زير چشمي جونگ مين رو زير نظر گرفته بودم

گفتم : نه . همچين قراري نبود . يه قرار ديگه اي بود .

سوگند در اتاق رو بست و به سمت من اومد و گفت:چه قراري؟

گفتم : دوري بدون دوستي.

جونگ مين روبروي سوگند ايستاد و با حالتي نگران و عصبي پرسيد: حالش خوبه؟ هنوز حرف نزده؟ هنوز هم ساكت است؟

سوگند با كلافه گي جواب داد : تو كه تا نيم ساعت پيش همين جا بودي . خودت كه ديدي. بس كن . با اين كارت وضعيت رو بدتر ميكني. ديشب تا الان نه خودت استراحت كردي. نه اجازه دادي بقيه استراحت كنن.

جونگ مين با عصبانيت گفت: مگه الان وقت استراحت است؟ ممكنه براش اتفاقي افتاده باشه . گفتم : نترس . سارا خيلي قوي تر از اين حرفها است كه از پا در بياد .

جونگ مين كه تازه متوجه حضور من شده بود گفت: تو كي اومدي؟ باهاش حرف زدي؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : هنوز نه. ولي فكر كنم حق با سوگند است بهتر است بزاريم استراحت كنه . اينجوري راحت تر تصميم مي گيره .

كيو به سمت من اومد و گفت: حالت چطور است؟ هيونگ گفت اومدي. بهتر شدي؟

سوگند گفت: مگه حالش بد بود؟!

هيونگ كه كنار در ايستاده بود گفت: خيلي زياد . ديشبت تمام مدت مي ترسيديم براش اتفاقي بيفته .

سوگند با نگراني به سمت من برگشت و به من نگاه كرد .

به سوگند خيره شدم و گفتم : حالم خوبه . بزرگش كردن . چيزي خاصي نبود . باور كن . فعلا بهتر است نگران سارا باشيم .

هيونگ ادامه داد : اينقدر حالش بد بود كه هيون تمام شب رو پشت در اتاقش نشسته بود . ترسيد اتفاقي بيفته ما متوجه نشيم .

با اين حرف هيونگ من و سوگند به سمت اون برگشتيم . برام خيلي عجيب بود . چرا هيون بايد همچين كاري انجام مي داد ؟ اما رفتار جونگ مين اجازه نداد هيچكدوم از ما بيشتر از اون به اين موضوع فكر كنيم .

جونگ مين با حالت پريشاني روبروي من ايستاد و گفت: چرا بايد نگران سارا باشيم ؟ مگه همين الان نگفتي حالش خوبه.

به جونگ مين نگاه كردم و گفتم : منظورم اين است كه بهتر است الان بذاريم استراحت كنه . تو هم به استراحت نياز داري . در واقع همه به استراحت نياز دارن .

با اين حرف يونگ سنگ صندلي رو كنار كشيد روي اون نشست و سرش رو به ديوار تكيه داد و چشمش رو بست . سوگند هم روي تخت نشست و پاهاش رو توي سينه اش جمع كرد و سرش رو روي دستهاش گذاشت .

با اين حركت موهاي لخت و بلندش اطرافش پخش شدن . من هم كنارش نشستم . كيو هيونگ هم كه منتظر فرصت بودن روي تخت كناري دراز كشيدن . فقط جونگ مين بود كه تمام مدت طول و عرض اتاق رو طي مي كرد و هر از چند گاهي گوشش رو به ديوار مي چسبوند تا مطمئن بشه صداي از اتاق بغلي مياد يا نه.

حال و روز ش رو درك مي كردم . من هم دسته كمي از اون نداشتم .دل توي دلم نبود و نگران سارا بودم . جونگ مين ناگهان ايستاد و به سمت در رفت . مي تونستم حركت بعدي اون رو حدس بزنم . براي همين با سرعت تمام خودم روبه در رسوندم و جلوي در ايستادم . جونگ مين گفت: برو كنار .

گفتم : نه . نمي رم .

جونگ مين گفت : باور كن كاري نمي كنم فقط از پشت در گوش مي دهم ببينم صدايي مياد يا نه.

گفتم : حتي فكرش هم نكن پات رو از اين اتاق بيرون بزاري و بري سراغ اتاق بغلي . يك بار اجازه دادم به روش خودت عمل كني حاصلش اين شد . ديگه اجازه نمي دهم يك اشتباه رو دوبار تكرار كني.

جونگ مين گفت : تو اصلا نگران اون نيستي .

گفتم : چرا نگران هستم بيشتر از تو هم به فكر سارا هستم ولي نمي خواهم دوباره بهش اسيب بزنم . تو هم در يه صورت از اين اتاق بيرون مي ري اون هم اين است كه براي هميشه بري وكاري با سارا نداشته باشي.

جونگ مين با حالتي عصبي به من نگاه كرد و گفت: منظورت چيه؟ داري ميگي سارا رو فراموش كنم ؟!

گفتم : دقيقا منظورم همين بود . تو همين الان از اين اتاق بيرون ميري و ديگه هيچوقت هم بر نميگردي.

جونگ مين با حالتي متعجب و نگران به من نگاه كرد .

گفتم : اينجوري به من نگاه نكن . تنها راهي كه داري همين است .

جونگ مين عصباني شد و گفت: من هيچ وقت اين كار رو نمي كنم . نه . اصلا نمي تونم كه انجامش بدهم . اين موضوع مر بوط به من و سارا است . تو دخالت نكن . چون به تو ربطي نداره.

در حالي كه از فرياد جونگ مين عصباني شده بودم گفتم : چرا به من مربوط ميشه . چون به خاطر تو است كه سارا ديگه نمي خواهد من رو ببينه ..

سوگند بين من و جونگ مين ايستاد و گفت: شما دوتا چتون شده؟ جاي اينكه سعي كنين موضوع رو حل كنين به جون هم افتادين؟

سوگند رو به من كرد و گفت: به جاي اينكه دنبال مقصر بگردي بهتر است يه راهي پيدا كني تا با اون دل سارا رو نرم كني.

بعد هم رو به جونگ مين كرد و گفت: تو هم اگر مي خواهي سر و صدا راه بندازي و دنبال كيسه بوكس بگردي تا همه نگراني هات رو سرش خالي كني بهتر است همين الان بري. جونگ مين گفت: من تا با سارا حرف نزنم و مطمئن نشم حالش خوبه جاي نمي رم . من تا اون رو نبينم هيچ جا نمي رم .

سوگند گفت: پس بهتر است ساكت باشي و بزاري تا فكر كنم چطور ميشه سارا رو از اون اتاق بيرون كشيد .

جونگ مين حرفي نزد و دوباره سر پست قلبيش برگشت . سوگند هم سرجاش برگشت اما اين بار چشم از جونگ مين بر نمي داشت . من هم ترجيح دادم موقعيت دفاعي رو ترك نكنم براي همين همونجا پست در نشستم و پاهام رو جمع كردم و سرم روي پاهام گذاشتم و سعي كردم تا راهي پيدا كنم تا اين ماجرا رو فيصله بدهم . 0000000000000000

همونطور كه سرم رو روي زانوم گذاشته بودم سعي كردم كلماتي رو كه مي خواهم با اون سارا رو اروم كنم توي ذهنم مرتب كنم . اما جز سردر گمي و خستگي تلاش من هيچ فايده اي نداشت از كي حرف زدن با سارا اينقدر سخت شده بود؟دستي روي شونه ام احساس كردم سرم رو بالا اوردم و به سوگند نگاه كردم .

سوگند گفت: سعي نكن فكر كني . هر چيزي كه قلبت رو ميگه رو بگو . اين بهترين راه است . بعد هم با سر به سمت جونگ مين اشاره كرد و گفت : مثل يه نفر . مطمئنا جونگ مين جواب اين صداقت رو ميگيره . شايد دير تر ولي روشش جواب ميده .

بعد هم به سمت جونگ مين رفت كه از اون همه راه رفتن هنوز خسته نشده بود و هنوز سعي داشت كه از اتاق بغلي صدايي بشنوه . سوگند مشغول حرف زدن با جونگ مين شد .

نيم ساعت بعد به زور سوگند جونگ مين به ظاهر موافقت كرد تا به مقرر برگرده و بزاره بقيه هم استراحت كنن در عوض هر خبري كه شد سوگند به اولين كسي كه بگه جونگ مين باشه . با اين قول جونگ مين همراه پسر ها از اتاق بيرون رفت .

سوگند به سمت من برگشت . گفت : اگر مي خواهي با سارا حرف بزني بهترين موقعيت است.

به سوگند نگاه كردم . سو گند گفت : چرا دست دست مي كني؟ مي خواهي جونگ مين برگرده و نتوني حرفهات رو به سارا بگي؟ اون 1 ساعت پيش هم همين قول رو داد مطمئن باش تا نيم ساعت ديگه دوباره اينجاست .برو تا دير نشده .

بعد هم دستش رو پشت سر من گذاشت و من رو به سمت بيرون اتاق هل داد و گفت: تا زماني كه با سارا حرف نزدي فكر برگشتن به اين اتاق رو هم نكن .

اين حرف رو زد و من رو از اتاق بيرون انداخت و در رو بست . وسط راهرو ايستاده بودم و و به در اتاق كناري نگاه ميكردم . نميدونستم سارا در اتاق رو باز ميكنه يا نه و اينكه چه عكس العملي خواهد داشت .

ولي صبر كردن بيشتر هيچ فايده اي نداشت . دلم رو به دريا زدم و چند ضربه به در اتاق سارا زدم ولي هيچ جوابي نيومد . دوباره در زدم و منتظر شدم . ولي هيچ فايده اي نداشت .

با صداي ارومي گفتم : سارا منم در رو باز كن .

ولي باز هم سكوت . ديگه نگران شده بودم . براي همين با صدايي بلند تر گفتم : در رو باز كن. اگر حرفي داري رو در رو بزن . نه اينكه مثل بچه ها داخل اتاق قايم شو اداي قرباني ها رو در بيار.

با اين حرف من در اتاق به سرعت باز شد و سارا با چهر اي كه از عصبانيت سرخ شده بود و چشم هايي كه پف كرده بود به من نگاه كرد . خيالم راحت شد پس هنوز زنده بود . بدون توجه به سارا كه جلوي در ايستاده بود اون رو كنار زدم و وارد اتاق شدم .

سارا كنار در ايستاد و اون رو باز نگه داشت و گفت: برو بيرون .

گفتم : نه تا قبل از اينكه حرفهاي من رو بشنوي.

سارا گفت: چيزي براي گفتن وجود نداره برو بيرون .

گفتم : چرا خيلي چيز ها هست . ولي اگر تو حرفي نداري ميتوني گوش بدي.

سارا به سمت من اومد دست من رو كشيد و گفت : الان نمي خواهم به چيزي گوش بدهم پس برو بيرون .

دستم رو از توي دست سارا بيرون كشيدم و گفتم : بچه بازي در نيار . بزار برات تعريف كنم ماجرا چيه.

سار گفت: من بچه ام ؟! اره من بچه ام . اگر بچه نبودم خيلي ساده گول رفتا رتو رو نمي خوردم . فكر كردم برات مهم هستم همونقدر كه تو برام هم بودي.

گفتم : چون برام مهم هستي الان اينجام . اگر برام مهم نبودي اين همه مدت عذاب رو تحمل نمي كردم .

سارا گفت : عذاب؟ كدوم عذاب . به تو كه بايد خيلي خوش گذشته باشه . ميدوني چه حسي داره وقتي تو از من استفاده كردي تا خودت كنار اون بوقلمون هفت رنگت بموني. من شدم پله جنابعالي تا به عشقت برسي . اگر خودت بهم گفته بودي حاضر بودم هر كاري انجام بدهم ولي نه اينكه ازم سوء استفده بشه.

از عصبانيت داشتم منفجر مي شدم . سارا هم مثل من عصباني بود و از شدت خشم نفس نفس مي زد .

در حالي كه اشك توي چشم هام جمع شده بود گفتم : تو اينجوري فكر ميكني؟ پس خوب گوش كن . من اگر حاضر شدم اونجا بمونم فقط به خاطر تو بود .

سارا با نيش خند گفت: اره . من هم باور كردم . به خاطر من .

ديگه اشكم سرازير شده بود با همون حالت به سمت سارا رفتم و شونه ها ش زو توي دستام گرفتم و گفتم : اره . به خاطر تو بود چون فكر ميكردم جونگ مين انقدر دوستت داره كه بتونه خوشبختت كنه . چون فكر كردم شايد جونگ مين هموني باشه كه توي سرنوشت تو است . سارا دست هاي من رو كنار زد و گفت: ديگه بسه . اگر همه حرفهايي كه زدي تمام شده . بهتر بري.

گريه ام تبديل به هق هق شده بود . گفتم : تو فكر كردي اونجا موندن براي من اسون بود . من روزي هزار بار مردم . تو ميگي من از تو استفاده كردم تا به هيون برسم و لي خبر نداري كه هيون عاشق يه نفر ديگه است و از من كم مي خواهد تا به اون برسه . از من كمك مي خواهد تا كاري كنم كه به عشقش برسه . از من كمك مي خواهد تا براي اون دختره حلقه انتخاب كنم . از من سارا . از من . من اين روز مرگي رو تحمل كردم فقط به اين خاطر كه يه فرصت به تو بدهم . اصلا ميدوني وقتي ديشب اونجوري رفتي چه بلايي سر من اومد ؟ تو اصلا ميدوني ديشب توي اون اتاق چي به من گذشت؟ من نمي خواستم فرصت خوشبختي رو ازت بگيرم حتي اگر شانسش يك به هزار باشه.

ديگه هق هقه گريه امانم رو بريده بود . سارا هم دسته كمي از من نداشت . گفت: پس فكر كردي ديشب به من خوش گذشته . ميدوني چه حسي داره وقتي بفهمي كسي كه به تو از همه نزديكتر است سرت كلاه گذاشته . ميدوني چه احساسي داشتم وقتي گفتي تو هم از اون ماجرا خبر داشتي و به من نگفتي. تو نميتوني بفهمي چون جاي من نبودي. تو فقط به فكر خودت بودي . تو جاي همه تصميم گرفتي. تو ميدونستي من چه حسي نسبت به اونجا موندن دارم . ولي به اين بازي ادامه دادي . تو هم دست با اونها توي يه كاسه است .

مي خواستم جواب سارا رو بدهم ولي صداي سوگند باعث شد تا هردو به سمت اون برگرديم . 

سوگند با چهره اي سر در گم ايستاده بود و به ما نگاه ميكرد .

سوگند گفت: شما دونفر ديگه چه چيزي رو از من مخفي كردين؟

به سوگند نگاه كردم . سوگند كم كم از عصبانيت سرخ شد و گفت: دارم ميگم ديگه چه چيزي هست كه به من نگفتين.

سارا گفت: داري راجب چي حرف مي زني؟

سوگند با سرعت باد به سمت اون اومد روبروش ايستاد گفت: ديگه چي هست كه من ازش خبر ندارم ؟ چقدر احمقم . چطور نفهميدم خواهرم چه احساسي داره. شايد هم نمي خواستم باور كنم كه اون... اما ادامه نداد.

سارا به سوگند نگاه ميكرد.

سوگند دوباره دادمه داد: از كي شروع شد؟

سارا گفت: تو چي داري ميگي؟

سوگند گفت : دارم ارجب سحر و هيون حرف مي زنم . راجب احساسي كه بينشون هست. رنگ از چهره ام پريد و وسط اتاق نشستم .

سارا گفت: نمي دونم داري راجب چي حرف مي زني.

سوگند به من اشاره كرد و گفت: راجب اين حقيقت اشكار حرف مي زنم . چرا به من نگفتي. سارا حرفي نزد . در عوض به من نگاه كرد كه روي زمين نشسته بودم و با چشم هاي خيس به اون دونفر نگاه ميكردم .

سوگند گفت: تا كي ميخواستين قايمش كنين .

هردو ساكت بوديم .

سوگند دوباره فرياد زد : تا كي؟

سارا كه از فرياد سوگند عصباني شده بود گفت: تا هروقتي كه لازم باشه . اين مسئله به تو ربطي نداره كه به خاطرش اين همه سر و صدا راه انداختي. اصلا چه كسي گفته بين اون دوتا رابطه هست؟

سوگند گفت: خودت گفتي.

سارا با تعجب گفت: من ؟!كي؟!

سوگند گفت : صداي فريادت همه طبقه رو پر كرده بود . يه نگاه بيرون بندازي ميفهمي نمايشي كه راه انداختي چقدر تماشاچي داره.

سارا به بيرون نگاه كرد چند نفر دور در اتاق جمع شده بودن و سعي داشتن تا به درون اتاق سرك بكشن . سارا با عصبانيت به سمت در رفت و انچنان در رو بست كه احساس كردم كل طبقه هتل فرو ريخت .

سوگند گفت: به جاي اينكه عصبانيتت رو سر در خالي كني. جواب من رو بده .

سارا گفت: يه بار گفتم به تو ربطي نداره .

سوگند گفت : چرا ربط داره چون خواهرم است . من احمق رو بگو كه اين همه مدت فكر ميكردم دارم ازش محافظت مي كنم .

سارا گفت: پس يه نگاه بهش بنداز ببين توي چه وضعيتي است.

سوگند گفت : در مقايسه با ديشب حالش خيلي هم خوب است . تو بهتر است نگران اون نباشي ديشب كه رفتي تا پاي مرگ پيش رفت ولي تو ولش كردي . برگشتي هتل .

سارا به من نگاه كرد كه هوز وسط اتاق نشسته بودم و گفت: ماجراي ديشب فرق داشت . سوگند گفت: هيچ فرقي نداشت . چون اون فكر ميكرد داره به تو كمك ميكنه همونطور كه من فكر ميكردم دارم ازش در برابر هيون محافظت مي كنم . شما هم با اين راز داري مزخرفتون. سارا گفت: منظورت چيه كه ازش محافظت مكين؟

سوگند گفت: يعني تا الان متوجه نشدي؟ يعني نفهميدي اين همه مدت بحث من و هيون سر چي بود؟البته نبايد هم بفهمي . من موندم شما دو نفر چطور مدرك گرفتين . از بس خنگ هستين . سارا گفت: مواظب حرف زدنت باش .

سوگند گفت: اگر مواظب نباشم چي؟ شما هر دو تون احمق هستين .

سارا به سمت سوگند رفت تا جوابش رو بده ولي با فرياد من سر جاش ايستاد .

در حالي كه دوباره اشكهام سرازير شده بود گفتم : تمامش كنين.

هر دو ساكت شدن و به سمت من برگشتن . به اون دو نفر نگاه كردم.

گفتم : خسته شدم . از اين وضعيت خسته شدم . چرا يه بار من رو نكشين و راحت نمي كنين. سوگند گفت: حقت هم همين است كه خودم خفه ات كنم . به خاطر اين همه خنگ بازي كه در اوردي . ولي هنوزهم نمي دوني تو ي چه موقعيتي هستي.

سارا گفت : مثلا چه موقعيتي ؟

سوگند كه اروم تر شده بود گفت: شما دونفر با اين پنهان كاري هاتون فقط به خودتون ضربه زدين و من رو هم احمق جلوه دادين .

سارا گفت: من از اين حرفها چيزي نمي فهمم .

سوگند گفت: نبايد هم بفهمي . تو علاقه جونگ مين رو كه مثل روز روشن بود رو نديدي ديگه توقع داري از اين يكي سر در بياري.

سارا گفت: اسم جونگ مين رو نيار.

سوگند گفت: به اون هم مي رسيم . بهت مي گم چرا از جونگ مين بدت مياد . تو از جونگ مين متنفري چون اون تو رور بهتراز خودت شناخته و نقاط ضعفت رو ميدونه . تو از جونگ مين بدت مياد چون دقيقا مثل خودت است . تو باهاش مبارزه ميكني چون نميتوني جلوي اون چيزي رو كه درون تو به حركت در اورده بگيري براي همين خودت رو گول مي زني كه ازش متنفري .

سارا گفت: تمامش كن .

سوگند در حالي كه نيش خند مي زد گفت: چيه ؟ حقيقت تلخ است . تو از دست سحر ناراحت نيستس از دست خودت ناراحتي چون با ابراز علاقه جونگ مين خوشحال شدي . و اين خوشحالي همه تلاش هاي تو رو به باد داد و هرچي كه رشته بودي پنبه شد و نقشه ات به هم ريخت .

سارا گفت : خفه ميشي يا نه؟

سوگند ادامه داد: ولي حداقا سحر يه پله از تو جلوتر است اون مرحله انكار رو رد كرده شما دو نفر با اين كارهاتون هم به خودتون ضربه زدين و هم تو به جونگ مين كه مي دوني دوستت داره و هم اون خواهر احمق من كه هنوز نمي دونه هيون چه احساسي نسبت بهش داره.

با اين حرف سوگند سرم رو بالا ارودم و بهش نگاه كردم .

سارا گفت: يعني چي؟

سوگند گفت : يعني كه هيون به سحر علاقه داره .

سارا گفت: اين محال است . همه ما شنيديم كه هيون گفت: يه نفر رو دوست داره .

سوگند گفت: اره . ولي نگفت چه كسي رو . تمام اين مدت من داشتم تلاش مي كردم تا هيون رو از سحر دور نگه دارم ولي هيچ وقت فكر نيمكردم اين احساس دو طرفه است .

سارا گفت: ولي اون به سحر گفته كه يه نفر ديگه رو دوست داره .

سوگند به من نگاه كرد و گفت: اون دقيقا به تو چي گفت؟

من هنوز سر درگم بودم . تمام حرفهايي كه شنيده بودم مثل يك شوك بزرگ بود . شنيدن اون حرفها ارزوي من بود ولي چرا خوشحال نبودم؟

زير لب گفتم : اين محال است . تو اشتباه ميكني.

سوگند روبروي من نشست و گفت: نه. من اشتباه نمي كنم . مطمئنم كه هيون به تو علاقه داره . موندم چور نفهميدي .حالا بگو اون به تو چي گفت؟

حرفهاي هيون مثل يه نوار ضبط شده توي ذهنم پخش مي شد . اولين بار ي كه اون دختر رو ديده بود برخورد خوبي نداشتن ... هر بار كه براش اتاقي مي افتاد اون نگرانش مي شد.... يه اتفاق ساده باعث شد تا دوباره اون رو ببينه.... اصرار هاي اون براي اينكه بدونه من چه احساسي دارم .... همه اين اتفاقها و حرفها اون مثل يه فيلم از جلوي چشمم گذشتن .

چقدر احمق بودم كه نفهميده بودم اون چه احساسي داره . در عوض من چي بهشس گفته بودم؟ اينكه ازش متنفرم . اينكه ديگه نمي خواهم هيچ وقت اون رو ببينم . صداي سوگند من رو به خودم اورد .

به سوگند نگاه كردم كه روبرو ي من روي زمين نشسته بود و دوباره پرسيد: هيون به تو چي گفت؟ تو چه جوابي دادي؟

قلبم دورن سينه ام فرياد زد تو بهش گفتي هروقت كسي رو دوست داشته باشي جرات اعتراف بهش رو پيدا ميكني. پس چرا الان اينجا نشستي؟ بلند شو برو دنبالش . بدون اينكه حرفي بزنم يا بيشتر از اون صبر كنم به سرعت از سر جام بلند شدم و از اتاق بيرون دويدم . صداي سارا و سوگند رو از پشت سرم مي شنيدم ولي حرفهاشون واضح نبود .

فرصت ايستادن براي اسانسور نبود حتي نبايد يك لحظه رو هم از دست مي دادم . براي همين مستقيم به سمت پله ها رفتم و اون ها رو دوتا يكي ميكردم و با سرعت تمام به سمت لابي هتل مي دويدم . ديگه هيچ چيز برام مهم نبود . فقط بايد هيون ر و ميديدم و جوابم سوالم ر و از دهان خودش مي شنيدم . بايد از خودش مي شنيديم كه چه چيزي رو پشت اون همه حرفهاي معما اميزش پنهان كرده ................................

پله ها رو دوتا يكي مي كردم و به سمت پايين مي دويدم به لابي كه رسيدم بدون توجه به اطرافم به سمت درب خروجي دويدم .

ولي اقاي هان جلوي من رو گرفت و گفت: منظور شما از اينكه گفتين بليط اون برنامه قلابي بود چيه؟

با التماس به اقاي هان نگاه كردم و سعي كردم اون رو پشت سرم جا بزارم ولي اقاي هان ول كن نبود . از من سر سخت تر بود . صداي سوگند نظر اقاي هان روبه سمت اون جلب كرد .

سوگند در حالي كه نفس نفس مي زد خودش رو به من رسوند و چيزي رو كف دست من گذاشت و رو به اقا هان كرد و گفت : من همه چيز رو براتون توضيح مي دهم.

بعد هم با سر به من اشاره كرد . توي دستم رو نگاه كردم . موبايل سارا بود .

سوگند گفت: سارا گفته شماره اين تو هست .

با قدرداني به سوگند نگاه كردم . و به سمت در ب خروجي رفتم اما يه نفر جلوي من رو گرفت . به جونگ مين نگاه كردم كه با نگراني به من خيره شده بود . مثل اينكه باز هم حق با سوگند بود اين موجود رو نميشد از اون هتل دور كرد البته تا زماني كه سارا اونجا بود . جونگ مين با نگراني پرسيد: چي شده؟ سارا حالش بد است؟

گفتم : حال سارا خوب است اونكه حالش بد است من هستم .

جونگ مين گفت : باهاش حرف زدي؟

پرسيدم : ميدوني هيون كجاست؟

جونگ مين باز هم سوال خودش رو تكرار كرد و گفت: باهاش حرف زدي يا نه؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : حالا بگو هيون كجاست؟

جونگ مين جواب من رو نداد و گفت: بايد خودم مطمئن بشم بعد هم با سرعت نور به سمت اسانسور رفت.

به پشت سرم نگاه كردم سوگند اقاي هان رو كنار زده بود و پشت سر جونگ مين در حال دويدن بود و اقاي هان پشت سر اون دونفر مي دويد . منظره جالبي بود اگر خودم عجله نداشتم حتما مي موندم تا ببينم اخر اين تعقيب و گريز به كجا مي رسه اما من بيشتر از همه اونها عجله داشتم .

دونفر مثل باد از كنار من رد شدن و سعي كردن خودشون رو به اون مسابقه دو سرعت برسونن . كيو و يونگ سنگ از قافله عقب مونده بودن سعي داشتن با سريعتر دويدن خودشون رو به جونگ مين برسونن .

مي تونستم اتفاقات بعدي رو حدس بزنم ولي فرصتي براي موندن نداشتم . به گوشي توي دستم نگاه كردم و گفتم : اميدوارم بتوني درك كني سارا و من رو ببخشي . در حالي كه سعي داشتم بين تماس هاي گرفته شده شماره هيون رو پيدا كنم .

ولي با تمام قدر ت به يه نفر بر خورد كردم .

سرم رو بالا اوردم و به هيونگ نگاه كردم كه بازوش رو نگه داشته بود و گفت: حواست كجاست؟ خيلي وقته دارم صدات مي زنم .

بدون اينكه جواب هيونگ رو بدهم گفتم : ميدوني هيون كجاست؟

هيونگ گفت: چيزي شده؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : نه . فقط بگو هيون كجاست.

هيونگ گفت: بايد خونه باشه . بيا من مي رسونمت.

مخالفت كردم و گفتم : نه خودم مي رم با اون گروه دونده اي كه من ديدم الان اينجا بيشتر بهت احتياج دارن .

با اين حرف من هيونگ زير لب فحشي نثار جونگ مين كرد و به سرعت وارد هتل شد . همين طور كه به گوشي صفحه موبايل سارا چشم دوخته بودم و سعي داشتم تا شماره هيون رو پيدا كنم بي هدف توي خيابون مي دويدم . و به مردم تنه مي زدم . اسمان حسابي ابر ي بود و معلوم بود ممكنه هر لحظه بارون بيگره .

چشمم رو ي يه شماره ثابت موند روي صفحه يه شماره بود كه روي اون نوشته شده بود : بوقلمون سحر.

از اين اسم خنده ام گرفت. سارا اينجا هم دست بر دار نبود . شماره رو گرفتم ولي فقط خدا مي دونست كه چه حالي دارم . دستم مي لرزيد و ضربان قلبم به هزار رسيده بود . مثل اين بود كه يه گله گربه رو توي شكم ول كرده بودن و مداوم خنج مي زدن . احساس مي كردم روده ام به هم پيچ خورده و هر لحظه است كه قلبم از دهانم بيرون بزنه .

هيچ كنترلي روي اعضاي بدنم نداشتم . دستهام يخ كرده بود در حالي كه احساس مي ردم سرم از اوج حرارت داره سوت مي كشه .

صداي بوق از اون ور خط شنيده مي شد و بعد از چند لحظه صداي هيون رو شنيدم كه مي گفت: سارا توي؟! بايد باهات حرف بزنم . سحر اصلا مقصر نيست .

شنيدن صداي هيون براي اينكه من رو از خود بي خود كنه كافي بود چه برسه به اينكه بخواهد از من دفاع كنه .

هيون ادامه داد : من مقصر اصلي هستم . من مجبورش كردم . اون بي گناه است . من نذاشتم حرفي بزنه . همه اينها تقصير من است .

نميتونستم نفس بكشم . هيون وقتي ديد هيچ صدايي از سمت مقابل خط شنيده نميشه با حالت نگراني گفت: سارا صداي من رو ميشنوي؟ سارا خوبي؟! سارا ؟! الو؟سارا....

تنها كلمه اي كه تونستم به زبان بيارم اسم خودش بود . با صدايي كه از ته چاه مي اومد اسمش رو صدا زدم .

هيون ساكت شد . حتما از اينكه به جاي سارا صداي من رو شنيده بود شوكه شده بود. بعد از چند لحظه سكوت گفت: تويي؟ فكر كردم سارا است. پس با هم حرف زدين . خوبه . خيالم راحت شد . باشه . مواظب خودت باش . خدا حافظ .

نه !! اون نبايد الان خداحافظي مي كرد . من خيلي چيز ها داشتم كه بهش بگم . و بايد جواب خيلي از سوال ها رو مي گرفتم .

با صدايي كه از هيجان مي لرزيد گفتم : بايد ببينمت .

هيون حرفي نزد. دوباره گفتم : بايد باهات حرف بزنم . ميام خونه .

هيون گفت : من خونه نيستم .

با اصرار گفتم : خيلي مهم است .

هيون چند لحظه مكث كرد و گفت: كجايي؟

به اطرافم نگاه كردم و گفتم : پايين خيابان هتل .

هيون گفت: همون جا بمون .

بعد هم تماس رو قطع كرد . به گوشي توي دستم نگاه كردم . مي ارزيدم ولي به خاطر سرما نبود . هم زمان چند حس رو تجربه ميكردم . هيجان ، ترس، شوق، نگراني... احساس كردم اتشفشاني كه اين همه مدت سعي در كنترلش داشتم درونم فوران كرده و هر لحظه گدازه هاي بيشتري به بيرون پرتاب مي كنه .

اماده يه فرار رو گريز بودم . ضربان قلبم تند شده بود و رنگم پريده بود و دهانم خشك شده بود. نمي تونستم جلوي تند نفس كشيدنم رو بگيرم . احساس وحشتناكي بود اما در عين حال شيرين هم بود . دلهره عجيبي داشتم . هنوز روي سكو نشسته بودم و سعي داشتم با محكم نگه داشتن دستهام جلوي لرزش اونها رو بگيرم . ولي تلاشم بيهوده بود .

با صداي ترمز يه ماشين سرم رو بالا اوردم و به روبروم نگاه كردم . من اون ماشين اسپرت سربي رو ميشناختم . در ماشين باز شد و يه نفر خم شد و گفت: سوار شو .

به هيون زل زدم كه هيون گفت: زود باش .

در حالي كه سعي مي كردم جلوي لرزيدن پاهام رو بگيرم از سر جام بلندشدم و سوار ماشين شدم .

هيون به من نگاه كرد و گفت: حالت خوبه؟

سعي كردم خودم رو ارام نشون بدهم براي همين كمربندم رو بستم و گفتم : برو يه جايي كه بتونيم با هم حرف بزنيم.

هيون با حالتي نگران به من چشم دوخت و گفت: همه چيز مرتب است؟ همه حالشون خوبه؟

به بيرون نگاه كردم و گفتم : اگر راه نيفتي ممكنه براي من اتفاق بيافته پس بهتر است راه بيافتي.

هيون ادامه ندا و در عوض گاز ماشين رو گرفت و با سرعت شروع به رانندگي كرد . در طي راه حرفي نزد و در عوض هر چند دقيقه يه بار به من نگاه مي كرد كه به بيرون خيره شده بودم و با حالت عجيبي مي لرزيدم و دستهام رو بهم قفل كرده بودم .

10 دقيقه بعد هيون روبروي رودخانه هان ايستاد و بدون اينكه صبر كنه گفت: خوب . بگو چي شده.

با حالت عصبي به هيون نگاه كردم . نمي دونستم از كجا بايد شروع كنم .

هيون گفت: چي شده؟ حالت خوب نيست؟

گفتم : خوبم .

هيون گفت: ولي رنگت پريده . داري مي لرزي. سردت است؟ بهتر است برگرديم .

سرم رو تكان دادم و گفتم : حتي اگر حالم خوب هم نباشه بايد يه چيزي رو بگم .

هيون با كنجكاوي و در عين حال نگراني به من خيره شد. ولي من هنوز ساكت بودم .

وقتي ديد من هيچ حرفي نميزنم گفت: اگر گفتنش اينقدر سخت است بهتر است اصلا حرفي نزني. و دستش رو به سمت دكمه استارت برد تا ماشين رو روشن كنه ولي سوال من باعث شد تا توي همون حالت بمونه .

من با عجله پرسيدم : تو واقعا به اون دختر علاقه داري؟

هيون ساكت موند . احساس كردم رنگ چهره اون هم تغير كرد .

دوباره گفتم : تو بهش علاقه داري؟

هيون گفت: اگر براي اين مي خواستي من رو ببني بهتر است همين الان تمومش كني.

گفتم : جواب من رو بده . بهش گفتي چه حسي نسبت بهش داري؟

بدون اينكه به من نگاه كنه گفت: چرا مي خواهي بدوني؟

گفتم : چون برام مهم است .

هيون گفت: اون از من متنفر است .

گفتم : از كجا فهميدي؟

هيون گفت: خودش بهم گفت . خيلي واضح هم اين حرف رو زد .

به ياد حرفهاي خودم افتادم و لحني كه دربرابراون به كار برده بودم .

براي همين گفتم : اون فقط يه احمق است كه نميدونه چطور بايد احساسش رو بيان كنه .

هيون با اين حرف به سمت من برگشت و با شك پرسيد : منظورت چيه؟

سعي كردم خودم رو ارام جلوه بدهم و جلوي لرزش صدام رو بگيرم و گفتم : البته تو هم مقصري . اون فكر ميكنه تو به يه نفر ديگه علاقه داري. براي همين اون حرفها رو زد .

هيون به من خيره شده بود .

اب گلوم رو قورت دادم و گفتم : بهش بگو چه احساسي داري. مطمئنم جواب كه ميشنوي بد نيست .

هيون هنوز ساكت بود . سرم رو بالا اوردم تا تاثير حرفهام رو توي چهره هيون ببينم . هيون با نگاه عجيبي به من خيره شده بود و برق خاصي توي چشم هاش بود . با نگاهي كنجكاوانه سعي داشتم بفهمم توي ذهن هيون چي مي گذره .

اما هيون اجازه اين كار رو به من نداد و به سمت من خم شد . خودم رو عقب كشيدم .

هيون كمربند من رو باز كرد و گفت: از ماشين پياده شو .

با تعجب به هيون نگاه كردم .

هيون گفت: مگه نشنيدي گفتم پياده شو.

گفتم : چرا؟

هيون گفت: مگه نگفتي بايد بهش بگم چه احساسي دارم

سرم رو به نشانه تاييد تكان دادم .

هيون گفت: خوب پياده شو . بايد برم و همه چيز رو بهش بگم .

سر در نمي اوردم .

با تعجب گفتم : به چه كسي؟

هيون گفت : به كسي كه كليد سرنوشت من دستش است. از ماشين پياده شو مي گم هيونگ بياد دنبالت .فقط عجله كن . بايد ببينمش قبل از اينكه بره .

وقتي ديد من از سر جام تكان نمي خورم از ماشين پياده شد و دست من رو كشيد و از ماشين پياده كرد و خودش به سرعت سوار ماشين شد و از اونجا رفت .

من هنوز سر جام ايستاده بودم و به مسيري نگاه مي كردم كه هيون رفته بود . باورم نمي شد . هنوز بهت زده بودم . توانايي اين رو نداشتم كه از جام تكان بخورم . فقط ايستاده بودم .

هيون من رو تنها گذاشته بود؟!اون رفته بود؟ اون زماني كه من فكر مي كردم اون كسي كه هيون بهش علاقه داره من هستم . اون من رو تنها گذاشته بود و رفته بود تا به كسي كه دوستش دشت اعتراف كنه .

پس همه حرف هاي من درست بود . سوگند اشتباه كرده بود . لعنت به من .چرا حرفهاي اونها رو باور كردم ؟ چرا دوباره اميدوار شدم؟ من كه با درد خودم كنار اومده بودم . چرا دوباره.... ولي نتونستم ادامه بدهم .

اين بار روح من بود كه در هم شكسته بود . نمي دونستم چكار مي كردم يا اينكه كجا دارم ميرم .مثل عروسك كوكي شده بودم كه كوك شده بود و بدون اينكه بخواهد به سمت جلو حركت مي كنه . مردم مثل اشباح از كنار من رد مي شدن و به من تنه مي زدن .

اما من هنوز هم به راه خودم ادامه مي دادم. صداي ترمز شديد رو شنيدم و لاستيك هايي كه روي اسفالت خيابون كشيده مي شد بعد از اون يه حركت شديد و همه جا تاريك شد 

صداي ترمز شديد رو شنيدم و لاستيك هايي كه روي اسفالت خيابون كشيده مي شد بعد از اون يه حركت شديد و همه جا تاريك شد يك نفر محكم من رو به سمت خودش كشيد و محكم نگه داشته بود .

تاريكي اطراف به خاطر اين بود كه اون من رو محكم به سينه اش چسبونده بود . صداي اعتراض راننده رو شنيدم و بعد ازاون حركت دوباره ماشين. برام مهم نبود چه كسي من رو نجات داده يا اصلا قرار بود چه اتفاقي بي افته .

بدون اينكه به ناجي ام نگاه كنم خودم رو از توي اغوشش بيرون كشيدم و به راهم ادامه دادم ولي اون ول كن نبود . دوباره دست من رو محكم كشيد و روبروي خودش نگه داشت و شانه هاي من رو با قدرت تمام تكان داد .

سرم رو بالا اوردم تا به چهره اون نگاه كنم . من به چشم هايي خيره شده ام كه از زيرسايه كلاه بيسبالي كه سرش بود به من نگاه ميكرد .

هيون در حالي كه قطرات اب از كنار كلاهش مي چكيد با خشم به من خيره شده بود. باور نميكردم . اون هيون نبود . مثل ادم مستي شده بودم كه هيچ كنترلي روي حركاتش نداشت . هيون شون هاي من رو تكان داد و گفت: ديونه شدي؟

ولي من فقط به اون نگاه كردم .

هيون گفت: جواب بده . مي خواستي بميري؟

اره مي خواستم بميرم . اگر مي شد خيلي خوب بود اينجوري شايد توي ذهن تو يه جايي داشتم. اين جواب از توي ذهنم گذشت ولي توان بيانش رو نداشتم . هيون با عصبانيت بيشتري به من نگاه كرد و شونه هام رو رها كرد.

ولي اين حركت اشتباه بود . چون من دوباره مسيرم كه به خيابون منتهي مي شد برگشتم بوق ماشين رو شنيدم و چشم هام رو بستم و همون جا ايستادم .

نمي خواستم بميرم . ولي توانايي فكر كردن رو هم نداشتم . ماشين در چند سانتي متري من ايستاد . چشم هام رو باز كردم و به راننده نگاه كردم كه از پشت برف پاكن شيشه جلو كه سعي داشت قطرات بارون رو پاك كنه براي من خط و نشان مي كشيد .

دستي محكم من رو به سمت پياده رو كشيد و چند ثانيه بعد صداي سيلي محكمي بود كه توي هوا پيچيد.احساس سوزش زيادي روي گونم داشتم . قدرت ضربه سيلي باعث شد تا به خودم بيام و به هيون نگاه كنم .

هيون از شدت عصبانيت در شرف گريه كردن بود و با خشم گفت: احمق ديونه. فكر كردي مردن اسان است؟ به چي فكر ميكردي ؟ جواب من رو بده.

ساكت بودم و به هيوني كه زير رگبار بارون با خشم به من خيره شده بود نگاه ميكردم . اون هيون خيالي نبود . خواب هم نبود . اون خود هيون بود .

هيون شونه هاي من رو محكم نگه داشت و با قدرت تمام تكان داد و گفت: جواب من رو بده. به چي فكر كردي كه اينجوري وسط خيابان ايستادي؟

ديگه بيشتر از اين نمي تونستم دوام بيارم . اشكهام سرازير شد و بدون اينكه به اطرافم و يا كاري كه مي كنم فكر كنم خودم رو به اغوش هيون انداختم و شروع كردم به گريه كردن . گوشه بلوز هيون رو محكم توي چنگم گرفته بودم و گريه مي كردم و سرم رو بين دوتا دستي كه هنوز شونه هاي من رو محكم نگه داشته بود قايم كردم و اجازه دادم تا قلبم با گريه كردن اروم بيگره .

مي ترسيدم تمام اينها خواب باشه و چند لحظه بعد از خواب بپرم و هيون ديگه اونجا نباشه براي همين بلوز هيون رو محكم تر توي دستم نگه داشتم و سرم رو بيشتر بين دستها قايم كردم. چند دقيقه بعد فشار دستي رو روي شونه ام احساس كردم و نوازش دستي كه روي موهاي خيسم كشيده مي شد و نفس هاي گرمي كه به گونه ام برخورد مي كرد .

هيون اروم موهاي من رو نوازش مي كرد و گفت: معذرت مي خواهم . ولي نتونستم جلوي خودم رو بگيرم .

هيون همونطور كه من رو نگه داشته بود كنار گوشم گفت: اروم باش . همه دارن نگاه مي كنن.

سرم رو بالا اوردم و به چشم هاي هيون نگاه كردم . هيون در حالي كه سعي داشت لبخند بزنه گفت: خيلي پر سر و صدايي فكر كنم همه الان از ترس سكته كردن .

تازه به خودم اومدم و فهميدم چكار كردم . به سرعت خودم رو از اغوش هيون بيرون كشيدم و سرم رو پايين انداختم ولي ديگه خيلي دير شده بود . هيون بدون اينكه تامل كنه دست من رو گرفت و در حالي كه مي دويد پشت سر خودش مي كشيد . ....

برخورد قطرات بارون رو روي صورتم احساس مي كردم . هيون چند لحظه بعد روبروي ماشين ايستاد و بدون اينكه از من اجازه بگيره در ماشين رو باز كرد و من رو به داخل هل داد و خودش هم به سرعت سوار ماشين شد و اون رو روشن كرد و راه افتاد .

ساكت و هيچ حرفي نمي زد . زير چشمي بهش نگاه ميكردم . از چهره اش نمي شد بخوني چي توي سرش است. حالا كم كم احساس سرما هم ميكردم . قطرات اب از پايين موهام مي چكيد و لباسم خيس شده بود و به تنم چسبيده بود .

هيون هم دسته كمي از من نداشت اون هم خيس اب بود . به چهر هيون نگاه كردم و به قطره ابي كه به ارومي از روي موهاش چكيد و از كنار گونه اش پايين اومد . هيون به سمت من برگشت و به من نگاه كرد . اينقدر اين اتافق سريع افتاد كه هل شدم و نگاهم رو دزديدم و به بيرون خيره شده ام .

هنوز به خاطر اتفاقي كه چند لحظه قبل افتاده بود هيجان زده بودم . هيون ماشين رو نگه داشت و گفت: كاملا خيس شدي ولي بايد يك بار ديگه هم تحمل كني .

بعد هم به سرعت از ماشين پيداه شد و به سمت درب ماشين اومد و اون رو باز كرد و گفت: زود باش وگرنه سرما مي خوري.

اما من هنوز سر جام نشسته بودم . هيون دست من رو كشيد و گفت: تو سابقه مريض شدنت عاليه پس بهتره عجله كني .

با كشيده شدن دستم از ماشين پياده شدم و به اطارفم نگاه كردم . دوباره برگشته بودم . من همين صبح با سختي از اين خونه رفته بودم . هيچ وقت فكر نمي كردم بتونم باز هم اين خونه روببينم اما در زماني كمتر از اون چيزي كه فكر ميكردم به اون خونه برگشته بودم اون هم با هيون .

اين بار بر خلاف خيال من چرخ سرنوشت به نفع من چرخيده بود . هيون در حالي كه با يك دستش من رو دنبال سر خودش مي كشيد و با دست ديگه اش جلوي صورتش رو گرفته بود تا از برخورد قطرات بارون با چشمش جلوگيري كنه وارد خونه شد .

من رو به سمت سالن اصلي برد و گفت: همين جا بمون الان برمي گردم .

بعد هم به سمت راهرو رفت . من اين سالن رو خيلي خوب مي شناختم ازش كلي خاطره داشتم. همين امروز صبح با اينجا خداحافظي كرده بودم . يعني باز هم دارم خواب مي بينم؟ اگر اين يه خواب هم باشه دلم نمي خواهد ازش بيدار بشم . خواهش مي كنم بزار همينجوري بخوابم.

هيون با سرعت به سالن برگشت و چيزي رو توي دست من گذاشت و گفت: برو لباست رو عوض كن وگرنه جدي جدي مريض ميشي و اونوقت كه دوستت يه دليل خوب براي اينكه به حساب من برسه داره .

به هيون نگاه كردم و به لباس هايي كه دست من داده بود .

هيون گفت: نگران نباش تميز است همه اش نو است . من تا الان ازش استفاده نكردم .

وقتي ديد من هنوز با شك اونجا ايستادم .

دستش رو پشت سر من گذاشت و به سمت اتاقش هل داد و گفت: امروز مثل ماشين قارضه اي مي موني كه باطريش خوابيده . تمام مدت بايد هلت بدن تا كار كني.

بعد هم من رو توي اتاق هل داد و گفت : زود باش لباست رو عوض كن و بعد در حالي كه لبخند مي زد گفت: يه مثل كره اي هست كه ميگه زني رو كه دوست داري و مي خواي باهاش باشي زير بارون نگه دار . فكر كنم الان بدونم چرا اين حرف رو گفتن .

بعد هم از اتاق بيرون رفت و در رو پشت سرش بست . من به لباس هاي توي دستم نگاهي انداختامو و بعدش به خودم نگاه كردم .

تمام لباس هام خيس شده بود و به تنم چسبيده بود . پس منظور هيون اين بود كه... لعنت به تو هيون . رفتم و پشت در ايستادم و گوش دادم هيچ صدايي از بيرون نمي اومد .

به سرعت لباس هام رو عوض كردم و از اتاق بيرون اومدم . هيون توي سالن نشسته بود و يه حوله روي سرش انداخته بود . تا چشمش به من افتاد كه با يه دستم شلوارم رو نگه داشته بودم تا از پام نيفته و بلوز تنم كه انقدر برام گشاد بود كه سارا و سوگند هم توش جا مي شدن از خنده روده بر شد .

در حالي كه سعي داشت جلوي خنديدنش رو بگيره از سر جاش بلند شد و به سمت اتاقش رفت و بعد از چند دقيقه با يه كمر بند برگشت و اون رو دست من داد و بلند خنديد و با دلخوري كمربند رو از دست هيون كشيدم و به سمت اتاق برگشتم . بعد از اينكه از محكم شدن شلوارم و احتمال عدم سقوطش مطمئن شدم توي اينه به خودم نگاه كردم . هيون حق داشت كه به من بخنده .

شبيه هياکل برفي شده بودم و دسته كمي از بي خانمانها نداشتم . استين هاي بلوزي كه تنم بود رو بالا زدم و پاچه هاي شلوارم رو هم تا كردم.

با با ديدن خودم ياد چارلي چاپلين افتادم فقط يه سبيل و عصا كم داشتم . شونه هام رو بالا انداختم از اتاق بيرون اومدم و به سمت سالن رفتم و لي كسي توي سالن نبود . يعني هيون كجا رفته بود؟ خيلي طول نكشيد تا جواب سوالم رو پيدا كنم .

هيون با دو تا ليوان كه ازش بخار بلند مي شد برگشت و در حالي كه هنوز لبخند مي زد گفت: خيلي با مزه شدي . بيا اين رو بخور كمك ميكنه تا گرم بشي .

با اين حرف بدون اينكه منتظر من بمونه روي مبل نشست وقتي ديد هنوز ايستادم گفت: نكنه دوباره باطريت خوابيده؟

با اين حرف به سمت مقابل هيون رفتم و روي اون يكي مبل نشستم اما هنوز سرم پايين بود و به ليوان قهوه اي كه روي ميز بود از ش بخار بلند مي شد نگاه كردم .

هيون از سر جاش بلندش و به سمت من اومد و حوله اي رو كه روي موهاش بود روي سر من گذاشت و گفت: مو هات رو خشك كن . ببين اين لباس هم خيس شد .

به هيون نگاه كردم . هيون خنديد و گفت مثل اينكه فايده اي نداره اين كار هم خودم بايد انجام بدهم .

بعد هم تند تند مشغول خشك كردن موهاي من شدت حركت سريع هيون دردم گرفت و گفتم : خودم انجامش مي دهم . دردم گرفت .

هيون به من نگاه كرد و گفت: پس بالاخره دختر كوچولو تصميم گرفته به حرف بزرگترش گوش بده .

با اخم به هيون نگاه كردم و گفتم : بچه كوچولو خودتي .

هيون خنيد و دستش رو به سمت صورتم برد تا لپم رو بكشه اما وسط راه دست ازخنديدن برداشت و به صورت من خيره شد .

با شك به هيون نگاه كردم و گفتم : چيزي روي صورتم است؟!

هيون با چشم هايي كه غم توش موج مي زد به من نگاه كرد و گفت: خيلي درد گرفت؟

با تعجب به هيون نگاه كردم .

هيون ادامه داد : خيلي ترسيدم . اولين باري بود كه اينقدر ترسيده بودم .

از حرف هاي هيون سر در نمي ارودم و گفتم : داري راجب چي حرف مي زني؟

هيون دستش رو نزديك تر اورد روي گونه من گذاشت . از تماس دست هيون با صورتم احساس درد كردم و صورتم رو كنار كشيدم . دستم روي گونه ام گذاشتم .

چرا اينقدر درد داشت؟ هيون از سر جاش بلندش و به سمت اتاقش رفت و چند لحظه بعد با يه پماد برگشت و كنار من نشست و اون پماد رو اروم روي گونه من ماليد . از تماس دست هيون با گونه ام احساس درد مي كردم ولي از اون بدتر احساس شرمي بود كه داشت من رو از پا در مي اورد .

صورتم رو كنار كشيدم و گفتم : خودم انجامش مي دهم .

هيون گفت: از دست من ناراحتي؟

گفتم : حقم بود . كار اشتباهي انجام دادم .

هيون حرفي نزد اما دست من رو محكم توي دستش نگه داشت . ضربان قلبم رو احساس نمي كردم . شايد اصلا از حركت ايستاده بود به هيون نگاه كردم اون لحظه نمي شد بفهمي چي باعث شده اينجوري بخنده ولي با خنده اون من هم خنديدم .

هيون در حال يكه مي خنديد گفت: چرا اين سمت صورتترو پماد زدي اون سمت اسيب ديده بود . البته با اين قرمز شدن تو دقيقا نميشه فهميد كدوم سمت صورتت اسيب ديده.

اي واي! حق با هيون بود . من اينقدر هول كرده بودم كه گونه مخالفم رو پماد زده بودم . از خجالت داشتم اب مي شدم .

سرم رو پايين انداختم و به دستم نگاه كردم كه توي دستهاي گرم و محكم هيون بود . هيون در حالي كه هنوز مي خنديد گفت: پس هنوز هم خجالت مي كشي ؟ پس من بايد يه كاري كنم كه ديگه خجالت نكشي .

صورتش رو به صورتم نزديك كرد گفت: بايد چي كار كنم ؟

خودم رو عقب كشيدم اما هيون باز هم نزديك تر اومد جوري كه گرماي نفس هاش رو روي صورتم احساس مي كردم .

برقي عجيب توي چشم هاش بود . 

هيچ وقت فكر نمي كردم يه عطسه باعث بشه اينقدر خوشحال بشم . در واقع من استاد خراب كردن لحظه هاي ناب بودم . يك بار سكسكه و حالا هم عطسه .

هيون در حالي كه مي خنديد گفت: حدس من درست بود . سرما خوردي.

بعد هم به سرعت از سر جاش بلند شد و به سمت اتاقش رفت . من هم نفس راحتي كشيدم و ليوان قهوه روي ميز رو برداشتم . اينجوري مي تونستم به بهانه قهوه خوردن خودم رو از اون دور نگه دارم .

هيون با يه پتو توي دستش برگشت و اون رو دور من انداخت و گفت: با اون همه توي بارون موندن عجيب نيست اگر مريض بشي.

ليوان قهوه رو دو دستي نگه داشتم تا هم گرماي اون رو احساس كنم هم اينكه از اينكه هيون دوباره دستم ر و بگيره جلوگيري كنم .

هيون به مبل تكيه داد و به من خيره شد . من هم خودم رو عقب تر كشيدم و از اون فاصله گرفتم .

هيون در حالي كه لبخند مي زد گفت: پس تو فكر ميكني بايد بهش بگم.

با اين حرف هيون قهوه توي گلوم پريد و سرفه كردم هيون در حالي كه مي خنديد گفت: شايد هم نگم . فكر كنم بهتر باشه اول اون پيش قدم بشه . اخه يه بار گفت اگر عاشق بشه اول اون حرف مي زنه . بزار ببينم اين كار رو انجام ميده يا نه.

با اخم به هيون نگاه كردم و زير لب چند تا فحش نثارش كردم و گفتم : هميشه اقايون پيش قدم ميشن.

هيون گفت: ولي اين بار فرق ميكنه . اون گفته از من متنفر است حالا هم اول اون بايد اعتراف كنه .

با اخم گفتم : ولي تقصيرتو هم بود جوري حرف زدي كه اون بيچاره فكر كرد پاي كس ديگه اي هم در ميان است .

هيون گفت: نه . اصلا . من منظورم رو واضح گفتم . ولي اون بود كه نفهميد .

با عصبانيت گفتم : نكنه تو هم ميگي من خنگم؟!

هيون گفت: من؟! به تو؟! اين موضوع به تو چه ربطي داره ؟ من كه راجب تو حرف نيمزنم . ولي خيلي ساده است درواقع اگر بخواهيم بگيم يه كم خنگ است .

از سر جام بلند شدم و گفتم : مي خواهم برگردم .

هيون گفت : چرا ؟ ناراحت شدي؟ من كه نمي فهمم تو چرا بايد ناراحت بشي؟! ضمنا الان هوا باروني است بهتر است صبر كني تا بارون بند بياد .

با اخم گفتم : لازم نيست . من مي خواهم برگردم .

هيون از سر جاش بلند شد و به من نگاه كرد و گفت: چرا تو ناراحت ميشي؟ باشه خنگ نيست. اما خيلي با مزه است .

با اخم به هيون نگاه كردم . هيون در حالي كه مي خنديد گفت: بازي كردن باهاش خيلي جالب است اصلا حوصله ات سر نميره .

چي؟!!! منظور هيون از اين حرف چي بود؟يعني چي وقتي باهاش بازي مي كنه حوصله اش سر نميره و جالب است؟يعني اين همه مدت داشت بازي مي كرد؟ حسابي سر در گم شده بودم يعني چي درست بود؟ اون داشت بازي مي كرد يا احساسش واقعي بود؟

هيون گفت: چرا هنوز ايستادي نمي خواهي بشيني؟

وقتي ديد هنوز ايستادم . دارم فكر مي كنم

گفت: باز هم اين چهره؟! دوباره داري به چي فكر ميكني؟ هر وقت اين چهره رو ميگيري بعدش يه طوفان درست و حسابي راه مي افته .

هنوز نمي تونستم سر در بيارم كدوم اين حرفها درست بود ؟ بازي كردن يا ... اينجوري نميشه بايد سر در بيارم .

اين حرف رو به خودم زدم و رو به هيون كردم و گفتم : خوبه . پس باهاش سر گرم باش ولي من بايد برگردم هتل.

هيون با تعجب پرسيد: با چه كسي سرگرم باشم؟!

گفتم : با هموني كه بازي كردن باهاش جالب است ولي من بايد برگردم هتل.

هيون نگاهي به سر تا پاي من انداخت و گفت: با اين سروضع ؟ با اين لباس ها؟

نگاهي به لباس هاي كه تنم بود انداختم و گفتم : اگر عيبي نداره من اينها رو ازت امانت مي گيرم .

هيون گفت : باشه ولي لباس هاي خودت هم يادت نره فكر كنم توي اتاق من جا گذاشتي.

من هم به كيو زنگ مي زنم ميگم بياد دنبالت . اخه بايد برم جايي.

با تعجب گفتم : كجا ؟ !

هيون گفت : من هنوز اعتراف نكردم بايد برم بهش بگم چه حسي دارم .

واقعا كه !!!!!!اين هيون چي توي سرش مي گذره.بالاخر ه من رو دوست داره يا اينكه فقط داشت بازي ميكرد؟ شايد هم واقعا پاي يه دختر ديگه وسط است؟

هيون به من نگاه كرد و گفت: نمي خواهي لباس هات رو برداري؟

با اخم به هيون نگاه كردم و گفتم : چرا . الان مي رم فقط به كيو بگو خيلي زود خودش رو بروسونه .

به سرعت به سمت اتاق هيون رفتم و لباس هام رو برداشتم و به سالن برگشتم .

هيون با ديدن من گوشي رو قطع كرد و گفت: كيو گفت مياد ولي يه كم طول مي كشه .

گفتم : عيبي ندراه من بيرون منتظرش مي مونم .

هيون شونه هاش رو بالا انداخت و به مبل تكيه داد و گفت: هر جور كه راحتي .

بعد هم ليوان قهوه روي ميز رو برداشت و سر كشيد . ديگه بيشتر از اون معطل نكردم و به سمت در خروجي رفتم و كنار در ايستادم . حسابي حرصم گرفته بود. اسمان هم هنوز مي برايد و تصمصيم نداشت دست از گريه كردن برداره .

مثل اينكه اون هم حال و روز من رو فهميده و با من هم دردي مي كرد . با دلخوري كنار در خروجي ايستادم و به بيرون نگاه كردم . به اين فكر ميكردم كه شايد سوگند اشتباه كرده و از اول هم هيون نسبت به من هيچ احساسي نداشته .

اگر هيون به من علاقه داشت الان با خيال راحت لم نداده بود و قهوه نمي خورد . از فكرهايي كه كرده بودم و حرفهايي كه باور كرده بودم گريه ام گرفت چقدر اميدوار بودم .از فكر اون همه خيال اشك توي چشم هام جمع شد سرم رو پايين انداختم و سعي كردم با گاز گرفتن لبهام از فرو ريختن اشك هام جلو گيري كنم .

چرا كيو اينقدر دير كرده بود؟؟؟ . مي خواستم به سالن برگردم اما با ياد اوري حركت هيون پشيمون شدم . سعي كردم با چند تا در جا زدن خودم رو گرم كنم . ولي فايده اي نداشت . و باعث شد تا خسته تر و نا اميد تر از قبل سر جام به ايستم .

5 دقيقه ديگه هم گذشت . توي اين نمي ساعت هيون حتي زحمت نكشيده بود بياد ببينه من زنده ام يا نه . واقعا خيلي بي رحمي هيون . حالا كه مي دوني من چه احساسي دارم داري ازم انتقام ميگري؟ اخه چرا؟ دوباره اشك توي چشم هام جمع شد ديگه گاز گرفتن لبم هم فايده اي نداشت. سرم رو پايين انداختم و به در تكيه دادم .

بيني ام رو بالا كشيدم و خودم رو جمع تر كردم تا جلوي سرد تر شدن بدنم رو بگيرم . پس اين كيو كجا مونده بود؟ چرا اينقدر دير كرده بود؟ نكنه اتفاقي توي هتل افتاده باشه ؟ با اين فكر بدون توجه به بارون بيرون به سمت در خروجي رفتم اما بين راه چيزي پارچه اي تمام بدنم رو فرا گرفت و قدر عكس العمل رو از من گرفت.

مثل پروانه اي شده بودم كه توي پيله خودش گير افتاده . ترسيدم و سعي كردم خودم رو خلاص كنم اما دوتا دست قدرتمند من رو محكم تر نگه داشت و پتوي توي دستش رو محكم تر دور من پيچيد .

گفت: چقدر ول مي خوري نمي توني اروم به ايستي؟

اصلا نيازي به اين درخواست نبود صداي هيون براي ميخكوب كردن من كافي بود .

هيون من رو محكم تر نگه داشت و گفت: فكر كردم زود برميگردي داخل ولي مثل اينكه اشتباه كردام .

به خودم اومدم و با يه حركت ديگه خودم رو از تله پتوي هيون ازاد كردم و گفتم : براي چي اومدي؟

هيون به من نگاه كرد و گفت: واقعا كه لجبازي. بيا اينجا تا واقعا مريض نشدي.

بعد هم بدون اينكه منتظر جوابي از من باشه پتو رو محكم دور من پيچيد و من رو به خودش چسبوند و گفت : جاي اينكه اين همه زور بزني تا از دست من خلاص شي چند دقيقه اروم بمون . فكر كنم با اون همه در جايي كه زدي ركورد دوي ماراتون رو شكسته باشي.

در حالي كه هنوز سعي مي كردم خودم رو از دست هيون خلاص كنم گفتم : پس داشتي نگاه ميكردي؟

هيون گفت : اينقدر تلاش نكن از دست من در بري. مجبورم نكن ببندمت .

من هم گفتم : ولم كن. بايد برم . حتما اتفاقي افتاده كه كيو تا الان نرسيده .

هيون در حالي كه هنوز تقلا مي كرد تا من رو نگه داره گفت: نه هيچ اتفاقي نيفتاده . من بهش گفتم نياد .

با اين حرف هيون ايستادم و گفتم : چرا؟ چرا اين حرف رو بهش زدي؟

هيون نفسي تازه كرد و گفت: اينجوري بهتر شد . حالا بيا اينجا .

خودم رو از دست هيون خلاص كردم و گفتم : جواب من رو بده .

هيون گفت: چون دليلي نداشت كه بياد . حضورش اونجا مفيد تر بود . لااقل مي تونست جلوي جونگي رو بيگره .

گفتم : پس من چي؟ چطوري برگردم هتل؟

هيون گفت : اگر قرار باشه برگردي خودم مي رسونمت . حال ابيا اينجا .

دوباره خودم رو از دست هيون خلاص كردم و با دلخوري روبروش ايستادم و گفتم : منظورت از اين كار ها چيه ؟

هيون به من نگاه كرد و گفت : يعني تو نمي دوني؟

با اخم گفتم : من چه چيزي رو بايد بدونم ؟

هيون گفت : اينكه چرا من الان اينجا ايستادم .

با اخم ادامه دادم : نه . نمي دونم . حالا هم اگر معما بازي جنابعالي تمام شده مي خواهم برگردم هتل .

هيون گفت: فكر ميكردم خنگ باشي ولي نه تا اين حد . منظور من خيلي واضح است .

گفتم : من از اين حرف ها تو چيزي نمي فهمم .

هيون گفت : پس بايد يه كاري كنم تا بفهمي. بعد هم مستقيم به سمت من اومد و من رو محكم در اغوشش گرفت و گفت : حالا چي؟ هنوز هم نمي فهمي؟

نفسم بند اومده بود و سر جام خشكم زده بود .

هيون گفت : شايد بايد يه كار ديگه بكنم تا بهتر بفهمي .

بعد هم من رو از اغوشش بيرون كشيد شونه هاي من رو نگه داشت و من رو روبروي خودش قرار داد اما با ديدن چهره من نگران شد و گفت: حالت خوبه؟ رنگت پريده.

من فقط به روبرو خيره شده بودم . هيون چند بار شونه من رو اروم تكان داد . به چهره هيون نگاه كردم .

هيون گفت: خوب مثل اينكه منظور من رو فهميدي پس نياز نيست حركت بعدي رو انجام بدهم. فكر كرنم با همين يه حركت هم حسابي شوكه شده باشي.

اب گلوم رو قورت دادم اما دهانم خشك شده بود .

هيون در حالي كه مي خنديد به من نگاه كرد و گفت: فكركنم به زمان نياز داشته باشي تا بتوني به زبان بياري.

بعد هم دولا شد و پتويي رو كه روي زمين افتاده بود رو برداشت و دور شونه هاي من انداخت و گفت: بهتر برگردي توي سالن چون من به اين راحتي نمي زارم ا اينجا بري. حداقل نه با اين وضعيتي كه الان توش هستي.

بعد هم دست من رو كشيد و دست ديگه اش رو به بهانه محكم نگه داشتن پتو دور شونه من انداخت و من رو محكم تر به خودش چسبوند . نميدونستم چه حالي دارم. دارم خواب مي بينم يا بيدارم .

روي ابر ها سير مي كردم . پس سوگند حق داشت . حسي كه به هيون داشتم دو طرفه بود . چرا زود تر متوجه نشده بودم ؟

هيون من رو روي مبل نشوند و گفت: پاهات رو هم زير پتو جمع كن . اينجوري زودتر گرم ميشي. من مي رم يه چيز گرم بيارم بخوري تو قهوه ات رو هم نخوريد.

اين حرف روز د به سمت اشپزخونه رفت . زير چشمي مسير رفتن هيون رو دنبل مي كردم . هنوز زمان نياز داشتم تا باور كنم خواب نيستم براي همين از زير پتو يه نيشكون از خودم گرفتم . درد شيريني كه توي پام پيچيد به من فهموند كه خواب نيستم كاملا بيدارم .

لبخند زدم و پتو رو محكم تر دور خودم پيچيدم . پس هيون هم به من علاقه داشت . از اين فكر احساس شرم كردم و سرم پايين انداختم . گونه هام حسابي سرخ شده بود و سيستم عصبيم فعال شده بود و رفتار ها و حرفهاي قبلي هيون رو بررسي ميكرد .

حق با سوگند و هيون بود من كاملا خنگ بودم . چطور اون همه سيگنال هايي رو كه هيون فرستاده بود نگرفته بودم ؟ اما هيون هم كم من رو گمراه نكرده بود . هيون به سالن برگشت و ليوان شير رو روي ميز گذاشت.

كنار من نشست و گفت: اين رو بخور . هم گرمت ميكنه . هم فكر كنم اثار اون شوك قبلي رو از بين ببره.

به هيون نگاه كردم . كه بازي كردن با من برات جالب است اره ؟ خوب پس بيا بازي كنيم . حالا نوبت من كه ببينم تو چه حريف بازي هستي. ولي بايد يه جوري بازي ميكردم كه نفهمه . فعلا بهتر است رفتار قلبي رو پيش بگيرم .

براي همين پتو رو محكم تر دور خودم پيچيدم و از هيون فاصله گرفتم . و سرم رو پايين انداختم اما زير چشمي حركات هيون رو زير نظر داشتم . به نظر خوشحال نمي رسيد و معذب بود .

با صداي ارومي گفتم : بگو كيو بياد من بايد برگردم .

هيون به من نگاه كرد و گفت :چرا؟

با همون لحن ادامه دادم : فقط بگو بياد .

هيون خودش رو به من نزديكتر ولي من خودم رو جمع و جور تر كردم و باز هم از هيون فاصله گرفتم .

هيون همون جا نشست و ديگه نزديكتر نشد و گفت: ازمن ترسيدي؟ مي ترسي اينجا با من بموني؟

اين طعمه خوبي بود براي همين پتو رو محكم تر دور خودم پيچيدم .

هيون گفت: پس ترسيدي. ولي من كاري باهات ندرام . من ادامي نيستم كه به خواهد به تو اسيب بزنه . من فقط مي خواستم حسي... اما ادامه نداد و ساكت شد .

زير چشمي هنوز هيون رو مي پاييدم . يعني خيلي تند رفته بودم ؟ 

 هيون بعد از چند دقيقه سكوت گفت: باشه خودم مي رسونمت .

لعنت به من خيلي تند رفته بودم . بايد يه كاري ميكردم تا هيون رو به بازي برگردونم . ولي چطوري؟ فكري از ذهنم گذشت اينجوري مي تونستم به هيون بفهمونم كه دارم بازي ميكنم ولي با اين حرف لو مي رفتم .

به هيون نگاه كردم كه چهره دلخوري به خودش گرفته بود و نمي شد با صد من عسل هم خوردش . معلوم بود حسالبي ناراحت است . هرچند حرف نمي زد ولي نيازي به گفتن نبود . مهم نبود لوميرم يا نه .

من از اون وقتي كه به هيون گفته بودم بايد اعتراف كنه بازي رو باخته بودم . از همون موقعي كه زير بارون به اغوشش پناه برده بودم لو رفته بودم . پس چه دليل داشت بخواهم اينجوري بازي كنم . اين بازي بدون هيون هيچ لذتي نداشت .

براي همين تصميم رو گرفتم و با همون لحن سابق ادامه دادم : بايد برگردم هتل .

هيون گفت : باشه . فهميدم ميرم . مي رم سويچ رو بردام .

در حالي كه هنوز با همون لحن حرف مي زدم گفتم :من بايد برگردم هتل اخه اينجا هيچ چيزي به جز قهوه و شير نيست. من خيلي گرسنه ام است اخه از ديروز تا الان چيزي نخوردم . . اين حرف رو زدم و منتظر عكس اعمل هيون موندم .

هيون با دهاني نيمه باز به من نگاه ميكرد .

اما با چهره درهمي ادامه داد : باشه . مي برمت هتل . بلند شو وسايلت رو بردار.

اين حرف رو زد و از سر جاش بلند شد . فكر كنم خيلي تند رفته بودم . براي همين حتما عصباني بود .

بلافاصله گفتم : من دلم مي خواهد رامن بخورم . فكر كنم توي اشپزخونه داشته باشيم .

اين حرف رو زدم و به سرعت از سر جام بلند شدم و به سمت اشپزخونه رفتم . با سر و صداي زياد در كابينت ها رو باز و بسته مي كردم و سعي مي كردم اون رامن هاي خيالي رو پيدا كنم .

هيون كنار در اشپزخونه ايستاده بود و با اخم به من نگاه مي كرد . حتما خيلي از دستم عصباني بود . شايد هم فكر ميكرد من ديونه شدم . البته در مورد دوم چندان هم بي راه نرفته بود . من دسته كمي از ديونه ها نداشتم .

هيون سكوت رو شكست و گفت : تا الان 32 بار در اون كابينت رو باز كردي.

بدون اينكه به سمت هيون برگردم گفتم : تو ميدوني رامن ها كجاست؟

هيون حرفي نزد . به هيون نگاه كردم كه هنوز با اخم كنار در اشپزخونه ايستاده بود .

احساس كردم ديگه بيشتر از اين نمي تونم ادامه بدهم براي همين رو به هيون كردم و ايستادم و گفتم : باشه . اگر مي خواهي من رو برگردوني بهتر است همين الان راه بيفتيم .

هيون گفت : واقعا خنگي . حتي نميدوني چطور بايد بازي كرد.

با تعجب به هيون نگاه كردم . هيون اخم هاش رو باز كرد و خنديد و من رو كنار زد و به سمت كابينت اخر رفت و دوبسته رامن از اون بيرون اورد . واقعا از دست خودم عصباني بودم .

سر جام ايستادم و با اخم گفتم : مي خواهم برگردم هتل .

هيون بدون اينكه به من توجهي كنه گفت: تخم مرغ هم بريزم؟

نا خود اگاه جواب دادم : نه . تو تخم مرغ نمي خوي .

با اين جواب من هيون بلند خنديد و گفت : حالا چرا ايستادي ؟ نميخواهي بشيني؟

در حالي كه هنوز اخم كرده بودم به سمت صندلي رفتم و گفتم : من بايد برگردم .

هيون نگاهي به من كرد ولي حرفي نزد و مشغول كار خودش شد. همونطور هم اهنگي رو زير لب زمزمه مي كرد . تمام توجه من به حركات هيون بود به اون خيره شده بودم .

هيون همونطور كه مشغول كار بود گفت: اهنگ رو شناختي؟

گفتم : متوجه نشدم .

هيون به سمت من برگشت و گفت: پس اين همه مدت به چي نگاه ميكردي؟

سعي كردم بحث رو عوض كنم و گفتم : اون غذا كي اماده ميشه؟

هيون خنديد و گفت : پس خيلي گرسنه اي.

گفتم : نه گرسنه نيستم فقط مي خواهم بدونم كي بر ميگردم .

هيون گفت: هنوز دلخوري؟

گفتم: از چي ؟

هيون حرفي نزد اما حركت بعديش خيلي خنده دار بود اون لپ هاش رو باد كرد و دهنش رو كج كرد و به من نگاه كرد و بعد هم گفت : وقتي اخم ميكني اين شكلي ميشي.

سعي كردم جلوي خنده ام رو بگيرم و گفتم : واقعا كه . الان هم داري مسخره ام ميكني.

هيون گفت: نه جدي ميگم . مي تونم ثابت كنم .

گفتم :چطوري؟

هيون گفت : خيلي ساده

بعد هم گوشيش رو از توي جيبش بيرون اورد و به سمت من گرفت و گفت : خودت ببين .

به صفحه گوشي هيون نگاه كردم اون عكس مال من بود ولي هيون كي اين عكس رو از من گرفته بود ؟

اون عكس مال اين سفر نبود اون عكس من بود زماني كه توي تايلند بودم . من اخم هام توي هم بود و دستم رو زير چونه ام گذاشته بودم . اون عكس رو خيلي خوب به خاطر دارم . مال زماني بود كه هيون و طرفدار هاش توي لابي هتل عكس مي گرفتن .

نا خود اگاه عكسهاي بعدي رو هم نگاه كردم . عكس هاي من بود . عكس هايي كه من از وجودشون بي خبر بودم .

چطور اين همه مدت نفهميده بودم ؟ چقدر بايد احمق باشم كه اين همه احساس رو درك نكرده بودم و فقط به فكر خودم بودم . حتما تمام اين مدت به اون هم سخته گذشته بود نه بايد خيلي بيشتر از من بهش سخت گذشته باشه چون من هيچ وقت از اون نشنيده بودم كه از من متنفر است يا اينكه ديگه هيچوقت دلش نمي خواهد من رو ببينه .

با ديدن اون عكس ها نتونستم جلوي خودم رو بگيرم واشك توي چشم هام حلقه زد . هيون صندلي مقابل من رو كنار كشيده بود و روبروي من نشسته بود و به من نگاه ميكرد . گوشي رو از دست من گرفت.

گفتم : بايد خيلي احمق باشم . حق با تو من يه خنگ به تمام معنا هستم .

هيون گفت: هي! مواظب باش چي ميگي. هيچ كس حق نداره به تو بگه خنگ حتي خودت . فقط من مي تونم بهت بگم چقدر خنگي . فهميدي .پس مواظب باش راجب خودت چطوري حرف ميزني .

به هيون نگاه كردم و گفتم : فكر نمي كردم از اين كار ها هم بلد باشي.

هيون اروم سرش رو تكان داد و گفت: خودم هم فكر نميكردم .

بعد ناگهان به سمت من خم شد موهاي روي پيشونيم رو كنار زد و به پيشونيم نگاه كرد و بعد هم دست من رو محكم توي دستش نگه داشت و روي ميز گذاشت و خيلي جدي گفت: بگو چي بود؟

با ترس به هيون نگاه كردم .

هيون اين بار خيلي جدي تر و با اخم گفت : بگو چي بود ؟ اون جادويي كه به كار بردي چي بود؟ چطور من رو جادوي كردي كه خودم هم نفهميدم . زودباش بگو .

دستم رو كنار كشيدم و گفتم : ببين چه كسي داره اين حرف رو ميزنه . تو بايد بگي چه جادويي به كار بردي . اگر جادوي تو نبود من الا اينقدر دوست... اما ادامه ندادم و به هيون نگاه كردم كه با چشم هايي كه برق ميزد به من خيره شده بود .

پس اين نقشه بعديت بود . اون مي خواست از زير زبان من حرف بكشه . كه اينطور . بايد بگم توي بازي كردن خيلي ماهر بود. ولي ذهن من هم فعال شده بود . چي طوري ضربه اش رو مهار مي كردم ؟ براي همين ادامه دادم : اگر جادوگر نبودي من الان اينقدر دوست داشتم از اون رامن بخورم . چي كار كردي كه كه اين بوي خوب رو راه انداخته ؟ زود باش بگو ببينم رازش چيه؟

هيون به صندلي تكيه داد و گفت: پس تو هم بلدي.

گفتم : نه من بلد نيستم چطور بايد اينجوري رامن بپزم .

هيون گفت : باشه . يك امتياز به نفع تو .

بعد هم از سرجاش بلند شد و به سمت گاز رفت و چاپ استكي ها رو روي سر ديگ فشار داد. از حركت هيون خنديدم . اون خيلي باهوش است . بايد بيشتر حواسم رو جمع كنم . هيون ناگهان به سمت من برگشت . براي اينكه جلوي خنده ام رو بگيرم دير شده بود .

وقتي ديد من دارم مي خندم گفت: باشه . با يك امتيازت خوشحال باش .

ديگه انكار نكردم و گفتم : بايد خيلي مواظبش باشم تا از دستش ندهم .

هيون گفت: زياد مطمئن نيستم . شرط ميبندي؟

گفتم : به شرط يه بازي عادلانه .

هيون لبخندي زد و گفت: باشه . پس مواظب خودت باش من توي مسابقه به هيچكس رحم نمي كنم .

من هم لبخندي زدم و گفتم : پس بازي شروع شد.

هيون لبخندي زد و با دستش چاپ استيكها رو بيشتر روي سر ديگ فشار داد . من هم دستم رو زير چونه ام گذاشتم و به هيون نگاه كردم .

هيون گفت: پس اينقدر جذاب هستم . اره؟

گفتم : راستش نه اونقدر ها . من خيلي هاي ديگه رو ديدم كه از تو جذاب تر هستن .

هيون گفت : مثلا چه كسي؟

مي دونستم بهترين راه براي سرحال نگه داشتن اين بازي مار پله است . با اين تفاوت كه مار اين بازي حسادت است و جايزه اش هم تعريف كردن از هيون . حالا كه مي دونست دارم بازي مي كنم كارم سخت تر بود .

براي همين شخصي ها رو توي هاله اي از ابهام گذاشتم و گفتم : خوب خيليها .

هيون به من نگاه كرد و گفت: مثلا؟

در حالي كه چهره متفكري به خودم مي گرفتم گفتم : پزشك طب اوژرانس كه جديدا به بيمارستان ما اومده . يا دكتر فروزان . اونها واقعا جذاب هستن .

هيون با اخم گفت : خوب . ديگه چه كسي؟

گفتم : خيلي هستن . اسم هاشون زياد است .

هيون با دلخوري گفت: خوب پس حسابي حواست به اطراف بوده كه اين همه شخصيت جذاب پيدا كردي.

بينگو . شكار طعمه رو گرفته بود . حالا كه مار نيشش زده بود وقت دادن جايزه بود . براي هيمن ادامه دادم : ولي فكر نمي كنم هيچكدوم اونها بتونه مثل تو رامن بپزه . پس امتيازشون كم ميشه . ساز هم بلدن نيستن بزنن پس . يك المتياز منفي ديگه . فكر كنم حالا برابر شدين.

هيون چشم هاش رو تنگ كرد و به من سمت من اومد و خم شد توي چشم هاي من نگاه كرد و گفت: تو... تو... خيلي .... اما ادامه نداد .

با شيطنت خاصي به هيون نگاه كردم و گفتم : اگه رامني كه پختي خوشمزه باشه يه امتياز مثبت ميگري.

هيون همونطور كه به سمت من خم شده بود گفت: اگر بد مزه بود چي؟

گفتم : اونوقت يه امتياز منفي ميگري.

هيون گفت: اگر دوتا امتياز بگير چي؟

گفتم : اونجوري يه شانسي داري.

هيون بيشتر به سمت من خم شد و گفت: يعني الان هيچ شانسي ندارم؟

لبخند زدم و شونه هام رو بالا انداختم . هيون باز هم به من نزديكتر شد جوري كه صورتش روبروي من قرار گرفت و گفت: مطمئني ؟ ا

اين حركت هيون باعث شد من هل بشم و خودم رو عقب بكشم و سرم رو پايين بندازم .

هيون خنديد و گفت : حالا يه امتياز به نفع من .

با دلخوري به هيون نگاه كردم و گفتم : يكي از خصوصيات اونها اين است كه منصفانه بازي ميكنن .

هيون در حالي كه هنوز مي خنديد گفت: اونها حتي اگر تقلب هم كنن فايده نداره . من بازي رو بردم . جايزه الان مال من است .

با اين حرف هيون خون به صورتم هجوم اورد . براي اينكه توجه هيون رو به سمت ديگه اي جلب كنم گفتم : فكر كنم غذا داره سر ميره .

هيون به سمت گاز برگشت . من هم دستم رو روي صورتم گذاشتم و سعي كردم با چند تا نفس عميق خودم رو اروم كنم . . . 

دستم رو از روي صورتم برداشتم و به هيون نگاه كردم كه اهنگي رو زير لب زمزمه مي كرد و با چاپ استيك ها روي در قابلمه ضرب گرفته بود . به سمت من برگشت و به من لبخند زد . امان از دست اين خجالت كشيدن من! سرم رو پايين انداختم و تصميم گرفتم تا زماني كه قلبم اروم نگرفته به هيون نگاه نكنم .

هيون سعي كرد با سر و صداي زياد توجه من رو به خودش جلب كنه اما وقتي ديد من جز به ميز به جاي ديگه اي نگاه نمي كنم گفت: چيزي شده؟

من سرم رو تكان دادم و بدون اينكه به هيون نگاه كنم گفتم : نه . ولي خيلي گرسنه ام .

هيون خنيد و گفت: حالا بايد چي كار كنم ؟ هنوز 10 دقيقه مونده تا غذا اماده بشه .

شونه هام رو بالا انداختم و باز هم به ميز خيره شده ام . هيون به سمت من اومد گوشيش رو روي ميز گذاشت و گفت: خوب تا اماده شدن غذا به دوستت يه زنگ بزن . مطمئنم تا الان حتما نگران شدن .

بعد هم به سر كار خودش برگشت . گوشي هيون رو از روي ميز برداشتم . حتما هيون يادش رفته بود كه موبايل سارا هم دست من است . صفحه گوشي رو باز كردم به اون نگاه كردم . عكسي بود كه همه ما توي برنامه photo shope گرفته بوديم .

فكر كردم بايد جالب باشه مابقي عكس ها رو ببينم . براي همين وارد floder عكس ها شدم اما تنها چيزي كه ديدم عكس هاي خودم بود . فكري از ذهنم گذشت . دكمه delet رو فشار دادم و همه عكس ها رو پاك كردم .

مي دونستم اگر هيون بفهمه حتما خيلي دلخور ميشه . ولي وقتي من برگردم اين عكس ها مايه عذابي براي اون ميشه .بيا اينبار به اين جمله اعتماد كنيم )) اين حقيقت است كه از دل برود هر انكه از ديده برفت )) بهتر است اميدوار باشم اون ميتونه من رو فراموش كنه .

گوشي رو روي ميز گذاشتم و گفتم : اصلا يادم نبود كه موبايل سارا هم پيش من است.

هيون به سمت من برگشت و گفت اره . حق با تو است يادم رفته بود . در هر صورت غذا اماده است . بعد هم ظرف رامن روي ميز گذاشت .

من بلافاصله سر قابلمه رو برداشتم و جلوي خودم گذاشتم .

هيون خنديد و ادا من رو در اورد و گفت:اون سري كه يواشكي وارد اشپزخونه شدي و غذاي من رو خوردي الان جلوي خودم ظرف غذا رو بر ميداري.پيشرفت كردي.

لقمه اي كه توي دهانم بود رو قورت دادم و گفتم : اخه خيلي گرسنه ام از ديروز تا الان چيزي نخوردم .

هيون گفت : خوب من هم چيزي نخوردم .

با اين حرف هيون به سمت اون برگشتم .

هيون گفت: ولي عيبي نداره اگر گرسنه اي مي توني همه رو بخوري.

رو به هيون كردم و گفتم :خوب تو هم با من بخور.

هيون گفت: با تو؟ تو يه ظرف؟! مطمئني؟ .

گفتم : راه ديگه اي ندارم .

هيون گفت : پس يادت باشه خودت دعوت كردي.

بعد هم به سرعت مشغول خوردن شد . با ديدن اين صحنه خنده ام گرفت و من هم سعي كردم به پاي اون برسم . به اين ترتيب بدون اينكه هيچ كدوم ازما توقع داشته باشه يه مسابقه خوردن بين ما شكل گرفت .

هروقت يكي از ما چشمش به طرف مقابل مي افتاد كه لپ هاش به خاطر غذاي توي دهانش باد كرده بود خنده اش مي گرفت در حالي كه به هيون نگاه مي كردم گفتم : ميدوني چي كم داريم؟

هيون سرش رو تكان داد و گفت: نه. چي كم داريم؟

گفتم : لب تاپ تو رو كم داريم .

هيون با تعجب به من نگاه كرد اما بعد از چند لحظه اون هم يادش اومد چرا من اين حرف رو زدم . خنديد و گفت: فكر نميكنم كسي بتونه موقع غذا خوردن خبر پاره شدن دل روده يه موش رو توسط يه ببر بخونه .

من هم خنديد و گفتم : ولي يه نفر خبر هاي جالبي در مورد دوستي يه موش و ببر به من داد . هيون لقمه توي دهانش رو قورت داد و گفت : اون موقع مي خواستم بگم ببره كيه و اون موش كيه ولي نشد .

خودم رو به اون راه زدم و گفتم : ولي بعد ها گفتي. سارا هنوز خبر نداره موشه خودش است . البته فكر كنم ببر بيشتر به اون بياد .

هيون به من نگاه كرد و لبخند زد اصلا نيازي نبود چيزي بگم اون حرف ذهن من رو خونده بود و گفت: من هنوز هم مي گم هر دو تاي اونها خود تو هستي .

گفتم : پس با اين حساب بايد برم خودم روبه علوم و تحقيقات معرفي كنم . به عنوان يه گونه جديد .

هيون گفت: اونجا چي كار ميكنن ؟

گفتم : احتمالا دل روده من رو بيرون مي كشن تا ببين چي عايدشون ميشه .

هيون گفت: پس من يك بار ديگه هم بايد نقش دكتر رو بازي كنم .

با تعجب گفتم :چرا؟

هيون گفت: اينجوري ميتونم بيام اونجا و جونت رو نجات بدهم و از اونجا فراريت بدهم تا بتوني زنده بموني.

با اين حرف هيون هردو خنديدم و من هم خجالت كشيدم اون خيلي خوب ميدونست چطور بايد بازي كنه و امتياز بگيره .

هيون گفت : الان كه فكر مي كنم مي بينم خواهرت خيلي باهو ش است .

گفتم : چطور؟

هيون گفت : قبل از ون ماجرا فكر ميكردم ارشك يه ادم است . درواقع فكر ميكردم يه پسر است .

با شيطنت گفتم : براي همين به اون پرنده حسودي كردي؟

هيون سرفه اي كرد و گفت : من حسودي نكردم فقط برام جالب بود بدونم چه شخصيتي داره كه تو اينقدر دوستش داري.

لبخندي زدم و گفتم : مثل بعضي ها اون هم خيلي خوب بلد چطور بايد بازي كنه.

هيون لبخندي زد و به من نگاه كرد كه سعي داشتم مابقي رامن هاي توي ظرف رو هم بخورم . هيون گفت: اي خسيس كوچولو باشه .مابقي رامن ها مال تو .

من هم با كمال خرسندي ظرف رو جلو كشيدم و مشغول خوردن شدم . هيون به من خيره شده بود .

بعد از چند لحظه سكوت گفت: اون شب براي يك لحظه فكر كردم ممكنه براي هميشه بري.

با تعجب گفتم : كدوم شب؟

هيون گفت : همون شبي كه راجب جونگي بهت گفتم . همون شبي كه با عصبانيت يه سيلي توي گوشش زدي. با خودم گفته ديگه يك لحظه هم اينجا نمي مونه .

به هيون نگاه كردم كه به من خيره شده بود و گفتم : واقعا نمي خواستم اون اتفاق بي افته . ولي حرفي كه اون زد خيلي وحشتناك بود .

هيون سرش رو تكان داد و گفت :هيچكدوم ما توقع نداشت هميچين چيزي رو از جونگي بشنوه. اون هميشه به سارا اطمينان داشت . فكر كنم همين اعتماد باعث شد اون بهش علاقه مند بشه . براش جالب بود چطور يه دختر اون با ظاهر و موقعيت سارا كه مي تونست پسر ها رو به سمت خودش جذب كنه هيچ دوست پسري نداره و تا الان هيچ عشقي رو تجربه نكرده . از اينكه مي ديد دختري پيدا شده كه بعد از اينكه فهميده اون چقدر معروف رفتارش رو تغير نداده خوشحال بود .

لبخندي زدم و گفتم : ولي ابراز علاقه اش خيلي وحشتناك بود . هرچند فكر كنم جواب هم بده. هيون به من نگاه كرد و گفت: منظورت چيه؟

گفتم :اگر بشه به گفته هاي سوگند اطمينان كرد جونگي تونسته يه كارهايي بكنه و يه جورهايي اعتماد سارا رو جلب كنه .

هيون با تعجب به من نگاه كرد و گفت:مطمئني؟ اشتباه نميكني؟

گفتم : من چيزي نميدونم اين ها رو سوگند گفت.

هيون گفت : پس اگر سوگند گفته حتما حقيقت داره . اون توي اين جور چيز ها خيلي تيز است و سريع متوجه همه چيز ميشه.

خنديدم و گفتم : جالب بود اگر خودش هم اين حرف ها رو از دهان تو ميشنيد. اون وقت بايد ميديدم چه عكس العملي داره .

هيون گفت: سارا هم حرفي زده؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : نه . اون هنوز انكار ميكنه .

هيون گفت : خوب اولين مرحله هم همين انكار است . اما فكر كنم واقعا يه خبر هايي باشه .

با شيطنت خاصي به هيون نگاه كردم و گفتم : پس تو هم انكاركردي. خوب براي تو چقدر طول كشيد؟

هيون نگاهي به ظرف رامن روبروي من انداخت و گفت: اگر سير شدي مابقي رو من مي خورم هنوز گرسنه ام .

بعد هم بدون اينكه صبر كنه ظرف رامن رو جلوي خودش كسيد و مشغول خوردن شد .

گفتم : پس هنوز هم توي مرحله انكار هستي.

هيون با صدي بلندي محتويات توي ظرف رو سركشيد و جواب من رونداد .

گفتم : ميدوني وقتي دورغ ميگي نوك بينيت قرمز ميشه ؟

هيون نا خوداگاه دستش رو به سمت بيني اش برد و من هم بلند خنديدم هيون نگاهي به من انداخت و خنديد و گفت: براي همين است كه مي گم بازي كردن با تو جالب است .

گفتم : ولي بايد مواظب باشي چون ممكنه بهت اسيب هم بزنه .

هيون دست از خنديدن برداشت و به من گاه كرد. الان با گذشت زمان اين مسئله براي من مهم تر ميشد . شايد قبلا مهم نبود ولي الان كه از احساسات هم خبر داشتيم . و از كنار هم بدون لذت مي برديم . اين موضوع باعث اسيب رسيدن به هردوي ما مي شد .

هيون گفت: منظورت چيه؟

گفتم : تا الان داستان شازده كوچولو رو خوندي؟

هيون گفت: اين موضوع چه ربطي به بازي داره ؟

گفتم : شازده كوچولو هم بازي ميكرد ولي درنهايت مجبور شد گل سرخش روتوي سياره اش تنها بزاره و به سفرش ادامه بده.

هيون ساكت بود و بهمن گاه ميكرد . اون دقيقا منظور من رو فهميده بود .من بايد برميگشتم و به پايان اون سفر فقط يك روز مونده بود

توي نگاه هيون غم رو احساس مي كردم مي دونستم به چي فكر ميكنه و اينكه چه احساسي داره چون خودم هم همين حس رو تجربه مي كردم .

براي اينكه فضا رو عوض كنم گفتم : اگر چند روز بيشتر اينجا بمونم با اين رامن هايي كه تو مي پذي به جاي اضافه باري كه خريد كردم بايد براي خودم اضافه بار پرداخت كنم .

هيون فقط ساكت بود و به من نگاه مي كرد . نبايد توي اون موقعيت اين حرف رو مي زدم اما اين حقيقت بود و نمي شد انكارش كرد براي همين دنبال راهي مي گشتم تا هيون رو دوباره به بازي برگردونم .

رو به هيون كردم و چهره درهمي به خودم گرفتم و سعي كردم خودم رو لوس كنم و گفتم : تو خيلي بدقولي .

هيون باز هم ساكت بود . براي همين ادامه دادم :قول دادي جاهايي رو كه دوست دارم نشونم ميدي تازه گفتي كمك هم ميكني كه كسي هايي رو كه دوست دارم ببينم . ولي فقط اينجا نشستي و با اخم به من نگاه مي كني. واقعا كه .

هيون گفت: تا اونجايي كه يادم مياد قول ندادم كمكت كنم ولي گفتم جاهايي رو كه دوست داري ببيني نشونت مي دهم .

با همون لحن گفتم : اها! پس يادت بود و بدقولي كردي .

هيون گفت: من سر قولم هستم .

گفتم : ولي تو هنوز نشستي نكنه دلت باز هم رامن مي خواهد؟

هيون گفت: حالا اون افرادي كه مي خواهي ببني چه كسهاي هستن؟

گفتم : زياد نيستن .

هيون گفت: بينشون پسر هم هست؟

چهره متفكري به خودم گرفتم و گفتم : اره هست .

هيون اخمي كرد و گفت: اون كيه؟

با دلخوري گفتم: وقتي نمي خواهي كمك كني كه ببينمش چه فايده اي داره كه بدوني كيه.

هيون گفت : من فقط كنجكاو بودم خيلي هم دوست ندارم بدونم كيه.

خنديدم و به هيون نگاه كردم كه با لب ولوچه ايوزون به ميز خيره شده بود . من اخلاق هيون رو خيلي خوب مي دونستم .

اون دوست نداشت دختري رو كه دوست داره حتي به رفيق هاش نشون بده و يا اينكه اون دختر جلوي دوست هاش شيك كنه چه برسه به اينكه به فكر يه مرد ديگه هم باشه . خود هيون بارها به اين مسئله اشاره كرده بود . براي همين از اين طريق مي تونستم دوباره اون رو به بازي بكشونم .

گفتم : اگر به قولت عمل كني و جاهايي كه دوست دارم رو نشانم بدي من هم بهت ميگم اون كيه. در واقع من خيلي اون رو دوست دارم . ادم خيلي جالبي است .

هيون به من نگاه كرد و گفت: من كه گفتم مي برمت .

گفتم : ولي هنوز نشستي.

هيون از س جاش بلندشد به سمت اتاقش رفت و من هم با تعجب مسير رو اون رو دنبال كردم. 5 دقيقه بعد هيون از اتاقش بيرون اومد باديدن هيون برق از سرم پريد . باورم نميشد چي مي ديدم .

پس براي همين همه توي اون برنامه photo shope به من نگاه ميكردن . بلوز تن هيون همون بلوز مشكي بود كه من توي اون برنامه از لباس هاي گروه كش رفته بودم .

با تعجب به سمت هيون رفتم و به اون نگاه كردم و گفتم : پس اين مال تو بود؟!!

هيون گفت: پس فكر كردي مال كي بوده؟

گفتم : در واقع اصلا فكر نكردم ممكنه مال كسي باشه .

هيون گفت: مي دونستم خوب راه بيفت

با تعجب پرسيدم : كجا؟هيون

گفت: من ادمي نيستم كه سر قولم نمونم . بهتر اگر مي خواهي همه جاهايي رو كه اسم بردي ببيني راه بيفتي .

بعد هم به سمت مقابل رفت و لباس هاي من رو با پتويي كه روي مبل ولو شده بود برداشت و به سمت در رفت .

از پشت سر هيون داد زدم : من دلم ميخواهد بازيگر نقش يون جي هو توي سريال پسران گل رو ببينم . اون رو ميشناسي؟

هيون سر جاش ايستاد .

دوباره گفتم : اون رو ميشناسي ؟ شنيدم ليرد يه گروه هم هست. خيلي دوست دارم اون رو ببينم . من به خاطر اون اون سريال رو بارها نگاه كردم . بايد ادم جالبي باشه .

هيون هيچ حركتي نكرد و هنوز پشتش به من بود و اونجا ايستاده بود . با تعجب به هيون نگاه كردم چرا هيچ عكس العملي نشان نميداد؟ وقتي ديدم اون هنوز اونجا ايستاده به سمتش رفتم و روبروش ايستادم.

گفتم : شنيدي چي گفتم؟

هيون به من نگاه كرد و وسايل توي دستش رو توي بغل من انداخت و گفت:بهتر است زودتر راه بيفتي .

بعد هم بدون اينكه حرفي بزنه به سرعت به سمت پاركينگ دويد تا زير باروني كه هنوز ميباريد خيس نشه. با دلخوري به وسايل توي دستم انداختم و منتظر هيون شدم تا ماشين و از توي پاركينگ بيرون بياره .

دو دقيقه بعد هيون ماشين رو روبروي در خروجي نگه داشت . با دلخوري خودم رو به ماشين رسوندم و منتظر موندم تا هيون در ماشين رو باز كنه ولي هيون هيچ عكس العملي نشان نداد.بارون روي من مي باريد دوباره داشتم خيس ميشدم .

دستم رو به ماشين تكيه دادم تا از فرور ويختن وسايل توي دستم جلوگيري كنم . به سرعت در ماشين رو باز كردم وسايل توي دستم رو روي صندلي عقب انداختم و با اخم به هيون نگاه كردم

گفتم : چرا در ماشين رو باز نكردي خيس شدم .

هيون بدون اينكه به من نگاه كنه گفت : بهتر است كمربندت رو ببندي.

پرسيدم : چرا در رو باز نكردي مگه نديدي دستم پر از وسيله بود؟؟؟

هيون گاز ماشين رو گرفت و به سرعت حركت كرد و با يه ترمز ناگهاني جلوي در خروجي ايستاد . به خاطر شتاب ماشين محكم به در ماشين بر خورد كردم و دستم درد گرفت . با اخم به هيون نگاه كردم .

هيون باز هم با همون لحن سابق گفت: هنوز هم ميگم بهتره كمربند ايمنيت رو ببندي .

دستم رو به سرعت به سمت كمربند ايمني بردم و اون رو بستم . و با دستم كمربند رو محكم نگه داشتم . هيون گاز ماشين رو فشار مي داد . احساسا كردم در شروع يه مسابقه رالي هستم . با ترس به هيون نگاه كردم . ولي اون فقط به روبرو خيره شده بود . به محض اينكه دركاملا باز شد هيون وارد خيابان شد .

حسابي ترسيده بودم . هم سرعت هيون زياد بود و هم اينكه هوا باروني وبد و زمين ليز بود . با لحن ملتمسانه اي گفتم : اروم تر برون . الان تصادف ميكنيم .

هيون گفت: وقت زيادي ندارم. خيلي جا ها مونده .

گفتم : اصلا برام مهم نيست من ترجيح مي دهم زنده بمونم حتي اگر فقط يه جا رو ببينم .

هيون گفت: مطمئني؟

با ترس در حالي كه به روبرو خيره شده بودم و كمربند رو محكمتر توي دستم گرفته بودم گفتم : اره .

هيون با اين حرف من سرعت ماشين رو كم كرد و من هم نفس راحتي كشيدم و رو به هيون كردم و گفتم : مي خواستي ما رو به كشتن بدهي؟ اين چه رانندگي كردني است؟

هيون گفت: نگران نباش من رانندگيم خوبه.

گفتم : دليل نميشه چون گواهي بين الملي داري اينجوري بروني.

هيون به من نگاه كرد . من با اخم بهش خيره شده بودم .

هيون گفت: پس اين رو هم ميدونستي؟

با عصبانيت گفتم : چي رو مي دونستم ؟

هيون گفت: اينكه من گواه بين الملي دارم. ديگه چي ميدوني؟

تازه فهميدم چي گفتم سرم رو برگردوندم و گفتم : من ترسيدم . خيلي تند مي رفتي اين همه عجله براي چي بود؟

هيون گفت: فقط مي خواستم به قولم عمل كنم .

نگاهم رو از هيون گرفتم و به بيرون دوختم . هيون به سمت رودخانه هان مي رفت درواقع به سمت پل پانتو ميرفت . زيباترين پل فواره اي دنيا.

هيون به من نگاه كرد و گفت: ترسيدي؟

همونطور كه به بيرون نگاه مي كردم گفتم : با من حرف نزن.

هيون گفت: مجبور بودم . مي خواستم همه جا رو بهت نشان بدهم تا بتوني يون جي هو رو ببيني. اما تا زماني كه كه به قولم عمل نيم كردم نميشد .

با اخم به سمت هيون برگشتم . صداقتي كه توي نگاهش موج مي زد شانس هر عصبانيتي رو از من گرفت .

براي همين گفتم : بهتر است مراقب رانندگيت باشي جاده روبروت است نه سمت من .

هيون حرفي نزد و به روبروش نگاه كرد به چهره هيون نگاه كردم كه با ناراحتي به روبرو خيره شده بود .

گفتم : فقط دوست دارم يه جا رو ببينم اون هم پل پانتو است پس عجله نكن . دوست دارم اونجا رو با يون جي هو ببينم .

هيون به سمت من نگاه كرد. با اخم به هيون نگاه كردم و گفتم : فعلا بهتر است حواست به جاده باشه .

هيون خنيديد و گفت: بله رئيس .

شكلكي در اوردم به بيرون نگاه كردم .

هيون ناگهان پرسيد : واقعا تاريخ تولد دايت با كيو توي يك روز است؟

سرم رو تكان دادم و گفتم : چطور؟

هيون گفت: فقط مي خواستم بدونم .

خنده ام گرفت . با خودم گفتم : پس هنوز به كيو حسادت مي كني؟!

هيون گفت: پس تو 23 روز از يونگ سنگ كوچيكتري.

گفتم : اره . هيمنطور است .

هيون گفت : پس29 نوامبر دنيا اومدي. يعني 6 ماه از من كوچيكتري.

اين بار خيلي سخت بود جلوي خنده ام رو بگيرم . پس از اين ناراحتي كه فكر كردي من تاريخ تولد تو رو نميدونم؟!

گفتم : نميدونستم 6 ماه از تو كوچكترم . جالب است . يعني كدوم ماه سال ميشه؟

هيون با دلخوري گفت: ولش كن . فقط داشتم حساب ميكردم .

خنديدم و گفتم : فكر كنم تولد تو ماه جون باشه . البته اگر درست گفته باشم .

هيون به من نگاه كرد و گفت: تو مي دونستي؟

گفتم : فقط داشتم حساب ميكردم .

هيون دوباره به روبروش نگاه كرد و گفت:كم كم دارم شك مي كنم شايد از اول از همه چيز خبر داشتي.

در حالي كه سرم رو به نشانه نفي تكان مي دادم گفتم : از چي بايد خبر داشته باشم ؟

هيون گفت : چيزي نيست منظورم تارخ تولد جونگ مين بود.

خنديدم و به هيون نگاه كردم كه در حالي كه لبخند مي زد روي فرمون ماشين ضرب گرفته بود . قبلا چهره هيون رو اينجوري ديده بودم زماني كه از فروشگاه برمي گشتيم .

گفتم : حال من دارم شك مي كنم تو از اول از همه چي خبر داشتي.

هيون حركت من رو تكرار كرد و گفت: از چي بايد خبر داشته باشم؟

گفتم : هيچي تفاوت تاريخ تولد من با اعضاي گروه .

هيون خنديد و ماشين رو روبروي پل پانتو پارك كرد . اطراف كاملا خلوت بود . خوب چه كسي بود كه دلش بخواهد زيربارون خيس بشه .

هيون گفت: اين هم يكي از اونجاهاي كه بهت قول داده بودم . البته قبلا يك بار اينجا اومدي.

نا خود اگاه گفتم : دوبار .

هيون به سمت من نگاه كرد و گفت:جدا؟! اره راست ميگي گفته بودي. خوب مي ريم يه جاي ديگه .

گفتم : نه . من اينجا رو خيلي دوست دارم .

هيون گفت: خوب اگر اينجوري دوست داري باشه .

در حالي كه به بيرون نگاه مي كردم گفتم : سوگند هم اينجا رو خيلي دوست داره.كاش الان اينجا بود .

هيون خنيد و گفت : پس بايد يه بحث ديگه رو تحمل مي كردي.و ادامه داد : يادت هست چقدر با خواهرت بحث مي كردم .

سرم رو تكان دادم و لبخند زدم لبخند زدم و گفتم :ميدونم راجب چي بوده اما اون موقع برام مثل يه معما بود .

هيون گفت: نگفتي چرا به من زنگ زدي ؟

در حالي که به منظره رود خانه که روبروم بود زل زده بودم گفتم : سوگند گفت بايد يه چيزهايي رو رشن کنم .

هيون با لحن متعجبي گفت: سوگند؟! جدا؟! باورش سخته .

سرم رو تکان دادم و گفتم : اره . براي خودم هم سخت بود که باور کنم . ولي اون از من خواست تا حرف دلم .... اما جلوي خودم رو گرفتم و سکوت کردم .

هيون با حالتي مشتاق گفت: چي رو بايد روشن مي کردي؟

باز هم؟! دوباره؟! نه اين بار نه . نه قبل از اينکه تو اعتراف نکني من چيزي نمي گم هيون خان .

براي همين گفتم :از من خواست بهت بگم چقدر از دستت دلخورم .

هيون اين بار با تعجب بيشتري به من خيره شد و گفت: از دست من ؟! چرا؟!

گفتم : ميتونم يه سوال ازت بپرسم ؟ نه دو تا سوال .

هيون گفت : باشه اما به شرط اينکه به من بگي چي تو رو دلخور کرده .

گفتم : اون سري که من بيمارستان بستري شدم تو چرا نيومدي من رو ببيني؟اگر اين اتفاق براي تو مي افتاد من حتما مي اومدم .

هيون گفت: مطمئني که من نيومدم ؟

سرم رو تکان دادم و گفتم : اره مطمئنم .

هيون گفت : خوب پس بايد بدوني که من هم اومدم .

با تعجب به هيون نگاه کردم .

هيون گفت :در واقع همون جا بودم وقتي ديدم داري سعي ميکني از اتاقت فرار کني خيالم راحت شد و برگشتم مقرر. 

گفتم : پس چرا چيزي نگفتي؟

هيون گفت:نيازي نبود که بگم . حالا سوال دومت چي بود ؟

گفتم : با اين حرفي که الان زدي ديگه چيزي ندارم که بگم .

هيون گفت : دوست دارم بودنم چي تو رو عصباني کرده.

با دلخوري گفتم : خيلي چيزها .

هيون گفت : مثلا ؟

گفتم :وقتي رفتيم براي جونگ مين ساعت بخريم .

هيون در حالي که لبخند مي زد گفت: اين رو فهميده بودم .

گفتم : پس عمدا اين کار رو کردي ؟

هيون گفت : بايد مطمئن ميشدم .

گفتم : از چي؟ هيون گفت : باشه براي بعد . ديگه چي؟

گفتم : اينکه نميدونستم وقتي مي بينمت بايد منتظر چه برخوردي از طرف تو باشم . يه روز مهربان بودي يه روز مثل يه دشمن برخورد مي کردي.شک ميکردم خودت هستي يا نه . مثل اين بود که يه روح توي بدنت نفوذ مي کرد نمي دونستم کدوم شخصيت واقعيت است .

هيون خنديد و گفت: خوب تو هم مقصري.

گفتم : من؟ من ديگه چرا؟!

هيون گفت: يه خورده فکر کن.

گفتم : من واقعا نمي فهمم . مگه چي کار کرده بودم ؟

هيون گفت:خوب تو هميشه از من فرار کردي.رفتارت در برابر بقيه خيلي دوستانه بود حتي يه بار گفتي طرفدار کيو هستي و براش هم هديه خريدي. جوري رفتار کردي که من فکر کردم بين تو و کيو احساسي وجود داره.

با تعجب گفتم : براي همين از کيو پرسيدي به من احساسي داره ؟!

هيون حرفي نزد . با دلخوري گفتم : واقعا که . تو که بدترازمن بودي.همچين راجب دختري که دوست داشتي حرف زدي که دلم مي خواست موهاش رو بکشم .

هيون با اين حرف من بلند خنديد و گفت:تو که خبر داري اون کيه.

گفتم : نه . نميدونم .

هيون گفت : شايد دوباره بد نباشه دوباره بگم کيه .

با ياد اوري حرکت هيون تصميم گرفتم موضوع رو عوض کنم مطمئن بودم قلبم توان اغوش دوباره هيون رو نداره .براي همين گفتم:خوب ديگه چي کار کرده که تاراحتت کرده ؟

هيون چهره متفکري به خودش گرفت و گفت:ديشب. به هيون نگاه کردم . هيون در حالي که به بيرون خيره شده بود گفت: ديشب وقتي گفتي از من متنفري من .... اما ادامه نداد .

من واقعا اون رو ازرده بودم و قلبش رو شکسته بودم . به خاطر حرفهايي که به هيون زده بودم از خودم متنفر بودم . ياد حرف بابام افتادم که هميشه مي گفت (( دوتا چيز رو هيچوقت نميتوني پس بگيري . يک زماني که ميگذر و دوم حرفي که از دهانت بيرون مياد ))

هيون به من نگاه کرد. اما من توان نگاه کردن به اون رو نداشتم .

هيون گفت: اما بيشتر از همه توي غافلگير کردن من و نگران کردنم استادي.

بدون اينکه به هيون نگاه کنم گفتم : معذرت مي خواهم .

هيون گفت: بابت چي؟

گفتم: به خاطر همه چيز.

هيون دستش رو به سمت چونه من اورد و اروم چونه من رو بلاا ارورد و گفت: نگفتم توغافلگير کردن من استادي.

به هيون نگاه کردم که لبخند مي زد . چهره دلخوري به خودم گرفتم و با حالت طلبکارانه اي گفتم : يادم نمي ياد نگرانت کرده باشم .

هيون گفت : هي موش کوچولو مواظب باش من هنوز يه ببرم .

دست هيون رو کنار زدم و گفتم : ببري که باش . ولي بگو من کي تو رو نگران کردم .

هيون گفت : از تايلند شروع مي کنم . اول از همه سر جريان اون مار ديدن .

گفتم : اون تقصيرجونگي بود.

هيون گفت : بعدش مريض شدي .

گفتم :اون هم تقصير تو بود .

هيون با تعجب به من نگاه کرد و گفت: تقصير من؟!

گفتم: اره تقصير تو بود .چون سارا با تو بحث کرده بود . يادت نيست ؟

هيون گفت :خوب من نمي فهمم اين موضوع چه ربطي به من داشت.

گفتم: چون ناراحت بودم و نميخواستم ببينمت .

هيون گفت : پس با اين حساب هروقت از دست من عصباني بشي مي خواهي بري ؟

گفتم : اون موقع فرق داشت .

هيون گفت: چه فرقي؟

به هيون نگاه کردم در حالي که چشم هاش برق مي زد به من نگاه مي کرد . گفتم : اون موقع من شما رو نمي شناختم ولي الان ميتونم از پس همه شما بر بيام . بگو ديگه کي بود که ناراحت شدي.

هيون خنديد و گفت : باشه موش کوچولو فعلا بازي دست تو است .اما نوبت من هم ميرسه . باشه مي گم وقتي توي بازار گم شدي .تازه همه اينها مال تايلند کلي هم دسته گل اينجا اب دادي.

حق با هيون بود حرفي نداشتم که بزنم براي همين گفتم :خوب کي غافليگر شده .

هيون گفت : از همون بار اولي که ديدمت . وقتي با اون سروضع و ليوان اومدي ليوان رو روي ميز کوبيدي تعجب کردم . وقتي گفتي اون لباس چقدر مي ارزه بيشتر تعجب کردم . به نظر مي رسيد راست ميگي.

با ياد اور ياون صحنه خنده ام گرفت و گفتم : اون هم تقصير شما بود.

هيون گفت : از اون جالبتر عکس العمل شما دو نفر و سرعت دويدنتون بود .

گفتم : شما هم توي غافلگير کردن ما استادين هيون خنديد . ادامه دادم :نمي دوني چقدر ترسيده بودم وقتي اون پليس هاي قلابي جونگي رو ديدم . چقدر عذاب وجدان داشتن وقتي فکر کردن اون فيلم توي اينترنت پخش شده .

هيون در حالي که ميخنديد گفت: حالا که فکر ميکنم مي بينم گلوي جونگي پيش سارا گير کرده بود .

گفتم : تازه به همين هم خلاصه نشده بود تمام فيلم سفر قبلي پر از اداهاي گروه جناب عالي بود که از نا کجا اباد جلوي صفحه دوربين ظاهر مي شدين .واقعا جمع کردن اون ابروريزي اون هم جلوي بابا و مامانم خيلي سخت بود .تازه سوگند هم شما رو شناخته بود

هيون گفت:خوب مي گفتين ما دوست هاي شما هستيم.

گفتم : اره مي گفتم گروه معروف اسيايي دوست ما هستن فقط نمي دونم چرا سارا در تمام مدت فيلم در حال اتقام گرفتن از اونهاست .

هيون خنديد و گفت : انها خاطرات خوبي هستن .

گفتم : اره به خوبي مريض شدن کيو و جونگ مين .

هيون گفت : اين هم يکي ديگه از غافلگيري هاي شما بود اگر تا اخر عمرم هم فکر ميکردم هيچوقت نميتونستم بفهمم شما چه شغلي دارين .

گفتم : قبلا هم اين رو شنيدم . ولي رفتار تو توي اون مهماني باربيکيو اصلا درست نبود هنوز هم نميتونم بفهمم چي باعث شد تو ناراحت بشي.تمام شب رو به اين موضوع فکر کردم اخر سر هم چيزي دستگيرم نشد و يه معما باقي موند .

هيون گفت: به خاطر اينکه غافلگير شده بودم .

گفتم : پس با اين حسايي تو هر بارغافلگير ميشي بايد منتظر يه برخورد از جانب تو باشم .حالا دليل اين غافلگيري چي بود؟

هيون گفت: تو موهات رو کوتاه کرده بودي.

گفتم : خوب اين چه ايرادي داشت؟

هيون گفت: چهره تو با موي بلند خيلي فرق داشت . البته زياد هم بهت نمي اومد .

چشم هام رو تنگ کردم و به هيون نگاه کردم گفتم : ولي خيلي بهم مي اومد همه هم اين حرف رو زدن . حتي جونگ مين هم اعتراف کرد .

هيون گفت : براي همين خوشم نمي اومد زياد توي چشم مي اومدي.

پس اينطور تو دوست نداري بقيه به من نگاه کنن .جناب ليدر .خيلي خوب اين بار رو تو بردي.

هيون ادامه داد: ولي غافلگيري اصلي مال زماني است که بهم زنگ زدي.فکر نميکردم بخواهي راجبش حرف بزني.

گفتم : راجب چي؟

هيون حرفي نزد و لبخند زد و به بيرون خيره شذ .

گفتم : تو هم استاد غافلگيري هستي.

هيون گفت: واقعا ؟!

گفتم : اره . تايلند بماند ولي توي اين سفر هم تو کم دسته گل به اب ندادي. اول يادداشت فرستادي بعد هم که سر و کلت توي هتل پيداشد توي فرودگاه هم که اون بلا رو سر پاي من اوردي.

هيون گفت: ولي خودت دنبال من راه افتادي.

گفتم : بله راه افتادم تا چرخ دستي سالم رو از تو پس بگيرم .تازه فقط همين ها نبود تو توي بازار چي کار مي کردي؟

هيون خنديد و گفت: اين يه مورد رو خيلي خوب يادم هست هنوز يه کت بدون استين توي کمدم اويزون است .

گفتم : خوب من مقصر نبودم . در حالي که سعي داشتم جلوي خنده ام رو بگيرم گفتم : ولي غافلگيري تو هم چندان قديمي نيست .

هيون گفت: چطور؟

گفتم : وقتي من رو توي خيابون ول کردي تا مثلا بري اعتراف کني.

هيون دست از خنديدن کشيد و به من نگاه کرد و گفت: هنوز عصباني ميشم وقتي يادم مي افته. چرا پريدي جلوي ماشين؟

گفتم : من اصلا نميدونستم کجا مي رم . اگر تو اون سيلي .... ولي با نگاه کردن به چهره هيون مابقي حرفم رو قورت دادم . و گفتم : منظوري نداشتم .

هيون گفت : خيلي ترسيده بودم نتونستم جلوي خودم رو بگيرم .

سرم رو تکان دادم و گفتم : تقصير تو نبود .

هيون ساکت شده بود . به من نگاه مي کرد . به بيرون نگاه کردم که هنوز بارون مي باريد. منظره رودخانه توي هواي باروني واقعا زيبا بود خودم رو جمع تر کردم و دست هام رو به هم ماليدم .

هيون گفت: سردت است ؟

سرم رو تکان دادم و گفتم : اره دوباره خيس شدم البته با تشکر از يه نفر خاص.

هيون خنديد و دولا شد و از صندلي پشتي پتو رو برداشت و دور من انداخت و گفت :بيا اين گرمت ميکنه.

پتو رو دور خودم پيچيدم ولي وقتي به هيون نگاه کردم که دست هاش رو گرم مي کرد دلم سوخت .

رو به هيون کردم و گفتم : خوب تو هم از اين پتو استفاده کن .

هيون به من نگاه کرد و پتو رو از دور منم باز کرد و دور خودش پيچيد . باتعجب از اين حرکت هيون گفتم : پس من چي؟!

هيون به من نگاه کرد و گفت:اره حق با تو است .

بعد هم نيمي از پتو رو دور من انداخت .و نميه ديگر رو دور خودش گرفت. اينجوري کاملا به هم نزديک شده بوديم .

از شرم خون به صورتم هجوم اورد براي اينکه هيون متوجه اين وضعيت نشه صورتم رو به سمت پنجره چرخوندم . اما زير چشمي هيون رو نگاه مي کردم .

اون به روبرو خيره شده بود. بعد از چند دقيقه سکوت گفت: اين پتو خيلي دوست داشتني است. از تايلند تا الان نگهش داشتم . هروقت به خوابي ميزنه به سرم يا برام مشکلي پيش مياد ازش استفاده مي کنم . فکر کنم يه جادوگر اون رو جادو کرده و خودش هم خبر نداره .

اين حرف رو زد و پتو رو محکم تر نگه داشت . به چهره هيون نگاه کردم که هنوز به بيرون خيره شده بود اون از زير پتو دست من رو گرفت و انگشتهاي سرد من رو توي دست گرمش نگه داشت .

سعي کردم دستم رو عقب بکشم ولي هيون دست من رو محکم تر نگه داشت و اجازه اين کار رو بهم نداد . ديگه بيشتر از اون تلاش نکردم اجازه دادم گرماي اون انگشت هاي قدرتمند و محکم به دست من هم نفوذ کنه .

در حالي که به بيرون خيره شده بودم و از گرماي دست هيون لذت مي بردم گفتم : اين همون پتويي نيست که توي تايلند به من دادي ؟

هيون گفت: پس شناختيش؟

سرم رو تکان دادم . گفتم : اين همون پتويي نيست که اون روز بهم دادي؟

هيون گفت: کدوم روز ؟

گفتم : همون روز يکه به بهانه خواب از زير گردش در رفتي و سر از خونه در اوردي.

هيون دست من رو محکمتر نگه داشت و گفت:چرا همون است و بعد در حالي که سرش رو به پشتي صندلي تکيه مي داد گفت: البته اين بار اولي نبود که من اين پتو رو روي تو انداختم و مراقبت بودم .

گفتم : جدا؟! من يادم نمي ايد.

هيون همونطور که به پشتي صندلي تکيه داده بود به من نگاه کرد و گفت:يه بار ديگه هم توي تايلند مراقبت بودم . اون سري که مريض شدي .

گفتم : يادم هست .

هيون گفت: يادم خيلي تب داشتي . هر بار دستم روي پيشونيت مي ذاشتم تبت بالا تر رفته بود. اگر سارا نرسيده بود خودم کولت مي کردم و مي بردمت بيمارستان .

سرم رو پايين انداختم و گفتم : جدا؟ من خبر نداشتم .

هيون گفت: تو از خيلي چيز هاي ديگه بي خبري.

با تعجب گفتم : مثلا چي؟!

هيون گفت: مثلا اينکه نميدوني چقدر از دختر ها تمرين مي کنن تا اسم من رو صدا بزنن .

با اخم به هيون نگاه کردم و گفتم : جدا؟خوب خوش به حالت ولي اسم سختي هم نداري که تمرين بخواهد.

با گفتن اين حرف سعي کردم دستام رو از توي دست هيون بيرون بکشم .هيون انگشت هاي من رو محکم نگه داشت و گفت: راست ميگي؟واقعا سخت نيست ؟ من فکر کردم بايد سخت باشه . اگر راست ميگي تو چرا يه امتحاني نميکني.

من اينقدر درگير خلاص کردن دستم بودم که اصلا متوجه حربه هيون نشدم براي همين در حالي که سعي داشتم تا انگشتم رو از توي دست هيبون بيرون بکشم گفتم : اخه گفتن هيون مگه کاري داره .

هيون گفت: دوباره بگو .

ولي من تمالم توجهم به به دست هيون بود براي همين گفتم : هيون هيون هيون خوبه . ميشه الان دستم ر و ول کني؟

اما هيون انگشت هاي من رو محکم نگه داشت و من رو به سمت خودش کشيد و گفت: دوباره بگو .

سرم رو بالا اوردم تا به هيون بگم دستم رو ول کنه ولي با ديدن چهره مشتاق هيون و چشم هاي براقي که به من خيره شده بود زبانم بند اومده بود .

هيون صورتش رو به من نزديک تر کرد و گفت: دوباره بگو .

توي موقعيت ضعف قرار گرفتم نبايد مي ذاشتم بازي اينجوري تمام بشه . هنوز خيلي راه مونده بود . بايد علائم خطر رو جدي ميگرفتم . براي همين با اخم به هيون نگاه کردم و با تشر گفتم : يون جي هو بدجنس .

هيون گفت:چي؟!دوباره گفتم : يون جي هو بدجنس . احتمالا دختر ها اين اسم رو تمرين مي کنن .

اين حرف رو زدم و خودم رو عقب کشيدم . و با اخم به صندلي تکيه دادم و سرم رو به سمت پنجره برگردوندم . هيون هيچ حرکتي نکرد اما چند لحظه بعد بلند خنديد .

به سمت هيون نگاه کردم و گفتم : حتما با همين اسم صدات مي زنن.

هيون به من نگاه کرد و گفت: پس به تو هم ميگن موش کوچولو .

با اخم گفتم : من موش کوچلو نيستم . تا ديروز که ((دوستت )) بودم بعدش ارتقاع درجه گرفتم شدم ((هي تو )) حالا هم موش کوچولو . بعدا چي صدام ميرني.

هيون گفت : داشتم به همين هم فکر ميکردم . راستش اسم دختر توي ذهن من نميمونه . و هميشه اونها رو به اسم هاي ديگه صدا مي زنم . براي همين اونها هميشه ولم ميکنن .

با همون اخم گفتم : پس خوش به حال من . خدا مي دونه قرار چه اسم ديگه اي بشنوم .

اين حرف رو زدم و رو به پنجره کردم . اما اخم هام رو باز کرده بودم و سعي داشتم جلوي خنده ام رو بگيرم . هيون هنوز مي خنديد و به پشتي صندلي تکيه داده بود و به بيرون نگاه مي کرد و دست من رو توي دستش مي فشرد .

جان کريستوفر آنلاين نيست.   

براي اينکه هيون اشکهام رو نبينه سرم رو به سمت پنجره چرخوندم .هيون حرفي نزد فقط مثل هميشه خم شد تا کمربند ايمني من رو برام ببنده ولي حرکت بعدي اون کاملا غير قابل پيش بيني بود و باعث شد تا برق 2000 وات از سرم بپره و باور کنم تمام اون مدت رو توي خواب نبودم و حضور اون و احساسش کاملا واقعي هستن .

اون بادستش اروم صورت من رو برگردوند و به چشم هاي من خيره شد . بين مات سکوت بود . اصلا نيازي به گفتگو نبود چون کلمات توانايي بيان احساسات رو نداشت . چشم هاي جاي همه چيز هاي ديگر رو گرفت و احساسات و کلمات از طريق نگاه بين ما رد و بدل ميشد.

هيون اشک هاي من رو از روي گونه هام پاک کرد و صورت من رو بين دستهاش گرفت و خيلي اروم پبشوني من رو بوسيد . خشکم زده بود اون اولين بوسه توي عمرم بود شايد نمشد اسمش رو بوسه گذاشت اما براي من مثل يه شوک بود توانايي حرکت نداشتم شايد اگر مي تونستم اولين کاري که ميکردم اين بود که از اون جا فرار مي کردم .

تنها حرکتي که کردم اين بود که سرم رو بگردوندم . هيون دوباره صورت من رو به سمت خودش برگردوند و وقتي ديد که نگاهش نميکنم چونه من رو بالا اورد و مجبورم کرد تا به چشم هاش نگاه کنم .

نميدونم چه شکلي شده بودم که هيون باديدن من زير خنده زد و لوپم رو کشيد و گفت: الان به يه توت فرنگي فرقي نداري .

خودم رو عقب کشيدم و از هيون فاصله گرفتم .هيون خنديدو گفت : اون کمربند ايمني رو ببند تا دوباره برات دردسر درست نکرده بعد هم زير لب ادامه داد: چطور ميشه که به نفر تنها با بوسيدن پيشوني اين شکلي ميشه ؟ خيلي جالب است اگربخواهم....

اما ادامه نداد شايد صحنه بعدي براش جالب تر بود اون هم جنگ هميشگي من با اون کمربند بود نا خود اگاه با صداي بلند گفتم :از اين ماشين متنفرم .

هيون خنديد و گفت : شايد تو رو به عنوان رقيب مي بينه چون من ماشين ها رو خيلي دوست دارم .

ترجيح دادم حرف هيون رو نشنيده بگيرم در عوض سعي کردم با زور کمربند رو ببندم هيون دست من رو کنار زد و خم شد و کمربند رو از دست من گرفت . مثل اين بود که اون ماشين هم هيون رو ميشناخت و با اون دست به يکي کرده بود . هيون همونطور خم شده بود حتي بعد از اين که کمربند رو بسته بود باز هم خم بود به چهره من نگاه مي کرد خودم رو جمع و جور تر کردم و بيني ام رو بالا کشيدم.

هيون با اين حرکت خنديد و گفت : اين هم از عوارض گريه کردن زياد است .

حرفي نزدم و خودم رو بيشتر به در چسبوندم اما هيون دست بر دار نبود و ادامه داد: کي ياد ميگيري ديگه گريه نکني و وقتي هم حالت خوب نيست نگي خوبي؟

به سمت هيون برگشتم تا جوابش رو بدهم اما هيون از اين فرصت استفاده کرد و حرکتي بعدي رو انجام داد . گرماي لبه هاي هيون رو روي گونه ام حس کردم . مثل اين بود که يه صاعقه با ولتاژقوي از بدنم گذشت .

اين احساس من از چشم هاي تيز بين هيون دور نموند چون همونظور که سرش رو نزديک گوش من نگه داشته بود دست من رو توي دستش فشرد و گفت : به من اطمينان کن . مي دونم چه احساسي داري ولي لازم نيست بترسي .

به چشم هاي هيون نگاه کردم من قافيه رو باخته بودم از اول هم اون برنده اين بازي بود .هيون همونطور که گونه من رو نوازش مي کرد مو هاي من رو از روي صورتم کنار زد و گفت: مي دونم تجربه اين لحظات براي تو اولين بار است اما ازت نمي خواهم که براي اخرين بار هم باشه . مي خواستم اولين خاطرت مال من باشه . حتما خيلي خود خواه هستم مگه نه ؟

با لحن عاجزانه اي گفتم : هيون من....

اما اون دستش رو روي دهان من گذاشت و گفت:بزار حرفم رو تمام کنم چون مطمئن نيستم بتونم دوباره اين قدرت رو به دست بيام که تکرارش کنم . نميدونم چي باعث شد تا دريچه قلبم رو باز کنم شايد سادگي و معصوميت تو باشه ولي مي خواهم حالا که تواناييش رو دارم حرفم رو بزنم پس خوب گوش کن .مي خواهم هميشه زندگيت پر از اين لحظه ها باشه و اينکه اين لحظه رو که با من بودي فراموش کني . بزار اين فقط مال من باشه . مي خواهم زندگيت پر از شادي باشه و هميشه پر از انرژي باش مثل بار اولي که ديدمت مي خواهم کنار کسي باشي که هيچوقت اشکت رو در نياره.

با اين حرف هاي هيون چشم اشک هاي من جون تازه اي گرفته بود و روي گونه هام جاري شده بود هيون ادامه داد :مي دونم که بايد بزارم که بري ولي نمي تونم احساس مي کنم چيزي روي قلبم سنگيني ميکنه احساس خفگي ميکنم ولي هيچ راه ديگه اي ندارم مي دونم بايد بزارم بري با کسي باشي که خوشيختت کنه ولي نميتونم . چون من ....

اجازه ندادم حرفش رو تمام کنه و گفتم :دوستت دارم .

هيون ساکت شد و به من نگاه کرد . دوباره گفتم : دوستت دارم . از همون اول دوستت داشتم . از روزي که ديدمت اين احساس رو داشتم ولي خيلي احمق بودم . چون جرات نداشتم بهت بگم. فقط بهت اسيب زدم حتي فکر کردم با برگشتن همه چيز حل ميشه و من تو رو فراموش مي کنم ولي بدتر شد .سارا هم مي دونست فکر کردم با برگشتن همه چيز درست ميشه اما اشتباه مي کردم چون همه چيز بدتر شد وقتي به اين سفر اومدم تمام تلاشم اين بود که تو رو فراموش کنم اما از fan meeting فهميدم اين کار محاله . اون کسي که نمي تونه بزاه تو بري من هستم نه تو . بايد توي اين مدت همه چيز رو بهت مي گفتم ولي نتونستم . حس مي کردم دارم ميميرم . رفتار تو با من مثل کسي بود که بي خيال همه چيز بود ديگه برام هم نيست که دوستتم داري يا نه من تو رو دوست دارم . من دوستت دارم .

ديگه گريه امانم رو بريده بود بدون اينکه بخواهم سرم رو ي سينه هيون گداشتم و گريه کردم . چند لحظه بعد گرماي بازوي قدرتمندي رو حس کردم که من رو در اغوش گرفته بود و گرماي دستي که موهام رو نوازش ميکرد و گرماي نفسي که روي گونه هام بود.

هيون گفت : اروم باش مگه نمي خواستي برنده باشي اينجوري ميبازي .

سرم رو بيشتر به سينه هيون فشار دادم و گفتم : اهميتي نميدهم من از همون اول هم يه بازنده بودم از همون موقعي که نتونستم بهت بگم چه احساسي دارم ترجيح مي دهم بازنده باشم ولي حرف دلم رو بزنم .

هيون اروم من رو از خودش جدا کرد و شونه هاي من رو نگه داشت و به من نگاه کرد و گفت: مطمئن هستي که پشيمون نميشي؟

سرم رو تکان دادم . هيون لبخند زد و گفت: پس فکر کنم بدوني من چه احساسي دارم .

همونطور که هق هق مي کردم سرم رو به نشان منفي تکان دادم و گفتم : نه نمي دونم .

هيون با تعجب گفت: واقعا؟! نمي دوني؟!

باز هم سرم رو به نشونه منفي تکان دادم . هيون همونطور که به من نگاه مي کرد گفت: تو هنوز داري با من بازي ميکني؟

با چشم هاي خيس به هيون خيره شدم هيون گفت: پس تو از اون دسته ادم هايي هستي که حتما بايد اون جمله رو بشنوي .

سرم رو به نشانه اره تکان دادم . هيون با اين حرکت من بلند خنديد و دوباره من رو در اغوشش گرفت و گفت : خوب فکر کنم حالا که باختي بايد خيلي صبر کني

. سعي کردم خودم رو از اغوش هيون بيرون بکشم اما هيون من رو محکمتر نگه داشت و گفت : بازنده لجباز کوچولو حالا که باختي باي تنبيه بشي . بزار ببينم چه تنبيهي بايد برات در نظر بگيرم .

اين بار با فشار بيشتري خودم رو از اغوش هيون بيرون کشيدم و با اخم به هيونو نگاه کردم .

هيون به من نگاه کرد و گفت : فکر کنم بايد با اين چهره اي که گرفتي تنبيه رو بزارم براي بعد اما يادت باشه اول بازي چه قراري گذاشتيم .

گفتم : تو از قوانين پيروي نکردي.

هيون گفت: ولي تو خودت باختي اون هم چه باخت شيريني.

بعد هم دستش رو به سمت گونه من اورد اما من با اخم دست هيون رو پس زدم و محکم به صندلي تيکه دادم و گفتم : راه بيفت مي خواهم برگردم هتل .

هيون بلند خنديد و گفت: بايد با اين دختر کوچولوي لجباز دلخور چي کار کنم ؟

گفتم : فقط برش گردون هتل .

هيون ماشين رو روشن کرد و راه افتاد . من هم از پنجره به بيرون خيره شده بودم که گرماي انگشت هاي هيون رو دور انگشتهام حس کردم . هيون دست من رو محکم توي دستش نگه داشته بود . به چهره هيون نگاه کردم که با لبخند مشغول رانندگي بود .

با صداي دلخوري گفتم : اينجوري رانندگي کني تصادف مي کنيم .

بعد هم سعي کردم حلقه انگشت هاي هيون رو که دور دستم پچيده شده بود باز کنم . هيون دست من رو محکم تر نگه داشت و من رو به سمت خودش کشيد و گفت: من گواهي نامه بين المللي دارم .

با حرکت هيون و نيرويي که به کار برده بود به سمت اون کشيده شدم هيون نيم نگاهي به من انداخت و دوباره به روبرو خيره شد و گفت: مي خواهي استراحت کني ديشب تا الان استراحت نکردي بعد هم لبخندي زد و گفت: هرچند مطمئنم وقتي هم برگردي وقتي براي اسنتراحت نخواهي داشت .

گفتم : منظورت چيه؟

هيون گفت : فکر ميکني اون دونفرمي زارن؟

با تعجب بيشتري گفتم : منظورت چيه؟

هيون لبخند شيطنت اميزي زد گفت: منظورم جنگ بالشت هاست فکر کنم شما توي اين رشته مدال دار المپيک باشين . اين ورزش صبگاهي شماست؟

رو به هيون کردم و با چشم هايي که از حدقه بيرون زده بود گفتم : تو خبر داشتي؟

هيون گفت: پس فکر کردي ضرر بالشت هاي توي تايلند و ماکائو چه کسي پرداخت کرد؟!!

باور نميکردم . هيون با همون لبخند به من نگاه کرد و گفت: حالا برنده بودي يا بازنده ؟

وقتي ديد من هنوز با دهان باز به اون خيره شدم چونه من رو به سمت بالا هل داد و دهان من رو بست و سرم روي شونه اش گذاشت و دست من رو نگه داشت و گفت: بايد استراحت کني چون خيلي بهش احتياج داري.

بعد هم به روبرو نگاه کرد .ارامش شونه هاي هيون و گرماي انگشت هاي قدرتمندش باعث شد تا احساسا ارامش کنم و کم کم پلک هام سنگين بشه و خواب من رو به دنيايي رويا ببره .

با نوازش هاي دستي روي گونه ام بيدار شدم هوا تاريک شده بود و چراغ هاي خيابون روشن بود سرم رو از ر وي شونه هيون برداشتم و با تعجب به هيون نگاه کردم و گفتم : کي رسيديم؟!

هيون گفت: سه ساعتي ميشه .

گفتم : پس چرا بيدارم نکردي؟

هيون گفت: اخه خيلي خوش خواب هستي .

سرم رو پايين انداختم و گفتم : تو هم خيلي مي خوابي تازه من خسته بودم . ولي تو توي تايلند هميشه رديف اخر ماشين خواب بودي اينجا هم تا وقت گير مي اوردي مي خوابيدي.تازه بيدار کردنت هم کار حضرت فيل است يه بار توي عمرت صبح زود بيدار شدي به افسانه زندگيت تبديل شد .

هيون اول با تعجب به من نگاه کرد ولي بعد با شيطنت به من نگاه کرد و گفت: پس توي تايلند هم من رو مي پاييدي؟ فکر نمي کردم اين برنامه رو ديده باشي اون هم با اين دقت.پس مي دوني من از کار هاي غير ممکن بدم مياد تو که از من نمي خواهي برات ستاره بچينم . مي خواهي؟!

لعنت به من . کي ياد مي گيرم دهانم رو بسته نگه دارم . باز هم خراب کردم . در ماشين رو باز کردم تا پياده بشم .

هيون دست من رو گرفت و گفت: جواب من رو ندادي.

گفتم : من فقط يه جمله مي خواهم .

هيون گفت: من که همين الان گفتم از کارهاي غير ممکن بدم مياد .

دستم رو محکم کشيدم و با سرعت از ماشين پياده شدم و به سمت هتل رفتم .اما صداي قدم هاي هيون رو از پشت سرم ميشنيدم که سعي داشت به من برسه خودم رو به اسانسور رسوندم و قبل از هيون سوار اسانسور شدم اما هيون درست در اخرين لحظات خودش رو به اسانسور رسوند و پا ش رو بين در گذاشت و سوار شد .

بدون توجه به هيون دکمه اسانسور رو زدم و ازش فاصله گرفتم . اما هيون با اعتماد به نفس تمام مثل يه فاتح دو تا دست هاش رو مثل دوتا ستون دو طرف من به ديوار اسانسور تکيه داد و گفت: تو ميدوني منم از کار هاي غير ممکن بدم مياد .

با اخم به هيون خيره شدم و دستش رو کنار زدم تا رد بشم اما هيون اجازه نداد و گفت : چيدن ستاره از اين چيزي که خواستي اسون تر است .

بدون اينکه به هيون نگاه کنم گفتم : بزار رد بشم .

هيون گفت: نه قبل از اينکه جواب سوال من رو بدهي .

مي خواستم به هيون بگم نه قبل از اينکه تو جواب من رو بدهي اما صداي مبهمي باعث شد تا به سمت در اسانسور نگاه کنم که خيلي وقت بود باز شده بود اما باديدن منظره روبروم اخم کردن از يادم رفت و رنگ از چهره ام پريد .

هر دو اينقدر درگير بحث کردن بوديم که اصلا متوجه روبه رومون و باز شدن در اسانسور نشده بوديم يونگ سنگ با چهره اي که ازش تعجب مي باريد به ما دوتا خيره شده بود در عوض کيو لبخند مي زد و جلوي دهان هيونگ رو نگه داشته بود هيونگ هم در حالي که سعي داشت تا دست کيو رو از جلوي دهانش برداره با اصوات مبهمي با من حرف مي زد .

هيون با ديدن تغيير چهره من به روبرو نگاه کرد اما اون هم دسته کمي از من نداشت و دستهاش رو برداشت . تنها چيزي که توي اون لحظه به ذهنم رسيد اين بود که خودم رو به ضعف بزنم هيون هم از فرصت استفاده کرد و دستش رو درو کمر من حلقه کرد و من رو محکم نگه داشت و با اخم به هيونگ که هنوز بين دست هاي هيون براي رهايي خودش تلاش مي رکد نگاه کرد و گفت: حالش خوب نيست من هم فقط دارم کمکش ميکنم پس فکر بي خود نکن .

هيونگ اروم گرفت اما با چشم هايي که شک از اونها مي باريد به هيون خيره شد . کيو هم با لبخند معني داري به هردوي ما خيره شده بود .

اما يونگ سنگ با اخم به هيون نگاه کرد و گفت:تا الان کجا بودي مگه هميشه نميگي که مسئوليت گروه با من است پس تا حالا کجا بودي؟

هيون به سمت يونگ سنگ برگشت و به اون نگاه کرد و پرسيد: مگه چي شده ؟

يونگ سنگ با عصبانت به هيون نگاه کرد و گفت: ميشه اقاي ليدر بفرماين تا الان کجا بودين؟ همه به سمت يونگ سنگ برگشتن . هيون در حالي که دست من رو توي دستش نگه داشته بودگفت: مگه چي شده؟

يونگ سنگ با عصبانيت به هيون نگاه کرد کيو به سمت يونگ سنگ رفت تا اون رو ارام کنه ولي يونگ سنگ خودش رو از دست او خلاص کرد و در عرض چند ثانيه روبروي ما ايستاد .

در حالي که حسابي عصباني بود گفت: از شما دو نفر خود خواه تر نديدم دوست تو در اتاق رو روي خودش بسته و از اون بيرون نمياد و اصلا هم حالش خوب نيست يکي از پسر هاي گروه تو هم در شرف جنون است اما شما دوتا رفتين خوش گذروني.

با اين حرف يونگ سنگ دستم رو ار دست هيون بيرون کشيدم و و به سمت اتاق سارا دويدم . ولي حتي توي راه رو هم خبري از جونگ مين نبود با ترس به سمت اتاق سارا رفتم . قلبم ديوانه وار توي سينم مي تپيد چند ضربه به در زدم ولي هيچ صدايي نيومد .

يونگ سنگ از اون سمت راهرو داد زد: شايد بهتر باشه يه سري به بيمارستان بزني.

با اين حرف يونگ سنگ سرجام خشکم زد سوال من رو هيون پرسيد و گفت:چرا بيمارستان؟! اينجا چه اتفاقي افتاده ؟

يونگ سنگ گفت: براي اين سوال بايد بري بيمارستان البته اگر تا الان هنوز زنده مونده باشه .

ما هم الان داشتيم مي رفتيم اونجا تا الان هم به خاطر شما دو نفر اينجا مونده بوديم . با شنيدن اين حرف دنيا دور سرم چرخيد ديگه توان ايستادم نداشتم به ديوار تکيه دادم و سعي کردم تعادلم رو به دست بيارم .

به هيون نگاه کردم که با چهره اي بهت زده به من خيره شده بود توي نگاهش يه خواهش بود . نه الان وقت ضعفيف بودن نبود اون به من نياز داشت .

به سمت هيون رفتم و روبروش ايستادم و سعي کردم ارامشم رو حفظ کنم و گفتم : مطمئن هستم اتفاقي نيفتاده .

يونگ سنگ گفت: تو که اينجا نبودي پس چطوري اين حرف رو ميزني.

بدون اينکه نگاهم رو ار هيون بگيرم دستهاي اون رو توي دستم گرفتم . دستهاش مثل يه تيکه يخ بود ذستش رو محکم نگه داشتم و گفتم : به من اطمينان کن .

هيون با نگراني به من نگاه کرد . سعي کردم با لخبند به هيون اطمينان بيشتري بدهم ولي فايده اي نداشت .

رو به يونگ سنگ کردم وگفتم : الان کجا هستن؟

يونگ سنگ کارت اتاق رو دست من داد و گفت : برو وسايلي رو که فکر مي کني لازه ميشه بردار ما هم منتظرت مي مونيم .

دست هيون رو محکم تر توي دستم فشار دادم و به سمت اتاق رفتم کارت و زدم وارد اتاق شدم. اما با ديدن اون منظره سر جام خشکم زد . محال بود . حتما چشم هام اشتباه مي ديد . يعني اين يه خواب است؟ نه محال بود .

سارا سرش رو بالا ارود و به من نگاه کرد و گفت: تو به اين کدو تنبل بگو 4+7 ميشه 11 نه 13 .

جونگ مين گفت: نه ميشه 13 تو باختي پس بايد به حرف من گوش کني .

سوگند گفت : اصلا ميشه 12 هردوي شما باختين . الان نوبت حرکت من است .

سارا گفت : بفرما هرکسي به فکر خودش است . اصلا بازي بي بازي هر دوي شما جر زن هستين .

با تعجب و چشم هايي گرد شده به اون سه نفر خيره شده بودم و باور نمي کردم . هر سه تاي اونها روي يه بازي منچ خم شده بودن و هر کدوم سعي داشت تا مهره خودش رو حرکت بده. خداي من نگو که دارم خواب مي بينم و اين يه رويا است . با ترس به سمت سوگند رفتم و موهاي اون رو کشيدم .

سوگند با اخم به سمت من برگشت و گفت : چته تو؟

نه بايد بيشتر از ين مطمئنمي شدم نياز داشتم يه نفر تاکيد کنه چيزي رو که من ديدم واقعيت داره . بنابراين با سرعت از اتاق بيرون دويدم و در حالي که دست اون رو پشت سرم ميکشيدم به اتاق برگشتم .

هيون هم با ديدن اون صحنه شوکه شد و سر جاش ايستاد و به اون سه نفر نگاه کرد . سوگند با ديدن هيون از سر جاش بلند شد و به سمت من اومد.

جونگ مين با ديدن هيون گفت: تو بگو 7+4 ميشه 13.

سارا که تازه متوجه هيون شده بود بازي رو ول کرد و رو به من کرد و گفت: گوشي من کو؟من فقط گفتم شماره بوقلمون رو بگيري نه اينکه گوشي رو هم ببري.

هيون با ديدن اين صحنه مثل طوفان به سمت در رفت ولي اصلا نيازي به اين کار نبود چون يونگ سنگ و هيونگ و کيو وارد اتاق شده بودن و با لبخند به ما نگاه مي کردن . احساس کردم ديگه نمي تونم به ايستم .

هيون به سمت يونگ سنگ يورش برد و يقه اونرو نگه داشت ولي با صداي سوگند به سمت ما نگاه کرد . من وسط اتاق نشسته بودم و رنگم پريده بود . هيون يونگ سنگ رو ول کردو به سمت من اومد ولي سوگند روبروش ايستاد و جلوي اونرو گرفت .

سارا بازي رو ول کرد و به سمت اومد و روبروي من نشست و گفت : چي شده؟ باز چه خبر است .

به سارا نگاه کردم . از اينکه مي ديدم حالش خوب است خوشحال بودم تنها چيزي که از دهانم خارج شد خدا رو شکر بود و بعد از اون سيل اشک . سارا رو بغل کردم و شروع کردم به گريه کردن .

سارا من رو کنار نزد . از اين مي ترسيدم که من رو پس بزنه ولي اون اين کار رو نکرد در عوض رو به يونگ سنگ کردو با تعجب پرسيد: اينجا چه خبر است؟

يونگ سنگ گفت: فقط باهاشون يه شوخي کوچيک کردم .

هيون دوباره به سمت يونگ سنگ برگشت و گفت: شوخي ؟! تو به اين ميگي يه شوخي کوچيک ؟!

سارا گفت : يه نفر مي خواهد به من بگه اينجا چه خبر است يا بايد برم از بخش خبري بپرسم؟

هيونگ گفت: يه جوري شوخي کرد که فکر کردن بايد جسد شما رو ببينن .

سارا رو کرد به من گفت: اين مجري بخش خبري ساعت 9 چي ميگه ؟ يعني چي بايد جسد ما رو مي ديدين؟

يونگ سنگ گفت: اين تلافي اين بود که ما رو نگران کردن . فقط يه زنگ ميزني و ميگي سحر بايد استراحت کنه حالش خوب نيست بعد هم گوشي رو خاموش ميکني . مي دوني ما چقدر نگران شديم .

هيون حرفي نزد فقط اروم ايستاد و به من نگاه کرد که هنوز توي اغوش سارا بودم . سارا من رو از خودش جدا کردو گفت: اگر به خاطر اين بوده پس حقت است . حالا ديگه چرا گريه ميکني؟

بين هق هقم گفتم: خدا رو شکر که حالت خوبه.

سارا نگاهي به من کرد و گفت: ولي مثل اينکه حال تو خيلي بهتر است 3 ساعت است ماشين هيون اون پايين پارک است چي کار ميکردي که الان برگشتي؟

همونطور که بيني ايم رو بالا مي کشيدم گفتم: خواب بودم .

سوگند با تعجب به من نگاه کرد و گفت: چي؟ چي بودي؟

گفتم : خواب بودم .

سارا چند تا ضربه به پشت من زد و گفت: خسته نباشي . مردم اينقدر خودموني شدن که سر قرار اول مي خوابن مامانت تو رو دست من سپرد ببين چه خيانت در امانتي کردم .

با اين حرف سارا خنديم . سارا بلند گفت: دست به مهره ها نزن من جاي همه رو ميدونم . جونگ مين دستش رو عقب کشيد و گفت: فقط گذاشتمش سر جاش افتاده بود .

سارا گفت : جاي اون مهره دو تا خونه عقب تر است .

جونگ مين اخم کرد و زير لب غر غر کرد . سارا از سر جاش بلندش دو گفت: بهتر است بري صورتت رو بشور من هم توي اين مدت کلک اين کلم برگ حاجي لک لک رو براي هميشه از زندگيم ميکنم .

اين حرف رو زد و به سراغ صفحه منچ رفت که ديگه معلوم نبود از دست جونگ مين جاي چند تا مهرديگه عوض شده . سوگند به سمت من اومد و به من کمک کرد تا از سرجام بلند شم.

همونطور که به سمت روشويي مي رفتم پرسيدم: اينجا چه خبر است؟ داستان اين بازي چيه؟

سوگند نگاهي به هيون انداخت که هنوز با نگراني به من خيره شده بود و گفت: بهتر است هيون هم بياد اينجوري يه بار بيشتر توضيح نمي دهم .

هيون با اين دعوت بلافاصله پشت سر ما راه افتاد . سوگند من رو به سمت روشويي برد و در حالي که سعي داشت تا کمکم کنه که دست و صورتم رو بشورم زير چشمي هم هيون رو رزير نظر داشت . مثل اين بود که سعي داشت از رفتار هيون اتفاقاتي رو که توي اين چند ساعت گذشته بين من و اون افتاده بود رو حدس بزنه .

در عوض هيون مشتاقانه به سوگند چشم دوخته بود تا ماجرا رو از دهان اون بشنوه . سوگند وقتي ديد به جايي نميرسه گفت: فقط همين قدر بگم اگر اين راه حل رو پيشنهاد نداده بودم ممکن بود کار به جاهاي باريکي بکشه.

با تعجب در حالي که اب از صورتم مي چکيد به سوگند نگاه کردم و گفتم : چه راه حلي؟ منظورت اين بازي بچگانه است؟

سوگند نگاهي به من کرد و حوله رو به سمت انداخت و گفت : صورتت رو خشک کن . بعد هم ادامه داد : همين بازي به ظاهر بچه گانه داره اين ماجرا رو حل ميکنه .

هيون گفت: قرار است اخر اين بازي به کجا برسه ؟

سوگند شونه اش رو بالا انداخت و گفت : هنوز معلوم نيست ولي اگر جونگ مين برنده بشه سارا بايد به حرف هاي اون گوش بده و اگر سارا برنده بشه جونگ مين بايد براي هميشه بره .

هيون گفت: اين خيلي مسخره است . چطور احساس يه نفر رو به يه بازي مي سپاري؟ مگه ميشه ؟ اون هم يه بازي بچه گانه .

سوگند نگاهي به هيون اخداخت و گفت: من که فکر نمي کنم هيچکدوم از اونها بزرگ شده باشن . در ثاني عشق هم يه جور قمار است بازي شانس است و سرنوشت هرچند از اين منچ سخت تر است و زمين بازي بزرگتر است اما اون هم مثل همين بازي مي مونه . نمي دوني ممکنه اخر بازي چه اتفاقي بيفته . ممکنه full house بشه يا اينکه توي يه لحظه همه چيز رو ببازي . همه چي بستگي به طرف مقابل داره .

هيون نگاهي به سوگند کرد سوگند هم ادامه نداد و در عوض تنه اي به هيون زد و از در بيرون رفت تا ببينه اون همه سر و صدا براي چيه . به هيون نگاه کردم و دنبال سوگند راه افتادم .

سارا روبروي جونگ مين ايستاده بود و مهره توي دستش رو جلوي صورت جونگ مين تکان مي داد و گفت: چرا تغلب ميکني؟

جونگ مين گفت: من تغلب نکردم خوب نگاه کن اين مهره توي دستت مال خودت است .

سارا گت: خيلي ممنون فکرکردي کور رنگي گرفتم . نخير خودم مي دونم اين مهره کيه ولي تو جابه جاش کردي.

جونگ مين گفت: همه ديدن من دست به مهره تو نزدم چون باختي داري جر مي زني.

سارا گفت: من؟! من؟! من باختم؟ اون کسي که باخته تويي نه من.

سوگند وسط اون دونفر ايستاد و گفت: اينجوري نميشه اين بار دومي است که بازي مي کنين . هر بار يکي از شما اين نمايش رو راه انداخته . اين اخرين بار است . براي اينکه هيچکدوم از شما نتونه اين جر زدن رو ادامه بده 3 نفر ديگه هم داور ميشن .اسم داور ها رو هم قرعه مي کشيم .

سارا گفت اصلا من چرا بايد قبول کنم ؟

سوگند گفت: چون اگر قبول نکني بعيد نيست اين يارو تا اون سر دنيا هم دنبالت بياد .پس يا بازي کن يا به حرفهاش گوش کن .

سارا گفت: ترجيح مي دهم بازي کنم .

سوگند نگاهي به جونگ مين انداخت جونگ مين سرش رو به نشانه موافقت تکان داد سارا هم دستش رو به سينه اش رد و با اخم به جونگ من خيره شد . جونگ مين هم زباني در اورد روبروي سارا ايستاد .

سوگند اسم همه رو نوشت و روي ميز ريخت و گفت: سارا و جونگي هر کدام يه برگه بردارن و خودش هم رودتر ار بقيه يه برگه رو برداشت .

جان کريستوفر آنلاين نيست.   

با تعجب به سوگند نگاه کردم و گفتم :تو چرا قرعه کشيدي؟

سوگند گفت:فکر کردي اين دوتا ني ني کوچولو تنهايي مي تونن بدون غر زدن و جر زدن بازي کنن ؟

با تعجب گفتم : مگه تو پليسي؟!

سوگند به من نگاهي کرد و گفت: براي همين گفتم کار به جاهاي باريک ميکشيد.

هيون گفت: مگه نشنيدي چي گفت . اين بازي راه حل است .

سوگند نگاهي به هيون انداخت ولي حرفي نزد و گفت: برگه ها رو باز کنين .

سارا برگه اش رو بار کرد و اون رو به سمت هيون گرفت هيون نيم نگاهي به برگه توي دست سارا انداخت و به ديوار تکيه داد . سوگند برگه خودش رو باز کرد و به هيونگ نگاه کرد . همه به سمت جونگ مين برگشتن که چپ چپ به کيو نگاه ميکرد . خوب معلوم شد هر کسي طرف کدوم تيم است .

سارا گفت : اين بي انصافي است چرا اون بايد کيو رو داشته باشه . اگر اينجوري است من هم سحر رو ... اما ادامه نداد .

سوگند گفت: اگر فکر ميکني تغلب ميکنه بايد بگم اگر کسي حتي اين فکر هم از سرش بگدره بهتر است همين الان اصلا مسابقه رو شروع نکنه چون به محض ديدن کوچکترين حرکتي اين مسابقه رو خاتمه ميدهيم و بازي به نفع گروه مخالف تمام ميشه . و ضمنا اين دور باز اخر است .

کيو گفت: خوب اگر تو برنده شي چي ؟

سوگند گفت : من خودم رو کنار ميکشم تا بازي بين دو گره ديگه ادامه پيدا کنه . تا وقتي که برنده معلوم شه .

کيو در حالي که مي خنديد گفت: پس تو کبوتر صلحي .

سوگند گفت: ميشه اينجوري هم بهش نگاه کرد . حالا بازي رو شروع کنيم .

سارا در حالي که هنوز اخم هاش توي هم بود و معلوم بود دل خوشي از اين ماجرا نداره صندلي رو کنار کشيد و نشست . هيون هم همونطور به ديورا تکيه داده بود به ميز نگاه ميکرد.

سارا نگاهي به هيون کرد و گفت: باور کن من هم دل خوشي ندارم که تو يار من باشي . بعد هم به فارسي ادامه داد :اين هم از شانس گند من است . بعد هم ادامه داد: اگر اوليا حضرت صلاح مي بينين به جمع اين فقير فقرا ملحق شين بي زحمت .

هيون بدون اينکه به سارا نگاه کنه صندلي کنار اون رو کنار کشيد و نشست . کيو و جونگ مين روبروي اون دو نفر نشسته بودن جونگ مين انگشت هاي دستش رو به هم فشار داد و گفت: اين بار ديگه توي چنگمي .

سارا نيش خندي زد و به فارسي گفت: شتر در خواب بيند پنبه دانه .

سوگند گفت: اين کر کرها باشه براي بازي . هر حرفي دارين توي بازي ثابتش کنين . بازي رو کسي شروع مي کنه که شش بياره .

بعد هم خودش منچ رو انداخت . اما بعد از چند دور هيچکدوم از گروه ها نتونسته بود 6 رو بياره .

سارا گفت : اگر قرار باشه اينجوري طول بکشه که تا صبح هم تمام نميشه . يه فکر ديگه کن .

سوگند گفت : کسي پيشنهاد ديگه ا ي داره ؟

هيون گفت: سنگ کاغد قيچي.عادلانه هم هست.

سارا گفت: هرچي که هست زودتر من ديگه حوصله ندارم .

جونگ مين گفت: براي باختن اينقدر عجله داري؟

سارا گفت : باش تا صبح دولتت بدمد . اين حاجي لک لک رو باش که خواب ماهي ميبينه . بپا خفه نشي .

سوگند چهره متفکري به خودش گرفت و گفت: فکر کنم درستش شتر و پنبه دانه بود .

سارا براي اين يکي هويج هم زيادي است په برسه به پنبه دانه .

با اين حرف سارا سوگند خنديد. جونگ مين گفت : داشتين پشت سر من حرف مي زدين؟ سارا گفت: زياد خودت رو تحويل نگير .

جونگ مين گفت: از اين به بعد همه بايد به زباني حرف بزنن که بقيه هم متوجه بشن .

سارا گفت : به چه مناسبت ؟ ج

ونگ مين گفت: اگر تغلب کنين چي؟

سارا گفت : صدبار گفتم اون اينه رو بردار . کافر همه را به کيش خود پندارد.

جونگ مين گفت: اينها دوباره . باز هم فارسي .

سارا گفت: خوب تو هم کره اي حرف بزن من مشکلي ندارم .

جونگ مين گفت: اين پيشنهاد رو ميدي چون خيالت راحت است يه نفر هست هرچي بگيم متوجه ميشه . ولي ما چي کسي رو سراغ داري فارسي بلد باشه .

سارا گفت : اين مشکل من نيست .

هيونگ گفت: منصفانه هم بخوايهم بهش نگاه کنيم حق با جونگ مين است .

سارا نگاهي به هيونگ انداخت و گفت: دو کلام هم از مادر عروس.

سوگند وسط بحث اونا پريد و گفت: باشه من توي طول بازي فارسي حرف نميزنم خوبه .

سارا نگاهي به سوگند انداختو چشم هاش برق زد . سوگند هم با لبخند جواب اون نگاه رو داد . باز هم اين دو نفر يه نقشه اي دارن . بايد بفهمم ماجرا از په قرار است . بلند شدم که به سمت اونها برم اما صداي يونگ سنگ توجه من رو به خودش جلب کرد .

يونگ سنگ در حالي که پشت سر من ايستاده بود و به اون جمع نگاه مي کرد گفت: بايد خيلي وقت پيش حدس مي زدم ولي مثل اينکه کيو از من زرنگ تر بود شايد هم هيون بهش گفته بود چون اونها اکثر اوقات با هم مي خوابن . اخه کيو از تنها خوابيدن يک جورايي وحشت داره.

من گفتم داري در مورد ي چي حرف ميزني؟؟؟

يونگ سنگ به من نگاه کرد و گفت: خوب از کي شروع شد؟

اين بار با تعجب بيشتر به يونگ سنگ نگاه کردم . يونگ سنگ وقتي سر در گمي من رو ديد مستقيم سر اصل مطلب رفت و تير نهايي رو زد و گفت: راجب رابطه تو و هيون حرف مي زنم .

با اين حرف يونگ سنگ سر جام خشکم زد . احساس کردم يه سطل اب يخ روي سرم ريختن. خوب رابطه بين من و هيون تقريبا علني شده بود ولي خوب تا اون لحظه کسي راجبش حرف نزده بود البته به جز دختر ها .

شنيدن اين حرف اون هم از دهان يکي از اعضاي اون گروه مثل مهر تاييدي بود که به واقعيت اون رويا زده شده بود .مي خواستم از زيرش در برم و يا بگم چيزي نيست اما چهره من که هر لحظه يه رنگي به خودش مي گرفت گواه همه چيز بود . يونگ سنگ با نگاه مشتاق منتطر جواب من بود و از اينکه ميديد من چه چهره ايي پيدا کردم لذت مي برد و با شيطنت بيشتري به من نگاه مي کرد .

وقتي ديد من حرفي نمي زنم خنديد و گفت: باشه مي فهمم ولي دوست داشتم خودت بگي . اما فکر نکنم بد باشه يه چيزهايي رو راجب هيون بدوني.

با شنيدين اسم هيون گوش هاي من تيز شد . يونگ سنگ گفت : بيا بشين . البته اگر دوست داري راجي هيون بيشتر بدوني .

اصلا نيازي نبود اون اين درخواست رو بکنه چون قبل از اينکه اين حرف رو بزنه من منتظر نشسته بودم .

يونگ سنگ خنديد و گفت: فکر کنم اصلا نيازي به اين دعوت نبود .

خودم رو به اون راه زدم . لبه تخت نشسته بودم و مشتاقانه به يونگ سنگ چشم دوخته بودم که ايستاده بود و با لبخند مرموزي به من نگاه ميکرد . يونگ سنگ کنار من نشست و به اون گروه روبروش نگاه کرد که حالا سر برنده بازي سنگ کاغذ قيچي با هم بحث مي کردن جالب اينجا بود که هيون هم وارد بحث شده بود از سارا دفاع مي کرد .و به خاطر همين موضوع حرص جونگ مين در اومده بود و براي هيون خط نشان ميکشد و اعلام ميکرد تلافي اين کار رو سر گيتار هاي هيون خالي ميکنه .

يونگ سنگ خنديد و گفت : خيلي وقت ميشد هيون رو اينقدر سر حال نديده يودم .

گفتم : جدا؟ ولي من اصلا متوجه نشدم . از اولي که ديدمش همينجوري بود .

يونگ سنگ گفت: به خاطراين است که تو از خيلي از چيز ها خبر نداري.هرچند من هنوز هم باورم نميشه کيو چطور زودتر ازمن سر از اين ماجرا در اورده .

حق با يونگ سنگ بود . اولين کسي که با نگاه هاي معني داري به ما دو نفر خيره ميشد کيو بود . ولي بهتر بود اين ها رو بزارم براي بعد . الان تنها چيزيکه مهم بود اين بود که بفهمم هيون چه چيزي رو پشت سر گداشته .

براي همين از يونگ سنگ پرسيدم : من از چي خبر ندارم ؟

يونگ سنگ به من نگاه کرد و گفت: عجب شنونده مشتاقي . حالا که اينجوري است بايد برات تعريف کنم . البته جزئياتش رو مي زارم خود هيون برات تعريف کنه . البته اگر تا الان حرفي نزده باشه . قبل از اينکه شما رو ببينم هيون يک سري مشکلات رو تازه پشت سر گذاشته بود. جوري که همه ما به اين فکر ميکرديم هيون ميتونه اونها رو پشت سر بزاره يا نه. پرسيدم : چه مشکلاتي؟ يونگ سنگ : يه سري مشکلات با شرکت طرف قردادمون داشت که به اون خيلي فشار اورده بود از سطرف ديگه مشکلات احساسي که باهاش دست به گريبان بود .

با کنجکاوي پرسيدم : مشکلات احساسي؟

يونگ سنگ به من نگاه کرد و گفت: نه از اون نوع که تو فکر ميکني. هرچند هيون از اون جور مشکلات هم کم نداشته . ولي مشکلش با خانواده اش بود کلا به هم ريخته بود . هيون خيلي سختي کشيد تا الان به اينجا رسيده . ولي صحبت در مورد اين سختي ها رو ميزارم تا خودش برات تعريف کنه . اجراي کنسرت تايلند بهاني شده بود تا باعث بشه فکر کنيم هيون مي تونه يه اب هوايي عوض کنه ولي مثل اينکه يه خورده زياده روي کرده .

سنگيني نگاه يونگ سنگ روي خودم احساس مي کردم . يونگ سنگ وقتي سکوت من رو ديد شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: هيون توي اون سفر تغيير کرد . اخلاقش عوض شد . بيشتر خوش مي گذروند و کمتر توي خودش بود . مي شد گفت تقريبا عادت گريه هاي شبانه اش رو کنار گداشته بود . به همون هيون پر سر و صداي قبل تبديل شده بود . ما هم اين تغيرات رو به حساب خستگي در کردن هيون گذاشته بوديم . ولي از اين موضوع غافل شده بوديم که ممکنه دليل ديگه اي هم در کار باشه . خيلي احمق بودم که اون همه نشانه رو متوجه نشدم .

يونگ سنگ سکوت کرد و بعد از چند لحظه نفس عميقي کشيد و ادامه داد و گفت: همه چيز خوب بود تا ااينکه اون اتفاق افتاد . ما اونجوري از هم جدا شديم .

گفتم : اون اتفاق هم براي ما جز خاطرات خوب نيست .

يونگ سنگ گفت: بعد از اون اتفاق دوباره همه چيز به هم ريخت . هيون دوباره گوشه گير و بد اخلاق شده بود .يک هفته بود که از تايلند برگشته بوديم اما جونگ مين همچنان از سارا حرف مي زد هر بار اسم شما مي اومد هيون به هم ميريخت اما چيزي هم نميگفت . تا اينکه جونگ مين گفت: خيلي دوست داره تا يه بار ديگه سارا رو ببينه . اون مدام ميگفت اگر الان اين اتفاق براي سارا مي افتاد يا اگر سارا اينجا بود اين کار رو ميکرد يا اين جواب رو ميداد . همه ما متوجه شده بوديم فکر جونگ مين کجا است و اينکه ممکنه دلش کجا باشه ولي اميدوار بوديم گدر زمانه همه چيز رو حل کنه اما ماجرا وقتي جدي شد که هيون با عصبانيت جلوي جونگ مين ايستاد و از اون خواست که حرف زدن درباره گروه شما رو تمام کنه .

هيون گفت : از اون وضعيت خسته شده و ديگه دوست نداره هيچ اسمي از شما بشنوه . معلوم بود که روي اسم شما ها حساس شده بود . البته به خاطر اين موضوع چند روزي بين اون دو نفر شکر اب بود جونگ مين جلوي هيون حرفي از شما نميزد در عوض گوش هاي ما رو به کار گرفته بود . به نظر مي رسيد هيون و جونگ مين رقيب هم باشن .

سرم رو تکان دادم و گفتم : راستش من هم يه مدتي همين فکر رو ميکردم .

يونگ سنگ با تعجب به من نگاه کردو گفت: جدا؟! خيالم راحت شد پس فقط من نبودم که اين فکر رو ميکردم . صبر کن نکنه به خاطر اين موضوع با هم بحث ميکردين ؟

نگاهي به يونگ سنگ انداختم و گفتم : روبروت رو نگاه کن . عامل اصلي بحث ما دوتا روبروي سار است و داره جر ميزنه .

يونگ سنگ نگاهي به جونگ مين انداخت که در حال چشم غره رفتن به هيونگ بود و هيونگ هم خودش و پشت سوگند قايم کرده بود .

يونگ سنگ خنديد و گفت: فکر کنم بعد از اين بازي تنها کسي که در ارامش باشه من باشم . بقيه حتما انتقام سختي رو پس ميدهن . به خصوص هيون . شنيدي چه چيزي راجب گيتار هيون گفت . فکر کنم يه جنگ اساسي در پيش داريم .

يونگ سنگ رو سر پله اول برگردوندم و گفتم : بعدش چي شد؟

يونگ سنگ گفت: يادم رفته بود يه شنونده مشتاق اينجا منتظر است . کم کم همه چيز اروم شد و ما هم درگير برنامه ها شديم . تا اينکه دوباره شما وارد ماجرا شدين.

خنديدم و گفتم : اون هم با چه وضعي.

يونگ سنگ گفت: تو هميشه پر از غافلگيري هستي . يه بار با ليوان اب ميوه يه بار هم وسط دست و پا در حال له شدني . واقعا چطور ميتوني ؟!

لب خندي زدم و گفتم : اين چيزي است که خودم هم دنبال دونستنش هستم .

يونگ سنگ گفت: در هر صورت همون شب جونگ مين يه اعلام جهاني داد و گفت به هيچ وجه حاضر نيست اجازه بده اين بار سارا به اين راحتي از دستش در بره حتي اگر هيون هم از اين ماجرا خوشش نياد براي همين روبروي هيون ايستاد و گفت به سارا علاقه داره و اگر هيون حرفي براي گفتن داره بهتر است بزنه وگرنه بايد خفه خون بگيره .

با تعجب به يونگ سنگ نگاه کردم يونگ سنگ گفت: دقيقا همين کلمه اي بود که جونگ مين استفاده کرد . ما منتظر يه طوفان بوديم ولي برخلاف تصور ما هيون دستي پشت شانه جونگ مين زد و گفت: خوب حالا چطوري بايد کمکت کنم .

گفتم : تو هم پيشنهاد کليپ تبليغاتي رو دادي و اون fan meeting .

يونگ سنگ گفت : خوب راه ديگه اي نبود جونگ مين سر حرفي که زده بود ايستاده بود و به هيچ وجه حاظر نبود کوتاه بياد اگر اينجوري جلوش رو نميگرفتيم احتمال اينکه همون شب اول کار به اينجا بکشه بود .

خنديدم و گفتم : مي تونم حدس بزنم چه سختي رو تحمل کردي. يه چشمه اش رو الان ديدم .

يونگ سنگ سرش رو تکان دادو اهي کشيد و گفت: حالا مي توني بفهمي که ما هر روز چطور جلوي اون رو ميگرفتيم .همه رو کلافه کرده بود به هر بهانه اي مي خواست بياد سراغ شما .

يونگ سنگ سرش رو به من نزديکتر کردو گفت : راستش يکي دوبار هم مجبور شديم توي دستشويي زندانيش کنيم .

با اين حرف يونگ سنگ خنيدم . يونگ سنگ گفت : اره بايد هم بخندي. از اون بدتر اين بود که هيون هم با اون هم صدا شده بود و ديگه تصميم نداشت جلوش رو بگيره بلکه خودش هم با اون همکاري ميکرد . من واقعا نمي فهميدم اونجا چه خبر است و مشکل از کجاست اما متوجه تغيير رفتارهاي تو شده بودم اينکه هروقت هيون رو ميبيني دست و پا تو گم ميکردي با اينکه حالت بد بود مي گفتي خوبي.

خنديدم پس اينقدر تابلو وبدم ! يونگ سنگ ادامه داد البته تو کيو رابطه نزديکي داشتين تقريبا همه ما فکر ميکرديم تو کيو بايد يه چيزي بينتون باشه البته خودت هم گفتي که طرفدار اون هستيو توي جلسه عکس هم گفتي از هيون بدت مياد .

گفتم : من نگفتم از هوين بدم مياد گفتم حضور اون من رو معذب ميکنه.

يونگ سنگ گفت: خوب ميشه توضيح بدهي اين احساس معذب بودن چطور تغيير کرد؟؟ حرف رو عوض کردم و گفتم : پس فکر ميکردي من با کيو رابطه دارم ؟

يونگ سنگ گفت: باشه چيزي نگو بالاخره که بايد همه چيز رو تعريف کني. اره فکر ميکردم تو حسي نسبت به کيو داري.

گفتم : نگفتي دليل تغييرر فتار هيون چي بود؟

يونگ سنگ گفت : به اون هم ميرسيم کيو هم از اين امتياز ها به نفع خودش استفاده مي کرد و مدام از تو حرف مي زد .هيون حرفي نميزد ولي روي رفتار کيو حساس شده بود سر هر چيز کوچيکي با اون بحث ميکرد . اما کيو فقط مي خنديد . به هيون نگاه ميکرد . کيو زودتر از همه ما فهميده بود احساس هيون و دليل تغيير رفتار اون چيه ولي من اصلا متوجه نشدم . دليل اين همه سخت گيري اون رو نسبت به تو نمي فهميدم و اينکه جلوي همه اعلام کرد که يه نفر رو دوست داره .

هيون کسي نبود که راجب رابطه هاش علني حرف بزنه . اينقدر راحت اين موضوع رو مطرح کرد که فکر کردم داره شوخي ميکنه ولي معلوم شد داستان خيلي جدي تر از يه شوخي است اما به ذهنم هم خطور نميکرد طرف حساب اون تو باشي .

در حالي که به منچي که توي دست ها مي چرخيد نگاه ميکردم گفتم : هنوز هم مطمئن نيستم اون کسي که تو فکر ميکني من باشم .

يونگ سنگ با تعجب به من نگاه کرد و گفت: منظورت چيه؟ پس اين همه مدت که باهم بودين. اتفاق توي اسانسور ؟!

گفتم : توي اسانسور داشتيم دعوا مي کرديم ولي هيون هنوز هيچ حرفي به من نزده .

يونگ سنگ گفت: تو مطمئني؟ ولي رفتار هيون چيز ديگه اي ميگه .

توي دلم خنيديدم و گفتم : رفتارش بله و زبانش نه . 

داشتم به اين موضوع فکر ميکردم که داد و هوار جونگ مين باعث تا توجه هردوي ما به بازي جلب بشه .

يونگ سنگ رو تنها گذاشتم و به سمت جمعي رفتم که معلوم نبود اين بار چه سناريويي رو به نمايش گذاشته بود البته زياد طول نکشيد تا بفهم اين بار چي باعث شده که سر و صداي اونها بلند شه .

طبق قرار قبلي هيچکس نبايد به زباني حرف ميزد که ديگران متوجه اون نشن اما سارا اين قانون رو زيرپا گذاشته بود و تمام مدت فارسي صحبت مي کرد .

جونگ مين با اعتراض گفت:حالا که اينجوري شد من کره اي حرف ميزنم .

سارا با نيشخند گفت: خوب حرف بزن من که جلوت رو نگرفتم .بعد هم به سوگند نگاه کرد و چشمکي زد . ک

يو به سوگند اشاره کرد و گفت: هرچند فرقي هم نميکنه اينجور که معلوم است اين خانم کره اي رو هم بلد هستن و تا اونجايي که من ديدم خيلي هم بهتر از ما بلد است .

سوگند نگاهي به کيو انداخت و لبخند مليحي تحويل اون داد و گفت: حالا اين تعريف بود يا اعتراض؟!

کيو هم لبخندي زد و گفت: خودت چي فکر ميکني؟

سوگند خنديد . جونگ مين که تمام مدت اين دونفر رو زير نظرگفته بود ضربه محکمي به شکم کيو زد و گفت:اين هم از شانس من است که با يه جاسوس ستون پنجمي هم گروه شده ام . اصلا تو هم بلند شو برو پيش اونها بشين حداقل اينجوري موضعت رو روشن مي کني.

کيو در حالي که از درد سرفه ميکرد گفت:من فقط داشتم از تو دفاع ميکردم .

جونگ مين گفت: اين دفاع کردن تو منو کشته . اگر همه مثل تو دفاع کنن که هيچ مجرمي توي دنيا پيدا نميشه .

سوگند با اخم نگاهي به جونگ مين انداخت و گفت: چه کار اون داري؟خوب به خودم بگو چرا اون رو ميزني؟

جونگ مين با لحن مسخره اي گفت: بايد ببخشيد که همگروهي خودم رو زدم .

سارا به فارسي گفت: ولش کن بزار بزنه ما هم کلي دلمون خنک ميشه . البته چندان نگران هم نباش تا 2 دقيقه ديگه اون يکي هم تلافي ميکنه اينجوري دل من يکي 2 برابر خنک ميشه .

سوگند بدون اينکه جواب سارا رو بده همچنان با اخم به جونگ مين نگاه ميکرد و گفت: اگر همه چيز با گفتن يه معذرت خواهي درست ميشد چرا توي دنيا پليس هست.

با اين حرف سوگند همه خنديدن به جز جونگ مين که چپ چپ به هيون خيره شده بود . هيون گفت: چرا به من نگاه ميکني اينکه به من ربطي نداره اون خودش همه چير و ميدونه .

وسط بحث اون دونفر پريدم و گفتم : باز هم که اسم پليس رو وسط کشيدين .

جونگ مين تا چشمش به من افتاد مثل اين بود که جان تازه گرفته باشه به سمت من اومد و گفت : ببين همه دست به يکي کردن تا من ببازم .

رو به جونگ مين کردم و گفتم : اگر برنده شدن حق تو باشه هيچکس نميتونه اون رو ازت بگيره .

جونگ مين با اخم به من نگاه کرد و گفت: پس تو هم با اونهايي ؟

گفتم : من طرف کسي نيستم اونها هم نبايد فارسي حرف بزنن همونطور که تو نبايد کره اي حرف بزني اونها اگر چيزي به فارسي گفتن من برات ترجمه مي کنم اينجوري خوبه ؟

سارا با اخم به من نگاه کرد و گفت: احيانا تو که چيزي يادت نرفته . من هنوز هم تو رو نبخشيدم .

به سارا نگاه کردم و گفتم : نه هنوز هم يادم هست و خودم رو براي تنبيهي که برام در نظرگرفتي اماده کردم و تا من رو هم نبخشي ولت نميکنم ولي به خاطر هم ندارم بهترين دوست دنيا اهل جر زدن باشه .

سوگند گفت: پس معلوم شد الزايمرم گرفتي.

سارا با اخم به اون نگاه کرد و گفت : خوب هر طور که راحتي فقط دوست دارم بدون حاجي لک لک هويج خوار رو چطور ترجمه ميکني.

جونگ مين گفت : ببين دوباره شروع کرده فارسي حرف زدن تازه تو هم که فارسي حرف ميزني. ببين شکايتم رو پيش کي بردم .

سارا با صداي بلند و اخم گفت: نترس داره از تو دفاع مي کنه . بعد هم زير لبي سه چهار تا ليچار بار جونگ مين کرد .

جونگ مين گفت:چي؟!از من ؟! کيو تو بلند شو جات رو با سحر عوض کن . اصلا نيازي نيست ديگه سحر انگيليسي حرف بزنه . بعد هم به من نگاه کرد و گفت: عزيرم کجا دوست داري بشيني؟ کجا راحت تري؟

هيون با اخم به جونگ مين نگاه کرد و گفت: اوهوي پارک جونگ مين .

جونگ مين بدون اينکه به هيون نگاه کنه . به کيو گفت: مگه نگفتم بلند شو . بزار سحر بشينه . بعد هم به من نگاه کرد و گفت : بيا عزيرم بيا پيش خودم بشين .

هيون گفت: تو دلت مردن مي خواهد؟

جونگ مين همونطور که به من نگاه مي کرد گفت: اصلا نيازي نيست انگليسي حرف بزني همون لکي که سارا ميگه خوبه .

سوگند با تعجب گفت: لکي؟ ! نکنه منطورت لک لک است؟

جونگ مين با خوشحالي دست هاش رو به هم زد و گفت: اره همين .

سارا نيش خندي زد و به من نگاه کرد و گفت: ديدي خودش هم قبول داره حاجي لک لک است.

سعي کردام جلوي خنده ام رو بگيرم .ولي اين تلاش من از چشم تيز بين هيون دور نموند.

هيون در حالي که مشکوک وار به من نگاه ميکرد از جونگ مين پرسيد: نمي خواهي بدوني معني اين کلمه اي که الان شنيدي چيه؟من که خيلي کنجکاو شدم .

جونگ مين گفت: چرا بايد جالب باشه .

سعي کردم يه معني مناسب پيدا کنم ولي فايده اي نداشت جونگ مين کم کم مشکوک شده بود و با شک به من نگاه ميکرد . نمي دونستم پي بايد بگم .

سوگند با بي خيالي گفت: معني اين کلمه پليکان است.

جونگ مين با چشم هايي که از حدقه بيرون زده بود به سوگند نگاه کرد. با ترجمه اي که سوگند تحويل جمع داد همه خنديد.

جونگ مين با دلخوري به سارا نگاه کرد و گفت : واقعا از نظر تو من يه پليکانم .

سارا هم با بي رحمي تمام در حالي که مي خنديد گفت: اره . دقيقا ت يه پليکاني.

جونگ مين حرفي نزد اما پشت اون نگاهي که به سارا خيره شده بود پر از حرف هايي بود که قلب من رو به درد اورد . با اينکه هيون تا به حال حرفي راجب دوست داشتن من نزده و صدا کردن من به اسم موش کوجولو يه شوخي بود اما من رو عصبي ميکرد په برسه به جونگ مين که که مونده بود اعلاميه توي خبرها بده که به سارا علاقه داره . جونگ مين ساکت بود و فقط به سارا نگاه ميکرد حتي سارا هم ديگه تاب اون نگاه رو نداشت . جو اتاق ساکت شده بود همه افرادي که تا چند لحظه پيش مي خنديدن با نگراني به اين منظره خيره شده بودن .

سارا که از نگاه هاي جونگ مين معذب شده بود گفت: من منظوري نداشتم . بيا اين بازي رو تمام کنيم . نوبت تو است بيا اين تاس رو بنداز .

اما جونگ مين همچنان ساکت بود و منچ توي دستش رو فشار مي داد . و با اخم به سوگند نگاه کردم اما سوگند با خيال راحت به صندلي تکيه داده بود .

رو به جونگ مين کرد و گفت: دوست داري بدوني چه فلسفه اي پشت اين کلمه نهفته است؟ هر چند به نظر من اين کلمه لايق ليدر گروه است .

هيون به سوگند نگاه کرد . سوگند بدون توجه به نگاههاي من و اخطار هاي من و بال بال زدن سارا با خيال راحت ادامه داد : من واقعا فکر ميکنم اين لقب مناسب هيون است ولي نمي دونم سارا توي تو چي ديد که فکر ميکنه تو پليکان اين گروه هستي.

ديگه فايده اي نداشت اروم نشکوني از سوگند گرفتم و گفتم : اين مزخرفات چيه ميگي؟

سوگند بازوش رو ماليد و به من نگاه کرد و گفت: راست ميگم خوب . من هنوز هم نمي فهمم سارا چرا به جونگ مين ميگه پليکان .

سارا گفت: خودت هم خوب ميدوني من منظوري از اين حرف نداشتم .

سوگند گفت: اتفاقا خيلي هم خوب منظور داشتي گرنه هميشه اون رو به اين اسم صدا نميزدي.

جونگ مين منچي رو که توي دستش بود پرت کرد و گفت: منظورش چيه؟ همين که مسخره کرده کافي نيست چرا ادامه مي دهي؟

به جونگ مين نگاه کردم که هر لحظه رنگ به رنگ ميشد و از شدت عصبانيت به نفس نفس افتاده بود . با ديدن اين وضعيت همه نا خوداگاه از جونگ مين فاصله گرفتن .

سارا بلند شد و روبروي جوگ مين ايستاد و گفت: بزار برات توضيح بدهم .

اما جونگ مين حرف اون رو قطع کرد و گفت: اصلا نيازي به توضيح نيست . ادامه اين بازي با يه پليکان فايده اي نداره بعد هم بدون توجه به اصرار هاي سارا به سمت در رفت .

سوگند همونطور که با خيال راحت روي صندلي ولو شده بود گفت: مي دوني پليکان يه پرنده مقدس است؟ جونگ مين سرجاش ايستاد . سوگند ادامه داد ميدوني چرا روي شيشه هاي کليسا نقاشي پليکان رو مي کشن ؟

جونگ مين بازهم حرف نزد اما عکس العملي هم نشان نداد. همه به سوگند نگاه مي کردند. سوگند گفت: بزار برات بگم دليلش چيه . يه پليکان وقتي غذايي براي جوجه هاش پيدا نميکنه . از گوشت خودش اونها رو تغذيه ميکنه . پس نماد فداکاري و داشتن يه روح بزرگ است . هرچند من هنوز هم فکر مي کنم اين لقب مناسب يه ليدر است نه تو اما سارا فکر ميکنه تو يه پليکاني کسي که اينقدر قلب و روح بزرگي داره که حاضر از خودش به خاطر ديگران بگذره.

سارا از تعجب خشکش زده بوده و به سوگند نگاه ميکرد من هم دسته کمي از سارا نداشتم . سوگند اين فلسفه سازي ها رو از کجا ياد گرفته بوداون چطور تونسته بود از کلمه جاجي لک لک اين همه فلسفه رو در بياره ؟!

هيون با شک به سوگند نگاه ميکرد اما سوگند با خيال راحت به جونگ مين نگاه کرد مثل اين بود که دقيقا از حرکت بعدي جونگ مين خبر داشت . جونگ مين چند لحظه توي سکوت ايستاد و به سارا نگاه کرد . ولي بعد از اون به سرعت به سمت سارا رفت و دست اون رو کشيد و دنبال خودش از اتاق بيرون رفت .

اينقدر اين اتفاق سريع افتاد که کسي نتونست جلو ي اون رو بگيره يا اينکه سارا فرصتي براي اعتراض پيدا کنه . همه ما فقط ايستاده بوديم و به دري نگاه ميکرديم چند لحظه قبل جونگ مين در حالي که سارا رو دنبال سر خودش مي کشيد از در بيرون رفته بود .

سوگند از سر جاش بلندش و به خودش کش و قوسي داد و گفت : خوب اگر تا 5 دقيقه ديگه سارا برنگرده مي تونيم اميدوار باشم که يه اتفاق هايي افتاده .

به سوگند نگاه کردم و گفتم : توي اين حرف هاي رو از کي توي ذهنت داشتي؟!

سوگند گفت : برخلاف شما من هميشه دو تا نفشه اضافه هم توي ذهنم دارم .

هيون گفت: و اگر اين نفشه نگرفت؟

سوگند گفت : اونوقت نقشه سه رو عملي ميکنم . اول بياين صبر کنيم ببينيم اين 5 دقيقه به خير مي گدره يا نه .

همه توي سکوت منتظر منده بوديم . 10 دقيقه گذشته بود ولي هنوز هم خبري از سارا نوبد . سوگند با خيال راحت گفت: خوب مثل اينکه نيازي به .... اما چندان طول نکشيد که مجبور شد سکوت کنه .

سارا که اط عصبانيت سرخ شده بود مثل گردباد وارد اتاق شد وبه پسر ها نگاه کرد وگفت: فکر کنم يکي از شما بهتر باشه بره جسد رفيقتون رو جمع کنه . اها ضمنا اگر حرفي براي گفتن داره بهتر است اول اين مسابقه رو تمام کنه.

سارا دوباره به پسرها نگاه کرد و گفت: کسي نمي خواهذ بره دنبالش؟

يونگ سنگ به در اشاره کرد و گفت:فکر نمي کنم ديگه لازم باشه .

سارا به در نگاه کرد جونگ مين در حالي که لنگ ميزد و دستش رو روي دلش گذاشته بود به استانه در تکيه داد و گفت: فکر کنم سيلي بزني بهتر باشه . بعد هم لنگ زنان وارد اتاق شد . و روي صندلي ولو شد .

سارا گفت : اين اين کاري که کردي حقش بيشتر از اين ها بود مابقي رو گذاشتم براي بعد. وقتي که مجبور شدي بعد از اين بازي با اردنگي از اين اتاق بري بيرون .

هيونگ با کنجکاوي که هميشه در وجودش موج ميزد پرسيد: مگه اين باز چي کارکرده ؟

سارا ابا اين سوال هيونگ دست پاچه شد .جونگ مين گفت: زياد مطمئن نباش تو برنده اين بازي باشي .

هيونگ دوباره با پافشاري بيشتري پرسيد: گفتم مگه اين دوباره چي کار کرده که کتک خورده؟

اين بار سارا سرخ شد ولي باز هم حرفي نزد . به جونگ مين نگاه کردم که با يه لبخند شيطاني به رنگ به رنگ شدن سارا نگاه مي کرد .

هيونگ وقتي ديد جوابي از سارا نصيبش نميشه به جونگ مين نگاه کرد و گفت: تو چي کار کردي؟

جونگ مين در حالي که لبخند مي زد وبه سارا خيره شده بود گفت: خوب من ...

ولي سارا وسط حرفش پريد و گفت: اگر نمي خواهي بازي کني همين الان از اتاق برو بيرون.

جونگ مين به سارا نگاه ميکرد در عوض سارا به صفحه منچ خيره شده بود . برق شيطنت توي نگاه جونگ مين موج ميزد . جونگ مين گفت: نه مي خواهم بازي کنم . اها هيونگ جواب تو باشه بعد از بازي شايد هم تصويري رو ديدي.

سارا گفت: اگر بخواهي باز هم اونجوري حرف بزني اين بار ميميري.

اين بار کيو با چهره اي مشتاق تر از هيونگ پرسيد : مگه جونگ مين چه جوري حرف زده؟

سارا گفت: يکي کم بود شد دوتا .

سوگند گفت: خوب تقصيير خودت است يه جوري حرف مي زني ادم يه فکر هايي مي کنه .

سارا گفت: اگر زورم به اون دوتا نميرسه به تو که ميرسه . مي خواهي له شي .

سوگند گفت : نوچ . سارا بازي مي کني يا من از اينجا برم . مجبور نيستم بيشتر از اين مسخره بازي هاي تور و تحمل کنم .

جونگ مين گفت : نه باشه بازي مي کنم . بعد هم چشمکي به کيو زد و خنديد و محکم کف دست کيو زد . و گفت : من اولين نفري بودم که موفق شدم اينجوري حرف بزنم .

هيون درحالي که سعي ميکرد جلوي خنده اش رو بگيره به من نگاه کرد .من هنوز هم سر در نياورده بودم و به اون دو نفر نگاه ميکردم .

سوگند گفت: خوب ديگه اينقدر به خودت افتخار نکن فکر. کنم تو اولين نفري هم هستي که به کيسه بوکس تبديل شدي . حالا اين منچ رو بگير و بنداز ببينيم اينجه چه ميکني.

يونگ سنگ کنار من ايستاد و گفت: خوب مثل اينکه جونگ مين يه کارهايي کرده اما به نظر مياد فقط اون تنها نبوده که توي کارش موفق بوده .

با تعجب به يونگ سنگ نگاه کردم که با لبخند به من نگاه ميکرد . پرسييدم : يعني چي کار کرده ؟

يونگ سنگ با تعجب به من نگاه کرد و گفت: از هيون خيلي بعيد بود. معمولا هيون از اينجور دخترها خوشش نمياد اون دختر هاي باهوش رو مي پسنديد يعني طرز فکرش رو عوض کرده؟!!!!!!

من هنوز هم با سر در گمي به يونگ سنگ نگاه مي کردم . يعني جونگ مين چي کار کرده بود که سار اينجوري در بررابر اون کوتاه مي اومد سعي داشت اون رو مخفي کنه ؟! نکنه اون.... نه ..... محال است .....ولي.......دوباره به سارا نگاه کردم يعني به خاطر اين بود که سارا اصلا به جونگ مين نگاه نميکرد .

پس يعني... نميدونستم بايد خوشحال باشم يا ناراحت و عصباني حس عجيبي بود از طرفي دلم مي خواست جونگ مين روتنبيه کنم از طرف ديگه با اون کاملا هم دردي ميکردم . ازحس شادي که توي نگاه جونگ مين ميديدم لذت مي بردم خيلي وقت بود که اون رو شاد نديده بودم.

يونگ سنگ گفت : خوب به نظر ميرسه همه فهميدين الان چه لاتفاقي افتاده .

با اين حرف يونگ سنگ خنديدم و بهش نگاه کردم و گفتم : فکر ميکردن تو طرف جونگي باشي ولي سارا بين همه گروه تو رو النتخاب کرد نمي خواهي کاري براش انجام بدهي؟

يونگ سنگ گفت: من توي اين مسائل دخالت نميکنم . ولي فکر کنم سارا هم حسابي از خجالتش در اومده . اما براي خالي نبودن عريضه بعدا يه اردنگي نثارش مي کنم . فکر کنم سارا هم خوشش بياد .

با اين حرف يونگ سنگ بلند خنديدم .با صداي خنده من بازي متوقف شد و همه به من نگاه کردن هيونگ با کنجکاوي پرسيد : به چي ميخندي؟

يونگ سنگ گفت : چيزي نيست . بعد هم به من چشمکي زد و ادامه داد : فقط يه پيشگويي ساده بود .

هيونگ گفت: پيشگويي؟!!!

يونگ سنگ گفت: اره راجب يه هديه از طرف من به يه طرفدار.

با اين حرف يونگ سنگ من بيشتر خنديدم . هيون رو به يونگ سنگ کرد و گفت: يونگ سنگ مي خواهي تو جالي من بازي کني؟

يونگ سنگ شونه هاش رو بالا انداخت و گفت : نه . چون اسم من از توي قرعه بيرون نيومد و من فعلا با سحر يه جلسه مهم دارم . با يه طرفدار مهم و خاص .

کيو گفت: ولي سحر طرفدار من بود . سارا طرفدار تو بود .

جونگ مين وسط حرف کيوپريد و گفت: سارا طرفدار کسي نيست حرف بيخود نزن .

سارا گفت : تو لازم نيست جاي من تصميم بيگري. من اگر از تو خوشم نمياد دليلي نداره بقيه گروه رو دوست نداشته باشم .

جونگ مين گفت: پس يعني اينکه تو طرفدار يونگ سنگي .

سارا گفت: دقيقا .

جونگي دستي به موهاش کشيد و گفت: پس اين يعني اينکه من بايد به يونگ سنگ بگم ما با هم چطوري حرف زديم .

سارا با اخم به جونگ مين نگاه کرد و گفت: اگر دست هات هم به خوبي دهانت کار ميکرد تا الان اين بازي صد دور تمام شده بود .

بااين حرف سارا جونگ مين خنديد و گفت : مطمئنم که دستهام هم خوب کار ميکنه ولي دهانم بهتر کار ميکنه مگه نه .

سارا با اين حرف سرخ شد . سوگند کش و وقسي به خودش داد و گفت : حق با سارا است من هم خسته شدم خيلي داره کش پيدا ميکنه .

هيون دوباره روبه يونگ سنگ کرد و گفت: نمي خوايه بياي اينجا ؟

يونگ سنگ سرش رو به علامت منفي تکان داد و گفت : هنوز حرف من و سحر تمام نشده بايد راجب يه موضوعي با هم حرف بزنيم .

من با تعجب به يونگ سنگ نگاه کردم و گفتم : چه موضوعي؟

يونگ سنگ گفت: ما هنوز راجب خيلي چيز ها با هم حرف نزديم بايد يه چيز هايي رو روشن کنيم و حرفهامون رو بزنيم . فکر کنم فرصت خوبي باشه تا بدون مزاحم يتونيم حرف بزنيم و تصميم بگيريم .

من با اين حرفهاي يونگ سنگ هم بيشتر متعجب شده بودم و هم سردرد گم . يونگ سنگ وقتي ديد من هنوز هم اونجا ايستادم و بهش نگاه ميکنم گوشه استين من رو گرفت و دنبال خودش کشيد .

هيون داد زد : يونگ سنگ.

يونگ سنگ گفت : تو بهتر است سرت به کار خودت باشه . ما هم از اينجا نگاهت مي کنيم .

به هيون نگاه کردم اون با حرکت سر و چشم و ابرو سعي داشت به من چيزي بفهمونه من شونه هام رو بالا انداختم و دنبال يونگ سنگ رفتم .

هيون گفت: واقعا خيلي خنگي.

سارا به اون نگاه کرد و گفت : با من بودي؟

هيون گفت : نه با خودم بودم . اين بازي هم بهتر است زودتر تمام شه .

سارا گفت : هيچوقت فکر نميکردم يه روز با هم تفاهم داشته باشيم .

از اون سمت اتاق من به جمع بازي کن ها نگاه ميکردم که منچ توي حرکت دستهاي اونها گم ميشد و گاهي هم اه يکي از اونها به هوا ميرفت .

يونگ سنگ گفت: به نظر ميرسه هيون از اين موضوع زياد خوشش نيمومد .

همونطور که به چره اخم الود هيون نگاه ميکردم گفتم : چه موضوعي؟

يونگ سنگ گفت: اينکه ما با هم باشيم . گفتم : چرا بايد ناراحت باشه . اون خيالش راحت است.

يونگ سنگ گفت: شادي بهتر بود نباشه.....

يه سمت يونگ سنگ برگشتم و گفتم : منظورت چيه؟

يونگ سنگ گفت : ولش کن . به نظرت جونگ مين شانسي در برابر سارا داره؟

گفتم : اگر شانسي نداشت چرا کمکش کردي؟

يونگ سنگ گفت: چون نميخواستم راحت تسليم بشه . حداقلش اين است که تلاشش روکرده و بعد ها پشميون نميشه .

گفتم : تو تا حالا پشميمون شدي ؟

يونگ سنگ به من نگاه کرد . گفتم : تو هم تا حالا عشق رو تجربه کردي؟

يونگ سنگ کفت: اره يه بار اول دبيرستان بعد هم دوم دبيرستان.

خنديدم و گفتم : پس تو هم از اونهايي که عشق براشون در جريان است .

يونگ سنگ خنديد دو گفت : خوب داستان من رو همه ميدونن حتي خواهرت .

گفتم : فکر کنم رازي نمونده باشه که سوگند راجب شما کشف نکرده باشه .اون خيلي چيز ها راجب شما ميدونه .

ونگ سنگ گفت : هر چيزي رو هم که نمي دونست به لطف هيونگ فهميد. اطلاعات هميشه قدرت مياره و ادم هاي قدرتمند خطرناک هستن . شايد بايد زندانيش کنم .

گفتم : اوهوي مواظب باش .

يونگ سنگ گفت : خيلي خوبه ادم به پشتيبان داشته باشه . البته الان فهميدم اين عادت رو از کي ياد گرفته .

گفتم : راجب کي حرف مييرني.

يونگ سنگ گفت : معلوم است راجب سوگند . فکر کنم بد نباشه تو هم يه چيز هايي از اون ياد بگيري. اينجوري پيش بري ضربه مي خوري.چون ممکنه هميشه کسي نباشه که ازت محافظت کنه و مراقبت باشه . ساده بودنت شايد اولش جالب باشه ولي بعد مايه دردسر است

از حرف يونگ سنگ چيزي نفهميديم . يونگ سنگ ادامه داد : هيون ادمي است که از يه چيزي زود خسته ميشه . البته اين در مورد اهنگ و کلکسيونش صدق نميکنه ولي هميشه دنبال چيز هاي جديد است . اگر مي خواهي نگهش داري بهتر است اينقدر ساده نباشي . حداقل نه براي اون .

پرسيدم چرا با کنايه حرف مي زني؟ منظورت از اين حرفها چيه؟

يونگ سنگ گفت: شايد من از دختر هاي ساده خوشم بياد ولي هيون اينجوري نيست اون دوست داره رابطه اش براش مثل يه challenge (مبارزه يا مسابقه ) باشه.

پس اگر ميخواهي نگهش داشته باشي بهتر است حواست رو جمع کني البته اگر مطمئن هستي.

گفتم چرا اين حرف ها رو ميزني؟

يونگ سنگ گفت : شايد چون دوست ندارم داستانم تکرار بشه . شايد هم چون دلم نمي خواهد هيچکدوم از شما ضربه بخوره . شايد هم چون دلم مي خواهد ازت محافظت کنم .

گفتم : محافظت؟! از من ؟!

يونگ سنگ گفت: حالا مي فهمم چرا هيونگ اينقدر از چوکو مراقبت ميکنه .

گفتم : منظورت اين است که من يه سگم؟!

يونگ سنگ گفت: نه ولي همون حس رو به ادم منتقل مي کني. بخصوص وقتي اينجوري زل مي زني. حالا مي فهمم منظور کيو چيه.

گفتم : پس کيو هم فکر ميکنه من چوکو هستم .

يونگ سنگ خنديد و گفت : گه گاهايي اره . ولي همين نگاهت باعث شده که همه گروه به جاي هيون طرف توباشن .

با تعجب گفتم : جدا؟!

يونگ سنگ گفت : اره . حتي هيونگ هم از تو طرفداري ميکنه . همين باعث ميشه هيون حساس تر بشه .

اين موضوع برام تازگي داشت .مي خواستم بيشتر بدونم اما صداي هيونگ باعث شد تا به سمت اونا برگردم . 

سوگند بلند شد و با خوشحالي گفت : من بردم . بازي براي من تمام شد . حالا شما دوتا موندين.

سارا گفت : زياد خوشحال نباش من فقط يه 6 لازم دارم تا بازي تمام شه اونوقت اينها بايد بساطشون رو جمع کنن برن.

جونگ مين عصبي بود. به سمت اونا رفتم و به صفحه منچ نگاه کردم . جونگ مين حداقل 6 تا خونه عقب تر بود . سارا با خوشحالي به صفحه نگاه ميکرد .

سوگند به من نگاه کرد و گفت : بحث مهم شما تمام شد؟

يونگ سنگ گفت : نه ولي فرياد شما نذاشت به مابقي حرفهامون برسيم .

هيون به من نگاه کرد و گفت: فکر کنم بهتر است اينجا بموني حالا که دوستت داره برنده ميشه. به هر حال با دوتا منچ ديگه بازي تمام است .

بعد هم به يونگ سنگ نگاه کرد . يونگ سنگ به جونگ مين نگاه ميکرد که با حالت عجيبي به صفحه نگاه ميکرد . اين تنها شانسي بودکه براي داشتن سارا داشت و حالا هم اون شانس داشت ازش گرفته مي شد حس بدي داشتم براي اولين برا دلم نمي خواست سارا برنده اين بازي باشه .

ولي ارزوي محالي بود چون حرکت منچ بعدي سارا تمام ارزوهاي جونگ مين رو بر باد داد. سارا در کمال نا باوري با همون حرکت اخر يه 6 اورده بود و نفر دومي که بازي برده بود سارا بود .

سارا از سر جاش بلند شد و با خوشحالي داد زد :من بردم . من بردم . ديگه تمام شد . ديگه همه چيز تمام شد . به سمت جونگ مين اشاره کرد و گفت: تو . گفتي برنده ميشي مگه نه . حالا که باختي . بهتر است همين الان بري بيرون . بازي تمام شد . برو بيرون و ديگه سر راه من هم نباش .

جونگ مين حرفي نزد و حتي به سارا هم نگاه نکرد فقط به صفحه منچ خيره شده بود . جو اتاق عجيب بود هيچکس به جز سارا از اين برد خوشحال نبود حتي سوگند هم با ناراحتي به من نگاه کرد . هيچ راهي نبود .

سارا گفت : نشنيدي چي گفتم برو بيرون . ديگه همه چيز تمام شد . ديگه نمي خواهم ببينمت . ديگه از دست تو اون مزاحمت هات خلاص شدم . بلند شو .

جونگ مين باز هم ساکت بود و به صفحه منچ نگاه ميکرد . سارا گفت : کري ؟ نشنيدي چي گفتم .

سوگند دست سارا رو گرفت تا اون رو ارم کنه . ولي سارا دستش رو کشيد و گفت: به خاطر اين عوضي من يه چيز مهم رو از دست دادم . اعتمادم به دوستم . نه يه دوست به خواهرم . حالا بايد تاوانش رو پس بده .

گفتم : سارا من هنوز هم اينجام . هنوز هم کنارتم .

سارا در حالي که بغض کرده بود گفت : نه ديگه مثل قبل . نه مثل اون موقع .تو من رو فروختي . به اين ادم من رو فروختي . اين ادمي که حتي نمي تونه سر حرفي که زده بمونه . مگه نشنيدي برو بيرون . بازي تو تا همين جا بود . نميري . باشه . من ميرم .

جونگ مين بدون اينکه حرفي بزنه از سر جاش بلند شد و به سارا نگاه کرد . چيزي توي اون نگاه بود که دل ادم رو مي لرزوند . اشکي که از گوشه چشم جونگ مين لغزيد دل هر سنگي رو هم اب مي کرد . ولي سارا فقط ايستاده بود و به اون نگاه ميکرد .

جونگ مين بدون اينکه حرفي بزنه از اتقا بيرون رفت .سارا سر جاش نشست . همه ساکت بودن . کسي حرفي براي گفتن نداشت .

سارا همونطور که نشسته بود گفت : بهتر است بري دنبالش . ممکنه يه ديونه بازي جديد در بياره .

در حالي که اين حرف رو ميزد به کيو نگاه کرد . کيو با تعجب به سارا نگاه کرد .

سارا گفت : چيه ؟ با يد دوباره حرفم رو بزنم ؟

کيو از سر جاش بلند شد و به سمت در رفت . ولي بين راه ايستاد چون جونگ مين برگشته بود. اون برگشت روبروي سارا ايستاد .

سارا به اون نگاه کرد و گفت : چرا برگشتي؟

جونگ مين گفت : تو از يه ديونه چه توقعي داري؟ من نمي تونم سر قولم بمونم . اين سهم من از عشق نيست . سهم من تويي . و تا زماني که اين سهم رو از دنيا نگيرم ول نميکنم .

سارا گفت : از اين حرف خسته نشدي.

جونگ مين هم گفت : تو هم از اين همه لجبازي با خودت خسته نشدي.

سارا گفت : لجبازي ؟! کدوم لجبازي؟

جونگ مين گفت : خودت بهتر از من ميدوني من چي ميگم پس خودت رو به اون راه نزن . سارا گفت: نه نميدونم تو که ميدوني بگو ببينم .

جونگ يمن گفت : خودت هم ميدوني که چه حسي نسبت به من داري وقتي بوسيدمت قلبت داشت از سينه ات بيرون ميزد .

سارا ساکت شد و به جونگ مين نگاه کرد . سوگند با صدايي که شبيه جيغ شده بود گفت: تو اون رو بوسيدي؟!

سارا با دست پاچگي گفت: داره ردوغ ميگه . جونگ مين اون دهانت رو ببند .

سوگند به سارا نگاه کرد و گفت: به نظر نميرسه دروغ باشه . راستش رو بگو اون تو رو بوسيد.

هيونگ گفت: اره جونگي ؟

جونگ مين سرش رو به علامت تاييد تکان داد .

هيون در حالي که مي خنديد گفت: پس روش حرف زدنت اينجوري است .

هيونگ گفت: خوب حالا بگو ببينم چجوري حرف زدي ؟ روي گونه يا....

سارا گفت : شما نمي خواهين خفه شين . همتون مسخره اين بعد هم در حالي که سرخ شده بود به سرعت از اتاتق بيرون رفت .

سوگند به سارا نگاه کرد و گفت : از سارا بعيد بود .

در حالي که به مسير سارا نگاه ميکردم گفتم :. بهتر است بري دنبالش

يونگ سنگ گفت :جونگي نميخواهي مابقي حرفت رو ادامه بدهي . اگر نمي خواهي من برم دنبالش .

جونگ مين نگاهي به يونگ سنگ کرد و گفت : جواب تو يکي باشه براي بعد .

بعد هم به سرعت دنبال سارا رفت .

کيو در حالي که مي خنديد گفت: مواظب باش زياده روي نکني.

جونگ مين رفت و در اتاق رو پشت سرش بست .

رو به سوگند کردم و گفتم : مثل اينکه حدس تو درست بود .

سوگند خنديد و گفت : فکر کنم من يه شمن باشم . بد نيست يه گوي پيش گويي هم بخرم . کيوگفت : يعني تو خبر داشتي؟!

سوگند گفت: نه ولي حدس مي زدم . سارا فعلا داره انکار ميکنه ولي خوب فکر نکنم زياد طول بکشه . البته اگر تا فردا جوگي بتونه کار يبگنه .

هيونگ گفت: چرا تا فردا؟!

هيون گفت : چون فردا برميگردن .

به هيون نگاه کردم که با غم عميقي که توي نگاهش بود به من خيره شده بود .

{{ تا اینجا }}

 ارتباط با سازنده نرم افزار 

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook