کتاب رمان: آيت من

===============

نويسنده : فاطمه.ف   

==============

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

goldjar.blogfa.com

---------------------------

goldjar.fardblog.com

===============

{{  آيت من }}

خلاصه داستان :

    وقتي اسم امير شايان فر مي اومد همه تا کمر خم مي شدن و در خدمت گذاري آماده. آيت برادرم 5 پنج سالي از خودم بزرگتر بود. مديرعامل يکي از شرکتاي بابا بود. بعد از مرگ مادرم تنها همدم و ياورم آيت بود طوري که همه جا و هر لحظه مراقبم بود و نمي ذاشت آب تو دلم تکون بخوره. حالا بعد از هجده  18سال يعني تو سن22 بیست و دو سالگي به ايران برگشتيم.. وطنم.. جايي که عاشقشم…

    کسي چه مي دونه چه چيزايي در انتظارمه؟..

-----------------------------

{{  آيت من }}

بابام میلیاردر بود. از اونا که توپم نمی تونست تکونش بده. حساب بانکی پر و پیمونشو ندید بگیری حدود سه، چهار هزار میلیارد مال و منال داشت. وقتی اسم امیر شایان فر می اومد همه تا کمر خم می شدن و در خدمت گذاری آماده. آیت برادرم پنج سالی از خودم بزرگتر بود. فوق لیسانس مدیریت بازرگانی داشت و به چند زبان دنیا مسلط بود. مدیرعامل یکی از شرکتای بابا بود. بعد از مرگ مادرم تنها همدم و یاورم آیت بود، طوری که همه جا و هر لحظه مراقبم بود و نمی ذاشت آب تو دلم تکون بخوره. منم بعده تموم شدن دبیرستانم کلاً بیخیال درس و کالج شدم و وقتمو با رفتن به کلاسای مختلف می گذروندم. از سن دو سالگی به همراه خانواده ام به انگلستان رفته بودم و حالا بعدِ هجده سال یعنی تو سن بیست سالگی به ایران برگشتیم. وطنم، جایی که عاشقشم.

****

صدای ناهنجار ساعت بالای سرم مثل صور اسرافیل بود. با سستی و رخوت دست دراز کردم و خاموشش کردم. یه غلت زدمو رفتم چسبیدم به دیوار. تو خودم مچاله شدم. هوای اولین روز پاییزی خنک و دلچسب بود. ذهنم بی اراده فعال شد و شروع به حساب کردن روزها کرد. امروز چند شنبه اس؟ شنبه؟ یک شنبه؟ دوشنبه؟ وایـــــــی. مث برق از جا پریدم و یه دونه محکم کوبیدم پس سَرَم. امروز دوشنبه اس. یه نگاه عجول به ساعتم انداختم. فقط دوساعت تا شروع کلاس وقت دارم. خواستم با سرعت از تخت بیام پایین که پتو دور پام پیچید و با مغز رفتم رو زمین. نق نق کنان رفتم پایین. آخه اینم کلاس بود اسم نوشتم؟ آخه منو چه به سیاه قلم. اَه اَه. یه آبی به دست و صورتم زدم و دستگاه تردمیل رو روشن کردم. یه خرده هم دمبل زدم. انیس جون از اتاقش اومد بیرون.

 - سلام خانم.

 - سلام انیس جون، صبح بخیر.

 - صبح شمام بخیر آیه خانوم. امروز کلاس دارین؟

 - بله. با اجازتون.

 - اجازه ی ما هم دست شماس. الان صبحونه رو آماده می کنم.

 - مرســی.

 رفتم تو آشپزخونه. یه نون تست برداشتمو کمی خامه و مربا روش مالیدم و همین طور سرپایی خوردمش. لیوان آب پرتقال رو هم یه نفس سر کشیدم.

 - با من کاری نداری انیس جون؟

 - شما که صبحونه نخوردین آیه خانوم.

 - نه دیگه نمی خورم. دیرم میشه. استادم خیلی سختگیره. تازه باید برم دنبال مرجان اون سر شهر

 - پس مراقب خودتون باشین.

 - قربونت برم. با من اینطوری حرف نزن احساس غریبی می کنم. منم یکی مثل تو انیس جونم. تافته ی جدا بافته که نیستم. توام مراقب خودت باش. خداحافظ.

 - به سلامت.

 یه مانتو کوتاه لیمویی پوشیدم با شلوار جین مشکی. یه روسری مشکی که گلای درشت لیمویی داشت رو روی سرم کشیدم. متأسفانه هنوز با پوشوندن موهام کنار نیومده بودم واسه همین بیشتر موهام از جلو و عقب روسری زده بود بیرون. سوار فراری قرمزم شدم. عروسک نازنینم! هنوز یه هفته نشده که خریدمش. هدیه بابا و آیت بود واسه تولدم. خونه ی مرجان اینا با خونه ی ما خیلی فاصله داشت. با مرجان توی کلاس سیاه قلم آشنا شدم. اون روز بین اون دخترای افاده ای و پسرای چشم چرون، احساس غریبی می کردم. معنی خیلی از حرفا و اصطلاح هایی که گفته می شد رو نمی فهمیدم. اون موقع بود که مرجان به دادم رسید. وقتی دید فارسی رو خیلی بد حرف می زنم، تعجب کرد و وقتی فهمید تازه از لندن برگشتم کلی تحویلم گرفت. دختره سرزنده ای بود. چشماش همیشه می درخشید. از یه خانواده ی متوسط بود. پدر و مادرش هر دوشون معلم بودن و اون طور که مرجان می گفت آرزوشون بوده که مرجان پزشک بشه ولی مرجان مثل من بعده تموم شدن دبیرستان درسو ول کرده و به علایقش پرداخته.

 جلوِ خونشون ایستادم و دو تا بوق زدم. سرشو از پنجره ی اتاقش بیرون آورد و همون طور که رژ می زد با نیش باز و صدای گوش خراش گفت:

 - الان میام آیه جـــــــــــــون.

 یه نیشخند زدم. خب حالا حالاها علافم. وقتی مرجان میگه الان میام یعنی نیم ساعت دیگه! نگام افتاد به یه پسره که رو موتورش نشسته بود و داشت با حسرت و تعجب به ماشینم نگاه می کرد. دومین روزی بود که با این ماشین پا به این محل می ذاشتم. طبیعی بود که با تعجب نگام کنن. آینه رو تنظیم کردم و کمی شالمو آوردم جلو. ظاهرم غربی بود. البته به غیر رنگ چشام که مشکیِ مشکی بود. پوستم گندمی بود. صافِ صاف. موهامم لخت و طلایی به رنگ خورشید. دماغم معمولی بود. نه خیلی کوچیک نه خیلی بزرگ. لبام قلبی شکل بود. سرخِ سرخ. قد بلند بودم و قلمی. به قول آیت مانکن یا به قول مرجان نی قلیون.

 چند ضربه به شیشه ی ماشین خورد، نگامو از تصویر چشام توی آینه گرفتم و به طرف صدا چرخیدم. مرجان بود.

 - خانم شایان فر اجازه هست؟

 - لوس نشو بپر بالا که دیر شد.

 با طنازی سوار ماشین شد و مث بچه ها شروع به تکون دادن بدنش کرد.

 - اِاِ. چیکار می کنی دیوونه؟

 - بعده عمری سوار یه ماشین درست و حسابی شدم، حق ندارم خوشحالی کنم؟ وای چه نرم و راحته. کوفتت بشه آیه.

 - کوفت تو بشه. این جای سلامته؟ چه عجب این بار زود اومدی.

 - آخه دلم به حالت سوخت وگرنه خیال داشتم بیشتر فِس فِس کنم.

 - چیکار کنی؟

 - هیچی، رانندگیتو بکن.

 بلاخره رسیدیم آموزشگاه. استاد روزگار و با اون موهای فرفریِ خاکستری رنگش که پشت سرش دم اسبی بسته بود، اصلا دوست نداشتم. اونم از من خوشش نمی اومد. چون جزء هنرآموزایِ خنگش بودم. تقصیری ام نداشتم. از بچگی از نقاشی بیزار بودم. اما واسه دلِ آیت قبول کردم. آخه اون عاشق هنر بود. یه هنرمند واقعی بود. مرجانم مث اون عاشق هنر بود. مخصوصا موسیقی و سیاه قلم. اما من عاشق ورزش بودم. عاشق هیجان، تنوع و ... بیخیال.

****

دستمو سایه بون چشام گذاشتم و چشامو تنگ کردم. کوه قهوه ای، روشن از پرتوهای خورشید درختان همیشه سبز کاج رو تو دل خودش جا داده بود. اینجا رو بابا بهم نشون داده بود. وقتی جوون بوده هروقت دلش می گرفته می زده به جاده و می اومده اینجا. عاشق خلوت و سکوتش بودم البته با بودن آیتم. کوله پشتی مو رو زمین گذاشتم و ساندویچ پنیر و سبزی که انیس جون واسم گذاشته بود بیرون آوردم و یه گاز بزرگ زدم. حسابی گرسنم بود. ساندویچ رو تا ته بلعیدم.

 پا روی پا انداختم و چشامو بستم. یه نسیم خنک وزید و تن عرق کرده ام لرزید. فلاسک چای رو بیرون آوردم و واسه خودم چای ریختم. چندبار فوتش کردم تا خنک شد و بعد یه نفس سر کشیدم. تلخِ تلخ. یه دونه بیسکوئیت برداشتم. هنوزم جا داشتم واسه ی خوردن.

 صدای زنگ موبایلم بلند شد. آیت بود.

 - جانم؟

 صدا قطع و وصل میشد.

 - اــــــ سلاــــ آیه.

 - الو آیت چی می گی؟ صدات قطع و وصل میشه.

 - میگ ــــــ بیا.

 جا به جا شدم. صداش واضح تر شد.

 - آیت.

 - دختر الان سه ساعته از خونه زدی بیرون بیا دیگه.

 - کارم داری؟

 - آره باهات حرف دارم.

 - خیله خب الان راه می افتم.

 - مراقب خودت باش.

 - توام، فعلا بای.

 - بای.

 دو بند کوله ام رو روی شونه ام انداختم. یه باد وزید و بال شالم افتاد رو صورتم و جلو دیدم رو گرفت. چند سنگ ریزه زیر پام سر خوردن. جیغ خفه ای کشیدم و دستامو از دو طرف وا کردم. به زور خودمو نگه داشتم تا پخش زمین نشم. از پشت یه تخت سنگ خیلی بزرگ، سیاه و صیقلی، یه پسر سرک کشید و با دیدن من، اونم تنها، نیشش وا شد.

 - کمک نمی خوای ناناز؟

 - نه. متشکرم.

 - تعارف می کنی؟

 - تعارف چیه؟

 - بع، نمی دونی تعارف چیه؟

 بهم نزدیک شد،

 - ای جان جیگرتو بخورم خورشید خانوم.

 - چیکار کنی؟

 - حتماً اینو هم نمی دونی؟ از پشت کوه اومدی؟

 چشامو گرد کردم،

 - چیـــــــی؟ نه دارم از بالای کوه میام نه از پشت کوه.

 تا اینو گفتم پسرک دستشو گذاشت روی شکمش و قهقهه زد. اخم کردم،

 - به چی می خندی؟

 - به تو.

 - مگه دلقکم؟

 - دور از جون.

 - دور از جون یعنی چی؟

 - دختر تو چقده مَلَنگی!

 - مَلَنگ چیه دیگه؟

 - منو دست انداختی؟

 - وات؟

 - شهرستانی هستی؟

 - نـــــــــه!

 - پس چرا لهجه داری؟ خیلی ضایع فارسی حرف می زنی.

 - تو حق نداری به حرف زدن من ایراد بگیری.

 - جدی اهل کجایی؟

 - ایران.

 - نه بابا. به قیافت می خوره آفریقایی باشی.

 - نه اینطور نیس. من ایرانیم.

 - اُمُل، مال کجای ایرانی؟

 - تهران، البته هجده سال از عمرمو انگلستان بودم.

 چشاشو درشت کرد،

 - آهان، پس بگو چرا هرچی من میگم نمی فهمی.

 نزدیکتر شد،

 - پس حتماً دست خورده ای.

 - منظورتو نمی فهمم.

 - مامانت این چیزارو یادت نداده؟

 - ده ساله فوت کرده.

 - از اون بابت متأسفم. حالا حال میدی به آقا مهران؟

 - میشه ــــ واضح بگی. متوجه نمی شم.

 - آره عزیزم چرا نشه. اگه دوس داشته باشی عملی نشونت میدم.

 یه قدم بلند برداشت،

 - اسانس لبات چیه؟ من هلو خیلی دوس دارم.

 منظورشو فهمیدم و از کوره در رفتم یه سیلی محکم زدم زیر گوشش. 

 - تو خجالت نمی کشی؟

 غرش کرد،

 - منو می زنی؟می کشمت.

 دستاشو دور گردنم حلقه کرد و فشار داد. 

 - هنوز از مادر زاده نشده اونیکه بخواد دست رو آقا مهران بلند کنه.

 - ولم کن عوضی.

 - میخوام لباتو بخورم جیگر.

 لبامو داخل دهنم جمع کردم و سرمو تا جایی که می تونستم بردم عقب. اما اونم نامردی نکرد و صورتشو آورد جلو. پامو آوردم بالا و با زانو محکم به شکمش کوبیدم. دستاش شل شد. ازم جدا شد و چند قدم به عقب رفت. هر دومون به نفس نفس افتاده بودیم. شکمشو مالش داد.

 - تیکه خوبی هستی واسه کارم. فقط یه کم خشنی که درستش می کنم.

 نفس داغمو بیرون دادم و خصمانه نگاش کردم. دستمو توی کوله ام کردم و منتظر شدم. دوباره اومد جلو.

 - به نظر لذیذ و خوشمزه میای.

 بلافاصله اسپری فلفلمو بیرون آوردم. چشامو بستم و پاشیدم به صورتش. دستاشو روی صورتش گذاشت و تلو تلو خوران نالید:

 - آی. آی چشام. کور شدم. لعنتی، می کشمت، خفت میکنم.

 - به قول مرجان، آش ماش به همین خیال باش!

 سرخوش از کوه اومدم پایین. نیم ساعت بعد خونه بودم. آیت منتظرم بود.

 - سلام.

 از روکاناپه پا شد،

 - سلام چرا دیرــــ؟

 حرفشو خورد و نگاش روی بالا تنه ام ثابت موند.

 - چی شد؟ چرا حرفتو تموم نکردی؟

 - چی شده؟ چه اتفاقی برات افتاده آیه؟

 - هیچی.

 - پس جرا جلو مانتوت جــــــــــــــر خورده؟

 لبخندم مهو شد. سرمو خم کردم. تموم بدنم بی حس شد. بعدش انگاری تموم خون بدنم دوید تو صورتم. یخ کردم. داغ شدم. اصلا یه حالی شدم. لعنتی، حتماً کار اون عوضیه. وقتی دستاشو دور گردنم حلقه کرده بود و من داشتم تقلا می کردم که رهام کنه. پس چرا نفمیدم؟ چرا؟ نتونستم سرمو بلند کنم. دو لبه ی پارگی مانتو راحتی جلو بسته ام رو به هم نزدیک کردمو نگامو به زمین دوختم.

 - چی شده آیه؟

 - با یه ـــ با یه عوضی درگیر شدم.

 - لعنتی، کجا؟

 - توــــ تو کوه.

 - دیگه حق نداری بدون من جایی بری فهمیدی؟

 -اوهوم.

 مث کش شلوار از جا در رفتم و دویدم تو اتاقم. کل اون روز و نتونستم تو چشای آیت نگاه کنم.

****

تو بالکن، کنار آیت نشسته ام و به حرکات مش حسن، شوهر انیس جون، باغبون پیر و دوست داشتنی مون نگاه می کنم. آیت ساکته و به یه جا خیره شده. معلوم نیس کجا. امتداد نگاش می ره تا بی نهایت. عمیقاً تو فکره. پا روی پا انداختم و تک سرفه ای عمدی کردم. آیت به خودش اومد و نگاشو به صورتم دوخت و یه لبخند مهربون زد.

 - خب چه خبر خانم خانما؟

 شونه بالا انداختم،

 - به قول مرجان، عروسی قمر.

 لبخندش عمیق تر شد،

 - آیه؟

 - جان آیه؟

 - یادته دیروز می خواستم باهات صحبت کنم ولی فرصتش پیش نیومد؟

 - اوهوم، خب؟

 - موضوعِ مرجانِ.

 روی صندلی حصیری نیم خیز شدم،

 - چی؟ درست شنیدم؟ گفتی مرجان؟

 - آره. راستش من عاشقشم.

 - می دونستم!

 - می دونستیــــــی؟

 - آره.

 - چطوری؟

 - آخه وقتی مرجانو نگاه می کردی، چشات شبیه دوتا قلب خوشگل می شد.

 خندید،

 - عجب توصیفی.

 - راستی به بابا گفتی؟

 - نه.

 - چرا؟

 طوری نگام کرد که یعنی تو نمی دونی؟ اما من مصرانه گفتم:

 - نگفتی چرا؟

 - خودت که می دونی اون هیچ وقت با ما نبوده. من باهاش راحت نیستم. غیره اون تو که عقایدشو می دونی. میگه اونا وصله ی ما نیستن. مخالفت می کنه.

 -خب که چی؟ بالاخره که باید بفهمه.

 - همین دیگه. تو اول باید بفهمی مزه ی دهن مرجان چیه، بعد من یه جنگ اعصاب راه بیندازم.

 - مزه ی دهنش چیه، یعنی چی؟

 - ای بابا، یعنی نظرش درباره من چیه؟ منو می خواد یا نه؟

 چشمک زدم،

 - اون وقت چی نصیب من میشه؟

 - ای بابا. خدا نکنه دیگه کار من پیش تو بیفته. فقط داری از من باج میگیری. این یعنی از آب گل آلود ماهی گرفتن.

 - این جمله آخری که گفتی، از آب گل آلود، یعنی چی؟

 - یعنی سوءاستفاده کردن.

 - نگفتی چی به من می رسه؟

 - اول تو اوکی رو از مرجان بگیر اون وقت من تصمیم می گیرم چه باجی بدم!

****

با خنده به حرکات دستپاچه اش موقع مرتب کردن اتاقش نگاه کردم.

 - بیا بشین مرجان خانم. هرکی ندونه دیگه من که می دونم تو چقده نامرتبی. دختر رئیس جمهور که نیومده خونتون.

 - نه ولی دختر یه میلیاردر خفن اومده خونمون.

 حرفش پر از نیش و کنایه بود. می دونستم از آدمای پولدار و پر افاده و از دماغ فیل افتاده بدش میاد. با دلخوری گفتم:

 - اما من پر افاده و ازخود راضی نیستم.

 - میدونم قربونت برم. واسه همین اخلاقته که باهات رفیق شدم، غیره این بودی که اصلا نگات نمیکردم.

 - مرجانی می خوام باهات حرف بزنم.

 - درباره چی؟

 با شیطنت گفتم:

 - امــــــم، چی میگن بهش؟ آهان، امر خیره.

 خودشو انداخت تو بغلم،

 - خب جالب شد، تعریف کن پسره کیه؟

 - آیت دیگه.

 - وا، مطمئنی؟

 - آره.

 - این داداشت آجر پاره نخورده تو سرش احتمالاً؟

 - ظاهراً خورده، چون بدجوری عقل و دلشو از دست داده.

 - اگه نظرم منفی باشه چی؟

 یه تای ابرومو بالا انداختم،

 - جرأت نداری.

 - نظر تو چیه؟

 - نظر من مهم نیس.

 - واسه من مهمه.

 خواستم اذیتش کنم،

 - امــــــــم، میدونی چیه مرجان جون، یه موقع ناراحت نشی از حرفم، ولی خب آیت با اون موقعیت و ...

 حرفمو قطع کرد،

 - جون بکن دیگه!

 خودمو انداختم تو بغلش و نیشمو باز کردم.

 - به نظرت واسه عروسیتون لباس چه رنگی بپوشم بهتره؟ هان؟ تو سلیقت خوبه، باید کمکم کنی.

 پرتم کرد یه طرفو گفت:

 - گمشو، داشتم سکته می کردم. قلبم اومده بود تو دهنم.

 - پس نظرت مثبته؟

 - نظر شایان فر بزرگ چیه؟

 - هنوز بهش چیزی نگفتیم ولی، گمون کنم مخالفت کنه.

 - درهرحال نظر من مثبته.

 - هوراـــــــــــ.

****

بابا محکم در و به هم کوبید،

 - یه بار گفتم نه، بازم میگم نه.

 آیت متعاقب اون داد زد:

 - آخه چرا پدر من؟

 - اونا در شأن ما نیستن آیت. سعی کن درک کنی.

 - محض رضای خدا، واسه یه بارم که شده شما منو درک کنین. بگین ببینم مگه ما کی هستیم که اونا در شأن ما نیستن؟ خونمون از بقیه رنگین تره؟ یا تافته ی جدا بافته هستیم؟ بابا یه دلیل منطقی واسه مخالفتتون بیارین، خواهشاً این مزخرفاتو تحویلم ندین.

 - شما با هم فرق دارین، زمین تا آسمون.

 - آره ما با هم فرق داریم.

 با فرو دادن آب دهنش انگاری بغضشو قورت داد. صداش لرزید.

 - مرجان خوشبخته. پدر و مادری داره که دوستش دارن وبه خواسته هاش احترام می ذارن ولی من چی؟ هیچی، هیچی، کاش مامان زنده بود. کاش، تا وقتی بود همه چیز خوب بود. حداقل به بدی الان نبود. اما وقتی رفت تموم زندگیم شد آیه، همدمم، غم خوارم، شما که هیچ وقت نبودین، هیچوقت.

 نفسی تازه کرد. انگار انرژی زیادی صرف زدن این جملات کرده بود. با سستی روی مبل افتاد و ادامه داد:

 - صبح زود می رفتین نصفه شب بر می گشتین، انگار نه انگار بچه دارین. آیت و آیه ای وجود داره. شد یه بار دست نوازش به سرمون بکشین؟ فکر کردین همه چی تو پوله؟ لعنتی، حالا من هیچ، آیه اون موقع ده سالش بود. یه دختر بچه ی احساساتی که خیلی زود مادرشو از دست داده بود وتنها شده بود. سعی کردم واسش هم پدر باشم هم مادر هم برادر. وقتی قد کشید و بزرگ و خواستنی شد ترسیدم آخه مردای زیادی خواستارش بودن. نمی خواستم تنها همدمم رو از دست بدم ولی بلاخره که چی؟ یه مرد پیدا می شد و دستشو می گرفت و با خودش می برد. همه ی نگرانیام ادامه داشت تا مرجانو دیدم. احساس کردم بعده آیه تنها کسیه که می تونه با حضورش بهم آرامش و گرما ببخشه. عاشقش شدم می فهمی بابا؟ اصلاً درک می کنین معنی عشق و محبتو؟ هـــــان؟

 تو تموم مدتی که آیت حرف می زد بابا مغموم توی مبل فرو رفته بود و من اشک می ریختم. حرف زدن از گذشته و مرگ مامان، همه ی تنهاییام و کمبود محبت پدرانه بدجوری برام عذاب آور بود. به محض تموم شدن حرفای آیت بابا سر بلند کرد و گفت:

 - به هر حال من اجازه نمیدم با اون دختره ازدواج کنی. از ارث محروم میشی.

 - من با مرجان ازدواج می کنم، حتی اگه شده از ارث محرومم کنین این کارو می کنم. اونقده بزرگ شدم تا بتونم روی پای خودم بایستم. وظیفه ی من بود که شما رو از تصمیمم با خبر کنم. در هر حال شما هیچ وقت واسه ما پدری نکردین.

 پالتو و سوئیچشو برداشت و به طرف در رفت. از جام نیم خیز شدم.

 - کجا می ری آیت؟

 - یه جا غیره اینجا، احتیاج به آرامش و سکوت دارم.

 - پس مراقب خودت باش، آروم رانندگی کن.

 - حتماً.

 می دونستم که به حرفم گوش نمیده و با آخرین سرعت می زنه به دل جاده. می شناختمش، عادتش بود که هر موقع عصبی و ناراحت می شد، می رفت یه جا که هیچکی نباشه. خودش باشه و خدا. اونقده داد و فریاد می زد و اشک می ریخت تا سبک بشه. دوست نداشت جلو کسی گریه کنه، غیره خدا! منم اینطوری بودم. هیجاناتمو، عقده هامو، غم هامو با فریاد خالی می کردم. اونقدر فریاد می زدم که صدام در نمی اومد.

 به طرف بابا چرخیدم، مشغول روشن کردن پیپش بود. روی مبل کنارش نشستم و دستامو روی دسته های مبل رها کردم و پاهامو دراز کردم و چشامو بستم. اعصابم کش می اومد و نفسام تند و داغ بود.

 - توام طرف آیتی؟

 چشامو وا کردم،

 - اونا گناه دارن بابا.

 - باید حدس می زدم طرف اونو بگیری.

 - مگه مرجان چه اشکالی داره بابا؟

 - مرجان حوری بهشتی. من واسه عروسم به کمتر از دختر وزیر یا یه پولدار کله گنده مثل خودم راضی نمیشم.

 - یعنی شما فقط پول رو می بینین؟

 - این روزا به هر کی سلام کنین میگه پـــــــول!

 - واقعا متأسفم که اینو می گم، ولی شما از احساس بویی نبردین.

 - تازگی ها خیلی گستاخ شدی آیه.

 - با اجازتون من می رم تو اتاقم.

پله ها رو چند تا یکی رفتم بالا و به اتاقم پناه بردم. قلبم تاپ و توپ می کرد. دهنم یه مزه ی گس مانندی داشت. اضطراب داشتم. حس بدی بود. چندبار طول و عرض اتاقمو قدم زدم و بندای انگشتمو شکستم. خدایا آیتمو به تو سپردم. مراقبش باش. چی میگن بهش؟ آهان، به خیر بگذرون.

 روی تخت طاق باز خوابیدم. انگشتامو زیر سرم گره زدمو به سقف چشم دوختم. صدای تیک تاک ساعت توی سکوت وهم انگیز اتاق مثل ناقوس مرگ بود و دلهره ام رو تشدید می کرد. پا شدم و چند بار شماره ی آیت رو گرفتم ولی در دسترس نبود. نا امید لب تخت نشستم و زانو هامو توی بغلم گرفتم و با دندون مشغول کندن پوست لبم شدم اونقدر که به خون نشست. عادتی بود که از بچگی داشتم. صدای زنگ موبایلم بلند شد. سردم شد و قلبم هُری ریخت پایین. با دست و پایی لرزان شیرجه رفتم رو گوشی. شماره ناشناس بود. آب دهنم قورت دادم.

 - بله؟

 صدای غریبه ی یه مرد اومد،

 - عذر می خوام آیه خانوم؟

 - خودمم.

 - آیه شایان فر؟

 - بله آقا من آیه شایان فرم.

 - من سعیدی ام. شمارتونو از گوشی برادرتون پیدا کردم.

 - گوشی آیت پیش شما چیکار میکنه؟

 - متأسفانه من با برادرتون تصادف کردم. ایشون الان...

 نمی دونم صدای مرد ضعیف و بعد قطع شد یا گوشای من از کارافتاد. دستام بی حس شدن و گوشی از بین پنجه هام افتاد و محکم به زمین خورد زمزمه کردم:

 - آیت تصادف کرده، تصادف کرده.

 از تصور اینکه ممکنه مرده باشه مغزم فلج شد. سرمو بین دستام گرفتمو موهامو از دو طرف گرفتم و کشیدم. آیت، آیت من. پس دلشوره ام بی مورد نبوده، دلم می دونست! چند دقیقه طول کشید تا از بهت بیرون اومدم سریع از اتاق دویدم بیرون و داد زدم:

 - بابا، بابا کجایی؟ آیت تصادف کرده. من می دونستم، می دونستم قراره یه اتفاق بد بیفته.

 انیس جون دست کش به دست از آشپزخونه دوید بیرون،

 - چی شده آیه خانوم؟ چه بلایی سر آیتم اومده؟

 خودمو توی بغلش پرت کردم،

 - چند دقیقه پیش یه آقایی زنگ زد و گفت که با آیت تصادف کرده.

 - وای خدا مرگم بده. تو مطمئنی شوخی نمی کرده؟

 - نه شوخی واسه چی؟ دل من میدونست که قراره اتفاق بدی بیفته.

 - عزیزم دل من گواه بود، نه که میدونست. ایشالا که یه تصادف کوچولو بوده. نگفت کدوم بیمارستان بردنش؟

 - فکر کنم بیمارستان ___.

 بابا حاضر و آماده اومد پایین و فقط گفت:

 - بریم.

 وا، یعنی دلش نمی خواست بدونه چه بلایی سر آیت اومده؟ چرا تصادف کرده؟ اصلا واسش مهمه؟

 توی بیمارستان پشت سر بابا، تقریباً دنبالش می دویدم. جلو اطلاعات بیمارستان وایستاد.

 - ببخشید خانم امروز یه مورد تصادفی نیاوردن؟ به اسم آیت شایان فر؟

 - چند لحظه اجازه بدین. بله، درسته، متأسفانه ایشون به علت مرگ مغزی توی بخش مراقبت های ویژه تحت کنترل و مراقبت هستن.

 اونقدر خونسرد و صریح این حرفو زد که انگار هیچ احساسی توی وجود و ضمیرش نیست. بی رحم! فرصت نکردم بفهمم بابا با شنیدن این خبر چه عکس العملی نشون می ده. سقف راهرو بیمارستان با اون همه مهتابی بلند و پشت همش، دور سرم می چرخه و من با ضعف و ناباوری پخش زمین می شم. مرگ مغزی یعنی مرگ کامل. خداــــــــــ.

****

پلک های سنگینمو به زور تکون دادم. تو لحظه ی اول روشنایی اتاق چشامو زد. صبح بود. چندبار پلک زدم و بعد یه دور کامل اتاق رو از نظر گذروندم. فهمیدنش سخت نبود. توی بیمارستان بودم و یه سِرُم توی دست راستم بود. یه دفعه تموم اتفاقای دیشب با هم هجوم آوردن سمت مغزم. اشک توی چشام حلقه زد و چونه ام لرزید.

 - آیت.

 تُن صدام بالا تر رفت،

 - آیت، آیت من.

 یه پرستار هراسان اومد تو اتاق و شونه هامو گرفت،

 - آروم باش عزیزم، آروم اینجا بیمارستانه. مریض ها احتیاج به آرامش دارن.

 - ولم کن لعنتی. آیت، می خوام برم پیش آیتم. آیت کجایی؟ گفتم ولم کن.

 یه پرستار دیگه دوید داخل اتاق. یکیشون دست و پای منو گرفت و اون یکی یه آرام بخش بهم تزریق کرد و خوابیدم.

****

مرجان که از قضیه باخبر شد فوراً خودشو به بیمارستان رسوند. بابا دوست نداشت اونو ببینه ولی مرجان اهمیتی نداد. کار هر روزش بود که بیاد پشت دره icu و زار بزنه. بابا آیت رو منتقل کرد به یه بیمارستان خصوصی تصمیم داشت اگه بهتر نشد بفرستتش انگلستان. اون به بهبودی آیت امید داشت اما من، اون روزای اول به معجزه امید داشتم، اما وقتی یه هفته شد یه ماه، دو ماه، سه ماه، دیگه امیدی نداشتم. آیتم مرده بود. زندگی یه باره دیگه عزیزترینمو ازم گرفته بود.

 از همون هفته ی اول بود که دکترا پیشنهاد دادن اعضای آیت رو اهداکنیم به بیمارای نیازمند. بابا چنان فریادی کشید که کل بیمارستان لرزید! روزای سختی بود، اما تحملش میکردم. به طرز عجیبی با نبود آیت کنار اومده بودم. دوس داشتم آیتم زنده بمونه حتی اگه مجبور بشیم بدنشو تیکه پاره کنیم. باید با زندگیش به بقیه زندگی می داد! اما بابا حرفش این بود:

 - پسرمو تیکه پاره نمی کنم.

****

بوی تن آیت رو با نفسی عمیق بلعیدم! مست شدم. آه، داداشی خوبم. پیرهن رو از صورتم جدا کردم و براندازش کردم چقدر این رنگ به آیت می اومد، بنفش تیره. یعنی دیگه نمی تونم تو این لباس سرحال ببینمش؟ بیچاره مرجان! عروس نشده بیوه شد!

 دستی به کتاب های گرد و خاک گرفته اش کشیدم همه ی وسایل اتاقش همون طور که بوده هس و همه چیز سر جاشه. بابا می گفت که آیت بدش میاد کسی بدون اجازه وارد اتاقش بشه و دست به وسایلش بزنه. اگه چیزی رو جا به جا کنی ممکنه بفهمه و دلخور بشه. بیچاره بابا.

 کشو میز تحریرش رو بیرون کشیدم یه دفترچه سورمه ای توی کشو بود فکر کنم دفتر خاطراتش بود. آخه چندباری دیده بودم که یه چیزایی این تو یادداشت می کرد. دفترچه رو برداشتم. یه کارت مستطیلی از لای دفتر سُر خورد و افتاد روی زمین. بَرِش داشتم. با ناباوری کارت رونگاه کردم. کارت اهداء عضو، اهداء عضو. مال آیت بود. پس چرا راجع بهش چیزی به من نگفته بود؟ اون هرکاری می کرد اول به من می گفت. حتماً نخواسته که ناراحت بشم. از آیت این کارا بعید نبود. هیچ وقت یادم نمی ره انگلستان که بودیم پنهانی از بابا به چند تا موسسه خیریه کمک می کرد. طاقت درد و رنج هیچکس و نداشت. داداشی خوبم. آیت راضی بود. باید طبق خواستش عمل می کردم.

 با حالت دو رفتم پایین. بابا روی کاناپه لم داده بود و تلوزیون روشن بود اما نگاش از تلوزیون و در و دیوار خونه میگذشت و به بی نهایت خیره شده بود و تو فکر بود. همین طور که پله های مارپیچ رو با عجله رد می کردم داد زدم:

 - بابا، بابا، ببین چی پیدا کردم.

 به سختی نگاه از تلویزیون گرفت و به من دوخت اما هنوز منگ بود.

 - هان؟ چی شده آیه؟

 کارت رو به سمتش گرفتم، 

 - اینو نگاه کنین.

 - این چیه؟

 عینک به چشم زد و کارت رو از دستم گرفت چند لحظه بعد اخماش در هم شد. با ملایمت گفتم:

 - بابا، آیت می خواسته بعدِ مرگش به چند تا انسان زندگی ببخشه.

 - چی می گی آیه؟ مزخرف نگو.

 - بابا، آیت مرده.

 - نکنه توأم نظر اون دکترای لعنتی رو داری؟ توأم می خوای پسرمو، پاره ی تنمو، برادرتو، تیکه پاره کنن؟

 - خودش اینو خواسته.

 - هرگز!

 - من راجع به این کارت با دکترش حرف میزنم، همین فردا.

 برق از سرم پرید و گونه ام به سوزش افتاد. اولین و آخرین سیلی رو از بابا خوردم. داد زد:

 - گمشو از جلو چشام نمی خوام ببینمت.

 کارت بدست دویدم تو اتاقم.

****

درست یه هفته بعد اعضای بدن آیت اهدا شد. بابا سخت راضی شد، ولی بلاخره راضی شد. چند بار دکترا باهاش حرف زدن چند بارم من. بلاخره باور کرد مرگ مغزی یعنی مرگ حتمی! صحبت با مرجان سخت تر بود. وقتی شنید قراره اعضای آیت اهدا بشه، خون گریه کرد! باور نمی کردم تا این حد عاشق داداشم باشه. تو شرایطی که نیاز داشتم یکی دلداریم بده باید بقیه رو آروم می کردم. پس کی می خواست غم منو تسکین بده؟!

 روزی که آیتو به خاک سپردن مرجان مثل زنای بیوه قبر آیتو در آغوش گرفته بود وشیون میکرد. انیس جونم خاک رو سرش می ریخت. عینک آفتابی ام رو برداشتمو روی زانوهام خم شدم و کنار قبر آیت نشستم و مشغول خوندن فاتحه شدم. به طرز عجیب و باورنکردنی آروم بودم. نمی دونستم تا این حد خوددار و پرتحملم. یه سنگ ریزه از روی قبر برداشتم و به قاب عکس آیت با اون نوار مشکی گوشه اش، که روی قبر بود، نگاه کردم. چشما و لباش هر دو با هم می خندیدن. واسه چند لحظه حس کردم زنده اس. لبخندش و نگاه مهربونش زنده بود. اون عالی بود، خوب و مهربون و دلسوز. مطمئنم جاش تو بهشته. پا شدم. باد سردی به صورتم خورد و صورتم یخ کرد. اون موقع بود که فهمیدم به پهنای صورت اشک ریختم. آیت شاد و راضیه. من مطمئنم احساسم بهم دروغ نمیگه. با تصمیمی آنی به سمت ماشینم رفتم. مقصدم بیمارستان بود.

 جلو بیمارستان، از ماشین پیاده شدم و از ایستگاه پرستاری شماره ی اتاقش رو پرسیدم. اسمش پولاد پارسا بود. این همون کسی بود که قلب آیت من تو سینش می تپید.

 دستگیره ی در رو گرفتم و کشیدم پایین و بی مهابا وارد اتاق شدم. خانم و آقایی که توی اتاق بودن با تعجب نگام کردن عینکمو برداشتم و خودمو معرفی کردم:

 - من آیه شایان فرم.

 همین یه جمله کافی بود تا اونا منو بشناسن. خانمه یه نگاه به شوهرش انداخت و دستاشو از هم وا کرد.

 - خیلی خوش اومدی عزیزم.

 آغوشش گرم و پر محبت بود درست مث مادرم. خیلی وقت بود که این گرما و محبت رو از دست داده بودم. سرمو به شونه اش فشردم و چشامو بستم. کمرمو نوازش کرد.

 - مرگ برادرت رو تسلیت می گم آیه ی عزیزم.

 ازش جدا شدم و دماغمو بالا کشیدم و با لبخند گفتم:

 - ممنون، ببخشید مزاحم شما شدم. فقط می خواستم کسی رو که قلب آیت تو سینش می تپه ببینم.

 با محبت عمیقی به پسرش که با چشای بسته روی تخت خوابیده بودنگاه کرد.

 - اتفاقاً پولادم خیلی مشتاق بود شما و پدرتونو ببینه.

 مکثی کرد و پولاد رو صدا کرد:

 - پولاد، پولاد جان، چشاتو وا کن عزیزم. بلاخره به خواسته ات رسیدی. خانم شایان فر اینجان.

 پسر آروم چشاشو وا کرد. احساس کردم واسه چند لحظه قلبم از کار افتاد و نفس کشیدنم یادم رفت. چشاش به طرز غریبی شبیه چشای آیت بود. کشیده و درشت به رنگ خاکستری. یه رنگ عجیب، شفاف وزلال. چونه ام از شدت بغض لرزید و اشکام جاری شد. پسر باصدای لرزونی گفت:

 - شما، خواهر، آقا آیت هستین؟ آیه خانوم؟

 سرمو تکون دادم،

 - چشای شما خیلی شبیه چشای برادرمه، خیلی شبیه. واسه چند لحظه حس کردم چشای آیته که تو صورت شماس.

 زانو هام سست شد خم شدم و بی اراده به آستین پیرهن پولاد چنگ زدم و لای انگشتام فشردم و زار زدم. ضجه زدم. آستین پیرهن پولاد تو دستم می فشردم و با چشای بسته گریه می کردم. اونقدر که دیگه صدام در نمی اومد. سرم سنگین شده بود. چشامو وا کردم اینقده بلند گریه کرده بودم که متوجه ی صدای گریه ی بقیه نشده بودم. اشکامو با پشت دست پاک کردم و با یه صدای گرفته و خش دار گفتم:

 - ببخشید، اصلاً دست خودم نبود.

 خانم پارسا فقط یه لبخند دلگرم کننده زد.

 - من هیچ وقت خواهری نداشتم اگه قابل بدونین سعی می کنم برادر خوبی براتون باشم. هرچند می دونم کسی جای آیت رو تو دل شما پر نمی کنه.

 نمی دونم حرفش تعارف بود و واسه دلگرمی ام یا واقعاً از ته دل زده بود. فقط یه لبخند خوشایند زدم،

 - بازم معذرت می خوام از اینکه ناراحتتون کردم. اگه اجازه بدین من دیگه برم.

 خانم پارسا به حرف در اومد،

 - راستش ما خیلی مشتاقیم با پدرتون از نزدیک آشنا بشیم. اگه براتون سخت نیس بعد از چهلم آیت جان یه شب در خدمتتون باشیم؟

 - ممنون، اگه بابا قبول کرد، حتماً میایم. تااون موقع.

 - پس ما منتظرتونیم.

 - خدافظ.

 - به امید دیدار.

****

- مرجان، مرجان تو رو خدا در رو واکن.

 هیچ صدایی نیومد. دوباره در رو کوبیدم.

 - مرجانی، خواهش کردم ازت.

 - برو آیه، نمی خوام ببینمت.

 - در رو وا کن مرجان، جون آیت.

 - کدوم آیت، همونی که کشتینش؟

 - ما کشتیمش؟ مرجان این حرفو نزن. اون مرگ مغزی شده بود. من خواهرش بودم. آیت همه چیزم بود.

 - پس چرا پدرتو راضی کردی که آیتو تیکه پاره کنن، هان؟ چرا؟

 - چون خودش خواسته بود، خود آیت.

 یه هو در وا شد. باورم نمی شد این مرجان باشه. همون دختر شاد و سرزنده. یعنی مرگ آیت تا این حد از پا درش آورده بود؟ جیغ کشید:

 - آیت تنها مال خودش نبود، مال تو و بابات بود. قرار بود مال منم بشه. به چه حقی خودشو ازم دریغ کرد.

 بغلش کردم و موهاشو نوازش کردم.

 - آروم باش عزیزم، مرگ حقه. اینو ایرانیا می گن. باید باورش کنی. من که خواهرشم اینقده خودمو عذاب نمی دم.

 یه دفعه شونه هامو گرفت و هُلم داد عقب،

 - از بس بی عاطفه ای. اون عشقم بود می فهمی؟ تو تموم مدت دوستیمون من عاشق آیت بودم ولی توِ کودن نفهمیدی. حالام برو، دیگه نمی خوام ببینمت. دیگه هرگز به دیدنم نیا.

 اینو گفت و رفت تو اتاق و در رو بست. با اندوه و ناباوری برگشتم عقب. خانم فرحزاد پشت سرم ایستاده بود و اشک می ریخت یه لبخند تلخ به روش زدم و با یه خدافظی کوتاه از خونه اومدم بیرون. هوا بدجوری غم داشت. اشکام بی اراده می اومد پایین. بی اختیار به سمت امام زاده شاه عبدالعظیم روندم.

****

در ماشینو قفل کردم و دسته گل رو بو کشیدم. آیت عاشق گل مریم بود. نفسمو به صورت بخار سردی بیرون دادم. دقیقاً بیست روز از مرگش می گذشت! چه تلخ و سریع گذشت. به طرف آرامگاه خانوادگیمون راه می افتم. یه زن سیاه پوش با دیدن من از آرامگاه دوید بیرون. مرجان بود. دنبالش دویدمو صداش کردم:

 - مرجان، مرجان صبر کن. کجا می ری؟

 انگار نشنید. توجهی نکرد. بیخیالش شدم. وارد آرامگاه شدم. کنار قبر آیتم نشستم و سنگ قبرو به آغوشم کشیدم.

 - سلام داداشی؟ خوبی؟ چه خبر؟ راحتی؟ داداش من خوب نیستم. دیدی مرجان ازم فرار کرد؟ شنیدی که گفت دیگه نمی خوام ببینمت؟ آره؟ خیلی غم دارم آیت، خیلی. خونه شده ماتمکده. انیس جون مثل قبل دل و دماغ کار کردنو نداره. مش حسن مثل سابق به باغ و گلا رسیدگی نمی کنه. بابا که هیچ، حتی گاهی شبا خونه نمیاد و تو شرکت یا کارخونه می مونه. وقتی ام که خونه اس همش تو اتاقشه. خیلی تنها شدم. تنهاتر از وقتی که مامان رفت. آیت چیکار کنم، هان؟

 اونقدر اشک ریختم تا کمی سبک شدم. گلا رو روی سنگ قبر به صورت یه قلب چیدم! پا شدم و خیلی گرم از آیتم خداحافظی کردم.

****

چهل روز از خاکسپاری آیت می گذره. واسه مراسم چهلم فقط دوستان و همکارای بابا و آیت اومده بودن. فامیلا که هیچ کدوم ایران نبودن. یه گوشه با کمی فاصله از قبر آیت وایستاده بودم و به زمین چشم دوخته بودم. فقط چند جفت کفش مشکی براق مردونه رو میدیدم که کمی جلوتر روبه روم قرار داشتن. اما کم کم اون کفشا هم محو شدن. رفتم به خیلی سال پیش، یاد مراسم مامان افتادم، که تو بغل آیت از هوش رفتم. یاد اون یه ماهی که هیچ تصویر ذهنی ازش ندارم. یه ماه بعده فوت مامان، انگار اصلا تو این دنیا نبودم. نه چیزی می دیدم نه چیزی می شنیدم. اما با کمکای آیت به زندگی برگشتم. وقتی دوازده سالم بود و تصادف کردم و یه هفته بیهوش بودم. وقتی هیفده سالم بود و عاشق اون مایکل احمق (همکلاسی آیت) شده بودم و با کمکای آیت بود که تونستم شخصیت هرزه ی مایکلو بشناسم. تو هیچ کدوم از این اتفاقا بابا نبود. همیشه تو حاشیه بود، کمرنگِ کمرنگ. همش به دنبال پول و ثروت بیشتر بود. فکرمی کرد هرچی پولدارتر باشه ما بیشتر دوسش داریم! اما اینطور نبود، منو آیت هیچ علاقه ای به پولای بابا نداشتیم. خودشو می خواستیم که نبود. با صدای فریاد مرد مداح به زمان حال برگشتم. سرمو گرفتم بالا، رفتم جلو. از بالای شونه ی یه مرد پسری رو دیدم که به فاصله ی چند متری از آرامگاه وایستاده و یه حلقه اشک تو چشاش جمع شده بود. خوب که دقت کردم دیدم پولادِ. سرتاپا مشکی پوشیده بود. با چند تا ببخشید و معذرت می خوام، دیوارهای گوشتی سد راهمو کنار زدم اما تا خواستم از آرامگاه برم بیرون دیدم که اثری از پولاد نیست. پوفی کردم و برگشتم داخل.

 - سلام.

 سمت چپمو نگاه کردم. یه پسر خوش قیافه، قد بلند و خوش هیکل کنارم وایستاده بود. سعی کردم هواسمو جمع کنم. با یه لحن دوستانه آروم گفتم:

 - سلام.

 - شما باید خواهر آیت باشید، درسته؟

 با یه لبخند سر تکون دادم،

 - بله، آیه هستم.

 دستشو دراز کرد،

 - پیام فلاح هستم، از دوستان و همکارای آیت جان.

 دستشو فشردم،

 - خوشبختم آقا.

 - منم همینطور.

 - آیت راجع به تموم دوستا و همکاراش با من حرف می زد. اما اسمی از شما نبرده بود.

 - از بی لیاقتی من بوده.

 بی حوصله گفتم:

 - اختیار دارین.

 و دستمو که با اصرار می خواست توی دستاش نگه داره کشیدم بیرون. با لبخند زل زد به صورتم. زیر نگاه خیره اش معذب می شدم. دنبال یه راه فرار بودم. اطرافمو نگاه کردم. باورم نمیشد، مرجان بود که جلو در آرامگاه وایستاده بود. برگشتم سمت پیام. دهنشو واکرده بود تا چیزی بگه. کف دستمو گرفتم جلو صورتش،

 - ببخشید من باید برم جایی، عذر می خوام.

 تا خواستم دو قدم به طرف در بردارم مرجان منو دید و با چشمای پر از اشک پا گذاشت به فرار. دنبالش دویدم.

 - مرجــــــــان، مرجان وایسا. خواهش می کنم، مرجان، تو رو ارواح آیت.

 اما نایستاد. اونقدر دویده بودم که از نفس افتادم. رفتم توی ماشین نشستم تا وقتی آیت تنها شد، برم باهاش حرف بزنم بدون هیچ موجود مزاحمی!

****

بعدِ ده دقیقه حرف زدن با خانوم پارسا تلفن رو قطع کردم. بابا که از حرفامون تا حدودی همه چیو فهمیده بود، اخماش درهم بود. با این حال گفتم:

 - خانم پارسا بود. میشناسین، مادر همون پسری که قلب آیتو دریافت کرده. ازمون خواست که_

 - می دونم چی گفت، ما اونجا نمی ریم.

 - چرا نمی ریم؟

 - ما عزا داریم، اینو بفهم.

 - الان پنجاه روز از خاکسپاری آیت میگذره.

 - چرا نمی فهمی آیه، دیدن اون پسر منو عذاب می ده.

 - فقط چند ساعته، زودی تموم می شه. بابا نمی دونی اون پسر چقدر شبیه آیته، مخصوصاً چشماش. انگار که چشمای آیت تو کاسه ی چشمای پولاد باشه.

 - نکنه عاشقش شدی که اینطوری راجع بهش حرف می زنی؟

 - بابا این چه حرفیه؟ ما فقط یه بار همدیگه رو دیدیم.

****

بالاخره بابا رو راضی کردم. راضی که نه، مجبور شد همراه من بیاد. انیس خانوم هم همرامون اومد. خونه ی آقای پارسا با خونه ی ما چندان فاصله ای نداشت. یه خونه ی بزرگ با زیر بنای هزار متر بود که یه باغ خیلی بزرگ با درختای پر از میوه داشت که دو طرف سنگ فرشی که به ساختمان منتهی می شد رو گرفته بود. خانم و آقای پارسا توی آستانه ی در منتظرمون بودن. دسته گلی که توی دستم بود رو به دست خانم پارسا سپردم و توی آغوش گرمش فرو رفتم. بابا و آقای پارسا که خودشو مسعود معرفی کرد، با هم دست دادن و انیس جون و خانوم پارسا با هم روبوسی کردن. وارد خونه شدیم. برعکس خونه ی ما که همه ی وسایل عتیقه بود اینجا همه چی به روز بود. خونه ای بود که آدم توش احساس راحتی و آسایش میکرد. پر زرق و برق و تجملاتی نبود.

 پولاد روی یه مبل تک نفره نشسته بود. با دیدن ما پاشد و چند قدم اومد جلو. بابا با اکراه در آغوشش گرفت و من با لبخند احوالشو پرسیدم.

 - یادتونه اولین بار که دیدمتون بهم گفتین می تونم به عنوان برادر رو شما حساب باز کنم؟ هنوزم سر حرفتون هستین؟

 به مبل کنارش اشاره کرد،

 - همیشه آرزو داشتم یه خواهر کوچولو داشته باشم که غمخوارم باشه. انگار خدا برام خواسته.

 - خدا برام خواسته یعنی چی؟

 - یعنی خدا خواستمو برآورده کرده.

 - آهان.

 کنارش نشستم و یه نگاه به اطرافم انداختم. مرکز توجه همه ما بودیم. همه، به جز بابا که با اخم براندازمون می کرد، به رومون لبخند می زدن.

 - چی می خونی؟

 - چی؟

 - درس رو می گم.

 شونه بالا انداختم،

 - ادامه ندادم.

 با حیرت گفت:

 - چرا؟!

 - علاقه نداشتم.

 -اوهوم. پس اینطور.

 - شما چی؟

 - تو به آیتم می گفتی شما؟

 - تو چی؟

 - پزشکی می خونم، سال آخر. البته یه ترم مرخصی گرفتم بعده اون میخوام برم آمریکا واسه گرفتن تخصص، مغزو اعصاب.

 - هوم، پس قراره داداشم دکتر بشه.

 خندید،

 - آره، دکتر پولاد پارسا، متخصص مغز و اعصاب از آمریکا.

 - چطور شد که احتیاج به قلب پیوندی پیدا کردی؟

 - مادر زادی بود، تو قلبم یه حفره بود. خیلی وقت بود که واسه دریافت عضو داوطلب شده بودم.

 - الان مشکلی نداری؟

 - نه، قلب آیت سازگاره.

 - امیدورام بدنت پیوند رو پس نزنه.

 - منم امیدوارم.

 پاشدم و به آشپزخونه رفتم.

 - الهام خانوم کمک لازم ندارید؟ (اسم کوچیک خانوم پارسا الهام بود.)

 - نه عزیزم، تو برو بشین خودم میز رو می چینم.

 دست گذاشت پشت کمرم و با ملایمت به خارج از آشپزخونه هدایتم کرد.

 - دارین بیرونم میکنین؟ من دوس دارم کمکتون کنم.

 - خیله خب، پس این میوه ها رو بچین.

 - ای به چشم.

 اون شب منو پولاد مثل دو تا خواهر و برادر صمیمی با هم گپ زدیم و او اتاقش رو بهم نشون داد که پر از قاب های شعر نستعلیق به خط خودش بود. موقع خدافظی من بدون توجه به نگاهای چپ چپ و عصبیِ بابا اونا رو واسه ی هفته ی بعد به خونمون دعوت کردم. دوس نداشتم یه باره دیگه آیتو از دست بدم.

****

از سه تا پله ی آرامگاه خانوادگی «اردشیر شایان فر» بالا رفتم و دسته گل رو روی سنگ قبر سیاه و صیقلی آیت گذاشتم.

- سلام داداش خوبی؟ خوشی؟ دیر که نکردم؟ نگران شدی؟ نترس عزیزم من خوبم بابا و انیس جون و مش حسنم خوبن، سلامتو بهشون می رسونم. آیت از اون روز که رفتم کوه و اون اتفاق افتاد دیگه نرفتم کوه. خیلی دوس دارم برم اما خودت گفتی حق نداری تنها و بدون من جایی بری می دونی که دوس ندارم رو حرفت حرف بزنم، به نظرت چیکار کنم؟ بابا که عمراً باهام بیاد کوه. به نظرت به پولاد بگم؟ ناراحت نمی شی؟ چرا هیچی نمی گی؟ این سکوتت یعنی راضی هستی؟ خودت همیشه می گفتی سکوت علامت رضاس! می خوای از مرجان بهت بگم؟ می دونی آیت اون خیلی تو رو دوس داره حتی بیشتر از من! بیشتر از منی که برات می مُردم! باهام قطع رابطه کرده، اما من، خیلی دلم براش تنگ شده، خیلی. میشه ازش خواهش کنی تمومش کنه؟ آره؟ اشکامو پاک کردمو گونه ام رو به سنگ قبرش سائیدم.

- خیلی دوستت دارم آیت.

- سلام.

صدا از پشت سرم بود. سرمو چرخوندم، پولادِ.

- سلام.

کنارم نشست و چهار انگشتش رو روی سنگ قبر قرار داد.

- انتظار نداشتم اینجا ببینمت.

زیر چشمی نگام کرد و یه لبخند محو زد و به خوندن فاتحه اش ادامه داد. بعد با سر انگشت تصویر خندان آیت رو که روی سنگ قبر حک شده بود رو نوازش کرد.

- معلومه خیلی جذاب بوده، حیف شد.

- از مرگش ناراحتی؟

جوری نگام کرد که از سوالم شرمنده شدم.

- نباشم؟!

- آخه، آخه،

- می دونم منظورت چیه. من حاضر نیستم به قیمت مرگ کسی زندگی کنم چون در اینصورت از حیوونم پست ترم.

- ببخش داداشی.

- در مورد کوه، باید بگم دوس ندارم خواهرمو تنها بذارم نه حالا نه هیچ وقت دیگه.

- مگه تو حرفامو شنیدی؟

- کاملاً ناخواسته بود، شرمنده.

- مهم نیس. پس با من میای کوه؟

- آره دیگه.

- مرسی.

- بهش برسی.

با گیجی پرسیدم:

- به کی برسم؟!

خندید،

- به طرف.

تعجب کردم،

- کدوم طرف؟

- بیخیال. عکس رنگی از آیت نداری؟

- دارم.

- میشه ببینم؟

- حتماً.

عکس آیتو به دستش سپردم. عمیق و متفکر نگاش کرد.

- به نظرم شما دو تا خیلی شبیه هم هستین، نه؟

- آره، موافقم. میشه عکس پیشم باشه؟

- اشکالی نداره.

پاشدم،

- من دیگه برم.

- می رسونمت.

- نه ممنون، ماشین آوردم.

دستشو آورد جلو،

- پس مراقب خودت باش.

باهاش دست دادم،

- توأم مراقب خودت باش، خدافظ.

- تا فردا، توی کوه.

- تا فردا.

****

- بله؟

- آیه، سلام. چرا صدات اینطوریه؟

- علیک، به خاطر اینکه اول صبحی از خواب ناز بیدارم کردی.

- چــــــــــــی؟ تو تا الان خواب بودی؟ آبجیِ ما رو باش. مگه قرار نبود بریم کوه؟

سیخ توی تختم نشستم. وای اصلا هواسم به کوه نبود، حالا چیکار کنم؟!

- امـــــــم، ببخشید پولاد. حالا چیکار کنم؟

- من به خاطر تو از خوابم گذشتم اونوقت تو، بیخیال، می بخشمت. فقط زود حاضر شو دارم میام دنبالت.

- باشه.

- می بینمت.

- می بینمت.

با سستی به طرف روشویی رفتم. وایـــــی قیافه رو نیگا، عین میمون. صورتمو شستم و حاضر شدم. یه مانتو شلوار مشکی خیلی راحت و گشاد پوشیدم با یه کاپشن مشکی و قرمز. یه شال مشکی و قرمزم انداختم رو موهام. یه رژ مایع صورتی ام زدم. رفتم پایین و یه مقدار خوراکی از یخچال ریختم تو کوله ام. گوشیم زنگ خورد، پولاد بود. همون طور که بند کفشامو می بستم گوشیو بین سرو شونه ام قرار دادم، 

- دارم میام.

- بابا سرعت عمل! فکر نمی کردم اینقدر سریع حاضر بشی.

- ما اینیم دیگه. نخواستم بیشتر از این شرمندت بشم.

- ای بابا، بیخیال. منتظرم.

گوشیو قطع کردم و فاصله ی بین ساختمان تا در باغ رو لی لی کنان طی کردم. در رو که وا کردم دیدم پولاد تو سوزوکی سفیدش منتظرمه.

- سلــــــــــــــــام.

- سلام آبجی خوشگله.

- چطوری؟ خوبی؟

- از احوال پرسی های شما خانوم بد قول.

- ببین قرار نبود گله کنیا، گفتی بخشیدم.

- مگه چاره ی دیگه ام دارم؟

- حاله، حاله آیت چطوره؟

فکر می کردم با این سوالم ناراحت بشه، اما یه لبخند زد و دستشو گذاشت روی قلبش و گفت:

- عالیه. خوبه خوبه.

- اوهوم.

- آیه؟

- هووم؟

- خواهر بی ادب، هووم چیه؟

- بعله، بفرمایید.

- تو چرا این مدلی لباس میپوشی؟

- چه مدلی؟

- مثل بقیه دخترا نیستی.

- منظورت اینه بد تیپم؟

- من کی اینو گفتم دختر خوب؟ می دونی اکثر دخترای دور و بَرَم هر روز یا هر هفته یه مدل لباس می پوشن. هر هفته یه مانتو شلوار و کفش و روسری جدید، ولی تو با این که پدرت میلیاردره اینجوری نیستی. خیلی ساده، اما شیک. اهل پز و افاده نیستی. راستشو بخوای اون اولا فکر میکردم بزرگترین افتخارت پولای باباته! اما حالا..

- آره، راستش هیچوقت پولای بابا واسم عزیز نبوده. هیچوقتم فکر نکردم چون بابام میلیاردره از بقیه یه سر و گردن بالاترم. حتی خیلی وقتا همین پول واسم دردسرای زیادی آورده. در مورد تیپم، میدونی دلم نمی خواد باعث حسرت دیگران باشم. دوس ندارم کسی با دیدن تیپم آرزو کنه که کاش جای من بود. زندگی من از بیرون ظاهر خوب و قشنگی داره، رفاه کامل. اما از داخل، دریغ از یه ذره محبت و آرامش.

چیزی نمی گه، منم ادامه نمی دم. اگه بیشتر از این ادامه می دادم ممکن بود اشکم در بیاد.

****

پولاد دستمو می گیره و چند قدم آخر و می کِشَتَم بالا. به هن و هن اُفتادم اما پولاد، فکر کنم هنوز اونقدر انرژی و توان داره که تا قله ی قاف رو یه نفس بره بالا! عجیبه که با این قلبش این همه توان داره! بدنم خیس عرقه، سردمه. دستامو دور طرف بازوم قرار دادم. می لرزم. یه چیز سنگین افتاد رو تنم، کاپشن پولاد بود.

- خودت چی؟

- زیاد سرد نیست، تحمل می کنم.

کوله مو بر می داره و زیپشو می کشه،

- ببین چی اینجاس، تو چطوری با اون سرعت تونستی چایی درست کنی؟

- کار انیس جونه.

- آهان.

یه لیوان چای داد دستم،

- ممنون.

بسته ی بیسکوئیت مادرو آورد بیرون و خندید،

- نی نی کوچولو، تو هنوز بیسکوئیت مادر می خوری؟

با ظاهری عصبانی بسته رو از دستش کشیدم بیرون،

- مگه حتماً باید بچه باشم تا بیسکوئیت مادر بخورم؟ خو دوست دارم.

- بده منم می خوام.

بسته رو پرت کردم تو بغلش،

- اصلا تو اونو بخور. من ساندویچ می خورم.

پولاد زیر لب زمزمه کرد:

- دختره چوب کبریت اندازه یه لشکر با خودش خوراکی آورده!

- چی گفتی؟

- هیچی.

**** 

موهامو با یه ربان مشکی مهار کردم و یه نگاه رضایت بخش به سر تا پام انداختم. خوبه، بلوز تنگ مشکی-سفید با یه شلوار جین مشکی. با یه آرایش ملایم، ساده و سنگین. از اتاق اومدم بیرون. عطر خوش چند جور غذای خوشمزه ی ایرونی کل عمارت و باغ رو پر کرده بود. چند پله ی دیگه که پایین اومدم نگام افتاد به بابا که اخمو و غمگین روی مبل نشسته بود. دقیقاً دو ماه از خاکسپاری آیت می گذشت ولی بابا هنوز سیاه تنش بود. پله های باقی مونده رو با سرعت اومدم پایین رو به روی بابا وایسادم،

- بابا شما رو به خدا اخم هاتونو وا کنین.

- حوصله ندارم آیه، برو تنهام بذار.

- الان مهمونا می رسن.

- اونا مهمونای توأن نه من.

- اونا مهمونای ما هستن.

- دختر جون من خنگ نیستم. به پولاد می گی داداش، فکر می کنی من احمقم؟ یعنی چی که هر دفعه با اون مردک می ری مزار آیت؟ واسه چی هر روز تلفنی با هم حرف می زنین؟ اونم با کی؟ با پسری که قلب آیت من تو سینشه.

بغض می کنم،

- رابطه ی ما مثل یه خواهر و برادره نه بیشتر. الانم پاشین حاضر شین.

- مگه اینطوری چه اشکالی داره؟

- بابا؟

- خفه شو آیه، خجالت آوره. فقط دو ماه از مرگ آیت می گذره اونوقت دخترم مهمونی گرفته. اونم واسه چه کسایی! کسی بشنوه حتماً به ریشم می خنده، میگه این دیگه چه پدریه! تو واقعاً از مرگ اون ناراحتی؟

- اون برادرم بود. من، من دوستش داشتم و دارم.

صدای زنگ توی خونه پیچید و انیس جون واسه جواب دادن رفت.

- اومدن. خواهش می کنم لبخند بزنین و بیایین استقبال.

خودم زودتر از بابا به استقبال رفتم. پولاد با اون پیرهن بنفش تیره و پلیور خاکستری که با رنگ چشاش هماهنگ بود و شلوار جین مشکی، چشمگیر و جذابتر شده بود. باهام دست داد،

- خونتون خیلی قشنگه.

- به قول ایرانیا قابل شما رو نداره.

- مگه تو ایرانی نیستی که میگی به قول ایرانیا؟ یا شایدم خودتو ایرانی نمی دونی؟

- بهت نگفته بودم؟

- چیو؟

- اینکه من عاشق ایرانم.

- خوبه. راستی، یه اعتراف.

- چی؟

خاکستری چشاش درخشید،

- امشب خیلی ماه شدی. به چشم خواهری خوب تیکه ای هستی.

- مرسی، توأم جذابتر از همیشه شدی.

- راستی؟

- اوهوم.

- به خودم امیدوار شدم. چه گوشواره های سنگینی انداختی داخل گوشت. اذیت نمی شی؟

- مهم نیس، هدیه ی آیته. 

- خوش سلیقه بوده. طلای سفید.

- آره.

- ولی از حالا گفته باشم من پول ندارم واست از این هدیه های گرون گرون بگیرم. بعداً شاکی نشی.

- هدیه؟ مگه قراره برام هدیه بگیری؟

- آره دیگه، مثل تموم خواهر برادرای دنیا.

- تو به چی علاقه داری؟

- به کتاب، به عطرو ادکلان، به فراری تو..

- دوس داری کادوپیچ تقدیم کنم؟

- بدم نمیاد که! یه عمر ممنونت می شم.

- خیلی پررویی، می دونستی؟

- فهمیدنش کار سختی نبود، ولی به هر حال ما هرچی باشیم کوچیک شمائیم.

- چی میگن؟ چا، چاکرـــ.

- چاکریم.

- آهان، چاکریم.

- ما بیشتر.

بعده شام با پولاد رفتیم اتاقم. در رو وا کرد و عقب کشید تا اول من وارد شم.

- چه اتاق صورتی داری آیه. چقدر بامزه اس.

- آیت بهم میگفت پلنگ صورتی.

- ولی من بهت می گم آیه صورتی. چه قاب قشنگی.

به طرف قاب خاتم کاری نصب شده روی دیوار بالای تخت خوابم رفت و بلند شعرش رو خوند:

- «دوستت دارم و دانم تویی دشمن جانم / از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم.»

- خیلی این بیت شعر و دوس دارم.

- آره، شعر جالبیه. خط کیه؟

- آیت.

- مگه بلد بوده؟

- آره قلم درشتش عالی بود، اما خط ریزش، افتضاح.

- درست مثل من.

- جداً؟ توام خط ریزت مزخرفه؟

- یه چیز از مزخرف اون ور تر. ناسلامتی دکترم. دست خط دکترام که می دونی دیگه، فقط خودشون می تونن بخونن. آیه این عکس کیه؟

- منم و مرجان. تو جشن تولد من.

- این همن دختریه که آیت دوسش داشت؟

- آره.

- خیلی دوس دارم از نزدیک ببینمش.

- اون به خون تو تشنه اس.

- چرا؟

- چون فکر می کنه تو باعث مرگ آیتی.

غمگین گفت:

- تقصیر من چیه؟!

شونه بالا انداختم،

- هیچی، تو تقصیری نداری، ولی خب باید درکش کرد. اون بدجوری از مرگ آیت ضربه خورده.

- حق با توئه. زمان درستش می کنه.

به سمت پنجره رفت و بازش کرد اما باد سردی که وزید باعث شد که دوباره اونو ببنده. به دیوار کنار پنجره تکیه داد منم به دیوار مقابلش تکیه دادم. چند دقیقه ی پر از سکوت گذشت. حوصلم سر رفت، با ناخن های بلندم مشغول کشیدن خطوط مبهم و نامفهومی روی دیوار صورتی اتاقم شدم از این کارم خسته شدم. سکوتش طولانی و خسته کننده شده بود، زدم به بازوش،

- هی پولاد به چی اینطوری زل زدی؟!

عکس العملی نشون نداد.

- از حرف من ناراحت شدی آقا داداش؟ هی با توأم، پولاد، می شنوی یا نه؟

برگشت و نگام کرد. یه طور خاص و عجیب، نگاش فرق میکرد. قلبم گرومپ گرومپ زد.

- دیگه از داداش گفتنت لذت نمی برم.

- چیـــــــــــــــــــی؟

- بهتره بریم پایین. درست نیس این همه مدت اینجاییم.

و رفت. من موندم، با یه حس شبیه سردرگمی، بلاتکلیفی، گیجی. چه میدونم!

****

سرعت تاب رو بیشتر و بیشتر کردم. موهام تو هوا پریشون شد. تموم فکر و هواسم به شب مهمونی و حرف و نگاه پولاد بود. از اون شب تا حالا یه هفته می گذره و تو این یه هفته نه دیدمش نه صداشو شنیدم. یه هفته اس دارم به این فکر می کنم که آیا پولاد عوض شده یا نه؟ شایدم من عوض شدم، شاید هر دومون. چرا گفت دیگه از داداش گفتنت لذت نمی بَرَم؟ چرا اونطوری نگام کرد؟ چرا قلب من تند تند زد؟ چرا یخ زدم؟ داغ شدم؟ چرا گیج شدم؟ چرا همش به پولاد فکر می کنم؟ قبلاً هم زیاد بهش فکر می کردم اما، اون موقع با فکر اینکه قلب آیت تو سینش می تپه بهش فکر می کردم اما حالا. همه چیز عوض شده. خدایا کمک کن بفهمم چه مرگمه؟

احساس کردم پشت لباسم خیس شد...برگشتم عقب مش حسن بود که شیلنگ آب بدست داشت گلا رو آب می داد. هواسش به من نبود.

- مش حســــــــــــن، چیکار کردی؟ خیس آب شدم.

- وایــــــــــــــی، خانم شمائین؟ شرمنده به خدا ندیدمتون. داشتم گلا رو آب می دادم.

با خودم خندیدم. نه اینکه منم گلم خواسته به منم آب بده!

- اشکالی نداره.

می دوم داخل ساختمون و لباسمو عوض می کنم. کاش سرما نخورم. موبایلم زنگ می خوره. قلبم مثل کیسه بُکس خودشو می کوبه به حصار قفسه سینه ام. وای من دیگه مثل قبل باهاش راحت نیستم. عجیبه، این دیگه چه حسیه دچارش شدم؟

- ب، بله؟!

- سلام چطوری خوبی؟

- سلام، پولاد. ممنون، خوبم.

- دیگه حالی از ما نمی پرسی.

- حق گله نداری، چون توأم یادی از من نمی کنی.

- من که همیشه به یادتم. بیخیال، دلم برات تنگ شده. می خوام ببینمت، بیرون.

- نمیشه.

-چرا؟

- امــــــــــــم، امـــــم مــم، چون، چون بابام مریضه باید ازش مراقبت کنم.

- ای بابا، خب به دکترش بگو بیاد بالا سرش. از اون گذشته انیس خانوم که هست.

- نه، باید خودمم باشم. نگرانشم.

نفسشو به صورت «پـــــــوف» بیرون داد،

- ای بابا، باشه. یادت باشه خودت نخواستی منو ببینی. الان دیگه حق گله دارم. ولی بیخیال، هر طور راحتی.

- ممنون که درک می کنی.

- خواهش. کاری نداری با من؟

- نه، به همه سلام برسون. بازم شرمنده.

- به چشم. دشمنت شرمنده. خدافظ و به امید دیدار.

- به امید دیدار.

نفس حبس شده ام رو بیرون فرستادم. تاحالا فکر نمی کردم حرف زدن با پولاد اینقده واسم سخت باشه. ولی حالا می فهمیدم شاق ترین کار دنیاس! حداقل واسه من.

****

«آری آغاز دوست داشتن است، 

گرچه پایان راه ناپیداست، 

من به پایان دگر نیندیشم، 

که همین دوست داشتن زیباست..»

اعتراف می کنم که دچـــار شدم، دچار یعنی عـــاشق!

****

روزا سریع و بدون بازگشت می گذشتن! انگار یه نفر گذاشته بود دنبالشون. نوروز نزدیک بود. اولین نوروز بدون آیت. اولین نوروز با پولاد و خیلی «اولــین» های دیگه.

****

چیزی به تحویل سال نمونده بود، سی ثانیه. چشامو بستم. اولین خواسته ام از خدا چی بود؟ نفس عمیقی کشیدم. اولین خواسته ام این بود، آمرزش و آرامش آیت. برعکس سالای دیگه که طول عمرشو از خدا می خواستم! دومین خواسته ام، با کمی شـــرم، پــولاد!

سی ثانیه تموم شد. همزمان با دعای تحویل سال نو از تلویزیون تصاویری از حرم اما رضـــا پخش می شد. آســتان قــدس رضـــوی. چقده دلم هوایی شد. چقده دوس داشتم الان اونجا بودم. چقده دلم با دیدن اون گنبــد طلایی لرزید.

بابا پیشم نبود، مث همیشه. انیس جون و مش حسنم رفته بودن شهرستان پیش اقوام. دلم گرفت. سخت بود اعتراف به اینکه تو این دنیا چقده تنهــــــــــــام.

بغضم شکست، بلند بلند گریه کردم. چقده نیاز داشتم یه نفر کنارم باشه تا سرمو بذارم رو شونه هاش و زار بزنم. اونم اشکامو پاک کنه، دستمو بگیره تو دستاش و بهم بگه که دیگه تنها نیستم. کسی هس که دوسم داشته باشه. نگرانم باشه، ولی پس کو؟

صدای زنگ موبایلم رفت به هوا. خدا می دونه با چه ذوقی شیرجه رفتم روش، یعنی کسی به یادم بوده؟ گرومپ گرومپ گرومپ. باز ضربان قلبم تند شد، باز گُر گرفتم. بدنم مور مور شد، نفس گرفتم. انگار که می خواستم برم زیر آب. اکسیژن ذخیره کردم تا خفه نشم. صدام ضعیف و لرزون بود،

- بله؟

- سلام خانم خانما خوبی چه خبرا؟ سال نو مبارک بانوی من.

صداش قبراق و سرحال بود. منم انرژی مثبت می گیرم.

- سلاـــــــــــم سرورم، عید شما هم مبارک عالی جناب.

- اوه ملکه ی من! حالت چطوره؟

- زیر سایه شما قبراق و سرحالیم. شما چطور سرورم؟

دوباره خودش شد،

- ای اگه تو بذاری منم خوبم.

- بازهمه کاسه کوزه ها شکسته شد رو سر من.

- حقیقتو گفتم. تازگیا ازم فراری شدی. خب حالی واسم نمی مونه. ولی بیخیال، مهم اینه صداتو شنیدم. دلم شده قده پارامسی. کجایی الان؟

بغض کردم. صدام لرزید،

- خونه. تنها.

- چــــــــــی؟ تنهایی؟ کسی پیشت نیس؟

- نه، هیشکی.

- خب پس چرا زودتر نگفتی؟ حاضر شو، میام دنبالت بیارمت اینجا.

- نه، مزاــــ.

- تا ربع ساعت دیگه اونجام. منتظرم نذار. فعلاً.

بوق بوق بوق. واه پسره ی ـــ! نه دلم نمیاد بهش فحش بدم. یه لبخند نشست رو لبام. آخ جــــــون، قراره از تنهایی در بیام! مهمتر از اون قراره پولادمو ببینم. مثل فشنگ رفتم تو اتاقم. یه بلوز قهوه ای تنگ و چسبون آستین سه ربع پوشیدم. کلاً زیاد اهل پوشیدن لباس باز و خودنمایی نبودم. از دامنم خوشم نمی اومد که بردارم و اونجا بپوشم. یه شلوار مشکی تنگ که تموم قوس پام توش نمایان بود پوشیدم. با یه مانتو و شال مشکی. شبیه عزا دارها شده بودم روز عیدی! سریع عوضشون کردم و یه مانتو و شال سفید که گلای درشت قرمزی داشت پوشیدم یه آرایش دخترونه و محو هم کردم.

پولاد تک زد رو گوشیم. با شوق به سمتش به پرواز در اومدم. در رو وا کردم. پولاد تکیه زده بود به سوزوکی سفیدش و منتظر بود. با دیدنم عینکشو برداشت و لبخند زد. وای چه ست بودیم، اونم تیپ سفید زده بود. یه تیشرت جذب سفید که روش با قلم درشت اشعاری به رنگ مشکی نوشته شده بود. هیکل تو پر و ورزیده اش دل می برد. وای من جدیداً چه بی پروا شدم! یه شلوار جین سفیدم پوشیده بود با کفشای بولدوزری سفید-مشکی! یعنی من عاشق این کفشای گنده منده بودم! شوق و هیجان توی تک تک حرکاتو رفتارم مشخص بود. به قول مرجان تابلو بودم!

بی حرف در رو برام باز کرد و خم شد. لــــــــوس، یه لبخند محو زدم.

- سلام.

- به روی ماهت سفید برفی خانوم. چه کردی امروز تو دختر؟

چشامو گرد کردم،

- من؟ به خدا کاری نکردم.

خندید،

- از دست خنگیای تو من چیکار کنم؟!

لب برچیدم. بغض کردم. انگار امروز آماده بودم با کوچکترین بهونه ای بغض کنم. خب نفهمیدم دیگه، تقصیر من نیس. نگامو از صورتش گرفتم و ازش فاصله گرفتم و چسبیدم به در ماشین.

- حالا بغض نکن بانوی من. شوخی کردم، بیخیال، روز عیدمو خراب نکن.

- معنی حرفت چی بود؟

- میگم چیکار کردی امروز که اینقده ناز و ملوس شدی؟

- کاری نکردم.

- سفید بهت میاد. باید حتماً توی لباس عروس دیدنی بشی.

- ممنون. سفید به توأم میاد، جذاب می شی.

- واقعاً؟! یعنی به نظرت کت و شلوار دومادی ام سفید باشه بهتره؟

لحن کلامش یه طوری بود. می خواست عکس العمل منو بسنجه. سعی کردم متوجه قیلی ویلی رفتن دلم نشه. بیخیال شونه بالا انداختم،

- به من چه، باید نظر عروس خانوم رو بپرسی.

- اوهوم، موافقم.

دیگه رسیده بودیم خونشون. پیاده شدیم، الهام جون و آقا مسعود به گرمی ازم استقبال کردن و آقا مسعود با یه عیدی درشت خوشیمو چند برابر کرد.

پولادم یه گردنبند ظریف خیلی شیک و قشنگ بهم هدیه داد. یه قلب کوچولو بود از طلای سفید با کلی نگین سفید روش. خیلی ساده و قشنگ بود. خیلی جلو خودمو گرفتم تا با این کارش واسه خودم رویا نبافم، اما نتونستم!

****

پولاد مدارکشو فرستاده بود آمریکا و منتظر جواب بود. اگه پذیرفته می شد و می رفت، اگه یه باره دیگه تنها می شدم، طاقت دوریشو به هیچ وجه نداشتم. بدون شک خودمو خلاص می کردم از زندگی. چیز دیگه ای که باعث اعصاب خوردی ام می شد پیام فلاح بود. خواستگار پولدار و سمجم! یه ماه پیش بود که ازم خواستگاری کرد. بابا از خدا خواسته قبول کرد اما من گفتم «نه» اما، بابا همچنان اصرار داشت که تغییر عقیده بدم. می گفت چون پیام فلاح از اون مایه دارای کله گنده اس، به احتمال 90 درصد تو رو به خاطر خودت خواسته نه به خاطر مال و ثروتت.

****

- تو که اینقد تنبل نبودی آیه، عجله کن.

صدای پولاد منو از فکر و خیال کشید بیرون. مثل هرجمعه اومده بودیم کوه. اولین بار بود که سکوت و زیبایی اینجا بهم آرامش نمی داد.

- دیگه نا ندارم پولاد، تو رو خدا وایسا خستگی در کنیم.

- چیزی نمونده که، اینقده نق نزن. ربع ساعت دیگه اون بالاییم.

- اصلاًمن نمیام. تو تا هر جا که دلت خواست برو.

با لجبازی روی یه تخته سنگ نشستم و کوله ام رو روی پاهام قرار دادم. اخم کرده بودم، پولاد کنارم نشست،

- نه تو امروز یه چیزیت می شه، بگو ببینم جریان چیه؟

- هیچی.

- گفتم تعریف کن چی شده.

- منم گفتم چیزی نشده.

- تو مثل همیشه نیستی. آیه ای که من می شناختم اینقده اخمو و لجباز نبود.

- آدما همیشه یه جور باقی نمی مونن. عوض می شن.

- آیه اینقدر با من بحث نکن، بگو چی شده؟

برگشتم و نگاش کردم. مثل خودش زل زدم تو چشاش. دلم لرزید. چشامو آوردم پایین و زل زدم به گلوش

- واقعاً می خوای بدونی؟

- پَ نَ پَ، بی خودی دارم اعصاب خودم و تو رو داغون می کنم.

با بدجنسی، سعی کردم به بدترین لحن ممکن حرفمو بزنم،

- فکر کنم دارم عروس می شم.

سیب گلوش تکون خورد. فکر کنم آب دهنشو قورت داد. چشامو آوردم بالاتر. رنگ صورتش به سفیدی می زد.

- چی گفتی؟ داری، داری عروس می شی؟

- گمون کنم.

- اونوقت حالا داری بهم می گی؟

- آخه مهم نبود.

- چی از این مهم تر؟

- من نمی خوامش پولاد، پسره رو دوس ندارم.

لباش به لبخند وا شد،

- نکنه اجبار پدرته؟

- اوهوم. چون پسره خودش میلیاردرِ میگه به احتمال 90 درصد تو رو به خاطر خودت می خواد نه پولت.

- حالا می خوای چیکار کنی؟

- نمی دونم.

- خودم درستش می کنم.

- چطوری؟

- تو به اونش کاری نداشته باش. همه چیو بسپار به من. حالا پاشو باقی راه رو بریم.

دستشو به طرفم دراز کرد و لبخند پر محبتی زد،

- پاشو خوشگلِ تنبل.

سرخوش دستمو سپردم به دستش.

****

با خشم و نفرت ناخنای بلندمو به کف دستم فشردم. پسره ی عوضی، احمق، بی شعور، بی لیاقت، منِ احمق رو بگو که فکر می کردم دوستم داره. فکر می کردم می خواد بیاد خواستگاری. همش توهم بود، توهــم. نگو از ترس اینکه من ازدواج کنم و تنها بشه تصمیم گرفته از تجرد در بیاد. این بود راه حلش؟ اینطوری می خواست کمکم کنه؟ کمک که هیچ، داغونم کرد. روسری ام رو بی توجه روی سرم کشیدم. پولاد عوضی، ازت متنفرم، متنفر. می کشمت، هم تو رو هم دختری که عاشقشی. دختره ی دزد. بی شعور. حتماً باید خیلی خوشگل باشه، حتماً.

سوار فراری قشنگم شدم و با سرعت به سمت آدرس کافی شاپی که پولاد داده بود رفتم. مسیر طولانی نبود، خیلی زود رسیدم. در کافی شاپ رو با خشم وا کردم. رو به روی در ورودی طوری نشسته بود که به محض ورود ببینمش. پاشد و با لبخند دست تکون داد. لامصب، چه تیپی زده بود. چقده به خودش رسیده بود. بوی ادکلن تلخش از همین فاصله مستم کرد. یه کت اسپرت مشکی با پیرهن سفید، شلوار کتون مشکی، کفشای نوک تیز مشکی و واکس خورده، موهای تیغ تیغی. صورتش مثل آینه شده بود، صاف و براق. دلم قنج رفت. جذابتر از همیشه شده بود. درست برعکس من. یه لحظه از اینکه چنین تیپی زدم پشیمون شدم. دلم می خواست از دختره خیلی سر باشم. شاید از نظر زیبایی سر نباشم ولی از نظر ثروت بالاترم. برای اولین بار پولای بابا برام عزیز شدن. راستی پس دختره کو؟ چرا نمیبینمش؟

با قدم هایی محکم و نگاهی سرد و مغرور به سمتش رفتم و کیفمو روی صندلی کنارش انداختم. خیلی سرد وخالی از احساس گفتم:

- سلام.

گرم و مشتاق جوابمو داد:

- علیک سلام خانوم بد قول. بیست دقیقه تأخیر داشتی.

- ترافیک بود.

- این ترافیک تهران به هیچ قول و قراری رحم نمی کنه.

- کو؟

- کی کو؟

پوزخند زدم،

- همونی که به خاطرش منو تا اینجا کشوندی.

- حتماً اونم مثل تو، تو ترافیک گیر کرده. تا یه قهوه بخوریم می رسه.

- من چیزی نمی خورم، عجله دارم.

- می تونم بپرسم چرا؟

- نه!

- نه که نه، چرا می زنی؟

- عکسی ازش نداری؟ هرچند مطمئنم اون دختری که تو پسندیدی اونقدر مقبول هست که ندیده تأییدش می کنم.

کمی مکث کرد. بعد یه آینه مشکی کوچولو از کیفش بیرون آورد،

- نگاش کن.

با تعجب گفتم:

- که چی بشه؟

- خودت گفتی دوس داری ببینیش.

وا این دیگه چه مُدلشه؟ یعنی عکس دختره رو زده به آینه؟ چه لـــــــوس. آینه رو گرفتم و نگاش کردم اما عکسی در کار نبود. از بین دندان های بهم فشرده ام غریدم:

- منو مسخره کردی؟ اینجا که عکسی نیس.

- مگه قرار بود عکس باشه؟

دستم با خشم مشت شد،

- پولاد، بس کن. من اصلاً حوصله ی شوخی و مسخره بازی ندارم.

- توکه خنگ نبودی آیه. اون دختر خانمی که با چشای سیاه خوشگلش می خواد منو بخوره، عشق منه!

با بهت آینه رو از جلو چشام پایین آوردم،

- من؟

- آره، تو.

نیشم وا شد،

- از کی؟

- چی از کی؟

- از کی، از کی عاشقم شدی؟

خندید،

- همون سوال دخترونه. از کی عاشقم شدی!

- از کی پولاد؟

- بذار از اینجا برات بگم. مادر من وقتی منو به دنیا آورد، به دلایلی مجبور شد رحمش رو بر داره. واسه همین دیگه نتونست بچه دار بشه. برای همین آرزویِ داشتن یه خواهر کوچولو رو واسه همیشه به دلم گذاشت. آیه نمیتونی تصور کنی دلم چقدر یه خواهر می خواست. به خصوص وقتی به سن نوجوانی رسیدم و دست خوش احساس و هیجان شدم. حتی تو خیالم یه خواهر داشتم که اسمشو گذاشته بودم «پرنیا» و باهاش درد و دل می کردم. شاید به نظر کمی احمقانه باشه، ولی خب من اینطوری بودم.

همه ی اینا ادامه داشت تا اینکه تو رو دیدم، نمی تونم بگم از همون برخورد اول عاشقت شدم، نه چون تو لحظه ی اول به نظرم خیلی شبیه پرنیا بودی وقتی گفتم دوس دارم خواهرم باشی، واقعاً از ته دل بود. اون موقع که به آستین پیرهنم چنگ زدی و واسه برادرت اونطور گریه کردی دلم لرزید و به آیت حسودی کردم و وقتی قبول کردی مثل خواهرم باشی تا عرش اعلی بالا رفتم. وقتی صدام می زدی داداش پولاد انگار دنیا رو بهم می دادن. نمی دونی چه حس خوبی بود، اما این حس خوب زیاد دوام نیاورد و به یه بی تفاوتی رسید. اولین جرقه ی عشق من اونشب مهمونی، تو اتاقت بود. از اون شب هر چقدر خواستم انکارت کنم و دیگه نیام دیدنت، نتونستم. بی اراده به سمتت کشیده می شدم. یه لحظه نبود که به فکرت نباشم. ثانیه ای نبود که دلتنگت نباشم.

 دوس داشتم باهات از راز دلم بگم ولی میترسیدم، از اینکه منو نخوای و دوستم نداشته باشی. از اینکه فاصله ی طبقاتی مونو به رخم بکشی. می دونستم مادیات واست پوچ و بی ارزشه، اما، ازم فراری بودی. همینم باعث میشد به این تفکراتم دامن بزنم. همه ی اینا ادامه داشت تا اینکه اون روز توی کوه از خواستگارت گفتی و اصرار پدرت واسه ی این ازدواج. ترسیدم اگه دیر بجنبم واسه ی همیشه از دستت بدم. ببین آیه، من نمی گم دنیا رو به پات می ریزم و فلان می کنم و چنان می کنم، نه، چون اینا همش دروغه، لافه. ولی سعی می کنم در حد توانم همه ی آرزوهاتو برآورده کنم. همه ی سعی مو واسه خوشبختی ات می کنم.

دوتا انگشتاشو رو به روی صورتم گرفت و ادامه داد:

- با همه ی اینا من از دو چیز مطمئنم. اول: بیشتر از اونچه تصور کنی دوستت دارم و می خوامت. دوم: واسه داشتن تو هرکاری می کنم. فقط این وسط خواسته ی تو مهمه آیه. منو می خوای یا نه؟

دستمو که روی میز بود توی دست گرمش گرفت و با ملایمت فشرد،

- آیه، صدامو می شنوی؟ به من نگاه کن حاضری تا ابد با من باشی؟

نگامو از گلدون روی میز گرفتم. با این حال به چشاش نگاه نکردم. چقدرشرمنده بودم! باید بابت اون همه فحش و ناسزایی که نثارش کردم، ازش عذرخواهی کنم.

- آیه؟

می خوامت پولاد، معلومه که می خوامت. با تموم وجودم می خوامت. از تصمیمی که گرفتم دستم تو دست پولاد مشت شد. سرمو بلند کردم و مثل خودش که موقع حرف زدن به چشام زل زده بود، زل زدم تو چشاش. مهربون بود و نوازشگر. مهر سکوتمو شکستم:

- راستش، از اینکه، از اینکه، مرد دیگه ای غیر از تو وارد زندگیم بشه متنفرم پولاد. منم، منم دوستت دارم، با تموم وجود.

انگشتای دستمو نوازش کرد. تو چشاش پر از ستاره های نقره ای بود.

- حدس می زدم ولی حالا مطمئن شدم. پس خیالم راحت باشه که اول و آخرش مال منی؟

- آره. پولاد؟

- جان پولاد؟

- من فکر می کردم تو دختر دیگه ای رو دوس داری!

- واسه همینم به خونم تشنه شده بودی؟

خندیدم،

- آره. 

پرمحبت نگام کرد،

- آخه عزیزم وقتی تو رو دارم مگه عقل از سرم پریده که عاشق کس دیگه بشم؟

واسه اولین بار ازش خجالت کشیدم و خون دوید تو صورتم.

- بریم بیرون قدم بزنیم؟

پاشدم،

- بریم.

- به نظرت پدرت با ازدواجمون موافقت می کنه؟

- شک دارم.

****

خبر خواستگاری پولاد از من که به گوش بابا رسید، مثل بمــــب منفجر شد. با دلیل و برهان های الکی سعی داشت منو قانع کنه که پولاد به درد من نمی خوره و لیاقت منو نداره! و اینکه یه جوجه پزشک دوزاری نمی تونه منو خوشبخت کنه! ولی من پامو کردم تو یه کفش که یا پولاد یا هیچکس!

وقتی مامان پولاد تماس گرفت و وقت خواست تا یه شب بیان خونمون بابا چنان برخورد بدی باهاش کرد که جای اون، من خجالت کشیدم. روزا کارم شده بود جنگ و دعوا با بابا و انیس خانم و مش حسن این وسط سیاست بی طرفی رو پیش گرفته بودن. نمی دونستم چطوری حرفمو به کرسی بنشونم واسه همین برای راضی کردن بابا تصمیم به نخوردن غذا گرفتم، بلکه دلش به حال دخترش به رحم بیاد. چندبار پولاد اومد در خونه و خواست که با بابا حرف بزنه، ولی بابا با عصبانیت باهاش برخورد کرد و حتی اجازه نداد قدمی داخل خونه بذاره. بیرون رفتن منم غدقن شده بود و حتی تلفنام کنترل می شد و خلاصه به معنای واقعی کلمه لای منگنـــه بودم. حدود دو هفته می شد که پولادو ندیده بودم و باهاش حرف نزده بودم،  واسه همین شدیداً دلتنگش بودم.

یه روزکه بابا به خواب بعد از ظهرش فرو رفته بود و انیس خانم توی آشپزخونه و مش حسنم توی گلخونه آخر باغ مشغول بودن، از خونه زدم بیرون و از کیوسک تلفن کارتی با موبایل پولاد تماس گرفتم. بعد از چندتا بوق جواب داد.

صداش خسته و گرفته بود،

- بله؟

- الو، پولاد.

فوراً هوشیار، سرحال و قبراق شد،

- آیــــــــــــه، تویی؟

- آره، خودمم.

- کجایی دختر؟ چرا گوشیت خاموشه؟

- بابا ازم گرفتتش.

از خود بی خود گفت:

- دلم برات تنگ شده دختر!

دلم زیر و رو شد،

- منم همینطور.

- کجایی الان؟

- تو خیابون ــــــــ هستم. از تلفن عمومی زنگ زدم.

همون جا باش تا من بیام.

- باشه.

- تکون نخوریا. جایی نریا. همون جا بمون، من اومدم. فعلاً.

- فعلاً.

تو شیشه های یه 206 سر و وضعمو مرتب کردم و منتظر شدم. قلبم تو حلقم بود. صدای گرومپ گرومپش گوشمو پر کرده بود. این اضطراب لعنتی دیگه از کجا پیدا شده بود. چرا اینقد بی قرار و نا آرومم؟ پولاد زیاد منو تو انتظار و اون حالت اضطراب نذاشت. نمی دونم توی ده دقیقه چطوری خودشو رسوند.

اینبار من اول سلام کردم.

- سلـــــــــــــام.

با محبت و نوازشگر نگام کرد،

- سلام خانوم گل، خوبی؟

جا خوردم. سابقه نداشت پولاد اینطوری صحبت کنه.

- ممنون. تو خوبی؟

- چرا نگام نمی کنی؟ نکنه دروغ گفتی که دلت برام تنگ شده؟

بلافاصله سرمو بلند کردم،

- نه به خدا راس گفتم.

لبخند زد،

- پس بریم.

- کجا؟

- کوه. نکنه یادت نیس؟ امروز جمعه اس.

- آره ولی، امــــــــم، باشه بریم.

سوار ماشین شدیم. پولاد دست دراز کرد و در داشبورد رو باز کرد و یه جعبه ی صورتی که ربان مشکی خال خال صورتی اونو مزین کرده بود رو به سمتم گرفت،

- قابل خانوم کوچولو رو نداره.

- وای ممنون پولاد، حالا چیه این تو؟

- بازش کن، می فهمی.

درِ جعبه رو برداشتمو لای پوشالای یاسی رنگ، دستم به حلقه ی ظریفی خورد که روش تراشه ی الماس بزرگی به سادگی و زیبایی می درخشید!

- وای پولاد، خیلی قشنگه. معرکه اس. مرسی.

- بهش برسی.

- به کی؟

- به من.

- ایشالا.

خندیدیم.

- دستت کن ببینم اندازه اس یا نه؟

انگشترو توی چهارمین انگشت دست چپم انداختم و از جهات مختلف نگاش کردم،

- چطوره؟

- قشنگه، کاملاً اندازه س.

- اوهوم.

- خوشت اومد؟

- هر چه از یــــــــــــار رسد نیکوست. معلومه خوشم اومده.

- هنوزم دوس داری بریم کوه؟

- جاش مهم نیس، باهم بودن مهمه.

ضبط ماشینو روشن کرد. صدای یه خواننده بود که تازه باهاش آشنا شده بودم، پویا بیاتی.

دکلمه

عکسات رو من می خام چه کار

قلبت رو هدیه کن به من

یه بار بگو دوسِت دارم قال قضیه روبکن

پایان دکلمه

با یک قلب مچاله رو برگ گل لاله

می نویسم عزیزم زندگی بی تومحاله

چشات بقجه رازه چشات زندگی سازه

دلکولی و آواره من غرق نیازه

دلم تنگ هواته خاطر خواه چشاته

مثل سایه تو هر جا که بری اونم باهاته

به خوای نخوای می خوامت با آهنگ کلامت

دل عاشق من بد جوری افتاده تودامت

تو عطر خوش سیبی قشنگی و نجیبی

میدونم مثل من تو هم تو این دنیا غریبی

تو هم غریبی

دلت یاس پر احساس گلم بی بروبرگرد

تو رو جون همین ترانه باز به خونه برگرد

به این کلبه پر درد به این عاشق شبگرد

بیا برات می خوام بخونم از این شب نامرد

تویی هم نفس من تو بشکن قفس من

تویی عشق منو جون منو همه کس من

چشات زندگی بخشه مثل ماه می درخشه

نزار ترانه ساز ترانه ش رو به شبب بخشه

دلم بهت دچاره تویی ماه وستاره

برام زندگی با مرگ بی تو هیچ فرقی نداره

بی تو خنده حرومه بی تو کارم تمومه

بی تو عشق چیه معشوق کیه عاشقی کدومه

تو سرمایه خیابون من و تو زیربارون

بیا داد بزنیم قصه فقط لیلی ومجنون

لیلی و مجنون لیلی و مجنون

****

رفتم به دیدنش. تنها، با یه دل پر. خیلی وقت بود ندیده بودمش. از بس درگیر پولاد شده بودم، از همه کس و همه چیز غافل بودم. با گلاب سنگ قبرشو شستم. دسته گل مریمو کنار عکس حک شده روی قبر گذاشتمو یه وری، روی قبر نشستم. شرمنده بودم. از تو چشاش دلخوری رو می خوندم. معلوم بود حسابی چشم به راهم بوده. چند وقت بود که ندیدمش؟. الان هشت ماه از سال جدید می گذره! و یه ماه از خواستگاری پولاد از من! بغضم شکست. خودمو روی سنگ قبر رها کردم و زار زدم:

- الهی بمیرم برات آیت. یه ماه چشم به راه من بودی، داداشی ببخش خواهرتو. به خدا غلط کردم دیگه تنهات نمی ذارم. همیشه باهاتم، تحت هر شرایطی. آیت، آیت من. چرا بابا اینقده سنگ دله؟ چرا به ما حق انتخاب نمی ده؟ چرا فکر میکنه خونش از بقیه رنگین تره؟ به خاطر باباست که تو الان زیر یه خروار خاک خوابیدی. وای آیت، حس می کنم از بابا بدم میاد. ازش بیزارم، چرا با من اینکارو می کنه؟ میگه نمی خواد منو از دست بده. میگه می خواد منو برای خودش حفظ کنه. اما، اما اون با این کاراش داره جون منو ذره ذره می گیره.

 آیـــــــــــت، آرزوی مرگ دارم. بعده مامان دلم به تو خوش بود. بعده تو تنها شدم، اما خدا پولاد و بهم داد. اگه اونم بره، دیگه دلمو به چی خوش کنم؟ به چه امیدی زندگی کنم؟ آیــــــت، دعام کن داداشی. قربون اون دل پاکت برم. تو اینقده خوبی که خدا روتو زمین نمی اندازه. یا دعا کن به پولاد برسم یا به آرامش ابدی.

گریه هام تموم شده بود. انگار چشمه ی اشکم خشک شده بود. تموم گلو و حنجره ام درد می کرد و صدام بیرون نمی اومد. سرمو روی سنگ قبر گذاشتم و چشامو بستم. کمی گذشت که،

- بهتری آیه؟

سرمو بلند کردم. پولاد بود، با چشای نگران و سرخ. یعنی اونم گریه کرده بود؟ یعنی حرفامو شنیده بود؟ مهم نیس.

- تو؟ کی اومدی؟

- خیلی وقته. خوبی آیه؟

لبخند بی حالی زدم،

- آره، حالا احساس می کنم خوبم.

- می خوام با آیت حرف بزنم.

- چی می خوای بگی؟

- خصوصیه، مردونه اس.

- این یعنی گورمو گم کنم؟

اخم کرد،

- این چه حرفیه؟ این یعنی تشریف ببرید بیرون، منتظر من باشید.

یه لیوان یه بار مصرف که توش پره چای داغ بود، از کنار پاش برداشت و به دستم داد،

- اینم بخور تا گرم شی.

- اوــــــــــم، چای سرطانی. چه شود، می خوای من بمیرم یه زن دیگه بگیری؟

خنده ی بی جونی کرد،

- بنده غلط بکنم. به گور بابام خندیدم.

منظور جمله ی آخرشو نفهمیدم، علاقه ای هم به دونستنش نداشتم. رفتم بیرون. هوا سوز سردی داشت. دستمو به بدنه ی داغ لیوان گرفتم. از سردی درونم کاسته شد. باد بخار داغی که از چای بر می خواست رو به چپ و راست می برد. چای رو تلخ، تلخ خوردم. ده دقیقه ی بعد پولاد با چشای سرخ تر از قبل، از مقبره اومد بیرون و دستمو تو دستاش گرفت.

- بریم.

واسه ی چند لحظه سرمو به بازوش تکیه دادم. فشار خفیفی به دستم داد و لبخند گرمی زد. خدایا ازم نگیرش. دیگه طاقت ندارم. ظرفیتم پرشده. دیگه تحمل یه غم دیگه رو ندارم. مامان و آیت رو گرفتی، بیخیال پولاد شو.

بغض می کنم،

- پولاد، قول بده که تنهام نذاری. قول بده همیشه دوستم داشته باشی.

- ببین آیه، این قلبی که تو سینه ی منه، واسه همیشه خونه ی تو بوده و هست و خواهد بود. از همون روز اول زندگیش تا روز مرگ. چه وقتی تو سینه ی آیت بوده، چه حالا که تو سینه ی منه. اینجا خونه ی ابدی توِ. هیچ وقتم مال کس دیگه نمی شه. من باهاتم، همیشه، تحت هر شرایطی، تا هر وقت که تو بخوای. تا هر زمانی که تو منو دوست داشته باشی و بخوای.

از حرفاش دلگرم شدم. حس مطبوعی زیر پوستم دوید. یه چیز شبیه اطمینان و امنیت خاطر. با عشق یه فشار خفیف به دستای قوی اش دادم وگفتم:

- تا وقتی که جون تو بدنمه، عاشقت می مونم. چه تو بخوای چه نخوای.

یه لبخند زد. انگار منتظر شنیدن همین جمله بود. سوار ماشین شدیم. خدا رو شکر کردم که ماشین خودمو نیاورده بودم. تا برسیم خونه، کلی باهم قول و قرار گذاشتیم. قول و قرارای عاشقانه. پولاد یه جوری بود، بی تاب و بی قرار. خواستم از ماشین پیاده بشم که دستمو گرفت و صدام زد:

- آیه؟

- جانم؟

نگاه سوزانش چند لحظه روی چشام موند و بعد اومد پایین روی لبام. خیرهِ خیره. آب دهنمو قورت دادم. یادمه یه بار مایکل می خواست لبامو ببوسه، اما من همیشه دوس داشتم اولین بوسه ام مال کسی باشه که عاشقشم. هرچند یه مدت توهم زده بودم که عاشق مایکلم! اما اون لحظه که می خواست لبامو ببوسه، تنها احساسی که بهش داشتم، انزجار بود. یادمه با اون دندونهای تیزم چنان گازی از لبش گرفتم که جر خورد و خون ازش فواره زد، مایکل با تنفر منو رها کرد. اماحالا، بدم نمی اومد پولاد لبامو ببوسه. پولاد من، مردی که عاشقشم. خودمو کشیدم جلو، یعنی من آماده ام. سرشو کمی جلو آورد. قلبم داشت از شادی و هیجان منفجر میشد، که یه دفعه، پولاد به خودش اومد. نگاه سوزنده اش خاموش شد. برق نگاش از بین رفت. انگاری یه سطل پره آب یخ خالی شده بود روی آتش وجودش. نفس داغشو بیرون فرستاد و خودشو عقب کشید،

- هیچی، می تونی بری. مراقب خودت باش.

****

بالاخره بعد از گذشت دو هفته ی دیگه، بابا حرف اصلیش و علت اصلی مخالفتش رو گفت:

- من نمی تونم قبول کنم کسی که قلب پسرم تو سینش می تپه، دامادم بشه.

وقتی اینو گفت، انگار یه دریـــای آب یخ ریختن رو سرم. باخودم فکر کردم نکنه من پولاد و به خاطر آیت دوست داشته باشم؟ نکنه در آینده ازش متنفر بشم؟ دو روزِ تمام همه ی فکرم درگیر این موضوع بود، تا اینکه به این نتیجه رسیدم که من پولاد و به خاطر خودش دوست دارم نه کس دیگه ای!

روزا گذشت و گذشت. پاییز تموم شد. ننه سرما با یه لباس سپید اومد. اما بابا همچنان مخالف بود. دیگه توانی تو بدنم نداشتم. شده بودم پوست و استخون، افسرده، یه مرده ی متحرک. تنها دلخوشیم شنیدن هر روزه ی صدای پولاد بود. با گوشی و سیم کارتی که پنهانی از بابا خریده بودم، هر روز باهاش حرف می زدم.

- بله؟

- پولاد، سلام.

- سلام.

لحنش یه طوری بود. سرد و خالی از احساس. از سردی وجودش منم لرزیدم. یعنی چی شده بود؟

- پولاد، چیزی شده؟ نکنه مزاحمم؟

- شما که همیشه مزاحمی اینم روش. ما به بزرگواری خودمون می بخشیم.

- پــــــولــــاد، قطع می کنما.

- ببخشید بانوی من.

- چه خبر؟

- عروسی ننه قمر.

خندیدم،

- مرجانم همیشه اینو می گفت.

- راستی چه خبر از مرجان؟

- هیچی، دیگه با من حرف نمی زنه. منم نخواستم مزاحمش بشم.

- راستش، آیه، یه اتفاقی افتاده.

لرزیدم. یخ کردم. ایست قلبی بهم دست داد. از بس که تو زندگیم اتفاقای بد افتاده بود، از شنیدن هر اتفاق یا خبر تازه ای هراس داشتم.

- چـ، چی شده؟

- از دانشگاهِ ـــــــ آمریکا واسم پذیرش اومده.

- می خوای بری؟

- بستگی به نظر تو داره.

- دوس ندارم مانع پیشرفت تو بشم.

- توأم با من میای؟

- نمی دونم. هیچی نمی دونم. اگه قرار باشه بین من و رفتن یکی رو انتخاب کنی، کدومو انتخاب می کنی؟

- ببین آیه، من حاضرم واسه خاطر تو از همه ی داشته ها و نداشته هام بگذرم، چون تو واسم همه چیزی، افتـــــــاد؟

****

بازم یه جمعه ی دیگه، رفتیم کوه. بابا واسه کاری رفته بود اصفهان. منم سوء استفاده جو! دستم تو دستای پولاد بود .سرمو تقریباً به بازوش تکیه داده بودم. از بس که خندیده بودیم، ماهیچه های شکمم درد گرفته بود. پولاد بطری آب معدنی رو یه سره سر کشید. با اعتراض مشت کوبیدم به کمرش،

- کوفت بخوری، منم تشنمه.

آب تو گلوش شکست و به سرفه افتاد. ناشیانه چند ضربه به کمرش زدم،

- پولاد خوبی؟ غلط کردم بابا، چیز خوردم. حرف بزن، خوبی؟

دستشو آورد جلو صورتم یعنی تو حرف نزن و کاری نکن و سرشو تکون داد یعنی من خوبم. سرفه هاش که تموم شد، نفس عمیقی کشید و با اون چشای خیسش گفت:

- دختر عجب قدرتی داری. اگه جلوتو نگرفته بودم کاری می کردی قلبم از تو سینم شوت بشه بیرون. به من رحم نمی کنی، به قلب آیت رحم کن.

دلم مالش رفت. شکمم صدای بدی کرد، هنوزم گرسنم بود. با اینکه اون بالا حسابی به خودم رسیده بودم، اما هنوزم جا داشتم واسه خوردن. اونم تو این هوای خوب که آدم سیر به اشتها می اومد. اونم در کنار یـــــــــــــار.

- گرسنمه.

- منم همینطور. بریم رستوران؟

- نـــــه. هوس پفک کردم.

با بدجنسی گفت:

- مطمئنی هوس بیسکوئیت مادر نکردی؟

با حرص جیغ کشیدم:

- پولـــــــــــــاد بمیر!

دستاشو گرفت جلوش،

- من برم تا نزدیم.

به طرف مغازه کوچولویی که سمت چپمون با کمی فاصله قرار داشت رفت. از بیرون کلی لواشک و قره قوروت آویزون بود. آب دهنم راه افتاد. درِ گوش پولاد زمزمه کردم:

- لواشکم می خوام.

یه نگاه چپکی انداخت و چند تا لواشک برداشت،

- آقا اینارم بر می دارم.

نگامو دور مغازه چرخوندم. مطمئن بودم که خوراکی هاش غیره بهداشتیه، ولی مهم نبود برام. نگام افتاد به یه قوطی که پر بود از آبنبات چوبی. صورتی و قلبی شکل. خنده داره اگه بگم تا حالا آبنبات چوبی نخورده بودم، اونم به خاطر بابا که از لیس زدن چیزی بدش می اومد! پولاد چرخید طرفم،

- اگه هوس چیز دیگه ای کردی بگو؟

همچنان نگام به آبنبات چوبی بود. رد نگامو دنبال کرد. خنده ای کرد و زمزمه وار گفت:

- از دست این هوسای بچه گانه ی تو.

و صداشو بالا برد،

- آقا بی زحمت یه آبنبات چوبی هم بدین.

با نیش باز گفتم:

- مرسی پولاد.

با شیطنت گفت:

- عوض اینا باید بهم باج بدی!

- چی؟

- هیچی، یه بوس ناقابل.

همراه با اخمی که تحویلش دادم، قرمز شدم. با خنده آبنبات رو به دستم داد.

- پولاد، یه چی بگم مسخره م نمی کنی؟

- نه، بگو.

- من تا حالا آبنبات چوبی نخوردم.

چنان با شدت سرشو چرخوند که فکر کنم گردنش رگ به رگ شد. گردنشو مالش داد و با حیرت گفت:

- داری سر به سرم می ذاری؟

- نه، جدی گفتم. آخه بابا خوشش نمی اومد.

- آهان. خب پس چرا معطلی؟ بخور دیگه.

- نه، می خوام نگهش دارم، تا با دیدنش یاد امروز بیفتم.

- خانوم کوچولوی من، اون وقت من با چی یاد امروز بیفتم؟

- یه لحظه صبرکن، الان میام.

سریع رفتم و یه آبنبات چوبی گرفتم و برگشتم. با محبت دستشو دور شونه ام انداخت و منو کمی به خودش نزدیک کرد،

- عزیزم، حرف من شوخی بود. من به این چیزا احتیاجی ندارم. خاطرات با تو بودن هر لحظه با منه. هیچوقت از ذهن و قلبم خارج نمی شه. تک تک لحظه هاش جوری تو یادمه که انگار همون لحظه اتفاق افتاده، شیر فهم شد؟

قضیه ی باج گیری از ذهن هر دومون محو شد.

****

چهار سال بعد!

و الان 4 سال از آخرین دیدارم با پولاد می گذره. تا چند روز بعد از اون دیدار، تلفنی با هم حرف می زدیم اما، اما بعدِ چند روز دیگه خبری ازش نشد. انگار یه قطره آب شده بود و فرو رفته بود تو زمین. تا چند هفته هر روز با موبایلش و تلفن خونشون تماس می گرفتم و به درِ خونشون می رفتم، ولی بی فایده بود و به نتیجه ای نرسیدم. خیلی نگرانش بودم. همش منتظر یه اتفاق بد بودم. می ترسیدم براش اتفاقی افتاده باشه.

همه ی نگرانی هام ادامه داشت تا اینکه..

ایمیلی ازش دریافت کردم که فقط یه جمله بود «ازت متنفرم» و همین یه جمله منو از اوج به زیر کشید، طوری که تا یه ماه تو بستر بیماری افتادم. گیج و منگ بودم. باورم نمی شد که پولاد نامردی کرده باشه، که ترکم کرده باشه، که منو بازی داده باشه، که همه اون حرفای قشنگش دروغ باشه. ولی از اونجایی که سختی های بدتر از اینم چشیده بودم و آهن آب دیده شده بودم، خیلی زود حقیقتو باور کردم و تونستم روی پای خودم محکم بایستم.

قاب عکس بابا رو برداشتم و صورتشو نوازش کردم. حتی تو عکسم برق غرور و اعتماد به نفس تو چشاش می درخشید. بابا مُرد، دو سال پیش. یه آدم عوضی پیدا شد و چند میلیارد پولشو هاپولی کرد و در رفت. اونم طاقت نیاورد و سکته کرد و مُرد. بعدِ مرگ بابا، انیس جون و مش حسنم می خواستن ترکم کنن. خدا می دونه چقدر التماسشون کردم تا راضی شدن کنارم بمونن. دوس نداشتم این تنها عزیزای باقی مونده ام رو از دست بدم. از وقتی چشم باز کرده بودم، اونا رو دور و برم دیده بودم و طاقت نبودنشونو نداشتم. بعدِ اینکه پولاد ترکم کرد، به همه ی خواستگارام جواب منفی دادم. در واقع از همه ی مردا متنفر شده بودم. باور کرده بودم همه به خاطر پولم می یان طرفم، نه به خاطر خودم. دوس نداشتم بازیچه ی یه پولاد دیگه بشم. با تموم اینا هنوز یادگاری های پولادو نگه داشته بودم. حتی اون آبنبات چوبیو! با اینکه تاریخ مصرفش گذشته بود، اما هنوزم داشتمش و با دیدنش خاطره ی اون روز برام زنده می شد و بعدش، اشک، اشک، اشک. هنوز انگشتر هدیه اش رو توی دستم می کردم و حاضر نبودم به هیچ قیمتی از دستم بیرونش بیارم.

تمام ارث بابا به من رسیده بود و من مسئول اداره ی چند شرکت، کارخانه و تولیدی عظیم شده بودم. تا دو سال پیش بابا پا به پام همراهیم میکرد اما الان، روزا اینقدر کار می کردم که شبا جنازه ام به خونه می رسید. چندتا از زمینا رو وقف خیریه کرده بودم. یه مدرسه ساختم به اسم «آیت». به خانه ی سالمندان و بهزیستی کمک نقدی می کردم و پارسال بود که به عنوان کار آفرین برتر شناخته شدم!

البته تو همه ی این لحظه ها پیام فلاح پا به پام کمکم می کرد. نمی ذاشت زیاد سختی بکشم. تازه فهمیده بودم که واقعاً عاشقمه. از هر لحاظ ایده آل بود، اما من مشکل داشتم. مشکل نداشتن اعتماد. مشکل بی اعتمادی نسبت به تموم مردا.

****

ساعت از دوازده گذشته بود که راهی خونه شدم. رو صندلی عقب نشستم و چشامو بستم. سرم بدجوری تیر می کشید. البته برام عادی شده بود این سر دردها، ولی بازم عذاب آور بود. راننده ملایم مسیرش رو می رفت. چشامو بیشتر رو هم فشردم، سوخت و کمی خیس شد. صدای راننده ام بلند شد:

- خانوم شایان فر، گمون کنم دارن تعقیبمون می کنن.

چشامو وا کردم و از پنجره پشت سرمو نگاه کردم،

- کدوم؟

- اون آزرا مشکیه. از دم شرکت تا حالا دنبالمونه.

چشامو ریزکردم. یه مرد جوون پشت فرمون نشسته بود. عینک بزرگی که به چشم زده بود، نصف صورتشو پوشونده بود. نگاه منو که دید سرعت گرفت و ازمون جلو زد. نفسمو فوت کردم بیرون،

- نه آقا فرخ، اشتباه می کنی. حتماًمسیرش با ما یکی بوده.

- چی بگم والا، اینم می شه.

دوباره چشامو بستم.

****

صبح ساعت پنج بیدار شدم. سحر خیزی عادتم شده بود، یه عادت اجباری. دوش آب گرمی گرفتم و کمی ورزش کردم. صبحونه ام فقط یه لیوان اّب پرتقال تازه و طبیعی بود. از خونه زدم بیرون. دم در فرخ مشغول برق انداختن ماشین با لُنگش بود. بی اراده نگام چرخید سمت چپم. با کمی فاصله یه آزرای مشکی واستاده بود، اما کسی داخلش نبود. ضربان قلبم تند شد. نکنه فرخ درست گفته باشه و کسی تعقیبم می کنه؟ یعنی قصد آزارمو داره؟ خودمو دلداری دادم، بیخیال آیه، کسی بیکار نیس تو رو تعقیب کنه. توهم زدی، از بس کار کردی و به خودت و مغزت فشار آوردی، دیوونه شدی. سوار ماشین شدم.

وارد دفترکارم شدم. پیام دنبالم اومد داخل و در رو بست.

- آیه من هنوزم منتظرما.

بی توجه همونطور که میزمو مرتب می کردم گفتم:

- منتظر چی؟

- جوابت، نکنه فراموش کردی؟ دیروز راجع بهش حرف زدیم.

- ببین پیام، من واقعاً نمی دونم چی بگم.

- خوب فکرکن. تر و خشکو با هم نسوزون. همه ی مردا، نامرد نیستن. همه مثل پولاد نیستن. من واقعاً عاشقتم، اما اون پولاد، از اولم معلوم بود به خاطر پولت اومده بود جلو.

گُرگرفتم، جوش آوردم، عصبی شدم،

- تو، تو حق نداری به پولاد توهین کنی. اون هر چی بوده، هر کاری کرده، عشق منه. بهت اجازه نمی دم دربارش اینطوری حرف بزنی.

- آیه، واقع بین باش. خواهش می کنم. دیگه پولادی در کار نیس، الان فقط من هستم و تو.

- برو بیرون، می خوام تنها باشم. آخ سَرَم.

- باشه میرم، آروم باش. تا هروقت تو بخوای منتظر می مونم.

صدای باز و بسته شدن در که اومد، سرمو بین دستام گرفتم و شقیقه هامو دورانی مالش دادم. خدایا کمکم کن، خواهش میکنم دستمو بگیر. واسه یه بارم که شده نگام کن، تو بگو چیکار کنم؟ نمیتونم اجازه بدم مرد دیگه ای وارد زندگی و قلبم بشه. نمی خوام دست کسی تو دستام باشه. اما، اما تا کی می تونم تنهایی مو تحمل کنم، آخه تا کی؟ خـــــــدا!

تقه ای به درخورد و مش رمضون با یه سینی و یه فنجون قهوه وارد اتاق شد. باکلافگی گفتم:

- آخه مش رمضون من که قهوه نخواستم.

ناراحت شد،

- خب، خب خانوم، گفتم شاید احتیاج داشته باشین. مثل هر روزـــ.

دیدم باهاش بد حرف زدم، اون چه گناهی داشت که من امروز اینقدر گند اخلاق شدم. یه لبخند کم جون تحویلش دادم،

- آره، حق با شماس. من اشتباه کردم، منو ببخش.

- من سگ کی باشم که شما رو ببخشم، خانوم.

- این حرفو نزن، شما بزرگ مایی.

بدون حرف از اتاق رفت بیرون. به فنجونِ قهوه خیره شدم. دلم یه فنجون آرامش می خواست. قهوه ی تلخ رو یه نفس سر کشیدم و بی صدا گریستم.

****

چند روز می شد که فرخ به خاطر زنش گرفتار بیمارستان بود. کلیه شو برداشته بود. منم تو این چند روز مجبوری با تاکسی رفت و آمد می کردم. خودم عمراً پشت فرمون نمی نشستم. رانندگی اعصابمو داغون تر می کرد. اون روزم مثل روزای گذشته تصمیم گرفتم با تاکسی برم کارخونه.

با بی حوصلگی به یه مرد جوون ،حدود سی، سی و یک ساله که با ماشین خودش مسافر کشی می کرد، گفتم:

- آقا دربستی می بری؟

- سوار شین.

روی صندلی عقب نشستم و سرمو به پشتی تکیه دادم و چشامو بستم. به خاطر گریه های شب قبل سرم بد جوری تیر می کشید. بازم دیشب گریه کرده بودم. از وقتی بابا رفته بود، تقریباً کار هر شبم گریه بود. درسته بابا نقش چندانی تو زندگیم نداشت، اما، اما دلم خوش بود که کسیو تو این دنیا دارم. اما با رفتنش، دیگه نبودِ پولادم بیشتر حس می شد و آزارم می داد. پولاد، فقط پولاد نبود! پولاد، پولاد بود. پولاد، آیت بود. پولاد همه چیزم بود. راننده نشست و در رو محکم بست. ماشین قراضه اش تکون خورد و سر دردمو تشدید کرد. یه مُسکن از جلد خارج کردم و قورتش دادم. ده دقیقه، بیست دقیقه، سی دقیقه گذشت. به نظرم راه طولانی تر از همیشه اومد. تو روزای دیگه خیلی زودتر از اینا به کارخونه می رسیدیم. چشامو وا کردم و در کمال تعجب دیدم که راننده داره از یه مسیره دیگه می ره.

- آقا کجا دارین می رین؟

- خونمون زیاد دور نیس.

- خونتون؟

- یه چُرتی بزنی رسیدیم.

- ولی من که نخواستم بیام خونه ی شما.

- زنم خونه نیس. دیشب قهر کرد رفت خونه ننه اش. نترس مزاحم نداریم.

- چی دارین می گین؟ لطفاً نگه دارین.

- من کم و گزیده کار می کنم. جیگری هستی واسه خودت، بغلی و ناز.

داد زدم:

- نگه دار عوضی.

- و اگه نگه ندارم؟!

دستام مشت شد،

- نگــــــه دار.

حنجره ام سوخت.

- متأسفم خانوم خوشگله.

- پس خودت خواستی.

اسپری فلفلمو از تو کیفم در آوردم،

- مجبورم کردی.

با خودم گفتم هر چه بادا باد. فوقش تصادف می کنیم و می میریم. چه بهتر، هم این مردک هرزه شرش کم می شه هم من راحت می شم. داشت با لودگی آدامس می جوید و از تو آینه نگام می کرد،

- چیکار می کنی؟

با خونسردی به جلو خم شدم،

- این کار.

و با آرامش اسپری رو به صورتش پاشیدم طوری که فرصت هیچ عکس العملی بهش ندادم. کنترل ماشین از دستش خارج شد و شروع کرد به داد و فریاد زدن. ماشین حرکات مارپیچی داشت. به جلو خم شدم تا با فرمون، ماشین رو کنترل کنم، اما قلقلش دستم نبود. یه دفعه ماشین منحرف شد و با یه ماشین دیگه برخورد کرد و،

دیگه چیزی نفهمیدم.

****

- دکتر مثل اینکه داره بهوش میاد.

- خیله خب، پس من می رم. ببین وضعیتش چطوره. یه مُسکنم تزریق کن.

- چشم.

چشامو وا کردم، روشنایی اتاق چشامو زد. چشام سوخت. درد سرم احساس شد. چشامو چرخوندم. یه پرستار سپید پوش بالا سرم، با یه لبخند مهربون واستاده بود.

- عزیزم صدای من و می شنوی؟ منو می بینی؟

آروم پلک زدم. با زبون، لبای خشکمو خیس کردم،

- من اینجا چیکار می کنم؟

یه چیز شبیه چراغ قوه انداخت تو چشمم. آخ، سوزش چشام بیشتر شد. نور رو انداخت تو هر دو چشام و با لبخند گفت:

- تو یه تصادف کوچولو داشتی عزیزم، یادت میاد؟

سر تکون دادم،

- ولی من باید می مردم.

اخم ظریفی کرد،

- این چه حرفیه، خدا رو شکر کن که زنده ای. فقط یه لخته خون تو سرت جمع شده بود که شکر خدا برطرف شد. حالا به من بگو این چندتاس؟

چشام کمی تار می دید. پلک زدم. تصویر واضح شد،

- پنج تا.

- آفرین دختر خوب.

آب دهنمو دوباره قورت دادم. گلوم خشک بود، می سوخت.

- تشنه ام.

- فعلاً نمی تونی آب بخوری.

با یه پنبه لبامو خیس کرد،

- درد داری؟

- خیلی.

- الان یه مُسکن تزریق می کنم تا راحت بخوابی.

پرستار نبضمو گرفت با چندتا کار دیگه. بعد یه سرنگ زد تو سِرُمم. داشتم به این فکر می کردم که اون صدایی که با پرستار صحبت می کرد، چقدر آشنا بود، که به خواب رفتم.

****

راننده مرده بود. اینو پرستار بهم گفت. وقتی تصادف می کنم، مردم دورمون جمع می شن و اورژانس رو خبر میکنن اما تا اورژانس برسه، راننده تموم می کنه. با دیدن این صحنه یه فرد ناشناس منو سوار ماشین خودش می کنه و به بیمارستان میاره.

- خانمی خوابی؟

چشامو وا کردم،

- سلام.

- سلام. ببخش بیدارت کردم، وقت خوردن غذاس.

یه عطر مردونه فضا رو پر کرده بود. یه عطر تلخ و خوش بو.

- کسی اینجا بوده؟

- آره، از کجا فهمیدی؟

بی توجه پرسیدم:

- کی؟

- تا چند دقیقه پیش دکتر پارسا اینجا بود.

یکه خوردم. با بهت گفتم:

- دکتر، دکتر پارسا؟

- آره عزیزم. همون کسی که تو رو به بیمارستان رسونده بود.

- اسم کوچیکش چیه؟

- دکتر پولاد پارسا، محبوب قلب ها.

خندید،

- بین خودمون باشه ها آیه جان، ولی نصف پرستارای این بیمارستان، خاطرخواهشن. ولی اون خیلی مغروره، محل به کسی نمی ده. سرش به کار خودش گرمه.

لبخندی زورکی زدم،

- توأم عاشقشی؟

- نه بابا من خودم نامزد دارم.

- اسمش چیه؟

- سعید.

- راستی من هنوز اسم خودتو نمی دونم.

- من سارام عزیزم.

- سارا و سعید چه قشنگ.

- ممنون. شایعه اس که شکست عشقی سختی خورده.

- کی؟

- دکتر پارسا دیگه. از رفتارش معلومه از همه ی زنا بیزارِ. می دونی به نظر من اون دختری که ولش کرده رفته، هم خیلی احمق بوده، هم خیلی بد سلیقه.

لبخند زورکی زدم. چرا کسی فکر نمی کنه شاید اون دختر مورد علاقشو تنها گذاشته. شاید اون نامردی کرده باشه. شاید،

- هــــــــــــوی، آیه کجایی؟

- همین جا.

- نظرت چیه؟

- در مورد چی؟

- گیج می زنیا، درمورد دکتر پارسا دیگه.

- من که اونو ندیدم، ولی شاید همینطوره که می گی.

- اِ، دیدی چی شد؟ اونقد سوال پرسیدی که یادم رفت غذاتو بدم.

چند تا قاشق بیشتر نخوردم، اونم به زور. تموم حواسم پیش پولاد بود. پس بازم سرنوشت ما رو با هم رو به رو کرد. اینکه می گن کوه به کوه نمی رسه، ولی آدم به آدم می رسه راسته! ولی اون اینجا چیکار می کنه؟ مگه آمریکا نبوده؟ یعنی وقتی تصادف کردم، اونم اونجا بوده؟ ولی چطوری؟ یعنی اون سر منو عمل کرده؟ ولی آخه، چــــــرا؟

****

چند دقیقه پیش بود که پرستار یه مسکن بهم تزریق کرد. درد سرم کمتر شده بود، اما هنوز پلکام سبک بود. انگشتامو روی سینه گره زده بودم و چشامو بسته بودم که در باز شد و یه نفر با گام هایی آروم به سمت تختم اومد. یه عطر تلخ. ضربان قلبم تند شد. داغ شدم. کمی لای چشامو وا کردم و از بین انبوه مژه هام پولادو دیدم. نفسم گرفت. آخ خدا. چقدر جذابتر شده بود. عینک مستطیلی به چشم داشت و چند تار از موهای شقیقه اش خاکستری شده بود. چقدر دلم می خواست لبمو از هیجان گاز بگیرم، اما ممکن بود بفهمه بیدارم. خم شد روی صورتم. حالم بدتر شد. حس می کردم الانه که قلبم گروپی از تو سینم بپره بیرون. نامرد، نمی دونی با من چی کردی. نمیدونی الان چه حالی دارم. دارم از هوش می رم. دارم از هیجان سکته می زنم. نفس های داغ و تلخش خورد به صورتم. چشامو بیشتر روی هم فشردم. نفهمیدم کی اخم هام توی هم رفت. لبه های ملحفه که تو چنگم بود رو زیر انگشام فشردم. نه نه، تو ازش متنفری. تو از پولاد متنفری. فهمیدی آیه؟ تو، از پولاد، متنفری. تکرار کن. ت، ن، ف، ر.

وای خدا. پولاد دستشو دراز کرد و با سر انگشت پیشونی ام رو نوازش کرد. یه موجی از آرامش بهم منتقل شد. رفتم تو یه خلسه ی شیرین. نه چرا دروغ می گی؟ من هیچوقت از پولاد متنفر نبودم و نیستم. ولی همیشه واسه گول زدن و آروم کردنه خودم می گفتم ازش متنفرم. من عاشقشم. هنوزم عاشقشم. عشق من الکی نبوده که با گذشت زمان از بین بره.

لعنتی. یه صدای پر عشوه از پشت بلندگو اسمشو خوند. دست از نوازش کردن من برداشت و به سمت در رفت. به خودم دل و جرئت دادم. نباید می ذاشتم بدون گفتن حقایق از پیشم بره. یه نفس عمیق کشیدم،

- دکتر پارسا؟

درحالی که پای راستش جلو بود و پای چپش عقب، خشک شد! کمی مکث کرد و بعد با ناباوری برگشت سمتم،

- تو بیداری؟

- آره، باید باهات حرف بزنم. نرو.

- من با شما حرفی ندارم خانوم شایان فر.

خانوم شایان فر رو جور خاصی ادا کرد. با بغض و نفرت. دلم گرفت،

- ولی من دارم.

- من وقتی واسه شنیدن حرفای شما ندارم. میشنوین که دارن صدام می کنن.

- یادمه یه موقع بهم می گفتی، تو دنیا از همه کس و همه چیز واست مهم ترم.

- می خوای حماقتم رو یاد آوری کنی؟

- تو هر اسمی که دوس داری روش بذار.

- ببین خانوم شایان فر، من عجله دارم، باید برم. فقط، الان حدود چهار روزِ که تو، توی بیمارستان بستری هستی. ممکنه پدرت نگرانت شده باشه و همه ی شهرو واسه پیدا کردنت بسیج کرده باشه.

با نیشخند ادامه میده:

- می دونی بالاخره شما پولدار و آدم حسابی هستین. بی خیال، من هر چقدر با شماره ی خونتون و همراه پدرت تماس گرفتم کسی جواب نداد. شماره محل کارشم ندارم. پدرت مسافرته یا شمارشو عوض کرده؟

- هیچ کدوم. اون نمی تونه جواب بده.

- چرا؟

بغض داشت خفه ام می کرد،

-  دو سال پیش فوت کرد.

جا خورد،

- متأسفم خانوم شایان فر.

و از اتاق رفت بیرون. قرص اثر کرد، خواب فرصت گریه رو ازم گرفت.

****

از اون روز به بعد دیگه پولادو ندیدم. روزای بیمارستان تلخ و کسالت آور بود، خصوصاً واسه من. بین پرستارا به مظلوم ترین بیمار بیمارستان معروف شده بودم. بدون هیچ ملاقاتی و دلی نگران. البته به جز پیام فلاح و وکیلم که هر از گاهی به دیدنم می اومدن.

روزی که مرخص شدم به دیدن رئیس بیمارستان رفتم و بعدِ تعریف ماجرای زندگی ام ازش خواستم آدرس خونه ی پولادو بهم بده، اولش راضی نشد ولی بلاخره با دیدن برق اسکناس راضی شد. پولاد چند روز مرخصی گرفته بود. تصمیم گرفتم همین فردا برم سراغش، دیگه طاقت این سرگردونی رو نداشتم.

****

یه نگاه به ساختمان ده طبقه ی زرشکی رنگ انداختم. خودش بود. وارد آسانسور شدم و دکمه ی طبقه هفت رو فشردم. آسانسور تکونی خورد و حرکت کرد. توی آینه خودمو نگاه کردم. رنگ صورتم به سفیدی گچ بود، به میت گفته بودم زکی. از تو کیفم یه شکلات برداشتم و قورتش دادم. تأثیری نداشت. آسانسور واستاد. پشت در چند نفس عمیق کشیدم. پاهام می لرزید. حالا که تا اینجا اومده بودم از رو به رو شدن با حقایق واهمه داشتم. خدایا، خودت بهم طاقت شنیدن حرفاشو بده. زنگ رو فشردم. از چشمی در بیرونو نگاه کرد و با دیدنم گفت:

- تو اینجا چیکار می کنی؟

- باز کن، کارت دارم.

- گفتم اینجا چیکار می کنی؟

- اگه منظورت اینه که آدرس خونت رو از کجا پیدا کردم، رئیس بیمارستان داده. حالا باز کن، باید با هم حرف بزنیم.

- من حرفی با تو ندارم.

با تحکم گفتم:

- ولی من دارم. مجبورم نکن واسه رسیدن به خواستم داد و فریاد کنم. دوس ندارم آبروت جلو همسایه ها بره.

- پـــــــــــوف.

در باز شد و بدون اینکه نگام کنه از جلو در رفت کنار. داخل شدم. اوضاع خودش و خونه اش به هم ریخته و قاراش میش بود. روی اولین مبل رها شدم،

- غصه نخور، زیاد وقتتو نمی گیرم.

بدون حرف رو به روم نشست و نگاشو به سقف دوخت.

- اومدم حقیقت رو بدونم.

- در چه مورد؟

- در مورد چند سال پیش، در مورد رفتنت.

پا شد،

- من مجبور به حرف زدن نیستم.

با فریاد گفتم:

- چرا هستی، مجبوری چون این حق منه که بدونم چرا این اتفاق افتاد؟ چرا ترکم کردی؟ خواهشاً چرت و پرت تحویلم نده. راستشو بگو.

- ممکنه برات تلخ باشه. 

- حقیقت همیشه واسه من تلخ بوده. حالا بگو، می شنوم.

سست و ناتوان روی مبل نشست. به زمین زیر پاش خیره شد. چند دقیقه گذشت، دیگه داشت تحملم تموم می شد. نفسی گرفت و شروع کرد،

- چند روز بعدِ اینکه با هم رفتیم کوه، بابات اومد سراغم.

- بابا؟

- آره.

- خب؟

- بهم تهمت زد که تو رو واسه ی پولت می خواستم، نه واسه خودت. ازم خواهش کرد که از زندگیت برم بیرون. گفت آیه اگه الان لطمه ببینه، بهتر از اینه که چند سال دیگه با یه بچه شکست بخوره. گفتم من آیه رو دوست دارم، بهم پیشنهاد پول داد قبول نکردم. رقم رو بالا و بالاتر برد، وقتی دید به هیچ صراطی مستقیم نیستم، بهم گفت دوست نداره دامادی مثل من داشته باشه و از اینکه به همه بگه چنین دامادی داره خجالت می کشه. راستش خیلی به غرور و شخصیتم برخورد. مگه من چی کم داشتم که اینطوری می گفت؟ ولی خب بازم قافیه رو نباختم، تا اینکه اون حرفو زد.

- چی؟ چه حرفی؟

- اینکه تو گفتی که من پولادو فقط به خاطر آیت دوست دارم. چون شبیه آیته می خوامش. چون قلب اون تو سینشه می خوامش. منم همش از این می ترسیدم. از اینکه منو به خاطر آیت دوست داشته باشی، نه به خاطر خودم.

با بهت گفتم:

- ولی من این حرفو نزدم.

- ولی پدرت گفت که این حرف تو بوده.

فریاد زدم، از عمق وجود،

- دروغه.

سکوت کرد و سرشو انداخت پایین.

- پس به خاطر همین منو ترک کردی؟

سرشو تکون داد،

- چند وقته برگشتی ایران؟

- دو ماه.

- شنیدم تو منو رسونده بودی بیمارستان؟

- اوهوم، یه ماهه هر روز تو مسیر خونه تا محل کارت تعقیبت می کنم.

- چرا زودتر خودتو نشون ندادی؟

- چون از پدرت و تحقیر دوباره می ترسیدم.

- ولی اون مرده بود.

- ولی من که نمی دونستم.

- اگه می دونستی می اومدی؟

اینبار زل زد تو چشام و محکم گفت:

- نه. دلیلی نداشت که بیام، دوست داشتنی در کار نبود.

- ولی تو هنوزم دوستم داری. تو بیمارستان اینو فهمیدم. داشتی نوازشم میکردی.

- اون فقط یه حس دلسوزی بود. احساسی که نسبت به تموم بیمارام دارم.

- پس چرا هر روز به دیدنم می اومدی و تعقیبم می کردی؟

- حرفامو شنیدی، حرفاتو شنیدم. بهتره بری.

داشت طفره می رفت.

- یه سوال دیگه دارم، تو سر منو عمل کردی؟

- خب آره.

پا شدم،

- خیله خب. اون چیزی که باید می فهمیدم رو، فهمیدم. ممنون، خوشبخت بشی و خدانگهدار.

- به سلامت.

از ساختمون خارج شدم. عجیب بود که دیگه هیچ حسی نداشتم. یه جور بی تفاوتی مفرط. شایدم می خواستم خودمو گول بزنم. ولی خیلی آروم و ریلکس بودم.

****

تصمیم داشتم از ایران برم، واسه همیشه. با هر بدبختی بود ظرف شش ماه تموم کارخونه ها و شرکت و تولیدی ها و ملک و املاک بابا رو فروختم. فقط یکی از کارخونه ها رو نگه داشتم که اونم اداره اش رو سپردم به پیام. دیروز بهش جواب منفی دادم وگفتم که دوست ندارم مردی رو به زندگیم راه بدم. قرار بود با دستی پرِ پول از ایران برم. روزای آخر کارم بود. سه روز دیگه بلیط داشتم به مقصد لندن. دل کندن از اینجا واسم سخت بود ولی چاره ی دیگه ای نداشتم. نفس کشیدن تو هوای ایران مشکل بود. میخواستم قلبمو بذارم و با چمدون هایی پر از پول از ایران برم.

توی دفتر کارم پشت میزم نشسته بودم و سرمو بین دستام گرفته بودم و می فشردم. اعصابم کش می اومد. چشام می سوخت و گوشم سوت می کشید. چندتا مُسکن خورده بودم، ولی همش بی فایده بود. تقه ای به در خورد و منشی ام وارد اتاق شد،

- ببخشید خانوم شایان فر، یه آقایی اومدن و خیلی اصرار دارن شما رو ببینن.

- حالم خوب نیس، ردش کن بره.

- میگن حتماً باید شما رو ببینن، کار واجبی دارن.

- ای بابا، عجب آدمایی پیدا می شن. بفرستش تو.

پا شدم و به سمت دستشویی اتاقم رفتم تا تو فاصله ای که خانم حیدری اون خروس بی محل رو می فرسته تو اتاق، آبی به صورتم بزنم تا کمی از التهاب چشام کاسته بشه. هنوز تو دستشویی بودم که صدای تقه ای اومد از همون جا گفتم:

- بفرمایید داخل. الان خدمت می رسم.

صدای باز و بسته شدن در اتاق اومد. صورتمو با دستمال توالت خشک کردم و اومدم بیرون. پشت به من رو به روی قاب خاتم کاری شده ای ایستاده بود. 

دوستت دارم و دانم تویی دشمن جانم / ار چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

- سلام، ببخشید اگه معطلتون کردم. رفته بودم آبی به دست و صورتم بزنم.

چرخید سمتم. قدمام سست شد و بر جا میخکوب شدم. پولاد بود.

- هنوزم این قاب رو داری؟

- تو؟

- ارادتمند شما پولاد پارسا.

- انتظار دیدنت رو نداشتم.

- کاملاً مشخصه.

- با من کاری دارین آقای پارسا؟

آقای پارسا رو خیلی محکم ادا کردم. ناراحت شد، ولی به روی خودش نیاورد،

- حتماً چیزی بوده که منو تا اینجا کشونده.

- پس خواهشاً سریع بگو، چون من واقعاً خسته ام.

- داری تلافی رفتار چند ماه پیشم رو می کنی.

- هر جور دوست داری فکر کن.

نشست روی مبل. منم رو به روش نشستم.

- واسه چی اومدی اینجا؟

با شیطنت گفت:

- اومدم ازت تقاضای ازدواج کنم!

- پس بهتره از همین راه که اومدی، برگردی.

- این حرف آخرته؟

- حرف اول و آخرم.

پا شد،

- خیله خب. برات آرزوی خوشبختی و موفقیت می کنم. خدانگهدار.

با بهت و ناباوری دیدم جدی جدی داره میره. ای بابا عجب خنگیه این پولاد. یعنی نفهمید دارم براش ناز می کنم؟

دنبالش رفتم. با چشای ترسان و پشیمون. چرخید سمتم،

- من بدون تو نمیتونم آیه. خواهش می کنم نظرتو عوض کن.

پولاد منو ترک کرده بود. بهم گفته بود که ازم متنفره. اما اون تقصیری نداشت. اونم گول خورد. اونم بازیچه شد. اونم عاشقم بود. ولی از ترس اینکه اونو به خاطر کسی دیگه دوست داشته باشم، ترکم کرد. منم اونو دوست دارم، پس این دوری و مخالفت معنی نداره.

- یعنی بدون زیر لفظی بگم بعله؟

- زیر لفظی ام میدم، تو بگو بله.

- بـــــــــــله!

- اینجا کسی یه هو و بی هوا وارد اتاق نمی شه؟

- نه.

- خیله خب، پس بپر بغلم که دلم واست پر پر می زنه.

پشت چشم نازک کردم،

- وا، من بیام.

- پس من میام!

سرمو به سینه اش فشردم. بلاخره بعدِ مدتها به آرامش رسیده بودم. سرشو خم کرد و درِ گوشم زمزمه کرد:

دوستت دارم و دانم تویی دشمن جانم / ار چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

پایان

=====================

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

سئوالات و پيشنهادان خودرا به طريق

I D   ياهو  iraaanbook      به   PM ارسال پيام   