کتاب رمان: در مسير اب و اتش

=================

ساخت کتاب : فريد سقراطي

===================

نوشته sky angle + fereshteh27

===================

goldjar.blogfa.com

===================

{{ در مسير اب و اتش }}

خلاصه داستان :

دختري به اسم مانيا محبي پزشکي خونده..مي خواد به درسش ادامه بده تا تخصصش رو بگيره ولي در کنارش مي خواد تو يه بيمارستان هم مشغول به کار بشه..مانيا با پدر ومادرش زندگي مي کنه و تک فرزنده..تو زندگيش 2تا ارزو داره يکيش اينکه پزشک بشه که خب به اين ارزوش رسيده ..اون يکي ارزوش اينه که بره تو ارتش..کلا اهل هيجانه و خيلي دوست داره يه روز پليس مخفي بشه..ولي مگه ميشه ادم هم پزشک باشه هم بره تو ارتش؟..خب توي اين داستان ميشه کلا کار نشد نداره..مانيا خانم هم که اهل ريسک و هيجانه پي گيرشه..با دوستش شميم تو يه بيمارستان که رييسش اشناي شميم هست مشغول به کار ميشن..شميم پرستاري خونده و مانيا پزشکي..تا اينکه مانيا يه روز تصميم مي گيره بره تو ارتش و بشه پزشک اونجا.  .نه به حرف پدر ومادرش گوش مي کنه نه به حرف دوستش تصميم خودشو گرفته..مي خواد به اين يکي ارزوش هم برسه.. تا اينکه بالاخره به عنوان پزشک يار وارد ارتش ميشه..مانيا که تا حالا فکر ميکرده تو ارتش کلي هيجان انتظارشو مي کشه با ورود به اونجا مي فهمه اي دل غافل ايني که داره مي بينه با اوني که تو ذهنش هميشه براي خودش مجسم مي کرده زمين تا اسمون فرق مي کنه.. از همون بدو ورودش با سرگرد جدي وسخت گيري به اسم جناب سرگرد اهورا راد اشنا ميشه..ولي اونم چه اشنايي..ديدن داره..به خاطر اينکه مانيا زياد خرابکاري به بار مياورده اين جناب سرگرد ما با موندن مانيا توي پادگان مخالف بوده..ولي مگه دست اونه؟.. بخواد نخواد بايد تحملش کنه.  .و اما چطوري؟.. 

---------------------

فصل اول

ماشين رو جلوي خونه ي شميم نگه داشتم..

شميم :خب کاري نداري؟..

-از اول هم کاري نداشتم..

--اونو که مي دونم..تو هر وقت کارت به من گيرمي کنه اينورا پيدات ميشه..

با لبخند نگاهش کردم و گفتم :خوبه اينو ميدوني وبازم باهام مياي..

--چه کنين ديگه خرابه رفاقتيم..

-پس بپا خونه خرابمون نکني..

خنديد وگفت :نه ديگه در اون حد..ولي باشه تمام سعيمو مي کنم..

-نمي خواي بري؟..خير سرم امشب قراره برام خواستگار بياد..اونوقت نشستم اينجا و دارم با تو کل کل مي کنم..د برو ديگه..

--خيلي خب بابا..چه جوشه خواستگارشم ميزنه..بيا تو هم با اين لگنت..دو کلام خواستيم حرف بزنيما..

از ماشين پياده شد..سرشو از پنجره کرد تو..

لبامو جمع کردمو و پشت چشم نازک کردم.. با صداي کشيده اي گفتم : اوهو..به ايکس تيري من ميگي لگن؟..پس بيام به ابو قراضه ي تو بنازم؟..در ضمن دو کلامه تو 2 ساعت تموم طول مي کشه..فکر گوش منو نمي کني لااقل به اون فک بدبختت يه استراحت بده..

--تو به فک من کاري نداشته باش..برو يه فکري واسه ي گوشات بکن که خدادادي ايراد داره چرا ميذاريش پاي من؟..

چپ چپ نگاش کردم که خنديد و خواست سرشو ببره بيرون که صداش کردم..

--چيه؟..

-شميم کارو چکار کنيم؟..

--يعني چي کارو چکار کنيم؟..خب باهاش کار مي کنيم ديگه..

-منگول منظورم اينه به نظرت بريم توي بيمارستان قدير يا بريم ستايش؟..

--هيچ کدوم ميريم بيمارستان دايي مامانم..

چشمام گرد شد..

-مگه دايي مامانت بيمارستان داره؟..

با بي خيالي شونه شو انداخت بالا و خلاصه و مفيد گفت :اره..

-اره و درد..اره و زهرمار..ديوونه تو پارتي داشتي و اونوقت اين همه توي اين بيمارستان و اون بيمارستان منو مي کشوندي ؟..

--خب چکار کنم؟..باهاشون قهريم..

عين لاستيک پنچر شدم..

-قهرين؟..اي بخشکي شانس..حالا نميشه برين اشتي کنين؟..

--وا..به خاطر کار؟..

- پ نه پ به خاطر شخص شخيصه خودش..برين اشتي کنين ديگه..

--نميشه..

-چرا؟..

--چون نميشه ديگه..

-اکه هي..اخه اينم شانسه من دارم؟..حالا که پارتيمون جور شد.. اين وسط بايد شماها با هم قهر باشيد..پس چکار کنيم؟..

چند لحظه نگام کرد..يه دفعه زد زير خنده..

--چته؟..چل مي زني؟..

با خنده گفت :شوخي کردم..اتفاقا در جريان هست..قول داده يه کاري برامون بکنه..

-يعني چي؟..

--يعني اينکه شوما ميشي خانم دکتر..منم که رشته م پرستاريه ميشم پرستار..يه جورايي باهميم ديگه..

عين چي ذوق کردم..

-واي راست ميگي؟..چرا زودتر نگفتي؟..مي خواي منو دق بدي؟..

با بدجنسي خنديد وگفت :اره ..از کجا فهميدي؟..

نگاه تندي بهش انداختم که خنديد و سرشو کرد بيرون..

--برو به کار وبدبختيت برس عروس خانم..

-اولا عروس خانمو مرض..دوما خبرشو بهم بديا..جون مانيا اذيت نکن..

--خيلي خب بابا..قسم نده..

-ايول داري..خداحافظ..

دستشو تکون داد و گفت :خوش بگذره..باباي..

ماشين رو به حرکت در اوردم..مقصدم خونه بود..

امشب قرار بود دوست بابا همراه پسرش بيان خونمون جهت امر خير..هه..اسمش مهران بود ولي اصلاااااا ازش خوشم نمي اومد..يه پسر شل و وارفته و نچسبي بود که لنگه نداشت..

زيادي ماماني بود..يعني هر وقت مي اومدن خونمون درست کنار مامي جونش مي نشست..اگر مامانش اجازه مي داد دهنشو باز مي کرد حرف مي زد..اگر هم نه که بايد ساکت و اروم عين يه اقاي متشخص يه گوشه مي نشست و هيچ حرفي هم نمي زد..

کلا افسار داشت که اونم دست مامانش بود..از اينجور مردا بيزار بودم..اينکه محکم نيستن و هيچ ارده اي از خودشون ندارن..اينجور مردا براي شخصيت خودشونم ارزش قائل نيستن چه برسه به ديگران..

بي خيال من که جوابم از الان معلومه..نهههههههه..

حالا ميان يه شيريني و ميوه ي مفتي هم مي خورن و ميرن ديگه..اخه خدا وکيلي قيافه ش سوژه اي بود واسه خودش که البته درنوع خودش هم بي نظير بودا...

اينکه واسه هر کاري زير چشمي مامانشو نگاه مي کرد و تا مامانش صداش مي کرد سيخ سرجاش مي نشست ادم مي پوکيد از خنده..خب خوبه ديگه يه کم شاد ميشيم..

ولي بابا و مامان مثل من فکر نمي کردن..اتفاقا مي گفتن پسر اروم و سربه زيريه..به درد زندگي مي خوره..ولي من که زير بار نمي رفتم..کو گوش شنوا؟..

مگه عهد بوق بود که دخترا رو به زور شوهر بدن؟..من مي خواستم باهاش زندگي بکنم نه بابا و مامانم..پس خودم بايد همسر اينده مو انتخاب بکنم..اين حق من بود..و منم از اين يارو بچه ماماني خوشم نمي اومد پس کلا منتفي بود..

با زدن چندتا بوق سرايدار درو باز کرد..ماشين رو بردم تو..مامان طبق معمول با شنيدن صداي ماشينم اومد تو بالکن..

پياده شدم و براش دست تکون دادم..به روم لبخند زد و دستشو تکون داد..بدو بدو رفتم تو خونه..

بابا تو سالن نشسته بود و روزنامه مي خوند..مامي هم اومد پيشم ..

يه سلام بلند بالا کردم و گونه شو بوسيدم..

--سلام دخترم..خوش گذشت؟..

-عالي بود مامي جونم..

نشستم رو مبل..بابا از پشت عينکش نگام کرد و گفت :چرا انقدر دير کردي؟..

--ترافيک بود..

چند لحظه نگام کرد..بعد هم اروم سرشو تکون داد و به روزنامه خوندنش ادامه داد..

رايان محبي پدر من بود..تو انگليس به دنيا اومده ولي اصليتش ايراني بود..درمورد اينکه چطور به ايران اومد و با مامانم ازدواج کرد چيزي نمي دونستم..البته خيلي کنجکاوي کرده بودما ولي خب به نتيجه اي نرسيدم..کلا بي خيالش شدم..

چهره م بيشتر به بابام رفته ..هيچ چيزم شبيه به مامي نبود..البته چشماي بابا عسلي بود اما چشماي من ابي ..رنگ موهاي بابا قهوه ايه خيلي تيره بود مال من روشن..ولي خب رنگ پوستامون يکي بود ..

پدرم مرد اروم و با شخصيتيه..هيچ وقت سرم داد نمي زد..با ارامش کارهاشو انجام مي داد..هميشه هم موفق بود..

شرکت تجهيزات کامپيوتري داشت..کلا همه چيزمون عالي بود..چه وضعيتمون و چه محيط پر از ارامش خانواده مون..همگي با هم دوست بوديم..

مامي يه ليوان شربت گذاشت جلوم..به خودم اومدم..باز رفته بودم تو فکر..بي خيال مانيا تو چقدر فکر مي کني؟..

تشکر کردم و ليوان شربتمو يه نفس سر کشيدم..

بابا :امشب ساعت 8 سخاوت همراه خانواده ش مياد..بهتره زودتر اماده بشي..

با لبخند سرمو تکون دادمو گفتم :باشه چشم..پس من رفتم بالا تا حاضر بشم..

لبخند زد و نگام کرد..

--بسيار خب..برو دخترم..

هردوتاشون خوشحال بودن..فکرمي کردن با اين ازدواج موافقم..

ولي نخيرررررر..موافق که نبودم هيچ..براي شاه دوماد برنامه ها داشتم..

چه شود امشب..

يه نگاه ديگه تو اينه به خودم انداختم..به به بزنم به تخته..

يه کت و دامن بنفش ياسي که رو قسمت کمرش تنگ بود و کمرمو باريک تر نشون مي داد..خوش دوخت و زيبا..

خب بذار اين اقاي خواستگار يه کم دلش قيلي ويلي بره بعد که حالش گرفته شد قيافه ش ديدن داره..

منم بدجنس بودما..خدا امشب رو بخير کنه..

يه چشمک تحويل خودم دادم وگفتم :بي خيال..

با لبخند از اتاق اومدم بيرون..

همين که رفتم پايين صداي زنگ اومد..اوه اوه اومدن..

تا مامان چشمش به من افتاد سريع دستمو گرفت و منو کشوند برد تو اشپزخونه..بابا هم رفت درو باز کنه..

-ااااااا مامان دستم کنده شد..چرا اينجوري مي کني؟..

سيني فنجونا رو گذاشت رو ميز و گفت :بيا اينجا بشين.. خواستگارا که اومدن تو و نشستن تو چايي رو ميريزي تو فنجونا و منتظر ميشي تا بابات صدات کنه..

با بي حوصلگي گفت :اي بابا بيخيال مامان..اين کارا قديمي شده..الان ديگه همه شربت مي برن..

--يعني چي دختر؟..وا..بيا اينجا بشين حرف هم نزن..يادت نره چيا بهت گفتما..

رو صندلي نشستم و لبامو جمع کردم..حرصم گرفته بود..

-چشممممم..شما بفرماييد بريد سروقت خواستگاراي محترم..

لبخند زد و نگام کرد..

--ايشاالله خوشبخت بشي عزيزم..

نگاهش کردم..با همون لبخند از اشپزخونه رفت بيرون..چه دل خجسته اي داره اين مامي من..من حاضرم بدبخت بشم ولي زن اين ني ني نازنازو نشم..از نسبتي که به مهران داده بودم خنده م گرفت..ني ني نازنازو..موندم اينو از کجام اوردم گفتم..

2 3 دقيقه اي بود نشسته بودن..يکي يکي فنجونا رو پرکردم..خب همه چي حله..مي مونه مرحله ي اخر..بعد از چايي چي مي چسبه؟..يه خواب راحت و اروم..اي گفتي مانيا خانم..

بسته ي قرص رو از تو جيب کتم در اوردم و ريختم تو يه کاسه..خب حالا با چي پودرش کنم؟..گوشت کوبم کجا بود؟..اي کاش يه چکشي چيزي بود خوردشون مي کردم..

رفتم يه فنجون اوردم با تهش يکي يکي قرصا رو پودر کردم..سفيد و يک دست..عين شکر ريختم تو يکي از فنجونا و با قاشق چاي خوري خوب همش زدم..انقدر که ديگه اثري ازش نموند..محلول بيهوشي موقت ما اماده ست..دست پخته خودمه خوردنم داره ها..

گذاشتمش گوشه ي سيني درست رديف اخر..مي دونستم اخرين نفر اقاي خواستگاره که بايد فنجون چاييشو برداره..تجربه اينو نشون داده بود..که الان به دردم مي خورد..

مي تونستم يه کلام بگم نه و اونا هم برن رد کارشون..ولي خب کرم داشتم دست خالي روانه ي منزلشون نکنم..اخه هم از دست مامانش حرصي بودم هم از دست خودش..پسره ي شيربرنج..همون بهتر که بگيره بخوابه..والا..

بابا صدام کرد تا برم تو سالن..اي به چشم..برو که رفتيم..

سيني رو برداشتم و از اشپرخونه اومدم بيرون..با لبخند وارد سالن شدم و به همه شون سلام کردم..جوابمو دادن..صداي مهران رو که اصلا نشنيدم..از بس ولومش پايين بود..

حالا پايين تر از اينم مياد..بذار از اين محلول جادوييم نوش جان کنه..ببين چي ميشه..

چايي رو گرفتم جلوي بابا که تعارف کرد به پدر مهران خلاصه يه دور سيني رو چرخوندم تا اينکه رسيدم بهش..

سرشو بلند نکرد..دستشو اورد جلو فنجون چاي رو برداشت..حتي يه تشکر خشک و خالي هم نکرد ..نچسب..

نشستم کنار مامان..

مامانش شروع به حرف زدن کرد..

--خوبي دخترم؟..

لبخند زدم وگفتم :مرسي..

رفت سر اصل مطلب ..

زير چشمي هواي شازده پسرشو داشتم..چاييشو خورد..افرين تا تهشم خورد..چي از اين بهتر..

لبخندم پررنگ تر شد..ديدم همه دارن دست مي زنن..چي شد؟..

به مامان نگاه کردم..نگاه متعجبم رو ديد وگفت :لبخندت نشونه ي مثبته ديگه دخترم درسته؟..

دهانم باز موند..اينا چي ميگن؟..چه غلطي کردم نيشمو باز کردما..سريع هم سواستفاده مي کنن..

-نه مامي جون..من قصد ازدواج ندارم..

خانواده ي مهران وا دادن..

مامانش گفت :اخه چرا دخترم؟..

- چون من براي اينده م برنامه هاي زيادي دارم که اگر ازدواج کنم..نمي تونم به اهدافم برسم..

به مهران نگاه کردم..داشت دستشو مي خاروند..تند تند هم خميازه مي کشيد..يا خدا نکنه به قرصا الرژي داره؟..

رشته م پزشکي بود و مي دونستم با اون تعدادي که من به خوردش دادم اگر الرژي داشته باشه ممکنه راه تنفسش بند بياد..يا حتي وضع بدتر بشه..

مادرش متوجه حالت مهران شد..

با نگراني نگاهش کرد وگفت :مهران..پسرم چت شده؟..چرا خميازه مي کشي؟..

صداش مثل هميشه بود..هيچ مشکلي نداشت..حالت صورتش هم نرمال بود..خب خداروشکر الرژي نداره..حتما همينجوري دستش خارش گرفته..

مهران :نمي دونم..ولي احساس مي کنم خيلي خوابم مياد..

چشماش داشت بسته مي شد..تو دلم از خنده پوکيده بودم ولي ظاهرم ساکت و اروم بود..25 سالم بود و بهم نمي خورد از اينجور شيطنتا بکنم..ولي خب چه ميشه کرد..عاشق هيجان و شيطنت بودم..ظاهرو هيکلم نشون نمي داد 25 سالم باشه..خيلي کمتر مي خورد مثلا 20..ولي هميشه از اينکه سربه سر ديگران بذارم لذت مي بردم..البته نه هرکس..اونايي که ازشون خوشم نمي اومد..يکيش هم همين شيربرنج بود..

مامانش خيلي نگرانش بود..ديگه داشت سرش مي رفت تو يقه ش..

بابا صداش زد..ولي جواب نداد..يه بار ديگه صداش زد..اروم سرشو بلند کرد و به بابام نگاه کرد وبا لحن خواب الودي گفت :هوم..

واي ديگه نتونستم نخندم..ريز ريز خنديدم وسرمو انداختم پايين..چه با شخصيت..به بابام به جاي بله ميگه هوم..بابا جان تحويل بگير..

بابا چيزي نگفت..مهران ديگه داشت از رو مبل ميافتاد که باباش از جاش بلند شد و زير بازوشو گرفت..بلندش کرد..

رو به بابا گفت : محبي جان شرمنده م..نمي دونم اين پسر چش شده..ما ديگه زحمتو کم مي کنيم..

بابا از جاش بلند شد وگفت :اين چه حرفيه؟..حتما خسته ن..

يه دفعه دست مهران ول شد و داشت ميافتاد که باباش سريع گرفتش..از زور خنده قرمز شده بودم..مامانم هي بهم سقلمه مي زد که نخند زشته ولي مگه دست خودم بود؟..

شير برنج که بود حالا شل و وارفته هم شده بود..قيافه ش واقعا ديدني بود..

باباش از همه خداحافظي کرد و بردش بيرون..مامانش هم گونه ي من و مامي رو بوسيد و يه خداحافظي زير لبي کرد و رفت بيرون..

همين که پاشونو از خونه گذاشتن بيرون مامان رو به بابا گفت :رايان به نظرت مهران امشب يه جوري نشده بود؟..

بابا نشست رو مبل وگفت :چرا..اون مهران هميشگي نبود..

-- نکنه معتاد شده؟..اخه همه ش خمار بود..

بابا چيزي نگفت..هنوز لبخند رو لبام بود..

بابا نگام کرد..نگاهمو دزديدم و فنجونارو جمع کردم..

بابا :مانيا..

دستم رو يکي از فنجونا خشک شد..اخه لحنش جدي بود..سرمو بلند کردم..

-بله..

--بشين..

مگه مي شد رو حرفش حرف زد؟..نشستم..

مشکوک نگام کرد وگفت :بگو..

چشمام گرد شد..

-چي رو؟..

--بگو که کار تو بوده..مطمئنم تو فنجونش يه چيزي ريختي..وگرنه تا قبل از اينکه چاييشو بخوره حالش خوب بود..

سکوت کردم..هيچ وقت اهل دروغ گويي نبودم..در هيچ شرايطي..

--بهت گفتم بگو..مي شنوم..

مثل هميشه با ارامش برخورد مي کرد..

-خب..اره..کار من بود..

عصباني شد..با تعجب نگاهش کردم..

--اخه دختره ي نادون اين چه کاري بود که تو کردي؟..نگفتي ممکنه يه بلايي سرش بياد؟..

ساکت بودم..خداييش يه جورايي پشيمون شده بودم و نه زياد..

بابا هم راست مي گفت..اگر يه بلايي سرش مي اومد چي؟..

--دخترم تو که ديگه بچه نيستي..25 سالته..چرا دست از اين کارات بر نمي داري؟..

مامان مداخله کرد وگفت :رايان بهتر نيست تمومش کني؟..من مطمئنم مانيا پي به اشتباهش برده..

بابا به پشتي مبل تکيه داد وگفت :من که شک دارم..بار اولش که نيست ..

--مي دونم..شما کوتاه بيا..

بلند شد و خواست بره بالا که سريع از جام بلند شدم و صداش کردم..

-بابا..

سر جاش ايستاد..اروم برگشت و نگام کرد..

-معذرت مي خوام..

--در يک صورت مي بخشمت..

منتظر نگاهش کردم ..

--زنگ مي زني وازشون معذرت مي خواي..همين فردا..

مجبور بودم قبول کنم..چاره ي ديگه اي نداشتم..نمي خواستم بابا ازم دلگير باشه :باشه چشم..

اروم سرشو تکون داد و خواست بره که گفتم :بخشيدين؟..

يه کلام گفت :اره..

بعد هم رفت بالا..

*******

صبح مجبور شدم زنگ بزنم و معذرت بخوام..مادر مهران هم چيزي نگفت ..

فقط گفت: امان از دست شما جوونا..

ولي نمي دونم چرا با اينکه اين بلا رو سرش اورده بودم زياد هم پشيمون نبودم..ميگم ديگه ..زيادي بدجنس بودم..

از هيچ کاري ابا نداشتم..هميشه شاد و شيطون و نترس و عاشق هيجان بودم..

شميم مي گفت :اين اخلاق تو جون ميده واسه تو ارتش..هم عاشق هيجاني هم دل نترسي داري..

خداييش خودم هم خيلي دوست داشتم وارد ارتش بشم ولي امکانش نبود..هم به خاطر بابام که هيچ جوري قبول نمي کرد..هم اينکه رشته م پزشکي بود و ميخواستم تو يه بيمارستان مشغول به کار بشم..

مگه ارتش به پزشک احتياج نداره؟..ولي بازم بابامو چکار کنم؟..

بالاخره شميم زنگ زد و گفت که دايي مامانش با استخداممون موافقت کرده..انقدر ذوق کرده بودم که نمي دونستم چکار کنم..

واي خدا بالاخره به ارزوم رسيدم..پزشکي..

البته من 2 تا ارزوي بزرگ توي زندگيم داشتم..يکي اينکه يه روز پليس مخفي بشم..يکي هم پزشک بشم..

به دومي رسيده بودم ..يعني داشتم مي رسيدم..ولي هنوز درحسرت ارزوي اولي مونده بودم..

يعني ميشه؟..هيجان..هيجان..بازم هيجان..عاشقش بودم..

*********

-اهههههه. کي اينو روشن گذاشته؟ اي خدا... و با دستم گوشيمو پرت کردم بطوري که شارژش در اومد..

مامان: مانيااااااااا مانيييييي. پاشو دختر. اولين روز کاريته هاااااا

-چي؟

سريع از جام بلند شدم به سمت دستشويي دويدم .. يه آبي به سر و صورتم زدم و بدو بدو لباس پوشيدم.

يه شال سفيد و يه مانتو مشکي و يه شلوار جين مشکي و کفشاي سفيد. اومدم بيرون از اتاق و رو به مامان گفتم: تو رو خدا همين يه امروز رو به صبحونه گير نده.

يه شکلات داد دستم و گفت: اينم صبحونه ات. فقط اون شالو بکن مگه ميخواي بري مهموني؟؟

- راست ميگيااا

يه مقنعه پوشيدم و به ساعت نگاه کردم. ساعت هشت بود.

سريع سوار ماشين شدم و گازشو گرفتم تا اينکه رسيدم خونه شميم اينا.

شميم تا چشمش بهم افتاد غرغر کرد : اي خاک بر سر خواب آلودت. يه بار عين آدم شب زود بخواب صبح هم زود بيدار شو

پشت چشم نازک کردم براش و شکلات رو برداشتم تا بخورم.

شميم تا شکلاتو ديد عين نديد بديدا حمله کرد و از دستم گرفت..3 سوته خوردش.. منم سري به نشونه تاسف واسش تکون دادم.

-قربون ادم نخورده..کجا جات کرده بودن؟..

ابرووش انداخت بالا :هيچ جا..ولي گشنه م بود..

وقتي رسيديم دهنم وا موند. فکرش رو نمي کردم بيايم اين بيمارستان. اما خب واقعا مستحقش بودم. درسم خيلي خوب بود و با نمره هاي عالي مدرکم رو گرفته بودم.

از در بيمارستان رفتيم تو. شايد مسخره بياد اما عاشق بوي بيمارستانم.

همين که رفتيم داخل يه دکتر که موهاشو به صورت فشن داده بود بالا جلومون سبز شد. داشت با يکي از پرستارا سر دارويي که تجويز کرده بود، دعوا ميکرد تا من رو ديد..... لال شد!!! اون مات و مبهوت نگام مي کرد ولي من اخم کردم..

شميم سقلمه اي بهم زد و گفت: محو جمال يار شد! من مطمئنم چند روز ديگه بايد اينو هم مثل مهران لالا کني تا دست از سرت برداره....!!!

لبخند زدم .. فکر کنم که اون دکتر جلف به خودش گرفت .. با يه لبخند ژکوند منو نگاه کرد و جلو اومد، عجب رويي داره ..!!

دم گوش شميم گفتم: شميم بزن بريم..زودباش.....

دوتايي سريع به سمت اتاق مدير به راه افتاديم.

اي جان طبقه هفتم يعني آخر بود. ايول... چه حکومتي ميکنه اينجا!!!

شميم برعکس هميشه ساکت بود نميدونم چرا اما حتما يه مرگش بود...!! در اتاق رو باز کرد و رفتيم داخل. يه اتاق با دکور سفيد و سبز. دقيقا رنگايي که تو بيمارستانا ازش بيش از حد استفاده ميشه اما اين خيلي شيک بود. سبز مغز پسته اي بود نه مثل اون سبز پررنگ بد ريختا.

يه ميز خوشگل که روش يه لب تاپ بود و يه مشت برگه هم مرتب کنارش و يه فنجون قهوه سمت راست و يه کتابخونه هم سمت چپ بود.

به آهستگي سلام کرديم و با تعارف رئيس بيمارستان يا همون آقاي کريمي نشستيم.

آقاي کريمي رو به شميم گفت: شميم جون چه خبر دايي؟

-خوبم دايي ..خبر سلامتي..

يک لبخند زد.

--هنوز از ديدن اون صحنه ها ناراحتي؟؟؟

شاخ در آوردم... اون صحنه ها چيا بودن که شميم ديده و باعث شده ناراحت بشه؟

شميم فقط سر تکون داد و آقاي کريمي خنديد : از دست شما جوونا..

رو به من ادامه داد: خيلي خوش اومديد به بيمارستان ما. همين طور که ديديد ما اول پاکيزگي محيط واسمون مهمه بعد درمان. خودتون که با اين چيزا آشناييد ديگه... يه مدت تحت نظر دکتر طهماسب کار مي کنيد و بعد از چند هفته خودتون بدون نظارت کسي به کارتون ادامه ميديد. دکتر عمومي هستيد؟؟ درسته؟؟؟

_ بله

تو دلم گفتم: بد نيست... به اين دکتر طهماسب ميزنه يه پيرمرد مهربون باشه . ياد اون يارو فشن ژيگوله افتادم..از کجا معلوم دکتر بود؟؟ شايد... اههههه فکر کردن داره اون مو فشن؟ چقدرم لوس ميزد بوي عطر شيرينش تا اون سر دنيا هم ميومد! والا

آقاي کريمي نحوه ورود و خروج رو بهمون گفت و محلي که بايد کارت ميزديم رو هم برامون توضيح داد بعد گوشي رو برداشت و به دکتر طهماسب زنگ زد و گفت تا يه ربع ديگه بياد تا با هم آشنا بشيم .. بعد از تماسش فرم استخدام رو جلوي من و شميم قرار داد. بعدش هم کمي در مورد حقوق صحبت کرد و قرار شد که از فردا شروع به کارکنيم.

از در که اومديم بيرون سريع دست شيميم رو کشيدم و گفتم: دختر چه مرگته؟؟ چرا ساکتي؟؟ اون شميم شيطون و فوضول و شوخ کجاس!؟!؟!راستي منظور داييت چي بود؟..

شميم در حالي که سعي مي کرد گريه نکنه گفت: دين...دين به خاطر سمي روحشو به شيطان فروخت ..

_ شميم جون صد بار بهت گفتم که اين سريالو نبين. تو هنوز هم جزء زير شونزده سالايي جنبه يه چيز ترسناک و هيجاني رو نداري!!

--چه ربطي به ترسناک بودنش داشت؟؟؟ بدجنس! من بخاطر خوب بودن دين و اينکه دين قراره شيطان بشه گريه ميکنم. البته سمي گناهي نداره که به خون شيطان وابستس!!

-بسه حالا ميخواد واسم فيلمو نقد کنه .. به سمت در آسانسور هلش دادم.

وقتي رسيديم پايين دم در همه زن بودن و تنها مردي که ايستاده بود همون پسر مزخرفه بود.

اهميت ندادم و نگاهمو به بيرون دوختم که به سمتمون اومد...

با کمال تعجب ديدم جلومون ايستاد..يه لبخند هم رو لباش بود..من محلش ندادم ولي شميم خيلي سريع سلام کرد..

اونم نيشش بيشتر باز شد وگفت :سلام خانم..پرستار جديد شماييد درسته؟..

شميم هم کم نذاشت يه لبخند پهن از اونا که نشون مي داد در حال ذوق مرگ شدنه تحويلش داد وگفت :بله درسته..از کجا فهميديد؟..

لبامو کج کرده بودم وبه مکالمات اون دوتا نگاه مي کردم..منم اينجا بوق تشريف دارم ديگه..

--اخه امروز قرار بود يه خانم دکتر و يه خانم پرستار به پرسنل اين بيمارستان اضافه بشه که همينجوري حدس زدم اون خانم پرستار شما باشي و..

نگاهشو به من دوخت و ادامه داد :اون خانم دکتر هم اين خانم زيبا و اخمو باشن..سلام عرض شد خانم..

نگاه تندي بهش انداختم..چه پررو بود..

جواب سلامشو ندادم و به جاش با همون اخم نگاهش کردم وگفتم :شما که از همه چيز توي اين بيمارستان اطلاع داريد لابد ابدارچي هستيد يا شايد هم نظافتچي درسته؟..

لبخندشو جمع کرد..با غرور نگام کرد و گفت :نخير خانم..بنده دکتر ارمين طهماسب هستم..متخصص مغز و اعصاب ..توي اين بيمارستان مشغول به کارم..

يه کارت از تو جيبش در اورد و گرفت جلوم..

--اين هم کارت ويزيت منه..از اشناييتون خوشبختم..

سرجام خشکم زده بود..واي يعني سوتي از اين عظيم تر نبود که من بدم؟..طرف دکتره اونم متخصص انوقت من جلوش وايسادم دارم کرکري مي خونم؟..

يعني من بايد يه مدت زير نظر اين کار کنم؟..خدايا عذاب از اين بالاتر هم بود که نصيب من بکني؟..

خودمو نباختم و گفتم :خب اگر پزشک اين بيمارستان هستيد پس چرا لباس فرم تنتون نيست؟..

--چون منم مثل شما تازه رسيدم..

خب ديگه به معناي واقعي کلمه ضايع شدم رفت..ديگه چيزي نگو مانيا که خداي سوتي هستي..

--مي خواين تخصص بگيرين؟..

حرکت کرد..من و شميم هم پشت سرش رفتيم..

-بله ..منتها دوست ندارم بيکار بمونم.. ميخوام در کنار درسم کار هم بکنم..

--خب خيلي خوبه..به جمع ما خوش امديد..

نه مثل اينکه بيخودي در موردش فکراي منفي مي کردم..بر خلاف ظاهر جلفش مودب بود..

-ممنونم..

شميم :من هم زيرنظر شما کار مي کنم؟..

نگاهي به شميم انداخت وگفت :شما زيرنظر هر کي که دوست داري مي توني باشي عزيزم..

لبخند رو لباي شميم ماسيد..به من نگاه کرد و ابروشو انداخت بالا که يعني اين چشه؟..

منم پوزخند زدم و رومو برگردوندم..

همين الان حرفمو پس مي گيرم..اين يارو يه چيزيش مي شد..من و شميم بيچاره رو بگو که مي خوايم زير دست اين کار کنيم..همين اول کاري نبايد بهش رو بدم..من از اوناش نيستم که بخواد باهام تيک بزنه..

کمي ما رو با محيط اونجا و پرسنل اشنا کرد..از برخورد هاي سبکش با پرستارا هيچ خوشم نمي اومد..واقعا ادم مزخرفي بود..

*******

1 هفته اي مي شد که توي اين بيمارستان مشغول به کار بودم..شده بودم دستيار جناب دکتر طهماسب..هه..به هيچ وجه بهش رو نمي دادم..کاري بهم نداشت ولي از نگاه هاي گاه و بي گاهش روي خودم خوشم نمي اومد..

دختر مغروري بودم ولي اگر از کسي خوشم مي اومد زود صميمي مي شدم..از اين يارو بيزار بودم..نمي دونم چرا ولي هيچ حس مثبتي نسبت به اين بشر نداشتم..

براي بي محلي هام هم چه دليل بالاتر از چشم چرونيه اقا؟..هر روزي که تو بيمارستان بوديم من و شميم با هم برمي گشتيم خونه..ولي اون روز ماشينم خراب شده بود و شميم هم سرماخورده بود نيومد بيمارستان..

با تاکسي اومده بودم و بايد با تاکسي هم بر مي گشتم..وقتي اومدم بيمارستان دکتر طهماسب ديد از تاکسي پياده شدم..

وقتي ازم پرسيد گفتم :ماشينمو دادم سرويس..

ديگه چيزي نگفتم و مشغول به کارم شدم..وقتي ساعت کاريم تموم شد و مي خواستم برگردم خونه..روي پله ها خودشو بهم رسوند..

--تشريف مي بريد خانم محبي؟..

خوبه خودش مي دونه بازم مي پرسه..

-بله دارم ميرم خونه..

به ماشين مدل بالاش اشاره کرد وگفت :بفرماييد..من مي رسونمتون..

-نه مرسي..خودم ميرم..

--باچي؟..

با الاغ مرتيکه..عجب سيريشيه ها..

-خب معلومه با تاکسي..

--خواهش مي کنم بفرماييد..گفتم که مي رسونمتون..

-منم گفتم خودم ميرم..

لبخند رو لباش ماسيد..ولي خودشو نباخت وسريع گفت :شما بيايد سوار شين يه عرضي داشتم خدمتتون..

مشکوک نگاهش کردم..يعني داره راست ميگه؟..

-چي؟..

--شما بيا سوار شو..اينجا که نمي تونم بگم..تو مسير با هم صحبت مي کنيم..

دست گذاشته بود رو نقطه ضعفم..بيش از اندااااااااازه فضول نه ببخشيد کنجکاو بودم..

ولي ترديد داشتم که برم يا نه؟.. اين حس کنجکاويم بدجور قلقلکم مي داد..

-بفرماييد..

به طرف ماشينش رفت و دکمه ش رو زد..قفل در ها باز شد..بالاخره ترديدمو گذاشتم کنار و اون حس فضوليم که من بهش مي گفتم کنجکاوي پيروز شد..

وقتي ديد دارم ميرم طرفش لبخند پهني زد و نشست پشت فرمون..خواستم عقب بشينم که اصرار کرد جلو بشينم..جلو و عقب نداره مي شينم ديگه..

نشستم جلو..حرکت کرد..ادرس خونمونو پرسيد که بهش دادم..

-خب بگين..

--چي رو؟..

با تعجب نگاهش کردم..نکنه سرکاريه؟..

--همون عرضتون رو بفرماييد..چي مي خواستين بگين؟..

لبخندش پررنگ تر شد وگفت :اهان..اره خب..

-اره خب چي؟..

نيم گاهي بهم انداخت و با اعتماد بنفس بالا گفت :من ازت خوشم اومده ..امروزي وفهميده هستي..براي همين مي خواستم ازت درخواست کنم با هم بيشتر اشنا بشيم..خيلي دوست دارم باهات دوست باشم..

اينطور که اين مقدمه چيني کرد گفتم الان ميگه کي با گل وشيريني تشريف بياريم خواستگاري؟..ولي سريع زد کانالي برفک نشون مي داد..هه..دوستي؟..منظورش چي بود؟..

-ميشه بيشتر توضيح بدين؟..گيج شدم..

--البته..چرا که نه؟..همونطور که گفتم من ازت خيلي خوشم اومده..مي خواستم با هم ..خب چطور بگم..يه رابطه ي دوستي با هم داشته باشيم..

هنگ کرده بودم..نگرفتم چي گفت؟؟..با هم رابطه ي دوستي داشته باشيم..

يه دفعه بلند پرسيدم :چه جور دوستي؟..

از صدام ترسيد و تو جاش پريد ..

با تته پته گفت :هيچي..دوستي ديگه..يعني صميمي تر از اين باشيم..

مشکوک نگاهش کردم و گفتم :دوست پسر و دوست دختر؟..

چون لحنم اروم بود مرتيکه سواستفاده کرد ..خنديدوگفت :اره..دقيقا همينه..

دسته ي کيفمو همچين تو دستم فشار دادم که تو دلم اروز کردم اي کاش به جاي دسته ي کيفم گردن اين مرتيکه ي بي چشم و رو تو دستم بود..خووووووردش مي کردم..

سکوت کرده بودم که اونم به نفع خودش برداشت کرد و با لبخند گفت :عزيزم قبول کردي؟..مي دونستم خودت هم دلت مي خواد..م..

-خفهههه شوووووو..

همچين جيغ کشيدم که سريع فرمون رو چرخوند به راست و کنار خيابون نگه داشت..با چشماي گرد شده نگاهم کرد..

با خشم زل زدم بهش و داد زدم :مرتيکه تو پيش خودت چي فکر کردي که همچين پيشنهاد مزخرفي رو به من ميدي؟..فکر کردي منم از اوناشم ..اره؟..هه..برو دنبال يکي مثل خودت..

تند تند گفت :ببين داري اشتباه مي کني..بذار برات توضيح بدم..

-ساکت شو..هر چي هي هيچي نميگم و احترامتون رو نگه ميدارم انگارنه انگار..از اين ارامش من ..از سکوت من سواستفاده مي کنيد..خيلي پستين..خيلي..

در ماشين رو باز کردم و پياده شدم..محکم زدم به هم و رفتم اونور تا يه تاکسي بگيرم..از ماشينش پياده شد و به درش تکيه داد..

يه پوزخند مسخره رو لباش بود و با غرور نگام مي کرد..يعني که "برو بي لياقت"..

يه دفعه جو منو گرفت داد زدم :بي لياقت هفت جد و ابادته..

پوزخندش محو شد..چشماش گرد شد..لابد الان پيش خودش ميگه :"اين دختره خله؟..من که چيزي نگفتم"..

با همون لحن گفتم :خل و چل هم خودتي فهميدي؟..

يه تاکسي نگه داشت..سريع سوار شدم..لحظه ي اخر ديدم که چشماش از زور تعجب داشت از حدقه مي زد بيرون..بي شعور..

فصل دوم

انقدر اعصابم خورد بود که حد نداشت..کرايه رو حساب کردم و از تاکسي پياده شدم..

جلوي خونه ي مادربزرگ شميم ايستاده بودم..3 سال پيش پدر ومادر شميم تو يه تصادف کشته شده بودند ويه برادر داشت که ازدواج کرده بود..شميم هم اومده پيش مادربزرگش ..

هر دو تنها بودند و اينجوري مي تونستند تنهايي همديگرو پر کنند..

معصومه خانم مادربزرگ شميم .. زن فوق العاده مهربون و فهميده اي بود..شميم عزيز صداش مي کرد من بهش مي گفتم عزيز....واقعا مثل مادربزرگ خودم دوستش داشتم..

ناخواسته اخمام تو هم بود..هر وقت عصباني مي شدم اينجوري بودم..اولين چيزي که نشون مي داد حسابي عصباني هستم همين اخماي گره خورده م بود..

زنگ در رو زدم..

بعد از چند لحظه صداي گرفته ي شميم رو از پشت ايفن شنيدم :کيــه؟..

-باز کن..

--اااا مانيا تويي؟..بيا تو..

در با صداي تيکي باز شد..وارد حياطشون شدم..يه حياط نه چندان بزرگ ولي پر از درخت و گل..عزيز عاشق گل و گياه بود..همين که مي اومدي توي حياط يه حس خوبي بهت دست مي داد..حس تازگي..حس طراوت..يه نفس عميق کشيدم و اون طراوات و شادابي رو کشيدم توي ريه هام..واي که چه خوب بود..باعث شد کمي اروم بشم..

به طرف ساختمون رفتم..شميم يه شال انداخته بود روي شونه هاش و توي بالکن ايستاده بود..

با ديدن من لبخند زد وگفت :سلاااام..خانم دکتر..احوال شما..

رفتم کنارش و باهاش دست دادم..

--سلام خانم پرستار..خوبي؟..

دستشو گذاشت پشت کمرمو همونطورکه مي رفتيم داخل گفت :بهترم..

به اطرافم نگاه کردم ..پرسيدم :عزيز خونه ست؟..

--نه رفته بيرون..بشين..شربت مي خوري برات بيارم؟..

-نه دستت درد نکنه ..فقط يه ليوان اب خنک بيار که عجيب داغ کردم..

يه کم نگاهم کرد وبعد با لبخند رفت تو اشپزخونه..

روي مبل نشستم و داشتم با دست بادمو مي زدم که سيني به دست اومد بيرون..3 تا ليوان توش بود 2 تا شربت پرتقال و 1 ليوان هم اب که چند تا تکه يخ هم توش بود..

بي معطلي سر کشيدم..واي که چه خنک بود..جيگرم حال اومد..

-اخيـــش..واي دستت درد نکنه شميم جون..خدا خيرت بده..

خنديد وگفت :چي شده امروز انقدر عطش داري؟..اتفاقي افتاده؟..

با ياداوريه اتفاق امروز و حرف هاي دکتر طهماسب دوباره اخمام رفت تو هم..

دستامو مشت کردم و گفتم :به خدا اگر چاره داشتم گردنشو خورد مي کردم..مرتيکه ي چلغوزه شيربرنج..

چشماي شميم گرد شد..با تعجب گفت :چي ميگي؟..کدوم مرتيکه؟..

-دکتر طهماسب رو ميگم ديگه..

لبامو کج کردم و گفتم :مرتيکه اومده بهم درخواست دوستي داده..فکرشو بکن..کمه کم 30 سال رو داره اونوقت توي اين سن دنبال دوست دختر مي گرده..يکي نيست بهش بگه د اخه اگر مـــردي برو زن بگير ..دوست دختر گرفتنت ديگه چه صيغه ايه..

دهان شميم باز مونده بود..از چشم ها و حالت صورتش مي خوندم که باورش نشده..

-باورت نشده هان؟..حقم داري..

--باز تو ذهن ادما رو خوندي؟..

-خب تابلوي که داري به اين فکر مي کني..

--بي خيال از دکتر بگو..واقعا همچين پيشنهادي بهت داد؟..

-اره به خدا..اولش کلي صغرا کبرا چيد که اره ازت خوشم اومده و امروزي هستي و اينا..منم تو دلم گفتم لابد مي خواد خواستگاري کنه که اگر هم مي کرد يه جوابي بهش مي دادم که ديگه هوس ازدواج هم نکنه ..ولي از اونجايي که خيلي پررو تشريف داشت درخواست دوستي داد..اونم چي؟..نه دوستي معمولي اقا توقع داشت دوست دخترش بشم..واي که من موندم اين همه اعتماد به نفس رو از کجاش مياره..

شميم با خنده نگاهم مي کرد..

--خب خب..بعدش چي شد؟..

-هيچي ديگه..تو که مي دوني من تا طرفو نشورم نندازمش رو بند رخت تا خشک بشه که ولش نمي کنم..هر چي خواستم بهش گفتم و پياده شدم..چند تا تيکه هم بارش کردم و سوار تاکسي شدم و اومدم اينجا..

با لبخند به پشتي صندلي تکيه داد وگفت :که اينطور..پس امروز ماجراها داشتي..اي کاش منم بودم..

-اگر تو بودي که ديگه سوژه تکميل بود..

با اخم دستمو گرفتم جلوي دهانمو ادامه دادم :ا ا ا ا مرتيکه برگشته ميگه يه عرضي داشتم خدمتتون بياين سوار ماشين بشين تو مسير بهتون ميگم..

شميم بلند زد خنديد ..وسط خنده بريده بريده گفت :تو هم که..فضـــول..نتونستي جلوي خودتو بگيري نه؟..

نگاه تندي همراه با اخم بهش انداختم که اروم اروم خنده ش محو شد..

--خب حالا..همچين نگام مي کنه انگار مي خواد ادمو بخوره..

پشت چشم نازک کردم و گفتم :من فضول نيستم..فقط يه کوچولو کنجکاوم..اين صد دفعه..

--يه کوچولو؟..

بهش توپيدم :پس چي؟..

--هيچي..همون يه کوچولو..

نفسمو دادم بيرون و با لب و لوچه ي اويزون گفتم :شميـــم..

نگاهم کرد وگفت :هـــووم..

با صداي ناله مانندي گفتم :هوم و کوفت..ميگما..

--بگو..

-ديگه دوست ندارم توي اون بيمارستان کار کنم..

رسما چشماش داشت از حدقه مي زد بيرون..

--چي ميگي تو؟..واسه چي؟..

-چه مي دونم..با وجود اون دکتره ي ايکبيري ديگه دوست ندارم اونجا باشم..از نگاه هاش بدم مياد..

--فقط به خاطر اون مي خواي کارتو از دست بدي؟..مي دوني چقدر اين در و اون در زديم تا اين کار گيرمون اومد؟..دختر تو مي خواي ادامه تحصيل بدي وتخصص بگيري پس خيلي خوبه که تو يه همچين بيمارستاني و در کنار پرسنل کار بلدي مثل اينا کار کني..مي خواي اين شانس رو از دست بدي؟..

کلافه شده بودم..راست مي گفت ولي منم خيلي لجباز بودم و هميشه هم سر حرفم مي موندم..اينم يکي ديگه از خصلت هاي نابه من بود..

-مي دونم..همه ي حرفاتو قبول دارم..ولي بازم ببينم چي ميشه..هنوز که تصميمم جدي نيست..

بهم چشم غره رفت وگفت :اميدوارم جدي هم نشه..اينکار درست نيست..به پيشرفتت فکر کن نه دکتر طهماسب و نگاه هاي بيخودش..

سرمو تکون دادم و از جام بلند شدم..

--کجا ميري؟..شام باش..

-نه ديگه ميرم..به مامان خبر ندادم ميام اينجا..نگران ميشه..

--باشه پس بهش سلام برسون..

-اوکي..راستي فردا مياي بيمارستان؟..

--اره حالم خيلي بهتره..حتما ميام..ماشين رو هم ميارم..

-اي دستت درد نکنه..عزيز رو هم نديدم از طرف من بهش سلام برسون..خيلي دلم براش تنگ شده..

-مي موندي ميديديش..اونم دلش تنگ شده..

-باور کن نمي تونم..ايشاالله يه وقت ديگه..

--باشه هر جور راحتي..

*******

سر ميز شام بوديم که بابا پرسيد :امروز چطور بود؟..

نيم نگاهي بهش انداختم وسرمو با غذام گرم کردم:خوب بود..مثل هميشه..

اروم سرشو تکون داد و سکوت کرد..

مامان گفت :امروز خانم سخاوت زنگ زده بود..

منتظر نگاهش کردم تا ادامه بده..

بابا گفت :براي چي زنگ زده بود؟..

مامان قاشق رو توي بشقابش گذاشت و شونه ش رو انداخت بالا..

--زنگ زده بود که بگه مهران هنوز روي ازدواج با مانيا اصرار داره..

به بابا نگاه کردم..دوست داشتم يه چيزي بگم ولي مي خواستم ببينم بابا چي ميگه..

مثل هميشه لحنش اروم و در عين حال محکم بود :ولي مانيا جوابشو داد..

--منم همينو گفتم..ولي خب..نمي دونم والا..

اينبار من دخالت کردم وگفتم :در هر حال جواب من منفيه..هر چقدر هم مي خوان زنگ بزنن..جواب من همينه..نه..

هر دو نگاهم کردن ولي چيزي نگفتن..

از پشت ميز بلند شدم وگفتم :من ميرم تو اتاقم..کمي خسته م..شب بخير..

مامان :تو که چيزي نخوردي دخترم؟..

-سير شدم..مرسي..

زير سنگيني نگاهشون از اشپزخونه اومدم بيرون..

روي تختم دراز کشيده بودم و به حرف هاي شميم فکر مي کردم..

حق با اون بود ولي با خودم عهد کرده بود که اگر يک بار ديگه دکتر طهماسب بخواد مزاحمم بشه بي برو برگرد از اون بيمارستان ميام بيرون..

دختر لجبازي بودم و هميشه کار خودمو انجام مي دادم و به کسي کار نداشتم که چي ميگه و چي مي خواد..

خودخواه نبودم ولي هميشه مي گفتم که خودم براي خودم تصميم مي گيرم نه کس ديگه..

مغرور بودم و تا دلتون بخواد خود راي و لجباز..

ماشينو تو پارکينگ پارک کردم و ازش پياده شدم... امروز شيفت شب داشتم... وقتي ميخواستم برم داخل بيمارستان يه لحظه ايستادم... يه نفس عميق کشيدم... از ته دلم اميدوار بودم که ديگه اين طهماسب به پر و پام نپيچه!!

از در وارد شدم و به سمت رختکن بخش راه افتادم.

بعد از تعويض سري به بيمارا زدم. سر آخرين بيماربودم که سرمو بلند کردم و دکتر طهماسب رو ديدم.

خيلي جدي بهم چند تا کار گفت تا انجامش بدم. کم کم دارم اميدوار ميشم!!! خوبه ميتونم موقعيتم رو نگه دارم. يه لبخند محو زدم. خوشبختانه نديدش!!

بعد از چک آپ به سمت اتاقي که براي استراحت ما در نظر گرفته شده بود رفتم و قهوه ساز رو روشن کردم.

طهماسب _ ميشه براي منم بريزي.... عزيزم؟!؟!؟!

جااااااااااااااااان؟!؟!؟! رو شو برم... مرتيکه يه لا قبا به من ميگه عزيزم فکر کردم آدم شده...

اين ور و اون ور رو نگاه کردم و گفتم: عزيزتون؟؟؟ کجاست؟؟؟

طهماسب با پرويي تمام زل زد تو چشمام و گفت :همينجا..روبه روم وايساده..

با عصبانيت در حالي که اخم غليظي روي پيشونيم نشسته بود بهش توپيدم :با اون لحن جدي که توي بخش ازتون ديدم فکر کردم آدم شديد اما ظاهرا اشتباه فکر مي کردم..

-اين چه حرفيه مانيا جان..چرا نمي خواي بفهمي ازت خوشم اومده؟..

تقريبا با صداي بلند گفتم :ساکت شين اقاي دکتر..از خودتون شرم نمي کنين؟..واقعا که..

وقتي رد شدم قهوه اي رو که براي خودم آماده کرده بودم رو يه ذره کج کردم تا بريزه رو روپوشش... با دادي که کشيد لبخند شيطاني زدم و از ته دلم ذوق کردم ..

به سمت اتاق استراحت پرستارا رفتم تا يکم با شميم حرف بزنم.

وقتي رفتم تو فقط خودش بود ..کسي اون اطراف نبود...

_ سلام شمي جون

شميم _ سلام.. بيا بشين..

بله!! خانم لپ تاپ جلوش بود و باز داشت سريال نگاه مي کرد.

لپ تاپ رو بستم و گفتم: جمع کن اينو..برات خبر دارم حرص درار..

شميم_ مهم نيست. فصل جديد رو ديشب دانلود کردم از صبح تا حالا پاشم. قسمت آخر اين فصله. تو رو جون شميم...

لپ تاپ رو کشيدم..از فيلم خارجش کردم و کامل خاموشش کردم..

امان ندادم که حرفي بزنه و همين طور تمام قضيه رو يه ضرب واسش تعريف کردم..

مات مونده بود..

بعد که کامل واسش تعريف کردم داد زدم: من ديگه اينجا نمي مونم!!

با مسخرگي گفت :حتما!! يه جا بهتر از اينجا پيدا کن منم باهات ميام ... خره از بهتره اينجا گيرت نمياد... اين طهماسب هم دست به سرش کن بره.

-نچ. حتي نميتونم يه لحظه هم تحملش کنم... تو بگو يه ثانيه...

-- مانيا لوس نشو.. يه بار تو زندگيت بخاطر من کوتاه بيا...

سرمو تکون دادم و يه جرعه از قهوه خوردم اما ديگه قابل خوردن نبود. يخ کرده بود.

همشو تو سينک چپ کردم و روي صندلي نشستم ..به يه راه حل فکر کردم.

--تو که اون فيلم رو کوفتم کردي.. پس بيا حداقل يه فيلم باحال با هم ببينيم.. اونجوري که دوست داري.. اکشن و پليسي .. بدو تا سرپرستار نيومده گير بده..

لپ تاپ رو دوباره روشن کرد و فيلم رو گذاشت. صحنه هاي اولش يکم لوس بود اما...

پسره تو ارتش بود وقتي ديدن توان داره تا ماموريت هاي سنگين رو انجام بده آوردنش تو سازمان جاسوسي... يه سري تمرين باحال انجام مي دادن. خيلي حال کردم .. در اين راستا عاشق رئيس اون باند ميشه. بعد از يه سري ماموريت براي کشور و عشقش مي ميره...

يه جرقه زد تو سرم. خودش بود.. ارتش...

من ميرم توي ارتش تا به کشورم خدمت کنم. نميتونم مامور بشم اما ميتونم دکتر يا پزشک يار بشم..

جيغ خفه اي کشيدم که شميم برگشت و گفت: چه مرگته ؟!؟!؟!

بي مقدمه گفتم :نظرت چيه بريم تو ارتش؟

شميم دستشو گذاشت روي پيشونيم و گفت: داغ کردي بدجور برو مرخصي بگير. حالت خوش نيس... ارتش... اين فيلمو ديدي هوايي شدي؟..

-نه جدي ميگم .. از اينجا خيلي بهتره... حداقل براي من که آرزوم بوده.. تو هم که اختيار دست خودته.. هوم؟؟

شميم نگاه عاقل اندرسفيهانه اي بهم انداخت و حرفي نزد.

-شميم... بخاطر من... باشه؟؟؟؟ تو اوکي بده بقيش با من..

--به شرطي که همه کارا رو خودت بکني و واسه منم پارتي بازي کني...!!!

از خدا خواسته با خوشحالي گفتم : باشه...کاريت نباشه..

در حال ذوق مرگ شدن بودم. بلند شدم و شروع کردم به بشکن زدن که ديدم شميم هي چشم و ابرو مياد.

دستم رو گذاشتم جلو چشماش : شميم... سيگنال بده...

به تته پته افتاده بود. گفت: پشت سرت...

وقتي برگشتم دهنم اندازه دروازه ي گاراژ باز مونده بود.

طهماسب با يه لبخند پهن بر و بر منو داشت نگاه ميکرد.

-- فکر کنم نظرت درموردم کم کم داره مثبت ميشه!!

از حرفش تعجب کردم : چي؟؟

لبخندش پررنگ تر شد وگفت : تو از اون گربه کوچولوهايي هستي که عادت داري با دست پس بزني و با پا پيش بکشي!!!

اول چند لحظه مات نگاهش کردم..وقتي خوب متوجه حرفاش شدم با حرص روم رو ازش برگردوندم... مرتيکه ي عوضي... هر چي هم بهش تيکه بندازم وبارش کنم بازم عين خيالش نيست... ايششششش..

وقتي سکوتمو ديد گفت: بالاخره دمتو چيدم عزيزم..

زير لب با خشم زمزمه کردم: عزيزم ننه اته!!

لبخند زد و به ساعتش نگاه کرد..بي خيال گفت: بايد به بيمارا سر بزنم... فردا ميبينمت..!!

از اتاق رفت بيرون....

تازه به خودم اومدم تقريبا داد زدم : بري ديگه برنگردي.. و آروم ادامه دادم: در هر صورت ديگه نمي بينمت!!!

شميم در حالي که به صندلي کناريش اشاره مي کرد گفت: مانيا کمتر حرص بخور.. بيا بشين بايد شرطامو براي رفتن به ارتش بشنوي!!

نشستم :بفرماييد بانو..

--اين قبول نيست... تو يه نمه رزمي بلدي... ميتوني از خودت دفاع کني اما من چي؟؟ بايد به منم ياد بدي حداقل يه چيزي بلد باشم..

-مگه قراره بريم دزد و پليس بازي کنيم؟؟ ميريم که مجروح و بيمارايي که توي ارتش هستند رو درمان کنيم...

با تعجب گفت : واقعـــــــــــــــــــــ ـــــا؟!؟!؟!؟!

سرمو تکون دادم :واقعا.. پس چي فکر کردي؟؟

-- هيچي...خب من فکرکردم بايد اينارو بلد باشم..

-نه فکر نکنم لازم باشه..من ميرم به بيمارا سر بزنم. تو هم پاشو يه فعاليتي بکن!!

از جاش بلند شد : باشه بابا پا شدم.

-فعلا

دستشو تکون داد :فعلا

**********

چون تازه کار بودم تعداد بيمارام کم بود..سريع چک آپشون کردم ..همه ش به اينکه چطور بابا و مامان رو راضي کنم فکر مي کردم.

فقط دو تا فکر تو سرم بود...

اول منطقي باهاشون حرف ميزنم که اين جواب نميده و دوم اينکه ... !!!

با فکر دومي لبخندي شوم سر تا سر چهرمو فرا گرفت.

به ساعتم نگاه کردم. شيفت رو تحويل دادم و از شميم خداحافظي کردم ..به سمت خونه راه افتادم اما قبلش يه سر به سوپر محل زدم و تا پامو گذاشتم خونه يه راست به سمت اتاقم پاورچين پاورچين رفتم و تا کسي متوجه ام نشه ..

تو تختم شيرجه زدم و از زور خستگي به خوابي عميق فرو رفتم.

-بابااااااا

--نه همين که گفتم.

توي حال روي مبل درست روبه روي بابا نشسته بودم. واسش چايي بردم ..خودمو لوس کردم ..جريانو گفتم ..اما... هــــــي روزگار... صداي دادش همون لحظه روحم رو از تنم جدا کرد. بايد ثباتم رو نشون مي دادم.

با حرص گفتم :من غذا نميخورم تا ضعف کنم و بميرم... بهتر از اينکه به خواستم نرسم...مگه چي ازتون خواستم؟..کار توي ارتش ارزوي منه بابا..نميرم خودمو بکشم که ميخوام به کشورم خدمت کنم..

بابا با اخم غليظي نگاهم مي کرد..پله هاي خونه را دوتا يکي به سمت اتاقم دويدم.

***************

تسليممممم دارم ميميرم از گشنگي... الان 4 روزه داخل اتاقم... مامانم کل 4 روز رو گريه کرده... آذوقه ام (همونايي که از سوپري سر کوچه خريده بودم)تموم شده... يعني دو روز پيش تموم شد... به درک... من نميرم بيرون...

داد زدم: تا اجازمو نگيرم نميام بيرون و ..

همه ي دنيا از نظرم تاريک شد....

نميتونستم چشمام رو باز کنم اما حس ميکردم صداي دکتر طهماسب مياد که داره با بابا حرف ميزنه...

--حالش خوبه ..بخاطر اينکه چند روز غذا نخورده ضعف کرده

بابا زمزمه کرد: مثل خودش لجبازه..!!!

--ببخشيد؟؟

- هيچي! کي بهوش مياد؟؟

-- به زودي.. ميشه بپرسم چرا اينکارو کرد؟

-بابا با صداي جدي گفت :نه... . اصلا براي چي بايد بدونيد؟؟

-- من و دخترتون همکاريم ... يه مدت زير دست من آموزش ميديد..!!

-يکم ديگه مشخص ميشه..

ديگه صداي مکالمشون نيومد... صداي در اومد ..حضور يکيشون رو توي اتاق حس کردم. روي صندلي نشست.

بابا بود که به خودش گفت: من نميتونم با سرنوشتم بجنگم. نميتونم... هيچ وقت نتونستم.. اما دلم نميخواد دخترم ارزوني بشه و بره دست يه مشت نامرد.. نه ..اصلا دلم نميخواد..

آهي کشيد و سکوت کرد... و من دوباره به خوابي عميق فرو رفتم...

وقتي چشم باز کردم. تمام بچه هاي بخش دورم جمع شده بودن .....

-چه خبره دورم کردين.. برين اونور اکسيژن برسه...

شميم با حرص گفت : ما رو بگو دلمون سوخت اومديم عيادت!!!

به طرف در رفتن..

-کجا حالا؟؟

--ميريم تا اکسيژن به خانوم برسه.

-لوس نشو بياين بينم.

با لبخند به طرفم اومد. سها يکي از بچه هاي بخش گفت: چرا اعتصاب کردي؟؟ مگه مريضي؟؟

شميم به جاي من جواب داد : به يه دليل سکرت!! بعدا همه ميفهمن. خوشبحال خودم که نميخواد اينقدر به خودم زجر بدم!!

اروم زدم به بازوش تا خفه بشه و بيشتر چيزي رو لو نده!! دوست داشتم اول قطعي بشه بعدا ميگفتم.

با بچه يه کم شوخي و خنده کرديم. شانس آوردم وقتي بهوش اومدم دکتر طهماسب بيمارستان نبود وگرنه واويلا...

در باز شد و مامانم اومد تو. قربونش برم چقدر تو اين 4 روز شکسته شده. اومد سمتم و بغلم کرد ..

زد زير گريه و گفت: دختر اين چه کاريه؟؟

-مامان ببخشيد اما خيلي دلم ميخواد برم ارتش..

مامان آهي کشيد و گفت: ببخش کاش ميشد کمکت کنم اما برعکس بقيه مادرا من رگ خواب پدرتو نميدونم. از اول خيلي سرد بود. مثل دوست باهام رفتار ميکرد..

- مامان... کافيه... چي ميگي؟؟ بابا دوستت داره.

يه آه عميق تر کشيد و گفت: اي کاش...

-مامان شما موافقي من برم؟؟

--نه. حقيقتش نه!! اما دلم نميخواد مثل اين 5 روز پر پر بشي!!

_ 5 روز؟؟ من فقط 4 روز رو اعتصاب کردم..

--يه روز کاملو تو بيمارستان بودي عزيزم. حالا پاشو اين مانتو شلوارو تنت کن بريم خونه.

به روش لبخند زدم و گفتم : چشم.

همين که من و مامان پامون رو تو خونه گذاشتيم بابا يه دفعه جلوم ظاهر شد و منو محکم بغل کرد. جوري که داشتم له ميشدم اما گذاشتم حسابي از اينکه دخترش سالم مونده لذت ببره!!

دستم رو کشيد و برد تو اتاقش... منو نشوند روي صندلي و جدي گفت: ديگه نبينم از اين کارا بکنياااا. دلم نميخواد تنها يادگار زندگيم نابود بشه.. فهميدي؟؟ و داد زد : آره؟؟

با ترس جواب دادم: ب..بله اما من سر حرفم هستم اما اگه نخوايد قبول کنيد ..بعدش..بعدش ..يه کار مي کنم ديگه...

--حقا که شبيه اوني!!

شبيه کي؟..بابا از کي حرف مي زد؟..

نفسشو داد بيرون وگفت :ميفرستمت ..اما شرط داره....

يه جيغي کشيدم که گوش فلک کر شد...!!

در حالي که مثل بچه ها از زور خوشحالي بالا و پايين مي پريدم گفتم: الهي قربونتون برم..نوکرتونم دربست..چه شرطي؟؟

بابا به اين حرکات بچگانه م لبخند کمرنگي زد وسرشو تکون داد..

--تعهد بده. نياز نيست کتبي باشه.. شفاهي ..اما بايد بهش عمل کني!

-چشم.

نشستم سر مبل اون سمت اتاق و با صدايي رسا گفتم:

- من مانيا محبي فرزند رايان محبي تعهد ميدهم که اونجا فضولي نکنم و فقط سرم به کار خودم تو پزشکي و دوا درمون ملت... ( با چشم غره اي که بابا رفت اصلاحش کردم) منظورم همان جوانان سرباز وطن بود !!

--خوبه

-بابا

--جان بابا..

-کي پارتي بازي رو آغاز ميکني؟؟

بابا جدي گفت :وقت گل ني! بچه تازه همين امروز اجازتو دادم!

-ددي جون؟؟..

خنديد :باز چيه؟؟

-شميم رو از قلم نندازيا...

--خيلي خب.. حالا برو يکم استراحت کن جون بگيري..

راست مي گفت هنوز ضعف داشتم. با اجازه اي گفتم و به سمت اتاقم راه افتادم ..

از گوشه چشم متوجه مامان شدم که چقدر افسرده شده!!تو خودش بود..

************

امروز دو روز بعد از مرخص شدنمه. تقريبا خوب شدم اما هنوزم زياد تر از حد معمول غذا ميخورم تا اندامم اکي بشه.. آخه خيلي لاغر شده بودم.

ديروز بابا گفت امروز بهم ميگه که کي برم پادگان و اصلا کدوم پادگان برم...

کاش يه افسر خوشمل بيفته تو تور من... الهي آمين...

بعد به خودم تشر زدم :مانيااااااا بذار پات برسه به اونجا بعد روياهاي رنگين کموني ببين..اونجا بايد بري مداواي مريضا نه اينکه بشيني واسه افسرا نقشه بکشي..حيا کن دختر..

- چشم..مانيا هست و حياش..

مامان رو به روي تلويزيون نشسته و فيلم هندي نگاه ميکنه و همين طور گريه ميکنه.. من نميدونم اين اشکا مال فيلمن يا مال افسردگي اخيرش؟!؟! هميشه رفتار مامان و بابا سرد بود اما نه به اين شدت... همشم تقصير باباس... هيچ وقت دعوا نمي کنن اما اين سرديشون از صدتا دعوام بدتره...

الان طرفاي عصره و نزديکه که بابا برسه خونه.. شميم هم که امروز صبح اينجا بود و براي ناهارم موند اما بايد ميرفت... يه سري کار اداري داشت.

در باز شد و بابا اومد تو. منم همزمان شروع کردم به خوندن آهنگ:

اونجا کيه؟؟ کيه؟؟

پشت ديوار کيه؟؟

سايشو من ميبينم

سلام بر آقاي آقاها و پدر پدرها... چه خبرا؟؟

و آروم ادامه دادم: شرکت با منشي هاي خوشگل خوش مي گذره؟

خنديد و گفت: شيطون بابا... نمک نريز!! ببينم کي ميخواد به ما شيريني کار جديدشو بده...

-بابا پارتيت کارشو کرد؟؟؟ آخ جون!!

بغلش کردم و با ذوق گونه ش رو بوسيدم.....

--قربونت برم شيريني نخواستيم..همون چايي کافيه..

-چشممممم...

به سمت آشپزخونه قدم برداشتم .. مامان رو ديدم که به ستون پذيرايي تکيه داده بود و ما رو تماشا ميکنه...

سکوت کرده بود.. به روش لبخند زدم که اونم با لبخند جوابمو داد..

واسه ي بابا چايي ريختم و با شيريني بردم...

يه عالمه در مورد کار و اينکه کجاس و اينا سيم جيمش کردم و در آخر همه رو به شميم گزارش کردم ..

بابام رو قد جونم دوست داشتم ..خيلي زياد و ازش ممنونم که موافقت کرد...!! خيلي!!!

مي دونستم واسه ش سخته ولي به خاطر اينکه عاشق دخترش بود و نمي تونست رنجش و ناراحتيشو ببينه مجبور شده بود قبول کنه..

تلفني قرار داد رو کنسل کردم... قرار شده بود فردا برم جايي که هميشه آرزوشو داشتم...

واي خدا جون....!!

صبح با صداي زنگ موبايلم از خواب بيدار شدم..با چشماي خمار روي تخت نشستم و توي موهام دست کشيدم..از بس ذوق وشوق امروز رو داشتم ديشب خوابم نمي برد..

خميازه کشيدم و از تخت اومدم پايين و از اتاق رفتم بيرون..

همه جا ساکت بود..يعني بابا اينا هنوز خوابن؟..

رفتم توي دستشويي وچند تا مشت اب سرد به صورتم زدم تا هم پوف چشمام بخوابه هم از خماري در بيام..

از توي اينه به صورتم نگاه کردم..دوباره با ياداوريش ذوق کردم..واي خداجون تو چقدر خوبي..يعني به همين سرعت وارد ارتش ميشم؟..

مي دونستم اگر دوست بابام پارتيمون نمي شد حالا حالاها بايد مي دويديم ..مگه به همين اسوني بود؟..

ولي خب خداروشکر که از اين نظر همه چيز حل بود..

از دستشويي اومدم بيرون..رفتم توي اشپزخونه..بابا و مامان سر ميز نشسته بودن و صبحونه مي خوردن..

با ديدنشون لبخند زدم و سلام کردم..

بابا :سلام دخترم..صبحت بخير..

مامان :سلام عزيزم..صبح بخير..بشين تا برات صبحونه بيارم..

-قربونت برم مامان..واي نمي دونيد چقدر هيجان دارم..

بابا لبخند محوي زد وگفت :امروز جهت اشنايي ميريد اونجا..از هر روزي که خودشون اعلام کردن مشغول به کار ميشين..

با لبخند سرمو تکون دادم .. داشتم لقمه مي گرفتم که بابا صدام کرد..

--مانيا..

سرمو بلند کردم و نگاهش کردم..

-بله بابا..

با لحن جدي گفت :قولت رو که فراموش نکردي؟..

-معلومه که نه..مانيا و قولش..

دستاشو گذاشت رو ميز و گفت :خوب گوش کن ببين چي ميگم مانيا..من هنوزهم راضي نيستم تو بري تو ارتش..مي دونم هدفت خدمت به کشور ومردمه..ولي اينها به کنار ..تو دخترمي..پاره ي تنم..گذاشتم پزشکي بخوني وپيشرفت کني..توي اين راه سرافرازم کني..حالا که تو اوج موفقيت هستي ميگي مي خوام برم تو ارتش..تو يه دختر جووني..خام و بي تجربه اي..فکر مي کني محيط اونجا هم مثل محيط اطرافمونه..

از روي شناختي که ازت دارم مطمئنم فکر مي کني اونجا درست مثل محيط بيمارستاني هست که توش کار مي کني..ولي مانيا..دخترم..اونجا با تموم جاهايي که تا حالا ديدي و رفتي فرق مي کنه..خودم به چشم ديدم..درسته الان جنگ نيست و خيالم از اين بابت راحته ولي تو يه دختري..مي خواي بري قاطي يه مشت مرد..درسته پزشکي خوندي و وظيفه ي توست که به مرد و زن کمک کني وجنسيتشون برات فرقي نمي کنه..

ولي اونجا ارتشه..يه محيط سخت..جدي و با قانون خاص خودش..من دوست داشتم تو همينجا باشي وبه درست ادامه بدي و تخصص بگيري..ولي تو اينو نمي خواي..تنها هدفت اينه که وارد ارتش بشي..

ميگي از بچگي عاشقش بودي چون توش هيجانه..ولي دخترم اگر الان هم تنها به هيجانش فکر مي کني نه به خدمتش..منصرف شو..

چون اين راهي که ميخواي در پيش بگيري تهش هيچي جز بدبخت کردن خودت و خانواده ت نيست..

مي شناسمت..مي دونم با اينکه مي خواي خودتو محکم جلوه بدي ولي از تو شکننده اي..به همه ي جوانب توجه داشته باش..بعد تصميم نهاييت رو بگير..

من و مامان تو سکوت نگاهش مي کرديم..همه ي حرفاي بابا رو قبول داشتم..هميشه اينطور بود..بابا هيچ حرفي رو اشتباه نمي زد..هميشه همه ي حرفاش به جا بود..

ولي من تصميمم رو گرفته بودم..حتي اگر هم اشتباه باشه بازم ميخوام اين ريسکو بکنم..

دلم از اين همه يکنواختي زده شده..يه کم هيجان..يه محيط جديد..مي تونه راضيم کنه..

بابا از روي صندلي بلند شد..خواست از اشپزخونه بره بيرون که صداش زدم..

-بابا..

ايستاد..اروم برگشت و نگاهم کرد..توي نگاهش يه غمي بود..يه غم مبهم و گنگ..

با اطمينان کامل گفتم :من تصميمم رو گرفتم..وارد ارتش ميشم..

به راحتي ديدم که کلافه شد..نفس عميق کشيد و روشو برگردوند..

صداي لرزانشو شنيدم :برو به شميم زنگ بزن..خودم مي رسونمتون..

بعد هم با قدم هاي بلند از اشپزخونه رفت بيرون..

به مامان نگاه کردم..چشماش به اشک نشسته بود..نگاه اون هم غمگين بود..منم بغض کرده بودم..ولي از اونجايي که خيلي سرسخت بودم و احساساتمو بروز نمي دادم ..باهاش مبارزه کردم و نذاشتم بشکنه..

از جام بلند شدم وسر مامان رو تو بغلم گرفتم..

-الهي قربونت برم..مامان جان چرا گريه مي کني؟..

با گريه گفت :خيالم راحت بود پسر ندارم که بعد خواست بره سربازي از دوريش دق کنم..ولي وضع ما بدتر شده..حالا دخترم داره ميره تو ارتش..

از اين حرفش خنده م گرفت..

لبخند زدم وگفتم :عزيزدلم..مامان خوبم..چقدر تو مهربوني..

جلوش زانو زدم وگفتم :فکر کن منم يه مردم..مگه چيم کمه؟..

گارد گرفتم و با لبخند گفتم :کاراته که بلدم..10 تا مردو حريفم..

زبونمو اوردم بيرون وگفتم :اينم زبونم..10 تا مرده ديگه هم روش..همه رو از دم حريفم..خدا اين زبون و اين حرفه رو که بيخود بهم نداده..اينجور جاها به دردم مي خوره..پس بدون يه مرد بار اوردي نه يه دختر ناز نازيه ماماني..

با اين حرفام اشکاشو پاک کرد ولبخند گرم ومهربوني زد..

دستاشو گرفتم تو دستم و اروم بوسيدمشون..

به سرم دست کشيد و پيشونيمو بوسيد..

--خدا پشت وپناهت باشه دخترم..براي سلامتيت دعا مي کنم..

-همين براي من کافيه مامان..منم در عوض قول ميدم دخترخوب وخانمي باشم و اونجا افسرارو اذيت نکنم..

اروم به شوخي زد به بازومو گفت :شيطــون..حيا کن دختر..

زدم زير خنده وگفتم :باشه چشم..حيا هم مي کنم..ولي هر کي خواست اذيتم کنه يه امپول خانواده مهمونش مي کنم..اينکه ديگه حيا نمي خواد..

مامان هم با من خنديد..نگاهش کردم..چقدر مهربون بود..دلم براشون تنگ مي شد..هم مامان و هم بابا..

واينجوري شد که من و شميم قدم به راهي گذاشتيم پر ماجرا..

ماجراهايي که هم خوب بود و هم..بد..

اره خب..هميشه که ادم نبايد منتظر شرايط خوب و ايده ال باشه..

اين راهي که توش قدم گذاشته بودم..حامل حوادث زيادي بود..حوادثي تلخ و شيرين که بايد باهاشون روبه رو مي شدم..

به هر حال اش کشک خالمه..بخورم پامه نخورم بازم پامه..

پس برو که رفتيم مانيا خانم..

پيش به سوي هيجان..

فصل سوم

سر راه شميم رو هم سوار کرديم..هر دو عقب نشسته بوديم..بابا سکوت کرده بود..هيچي نمي گفت..

راه طولاني بود..ولي بالاخره اين مسير هم مثل خيلي از مسيرهاي ديگه طي شد وبه مقصد رسيديم..

بابا جلوي دژباني نگه داشت..

--همينجا بشينين.. الان ميام..

از ماشين پياده شد..دو تا سرباز جلوي در ايستاده بودند..بابا به طرفشون رفت..داشت باهاشون حرف مي زد..يه کاغذ از توي جيبش در اورد و نشونشون داد..

شميم :مانيا اينجا زنم پيدا ميشه؟..

-خب معلومه..توي ارتش زن هم هست ديگه..

--ولي فکر کنم پايگاهشون با اينجا فرق مي کنه..نکنه مارو بفرستن اونجا؟..

-نه بابا..دوست بابام گفت اول براي اونجا اقدام کرده ولي چون اشنا نداشته قبول نکردن..ولي اينجا يکي اشناش بوده تونسته پارتيمون بشه..همينجا هستيم..

--ولي اينجا پر مرده..راهمون ميدن؟..

نگاه عاقل اندرسفيهي بهش انداختم وگفتم :خب ديوونه اگر نخوان راهمون بدن که نميگن پاشين بياين..

--ولي من استرس دارم..

-توي اون بيمارستان کوفتي پيش يه مشت دکتر مرد مي چرخيديم استرس نداشتي اينجا داري؟..

ابروهاشو کشيد تو هم وگفت :خب چکار کنم؟..دست خودم نيست..نمي دونم چرا دلشوره گرفتم..

--پنيري که صبح خوردي زيادي شور بوده..يه امروز رو عسل مي خوردي شيرين بزنه..

پشت چشم نازک کرد وچيزي نگفت..

بابا به طرفمون اومد..سوار شد..

-چي شد بابا؟..

--هيچي حل شد..

-مي تونيم بريم؟..

--اره..

-واي مرسي..شميم پياده شو..

بابا :نمي خواي همراهتون بيام؟..

-وا بابا جون مگه مي خوايم بريم مدرسه که بدرقه مون کني؟..نه خودمون ميريم..

--خيلي خب خانم بزرگ..بيا بگير..

همون برگه رو به طرفم گرفت..

--اينو حتما نشون فرمانده بده..

-باشه چشم..خداحافظ..

-مواظب خودتون باشيد..خدانگهدار..

شميم هم خداحافظي کرد واز ماشين پياده شديم..بابا صبر کرد تا از دژباني رد بشيم بعد رفت..

من که ريلکس بودم ولي شميم مي لرزيد..

-چته؟..چرا رفتي رو ويبره؟..

--واي هيچي نگو مانيا دارم سکته مي کنم..

با تعجب نگاهش کردم..رنگش پريده بود..

وارد محوطه شده بوديم..هيچ خبري نبود..ساکته ساکت..

کنار ديوار ايستاديم..يه در کنارمون بود..سرک کشيدم..درش شيشه اي بود..کسي توي اتاق نبود..

رو به شميم گفتم :شميم اگر پشيمون شدي مي توني برگردي..

--ديوونه شدي؟..

-نه ديوونه نشدم..دختر داري پس ميافتي..انگار مي خوان ببرن اعدامت کنن..چرا اينجوري مي کني؟..

--من هر وقت وارد محيط جديدي بشم اينجوري ميشم..خودت که مي دوني..

-وا..چه حرفا..توروخدا خودتو کنترل کن..بريم تو ابرومون رفته ها..

با حرص گفت :مگه دست منه؟..

منم حرصم گرفته بود.. گفتم :پس دست ننه ي منه؟..

--بي تربيت..

-هميني که هست..بيا بريم الکي اينجا داريم وقتمون رو هدر ميديم..

با سرعت به طرف در رفتم که يهو باز شد خورد تو صورتم ..وااااااي سرم..اخ اخ..

صورتمو با دست گرفتم و برگشتم ..دست شميم رو گرفتم..

همونطور که اخ و ناله مي کردم گفتم :واي شميم مردم..تو روحت صلوات..د اخه چرا بي هوا درو باز مي کنين..اين دره چرا به طرف بيرون باز ميشه؟..اي اي..سرم..

همين طور چشمامو بسته بودم و اه و ناله مي کردم..استين لباس شميم رو هم گرفته بودم و مي کشيدم..

به پيشونيم دست کشيدم وگفتم : به حمدالله لال شدي؟..

صداي نگران شميم رو شنيدم :مانيا..

-هوم؟..

--توروخدا چشماتو باز کن..

صداش انقدر نگران بود که نخواستم اذيتش کنم..اروم چشمامو باز کردم..با ديدن کسي که رو به روم وايساده بود چشمام از حدقه زد بيرون..اين ديگه کيه؟..شبيه شميم که نيست..

يه افسر با لباس فرم در حالي که اخم فوق العاده غليظي به چهره داشت درست رو به روم وايساده بود..

با خشم غريد :ول کن..

من که هميشه ريلکس بودم و کم نمي اوردم از صداش ترسيدم و با تته پته گفتم :چ..چي رو؟..

دستشو کشيد..با تعجب نگاهش کردم..

-اي واي خاک به سرم..استين شما تو دست من چکار مي کرد؟..

جوابم همون اخم غليظ بود..

--چي مي خواين؟..مگه نمي دونين اينجا جاي خانم ها نيست؟..

دوباره برگشته بودم تو جلد اصلي خودم..بي خيال..افسره که افسره..منم دکترم..اين به اون در..اونم چه دري..دليل از اين محکم تر؟..والا..

حق به جانب جوابشو دادم :اينکه اينجا چکار مي کنيم رو فقط به فرمانده ميگم..بله مي دونيم خانم ها نمي تونن بيان اينجا ولي ما مي تونيم چون مجوز داريم..

دستشو اورد جلو و گفت :ببينم..

به شميم نگاه کردم..بهش اشاره کرد يعني بده ديگه..ولي من سرتق تر از اين حرفا بودم..

-گفتم که فقط به فرمانده نشون ميدم..

نگاهش خيلي جدي بود..

--بسيار خب..برو نشون بده..

از همون دري که باز بود رفت تو..

شميم نفسشو داد بيرون وگفت :دختر خودم که داشتم سکته رو مي زدم اينو ديدم تا لب مرز هم پيش رفتم..چرا انقدر اخمو بود؟..

-از شانس من و توهه ديگه..هميشه دست چين شده هاش مي خوره به پستمون..

--تا يه خرابکاري ديگه به بار نيومده بيا بريم..

-واي شميم سرم داره مي ترکه..کي بود درو باز کرد؟..

--يه سرباز بود..تا تورو ديد در رفت..

-چرا؟..

--نمي دونم والا.. نکنه اينجا واقعا زنا رو راه نميدن من و تو رو اشتباه فرستادن؟..

-فکر نکنم..بريم تو معلوم ميشه..

--باشه بريم..

در اتاق رو باز کرديم و رفتيم تو..

محيطش يه محيط کاملا اداري بود. نه گلي نه منگلي!! خيلي ساده و شيک.

يه ميز و يه صندلي چرخدار چرم پشتش و 6 تا صندلي هم دور تا دور اتاق و يه سر ديگه اتاق هم يه در بود که بدجور محافظ شده بود. چندتا قفل زده بودن بهش و آهني بود و صد البته ضد سرقت.

يه ميز هم وسط اتاق بود.

خيلي متين و آروم سلام کرديم و سر جامون نشستيم.

فرمانده که مردي ميانسال با چهره اي جدي و خشک بود جواب داد و رو به من گفت: شما بايد خانم محبي باشيد؟؟ از آشناييتون خرسند شدم.

-بله من مانيا محبي هستم و اينم دوستم شميم متين. ما هم از آشنايي با شما خرسنديم فرمانده!

فرمانده جدي تر شد و ادامه داد: اينجا هم مثل بيمارستاني که توش کار مي کردين مقررات داره. يه مقرارت فوق العاده سخت..يعني مي تونم بگم صدبرابر سخت تر و جدي تر از محيط کار قبليتون ..بايد سرتون به کارتون باشه واز شوخي و شيطنت هم خبري نباشه. هر لحظه ممکنه موقعيت اضطراري بشه و شما بايد تو حالت آماده باش باشيد. محل کار شما بهداري تو پايگاهه. پشت اين ساختمون هم اقامتگاه شماست. شما امروز رو ميريد خونه و وسايل مورد نيازتون رو برميداريد اينجا و از فردا کارتون رو شروع مي کنين.درضمن تاکيــد مي کنم که من از شما يه رفتار سنگين و محکم مي خوام..اينجا يه محيط مردونه ست و با توجه به اينکه شما نظامي نيستيد ورود خانم ها ممنوعه..ولي چون اقاي ارسته سفارش شما رو کرد و گفت توي کارتون توانا هستيد من قبول کردم..اگر کوچکترين بي مقرراتي ازتون ببينم اخراجين..وظيفه ي شما نجات جون افراد اين پايگاست..درضمن تو تمام عميليات هاي ما هم حضور دارين..

رو به من ادامه داد: شما به عنوان پزشک يار و دوستتون هم پرستار.

واي چقدر حرف زد..مخم سوت کشيـــد..چقدر مقرراتيه..يعني يه لبخند کوچولو هم ممنوعه؟..من که نمي تونم جلوي خودمو بگيرم..

به شميم نگاه کردم..سيخ سرجاش نشسته بود وسرشو انداخته بود پايين..

اينو چه زود جو گرفته از الان داره مقرراتو رعايت مي کنه..عين دانش اموزاي باادب ومثبت نشسته بود رو صندلي و جم نمي خورد..

کرمم گرفت ..با ارنج محکم و البته نامحسوس زدم تو پهلوش..يه اخ بلند گفت و با اخم نگاهم کرد..

فرمانده زير چشمي نگاهمون کرد و با اخم سرشو تکون داد..حتما پيش خودش ميگه..(سالي که نکوست از بهارش پيداست)..

زير لب گفتم :کامــــلا درسته..

--چيزي گفتين؟!..

سيخ نشستم وگفتم :نه نه..چيزي نگفتم..

دوباره سرشو انداخت پايين..داشت تو کشوي ميزش دنبال چيزي مي گشت..

شميم کنار گوشم گفت :باز تو ذهن ادما رو خوندي؟..

-دست من نيست..يهو اينجوري ميشم..

سکوت کرد..نگاه هر دومون به فرمانده بود..

از توي کشوي ميزش يه برگه گرفت سمت من و يکي سمت شميم.

برگه استخدام بود. استخدام براي يک سال... هوم... بد نيست!! يه سال...!!

چه تغييراتي بکنه زندگي من!!!

برگه رو پر کردم و تحويل دادم. همون موقع داد زد: سرباز رحيمي..

منو ميگي اون وسط قبض روح شدم!!چه صدايي داره..منم با در وپنجره ها لرزيدم..

به سرعت يه پسر تو لباس فرم اومد تو اتاق و پاشو محکم کوبيد زمين. عاشق اين کار بودم.

--خانم ها رو تا بهداري همراهي کن و اقامتگاهشون رو نشونشون بده

سرباز بلند و رسا گفت :بله قربان و باز محکم پاشو کوبيد زمين.

پشت سرش به راه افتاديم.

تو گوش شميم گفتم: خدايي جاي باحالي نيست؟؟

-- اگه منظورت اون جيگريه که بهش خوردي ميتونم بگم صد درصد!!

-کوفت

--مگه دروغ ميگم؟ با اينکه اون لحظه زهره ترک شدم اما دلم ميخواست جاي تو بخورم بهش..از همون اولم هر چي شانسه خوب بود قسمت تو مي شد..کوفتت بشه..

-کور شود چشم هر ان کس که نتواند ديد..

--رو که رو نيست..سه پايه ست..

-پايه ي چهارمشم تازه جوش دادم..بگو چهارپايه عزيزم..

شميم با لبخند گفت :کم نياري؟..

خنديدم وگفتم :نه ابجي..

سرباز : بفرماييد

از جلوي در کنار رفت. يه ساختمان کوچيک و تميز بود... همونطور که وارد ميشدي متوجه 10 تا تخت ميشدي که با پرده از هم جدا شده بودن و يه سمت ديگه ساختمان يه راه پله رو به بالا بود و قسمت پذيرش کنارش قرار مي گرفت.

از قسمت پذيرش يه مرد مسن اومدم سمتمون.

اون موهاي جوگندمي و چهره ي ارومش..قيافشو مهربون نشون مي داد.

اومد سمتمون و رو به ما گفت: سلام خوش آمديد. من دکتر حميدي هستم.

-سلام. من هم مانيا محبي هستم و قراره که دستيار يکي از دکترا بشم.

--تنها دکتر اينجا منم. خوشبختم که قراره با شما همکار شم.

- همچنين.

دکتر حميدي به طبقه بالا اشاره کرد و گفت: طبقه بالا هم محل استراحت و رفع خستگيتون وسط کاره و همچنين محل تعويض لباس و کمد داروهاي خاص ..شوخي و خنده و بريز و بپاش هم نداريم. آقاي خالقي بيايد همراهيشون کنيد...

يه مرد از پشت ميز پذيرش اومد سمت ما قيافه خيلي سردي داشت.

از جو اينجا واقعا خوشم اومد. خوشحال بودم که مجبور نيستم افرادي مثل اون طهماسب رو تحمل کنم!!

آقاي خالقي : سلام. بفرماييد..

من و شميم زيرلبي جوابشو داديم..

به سمت طبقه بالا حرکت کرد و ما هم دنبالش راه افتاديم.

طبقه بالا 2 تا تخت بود و چند تا اتاق...

به اتاق اولي اشاره کرد و گفت: اينجا اتاق خانم هاست و کناريش مخصوص آقايون...

گوشه سالن رو نشون داد و ادامه داد: سرويس بهداشتي... کنارش هم محل استراحت...

شميم پرسيد : احيانا محل استراحت زنونه مردونه نداره؟؟

خالقي يه نگاه غضبناک بهش کرد و گفت: نخير... تشريف ببريد تو اتاق تا با بقيه آشنا شيد...

اوهو چه خشنه..مگه شميم چي گفت؟..والا..

اين دفعه ما جلو ميرفتيم و آقاي خالقي پشت سرمون ميومد...

وقتي وارد اتاق شديم چشممون به 2 تا زن 2تا مرد افتاد...

هر 4 تاشون با ديدن من و شميم بلند شدن و سلام کردن.

گفتم: سلام من مانيا محبي ام و از ديدنتون خوشحالم... قراره دستيار پزشک باشم و دوستم هم پرستار..

تک تک ابراز خوشحالي کردن و خودشون رو معرفي کردن.

يه خانم که نسبت به بقيه مسن بود و تقريبا 41 سال ميزد گفت: من خانم شکوري هستم و تقريبا با سابقه ترين فرد اينجا...

يه دختر که همسن شميم بود گفت: منم سعادتم

و دو مرد ديگه هم خودشونو اعلايي و حق دوست معرفي کردن..

بعد از آشنايي با محيط ..از اونجا خارج شديم و يه نگاه کوتاه هم به ساختمان که قرار بود توش اقامت داشته باشيم انداختيم ..

قبل از اينکه بيايم بيرون فرمانده بهمون گفت که حق اوردن موبايل و لپ تاپ به داخل پادگان رو نداريم..

ما هم اطاعت کرديم..ولي بيچاره شميم انگار بدجور خورده بود تو ذوقش..لپ تاپ و موبايل به جونش بند بود..

شميم دستي براي تاکسي تکون داد. به سرعت يه تاکسي کنار مون توقف کرد و ما هم سوار شديم...

شميم گفت: هي ماني جاي باحالي بود اما خيلي خشن بودن .. آقاي خالقي خيلي سرد بود... حالمو گرفت منم حالشو گرفتم.. حقش بود..درضمن چرا نميذارن موبايل و لپ تاپ بياريم؟..

-مگه خونه خاله ست؟..اينجا مقررات خودشو داره..

--ولي من بدون لپ تاپ و موبايلم طاقت نميارم..

-چاره اي نيست..

با حرص گفت :همه ش تقصيره تو ِ..منم دارم چوب کاراي تورو مي خورم..اه..

از کاراي بچگانش خندم گرفته بود.. ترجيح دادم سکوت کنم..درکش مي کردم..

شميم جلوي خونشون ازم خداحافظي کرد و پياده شد ..

وقتي رسيدم کسي خونه نبود مامان يه نامه گذاشته بود روي در يخچال. برش داشتم و با صداي بلند خوندمش:

--من رفتم خونه شميم اينا. خواستي بيا اگرم خسته اي بخواب. غذا برات گذاشتم تو يخچال.

غذا رو از تو يخچال آوردم بيرون و گذاشتم تا گرم بشه.

بعد از خوردن ناهار رفتم تو اتاقم و روي تختم دراز کشيدم ..

از خستگي حتي نتونستم به اتفاقاي امروز فکر کنم...

با احساس اينکه يه نفر داره تو موهام دست ميکشه چشمام رو باز کردم. نور چشمام رو زد. دوباره بستمشون. صداي مامان بود که ميگفت: عروسکم داري ميري؟؟ فدات شم اين چه آشي بود که تو کاسمون ريختي آخه؟

چشمامو به زور باز کردم و مامان رو تو بغلم گرفتم و گفتم: عزيز دلم مگه قرار نبود گريه نکني؟ ماماني من اينطوري نميتونم برم. بايد دعاي خيرتون پشت سرم باشه نه آه و اشکتون.

مامان محکم بغلم کرده بود و نمي ذاشت جم بخورم. خيلي دوستش داشتم. محکم بغلش ميکنم چون تا يه هفته ديگه نميبينمش. بوش رو داخل ريه هام ميفرستم و ميذارم اونجا ماندگار شن. گونه اش رو ميبوسم و از آغوش گرمش در ميام.

دستشو ميگيرم و با هم از پله ها ميريم پايين. بابا جلوي تلويزيون نشسته و داره با دقت به روزنامه اي که توي دستشه نگاه ميکنه.

با صداي بلند گفتم: چطوري بابايي خودم؟ خوبي؟؟

حتي سرشم بلند نميکنه.. انگار که نه انگار!!

از رو دستش نگاهي به روزنامه ميندازم تيترش اين بود:

دستگيري چند نفر از باند ققنوس!!!

باند ققنوس؟؟ چه اسم باحالي..

دوباره بابا رو صدا زدم: بابايي با شما بودمااااا

بابا که اون قسمت رو کامل خونده بود گفت: بله.. منو صدا کردي؟؟

-پ نـــــــــــــ

بابا غضبناک گفت : نگو پ نه پ ميخواي اعصاب نداشتمو خورد کني؟؟

-چشم نميگم. حالا حواستون کجا بود؟

-- پيش مامانت!!

به مامان نگاهي انداختم. بابا راست ميگفت. مامان موهاش رو شرابي رنگ کرده بود.

- مامــــ ـاني من چه خوشگل شده.. چطورنفهميدم!! بابايي تو که سرت تو روزنامه بود پس ...

نذاشت حرفمو ادامه بدم و با نگاه خيره به من گفت: من هر جايي رو نگاه ميکنم مامانتو ميبينم خوشگلم...

يه لبخند گل و گشاد زدم و گفتم: حتي وقتي به من نگاه مي کنيد؟؟

-- آره عزيزم چطور؟؟

- پس بگو چرا اينقد منو با ذوق بغل ميکنيد يعني تو تصوراتتون داريد مامانو بغل ميکنيد!!

خنديد : بسه دختر

-چشم . راستي بابا هيچ راهي نيست که بشه من و شميم گوشي و لپ تاپ ببريم؟؟

-- نه نميشه..اونجا يه مکان کاملا مقرراتيه..ميخواي دردسر درست کني؟..

-براي من که مهم نيست..فقط چون شميم..

نذاشت ادامه بدم وگفت :اون هم همينطور..شما مي خواين برين اونجا خدمت کنيد نه گردش وتفريح..

ديگه چيزي نگفتم و نشستم کنارش که صداي قار و قور شکمم بلند شد.

مامان گفت :بچه ام حتي صبحانه نخوره! دختر تو چطور زنده اي؟؟

-با جذب اکسيژن و دفع دي اکسيد کربن.

--آره ديدم شکمتم با صداش حرفتو تاييد کرد..

بلند زدم زير خنده و دنبال مامانم به سمت آشپزخونه رفتم تا يه دلي از عذا در بيارم ..بعد از خوردن صبحونه رفتم تو اتاقم و وسايلمو جمع کردم..

براي يه سفر يه ساله...

يه سفر که هيچيش معلوم نيست...

يه آينده مبهم!!!

***************

بعد از يه خداحافظي غم انگيز با مامان و بابا حالا اينجام. درست تو اقامتگاهمون... يک ساعت من و شميم رو تو بازرسي سر پا نگه داشتن..

حالا که وسايلمو ميچينم بغض گرفتم. هــــــــــي... شميم شاد و سرحاله..نمي دونم چرا..

صداي خانم سعادت اومد همون دختري که همسن شميم بود: بياين براي ناهار تا دير نشده...

-چي وقته ناهاره؟؟

-- اينجا ناهار ساعت 12 . سريع بياين پايين اينجا يکي از قانوناش مخصوص غذا خوردن اينه که به موقع برسيم .. بدوين...

با شميم و سعادت که حالا فهميديم اسمش نگينه و قراره هم اتاقي ما دوتا بشه همراه شديم.

غذا خوري يه سالن يزرگ بود که دو سمت داشت. يه سمت مخصوص کارکنان بود و يه سمت مخصوص افراد ارتش..

راهمون رو کج کرديم سمت سلف... غذا جوجه بود.. جلوم يه مرد قد بلند ايستاده بود.. هي خودم رو اينور اونور مي کردم ببينم جلوش چه خبره؟..

ولي عين تيرچراغ برق جلوم وايساده بود کنار هم نمي رفت..انقدر تکون خوردم و خودمو اين در اون در زدم تا اينکه نميدونم چي شد که سکندري خوردم و خوردم بهش.

تونست تعادلشو حفظ کنه تا نيافته. برگشت ونگاهم کرد..

يا خداااااا ..دهانم بازمونده بود..اينکه همون يارو بداخلاقه ست...!!!

--بلند بگو.. نشنيدم.

سرمو زير انداختم و آهسته گفتم: ببخشيد...

--بلندتر..

مگه کري؟! مطمئن بودم شنيده اما خودشو ميزد به نشنيدن..

کمي بلندتر گفتم: عذر ميخوام

سرشو تکون داد :حالا شد. حواست باشه چطور رفتار ميکني. اينجا مهدکودک نيست خانم. ديگه دور و بر من نباش.

حرصم گرفته بود. آهسته گفتم: خوب شد گفتي!!

پوزخندي زد و بي اهميت به گفته من رفت!

نگين خودشو بهم رسوند و گفت: پا رو دم اين يارو نذاريااااا. اعصاب معصاب نداره. خيلي خشنه.

- اسمش چيه؟..

--سرگرد راد..ولي نمي دونم اسمش چيه..

تو دلم گفتم: انگار کيه! رييس جمهور که نيست..هه..مسخره..

يه ظرف غذا برداشتم و رفتم سمت يه ميز که مخصوص کارمندا بود.

نگين و شميم هم پشت سرم بودن.

شميم ناليد :هـي. من ميميرم من ميميرم!! اين چه وضعشه آخه..

-بسه غرغر نکن غذاتو بخور..

******

امروز روز يازدهميه که سر کاريم... همه چي خشنه با اين حال من خوشحالم!!

کارهاي زيادي اينجا نداريم... فقط بخيه زدن و پانسمان و..!! البته کار هاي ديگه اي هم ميکنيم اما بيشترش ايناس...

جمعه رفتم خونه مامان دوباره آه و ناله رو شروع کرد و بابا هم يه طور غريبي نگاهم ميکرد.

اصولا با بابا راحت بودم.. همه ي جرياناته اونجا رو بهش گفتم از اون محيط خشک و خشن و سرگرد راد و ...

شميم : چاييت يخ کرد نميخوريش؟

چايي رو يه نفس بالا دادم. تلخ بود و مزه بدي ميداد اما در هر حالت بايد ميخوردمش...

-شميم من ميرم پيش دکتر اگه کاري داشت کمکش کنم.

--باشه برو..

اومدم تو بهداري..کسي نبود..

-دکتر حميدي..

جوابي نيومد..رفتم سمت يکي از تخت ها تا مرتبش کنم که سرجام خشک شدم..

دکتر به پشت افتاده بود رو زمين و چشماش هم بسته بود..

با ترس نگاهش کردم و داد زدم :دکــتر..

سريع رفتم کنارش زانو زدم..نبضش رو گرفتم..کند مي زد..واي خدا..

بلند گفتم :کسي تو اين خراب شده نيست؟..يکي بياد کمک..

با صداي داد من بقيه هم اومدن..کمک کردن دکتر رو خوابوندن رو تخت..

معاينه ش کردم..اعلائمش امکان اين رو مي داد که سکته کرده..

اينجا امکانات زيادي نداشتيم..بايد مي برديمش بيمارستان..

*******

دکتر حميدي طبق تشخيص خودم و همينطور پزشک معالجش سکته کرده بود..وبايد مدتي رو تحت مراقبت قرار مي گرفت..اين يعني اينکه نمي تونه بياد پادگان..

از اين به بعد من بايد جاش کارهاي بهداري رو انجام مي دادم و بيماران رو ويزيت مي کردم..

اين قضيه وقتي به واقعيت پيوست که فرمانده دستورش رو صادر کرد و من رسما شدم پزشک پادگان..

براي يه کاري رفته بودم دفتر فرمانده که از پشت در صداي گفتگوي فرمانده و سرگرد راد رو شنيدم..

سرگرد :ولي قربان اون يه زنه..فکر نکنم بتونه جاي دکتر حميدي رو بگيره..

فرمانده :سرگرد اينکه پزشک پادگان يک زن باشه فکر نکنم اشکالي داشته باشه..درضمن براي مدت کوتاهي مي مونه..وقتي دکتر حميدي برگشت بر مي گرده به جايگاه سابقش..

--يعني شما مي خواين بيماراي پادگان و افراد دولت رو بفرستيد زير دست اين دختر؟!..

--من نمي فرستم..قانون اينو ميگه..اون پزشک پادگانه پس اين حق رو داره..

چند لحظه سکوت بود..بعد هم صداي کلافه ي سرگرد رو شنيدم..

--ولي من به هيچ عنوان نمي تونم اين رو قبول کنم..

--چرا؟!..

--خودتون هم مي دونيد..حضور يک زن در پادگان که همه ي افراد مرد هستند ممنوعه..

--درسته..من بهتر از هر کسي مي دونم ولي خانم محبي يک شخص عادي نيستند..ايشون پزشک اين پادگان هستند..درست مثل پرستارهايي که در کنارشون فعاليت مي کنند..

--در هر صورت زن هست يا نه؟..

--اهورا بس کن..چرا انقدر حساس شدي؟..

چند بار اسمش رو زير لب زمزمه کردم :اهورا..اهورا..چه اسم باحالي هم داره..

--حساس نشدم..فقط هيچ جوري توي کتم نميره که اين دختر با اين سن کمش بشه پزشک اين پادگان و بخواد افراد ارتش رو معالجه کنه..

--اون داره به وظيفه ش عمل مي کنه..

--مي دونم..

--پس ديگه اين بحث رو ادامه نده..

چند لحظه صدايي نيومد..

--بسيار خب..بايد برم..با من کاري نداريد؟..

--نه مي توني بري..راستي به بچه ها خبر دادي؟..

-- موضوعه اردو رو؟..بله گفتم..

--خوبه..پس فردا حرکت مي کنيم..

--اطاعت..با اجازه..

سريع عين چي خودمو کشيدم کنار و از در رفتم بيرون..

انقدر عجله کردم که بازوم محکم خورد به لبه ي در و بدجوردرد گرفت..

يه نفس عميق کشيدم و خواستم برم تو که سينه به سينه ش شدم..

با ديدن من اخم هاشو کشيد تو هم و گفت :مگه نگفته بودم دور و بر من پيداتون نشه..

تک سرفه اي کردم وجدي گفتم :بله گفته بوديد..ولي من دور و بر شما نبودم..اومدم دفتر فرمانده..

دست به سينه نگاهم کرد وخشک پرسيد :که چي ؟!..

ابرومو انداختم بالا وگفتم :چي که چي؟!..

--با فرمانده چکار داري؟!..

لبمو کج کردم وگفتم :با فرمانده کار دارم نه شما..به خودشون ميگم..

بدون اينکه ذره اي لحنش رو تغيير بده گفت:فرمانده سرشون شلوغه..

چشمام از زور تعجب گرد شد..چه خالي مي بنده..خوبه همين الان صداشون رو شنيدم..

بي توجه به حرفش گفتم :ميشه بريد کنار؟..

کمي نگاهم کرد..اروم خودشو از توي درگاه در کشيد کنار..

چه هيکلي هم داره..کل درگاه رو گرفته..

خواستم رد شم که صداش رو شنيدم..

--بعد از اينکه کارت با فرمانده تموم شد..بيا دفتر من..

بعد هم راهشو کشيد و رفت..کمي از پشت سر نگاهش کردم..سر درنمياوردم..اين بشر چه پدر کشتگي با منه بدبخت داره؟!..چرا مخالفه اينجا موندن منه؟!..مگه من چکارش کردم؟!..

کارم که با فرمانده تموم شد به طرف دفتر سرگرد رفتم تا ببينم چکارم داره..

تقه اي به در اتاقش زدم..با صداي " بفرماييد " وارد شدم و در رو پشت سرم بستم..

داشت رو يه سري برگه يه چيزايي مي نوشت..

نيم نگاهي به من انداخت وبا دست اشاره کرد تا روي صندلي بنشينم..

بدون هيچ حرفي نشستم..چند لحظه گذشت..همچنان سکوت کرده بود..

به من گفته بيام اينجا سکوت کردنشو نگاه کنم..پس چرا چيزي نميگه؟!..

بالاخره اون خودکاره وامونده رو گذاشت رو ميزش وسرشو بلند کرد..

 دستاشو گذاشت رو ميز و با لحن جدي و خشکي گفت :از فردا به مدت 1 هفته قراره به يک اردوي عملياتي بريم..شما که پزشک اين پادگان هستيد..به همراه 3تا از پرستارها بايد توي اين عمليات با ما باشيد..وجودتون الزاميه..

وااااااااي خدا جون چي مي شنوم؟!..اردوي عملياتي؟؟!!..

هميشه ارزوم بود براي يک بار هم شده به يه همچين اردويي برم..

مي دونستم هيجان زيادي در راهه..

واسه ش لحظه شماري مي کردم..

يه لبخند گل و گشاد تحويلش دادم که اروم اروم چشماش گرد شد..

دستامو زدم به هم وبي توجه به اون با ذوق گفتم :واي راست ميگين؟!..اردوي عملياتي؟!..چه خوووووب!!..

ديدم چيزي نميگه..تازه متوجه نگاهش شدم..مات و مبهوت داشت به کاراي من نگاه مي کرد..

خودمو جمع و جور کردم ..

لابد الان پيش خودش ميگه :بسم الله..اين دختره هم تخته هاش جفت و جور نيستا..

تو دلم گفتم :غلط کرده اينو ميگه..فقط يه نمه ذوق کردم ..همين..

جاي شميم خالي بگه :باز تو ذهن ملت رو خوندي؟!..

تک سرفه اي کردم وگفتم :اهان..خب باشه..مسئله اي نيست..

نفسش رو دا دبيرون..به صندليش تکيه داد ..

قاطعانه گفت :مي دونم..نبايد هم مسئله اي باشه..

اي خدا باز اين شروع کرد..اينجوري که حرف مي زد دلم مي خواست ..دلم مي خواست..

بزنم لهش کنم..ولي خب خيال خام..امکانش 1 درصد هم نبود..

فقط اخم کردم..

با همون لحن ادامه داد:اين عمليات مثل ساير عمليات هاي ديگه سخت و دشواره..نمي خوام بي نظمي ببينم..سرتون به کار خودتون باشه..وظيفه ي شما مداواي زخمي ها و بيمارهاست..پس توي کار ما دخالتي نمي کنيد..

من مسئول گروه هستم..اگر هرگونه تخلف يا کوتاهي از شما ببينم مطمئن باشيد به پايگاه گزارش مي کنم..

پس حواستون رو خوب جمع کنيد..

همچين سفت و سخت حرف مي زد که حرف تو دهان ادم مي ماسيد..تا مي اومدم بگم باشه ..خيلي خب..

مي ديدم باز داره ادامه ميده..

خوبه همه ش يه عملياته ها..نمي خوايم بريم جنگ که..از اسمش معلومه..اردووووو..به به..چه شود..

ناخداگاه لبخند زدم..البته از فکري که تو سرم بود و ذوق و شوقي که داشتم اين لبخنده بي موقع نشسته بود رو لبام..

ولي ظاهرا اين حضرت اقاي بداخلاق يه برداشت هاي ديگه اي پيش خودش کرد.. که يه دفعه همچين زد رو ميز چهار دست وپا چسبيدم به سقف..

با صداي نسبتا بلندي گفت :يک ساعته دارم براتون قانون ها و مقرارته اين گروه رو توضيح ميدم..در اخر به جاي اينکه گوش بگيريد ببينيد چي گفتم لبخند تحويل من ميديد؟!..

با ترس نگاهش کردم..از صداش به خودم لرزيدم..چه مرگشه؟!..مگه چکار کردم؟!..

اخمامو بيشتر کشيدم تو هم و از جام بلند شدم..

کمي به جلو خم شدم و با حرص گفتم :من به حرف هاي شما نخنديدم..لطفا برداشت اشتباه نکنيد..نمي دونم چه پدرکشتگي با من داريد که از همون برخورد اول دلتون مي خواست تيربارونم کنيد..ولي بهتره اينو بدونيد که من هيچ کاري با شما ندارم وهمچنان به کارم ادامه ميدم..

خيره شده بود تو چشمام..نگاهمو ازش گرفتم و با قدم هاي بلند به طرف در رفتم..

لحظه ي اخر که خواستم بيام بيرون صداشو شنيدم..

--فردا صبح زود.. راس ساعت 6 اماده باشيد.. خانـم دکتـر..

در رو بستم واومدم بيرون..مرتيکه ي بي شعور..

(خانـم دکتـر) رو با لحن خاصي بيان کرد..

انگار داره مسخره م مي کنه..نه به سن اون مي خورد که اهل کل کل و اذيت و ازار باشه نه من دختري بودم که جلوش کم بيارم..

پس چرا انقدر با من بده؟!..هر چي فکر مي کردم مي ديدم من کاري باهاش ندارم..

ولي اون هي به من گير ميده..

صورتش سرد و خشک بود..چشمان قهوه اي تيره..موهاي مشکي..بهش مي خورد پره پر..30 يا 32 رو داشته باشه..

براي همين مي گفتم به سنش نمي خوره اهل کل کل باشه..

ولي اون باهام کل کل نمي کرد..انگار ازم يه جور کينه داشت..

از اينکه يه زن در کنارش کار کنه خوشش نمياد..

ولي چرا؟!..

موضوع اردو رو براي شميم گفتم..

شميم :اردو عملياتي ديگه چيه؟!..

-نمي دونم..ولي فکر کنم يه جور مانوره..

-- خب توي اين مانور مگه مريض و زخمي هست که ما هم بايد باهاشون بريم؟!..

-چه مي دونم..سرگرد دستور داد که من وچند تا از پرستارا هم بايد باشيم..

شميم ديگه چيزي نگفت..

ولي من هيجان داشتم..سر از پا نمي شناختم..

*******

فردا راس راست 6 من وشميم که همينطور ايستاده داشت چرت مي زد حاضر واماده منتظر دستور سرگرد بوديم که حرکت کنيم..

همه ي افراد به همراه تجهيزات توي حياط پادگان جمع شده بودند..چشماي شميم داشت مي رفت رو هم که با ارنجم محکم زدم تو پهلوش..

بيچاره يهو چشماش اندازه ي نعلبکي باز شد..سيخ وايساد..فکرکرد سرگرد اومده..

ريز ريز بهش مي خنديدم..متوجه شد..

نگاهي به اطرافش انداخت..چشماش هنوز خمار بود..

با حرص زد به بازوم وگفت :کوفت..مرض..مگه ازار داري؟..چرا چرتمو پاره کردي؟..

-د اخه الان چه وقته چرت زدنه؟..دختر داريم ميريم اردو اونوقت تو داري بيخ گوش من خرناس مي کشي؟..

بهم چشم غره رفت وگفت :بيخود کردي..من خرناس کشيدم؟!..

بي خيال شونه م رو انداختم بالا وگفتم :عينهو بوق قطار ..صداش کل پادگان رو برداشته بود..

مشکوک نگاهم کرد..تو دلم داشتم ريسه مي رفتم ولي ظاهرم جدي بود..بيچاره باورش شده بود..

ولي اروم زد به بازوم وگفت :کم چرت بگو..من که فقط داشتم چرت مي زدم..چرت زدن که خرناس کشيدن نداره..

-پس چي داره؟!..

چپ چپ نگاهم کرد که بلند زدم زير خنده..

چند نفر برگشتن نگاهمون کردند..همون موقع سرگرد هم اومد..نگاه جدي وخشني بهم انداخت که لبخند رو لبام ماسيد..

اه..باز اين اجل معلق سر وکله ش پيدا شد.. خدا امروز رو با اين کوه يخي بخير کنه..

حرکت کرديم..5 تا ماشين که همگي متعلق به خود پادگان بود..من و پرستارها که يکيش شميم بود تو يه ماشين..بقيه هم تو يه ماشين..يه اتوبوس هم که افراد ارتش توش بودند پشت سرمون مي اومدند..يه ماشين بزرگ پر تجهيزات هم جلو مي رفت..

راه نسبتا طولاني بود..وقتي رسيديم دور و برمون پر از کوه و دره و تپه و درخت بود..

همراه بقيه از ماشين پياده شدم..سرگرد توي ماشيني بود که تجهيزات رو حمل مي کرد ..

داشت وسايلش رو از پشت ماشين بر مي داشت..

رو به اون چند نفري که داشتند تجهيزات رو خالي مي کردند گفت :مراقب باشيد..اون بشکه ها توشون مواد منفجره ست..دقت کنيد..

با تعجب به بشکه ها نگاه کردم..مواد منفجره؟!..اينارو واسه چي اوردن؟!..مگه نيومديم اردو؟!..نکنه مي خوان اينجا رو بترکونند؟!..

شميم زير گوشم گفت :بدبخت شديم ..چقدر بهت گفتم سر به سره اين سرگرده نذار..

با تعجب نگاهش کردم..صورتش نشون مي داد نگرانه..

--چي داري ميگي؟!..

اروم زد رو دستشو گفت :خودت نگاه کن..اين همه اسلحه..مهمات و مواد منفجره..مي خواد همهمون رو بفرسته رو هوا..

-برو بابا..ديوونه شدي؟!..لابد توي مانور ازشون استفاده مي کنه..من و تو که نمي دونيم..

--مي خوام صد سال هم ندونم..واي خدا الان مثل اون فيلم جنگيه اينجا رو مي کنند ميدون جنگ..ببين کي گفتم..يه دونه از اين بشکه ها منفجر بشه منم باهاش اشهدمو خوندم..

اينو راست مي گفت..مي دونستم شميم از صداي انفجار خيلي مي ترسه..

حتي توي فيلم ها هم وقتي مي ديد و صداشو مي شنيد چشماشو مي بست..

منم نمي دونستم امروز اينجا انفجارستون داريم..وگرنه نمي ذاشتم باهام بياد..

ولي ديگه کاري بود که شده..

اگر هم چيزي مي گفتيم سرگرد که زبون داشت مي گفت :مي خواستيد نيايد..من که ميگم زن ها به درد کارهاي سخت و مردونه نمي خورند..

از شميم و ماشين ها فاصله گرفتم..دستامو کمي باز کردم و چشمامو بستم..يه نفس عميق کشيدم..اخيش..ادم حال مياد..چه هواي خوبيه..

دستامو انداختم پايين..همين که چشمامو باز کردم جيغ خفيفي کشيدم.

.اين جلوي من چکار مي کنه؟..سرگرد راد همراه با اخم غليظي زل زده بود به من..

با لحن خشکي گفت :برو کنار..

بهت زده گفتم :چي؟!..کجا؟!..

پوزخند زد وگفت :اينجايي که شما سرکار خانم وايسادي قراره بشکه هاي باروت رو بذاريم..اگر جاتو دوست داري مسئله اي نيست..تو بمون بشکه رو ميذاريم کنارت..

رنگ از رخم پريد..اين چي ميگه؟!..

برگشتم پشتمو نگاه کردم..چندتا بشکه روي هم چيده شده بودند..

نگاهش کردم ..تک سرفه اي کردم تا صدام صاف بشه..

-خب..خب اينو زودتر مي گفتيد..

مسخره گفت :اخه شما تو حال خودت بودي..داشتي از اين هواي پاک کمال استفاده رو مي بردي..حيف بود..

با اخم نگاهش کردم..مرتيکه ي چلغوز..استفاده مي کردم که مي کردم..به تو چه؟!..مگه جزو ارثيته؟!..والا..

البته همه ي اينا رو تو دلم گفتم..از همه ش فقط يه اخم غليظ قسمتش شد..از قديم گفتن جواب ابلهان خاموشي ست..اينو نگم چي بگم؟!..

پشتمو کردم بهش و رفتم اونطرف..داشتن چادر مي زدند..شميم هم زير يکي از درخت ها ايستاده بود و به بقيه نگاه مي کرد..

جايي که بشکه ها رو گذاشته بودن يه فضاي کاملا خالي و به دور از درخت بود..

اسلحه هاي بزرگ به روي پايه زير درخت ها قرار دادند..بين درخت ها هم چادر مي زدند..سيبل هاي تيراندازي رو به تنه ي درخت ها وصل کردند..بعضي ها رو هم روي پايه هاي مخصوص گذاشتند..

اخ منم بايد يه امتحان بکنم..عاشق تيراندازي بودم..من وشميم کنار هم ايستاده بوديم و فقط زل زده بوديم به اونا..

صداي سرگرد ما رو به خودمون اورد..

--چرا اونجا ايستاديد؟..

هر دوتامون سيخ سرجامون وايستاديم ..نگاهش کرديم..

شميم که کلا لال شده بود ولي من زبونم درازتر از اين حرفا بود گفتم :پس چکار کنيم؟!..

--بريد وسايل پزشکيتون رو از توي ماشين در بياريد..اون چادري که اون اخر داره زده ميشه مخصوص لوازم وتجهيزاته پزشکيه..چادر کناريش هم براي خانم هاست..حق نداريد نزديک چادر اقايون بشيد..در حين عمليات اين طرفا افتابي نمي شيد..خطرناکه..فهميديد؟..

شميم سريع گفت :بله..

ولي من يه کم طولش دادم بعد اروم زير لب گفتم :بله..فهميديم..

سرشو تکون داد وگفت :خوبه..بريد به کارتون برسيد..

بازوي شميم رو گرفتم ويه کم هلش دادم..انگار زير پاهاش چسب ريخته بودند..تکون نمي خورد..

لحظه ي اخر يه نگاه چپي به سرگرد انداختم ..

تو دلم گفتم :خانم ها حق ندارن نزديک چادر اقايون بشن..امکان خورده شدنشون توسط خانم ها زياده..هه..چه جوگير شده اين..حيف که سرگرده وگرنه..

چادرها زده شد..تجهيزات چيده شد..

مواد منفجره و مهمات خيلي از چادرها دور بودند..من و شميم داشتيم وسايل رو مي چيديم توي چادر که يهو حس کردم زمين زير پام لرزيد..يه صدايي شبيه به انفجار بود..

شميم با ترس نگاهم کرد ومن من کنان گفت :چ..چي بود؟!..

سرمو از چادر کردم بيرون..

-فکر کنم انفجارستون شروع شد..

همون موقع يه صداي ديگه بلندتر از قبل به گوشمون رسيد..اينبار شميم جيغ کشيد..ترسيده بود..

-ديوونه چته؟..دارن عملياتشون رو انجام ميدن..من ميرم ببينم چه خبره..

جيغ کشيد :نـــه..نريا..مگه نديدي سرگرد گفت خطرناکه؟!..

-بي خيال بابا..مگه هر چي اون گفت من و تو بايد گوش کنيم؟..مواظبم..مطمئن باش چيزي نميشه..

خواستم بيام بيرون که دستمو کشيد..

-مانيا خل شدي؟!..بي خيال شو..

-تو نمياي؟!..

با ترس گفت :من به گور هفت جد وابادم بخندم اگر بيام..همينجا دارم از ترس سکته ي ناقص مي زنم..پاشم بيام اونجا ديگه از نزديک ببينم به سکته هم نمي کشه..صاف راهيه اون دنيا ميشم..

از ترسي که توي چهره ش بود وصداي لرزون وطرز حرف زدنش خنده م گرفته بود..

با حرص گفت :مي خندي؟!..حقم داري..منه خرو بگو خام تو شدم بلند شدم اومدم توي اين خراب شده..

انگار داشت با خودش حرف مي زد ادامه داد : د اخه دختر.. ابت کم بود نونت کم بود اردوي عملياتي اومدنت ديگه چه صيغه اي بود؟!..از اون بدتر منو چه به پادگان و ارتش؟!..همه ش تقصيره تو شد ديگه..

پشت چشم نازک کردم وگفتم :خودت خواستي بياي..به من چه؟..

--منم گول رفاقتم با تو رو خوردم که به اين روز افتادم..

خنديدم که بيشتر حرصي شد..

جدي گفتم :ولي من ميرم..بشينم اينجا که چي بشه؟..

ديدم داره دست دست مي کنه گفتم :تو هم مي خواي بياي؟..

--پس چي؟!..نکنه فکر کردي تنهايي اينجا مي شينم تا تو برگردي؟!..خير سرم از اول باهات هم قدم شدم..چشمم کور دندم نرم بايد تا اخرش رو هم برم..

-ايول..همينه..بزن بريم..

دستشو رو به اسمون بلند کرد و ناليد :خداجون حکمتت رو شکر..اون موقع که داشتي عقل تقسيم مي کردي اينو کجا فرستاده بودي؟!..خب به اندازه ي يه نخود نه يه عدس هم چيزي باقي نمونده بود بدي به اين؟!..

نگاهم کرد وادامه داد :د اخه پسرها با اون همه ادعا همه دارن از زير سربازي رفتن در ميرن..من و تو که دختريم به زور بلند شديم اومديم تو ارتش..

همين طور که غرغر مي کرد ومن هم به حرفاش مي خنديدم دستشو کشيدم .. از تو چادر اوردمش بيرون..

-بيا بريم کم غرغر کن..عين پيرزنا دم به دقيقه اين فکت در حال فعاليته..

--از دسته تو اينجوري شدم..وگرنه من کي اينقدر حرف مي زدم؟!..

همون موقع صداي انفجار بلند شد..بعد از اون هم صداي "ياحسين" و "يا ابوالفضل" از اون طرف شنيده شد..

نگاهي بين من وشميم رد وبدل شد..

نگاهي که توش ترس و وحشت موج مي زد..

هر دو به سرعت به طرف ميدون مانور دويديم..

همه جا رو دود برداشته بود..

من و شميم به سرفه افتاديم..همونجور که دستمو جلوي دهان و بيني م گرفته بودم رفتم جلو..

با اون يکي دستم دود ها رو کنار مي زدم..همچنان صداي "ياحسين" و "يا زهرا" شنيده مي شد..

کمي که رفتيم جلو دود کم شد..

نگاهم روي سرگرد که بيهوش افتاده بود رو زمين خيره موند..

چند تاي ديگه از افراد ارتش هم اونطرفش افتاده بودند..

قلبم ريخت..به طرفش دويدم وکنارش زانو زدم..

شميم که همون اول بسم الله جيغ و دادش راه افتاد..

داد زدم :سرگرد..سرگرد..مردي؟!..

يقه شو گرفته بودم و تکونش مي دادم..با ديدن سرگرد و بقيه که افتاده بودن رو زمين اشکم در اومده بود..

دا د زدم :سرگرد..زنده اي؟!..يه چيزي بگو..

انقدر هل شده بودم که حواسم نبود نبضشو بگيرم..فقط تکونش مي دادم..

صداي جيغ و داد شميم رو اعصابم بود..اشک صورتمو خيس کرده بود..با ديدنشون توي اون وضعيت وحشت کرده بودم..

همونطور که تکونش مي دادم با گريه داد زدم : :مگه مرض داشتي رفتي با اين موادهاي منفجره بازي کردي؟!..فکر کردي ترقه ست؟!..حالا افتادي مردي خوب شد؟!..ســرگرد..ســرگرد..

يک دفعه ديدم تو جاش نشست..شميم که همينطور تو فاز جيغ کشيدن بود يه فرابنفشش رو کشيد و پريد عقب..ولي دست من رو يقه ي سرگرد خشک شد..

دهانم باز موند..چشمام از حدقه زده بود بيرون..قلبم که ديگه هيچي..مردم و زنده شدم..

سرگرد زل زد تو چشمام وبا خشم سرم داد زد :چه مرگته؟!..چرا جيغ و داد مي کني؟!..

يقه ش رو محکم از توي دستم کشيد..سيخ سرجام نشسته بودم..

اين که زنــده ست !!..پس من 1 ساعته خودمو واسه چي دارم تيکه تيکه مي کنم؟!..

بهت زده گفتم :زنــده اي؟!..

همچين با خشم نگاهم کرد که به زنده بودن خودم هم شک کردم..

تازه به خودم اومدم..از جام بلند شدم..اونايي که مثل سرگرد افتاده بودن رو زمين هم از جاشون بلند شدن..

نگاهي به اطرافم انداختم..با نگاه من همه زدن زير خنده..حالا نخند کي بخند..بعضي ها دلاشون رو هم چسبيده بودند..

تو دلم گفتم :کوفته کاري..مرض..رو اب هرهر کنيد..واسه چي مي خندين؟!..

سرگرد در حالي که خاک روي لباسشو تکون مي داد جدي وخشک گفت :قابل توجه شما خانم دکتر..بايد بگم ما داشتيم مانور مي داديم..اينها هم جزء عملياته مانور بود..

زير لب گفتم :خب مگه مرض داريد خودتونو مي زنيد به مردن؟!..بي کارين؟!..من وشميم که تا مرز سکته رفتيم..

--چيزي گفتي؟!..

-نخير..خب وقتي من و دوستم اونجوري صداي انفجار رو شنيديم ..پشتش هم همگي گفتين "يا حسين" توقع داشتيد چه برداشتي بکنيم؟!..حيف اون همه ضجه که من بالاي سرشما زدم..

يه قدم اومد جلو با لحن مسخره اي گفت :اره ديدم..دقيقا با من بودي ديگه..

محکم گفتم :دقــيقا..

ابروهاشو بيشتر جمع کرد ..

شميم :مانيا بيا يه نفر دستش کمي زخمي شده..معاينه ش کن..ميخوام پانسمان کنم..

سرمو به نشونه ي باشه تکون دادم..بدون اينکه به سرگرد نگاه کنم دنبال شميم رفتم..بين راه برگشتم يه نگاه کوتاه بهش انداختم..

بازوشو چسبيده بود..يعني زخمي شده؟..

به درک..اگر چيزيش شده باشه مجبوره بياد چادر..وگرنه انقدر درد بکشه تا حالش جا بياد..

منو ميذاره سرکار؟!..حيف اون همه اشک..حيف اون حنجره اي که من وشميم واسه ش پاره کرديم..

ولي بدجور ضايع شديما..حالا حالاها يه سوژه ي تپل گير اوردن واسه اذيت کردن..

از اينکه اينطور جلوي سرگرد وبقيه ضايع شده بودم از دست خودم حسابي عصباني بودم..

دوست داشتم کلمو بکوبونم به يکي از همين درختا..بس که کم دارم..

د اخه دختر خير سرت مثلا دکتري..به جاي اينکه خودتو کنترل کني و اول نبضشو بگيري رفتي يقه ش رو چسبيدي؟!..خب معلومه به عقلت شک مي کنند..

در جواب خودم گفتم :خب هل شده بودم..وقتي ديدم اون همه ادم افتادن رو زمين ..همه جا دود و اتيشه..فکر کردم مردن..انگار که وسط يه ميدون جنگ ايستادم و همه ي افراد هم کشته شدن..

تا حالا تو يه همچين موقعيتي قرار نگرفته بودم..نمي دونستم بايد چکار کنم..ترسيدم..وحشت کردم..گفتم لابد واقعا مردن..

مغزم قفل کرده بود..هيچ فکري جز اين کار به ذهنم نرسيد..

با صداي شميم به خودم اومدم..

--مانيا بيا اين يارو خونريزي داره..

نگاهش کردم..به يکي از افراد گروه اشاره کرد..

جلوي چادر ايستاده بود..رفتم جلو..همون ايستاده زخمش رو معاينه کردم..عميق نبود..

رو به شميم گفتم :زخمش رو ضدعفوني کن..نياز به بخيه داره..

--باشه..

رفتن تو چادر..ولي من بيرون ايستاده بودم..

داشتم به اطرافم نگاه مي کردم که از پشت سرم صداي خش خش شنيدم..

برگشتم..با تعجب نگاهش کردم..سرگرد بود..

يه اخم گنده نشونده بود رو پيشونيش..

جلوم ايستاد..با دست راستش بازوي چپش رو چسبيده بود..

يک تاي ابرومو انداختم بالا وبه بازوش اشاره کردم..

-چيزي شده؟!..

اروم ولي خشک گفت :نمي دونم..شما دکتري..

بي توجه به حرفش رفتم جلو وگفتم: دستتون رو برداريد..

کمي مکث کرد..دستشو برداشت..

-استينتون رو بزنيد بالا..

لباشو به هم فشرد..استينش رو زد بالا..

اوه..زخمي شده بود..يه خراش سطحي بود..

دلم که براش نسوخت هيچ..بهترين موقعيت بود ضايع شدن چند دقيقه قبلم رو تلافي کنم..

جدي زل زدم توي چشماش وگفتم :فعلا بايد صبر کنيد..داخل چادر مجروح هست..پرستار داره زخمش رو پانسمان مي کنه..فعلا نمي تونيد بريد داخل..

اخماش باز شده بود ولي با شنيدن حرفم باز اخم کرد..حالش گرفته شد..

مي تونستيم بريم تو و منم کار خودمو انجام بدم..اتفاقا جا هم بود..ولي از قصد معطلش کردم تا حالش جا بياد..اينجوري شايد دلم يه کوچولو خنک مي شد..

با صورت جمع شده استينش رو زد پايين..چند دقيقه گذشته بود..ديگه رنگ به صورت نداشت..

دروغ چرا يه کوچولو دلم براش سوخت..

همون موقع شميم اومد بيرون..

رو به من گفت :تموم شد..من برم دستامو بشورم..

-باشه برو..

همون مردي که مجروح شده بود از چادر اومد بيرون ..

سرگرد بدون هيچ حرفي رفت تو ..مثل اينکه حالش زياد خوب نبود..من هم رفتم تو چادر..

روي صندلي نشسته بود..

همونطور که وسايل رو اماده مي کردم گفتم :دستتون رو از تو استين در بياريد..

بعد از چند لحظه با وسايل برگشتم سمتش ..ديدم همينطوري نشسته هيچ کاري هم نکرده..

جدي گفتم :مگه با شما نبودم؟..چرا استينتون رو در نياورديد؟..

--فکر نمي کنم لازم باشه..

-من دکترم و ميگم لازمه..زود باشيد..

استينشو زد بالا و گفت :کارتو بکن..

عجب پررو بودا..هرچي من ميگفتم انگار نه انگار..

حرصم گرفته بود..اينجا ديگه نبايد دستور مي داد ..چون من پزشکش هستم..

با صداي نسبتا بلندي گفتم :جناب سرگرد راد..لطفا هر چي که من ميگم گوش کنيد..الان من پزشک هستم و شما بيمار..

انقدر نگاهم و بيانم جدي بود که سکوت کرد..

بعد از چند لحظه با خشم نا محسوسي دستشو از توي استين بيرون اورد..

جانمي جذبه..بنازم به خودم..

ولي حقشه..

به پنبه الکل زدم و شروع کردم به شست شوي زخمش..

الان بايد داد بزنه و منم بهش بخندم ولي از بس پوست کلفت بود جيکش هم در نيومد..

چشماشو بسته بود و لباشو روي هم فشار مي داد..

تو دلم گفتم :داد نمي زني اره؟..حاليت مي کنم..

بيشتر الکل زدم و اينبار فشار دادم..جايي که فقط سوزشش رو حس کنه ولي خونريزي نکنه..

لباشو محکمتر فشرد..عجب سرسخته ها..

الکل رو گذاشتم کنار..رفتم سروقت بتادين..

اي کاش نمک داشتم..

پنبه رو به بتادين اغشته کردم..مستقيم گذاشتم روي زخمش..

ديگه طاقت نياورد..همچين سرم داد زد که انبر وپنبه از دستم افتاد..

--چکار مي کنـــي؟..تو پزشکي يا شکنجه گر؟..

با چشماي گرد شده نگاهش کردم..

توي دلم گفتم :نسبت به تو هر دو..

خودمو جمع و جور کردم..سعي کردم جدي باشم..

-من دارم کارمو انجام ميدم..شما طاقت نداري به من چه؟..

با خشم زير لب غريد :خانم محترم اينجور که شما با الکل و پنبه و بتادين کار مي کني سنگ هم جاي من نشسته بود صداش در مي اومد..

از اين حرفش خنده م گرفت..لبخندمو که ديد بيشتر حرصي شد..دستاشو مشت کرد..

بي توجه بهش رفتم جلو.. انبر وپنبه رو از روي زمين برداشتم و گذاشتم رو ميز..

از توي جعبه کمي پنبه برداشتم و بهش بتادين زدم..چشماش گرد شده بود..

--بازم مي خواي ادامه بدي؟!..

بي خيال شونمو انداختم بالا وگفتم :معلومه..بايد پانسمانش کنم..

--پس لطفا کارت رو درست انجام بده..ادمو زجرکش مي کني..

لبخند زدم ولي سعي کردم نبينه..

حقته..از بس قدي..

بالاخره زخمش رو پانسمان کردم..لباسش رو مرتب کرد و از جاش بلند شد..

زير لب گفت :اينبار اگر در حال مرگ هم باشم نميذارم تو يکي زخمم رو پانسمان کني..

لبخند کجي تحويلش دادم و گفتم :در اون صورت عالي ميشه..

چپ چپ نگاهم کرد که منم با بي تفاوتي رومو برگردوندم..

از چادر رفت بيرون..

روش زياد بود..فکر کرده کيه انقدر به خودش امتياز مثبت ميده؟!..

اداشو در اوردم :اينبار اگر در حال مرگ هم باشم نميذارم تو يکي زخمم رو پانسمان کني..

زير لب گفتم :به درک..همون در حال مرگ باشي برات بسه..

*******

شب شده بود..اتيش روشن کرده بودند..هر کي ظرف غذاش دستش بود و مشغول بود..

من و شميم جلوي چادر نشسته بوديم و به افراد گروه نگاه مي کرديم..

شميمي:اي بابـــا..

-چيه؟!..

--اين گوشته عين يه تيکه لاستيکه..نصف نميشه..

-هميني که هست..توي اين جنگل و بيابون توقع داري چلوکباب اعلاء جلوت بذارن؟..

--نخير..ولي اينو هم نمي تونم بخورم ..مطمئنم امشب دل درد مي گيرم..

-نترس بادمجون بم تا حالا نشده به خودش افت بگيره..

با خشم گفت :يعني چي؟..

با لبخند گفتم :يعني همين ديگه..

--کوفت..

-ممنون عزيزم..

چپ چپ نگاهم کرد..بعد روشو برگردوند و باقي غذاشو خورد..

راست مي گفت..گوشتش يه کم سفت بود..

من که جونم يه دور مي اومد بالا باز مي رفت سرجاش تا يه لقمه مي دادم پايين..

باز هم از هيچي بهتر بود..

بعد از شام چايي خورديم..ديگه طرف سرگرد نرفته بودم..

ولي چند جا باهاش چشم تو چشم شدم..که هربار دوتامون با اخم رومون رو بر مي گردونديم..

*******

واي خدا دارم ميميرم..اي دلم..

تو جام نشسته بودم و محکم دلمو چسبيده بودم..

شميم کنارم خوابيده بود..انگارنه انگار..

يکي نبود بگه تو هم از اون غذا کوفت کردي ديگه..پس چرا فقط من دلم درد گرفته؟!..

اي خدا..واي..

از جام بلند شدم..بايد ميرفتم از توي چادري که مخصوص وسايل پزشکي بود يه قرصي چيزي پيدا مي کردم مي خوردم..

چادرپزشکي درست کنار چادر استراحتمون بود..رفتم بيرون..

اوه اوه اينجا چقدرتاريکه..وحشت کردم..

اخه من توي تاريکي قدرت ديدم کم مي شد..از بچگي همينطور بودم..

دستمو گرفتم جلوم که بتونم راحت راه برم..چندبار نزديک بود بخورم زمين..بالاخره چادر رو پيدا کردم..

مي دونستم درست سمت چپ چادر ماست..رفتم تو..

حالا توي اين تاريکي چطوري قرص پيدا کنم؟!..واي خدا..دل دردم شديدتر شده بود..

يک دفعه ياد چراغ قوه اي افتادم که موقع برگشت گذاشته بودمش رو ميز..حالا بايد ميز رو پيدا مي کردم..اي بابا..

دستمو گرفتم جلوم..همينطوردستمو اطرافم تکون مي دادم تا پيداش کنم..بالاخره ميز رو پيدا کردم..

دستمو کشيدم روش..اهان خودشه..برداشتم..روشنش کردم..اخيش..

رفتم سروقت داروها..يه قرص مسکن خوردم..کمي رو صندلي نشستم تا تاثير کنه..

نمي دونم چقدر ولي چند دقيقه اي گذشته بود که حس کردم بهترم..

از چادر رفتم بيرون..چراغ قوه رو هم با خودم بردم..

نورش رو گرفته بودم جلوم و داشتم مي رفتم سمت چادرمون که يک دفعه دستي جلوي دهانم رو گرفت..

جيغ خفه اي کشيدم که چون دست يارو روي دهانم بود صداش بلند نشد..

دست وپا مي زدم..

منو دنبال خودش کشيد..

قلبم داشت از جاش کنده مي شد..

هر چي تقلا مي کردم انگار نه انگار..منو کشيد برد بين درختا..از چادرها دور شده بوديم..

اسلحه ش رو گذاشت رو سرم و زير لب با خشم گفت :تکون نخور..وگرنه شليک مي کنم..

واي خدا..صداش چه اشنا بود..اره..خودش بود..اهورا بود..

با يک حرکت منو برگردوند سمت خودش ..چراغ قوه هنوز تو دستام بود..نور رو اوردم بالا..

هنوز سر اسلحه ش به طرف من بود..نور که افتاد تو صورتم چشماش گرد شد..

با حرص زير لب گفتم :معلوم هست چکار مي کني؟..چرا نصف شبي ادمو سکته ميدي؟..

انگار تازه به خودش اومده بود..اسلحه ش رو گرفت پايين..

با اخم گفت :چرا از چادرت اومدي بيرون..فکر کردم غريبه ست..

-اومدم که اومدم..براي چي بايد به شما جواب پس بدم؟..

--چون من مسئول گروه هستم..مگه نمي دوني اينجا خطرناکه؟..

-بله مي دونم ..يکي از همين موارد خطرناک هم جلوم وايساده..

با خشم گفت :کمتر بلبل زبوني کن خانم دکتر..اينجا چکار مي کني؟..

با مسخرگي گفتم :اومدم ستاره ها رو بشمارم..

ادامه دادم : کار داشتم..اين که سوال پرسيدن نداره..

--چه کاري؟..

کمي نگاهش کردم..جدي بود..اين هم اين موقع شب وقت گير اورده ها..

-يه کم دلم درد مي کرد رفتم قرص خوردم..همه ش تقصير شماست..

با تعجب گفت :دل درد تو به من چه ربطي داره؟!..

-خب اگر شما اون غذاهاي سفت و بي مزه رو به خوردمون نمي دادي من هم مجبور نمي شدم از چادر بيام بيرون که الان هم وايستم اينجا با شما کل کل کنم..جناب اقاي مسئوله گروه..

با بي تفاوتي گفت :شکم خودت بوده..باهاش تعارف که نداري..مي خواستي نخوري..نياوردمتون رستوران که ازم توقع داريد..اينجا ميدون مانوره و اومديم اردوي عملياتي هر چي که دادم بهتون بايد همونو بخوريد..

يعني به سنگ پا گفته زکي..پوزخند زدم وگفتم :اينو که مي دونم..شما واسه جون کسي ارزش قائل نمي شيد..

يه قدم اومد جلو..عصباني شده بود..

با خشم زير لب گفت :برو بخواب خانم دکتر..از ساعت خوابت گذشته اينجا وايستادي داري هذيون ميگي..

حسابي حرصمو در اورده بود..

-اين شمايي که داري هذيون ميگي نه من..اگر شما جلومو نگرفته بودي الان تو چادرم بودم..

--جالا هم جلوتو نگرفتم.. پس بفرماييد..شب خوش خانم دکتر..

"خانم دکتر" رو با يه لحن خاصي بيان کرد..جوري که حرصمو بيشتر در مي اورد اخه حس مي کردم داره مسخره م مي کنه..

سينه به سينه ش ايستادم و گفتم :شما احيانا با پزشک ها اون هم از جنس مونث مشکل اساسي نداريد؟!..

يک تاي ابروشو انداخت بالا و گفت :نخيــر..چطور؟!..

دست به سينه ايستادم و نگاهش کردم..با پوزخند گفتم :اخه از همون اولين برخورد تا به الان نديدم که برخوردتون با من درست باشه..گاهي اوقات پيش خودم ميگم شايد به شما بدهي دارم و از من طلب کارين که اينطور رفتار مي کنيد..

کمي نگاهم کرد..فکش منقبض شده بود..قدم به قدم بهم نزديک شد..من هم قدم به قدم مي رفتم عقب..

نگاهش سرد و جدي بود..مو به تن ادم سيخ مي شد..اين چرا همچين مي کنه؟!..

--چون همه ش درحال خرابکاري هستي..توي کارهام اختلال ايجاد مي کني..به وظايفت واقف نيستي..تو کار همه سرک مي کشي..به حرف مافوقت گوش نميدي..بازم بگم يا بسته؟..

چشمام داشت از کاسه مي زد بيرون..همه ي اين کارا رو من کردم؟!..کي؟!..

به يکي از درخت ها تکيه دادم..اب دهانموبه زور قورت دادم..رو به روم ايستاد..

-م..من نمي فهمم داريد درمورد چي حرف مي زنيد..

--مي فهمي..خيلي خوب هم مي فهمي..فکر نمي کنم اونقدرها هم خنگ باشي..

ديگه داشت روش زياد مي شد..اخم کمرنگي نشست رو پيشونيم..

-اولا درست صحبت کنيد لطفا..سرگرد باشيد يا هر کس ديگه براي من فرقي نمي کنه..اتفاقا خيلي خوب هم به وظايفم واقف هستم..اين شمايي که همه رو به چشم زير دستت مي بيني وتا حد اعلاء مي خواي خشونتت رو به همه نشون بدي..فکر کردي کي هستي؟!..

حرفاش برام گرون تموم شده بود..به چه حقي به من توهين مي کرد؟..

دهانش رو باز کرد تا جوابمو بده که يکي از پشت محکم زد تو کمرش..قبل از اينکه صداي فريادش بلند بشه جلوي دهانش رو گرفتن..

با وحشت به صحنه ي روبه روم نگاه کردم..خواستم يه جيغ فوق فرابنفش بکشم که يکي جلوي دهانمو گرفت..

تاريک بود..نمي دونستم چند نفرن..فقط صداشون رو شنيدم..اروم حرف مي زدند..

--هر دوتاشون رو بياريد تو ماشين..سريعتر..رييس منتظره..

تقلا مي کردم..سرگرد به زور از جاش بلند شد..چشمامو ريز کرده بودم تا بهتر ببينم..

يه دستمال گرفتن جلوي دهانم..

بعد از چند لحظه هم از تقلا افتادم و ديگه ..

چيزي نفهميدم..

با احساس خيس شدن صورتم چشم هام رو باز کردم...نفسم بند اومد..

يه مرد چهارشونه و قد بلند که صورتش پر از زخم بود رو به روم بود و داشت يه سطل آب رو روم خالي مي کرد.

رفت که دوباره سطل رو پر کنه... داد زدم: مگه مريضي؟ نکن اين کارو!

پوزخندي زد و انگار که نه انگار چيزي شنيده باشه به کارش ادامه داد ... نگاهمو چرخوندم دور اتاق سمت چپم اهورا رو به يه صندلي بسته بودند... چشماش رو بسته بود... به خودم نگاه کردم... منم هم به صندلي بستن...!

ما تو يه اتاق کوچيک بوديم ... يه اتاق کوچيک با دستگاه هاي شکنجه ...

جيغ بلندي کشيدم و گفتم: منو چيکار دارين؟ بذارين برم... ولم کنيد...

همون مرد که روم آب ميپاشيد که در اصل زندان بان ِ سيلي محکم يه گونه ام زد. از درد صورتم بي حس شد و شروع کردم به گريه کردن...

زندان بان داد زد : ساکت شو دختر بدتر از اينش رو هم بايد بچشي.. و رفت بيرون.

صداي هق هقم همين طور بالا مي رفت که صداي داد سرگرد رو شنيدم: ساکت شو بچه! خودت مسئول همه اين اتفاقاتي ... گريه هم ميکني؟؟

با حرص گفتم : من مسئولم يا تو؟؟ اگه ميذاشتي برم و پا رو دمم نمي ذاشتي الان تو اردوگاه بوديم!

-- تو هم مجبور نبودي نصف شب بياي بيرون تا هر دومون رو بدبخت کني!

-من؟ تقصير منه؟!؟!

--بله تقصير شماست!

عجب رويي داشت :تقصير من چيه؟ اگه اون لاستيک رو به خوردمون نميداديد الان اينجا نبوديم.

--من ديشبم بهت گفتم! مجبور نبودي غذا رو بخوري!

پوزخند زدم :يادمه جناب سرگرد جواب منو که هنوز يادتونه؟... گفتم که جون کسي واستون مهم نيس! حتي جون خودتون!

اومد جواب بده که نگهبان در رو محکم باز کرد و داد زد: خفه شيد! خيلي رو اعصابم هستيد... يه کاري نکنيد بيام و ادمتون کنم...!

و با لبخندي چندش آور به من نزديک شد... دستشو کشيد رو صورتم که صورتم رو برگردوندم.

-- حيف اين صورت سفيد که قراره کبود بشه!

دستامو باز کرد و به طرف يکي از دستگاه ها کشوند... با تمام قدرت منو پرت کرد روي دستگاه و خوابوندم روش.

دست هام رو گرفت و زير دستگاهي که تخت مانند بود بست... خيلي محکم... دست هام درد گرفتن... خيلي زياد...!

پاهام رو 180 درجه باز کرد و به ميله هاي کنار تخت بست... اشک تو چشمام جمع شده بود...خدايا مي خواد باهام چکار کنه؟..

اما اين تمامش نبود!

مقنعه ام را از سرم کشيد و مانتو ام رو در آورد يا در اصل پارشون کرد! تنها کاري که ميتونستم بکنم اين بود که از ته دلم خدا رو صدا کنم... گريه ام با صداي دعا خوندنم قاطي شده بود...

يه نگاه به سرگرد کردم. نگاهش پر از تاسف بود... پر از شرمندگي... صورتش سرخ شده بود..

داد زدم: همش تقصير توه!

زندان بان در حالي که يه سري سيم رو به دستهام مي بست گفت: خفه شو... وگرنه همين لباستم...

داد زدم :کثافت... تو غلط ميکني...!

قهقه اي زد و گفت: مي تونم اما نمي کنم چون يه دليل خاص داره... مگه نه جناب سرگرد؟

و دوباره رو به من گفت: چطور فهميديد که دخترها رو کجا قايم کرديم؟

-کدوم دخترا؟

-- خودتو نزن به اون راه... بگو دخترا کجان؟ شما بگو سرگرد... وگرنه....

دستش رفت سمت يه دستگاه که سمت چپش بود و اون سيم ها هم بهش وصل بودن کنار اون دستگاه که مربوط به اعمال حياتي مي شد يه سرم هم بود ...

سرگرد داد زد: مي خواي چه غلطي بکني؟

پوزخندي زد و گفت: دي تي اس تزريق ميکنم تا به حرف بياد... وگرنه... عضلاتش منقبض ميشه و تنگي نفس ميگيره... تو که اينو نميخواي؟

صداي زني که از در وارد اتاق مي شد توجهمان را جلب کرد: مگه نگفتم سالم مي خوامش؟

--خانم...

دستشو آورد بالا و نذاشت ادامه بده... به سمتم اومد... دستشو کشيد رو گونه ام ..با تعجب نگاهش کردم..اين زن ديگه کيه؟..با منه بدبخت چکار داره؟..

اما بعد يه سيلي محکم خوابوند تو گوشم که برق از چشمام پريد ..

داد زد: کثــــــافت...

سرش داد زدم :هي خانم چته؟ چي ميخوايد از جون ما ؟... مگه چيکارتون کرديم...؟؟

موهامو چنگ زد و کشيد و چندتا کشيده پشت سر هم زد تو صورتم...حس مي کردم دو طرف صورتم سر شده..ولم کرد..نفس نفس مي زدم..گلوم خشک شده بود..

به سختي گفتم: مگه منو سالم نمي خواستي؟

رو به اهورا داد زد :جناب سرگرد ..به زير دستات ياد ندادي که هر جايي نبايد بلبل زبوني کنند؟

ناليدم : بخدا من زير دستش نيستم فقط يه دکتر معموليم...

پوزخندي زد و گفت: جناب سرگرد رو بخوابون... مطمئنا اون چيزاي بيشتري ميدونه! زياد هم به دختره سخت نگير... فهميدي؟؟

--بله خانم...

دست و پاي منو باز کرد. خيلي درد ميکرد هم پاهام هم دستام ... هيچي جز اون تاپ و شلوار به تن نداشتم...

رفتم رو همون صندلي نشستم...

سرگرد رو با سرعت و خشونت زيادي بست به اون تخت چون ميدونست سرگرد مثل من دست و پاچلفتي نيست..!

همون خانم زل زده بود به من...

موهاي مشکي داشت با چشم هاي آبي وحشي... آبي پر رنگ...!!..زن زيبايي بود..ولي از چهره ش خشونت مي باريد..

داشتم تو رنگ نگاهش گم مي شدم که سرشو برگردوند و به سرگرد نگاه کرد.

--خب جناب سرگرد... با 1 ميلي گرم دي تي اس چطوري؟

و با سر به مرد اشاره کرد... اون هم سرنگ رو تو سرم خالي کرد...

--از کجا فهميديد اون دخترا رو کجا پنهان کرديم؟

با ترس به اهورا نگاه مي کردم..هيچ چيزي نگفت فقط صورتش سرخ شده بود...حتما تنگي نفس گرفته...

عضلاتش هم منقبض شده بود... اين دارو رو براي اين استفاده مي کنن تا اعتراف بگيرن.. واقعا چقدر کثيفن...!

سرگرد به خودش مي لوليد ... نمي تونست تحمل کنه... خوشحالم اين زن ايکبيري منو نجات داد...

من که دستم بازه... بذار يه بار اون مديونم بشه!..من که کاراته بلد بودم..اينجورمواقع به دردم مي خورد..

به سرعت به طرف اون مرد دويدم و يکي زدم زير شکمش که از شدت درد افتاد رو زمين ..تا زن به خودش بياد تمام سيم ها و سوزن ها رو از بدن سرگرد کندم ..انقدر تند و فرز اين کارو کردم که نفسم بند اومده بود..

اون خانم همونجا ايستاده بود و با پوزخند به من نگاه ميکرد... وا ...!

به اون مرد اشاره کرد که بزنه به چاک...! هـــــــــي چرا هيچ کاري باهامون نداشتن ...؟

زنه برگشت سمت من و گفت: دختر جون زياد خوشحال نباش! فردا ميام اما اون موقع ديگه اين نمايش رو نمي بينم...! اين رو شانس آوردي... من خيلي در حق تو کوتاه اومدم!..منتظر سخت تر از اينهاش باشيد..

قهقه ي وحشتناکي زد و همراه اون مرد رفتند بيرون..يه قفل بزرگ به در زد...

رفتم سمت سرگرد و دست و پاشو باز کردم... بعد هم بلندش کردم... نميتونست کاري بکنه حداقل يک ساعت ديگه حالش بهتر مي شد!..صورتش سرخ شده بود..شر شر عرق مي ريخت..همه ش سرفه مي کرد..

نميدونم چطور راضي شده بودم کمکش کنم... به هر حال بايد کمکش ميکردم! اينکه زنده بمونه حداقل مغز پوکشو به کار بندازه تا بتونيم فرار کنيم...

آره فرار... اما چطوري؟؟!!..

حالش خوب نبود..صورتش سرخ شده بود..مي ترسيدم تا 1 ساعت ديگه دوام نياره..مي دونستم حس خفگي بهش دست ميده ولي در بعضي از موارد نادر به مرگ منجر مي شد..

اينم که همه چيزش نادره..چه اخلاق چه هر چيز ديگه ش..اومديم و افتاد مرد اونوقت من بين اين ادماي زبون نفهم که معلوم نيست مارو واسه چي اوردن اينجا چکار کنم؟!..

بايد دست به کار مي شدم..

زير کتفش رو گرفتم وبلندش کردم..به ديوار تکيه داد..سينه ش خس خس مي کرد..صورتش عرق کرده بود..

کف دوتا دستامو گذاشتم رو هم و درست بين کتف هاش قرار دادم..شروع کردم به ماساژدادن..

بعد از چند دقيقه ديدم ديگه سرفه نمي کنه ولي هنوز خس خس مي کرد..

سرشو به ديوار تکيه دادم..رو به روش نشستم..دکمه هاي پيراهنش رو باز کردم..اوه اوه ماشــــاالله چه عضلـــه اي..

بي خيال دختر به کارت برس..

دستامو گذاشتم رو سينه ش..اروم و منظم ماساژ دادم..سينه ش گرم شده بود..

نزديک به 45 دقيقه فقط ماساژش مي دادم..کار ديگه اي از دستم بر نمي اومد..

کم کم حالت صورتش عادي شده بود..به قفسه ي سينه ش که دست مي کشيدم همراه با سينه ي اون تن من هم داغ مي شد..

وا چرا همچين ميشم؟!..

يه حسي داشتم..نگاهش کردم..چشماش بسته بود..هه..خوابيده..بهش خوش گذشته..

زير لب گفت :خوشت اومده؟!..

پس بيدار بود..صداش خش داشت..لبخند کجي روي لباش بود..

با تعجب گفتم :چي؟!..

چشماشو باز کرد..نگاهمون تو هم قفل شد..لامصب عجب چشمايي داره..

شيطون نگاهم کرد و با همون لبخند گفت :خوب ماساژ ميدي ها..خوشت اومده که ديگه ول نمي کني؟!..

اوهو..چه حرفا..بيا و خوبي کن..

سريع کشيدم کنار و اخم کردم..خنديد..به سرفه افتاد..به درک..مرتيکه دور برداشته..

-فکر نکن خبريه..من پزشکم داشتم قفسه ي سينه ت رو ماساژ مي دادم تا نفست بهتر بالا بياد..

-- اره خب..مي دونم..داشتي وظيفه ت رو انجام مي دادي ديگه..

زل زدم تو چشماش و محکم گفتم :دقيقــــا..

دهان باز کرد جوابمو بده که در زندان باز شد..

يه زندان بان ديگه..با ترس کنار سرگرد نشستم..

زنه که گفت فردا مياد پس اين يارو اينجا چکار مي کنه؟!..نکنه خودش فردا مياد ولي شکنجه ها ادامه داره؟!..واي خدا..رحم کن..

با لبخند زشتي به طرفم اومد..خودمو کشيدم عقب..ناخداگاه به بازوي سرگرد چنگ زدم..ولي اون مرد دستشو اورد جلو و با يک حرکت بلندم کرد..

جيغ کشيدم..دست و پا مي زدم از تو بغلش بيام بيرون..ولي نامرد سفت منو چسبيده بود..

صداي خشني داشت..

--کم تکون بخور خانم خوشگله..

سرشو فرو کرد تو موهام..حالم داشت بد مي شد..

با انزجار خودمو کشيدم کنار ولي موهامو گرفت و کشيد سمت خودش..

بلند جيغ کشيدم..

-ولم کن اشغال..چي از جونم مي خواي؟!..

به بازوم دست کشيد..انگشتاشو کشيد رو قفسه ي سينه م و گفت :همه چيزتو مي خوام عزيزم..چه لعبتي هستي تو..همه چيزت تکه..

-خفه شو عوضي..

محکم زد تو صورتم..پرتم کرد رو تخت..روم خم شد..

در حالي که تو چشمام زل زده بود با صداي ترسناکي گفت :خانم دستور داده زياد اذيتت نکنم..حيفه شکنجه بشي..

به شکمم دست کشيد..

--حيف اين بدن زيبا و هوس انگيزه که سياه و کبود بشه..از اين بدن خيلي استفاده ها ميشه کرد..من راهشو بلدم عزيزم..

قهقهه ي وحشتناکي زد..صورتم از اشک خيس شده بود..

صداي فرياد سرگرد باعث شد مرد قهقهه ش قطع بشه..

--ببند دهنتو مرتيکه ي اشغال..

نگاهش کردم..با چشمان به خون نشسته زل زده بود به مردي که مي خواست اذيتم کنه..

مرد نگاهش کرد..

با پوزخند گفت :به به..صداي جناب سرگرد هم که در اومد..تو هنوز زنده اي؟..نترس با تو هم زياد کار دارم..اول ترتيب اين خوشگل خانم رو بدم..بعد ميام سروقت تو..شکنجه ها تو راهه جناب سرگرد..

منو بلند کرد..چسبوند به خودش..با ترس نگاهش کردم..

صورتشو اورد جلو..سرمو کشيدم عقب..ولي نامرد دستشو گذاشت پشت سرمو صورتمو به صورتش چسبوند..

لباي نفرت انگيزش رو گذاشت رو لبام..با ولع منو مي بوسيد..حالم داشت بد مي شد..با دستام هلش دادم ولي تکون نخور..

يک دفعه صداي فريادش سکوت زندان رو برهم زد..سرشو با دست چسبيد و خودشو کشيد کنار..

با دهان باز به پشت سرش نگاه کردم..سرگرد صندلي رو برداشته بود و گرفته بود بالا سرش..

يعني با صندلي زد تو سرش؟!..

صندلي رو پرت کرد رو زمين..به طرفش رفتم..پشتش مخفي شدم..

اروم برگشت و نگاهم کرد..

--خوبي؟..

فقط سرمو تکون دادم..تا به خودمون بيايم..يه مرد ديگه وارد اتاق شد..

واي خدا..اين غول تشن ديگه کيه؟!..

تو دستش سيگار بود..

يه بلوز جذب مشکي به تن داشت..اون مرد که اهورا با صندلي زده بود تو سرش از جاش بلند شد ودر حالي که سرشو مي ماليد رفت طرف اون يکي..

يه چيزايي تو گوشش گفت..من و سرگرد کنار ايستاده بوديم..مسير نگاهمون درست به سمت اون 2 نفر بود..

مرد پوزخند زد و جلو اومد..اون يکي هم اومد جلو ومنو کشيد سمت خودش..

اهورا دستمو گرفت ..مرد چاقو گذاشت زير گلوم..

رسما داشتم ميمردم..

داد زد :دستتو بکش وگرنه با يه خراش عميق کارشو مي سازم..

اهورا کمي نگاهم کرد..اخم غليظي رو پيشونيش نشسته بود ..

اروم دستمو ول کرد..مرد منو کشيد عقب..

اون يکي که هيکلي تر بود رفت جلو و خواست دستاي سرگرد رو از پشت بگيره که سرگرد نذاشت..

مرد با خشونت گفت :بهتره با ما راه بياي جناب سرگرد..وگرنه دختره رو نفله ش مي کنم..کاره سه سوته..

اهورا چيزي نگفت..خوابوندش رو تخت..دستاشو بست..

مي خواستم با يه حرکت دست مرد رو بگيرم وبپيچونم و يه ضربه ي کاري بزنم تو شکمش ولي اين چاقوي لعنتي اين اجازه رو بهم نمي داد..

مرد پک محکمي به سيگارش زد..سر سيگارش سرخ شد..

نگاه وحشت زده ي من به مرد بود..سيگارو اورد پايين..روي سينه ي سرگرد خاموش کرد..

صداي فرياد اهورا توي اتاق پيچيد..نگاهمو ازش گرفتم..دلم يه جوري شد..

اشک ديده م رو تار کرد..دوباره صداي فريادش بلند شد..

نگاهش کردم..هق هقم رو تو گلو خفه کردم..

مرد سيگارشو پرت کرد کنار..يه پاکت از روي ميز برداشت..پودر سفيد رنگي از توش بيرون اورد ..

نمک بود..اره..مي خواست نمک بريزه رو زخمش..واي خدا..کمکش کن..

همه ي نمک ها رو پاشيد روي زخم..

صداي فرياد پر از درد اهورا ديوارهاي زندان رو به لرزه انداخت..

داد زدم :چکارش داريد نامردا..ولش کنيد..

مردي که منو گرفته بود چاقورو کمي به زير گلوم فشار داد..

--خفه شو..زيادي زر بزني کارتو تموم مي کنم..

فقط گريه مي کردم..اون مرد سرگرد رو شکنجه مي کرد..طاقتم تموم شده بود..خدايا کمکمون کن..دارن مي کشنش..

موهاي اهورا رو گرفت و کشيد..

با خشونت داد زد :بگو از کجا فهميدي دخترا کجان؟!..کي بهت خبر داد؟!..جاسوست کي بود؟!..بگـــو..

صداي ناله مانند سرگرد رو شنيدم..

-نمي دونم..در مورد..چي حرف مي زنيد..

چندتا سيلي پشت سر هم زد تو صورتش..

--که نمي دوني اره؟!..بهت نشون ميدم..اشغال..

کشيد کنار..نفس نفس مي زد..به مردي که منو گرفته بود اشاره کرد..

پرتم کرد..محکم خوردم به ديوار..پيشونيم با ديوار برخورد کرد..درد نسبتا شديدي تو سرم پيچيد..

هر دو از زندان رفتن بيرون..

گوشه ي پيشونيم درد مي کرد..ديدم تار شده بود..

خودمو رسوندم به تخت سرگرد..دستاشو باز کردم..از رو تخت بلندش کردم..

پرت شد رو زمين..سينه ش پر از نمک بود..3 تا جاي زخم روي قفسه ي سينه ش بود..

نمک ضد عفونيش مي کرد..ولي بايد کمي از نمک هارو از روي زخم بر مي داشتم..اذيت مي شد..

صورتش جمع شده بود..عرق کرده بود..

به اطرافم نگاه کردم..دنبال پارچه مي گشتم..يه تيکه دستمال رو ميز اونطرف اتاق بود..برش داشتم..

حالا اب از کجا بيارم؟!..

يه سطل کنار ديوار بود..تا نصفه توش اب بود..

اوردمش جلو..رو به روش نشستم..

دستمال رو گذاشتم رو زخم..صداي ناله ش بلند شد..

-تحمل کن..الان تموم ميشه..

نميذاشتم اب به زخم برسه..اطرافش رو تميز مي کردم..دستش رو دور موچ دستم حلقه کرده بود..

معلوم بود داره درد مي کشه..

سوختگي که روش نمک پاشيده بودند..واقعا دردناک بود..

چند دقيقه گذشته بود..کنارش نشسته بودم و نگاهش مي کردم..

چند ساعتي گذشته بود..از پشت ميله ها سايه ي زندان بان رو مي ديدم..حال اهورا بهتر شده بود..

اروم گفتم :حالا چکار کنيم؟!..معلومه دست بردار نيستند..

سرشو تکون داد..نگاهم کرد..

--درسته..دست از سرمون بر نمي دارن..اخرش هم به دستشون کشته ميشيم..

اب دهانمو به زور قورت دادم..با وحشت گفتم :مي کشنمون؟!..واي نه..

چيزي نگفت..

-خب يه کاري بکن..

--دارم فکر مي کنم..اگه بذاري..

-من چکارت دارم؟!..خب فکرتو بکن..

--2 دقيقه سکوت کن..

جوابش رو ندادم..با اخم رومو بگردوندم..نيم ساعتي گذشته بود که ديدم از جاش بلند شد و رفت پشت ميله ها ايستاد..کمي بيرون رو نگاه کرد..برگشت..

درست کنار من نشست..با تعجب نگاهش کردم..

صورتشو اورد جلو..زيرگوشم گفت :بايد فرار کنيم..من يه نقشه اي دارم..

چشمام گرد شد..فرار؟!..

-چه نقشه اي؟!..

کمي سرشو کشيد عقب..زل زد تو چشمام..

زير لب گفت :معاشقه..

با صداي نسبتا بلندي گفتم :بلـــــه؟!..چــي گفتــــــي؟!..

-هيسسسسس..چرا داد مي زني؟!..

-يه بار ديگه بگــو..

--گفتم بايد با هم معاشقه کنيم..

چشمام داشت از کاسه مي زد بيرون..کمي خودمو کشيدم عقب..چپ چپ نگاهش کردم..سرخ شده بودم..

-تو..تو پيش خودت چي فکر کردي؟!..منو اينجا يکه و تنها گير اوردي فکراي شوم زده به سرت؟!..

اروم خنديد اومد نزديک تر ..

--چي داري ميگي؟!..

تند تند گفتم :نيا جلو..بکش کنار..برو اونور..

--نترس باهات کاري ندارم..اينم جزو نقشه ست..

-نقشه؟!..کدوم نقشه؟!کي نقشه کشيديم که من يادم نمياد؟!..

--همين الان..بهت گفتم..فرار..معاشقه..

کمي نگاهش کردم..

--چيه؟!..

-يعني من موندم هر چي فکر مي کنم مي بينم بين اين دوتا کلمه "فرار" و "معاشقه"چه وجه تشابهي وجود داره که تازه جزو نقشه هم هست؟!..هم تو نقشه کشيدن استادي هم تو بيانش..تلگرافي حرف مي زني؟!..يا فکرکردي علم غيب دارم؟!..

تمام مدت که من حرف مي زدم اون اروم مي خنديد..انگار براش جک تعريف مي کنم..

--ميگم..ولي بايد همکاري کني..

-خيلي خب بگو..

--ببين من به تو نزديک ميشم..مثلا دارم باهات معاشقه مي کنم..تو هم با من همراه ميشي..توجه نگهبان جلب ميشه..وقتي توجهش جلب شد..بايد تحريکش کنيم..وارد اتاق که شد من کارشو تموم مي کنم..

از کلم دود بلند شد..کلا هنگ کرده بودم..من .. با اهورا..جناب سرگرد راد..معاشقـــه کنم؟!..اوهـــو..ديگه چي؟!..

خواستم مخالفت کنم که انگشتشو گذاشت رو لبم..

--هيسسسسس..راه ديگه اي نداريم..اينا باز هم ميان سروقتمون..با تو همون کاري رو مي کنند که ..يعني دامنت رو لکه دار مي کنند..من رو هم حتما مي کشند..تصميم با خودته..

به فکر فرو رفتم..واي خدا نه..دامنم رو لکه دار کنند؟!..هرگز..

-خب..از کجا معلوم نقشه ت بگيره؟!..

--هر نقشه اي يه جور ريسک داره..بايد اميدوار باشيم..من کارمو بلدم..

نگاهش شيطون شده بود..

پوزخند زدم وگفتم: تو کار بلدي شما مردا که شکي نيست..ماشاالله همتون يه پا استادين..

چپ چپ نگاهم کرد..

اونم پوزخند زد و گفت :هه..انگار تجربه کردي که خيلي دقيق اينو مي دوني..

با خشم گفتم :نخير..تجربه نکردم..ولي..

دستشو گرفت جلوم..

--خيلي خب..من و تو الان بايد بريم تو فاز رمانتيک بازي..اونوقت داريم دعوا مي کنيم..شروع کن..

-به من چه..خودت شروع کن..

با حرص گفت :خيلي خب..سوتي ندي ها..اه و ناله کن..البته نه از زور درد.. از زور لذت..سعي کن طبيعي باشي..

-همچين ميگي طبيعي انگار يه عمره اينکارم..خب يه کاريش مي کنم..تو هم جوگير نشيا..

نگاهش شيطون بود..خدا بخير بگذرونه..

بازومو گرفت..منو کشيد سمت خودش..بازوهاشو دورم حلقه کرد..

با اينکه از روي نقشه بود ولي همين اول بسم الله داغ کردم اساسي..واي خدا..

با صداي نسبتا بلندي گفت :عزيــــزم..قربونت برم..واي چقـــدر تو نازي..

خنده م گرفته بود..نگاهش به در زندان بود..

ولي من پشتم به ميله ها بود..

دستامو گرفت و با خشونت حلقه کرد دورش..خيلي خب چه خبرته؟!..

با صدايي که نمي تونستم خنده م رو پنهان کنم با ناز و عشوه گفتم :فـــداي تو عزيــزم..

بلند زدم زير خنده.. دستشو گرفت جلوي دهانم..

-هيسسسسسس..خواهشا سوتي نده ..راه بيا..

-باشه باشه..ولي خنده م مي گيره..

خودش هم خنديد..

--مي دونم..تو کوتاه بيا..

صورتشو به صورتم چسبوند..هر دو لبخند به لب داشتيم..انگارداريم يه فيلم کمدي بازي مي کنيم..

--وااااااي مانيا موهات چه بوي خوبي ميده..مدهوشم مي کنه..

-اهوراااااا..

--جانـــم عزيـــزم..

-اااااه ه ه ه ه ه..

از زور خنده شونه م مي لرزيد..

ولي اهورا جدي جدي کار مي کرد..دستاي داغش رو کشيد رو بازوم..لبخند از روي لبام محو شد..

واي نکنه جو گرفته ش..

سريع گفت : نگهبان اومد..

همزمان منو به خودش فشرد..لباشو به صورتم کشيد..زير گلوم رو بوسيد..

واي خدا..دارم ديوونه ميشم..ديگه نمي خنديدم..احساس مي کردم چشمام ديگه باز نميشه..

واي..اه و ناله هام از روي غريزه م بود ..نمايشي نبود..

دست خودم نبود..منو محکم به خودش مي فشرد..

نيم نگاهي به در زندان انداخت..صداي باز وبسته شدن در رو شنيدم..بي توجه بودم..

با يک حرکت لباشو گذاشت رو لبام..با ولع خاصي لبامو مي بوسيد..هر دو اه مي کشيديدم..تنش داغ بود..تن من هم اتيش گرفته بود..

دستش رو گذاشت پشت گردنم..صورتشو اورد پايين تر..گردنم..قفسه ي سينه م..

مي بوسيد و اه مي کشيد..يعني اونم داره نقش بازي مي کنه؟!..خب مگه من همين کارو نمي کنم؟!..

نه..فکر نکنم..

خدايا دارم ميميرم..

يک دفعه ولم کرد..سريع از جاش بلند شد..نگاهش کردم..به طرف نگهبان دويد..

تا اون مرد به خودش بياد اهورا گردنش رو گرفت و پيچوند..

واي خورد شد..نگهبان افتاد رو زمين..

سرگرد پيراهنش رو درست کرد..من که سرجام خشک شده بودم..اومد جلو..دستمو گرفت و بلندم کرد..

- د پاشو ديگه..بايد فرار کنيم..بايد يه چيزي پيدا کنيم تا تنت کني..اينجوري نمي تونيم بريم بيرون..

کلا تو هنگ بودم..الان دقيقـــا چي شد؟!..

دستمو کشيد..هر دو از زندان خارج شديم..ولي من هنوز تو حس و حال گرماي اغوش اهورا بودم..

ببين چجوري هواييم کرد..

من و چه به اين کارا..

مانيا خودتو کنترل کن..

من رو دنبال خودش مي کشيد..

صداي داد و فرياد چند مرد مي اومد...

دستمو محکم تر کشيد.. منم مثل کش دنبالش کشيده مي شدم....!

داشتن نزديک تر ميشدن که سرگرد سريع منو کشيد تو نزديک ترين اتاق تو راهرو و در رو قفل کرد...

ناخواسته تو بغلش بودم... هنوز هم داغ بودم...

خودم رو عقب کشيدم... من اين طوري جلوي اين ايستادم و هيچ خجالت نميکشم؟؟

مــــــــــــــانيا

چه بلايي سرت اومده؟؟

جواب بده! مانيا چته؟؟

امــــــا دريغ!

وجدانم خوابيده بود...!

و قلبم با شدت مي تپيد...!

به سرگرد نگاه کردم... رو دوتا پاهاش نشسته بود و به زمين خيره شده بود.

خدا رو شکر وجدان اون بيداره حداقل... يه هو ديدي تا آخر ماموريت يه کاري دست خودمون...

مانيا چي بلغور ميکني واسه خودت؟

نگاهم رو به اطراف چرخوندم تا بيشتر از اين فکرهاي چرت نکنم!

خـــــــــــــوب چي هست اينجا؟؟

يه مشت کارتون که روشون پارچه کشيده شده بود...

-اينا که مواد يا بمب نيستن؟!؟!

-- علم غيب دارم؟ برو کنار...

و با دستش منو هل داد. اه.. چه نچسب.. اره ديگه..مگه يادت رفته دختر؟..همون اهوراي مغرور و گند اخلاق و قده ديگه!

جديدا زيادي اهورا اهورا مي کنم..مانيا مغزت داره منحرف ميشه ها...

از پشت سر سرگرد خودمو کشيدم بالا و سرک کشيدم تا ببينم چي اونجاس. به زور يه روزنه پيدا کردم و يه نگاه انداختم...

ناخداگاه با اون چيزي که ديدم داد زدم: نـــــــــــــــه!

سريع دستشو جلوي دهنم گذاشت و گفت: چته؟ چرا داد ميزني؟

اما من در کمال بهت زدگي حتي جوابشو ندادم ..نگاهم فقط به اون عکس بود...!

خودم رو کشيدم جلو تا برسم به اون عکس...

2 تا بودن... نه....! اين امکان نداره... يکي شبيه ش.. داداش دوقلوشه... نه اين اون نيست!

دستاي قويي من رو از روي اون کارتون عقب کشيد...

اهورا بود که ميخواست تو اون کارتون ها سرک بکشه...

همون عکس رو جلوم گرفت و گفت: کيه؟!..

اشک تو چشمام جمع شده بود..بلند زدم زير گريه...

کلافه شده بود.. گفت: اروم تر..الان ميان سروقتمون..ميشناسيش؟! يکي از بهترين ها تو نوع خودشه... خيلي وقته که گم شده... اگه ميشناسيش بگو کجاس...! ما به همکاريش با نيرو پليس و ارتش نياز داريم...کمک بزرگيه براي ما..

با شنيدن حرفاش يک دفعه گريه م بند اومد...

گفتم: چي ميگي؟! مگه کي بوده؟!

-- صاحب سابق اين باند... سرهنگ گذشته ارتشه...!

هنگ کردم... چطوري ممکنه؟؟!!

اون...؟؟!!

نه..

با ياداوريش گريم رو دوباره از سر گرفتم...

چرا همش بهم دروغ ميگفت؟! چرا اين حقيقت رو پنهان مي کرد؟!

چــــــرا؟؟!!

با صداي خش دار پرسيدم: پس اون زن که امروز داشت منو شکنجه مي کرد کنارش چي کار ميکنه؟! اون کيه؟!

-- اون...

سکوت کوتاهي کرد...ادامه داد...

-- اون زنشه...!

با تعجب گفتم :چي؟!؟! امکان نداره...

سرشو تکون داد : قبل از اومدن به ايران... الان ديگه نيست...

گريه ام شدت گرفته بود... امکان نداشت... نه باورم نميشه... اصلا...اخه..!

دستش رو جلو دهنم گذاشت و گفت: ساکت شو دختر... ميخواي بيان سراغمون! حداقل بگو تو سرهنگ رو از کجا ميشناسي؟

با هق هق گفتم: با... بابامه...

چشماش گرد شد : چي داري ميگي؟ امکان نداره!؟!؟! اون که دختر نداشت...!

-مگه تو ديديش؟

-- جونشو تو يکي از عملياتا خيلي پيش نجات دادم...

خيلي آروم تر شده بودم اما هنوزم گريه مي کردم... سرگرد بلند شد و رفت سراغ بقيه کارتون ها... بعد از چند دقيقه چندتا عکس به سمتم پرت کرد...

يکي رو برداشتم و نگاه کردم...

من... بابام و ... اون زن...!

داشتم ديونه ميشدم... سريع از جام پا شدم و سرک کشيدم تو کارتوني که کنارم بود... بايد مي فهميدم...!

مي فهميدم که چي از من پنهان شده...! اصلا براي چي؟

تو کارتون خم شدم و زير و روش کردم... بجز چندتا کاغذ پوسيده هيچي نبود!

يکي رو باز کردم تا حداقل بخونمش تا ببينم چيه...!

يه نامه بود... به انگليسي نوشته شده بود.. چشمام تار ميديد و نميتونستم بخونمش پس برش داشتم تا بعدا بخونم...

به سرگرد نگاه کردم... سرش تو کارتون خم کرده بود و بدجور غرق در نوشته هاي تو برگه ها بود...

به سمتش رفتم...

مثل خودش خم شدم تا ببينم چي داره ميخونه که يک دفعه برگشت سمتم و محکم خورد به من..کنترلمون رو از دست داديم و..افتاديم رو هم...

اون روي من افتاده بود.. شکه شده بودم..از طرفي نمي دونستم چيکار کنم ..بدجور تحت تاثير داغي بدنش قرار گرفته بودم...

دستامو آوردم و روي سينه اش قرار دادم تا به عقب هلش بدم اما اصلا تکون نخورد... دستام رو سينه اش بود... بي هدف...!

خدايا چکار کنم؟... نگاهمون تو هم قفل شده بود..انگار اون هم شکه شده بود..ناخواسته بود..اتفاقي..

طاقت نياوردم..سرمو برگردونم... داغي نفسهاشو که ميخورد به گردنم رو حس مي کردم...

احساس مي کردم صورتش به صورتم نزديک تر شده..شايد هم توهم زدم..سريع نگاهش کردم..نگاهم به چشماش افتاد... يه چيز خاصي تو نگاهش موج مي زد..چي بود؟!..نمي دونم..ولي..اره..ارامش داشت..انگار با چشماش هيپنوتيزمم کرده بود..مسخ شده بودم..

تو چشماش غرق شدم..

صورتش خيلي به صورتم نزديک بود..به طوري که گرميه نفسش پوست صورتم رو مي سوزوند..نگاهش به لبهام افتاد که..

فرياده ..پليس... پليس... رو شنيدم... با يک حرکت از جاش بلند شد..دست منو هم گرفت و بلندم کرد..

لباسم مناسب نبود و دعا دعا مي کردم کسي تو نياد ولي من که هميشه شانسم خوشگل بوده..

واسه ي همين در محکم باز شد...چند تا سرباز وارد شدند...

سرگرد جلوي من ايستاد تا ديده نشم..

برگشت و رو به سرباز با دادي بلند گفت: بيرون!

اون بيچاره ها هم که پوکيده بودن از خنده رفتن بيرون...

از خجالت سرخ شده بودم و اهورا سرشو انداخته بود پايين...

در همون لحظه در باز شد و چند تا تيکه لباس بعلاوه ي لباس فرم سرگرد به داخل پرت شد...!

بدتر از اون اين بود که من توي اين وضعيت..! واي نه...!

اهورا لباس فرمش رو پوشيد و اون کاغذ رو هم برداشت...

خواست بقيه ي کاغذ ها و عکسا رو برداره که گفتم: نه... اونا رو بذار.. من ميخوامشون...

انداختشون جلوم ..هيچي نمي گفت.. بعد از يک

نگاه عميق از اتاق بيرون رفت...!

ولي من سرجام خشک شده بودم..

توي ماشين بوديم..داشتيم بر مي گشتيم پايگاه..

اون زن و يکي دوتا از دار و دسته ش فرار کردن..پليس نتونست دستگيرشون کنه..ولي بقيه اعضاي گروهشون دستگير شدن..

تو مسير به اتفاقاتي که توي اين مدته کوتاه برام افتاده بود فکر مي کردم..

فرارمون..اون اتاق با تموم اتفاقاتش..چه اون نامه و عکس ها و چه...من و اهورا..

جديدا پيش خودم خيلي کمتر سرگرد صداش مي کردم..ولي اتفاقاتي هم که بينمون افتاد ناخواسته بود..به جز فرارمون که از روي ناچاري مجبور شديم اينکارو بکنيم..

رسيديم پايگاه..پياده شديم..سرگرد بي توجه به من يک راست رفت داخل..پس چرا نگاهم نمي کنه؟!..

با صداي جيغي که از پشت سرم اومد با ترس برگشتم..با ديدن شميم که به طرفم مي دويد خواستم لبخند بزنم که حس کردم گردنم از 3 ناحيه خورد شد..

دستاشو دور گردنم حلقه کرده بودم و با جيغ و دادش مثلا داشت ابراز احساسات مي کرد..

--واااااااي مانيا الهي قربونت بشم..کجا بودي؟!..از نگراني داشتم ميمردم..خدارو شکر که سالمي..

قبل از اينکه خفه م بکنه دستاشو گرفتم واز دور گردنم بازشون کردم..

-بکش کنار..ديوونه خفه م کردي..اين چه طرزشه؟!..رسما داشتي مي کشتيم..

پشت چشم نازک کرد وگفت : وا..از خدات هم باشه..

-نيست..

--به درک..

لبخند زد و دستمو کشيد..

--حالا اينا رو بيخيال بيا بريم برام تعريف کن چي شده؟!..کجا بودي؟!..

- اسير بوديم..

با تعجب نگام کرد..

--يعني چي؟!..

-يعني همين..يه عده ادم عقده اي ما رو گرفته بودن و شکنجه مون مي کردن..البته با من زياد کاري نداشتن ولي از سرگرد به نحو احسنت پذيرايي کردن..

دهنش باز مونده بود..

--چــــي ميــــگي؟!..واقعا؟!..

با لبخند ابرومو انداختم بالا و گفتم :به جون تو نباشه به مرگه تو..

واي شميم سرتاپاش هيجان بود..جات خالي..

تو دلم گفتم :همون بهتر که نبودي سوتي هاي من وسرگرد رو ببيني..خداييش از زرو هيجان داشتم پس مي افتادم..

--دختر گرفتن بردنتون اون هم به اسيري.. اونوقت اومدي ميگي کلي هيجان توش بود..تازه جاي منم خالي مي کني؟!..دمت گرم واقعا..

شونه م رو انداختم بالا و رفتم تو بهداري..

-مي خواي باور کن مي خواي نکن..ولي هيجاناتاش انقدر بالا بود که اسير بودنمون حس نمي شد..

روي صندلي نشستيم..

--مثلا چه جور هيجاناتي؟!..

با شيطنت نگاهش کردم ولي چيزي نگفتم..

--مانيا اذيت نکن ديگه..بگو اونجا چه خبر بوده؟!..

-هيچي بابا..ما رو گرفتن که مثلا ازمون اعتراف بگيرن..من که کلا از همه چي بي خبر بودم ولي مطمئنم اين سرگرده يه چيزايي بارش بود رو نمي کرد..منو که کلا بي خيال ولي اونو تا دلت بخواد شکنجه کردن..روي سينه ش سيگار خاموش مي کردن و روي زخمش نمک مي ريختن..نبودي ببيني چطوري عربده مي کشيد..بعدش هم نقشه کشيديم وفرار کرديم..

شميم تمام مدت با هيجان به حرفام گوش مي کرد ..

دستاشو زد به هم و گفت :جون من؟!..چطوري در رفتين؟!..

ابرومو انداختم بالا..تک سرفه اي کردم وگفتم :سرگرد راهشو بلد بود به منم ياد داد..

--چه راهي؟!..

-حالا من به تو بگم که حاليت نميشه..

--چرا؟!..

-خب چون..اي بابا چقد سوال مي پرسي ..به هر حال يه جوري فرار کرديم ديگه..بعد هم رفتيم تو يه اتاق و..

-و چي؟!..

با حرص گفتم :پيچ پيچي..داوينچي..بيا برو سرکارت از کي تا حالا بيخودي منو گرفتي به حرف..بعدش پيدامون کردن و نجات پيدا کرديم و تموم شد رفت پي کارش..

--وا..چرا حرصي ميشي؟!..من که چيزي نگفتم..

-پس جون من بيا يه چيزي بگو و خودتو خلاص کن..

مشکوک نگام کرد وگفت :مشکوک مي زنيا..

-دلت خوشه ها..محيط اينجا روت تاثير گذاشته نشستي منو بازجويي ميکني؟!..

--نه ولي به تو هم مشکوکم..

-بيخود کردي مشکوکي..همه رو برات گفتم..ديگه چيزي تهش نموند ..همه رو کشيدي..

از جام بلند شدم..

-من برم يه زنگ به خونه بزنم..فردا رو مي خوام مرخصي بگيرم ..

خواست حرف بزنه که سريع از بهداري زدم بيرون..

شميم هم وقت گير اورده ها..اخه نميشه که همه چيزو براش بگم..

يکي نيست بهش بگه دختر همه ي راز و رمز زندگيم رو که نمي تونم بريزم وسط..تهش خودمو ضايع کردم..

تلفناشون کارتي بود..اول زنگ زدم خونه کسي جواب نداد..زنگ زدم موبايل بابا که خاموش بود..

اينبار به مامان زنگ زدم..بعد از چند تا بوق جواب داد..

--الو..

با خوشحالي گفتم :الو سلام مامان..خوبي؟..

چند لحظه سکوت بود..يه دفعه زد زير گريه..لبخند از روي لبام محو شد..قلبم ريخت..

با ترس گفتم :الو..مامان..قربونت برم چي شد؟!..چرا گريه مي کني؟!..توروخدا بگو چي شده؟!..

با گريه گفت :مانيا..پدرت..فقط خودتو برسون بيمارستان (.......)..هر جور بيا..

گوشي از دستم رها شد..

پشتمو به ديوار تکيه دادم..زانوهام خم شد..

صداي مامان رو از پشت گوشي نامفهوم مي شنيدم..

خدايا..بابام.

شميم :اوا خاک به سرم..مانيا..مانيا..چي شده؟!..

لبام خشک شده بود..حس مي کردم توان بلند شدن ندارم..

نگاهش کردم..چشماش پر از نگراني بود..

با بغض گفتم :شميم..بابام..

بيشتر نگران شد:بابات چي؟!..بگو چي شده؟!..حالت خوبه؟!..

به هق هق افتادم..

-نه..نه..خوب نيستم شميم..بابام بيمارستانه..

--چـــي؟!..

با شنيدن صداي اهورا نگاه نمناکم رو بهش دوختم..

اهورا:چي شده خانم محبي؟!..

اه..حالا کي حوصله ي اينو داره تو اين هير و وير..

جوابشو ندادم..ولي اون سمج تر از اين حرفا بود..

رو به شميم گفت :چي شده خانم؟!..چرا خانم محبي به اين وضع افتادن؟!..

--چي بگم والا..مثل اينکه حال پدرشون خوب نيست..بيمارستانن..

با اين حرف شميم گريه م شديدتر شد..بابـا..

اهورا يه تاي ابروشو داد بالا و گفت :بسيار خب..کمکشون کنيد بياريدشون تو ماشين من..داشتم مي رفتم بيرون شما رو هم تا بيمارستان مي رسونم..

حال نداشتم باهاش مخالفت کنم..الان فقط دلم مي خواست پيش بابام باشم..يک ثانيه هم نمي تونستم فکرکنم که بابام چيزيش ميشه..برام عزيز بود..بهش وابسته بودم..نه..خدايا اتفاقي واسه ي بابام نيافته..درکش برام سخته..اصلا غيرممکنه..نه..

شميم کمکم کرد تا دم ماشين رفتيم..سوار شديم..سرگرد هم نشست پشت فرمون وبدون هيچ حرفي حرکت کرد..اسم بيمارستان رو گفتم..سرشو تکون داد ..

از پشت نگاهش کردم..تمام حواسش به رانندگيش بود..همه ساکت بودن..منم زير لب هق هق مي کردم و بابامو صدا مي کردم..

يه دفعه ياد حرفاش..مهربونياش..ياد گرمي اغوشش..بوسه هاي پدرانه ش افتادم..طاقت نياوردم وهمچين زدم زير گريه که اهورا هل شد و سريع پيچيد راست ودرجا زد رو ترمز..

شميم بيچاره هم با وحشت داشت نگام مي کرد..

سرگرد برگشت عقب و داد زد :چته؟!..چي شده؟!..

فقط بلندبلند گريه مي کردم..شميم به پاهام دست کشيد..قلقلکي بودم..

پامو کشيدم عقب و با گريه داد زدم :تو اين وسط چکار مي کني؟!..چرا به پر و پاي من ور ميري؟!..

--اي بابا..مي خوام ببينم ماري موري..چيزي نگزديت..اخه همچين بي مقدمه زدي زير گريه گفتم لابد يه چيزي نيشت زده..

توي اون موقعيت حسش نبود که بزنم زير خنده..فقط گريه م مي اومد..وگرنه هم مي خنديدم وهم يه پس گردني نثار وجود مبارکش مي کردم..

فقط در همون حال سرش غرغر کردم :برو بابا تو هم دلت خوشه..بابام رو تخت بيمارستان داره جون ميده..توقع دارين براتون قهقهه بزنم؟!..

رو به سرگرد جيغ زدم : د راه بيافت ديگه..وايساده منو نگاه مي کنه..

چشماش داشت از کاسه مي زد بيرون ..

شميم زمزمه کرد :مانيـــا..

دستمالمو از تو جيبم در اوردم و کشيدم به صورتم..داشتم اشکامو پاک مي کردم..

با حرص گفتم :هان..چيـــه؟!..

--اروم باش..

-نمي تونــم..

ديدم هنوز اهورا از جاش جم نخورده ديگه زدم به سيم اخر ..

يه داد بلند سرش زدم و گفتم :بــــرو ديــــگه..اگه راه نميافتي برم تاکسي بگيرم..

با حرص برگشت و ماشين رو روشن کرد..همين طورکه داشت فرمون رو مي چرخوند به چپ گفت :خانم من راننده شخصيتون نيستم که هي راه به راه دستور صادر مي کني..بهتون لطف کردم گفتم مي رسونمتون..

تو دلم گفتم:از اين لطفا برو به عمه جونت بکن..منت ميذاره سرم..

بلند گفتم :منم نگفتم راننده شخصيمي..تازه بايد باعث افتخارتون هم باشه بخواين راننده م باشين..درضمن لطف کنيد منت نذاريد ..

--رو که رو نيست به سنگ پا گفته زکي..

-همينه که هست..

--حيف که تو موقعيت خوبي نيستي وگرنه ..

جبهه گرفتم و گفتم :وگرنه چي؟!..

فقط با خشم از تو اينه جلو نگام کرد..

يارو در برداشته انگار خبريه..باز ياد بابام افتادم اما اينبار ارومتر گريه مي کردم..

دستمال رو تندتند مي کشيدم به چشمام..خدايا پس چرا اين جاده ي لعنتي تموم نميشه زودتر برسيم..

بالاخره رسيديم..از ماشين پياده شديم..ديدم سرگرد هم داره دنبالمون مياد..چيزي نگفتم..

نمي دونم چرا ولي يه جورايي از اين سيريش بازياش خوشم مي اومد..

هم دوست داشتم باهاش کل کل کنم..هم اينکه هي عين کنه بچسبه بهم منم حالشو بگيرم..کلا رو اعصاب بود..ولي از نوع خوبش..

همراه شميم به طرف در ورودي دويديم..

سرگرد هم از پشت بدو دنبالمون مي اومد..

جلوي پذيرش وايسادمو رو به مسئولش گفتم :سلام خانم..من دختر اقاي رايان محبي هستم..تو کدوم بخش بسترين؟..

نيم نگاهي به من انداخت و عينکش رو کمي برد بالا..

--سلام..چند لحظه صبر کنيد..

داشت تو سيستمش چک مي کرد..از زور استرس و اضطراب ناخونامو کف دستم فشار مي دادم..دستام يخ بسته بود..

--بله..اقاي رايان محبي..بخش مراقبت هاي ويژه..

با شنيدن اسم بخش پاهام سست شد ..خدايا نه..يعني بازم قلبش مشکل پيدا کرده؟..اين بار سومه..بهش رحم کن..

با چشماي پر از اشکم نگاهش کردمو گفتم :کدوم طبقه ست؟..

--طبقه ي سوم..

صداي اهورا رو شنيدم..

--بيا من مي دونم کجاست..

شميم دستمو گرفت هر دو دنبال اهورا رفتيم..سوار اسانسور شديم..

داشتم مي لرزيدم..از زوره ترس بود..ترسه از دست دادن بابام..خيلي نگرانش بودم..

--مانيا اروم باش..

-نمي تونم شميم..دارم دق مي کنم..

اسانسور از حرکت ايستاد..درش باز شد.. مثل چي پريدم بيرون..سرگردون دنبال تابلوي بخش مي گشتم که پيداش کردم..پيچيدم سمت راست و رفتم تو راهرو..مامان رو ديدم که روي صندلي نشسته وسرشو تکيه داده به ديوار..

بدو رفتم پيشش..بقيه هم پشت سرم مي اومدن..

مامان با شنيدن صداي پام سرشو بلند کرد ونگام کرد..

با ديدن من از جاش بلند شد وبا هق هق گفت :دخترم..

بغلش کردم..با گريه گفتم :مامان..بابا چي شده؟!..

از اغوشش جدا شدم..

با گريه گفت :صبح صداش کردم بره شرکت..تو جاش نشست و گفت قلبش درد مي کنه..تا به خودم بيام ديدم بيهوش افتاد رو تخت..انقدر ترسيده بودم که نمي دونستم چکار کنم..سريع رفتم سمت تلفن و زنگ زدم به اورژانس..دکترش گفت سکته کرده..وضعش خوب نيست دخترم..

سرمو تکون دادم و گفتم :شما اينجا باش من ميرم با پزشکش حرف مي زنم..اروم باش..

--باشه دخترم..برو..هر خبري شد به منم بگو..دارم ديوونه ميشم..

فقط سرمو تکون دادم..بغض کرده بودم..

شميم گفت که پيش مامان مي مونه..اما سرگرد باهام اومد..

با بهت از اتاق زدم بيرون..شونه م رو چسبوندم به ديوار..چشمامو روي هم فشردم..خدايا..ديگه اميدي نبود..

دکتر گفت که سکته خفيف نبوده و عمل هم ديگه فايده نداره..بايد منتظر باشيم..گفت فقط براش دعا کنيد..همين..

اهورا رو به روم ايستاد..نگاهش بي تفاوت نبود..جدي هم نبود..

-- اروم باش..با گريه که مشکلي حل نميشه..

با بغض گفتم :بدون گريه هم مشکلي حل نميشه..باز اينجوري خودمو خالي مي کنم..

شونه ش رو انداخت بالا و گفت :چي بگم..تو دکتري..

با حرص گفتم :لازم نيست چيزي بگي..

با لحن جدي گفت :تو اين موقعيت هم دست از لجبازي بر نميداري؟..

-لج نمي کنم..ولي..

صداي شميم باعث شد ادامه ي حرفمو نزنم..

دستمو گرفت و با هيجان گفت:مانيا پدرت بهوش اومده..مي خواد باهات حرف بزنه..زودباش..

مات و مبهوت به شميم و اهورا نگاه کردم..به سرعت باد خودمو رسوندم تو بخش..

پرستار اومد جلو وگفت :مانيا شمايي؟..

-بله..

--پدرتون ميخوان شما رو ببين..فقط شما مي تونيد بريد داخل..

-باشه باشه..ممنونم..

مامان بيرون ايستاده بود وگريه مي کرد..تعجب کردم..بابا که بهوش اومده پس مامان واسه چي داره گريه مي کنه؟!..

رفتم تو اتاق..بابا چشماش بسته بود..کنارش ايستادم..رنگ پريده و ضعيف افتاده بود رو تخت..دلم کباب شد..اشکام صورتمو خيس کرده بودن..

دستشو گرفتم..سرد بود..چشماشو اروم و بي جون باز کرد..نگام کرد..

با صداي ريز و نامفهومي گفت :اومدي ..دختر بابا؟..

پيشونيش رو بوسيدم..

-فدات بشم بابا..اره اومدم..

--دخترم..نمي تونم..زياد حرف بزنم..فقط..خوب ..گوش کن..ببين چي ميگم..

-بابا..شما حالت..

--نه دخترم..بذار بگم..ديگه وقتشه..ناتوانم..نمي تونم همه رو برات بگم..فقط..رفتي خونه..برو تو اتاقم..توي کمدم داخل چمدون.. يه کيسه ي مخمل قرمز هست..يه کليد کوچيک توشه..کليد کشوي دوم ميزمه..بازش کن..يه دفتر با جلد چرم قهوه اي اونجا هست..بخونش دخترم..همون رو بخوني پي به همه چيز مي بري..من ديگه رفتني شدم..اينو مي دونم..ديگه اخر خطم..مواظب خودت و م..مادرت باش..خ..خيلي..دو.دوستتون دارم..

صداي بوق ممتد دستگاه فضاي اتاق رو پر کرد..با صداش به قلبم چنگ انداخت..سرم تير مي کشيد..چشمام فقط بابا رو مي ديد که نگاهش به من بود ..ولي ديگه توي اين دنيا نبود..

دستاي لرزونم رو بردم جلو وکشيدم رو چشماش و بستمشون..

از ته دل ضجه زدم :بـــابـا..

سرمو گذاشتم روي دستشو بلند بلند زدم زير گريه..

پرستارا همراه دکتر و مامان و شميم وسرگرد اومدن تو..

دکتر:خانم بريد کنار..

شميم در حالي که گريه مي کرد بازومو گرفت و منو کشيد کنار..

دکتر دستگاه شوک رو ميذاشت رو سينه ي بابام و با هر بار جهش هيچ اتفاقي نمي افتاد..

3 بار تکرار کرد..بي فايده بود..

بابام..تموم کرده بود.. 

 همه چيز مثل برق و باد گذشت... تمام مراسمات با احترام فراون تمام شد.

تو اين مدت شميم خيلي کمک حالم بود. من به عنوان يه دختر بابايي خيلي ضربه خورده بودم... عزيز ترين کسم رو از دست داده بودم... بچه هاي بهداري... سرگرد... سرهنگ... همه اومده بودن...

سرهنگ خيلي خودشو سرزنش ميکرد که چرا بيشتر دقت نکرده بود.. ظاهرا دوست صميمي بابا بوده...!

سرگردم فقط يه تسليت خشک و خالي گفت... چيز ديگه اي ازش انتظار نداشتم.

من مثل مامان بي تابي نمي کردم، جيغ نمي زدم، هوار نمي کشيدم... فقط يه گوشه تنها کنار قبر بابا نشسته بودم و آروم گريه ميکردم... بي صدا ! يادم نيست کي حرف زدم! لال موني گرفته بودم... يه جورايي روزه سکوت!

دلم واسه بابا تنگ شده... خيلي...!

بابا مي شنوني صدامو؟ دلم برات تنگ شده... خيلي.. کجايي؟ جات خوبه؟ بي من بهت خوش ميگذره؟!؟!؟!

صداي هق هق خفه ام تو اتاق پيچيد و باعث شد که مامان بهم نگاه کنه و بزنه زير گريه... اومد سمتم و داد زد: حرف بزن. حرف بزن... جيغ بکش... بذار صداي هق هق بلندتو بشنوم... مانيا...گلم نريز تو خودت... خودتو خالي کن...!

بابات در صورتي روحش در آرامشه که خواستشو انجام بدي!

از پسش بر مياي؟ قول ميدي که روحش رو آروم و شاد کني؟

سرم رو به نشونه آره بالا و پايين بردم... داد زد: بگو بله... زبون داري... بگو... نذار تو رو هم مثل بابات از دست بدم... بگو افسرده نشدي! بگو هنوز هم مانيا خوشگل و سر زنده مامانتي...

سرم رو روي شونه هاي مامان گذاشتم و به گريه ام ادامه دادم... بعد از چند دقيقه که آروم شدم و گونه مامان رو بوسيدم و از آغوشش بيرون اومدم...

به شدت به يه حموم داغ نياز داشتم تا تموم غم هام رو بشوره... خودمو سپردم به دست آب.. آرامش بخش ترين چيز تو دنيا...

لباس هام رو پوشيدم و خواستم برم رو تخت بخوابم که پام رفت روي شيشه و صداي فريادم بلند شد. مامان سراسيمه خودش رو رسوند به اتاق و گفت: داد زدي؟ بالاخره صدات بعد از دو هفته در اومد؟ اي مادر به قربونت!

- مامان من پام رفته تو شيشه تو خوشحالي داد ميزنم؟ مامان.. برو واسم جعبه کمک هاي اوليه رو بيار.

به سرعت رفت و همراه با جعبه اومد. بعد از پاسمان پاهام مامان رو بغل کردم و گفت: عزيزم ببخشيد نگرانت کردم مامان خوبم... عزيزم

مامان اشک رو از گوشه چشمش پاک کرد و پيشانيمو بوسيد و گفت: عزيزم برو دفترخاطرات باباتو بخون... به آخرين خواسته اش عمل کن...! خواهش ميکنم...

-باشه..

آروم رفتم سمت اتاق کار بابا. مثل بچگي هام که مي خواستم با بابا بازي کنم چشمام رو بستم و دستام رو باز کردم و دور اتاق گشتم... بابا هميشه ميخواست من بازي رو ببرم براي همين هم کنار ميزش مي ايستاد هميشه... اما اين دفعه ديگه اون نبود... نبود...!

داد زدم :چرا؟؟ چرا؟؟ خدايــــا چرا؟؟ چرا باباي من؟؟

هق هق گريم بلند شد... دستمو به سمت کشو بردم و بازش کردم.

جلد قهوه اي دفتر رو لمس کردم و زير لب گفتم: توي تو چي هست؟ چي هست که همه رو علاف خودت کردي؟ تو چه جاذبه اي داري؟

بسم ا... زير لب گفتم و دفتر رو باز کردم.

صفحه اول شعري از حافظ بود... شعري که خيلي دوستش داشتم و بابا هميشه برام ميخوند.

الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشکلها

به بوي نافهاي کاخر صبا زان طره بگشايد

ز تاب جعد مشکينش چه خون افتاد در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هر دم

جرس فرياد ميدارد که بربنديد محملها

به مي سجاده رنگين کن گرت پير مغان گويد

که سالک بيخبر نبود ز راه و رسم منزلها

شب تاريک و بيم موج و گردابي چنين هايل

کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

همه کارم ز خود کامي به بدنامي کشيد آخر

نهان کي ماند آن رازي کز او سازند محفلها

حضوري گر هميخواهي از او غايب مشو حافظ

متي ما تلق من تهوي دع الدنيا و اهملها

***

همه وقتي عاشق ميشن دفترخاطرات براي خودشون تهيه ميکنن، اما من هيچ وقت عاشق نميشم... خودم هم ميدونم!

امروز بالاخره به ارتش راه پيدا کردم.. خيلي سخت بود براي من که پارتي آنچناني نداشتم اما شدني بود!

محيطش خيلي خشن بود. همون طور که انتظار داشتم. هنوز درجه ندارم.. تا چند روز ديگه معلوم ميشه.. امروز تو خونه دوباره همون کشمکش هميشگي بود سر ازدواج من... مامان ميگه بايد با يه ايراني ازدواج کنم بابا ميگه انگليسي.. خودمم هم ميگم اصلا نمي خوام ازدواج کنم!

امروز مامان 3 تا از دوستاي ايرانيش رو دعوت کرده بود خونه.. 5 تا دختر داشتن دوستاش. برگشت بهم گفت از بينشون يکي رو انتخاب کن!

چي ميگفتم بهش؟ طبق معمول هر دفعه ازخونه زدم بيرون تا با سايمون دوستم بريم سالن بيليارد.

دخترا از سرو کول سايمون بالا ميرفتن.. و يه سريا هم با حسرت به من نگاه مي کردن.. بيچاره ها... همه من رو به عنوان پسر بداخلاق ميشناسن.. و سايمون رو پسرباحال و گرم..

واسشون عجيبه که ما چطور با هم دوستيم و دوستمون اينقدر پايداره...!

يکي از دخترا شامپاين به دست به من نزديک شد.. شامپاين رو گرفت جلوي لب هام و با عشوه ي خاصي گفت: مي خوري؟..

با اخم گفتم: نه مرسي.

و به سمت ميز بيليارد رفتم... بعد از چند دست بازي کردن بالاخره سايمون هم وارد بازي شد! با اين حال هنوزم دخترا کنارش بودن... البته حق داشتن سايمون چشم هاي ميشي رنگ داشت و قد و هيکل ورزشکاري.. اخلاقش هم درست مثل هيکلش ورزشکاري بود..

بعد از چند دور بازي کردن از اونجا زديم بيرون... رفتيم مکدونالد و همبرگرد خورديم.. ساعت 2 شب بود.. هم احتمال ميدادم بابا بيدار باشه براي همين هم شب رفتم خونه سايمون اينا.

خواهر سايمون سارا امشب يه جور خاصي بود.. هي مدام تحويلم ميگرفت و هر کاري رو که ميخواستم انجام بدم قبل از خودم واسم انجام ميداد.

من و سارا رابطمون خيلي خوب بود.. اين دختر از جنس دختراي ديگه نبود ..

آهسته بهش گفتم: سارا خانم چي شده؟ زيادي تحويل ميگيري؟

--با ماشين تصادف کردم.. نميدونم چطوري به بابا بگم!

-خب از اول ميگفتي! بدش سه سوته درستش ميکنم..

با خوشحالي گفت :واي.. مرسي..!

لبخند گرمي بهش زدم و رفت تو اتاق سايمون.

تا رفتم تو سايمون تشک و بالشت و پتو رو برداشت و اومد رو زمين خوابيد. متعجب بهش خيره شده بودم... شونه هام رو بي خيال انداختم بالا و رفتم رو تخت خوابيدم...!

چند دقيقه بعد حس کردم يه چيزي رو کمرم ول ول مي خوره.. اول فکر کردم توهمه اما بعد ديدم تخت پر از کرمه...

خيلي ريلکس از جام پا شدم و رفتم تو دستشويي.. روي زمين خم شدم و کاشي رو تکون دادم.. سارا سوسک زنده نگه مي داشت.. حشره شناسي ميخوند و براي تحقيقاتش اونجا سوسک نگه ميداشت تا هم کارشو بکنه و هم کسي مزاحمش نشه.. فقط من از جاي اينا خبر داشتم..

دستم رو بردم جلو و چند تا رو با پلاستيک گرفتم و به سمت اتاق راه افتادم...

سايمون زود خوابش مي برد اما خوابش سبک بود.. سوسکا رو کنار پاهاش رها کردم و خودم هم کل رو تختي رو جمع کردم و انداختم بيرون..

سايمون و سارا با باباشون زندگي ميکنن.. باباشون حسابدارِ يه شرکت هام داريه.. وضعشون بد نيست اما مثل ما خوبم هم نيست براي همين هم بود که سارا نگران عکس العمل باباش بود...

يه ملافه جديد روي تخت کشيدم و با لذت به سايمون نگاه مي کردم که چطور سوسکا از سر و کولش بالا مي رفتن...

بعد از چند بار تکون خوردن و اينکه خودشو خاروند بالاخره از جاش بلند شد و ديد که چه خبرِ...

از سوسک به شدت بدش مي اومد..

سريع از جاش بلند شد..بالا و پايين مي پريد و سوسکا رو از خودش دور ميکرد.. حتي نميتونست جيغ بشه... براي پليس مملکت افت داشت..!

با هر بدبختي بود همه رو با دمپايي له کرد و بعد همون دمپايي رو به سمت من هدف گرفت.. تو هوا گرفتمش و به سمت خودش نشونه گرفتم که جا خالي داد...بي صدا زير لب به هم تيکه مي نداختيم..

بالاخره بعد از کلي جنگولک بازي خوابيديم..

***

درجمو از سرهنگ گرفتم.. سروان.. بد نبود! يعني خيلي هم براي منه تازه کار خوب بود...!

رفتم تو محوطه و نشستم روي نيمکت...

واقعا از مامان ممنونم چون اگه اون نبود بابا هيچ جوري اجازه نمي داد بيام اينجا... بابام اصرار داشت که برم تو شرکتش کار کنم.. منم دست به دامن مامان شدم و اون هم با استفاده از حربه هاي زنانه ش تونسته بود راضيش کنه!

مامان واقعا خوشگل بود... چشم هاي عسلي.. لب و دهان کوچک و قلوه اي... دماغ خوشگل و کشيده ... با تمام زيبايي هاش تونسته بود با قلب مهربونش بابا رو عاشق خودش کنه.

مامان نمونه بارز يک زن ايرانيه... مامان بزرگ و بابابزرگم خيلي مخالف بودن با اين ازدواج اما پسرشونم خيلي دوست داشتن براي همين هم باهاش کنار اومدن.. اما بدجور زهرشون رو بهش مي ريختن...

مامان مهربون من هم صبورانه همه رو بخاطر عشقه به بابام تحمل ميکرد..

پدرم.. قيافه خوبي داشت و اونو به من ارث داده بود.. موهاي قهوه اي روشن.. و چشم هايي سبز.. و فکي چهار گوش...

سايمون از دور به همراه چند نفر از سربازا نزديک اومدن...

-- پاشو نرسيده گاوت زاييد!

-چي شده؟

-- ماموريت داريم...!

****

حالا که ياد اون ماموريت مي افتم خنده ام مي گيره!

ماموريت ساده اي بود. فقط چند نفر از مخالفاي رژيم رو هدف گرفتيم.. يه سري افراد که پشتوانه محکمي هم نداشتند!

با موفقيت انجام شد..! وقتي برگشتيم، سايمون منو دست مي انداخت که تو با اين پيشرفتات عمرا بتوني يه روزي سرگرد بشي چه برسه به سرهنگ..!

با اخم نگاهش کردم و جوابي به اين حرفش ندادم.. يه گزارش خيلي عالي هم نوشتم و دادم به سرهنگ.. بعد از خوندش برق رضايت رو تو چشماش ديدم.. کارم تو نوشتن گزارش کار فوق العاده بود...

بعد از چند روز هم تايين شد که بايد چه ماموريتي برم...! يه جاي زيبا و خلوت.. يه جزيره...!

اول به سايمون پيشنهاد دادند که بره اما اون مي ترسيد و مي گفت خطرناکه و نميتونه از پسش بر بياد.. سايمون پسر ضعيفي نبود.. اصلا..!

من براي نشون دادن غرور و قدرت و شجاعتم قبول کردم.. اون موقع دل تو دلم نبود تا برم اونجا... اما حالا دلم نميخواد يادم بياد که چي بهم گذشت!

***

از تو برج يکي از اعضاي باند رو نشون گرفته بودم.. دستم رو گذاشتم رو ماشه تا بکشمش اما سردي هفت تير رو روي سرم حس کردم.. تا سرم رو برگردوندم يه دستمال گذاشتن رو بينيم و ديگه هيچي نفهميدم!

وقتي چشمام رو باز کردم فکر کردم تو يکي از کلوب هاي معروفم!

يه مبل بزرگ.. يه ميز بزرگ.. يک عالمه شامپاين و ودکا... و يه دختر ناز پشت ميز...!

اين فقط يه سمت قضيه بود! من با زنجير به ديوار وصل شده بودم و هيچ رقمه نميتونستم تکون بخورم...!

داد زدم :چرا منو بستيد؟!.. مرضتون چيه؟!؟!

با بادآوري ماموريتم خفه خون گرفتم و دهنم رو بستم..

يه دختر چشم آبي.. با موهاي مشکي .. خيلي زيبا بود اما از طرز نگاهش ..از حالت صورتش.. از اخم غليظي که بر چهره داشت..مي شد فهميد که اذم درستي نيست..بدبجنسه...! آره بد!

بوي عطر تند و تيزشو مي شد به راحتي حس کرد.. دماغم به خارش افتاد و عطسه کردم... پوزخندي زد و پاي راستشو گذاشت روي پاي چپش!

عصباني شدم ازاين همه ريلکسيش!

با خشم داد زدم: منو براي چي آورديد؟ بايد مي کشتينم!

قهقهه زد و گفت :اونم به موقع اش!

چشمام چهار تا شد و گفتم: پس بگو چرا آوردينم؟ شما که منو مي کشيد!

--دلم واسه شکنجه کردن مرداي جذاب تنگ شده بود!

قيافم رو سرد کردم و بهش خيره شدم.. با عشوه اومد سمتم دستش رو کشيد رو صورتم... ميتونستم حرکت بعدش رو حدس بزنم!

يه کشيده...!

بعد هم دستش رفت سمت زنجير کنار ديوار.. برش داشت و افتاد به جون بدن من...!

خيلي تمرين هاي طاقت فرسايي داشتم براي همچين مواقعي اما تحمل اين درد خيلي سخت بود.. واقعا سخت بود..

بعد از بيست تا شلاق صداي داد من و قهقه اون بلند شد.. مطمئنا روانيه!

در باز شد و يه دختر کپي همون دختر شکنجه گر اومد تو اتاق.. رو به همون دختر گفت: ماريا بسه نوبت منه... بيرون!

ماريا با بي ميلي شلاق رو به سمت اون دختر پرت کرد و گفت: مرض! تازه داشتم رو دور مي اومدم لارا...!

لارا... چه اسم قشنگي! برعکس خواهرش که ابروهاش هشت و شيطاني بود ابروهاي لارا هلالي بود...

معصوم نشون مي داد اما نمي شد به اين جماعت اعتماد کرد..!

به سمت من اومد... گفت: نترس کاريت ندارم! فقط داد و فرياد کن!

با تعجب نگاش کردم :چي؟!؟!؟! چرا؟!

لارا _ نميتونم!

ابروهام از شدت تعجب بالا پريد و پرسشگر نگاهش کردم...

آهسته گفت: من از جنس اونا نيستم.. نميتونم.. دلم به حالت سوخت.. اگه نمي اومدم خواهرم قطعا مي کشتت..

داد بزن تا بهم شک نکنن..

با اخم نگاش کردم و گفتم :چي داري ميگي دختر؟.. يعني مثل رواني ها فرياد بزنم؟..

-- بايد اين کار رو بکني وگرنه بهمون شک ميکنن..زود باش..

بهش اعتماد کنم؟!..چشماش و نگاهش صادق بود..مردد بودم ولي با اين حال شروع کردم به فرياد کشيدن.. اون هم بي دليل به زمين شلاق مي زد..

بعد از چند دقيقه هر دومون خسته شديم و دست از کارمون کشيديم.. منو باز کرد و رو مبل نشوند و از شيشه اي که روي ميز بود برام تو يکي از جام ها ريخت..

-- بخور..

با اخم سرمو کشيدم عقب :نميخوام مست بشم..

مگه من گفتم مست شو؟! اين فقط شربته..--

از دستش گرفتم..يک نفس همه رو سر کشيدم..

*******

بيشتر از يک ماه توي اين زندان بودم..ماريا مي اومد و شکنجه ام مي داد اما لارا هر دفعه يه جوري منو از دستش نجات مي داد..

يه شفافيت و صداقتي تو نگاهش بود که منو وادار ميکرد بهش اعتماد کنم..

خيلي زود باهام صميمي شده بود و بهم اعتماد کرد..من دستشون اسير بودم ولي اين دختر به من کمک مي کرد

از خانوادش برام گفت اينکه مادرش ايرانيه و پدرش انگليسي.. برادر مادرش برادر پدرش رو مي کشه ..مادرش هم قرباني عمل برادرش ميشه ..براي جلوگيري از انتقام جويي قبول مي کنه همسر پدرش بشه..اما پدرش عاشق اون ميشه و ثمره ي زندگيشون اين دو بودن..ماريا و لارا..

پدرش يکي از بزرگ ترين قاچاقچي هاي مواد مخدر تو کل دنياس.. هر جور خلافيم ميکنه از ادم ربايي تا قاچاق مواد و قتل..لارا از کار هاي پدرش ناراضي بود.. خودش گياه شناسي ميخوند و خيلي به گل علاقه داشت..واقعا هم مثل گل زيبا بود..لطيف و با احساس..

کم کم فهميدم نسبت بهش يه احساس خاصي دارم..نگاه اون هم بهم مي گفت همون حسي که من بهش دارم اونم به من داره..

لارا فوق العاده بود..زيبا و خواستني..اره..عاشقش شدم..يعني عاشق هم شديم..من و اون..هر دو به هم علاقه داشتيم....

..طبق معموله هر روز ماريا در اتاق رو با شدت باز کرد.. اما اين دفعه يه چيز فرق داشت..لباس هاش..

يه تاپ و شلوارک کوتاه به رنگ مشکي براق پوشيده بود و موهاش رو پشت سرش بسته بود.. هميشه بلوزاي آستين کوتاه و شيک ميپوشيد.. اينجا کشور آزاديه اما اينکه امروز ماريا اينطور لباس پوشيده حتما يه دليلي داره..

به طرفم اومد..درست رو به روم ايستاد..زل زده بوديم تو چشماي همديگه..من منتظر بودم ببينم مي خواد چه کار کنه و اون نگاهش خاص بود..اره..برقي درش بود که با اون همه غرور و زيبايي بي نهايت همخوني داشت..

شلاقي که تو دستاش بود رو پرت کرد کنار..به طرفم خم شد..انگشت اشاره ش رو دور تا دور صورتم کشيد..

مسير نگاهم تنها روي صورتش بود..با خشونت يقه م رو گرفت و منو کشيد سمت خودش..دستام بسته بود..پاهام هم همينطور..

به طرفش پرت شدم وافتادم تو بغلش..روي زمين خوابيد..خودمو کشيدم کنار به بازوم چنگ زد..پرتم کرد رو خودش..

طاقت نياوردم و داد دزم :معلوم هست داري چه غلطي مي کني؟!..

محکم به صورتم سيلي زد و با خشم گفت :خفه شو..

مکث کوتاهي کرد و با شهوتي که تو صداش موج مي زد گفت :مي خوام باهات باشم..تو مرد جذابي هستي..تا حالا با اسيرايي که زير دستم مي اومدن اينکارو نکردم..

کمرمو سفت فشار داد و گفت :ولي تو فرق مي کني..همه چيزت جذابه لامصب..نمي تونم خودمو در برابرت نگه دارم..بايد باهات باشم..فردا قراره بکشنت پس براي يک شب حقمه که تو اغوشت باشم..

با حرفاش گيجم کرده بود..من از ماريا متنفر بودم..ولي بي نهايت عاشق لارا بودم..حالا خواهرش اومده و مي خواد با من باشه؟!..

جز شلوار چيزي تنم نبود..دستشو روي سينه م کشيد..

با خشم سرش داد زدم :بکش کنار خودتو کثافت..

قفسه ي سينه م رو بوسيد و با لذت گفت :حرف نزن عــزيــزم..بذار خوش باشيم..

با شونه م محکم هولش دادم عقب و داد زدم :خفه شو دختره ي هرزه..خجالت نمي کشي؟..

کمي نگام کرد..بلند زد زير خنده..با تعجب نگاش کردم..مست نبود ولي حالت عادي هم نداشت..با خودم گفتم نکنه مواد مصرف کرده؟!..

--اينجوري رام نميشي اره؟!..نشونت ميدم..

از جاش بلند شد..به طرف يکي از قفسه ها رفت و يه بطري مشروب بيرون اورد..

با تعجب به کارهاش نگاه مي کردم..

به طرفم اومد..

جلوم زانو زد..فهميده بودم قصدش چيه..مي خواست مستم کنه..من هيچ وقت مست نمي کردم اگر هم مي کردم بدجور مست مي شدم..به طوري که نمي فهميدم دارم چکار مي کنم..

براي همين تقلا مي کردم تا به هدفش نرسه..ولي دست وپام بسته بود..جز تقلا و فرياد کار ديگه اي از دستم ساخته نبود..

--تقلا نکن عزيــزم..اتفاقا دوست دارم مست بشي..حتما وقتي نگاهت خمار بشه جذاب تر ميشي..بخور..

سرمو به چپ و راست تکون دادم و گفتم :نمي خورم..نمي توني مجبورم کني..دختره ي اشغال..

عصباني شد..نگاه تيز و برنده ش رو بهم دوخت ..با يه حرکت چونه م رو گرفت تو دستش ..

سرمو تکون دادم ولي ولم نکرد..سر بطري رو گذاشت تو دهانم و همه ي مشروبه داخلش رو خالي کرد تو دهنم..

هر چي مي خوردم تمومي نداشت..گلوم مي سوخت..اشک تو چشمام جمع شد..مي خواستم سرمو بکشم عقب ولي محکم منو چسبيده بود..

چشمام داشت تار مي شد که شيشه رو کشيد کنار..نفس نفس مي زدم..نفسم بالا نمي اومد..به سرفه افتادم..

هنوز حالم جا نيومده بود که شونه م رو گرفت و هولم داد..به پشت رو زمين افتادم..چندبار چشمامو باز وبسته کردم تا ديدم واضح بشه..

نشست رو شکمم..روم خم شد..مشروب تاثير کرده بود..مست شده بودم..سرم داغ بود..ماريا رو لارا مي ديدم..زير لب قربون صدقه ش مي رفتم..

اون عوضي بهم سيلي مي زد و با شهوت باهام حرف مي زد.

.يه دفعه در به صدا در اومد..سرم داغ بود..تنم گر مي داد..عرق کرده بودم..

از روم بلند شد..داد زد :کيه؟..

حتي تو حالت مستي هم صداشو تشخيص دادم..لارا بود..

--ماريا درو باز کن..پدر گفته زنداني رو با خودم ببرم..

درو باز کرد..لارا اومد تو..با تعجب يه نگاه به سرتاپاي ماريا و يه نگاه به من که پخش زمين شده بودم انداخت..

با اخم رو به ماريا گفت :اين چه سر و وضعيه؟!..زنداني چرا افتاده رو زمين؟!..

ماريا بدون اينکه جوابشو بده گفت :واسه چي مي خواي ببريش؟..

--دستور باباست..گفت ببرمش تو يه سلول ديگه..فردا صبح هم کارشو تموم کنيم..تو هم بايد باشي..

ماريا نيم نگاهي به من انداخت و شنيدم که با حرص گفت :اه..لعنتي..

بعد هم يه تنه به لارا زد و از در رفت بيرون..

نفسمو دادم بيرون و سرمو گذاشتم رو زمين..مستي داغم کرده بود..دماي بدنم..حرارت شهوتم..حس نيازم..همه و همه رفته بود بالا..

لارا کنارم نشست..بوي عطرش حالمو دگرگون کرد..بازومو گرفت و بلندم کرد..سريع دست و پامو باز کرد..از جام بلند شدم..تلو تلو مي خوردم..

--مستي؟!..

بريده بريده گفتم :اون..خواهــر..

--خيلي خب..فهميدم..مي شناسمش چجور ادميه..بيا بريم..

با لحن کشداري گفتم :کجـــــا؟!..

بازومو کشيد و گفت :بيا بعد بهت ميگم..

همراهش رفتم..منو دنبال خودش مي کشيد وگرنه به خودم بود نمي تونستم قدم از قدم بردارم..انگار دنيا داشت دور سرم مي چرخيد..

واي مستي هم عالمي داشت..ولي من ازش بدم مي اومد..از اينکه از خود بيخود بشم متنفر بودم..واسه ي همين هيچ وقت مست نمي کردم..

--کجـــا..داريــــم..ميريــــ م؟!..

--مي خوام فراريت بدم..فقط دنبالم بيا..

چون دختر رييس باند بود خيلي راحت منو دنبال خودش مي کشيد..بدون اينکه کسي بهش شک کنه..

يه نگهبان داشت اون اطراف کشيک مي داد..لارا کمي صبر کرد..نگهبان که رد شد شروع به دويدن کرد..پشت سرش بودم..

سوار قايق شديم..کفش دراز کشيدم..پريد تو و موتور قايق رو روشن کرد..يه کوله هم پرت کرد تو قايق..نمي دونستم چيه ..حالم هم انقدر رو به راه نبود که بخوام چيزي بپرسم..

موتورو روشن کرد..نمي دونم چقدر گذشته بود که قايق خاموش شد..

لاي چشمامو باز کردم..نگاهم..تنم..همه و همه تبدار بود..داغ و اتشين..

--کجـــاييــــم؟!..

کنارم نشست و گفت :ازشون خيلي دور شديم..تاريکه..نمي دونم کجا بايد برم..فعلا پشت اين صخره قايق رو خاموش کردم..سپيده که بزنه حرکت مي کنيم..

يه پتو از اون طرف قايق برداشت و انداخت روم..دستشو کشيد عقب که گرفتمش..کشيدمش طرف خودم..

داغ بودم..هم مي دونستم دارم چکار مي کنم هم مي تونستم بگم بعضي کارهام غيرارادي بود..

لارا رو دوست داشتم..نمي تونستم ازش بگذرم..مخصوصا که مست هم بودم..

شوکه شده بود..ولي تو نگاهش مي خوندم که اونم نسبت به من بي ميل نيست..هر دو عاشق هم بوديم..مانعي نداشتيم..اگر هم من مي خواستم دوري کنم مستي نمي ذاشت..

خوابوندمش کف قايق وافتادم روش..لبامون تو هم قفل شد..چشماي هر دوي ما خمار شده بود..بلوزشو از تنش در اوردم..تن هر دوي ما گلوله ي اتيش بود..

حس نياز در هر دوي ما غوغا مي کرد..اون شب با هم بوديم..با اينکه مست بودم ولي از ته دلم خواهانش بودم..

*******

سپيده ي صبح حرکت کرد..نمي دونستم داره کجا ميره ولي کم کم داشتم از مستي در مي اومدم..

--وقتي واسه کشتنت بيان سروقتت همه چيزو مي فهمن..بايد مخفي بشيم..

-تو هم با من فرار کردي؟!..

سرشو تکون داد و گفت :اره..ديگه نمي تونستم اون اوضاع رو تحمل کنم..من دوستت دارم..تنهات نميذارم..تا هر کجا که تو بري منم باهات ميام..

لبخند زدم..از خدام بود که لارا رو در کنارم داشته باشم..

تصميم گرفتيم مدتي رو تو خونه ي من بگذرونيم.. لارا هم با تصميم من موافق بود.

وقتي برگشتيم خونه پدر و مادرم خيلي خوشحال بودن که سالم از اين عمليات برگشتم اما با ديدن لارا از تعجب دهانشان باز ماند و من هم لبخند مرموزي بهشان زدم!

لارا هم سرخ شده بود از خجالت و سرش رو زير انداخته بود...

پدر و مادر هم با خوشحالي به ما خيره شده بودند چون به شدت اصرار داشتند که من با يک دختر خوب ازدواج کنم و انگار لارا به دلشون نشسته بود..!

اولش کمي مخالفت کردن ولي من روي ازدواج با لارا تاکيد داشتم و اون ها هم کوتاه اومدن..

ترس اينو داشتم که پدرش ما رو پيدا کنه..

***

چند وقته از ازدواج من و لارا مي گذره و من بيشتر و بيشتر عاشق اون ميشم.. امروز صبح وقتي داشتيم صبحانه ميخورديم شروع کرد به عق زدن.. با سرعت به سمت دستشويي رفت..خيلي سريع در دستشويي رو بست و امان حرف زدن رو از من گرفت!

پشت در منتظرش بودم که در رو اهسته باز کرد و بي بي چک رو به طرفم گرفت و خودش روي زمين نشست.

ناباورانه بهش خيره شدم.. ما يه بچه داريم؟ دارم بابا ميشم؟ دارم بابا ميشم؟

کنار لارا زانو زدم و گفتم: عزيزم چيزي که نشده..

-- چيزي نشده؟!؟! من..من حامله م..

-خوب بايد خوشحال باشيم.. من دارم باباي يه بچه ميشم که مادرش عشقمه..

-- اما ما هنوز خيلي زود بود..

مشکوک نگاش کردم : تو اين بچه رو نميخواي؟

لبخند زد :ميخوامش بيشتر از جونم اما...اما ما هنوز...

دستمو گذاشتم رو لباهاش و گفتم: خوشحال باش لارا..اين بچه از من و تو ِ..ديگه نميشه جلويش رو گرفت!

لب هاش به خنده باز شد اما مي شد ترديد رو توي چشماش خوند... پس از چند ثانيه همون ترديد هم از چشماش پاک شد و به سرعت جاشو به خوشحالي و شئف داد...

وقتي پدر و مادرم فهميدن از زور شادي نمي دونستند چي کار کنند...!

خدا رو شکر تو اين مدت خبري از پدر و اعضاي خانواده ش نشده بود..خوشحال بوديم..

***

بالاخره بهترين روز زندگيم فرا رسيد تولد دخترم... تمام زندگيم... ثمره عشق و محبتم...

اولين نفري بودم که بغلش کردم. خيلي کوچولو بود ميترسيدم به خودم فشارش بدم يه وقت له بشه... آهسته چشماش رو باز کرد... خداي من چشماش کپي چشماي مادرش بود... آبي همون رنگي که هميشه بهم آرامش مي داد... چشماي اين دختر هم همون حس رو بهم ميداد...

به سختي ازش دل کندم و دادمش به پرستار تا بهش برسه... خودم هم رفتم پيش لارا... خيلي بدن ضعيفي داشت اما از پسش بر اومده بود!

بر اثر داروهاي آرامبخش به خوابي عميق فرو رفته بود.. همين قيافه معصومش منو شيفته خودش کرده!

آهسته چشم هاشو باز کرد و گفت: آب

به سرعت براش يه ليوان آب ريختم و دادم تا بخوره.. وقتي حالش جا اومد آهسته گفت: کجاست؟

-بيارمش؟

سرش رو تکون داد و منم به سرعت از اتاق رفتم بيرون و به سمت اتاقي که نگهشون مي داشتند رفتم و به پرستار گفتم: مادر بچه ميخواد ببيندش..

-- حتما... بچه هم گرسنه اس... خيلي دختر نازيه..

لبخندي از سر شادي زدم و پشت سر پرستار به سمت اتاق لارا رفتيم.

پرستار بچه رو داد دست لارا و بهش ياد داد که چطوري بهش شير بده بعد از چند بار بالاخره ياد گرفت و پرستار ما رو تنها گذاشت...

-- اسمشو چي بذاريم...

-نميدونم اما دوست دارم يه اسم ايراني باشه...

-- مهسا خوبه؟

-نه ميخوام باستاني و با معني باشه..

-- مانيا چطوره؟

-معنيش چيه؟

--يعني خونه.. به ايراني باستان و اسم زن سردار بزرگ ايران در زمان اردشير دوم هخامنشي هم بوده و يه معني يوناني هم داره که ميشه الهه جنون و شيفتگي! چطوره؟

با رضايت لبخند زدم و نگاش کردم:هر چي خانومم بگه...!

خنديد :يعني ميشه مانياي مامان؟ قربون دختر کوچولوم برم!

-نيومده چه عزيز شده...! اصلا! مانياي بابا... تو هم لاراي رايان... بايد منو بيشتر دوس داشته باشي!

بينيم رو محکم کشيد و گفت: حسود ..!

- آره حسودم...!

و بوسه اي گرم و کوتاه از لباش گرفتم...

مانيا کوچولو 1 سالش شده و شده رقيب باباش... اينقدر که لارا مانيا رو دوست داشت منو دوست نداشت... همه چيز خوب بود زندگيمون عالي بود...

من بعنوان سرگرد کار مي کردم.. تمام سعيم رو ميکردم تا کارم و خانوادم با هم قاطي نشن اما يک روز سايمون گفت: رايان وسايلت رو جمع کن!

-چرا؟ چي شده؟

-- زندگيت در خطر بايد بري.. پدر لارا تو اين چند سال دنبالتون مي گشت اما نتونست پيداتون کنه اما تو ماموريت آخري به خاطر ندونم کاري يکي از سربازا لو رفتيم و مکان تو هم لو رفت!

از بين دندان هاي کليد شده ام گفتم: واقعا که! ممنون سرگرد از اين همه محافظه کاريتون...

-- الان وقت اين حرفا نيست.. خانوادت در خطرِ پاشو بيا پايگاه تا بفرستيمت نيرو هوايي... بايد بري افغانستان...

-باشه يه ساعت ديگه اونجام..

به سرعت رفتم پيش لارا که داشت با مانيا بازي مي کرد.. کل جريان رو براش تعريف کردم.. با دقت گوش داد و بعد سريع بلند شد تا وسايل مانيا رو جمع و جور کنه...

من هم وسايل خودمون رو جمع کردم... سريع از خونه زديم بيرون..

تو پايگاه منتظرمون بودن سريع با ماشين به سمت پايگاه نيرو هوايي رفتيم... يک هواپيماي اختصاصي ارتشي منتظر ما بود.. براي آخرين بار بهترين دوستم سايمون رو در آغوش گرفتم و ازش خواستم به پدر و مادرم خبر بده اما... با چشم هايي که غم توشون موج ميزد گفت: پدر و مادرت رو اون نامردا...

ديگه ادامه نداد.. لازم نبود که ادامه بده چون خودم فهميدم... اشک به چشم هايم هجوم آورد اما سريع پسشان زدم و سوار هواپيما شدم و چشمانم را بستم...داشتم به اونا فکر مي کردم..پدرم..مادرم..قلبم اتيش گرفته بود..بي گناه مجازات شدن..

گرماي دست هاي لارا رو دور کمرم حس کردم... خودم رو تو آغوشش کشيدم و سرم رو روي شانه اش فشار دادم.. خوش بحالش چه آزادنه گريه ميکرد!

با صداي گريه مانيا خودم رو از بغلش کشيدم بيرون و مانيا رو از آغوش لارا گرفتم... لارا سرش رو روي شونه ام گذاشت و آهسته آهسته با چشمهاي اشکي به خواب رفت...!

از پنجره به بيرون نگاه کردم.. چند ساعتي بود تو راه بوديم... لارا هنوز هم خواب بود و من تو گذشته ام در کنار پدر و مادر غوطه ور بودم.. هوا خاک بود و ما بر فراز کوه ها جلو ميرفتيم...

خلبان لحظه اي خم شد تا سيگارش را روشن کند و در همان لحظه کنترل هواپيما از دستش خارج شد... براي اينکه به کوه نخوريم مجبور شد هواپيما را به سمت زمين هدايت کند..

صداي فرياد لارا توي سرم پيچيد.. سرش به پنجره خورد و فرياد خفه اي کشيد... و در همان لحظه هواپيما محکم با زمين برخورد کرد و خلبان هم که کمربندش پاره شده بود و در کنارش واژگون شده بود از هواپيما پرت شد بيرون و ... .

لاراي عزيزم آهسته ناله مي کرد... نميتونستم مانيا رو از خودم جدا کنم... شونه و سرم و پام درد مي کرد..به طرف لارا خيز برداشتم... چشمهاش نيمه باز بود و لب هاي سرخش باز و بسته ميشد و ناله سر مي داد...

--رايـــــان... از مانيا... موا...ظبت..ک..ن.. بدون دوس تت دارم...عش...

ديگه نتونست جملشو کامل کنه... عشقم، زندگيم، عمرم، روحم، نفسم، در يک لحظه رفت!

بهترين اتفاق زندگيم رفت...!

مانيا رو بيشتر به خودم فشردم نبايد ديگه اونو از دست مي دادم... از زور گريه داشت حلق خودشو پاره ميکرد چطور نفهميده بودم؟ به خودم فشارش دادم تا آروم گرفت...نگاه مات و خشک شده م به لارا بود..

از نقاط کوهستاني تقريبا خارج شده بوديم و به مناطق کويري رسيده بوديم... نمي دونستم چي کار کنم... جسد عشقم رو نميتونستم تو بيابون ول کنم تا خوراک گرگ ها بشه... دوست هم نداشتم اينجا دفنش کنم... از تو هواپيما بيرون اومدم. بدنم بدجور کوفته شده بود و يه خراش هم زانوم برداشته بود.. مانيا رو گذاشتم روي زمين و لارا رو براي آخرين بار در آغوش کشيدم.. دستهاش آغوشش... همه و همه سرد بودند... باورم نمي شد کسي که به خونه ام گرما مي بخشيد ديگه وجود نداشته باشه..اشکام جاري شد..عشقم مرده بود و تن بي جونش تو بغلم بود..قلبم اتيش گرفته بود ولي اين تقدير بود...

بعد از چند دقيقه از آغوشم بيرون کشيدمش و اون رو به دست خاک سپردم... اما نتونستم همراه با اون خاطراتم رو هم چال کنم... مانيا يکي از همون خاطرات بود!

خلبان را هم دفن کردم.. چند دقيقه سر مزار لارا گريه کردم... غرورم براي اولين بار شکست! رايان تا به حال گريه نکرده بود! تمام وجودم در هم شکست...

اشک هام رو پاک کردم و مانيا رو در آغوش کشيدم ..به سمتي حرکت کردم به اين اميد که به جاده اي ختم بشه...شل مي زدم..مانيا گريه مي کرد..گرسنه بود..

تقريبا دو ساعتي راه رفته بودم... مانيا تو بغلم خوابش برده بود... خودمم خيلي خسته شدم... اصلا نميدونستم اينجا کجاست... ايرانه يا ..افغانستان...!

خسته کنار جاده نشستم... تنها چيزي که سالم مونده بود ساک مانيا بود... براي اينکه گريه اش رو بند بيارم خواستم بهش شيرخشک بدم اما آب جوش همراهم نبود!

هيچ کس از اين جاده رد نميشه؟!؟! هيچ کس؟!؟!

مانيا رو بيشتر به خودم فشردم... بايد پوشکش رو هم عوض ميکردم... بايد برسم به جايي اما کجا؟!

حس کردم حالا حالا ها بايد اينجا بمونم اما انگار حدسم غلط بود!

يه ماشين رو از دور ديدم... تنها راهي که داشتم اين بود که برم وسط جاده تا مجبور بشن توقف کنن... وقتي اومدن نزديک تونستم ببينم چندتا سر نشين داره... يه مرد مسن و يه دختر جوون..

کنارم ايستادن.. از قيافه هاشون تعجب رو مي شد خواند...

اون مرد مسن از ماشين پياده شد و اومد سمتم و به فارسي گفت: مشکلي پيش اومده آقا؟

پس تو ايران بوديم! بهتر از افغانستانه... حداقل زبونشون رو از مادرم ياد گرفته بودم!

نميدونستم چي بگم... چي داشتم بگم!

تصميم گرفتم واقعيت رو با يکم تغييرات براش بگم..

-با همسرم ميخواستيم ماه عسل بيايم ايران...

چند دقيقه مکث کردم و با بغض ادامه دادم: هواپيما شخصيمون سقوط کرد... همسرم فوت... شد... و من و بچم آواره شديم...

يک نگاه کرد به مانيا و گفت: ماه عسل چه موقع؟

-بعد ازعروسي نتونستم با همسرم بيام حالا باهم اومده بوديم.. دسته جمعي که اين اتفاق...

ادامه دادم: ميتونيد ما رو تا جايي...

--تسليت ميگم... سوار شو تا يه جايي مي رسونمت...

بدون هيچ حرفي سوار شدم... دخترش داشت بر اندازم ميکرد... اخم غليظي کردم و از مرد پرسيدم: ببخشيد آب جوش داريد؟

مرد به دخترش اشاره کرد و دخترش يه فلاکس که توش آب جوش بود داد دستم.

به سرعت شروع کردم به درست کردن شير براي مانيا.. وقتي گذاشتمش تو دهنش با ولع شروع کرد به خوردن...

چقدر خوبه حداقل مانيا پيشمه... بخاطر تکون هاي ماشين و غذايي که خورده بود به خواب رفت... در اولين فرصت که تنها شديم بايد پوشکش رو عوض کنم!

سرم رو بلند کردم و متوجه نگاه اون مرد شدم...

گفتم: ببخشيد افتخار آشنايي با چه کسي رو دارم؟

-- من احمد کريمي هستم و ايشون هم دختر گلم ياسمن کريمي هستن...

-خوشبختم. واقعا ديدن شما اونم اينجا برام يه معجزه بود!

-- ما هم بخاطر کارهاي شرکت مجبور شديم از اينجا عبور کنيم واقعا شانس آورديد... شايد از اين جاده روزانه دو يا سه ماشين رد شه!

سرم رو به نشونه فهميدن تکون دادم و حرف ديگه اي نزدم.

بعد از چند ساعت رسيديم به يکي از شهر هاي اون حوالي...

-اقاي کريمي ميتونيد من رو جلوي يه هتل پياده کنيد؟

--نه پسرم فعلا بيا خونه ما.. مگر تو پول همراهت هست؟ اگر هم چيزي باشه به دلاره و الان هم کسي نيست تا پول رو تبديل کنه!

راست ميگفت!

ادامه داد: امروز رو بيا خونه من... مزاحمم نيستي

سرم رو به نشونه باشه تکون دادم.. من سر چه حسابي ميخواستم با هاشون برم خونشون؟ ازشون شناختي داشتم؟ فقط ميدونستم تنها کاريه که ميتونم بکنم...!

ماشينش رو جلوي يه خونه ويلايي نگه داشت.. نماي خوبي داشت.. سنگ هاي قهوه اي و کرم... با يه در کرم.. چيز خاصي نداشت اما زيبا بود و توي يه محله نسبتا خوب!

همه پياده شديم مانيا خواب بود ..

آقاي کريمي در رو باز کرد و ما رو به داخل دعوت کرد. برعکس ظاهر بيروني ويلا که ساده و زيبا بود درونش پر بود از وسايل تجملاتي و تابلوهاي گران قيمت!

به سالن بزرگ و مبله... يه گرامافون شيک و قديمي و صفحه هاي آهنگ کنار يه گوشه سالن بود... يه ميز و چند ميز کوچک براي راحتي مهمان ها...

يک سالن کوچک هم کنار آشپزخانه قرار داشت که همان سالن غذا خوري بود و شامل ميز غذاخوري و يک ميني بار بود... البته فقط شامل انواع آب ميوه و نوشيدني هاي غير الکي بود!

آقاي کريمي با دست به سمت راه پله اشاره کرد و گفت: بريد طبقه بالا تمام اتاق هاي سمت چپ مخصوص مهمان ها هستند...

-خيلي ممنون.. واقعا شرمنده ام!

-- شرمندگي نداره پسرم!

به سمت راه پله رفتم... مانيا ديگه واقعا تحملش سخت بود... وقتي بالا رسيد خودم رو توي اولين اتاق انداختم و سريع دست به کار شدم و شروع کردم به شستن مانيا و تميز کردنش... از خواب بيدار شده بود...

آهسته گفت: بــــــَ بــــــَا

تا چند دقيقه توي شک بودم اما وقتي به خودم اومدم سريع بغلش کردم و به خودم فشردمش و شروع کردم به بوسيدنش.. بوي لارا رو مي داد!

بيشتر به خودم فشارش دادم که شروع کرد به گريه کردن من هم همراه با اون گريه کردم... چرا لارا حداقل يک روز بيشتر زنده نمونده بود تا صداي دختر کوچولوش رو بشنوه؟!؟!

دوباره به مانيا شير دادم و گذاشتم تا بخوابه... خدايا چقدر شبيه مادرشه!

سومين روزيه که خونه آقاي کريمي بودم.. دختر آقاي کريمي ياسمن خانم بدجور شيفته ي مانيا شده بود هر طوري که ميتونست بهش محبت ميکرد... مانيا هم خيلي دوستش داشت...قرار بود فردا صبح حرکت کنند به سمت تهران و من واقعا نميدونستم بايد چي کار کنم!مقدار پولي که داشتم براي خريد يک خونه کم بود و حتي نمي تونستم برم دنبال کار! حتي بعنوان يک پليسم نمي شد چون اگر هويت اصليم افشا ميشد دنبال من و مانيا مي اومدن...آقاي کريمي و ياسمن خانم توي پذيرايي نشسته بودند... به سمتشون رفتم و مانيا رو روي زمين نشوندم تا اگه خواست بلند شه و براي خودش راه بره اما همين که گذاشتمش روي زمين رفت سمت ياسمن...واقعا متعجب شدم! مانيا خيلي دوستش داشت تو اين مدت کم وابستگي عميقي بينشون ايجاد شده بود...مانيا نشست روي پاهاي ياسمن و آروم آروم از آبميوه اي که ياسمن براش گرفته بود ميخورد.. لبخندي زدم تمام رفتارهاي مانيا مثل لارا بود...ياسمن با شوق زيادي به مانيا نگاه ميکرد انگار دختر خودش بود! نه حتي فکرش هم ديوانه کننده است! وقتي آبميوه تموم شد مانيا خميازه اي کشيد و ياسمن اون رو به اتاق برد و خوابوند و وقتي برگشت يک استکان چاي دستش بود.. مشغول حرف زدن با آقاي کريمي بودم و بي تفاوت به ياسمن که داشت چايي رو جلوي من ميگذاشت نگاه کردم...قندان رو هم کنارش گذاشت و رفت کنار پدرش نشست...وقتي جريان سرکار رفتنم رو براي آقاي کريمي گفتم پيشنهاد داد تا توي شرکتش حسابدار باشم چون کارداني حسابداري داشتم.. خدا رو شکر مدرک ها توي ساک مانيا بودند...***خسته شدم.. تو اين يه مدت که اومديم تهران به درخواست آقاي کريمي رفتم خونشون واقعا شرمنده اين خانواده ام اگر نديده بودمشون الان وضعيتم واقعا معلوم نبود... آواره بودم...!با تمام اين حرفا نميشد محبتي که ياسمن بهم ميکرد رو ناديده گرفت خيلي خالصانه و عاشقانه نگاهم ميکرد جوري که خجالت ميکشيدم نگاهش کنم... مرکز توجهش من بودم و مانيا... اما ديگه يه روز صبرم تمام شد که مانيا توجمع به ياسمن گفت مامان!طاقت از کف دادم و مانيا رو بغل کردم و تموم وسايلمون رو جمع کرد و سريع از خونه خارج شدم...تو اين مدتي که تو شرکت کار ميکردم تونسته بودم يه مقدار پول پس انداز کنم... شش ماه گذشته بود از اون جريان... و مانيا تقريبا داشت 2ساله ميشد و تمام محبت هاي ياسمن رو محبت مادرانه برداشت کرده بود!تاکسي گرفتم و رفتم هتل...***پيشنهاد آقاي کريمي بد جور روي اعصابم بود! مرد بيچاره آخرهاي عمرش بود و ميخواست يک نفر مراقب دخترش باشه و يه کسي از نظر او از من بهتر!واقعا گيج شدم... ميان يک دوراهي...دلم نميخواست از خاطرات لارا دل بکنم.. اما مانيا يه مادر ميخواست... و ياسمن لازم داشت يکي ازش مواظبت کنه و من هم يه شغل ميخواستم تا بتونم از پس زندگي بر بيام .. آقاي کريمي گفته بود اگر تن به خواسته اش بدم کل سهامشو به نامم مي کنه..!واقعا گيجم!***بالاخره تمام شد! مجبور شدم تن به اين ازدواج بدم!تن به ازدواجي که بيشتر بخاطر مانيا و ياسمن بود نه خودم!آقاي کريمي سهام هاش رو به نام من کرد و خودش فوت کرد... بعد از عقدمون... امسال يک سال از اون موقع ميگذره عروسي نگرفتيم چون واقعا دليلي نداشت اما خانواده ياسمن رو جمع کرديم و يه شب بيرون برديم...ياسمن واقعا از من شاکي بود چون حتي جلوي خانوادش هم خود داري نميکردم.. وقتي عشقي نبود چرا بايد تظاهر ميکردم؟!؟!يک روز توي اتاق نشسته بودم و داشتم به عکس شناسنامه لارا نگاه ميکردم که ياسمن من رو ديد و کشيده اي هواله صورتم کرد و با گريه از اتاق خارج شد... اما من پوزخندي زدم و دوباره مشغول تماشاي عکسي لارا شدم... بانوي من! زنم... زندگيم...!***

17 سال گذشته... 17 ساله که لارا نيست... 17ساله که ياسمن اومده و الان مانيا 19سالشه...

رفته بودم بيرون تا ورزش صبحگاهيم رو انجام بدم که متوجه يک سايه شدم...

به دويدنم سرعت دادم اما اونم سرعتشو با من هماهنگ کرد... سريع رفتم سمت خلوت پارک، وقتي به يه جاي کاملا خلوت رسيدم تو يه حرکت غافل گيرانه برگشتم و مچش رو گرفتم..

وقتي به صورتش نگاه کردم يه ته چهره آشنا ديدم... محکم به بازوم زد و گفت: اي بي شعور! نشناختي؟

آهسته گفتم: ســـ... ايم....ون...

-- چرا به تته پته افتادي پسر خوب؟ دلم برات تنگ شده بود...

همديگه رو بغل کرديم..

با خوشحالي گفتم :منم همينطور! چطوري پيدام کردي؟

--پيدات نکردم بابا... امروز هوس کردم برم يه پارک ديگه بجز اون پارک هميشگي ورزش کنم که تو رو ديدم... باوم نشد اما وقتي ديدم مشکوک شدي بهم فهميدم هنوز همون ادمي که بودي هستي!

به شوخي اخم کردم و گفتم :تو اصلا تو ايران چه کار ميکني؟

-- اومدم هواخوري! خوب زندگي ميکنم..!

- زندگي مي کني؟ چطور؟ چي شد اوضاع اون ور؟ چرا اومدي ايران؟ بعد از رفتنم چي شد؟

--اي بابا يکي يکي بپرس!

هيچي بعد از رفتن تو هيچ صفايي نداشت اونجا.. منم زد به سرم و استعفا دادم... بعد از رفتنت خيلي اين در و اون در زدن تا ردي ازت پيدا کنن اما نشد! راستي لارا چطوره؟ مانيا عمويي خيلي بزرگ شده؟ اي جانم!

-مگه نفهميدين؟

--نه چي رو؟ راستي از خلبانه خبري نشد! اونم با شما ايران مستقره؟

-هواپيما سقوط کرد! لارا و خلبانه هم....

ادامه ندادم چون ميتونست حدس بزنه چي شده!

-- متاسفم... مانيا چي؟

- مانيا 19 سالشه...

لبخند کمذنگي زد :پس خانمي شده واسه خودش.. عمرمونه که گذشته... کجا کار ميکني؟ چي شد تو اين مدت؟

تمام جريانات رو براش تعريف کردم.

وقتي تمام شد با بهت نگاهم کرد و گفت: چرا به ياسمن ظلم ميکني؟ مثل خودت عاشق شده!

- اما من عاشق اون نيستم بفهم!

--هميشه خودت رو در نظر مي گيري!

-بس کن!

-- باشه بابا... شرکت رفتن تو مرام تو نبود! چي شده؟

- مجبور بودم بايد يه طوري خرجمو در مياوردم!

--دلت ميخواد بياي دوباره ارتش؟

-فکر کنم آره! چرا که نه!

--پس بيا!

-چي؟

-- با ارتش! بقيه اش با من!

-پس شرکت چي؟

-- فقط تو يکي از ماموريت ها شرکت کن! شرکت هم مگه معاون نداره؟

-اما...

--اما و شکر خوردي! ميريم!

آدرس رو روي يه کاغذ نوشت واسم و داد دستم و منم با قدم هاي نرم به سمت خونه راه افتادم...

***

مدتي طول کشيد..ولي بازم وارد ارتش شدم..سابقه م در اختيارشون بود..قرار بود تو يه ماموريت خيلي مهم شرکت کنيم... من سرهنگ شده بودم و همينطور هم فرمانده گروه... به آرزوي چندين و چند ساله ام رسيده بودم...!

يک پسر جوان توجه ام رو جلب کرد.. شبيه جووني هاي خودم بود!

رشيد... محکم...استوار...مغرور...!

کاش ميشد مانيا هم...

سايمون رشته ي افکارم رو پاره کرد و گفت: آقاي خوش فکر فردا ساعت 9 بيا اينجا تا با هم راه بيافتم! فعلا خداحافظ... يادت نره ها!

سايمون هنوز فکر ميکرد من زير حرفم ميزنم اما نمي دونست اين سرهنگ بودن بدجور به مذاقم خوش اومده بود!

سر ساعت تو پايگاه بودم... همه براي رفتن آماده بودند... رفتم طرف سايمون... با ناباوري اومد سمتم و گفت: اومدي پسر؟

- ميخواستي نيام؟!؟!

-- آره... فکر نميکردم بياي!

-پس خوشحالم ضايع شدي!

-- ميدوني که...؟!؟!

-چي رو؟

-- امروز قرار بريم .. يعني تو که ميدوني ميخوايم جلوي يه گروه که قاچاق انسان مي کنن رو بگيريم!

-خوب اره اينوميدونم ..!

--اين گروه همون گروه!

- کدوم گروه؟ چرا رمزي حرف ميزني؟

-- همون باندِ ... چيزه... باند.. ققنو..س

- نه! مگه جلوشون رو تگرفتين؟ مگه پدر لارا نمرده بود؟ تو روزنامه خونده بودم... هميشه خبرشون ميرسيد! اين آخرين خبر بود!

-- مرده اما ماريا دست بردار نيست! ميدوني که تو رو دوست داشت... بعد که با لارا رفتي خيلي تو کارش جدي تر شد و تصميم گرفت نابودت کنه... هر کجا که باشي!

پوزخندي زدم و گفتم: هه..عمرا بتونه!

سايمون شون هش رو انداخت بالا و ..

-راستي تو چطور اومدي ايران؟و توي ارتش؟..

--راستش بعد از ناپديد شدن تو از ارتش اونجا استعفا دادم..دوست نداشتم بمونم..با خواهرم اومديم اينجا..تو هم که نبودي گفتم شايد اينجا ردي ازت پيدا کنم..ولي همينجا عاشق شدم و ازدواج کردم..با يه دختر ايراني..خواهرم هم با يه مرد ايراني ازدواج کرد..بعد هم خواستم وارد ارتش ايران بشم که بهم اين اجازه رو ندادن..ولي منم از رو نرفتم و انقدر اصرار کردم و ازمايش پس دادم تا تونستم راه پيدا کنم..ناگفته نمونه که سابقه ي درخشانم تو ارتش خيلي کمکم کرد..ديگه اينکه الان اينجا در خدمت شمام..

با لبخند سرمو تکون داد..که اينطور..

بعد از چند دقيقه که همه تو ماشين ها سوار شدن، حرکت کرديم...

بايد مي رفتيم مرز.... مرز ايران و عراق... قرار بود يک سري دختر رو از ايران قاچاق کنن... متاسفم براش.. از کشور خودش مايه نمي ذاره...! اما... ايرانم کشورشه!

تو فکر و خيال بودم تا رسيديم به مکاني که اونا توش مستقر بودند.. يه ويلا بود... من و سايمون و چندتا از بچه ها سريع از ماشين پياده شديم... لباس هاي مبدل پوشيده بوديم. قرار بود يک مهموني بگيرند بعد وقتي همه سرگرم بودند، دختراني که قبلا دزديده بودند و دختراني که توي مجلس بودند رو قاچاق کنند... يک سري دختر ساده لوح را که به هواي مواد مجاني و ... اومده بودند!

کارت دعوت رو نشون داديم و وارد شديم... دود سيگار همه جا رو گرفته بود... بوي الکل بي داد مي کرد... با انزجار رفتيم و يک جا نشستيم.

بعد از يک مدت همون پسره که هميشه مي گفتم شبيه جوونياي منه بلند شد و به بهونه ديدن يکي از دوستاش رفت بالا...

دوستي در کار نبود فقط ميخواست سرک بکشه و همين طور دخترهاي دور و برش رو از خودش دور کنه...

من هم چند دقيقه بعد بلند شدم و دنبالش رفتم و بقيه بچه ها هم به بهونه خوراکي و دستشويي بلند شدن و توي کل ويلا پخش شدن...

تو طبقه بالا سروان راد داشت مکالمه بين ماريا و يک مرد رو ضبط ميکرد:

-خوب؟

-- خانم تو نوشيدني ها دارو خواب آور ريختيم... تو مواد ها هم همينطور

- خوبه! حواستون باشه... بايد خيلي مراقب باشيد!

--چشم خانم...

در مورد مکاني که ميخواستن دخترا رو ببرن شروع کردند به حرف زدن... وقتي مکالمشون تمام شد، خواستيم سريع از پشت ديوار بريم اما انگار سرعت عملمون خيلي پايين بود!

--به به! آقاي محبي... بجا آورديد؟

-برو گورتو از جلو چشمام گم کن!

-- خواهر عزيزمو بردي...

يک کشيده زدم تو صورتش و گفتم: اسم لارا رو نيار!

با خشم نگام کرد : خواهرمه

- اگه خواهرت بود حداقل کاري ميکردي که نميره! نمي افتادي دنبالمون تا مجبور بشيم فرار کنيم!

-- مجبور نبودين فرار کنيد!

- مي مونديم تا تو بکشيمون؟

پوزخند زد : چه فرقي کرد؟ فقط به خودت سختي دادي! لارا که مرد... تو هم الان ميميري... مانيا هم به وقتش!

-من رو ميخواي بکشي ؟..اونم تو؟

ماريا امون نداد... سريع ماشه رو کشيد... خشکم زده بود فکرش رو هم نمي کردم اينکارو بکنه.... پاهام به زمين چسبيده بودن و قدرت تحرک رو نداشتن... همونطور زل زده بودم بهش... انگار دنيا ايستاده بود...

سروان راد داد بلندي زد..

فقط فهميدم خودش رو سپر من کرد... و بعد رادارش را به کار انداخت تا نيرو هاي کمکي بيايند. ماريا گفت: فکر نکن قصر در رفتي! منتظرم باش!

چند دقيقه بعد صداي پليس پليس هوا را شکافت... سريع وارد شدن و همه را دستگير کردن و يک گروه را هم به محلي که قرار بود دختر ها را ببرند فرستادند...

سروان راد دستش زخمي شده بود... اون رو سريع به بيمارستان منتقل کردن..

سايمون نزديک اومد و گفت: کارت عالي بود!

-کار سروان راد عالي بود نه من!

-- آره! ارتقاع درجه تو شاخشه!

-حقشه...

سايمون سري تکان داد و گفت: پايه اي که هنوز تو ارتش...

- نه..

-- چرا؟

-ماريا تهديدمون کرد...

-- پس يعني...؟!؟!

سرمو تکون دادم :آره دورشو خط مي کشم... همون شرکتمو بچرخونم خيليه

-- درک ميکنم... مانيا رو از طرف من ببوس.. بهم حتما سر بزن!

-چشم. خداحافظ...

***

واژها تموم شدن اما احساس مي کردم داستان زندگي پدرم نبايد اينجا تموم بشه!

من نميذارم..... به هيچ وجه!

پس مادر واقعي من لارا بود؟..ولي ياسمن..اون به بهترين نحو منو بزرگ کرد..هميشه اون رو مادرم مي ديدم..الان هم باورش برام سخته..ولي نه..نبايد عکس العملي نشون بدم..نبايد ناراحتش کنم..اون مي دونست..پدرم هم مي دونست..ولي الان با دونستنش مگه چي شده؟..مادرم زنده نيست..مادر واقعيم اينجاست..ياسمن مادر منه..مگه حتما بايد من رو به دنيا مي اورد تا بشه مادر تني؟..اون همينجوري هم همه چيزم بود..مادر واقعيم..

 2ماه از مرگ پدرم گذشته بود .. امروز مي خواستم برگردم پايگاه..مامان اصرار داشت که ديگه نرم..ولي من تصميم مهمتري توي زندگيم گرفته بودم..بايد مي رفتم..برنامه هاي زيادي توي سرم داشتم که بايد عمليشون مي کردم.دو

عزيزجون..مادربزرگ شميم اصرار داشت مدتي که مامان تو خونه تنهاست و من پيشش نيستم پيش اون زندگي کنه..

مامان مخالف بود ولي من موافقتش رو جلب کردم..با اين اوصاف صحيح نبود تو خونه تنها بمونه..و حالا مامان خونه ي عزيزجون بود ومن و شميم هم تو راه پايگاه بوديم..

شميم :واي بعد از اين مدت طولاني مي خوايم برگرديم..دلم تنگ شده بود..

نيم نگاهي بهش انداختم و گفتم :واسه کي دلت تنگ شده بود؟..

چپ چپ نگام کرد و گفت :واسه در و ديواراي بهداري..همينجوري گفتم ديگه تو هم..

اروم خنديدم و چيزي نگفتم..رسيديم پايگاه..از جلوي دژباني رد شديم و به طرف دفتر فرمانده رفتيم..

هر دو مشغول حرف زدن بوديم .. همين که دستم رفت سمت دستگيره در يهو به طرفم با شدت باز شد و..

وااااااي خدا جــــون..دماغـــــم..

دلم ضعف رفت..واي واي..

دستمو گرفتم به دماغم و خم شدم..از زور درد ناله مي کردم و به روحه باعث و بانيش صلوات مي فرستادم..

-اي تو روحتون..د اخه اين در لامصب چرا به طرف بيرون باز ميشه؟..دماغ نازنينم ناکار شد..د اخه اگه قوزي بشه من چه خاکي تو سرم بريزم؟..واي خدا..اخ ..اي تو روح باعث و بانيش صلوات..اي خدا بگم چکارت کنه..الهي به..

با شنيدن صداش سيخ وايسادم ولي دستم هنوز رو دماغم بود..

--اگر دعاهاي خيرتون تموم شده برو کنار تا رد شم..

عجب رويي داشت..مات و مبهوت داشتم نگاش مي کردم..از اين همه پررويي در عجبـــم خداااااا..

دستمو از روي دماغم برداشتم..ديگه درد نمي کرد ولي قرمز شده بود..دست به کمر جلوش ايستادم و مثل طلبکارا گفتم : عجب رويي داري شما..زدي دماغمو ناقص کردي تازه خيلي راحت مي خواي رد شي؟..

پوزخند زد و صورتشو اورد جلو..زل زد تو چشمام و گفت :پس مي خواي وايسم پليس بياد کروکي بکشه؟..خسارتش چقدر ميشه خانم دکتــــر؟..

داشت مسخره م مي کرد؟..واي که اتيشم زد..

با صداي نسبتا بلندي گفتم :اقاي به ظاهرمحترم به جاي مسخره کردن ديگران برو روش صحيح باز کردنِ در رو ياد بگير که هر بار نزني دماغ يکي رو ناقص کني..شايد يکي پشتش باشه ..فکر اتفاقات بعدش هم نيستي؟..

ابروشو انداخت بالا و حق به جانب گفت :اتفاق خاصي نمي افته..فوقش يه دخترِ لج باز و فضول پشتشه که بازم چيزِ مهمي نيست..

عين شير رفتم تو سينه ش و گفتم :منظور؟..

--منظوري نداشتم..کلي گفتم بدوني..

انگشتمو گرفتم جلوي صورتش ..نگاهش به نوک انگشتم بود ..گفتم :پس منم يه چيزي رو کلي ميگم شما اويزه ي گوشت کن..هيچ خوشم نمياد باهات رو به رو بشم..يا اصلا چشمم بهت بيافته..من اومدم اينجا که به وظايفم عمل کنم..چون تعهد دادم..پس مطمئن باش مدتش تموم بشه ميرم..دوست ندارم توي اين مدت باهات برخوردي داشته باشم..شنيدي؟..

دستمو پس زد و با لحن خاصي گفت :شنيدن که اره شنيدم..ولي خب اگر برخوردامون اتفاقي باشه و حتي بيش از حد تصورت چي؟..

با تعجب گفتم :يعني چي؟!..

دستشو زد زير چونه ش و يه جوري نگام کرد که يه حالي شدم..منظورشو نمي فهميدم..

با پوزخند گفت :از زور خوش شانسي جفتمون که چشم ديدن همو نداريم بايد تو يه مانور عملياتي باهم باشيم..

دهانم باز موند..شميم هم همينطور..واي خدا..بازم؟!..

--فردا حرکت مي کنيم..اينبار تعدادمون بيشتره و بايد بريم مناطق کوهستاني..تو و خانم پرستار هم بايد با ما بيايد..

با همون پوزخند از کنارم رد شد ..ولي يه قدم به عقب برداشت و صورتشو کج کرد..

خيره شد تو صورتمو گفت :راستي يادم رفت بگم..اين يه دستوره از جانب فرمانده و سرپيچي از اون عواقب خودشو داره ..خانــــم دکتـــــر..

بعد هم اروم خنديد و از اونجا رفت..

حالا من و شميم عين مونگلا خيره شده بوديم تو چشماي همديگه..

همزمان گفتيم :نـــــه.

شميم :واي مانيا حالا چکار کنيم؟..

اب دهانمو قورت دادم و جدي گفتم :من چه مي دونم..مگه کاري هم ميشه کرد؟..فعلا بريم دفتر فرمانده بگيم برگشتيم تا بعد ببينيم چي ميشه..

هر دو رفتيم تو دفتر..کارمونو که انجام داديم خواستيم بيايم بيرون فرمانده موضوع مانور رو بهمون ياداور شد..

واي خدا حالاا ينو کجاي دلم بذارم؟..مانــــور؟!..اونم تو کوهستان؟!..اخه من که کوهنورديم خوب نيست..

خير سرم فقط رزمي يه نمه بلدم نه کوهنوردي اونم تو کوهستان..

اخه اينم شانسه من دارم؟!..

*******

به مامان زنگ زدم و موضوع مانور رو بهش گفتم..به هيچ عنوان قبول نمي کرد..نزديک به 1 ساعت رو مخش کار کردم تا راضي شد..اونم با ترديد..

گوشي تلفن تو دستم داغ کرده بود بس که حرف زده بودم..گوشي رو که گذاشتم نفسمو با فوت دادم بيرون..خب اين از اين..

حاضر و اماده تو حياط پايگاه به صف ايستاده بوديم تا سوار ماشين بشيم وبه محل مانور اعزام بشيم..

اينبار فرمانده ي گروه 2 نفر بودند..يکيش که خداي غرور و تکبر سرگرد اهورا راد ..اون يکي هم سرگرد رهام واحدي..

يه مرد خوش قيافه و قد بلند..چهارشونه ..چشم قهوه اي تيره..پوست گندمي..بيني قلمي..مثل اهورا هم بد عنق و اخمو نبود..لبخند مي زد..با من شميم هم با احترام و متانت برخورد مي کرد نه مثل اهورا با اخم و تخم که انگار هميشه در حال خوردن ارثيه ش هستيم..

بالاخره سوار ماشين شديم و حرکت کرديم..اينبار خسته نشدم..از طرفي شميم کنارم بود هي حرف مي زد که اينجوري عمرا خوابم مي برد..از طرف ديگه اين استرس لعنتي ولم نمي کرد..ترس نه..فقط استرس..خاطراته مانور سري قبل رو هنوز فراموش نکرده بودم..

راه طولاني بود ولي بالاخره رسيديم..همگي پياده شديم..افراد گروه به سرعت وسايل و لوازم مانور رو مي اوردن پايين..

من و شميم کناري ايستاده بوديم..

به اطرافم نگاه کردم..قسمتي که ما بوديم زمينش صاف بود ولي اطرافمون سنگلاخي و هموار بود..دور تا دورمون تا چشم کار مي کرد کوه ديده مي شد..

خير سرمون تو کوهستان بوديم ديگه..طبيعي بود..

اب دهانمو قورت دادم..واي خدا يعني من بايد از اين کوه برم بالا؟..د اخه بلد نيستـــم..

صداي شميم رو زيرگوشم شنيدم:مانيا من که کوهنوردي بلد نيستم..برم اون بالا بگم چي اخه؟..

-من وضعم از تو بدتره..رفتم رو ويبره هنوز هيچي نشده..

--ميگم نميشه بهشون بگيم همينجا مانورشونو بدن و بعدم برگرديم؟..اون بالا که خبري نيست..

-منم نميگم اون بالا اش نذري ميدن که اينا مي خوان برن اونجا..ولي برم بهشون بگم چي؟..بگم جون عزيزانتون به خاطر ما دوتا که تا حالا پامونو تو کوه نذاشتيم بيايد از خيرش بگذريد؟..

--چه مي دونم يه کاريش بکن ديگه..منو چه به کوهنوردي؟..

-کاريش نميشه کرد..مخصوصا اهورا منتظره من يه اتو بدم دستش ديگه تا کچلم نکنه ول کن نيست..مگه نمي بيني باهام پدرکشتگي داره؟!..

--ولي اخه بريم اون بالا پدرمون درمياد..اگه پرت شيم پايين چي؟..واي مانيا..

نگاش کردم و گفتم :مي ترسي؟..

خودشو گرفت و گفت :وا..ترس چيه؟..خب من کوهنورديم تو کوهستان خوب نيست وگرنه..

-خيلي خب ..منم عين خودتم..به يکي بگو نشناستت..مي دونم تو هم ترسيدي..ولي کاري از دست هيچ کدوممون بر نمياد..مجبوريم..

با ناله گفت :خدا ازت نگذره مانيا..من و اوردي اينجا بدبختم کردي..

لبمو کج کردم و گفتم :هه هه..به من ميگي اينا رو؟..کي بود مي گفت واي مانيا دلم براي پايگاه تنگ شده؟..

از گوشه ي چشم نگام کرد وبا حرص گفت :غلط کردم راضي شدي؟..

-نه بيشتر بگو..هنوز کامل راضي نشدم..

اروم زد به بازوم که خنديدم..

اهورا :باز شما دوتا يه گوشه وايسادين به حرف؟..بيايد کمک کنيد..اومديد اينجا کمک رساني کنيد نه اينکه حرفاي خاله زنک تحويل هم بديد..

بر خرمگس معرکه لعنت..بازاين پيداش شد..2 دقيقه از دستش ارامش نداريما..اي بابا..

اخمامو کشيدم تو هم و گفتم :حرفامون خاله زنک نبود..به شما هم مربوط نميشه که چي ميگيم و چکار مي کنيم..وظيفه ي ما امداد رساني و کمک به بيماران و مجروحينه..شما که ماشاالله سر و مور و گنده اينجا وايسادي..کمک مي خواي؟..

چپ چپ نگام کرد وگفت :زياد حرف نزن خانم دکتر..بيا کوله پشتياتون رو برداريد..مي خوايم حرکت کنيم..

با استرس نگاش کردم ولي به روي خودم نياوردم ..به کوه اشاره کردم و گفتم :مي خواين بريد بالا کوه مانور بديد؟..

لبخند کجي تحويلم داد و گفت :نخيـــر..مي خوام ببرمتون درکه اش رشته بخوريد..مانور اون بالا انجام ميشه..

باز شير شدم..سينه ستبر کردم و بي خيال ادب مدب شدم.. گفتم :چرا هي مسخره مي کني؟..مثلا خير سرت سرگردي..

خواست جوابمو بده که صداي سرگرد واحدي رو شنيدم..

-- جناب سرگرد لطفا زيادي به خانما سخت نگيريد..

بعد هم کوله ي من و شميم رو داد دستمون و گفت :بفرماييد..اينم کوله هاي شما..بهتره زودتر راه بيافتيم تا از گروه عقب نمونيم..

هم من و هم شميم ازش تشکرکرديم..به رومون لبخند زد..مرد با فهم و شعوري بود..برعکس اين جناب سرگرد يخچالي..

سرگرد واحدي رفت..شميم داشت کوله ش رو درست مي کرد..

پشت چشم نازک کردم و تو چشماي اهورا زل زدم..اخم غليظي رو پيشونيش بود و چشماش هم وحشي شده بود..

-بعضيا ياد بگيرن با دوتا خانم چطور بايد رفتار کرد..واقعا که..

خواستم از کنارش رد شم که صداشو شنيدم..

- بعضيايي نشونت بدم خودت حض کني..

بي خيال از کنارش گذشتم..مال اين حرفا نبود..بچه پررو..

کوله م رو روي پشتم جابه جا کردم..محکم بسته بودمش..شيب کوه زياد نبود..مي شد راحت رفت بالا..ولي از اونجا به بعدش چي؟..واي خدا..

من و شميم دست همو محکم گرفته بوديم و عين دوتا بچه مدرسه اي شونه به شونه ي هم راه مي رفتيم..اصلا اوضاعي بود ديدني..

يه بار سنگ زير پاي من سر مي خورد من جيغ مي کشيدم..يه بار شميم سکندري مي رفت اون جيغ مي کشيد..درکل ادم کوهنوردي بکنه..از بلندي هم بترسه..خب ديگه..قبلش بايد اشهدشو هم بخونه..ما نخونده اوضاعمون اين بود..نه مي شد چشمامونو ببنديم نه مي تونستين ادامه بديم..لحظه به لحظه هم از سطح زمين دورترمي شديم و به وسطاي کوه نزديکتر..

شميم اروم و زير لب گفت :اي تو روح اوني که گفت مانور بايد بالاي کوه اجرا بشه..د اخه ننه ي من کوهنورد بوده يا بابام؟..شايد هم ننجونم..من کجام شبيه کوهنوردا و صخره نورداست؟..منو چه به کوهستـــان؟..

-بسه شميم..کم غرغر کن..بذار حواسمو جمع کنم..پرت مي شيم پايينا..

دستمو محکمتر گرفت وگفت :خفه شو مانيا..سقت سياست الان پرت مي شيم..دو دقيقه ببند..

خنده م گرفته بود..رنگش پريده بود..

-اصلا پايينو نگاه نکن..وضعت بدتر ميشه..

نگام کرد وگفت :تو که از من بدتري..رنگت شده عينهو ميّت..بعدش هم چشمه خو..کاريش نميشه کرد..يهو منحرف ميشه..

به شوخي گفتم :اشکال نداره بذار منحرف بشه ولي يه سمت ديگه..

با تعجب گفت :کدوم سمت؟!..

با چشم به روبه رو اشاره کردم..سرگرد واحدي جلوي ما بود..

شميم گوشه ي لبشو گزيد وگفت :اوا خاک تو گورت من و اين؟..

-پ نه پ من و اين..

اخم کرد و گفت :غلط مي کني تو و اين..اصلا شايد زن داره..

-نه نداره..چون هم حلقه دستش نيست..هم اينکه اگر زن داشت سه سوت بچه هاي بهداري مي رسوندند..

--اره خب..راست ميگي..ولي عجب جيگريه ها..چشماش سگ داره لامصب..سرگرد راد رو که ديگه نگو..

خنديدم و گفتم :خير سرت خانم پرستاري..اين چه طرز حرف زدنه؟..

خواست جوابمو بده که سرگرد واحدي و اهورا برگشتن عقب..سيخ سرجامون وايساديم..نمي دونم چرا ولي کارمون غير ارادي بود..شايد چون داشتيم در موردشون حرف مي زديم اين عکس العمل رو نشون داديم..

دستشونو گرفته بودن به ديواره ي کوه و اروم به طرفمون مي اومدن..جلومون ايستادن..

اهورا با اخم نگام کرد وگفت :تو با من بيا..

به شميم اشاره کرد وگفت :ايشون هم با سرگرد واحدي..

با تعجب گفتم :چرا؟!..

لباشو جمع کرد و انگار کسي زورش کرده اينو بگه گفت :چون حرفه اي نيستيد ..يهو کار دستمون مي ديدين..زود باش وگرنه از گروه عقب ميافتيم..

به شميم نگاه کردم..يه لبخند پت و پهن رو لباش بود..هه هه ..خوشش اومده..منه بدبختو بگو با اين اقاي يخچالي مي خوام تنها باشم..مار از پونه بدش مياد راست جلوي خونه ش سبز ميشه..

سرگرد واحدي حلقه ي طناب رو از دور کمرمش برداشت..يه سرشو داد به شميم تا ببنده به دور کمرش..سر طنابا قفل داشت و به راحتي بسته مي شد..اون سرشو هم سرگرد واحدي بست به کمر خودش..اروم حرکت کردن..سرگرد بهش مي گفت چکار کنه..

اهورا:به چي نگاه مي کني؟..طنابتو ببند..

اخم کردم و طنابو ازش گرفتم..انگار طلبکاره مرتيکه..

محکم بستم دور کمرم..يه راهه باريک و هموار و مارپيچ مانند بود..بايد دستمونو مي گرفتيم به لبه ي صخره ها و ديواره ي کوه تا رد مي شديم..اهورا هم سر طناب رو بست دور کمرش..

نيم نگاهي به من انداخت و گفت :محکم بستيش؟..

فقط سرمو تکون دادم..بي معطلي اومد جلو تا به خودم بيام ديدم داره طنابمو امتحان مي کنه..

با حرص گفتم :گفتم که محکمه..ولش کن..

همونطور که چکش مي کرد گفت :من صدايي از تو نشنيدم که بخواي بگي محکمه يا نه..

چيزي نگفتم..فقط از اون همه نزديکي يه جوري شده بودم..ولي قبل از اينکه بفهمم چمه خودشو کشيد کنار..

--تو جلو برو..منم از پشت مراقبتم..دستتو بذار لبه ..اهان خوبه..اروم حرکت کن..نترس..من پشتتم..

همه ي اينا رو با ارامش مي گفت..نه صدايي که توش غرور باشه و نه لحني که ازارم بده..

به روبه روم نگاه کردم..سرگرد واحدي و شميم پيداشون نبود..ظاهرا رد شده بودن..بايد از پيچ مي گذشتيم و هنوز مونده بود بهش برسيم..

طبق دستورات اهورا حرکت مي کردم ولي نمي دونم يهو چي شد ..حس کردم زير پام خالي شد..يه جيغ خفيف از روي ترس کشيدم ..عزرائيل رو هم به وضوح ديدم..واي خدا تموم شد..مردم..

ولي نه..قبل از اينکه پرت بشم پايين دست اهورا رو دور کمرم حس کردم..به سرعت منو کشيد سمت خودش و اون تيکه سنگ که از زير پام در رفته بود پرت شد پايين..

نمي دونستم الان تو چه موقعيتي هستيم ولي جاي من که خوب بود..يه جاي گرم و نرم و باحال..سرمو بيشتر فرو کردم..واي چه خوبه..

حس کردم دست اهورا هم محکمتر دورم حلقه شد..اروم سرمو بلند کردم تا ببينم کجا افتادم که انقدر داره بهم خوش مي گذره ولي تا سرمو بلند کردم نگام به دوتا چشم نافذ و خندون افتاد..

چشمام داشت مي زد بيرون..نگامو اوردم پايين..واي..من تو بغل اين چکار مي کنم؟..سرم روي سينه ش بود..

باز نگامو اوردم بالا و اينبار قفل کردم تو چشماش..لباش هم مي خنديد..

ابروشو انداخت بالا و با صداي شوخ و پر از خنده اي گفت :جات خوبه خانم دکتر؟..

اول يه کم عين خنگا نگاش کردم..بعد که فهميدم موقعيت و اطرافم چطورياست اخمامو کشيدم تو هم..

خودمو کشيدم عقب که از حصار دستش رها بشم ولي وضع بدتر شد ..دستشو کمي شل کرد و منم با خيال راحت خودمو کشيدم کنار که يهو ديدم باز زير پام خالي شد اونم محکمتر از قبل منو کشيد سمت خودش..واي اينبار از ترس نفس نفس مي زدم..

هر دوتا دستامو محکم دور کمرش حلقه کردم..اگه ولش مي کردم ديگه فاتحه م خونده بود..

--اينجور که تو اويزونه من شدي به چند ثانيه نمي کشه هر دوتامون شوت مي شيم پايين..

ديدم راست ميگه اينبار با احتياط خودمو کشيدم کنار و دستمو گرفتم لبه ديواره ي کوه و خودمو کشيدم جلو..تمام مدت دست اهورا روي کمرم بود..مثل حفاظ عمل مي کرد..

هيچ کدوم حرفي نمي زديم ولي اهورا گاهي کمکم مي کرد ومي گفت چطور برم جلو..

بالاخره از پيچ رد شديم و گروه رو ديديم..دستشو از رو کمرم برداشت..باز خوبه جلوي بچه هاي گروه يه کم مراعات ميکنه..

سر جمع 20 نفر بوديم..از اين 20 نفر 4 نفر زن بودن ..3 تا پرستار و يکي هم که خودم بودم..

کنار شميم ايستادم..صورتش گل انداخته بود و روي لباش لبخند بود..نگاهي به اطرافم انداختم..

تا چشم کار مي کرد کوه بود و صخره..از همونجا که به پايين نگاه کردم يکه خوردم..من اين همه راه رو از کوه اومده بودم بالا؟!..اصلا متوجه نشده بودم..بيشتر راه رو که با شميم حرف مي زدم..بقيه ش هم که در جوار جناب سرگرد و اغوش گرم و نرمش بودم..

هنوزم که يادش ميافتم يه جوري ميشم..دلم قيلي ويلي ميره..

ولي غلط کرده بخواد قيلي ويلي بره..والا..اونم واسه اهوراااااا..خداي غرور..هنوز که قحطي ادم نيومده من اينو بچسبم..

اهورا رو به همگيمون گفت :همينجا چادرها رو بزنيد..امروز و امشب رو همينجا هستيم..

همگي اطاعت کردن و چادرارو در اوردن..همه مشغول بودن..من و شميم هم درگير چادر تجهيزات خودمون بوديم که مثلا داشتيم بازش مي کرديم..

ولي سخت بود..ما که از پسش بر نمي اومديم..لااقل يکي از مردا هم نمي اومدن کمکمون..

اهورا هم مي ديد ما تنهايي نمي تونيم هي با بدجنسي لبخند تحويلمون مي داد..اي که اتيشت مي زنم صبر کن..بعد ببينم بازم واسه من دهنتو گشاد مي کني؟..

شميم با حرص گفت :بي خيال بيا خودمون يه کاريش مي کنيم..

-چي چي رو بي خيال؟..مگه چادر مسافرتيه؟..تنهايي نمي تونيم بايد يکي از اين مردان غيور و الحق خوش غيرت بياد جلو کمک کنه..

شميم با لبخند سرشو چرخوند .. وقتي مسير نگاهش رو دنبال کرديم مستقيم رسيدم به جناب سرگرد واحدي..

بله بله؟..چشمم روشن..شميم پر؟!..

اروم زدم به بازوش که 6 متر و نيم پريد بالا..

-به به..مي بينم که ديگه چشمات مي دونن بايد کدوم وري چپ بشن..شما هم بله؟!..

لباشو جمع کرد وگفت :نخيـــر..فکر بد نکن..فقط جذابه..

بعد هم با حسرت گفت :اي کاش اون بياد کمکمون..

اداشو در اوردمو وگفتم :جذابه جذابه راه انداختي؟..حالا چرا واحدي؟..

--درست صداش کن..رهام ..

ابرومو انداختم بالا و گفتم :واسه من واحديه..حالا واسه تو رهام شده؟..لابد فردا هم يه جون مي چسبوني تنگش بشه رهام جوووووون..اره؟..

--فردا رو بي خيال الان رو درياب که داره مياد اينطرررررررررف..

نگاش کردم..راست مي گفت..سرگرد واحدي داشت مي اومد سمت ما..

--کمک لازم داريد؟..

دهنمو باز کردم بگم قربون دستت بيا چادرمونو بزن راحت شيم که شميم زودتر از من گفت :بله اگر زحمتي نيست ..

--نه چه زحمتي؟..حتما..وظيفمه خانم..

شميم يه نمه عشوه اومد و گفت :مرسي..

با ارنجم زدم تو پهلوش که يواش گفت اخ..

زير لب گفتم :مرضو اخ..دختر خودتو جمع کن..يارو رو خوردي..اين عشوه خرکيا رو از کجا ياد گرفتي؟..

با حرص روشو برگردوند..

نگام افتاد به اهورا که داشت ميخ چادرشون رو با چکش محکم مي کرد ..

ناخداگاه لبخند زدم..يه فکري به سرم زد که الان وقتش بود تا عمليش کنم..

بي توجه به شميم رفتم طرفش..درست رو به روش پشت چادر ايستادم..چادر هنوز کامل بنا نشده بود و نصفش رو زمين بود..براي همين مي تونست منو ببينه..

داشت چکش رو مي کوبيد رو ميخ در همون حال سرشو بلند کرد..ولي همچنان مي کوبيد..

يه نمه عشوه اومدم و تو چشمام ناز ريختم..هي نگامو مينداختم پايين باز مي اوردم بالا و زوم مي کردم رو صورتش..

دهانش باز مونده بود..ولي هنوز با چکشش به ميخ مي کوبيد..انگار کاراش غير ارادي بود..از حالتش خنده م گرفته بود..

دست راستمو کشيدم به بازوي چپم و يه لبخند ژکونده ماماني و نـــاز تحويلش دادم ..مونده بودم من اين همه عشوه خرکي تحويلش مي دادم اون چرا هي دهنش بازتر مي شد؟..انگار حسابي رفته بود تو شوک..

به طرفش رفتم..با همون لبخند روي لبم..

يه دفعه صداي دادش بلند شد و از زور درد ناليد..

بلــــه..هموني که مي خواستم شد..چکش مبارکو کوبيده بود رو دستش..

سريع رفتم کنارش و مثلا وانمود کردم نگرانشم..حالا تو دلم چيز ديگه اي بود و کارخونه قندو با جاش اب مي کردن..دوست داشتم حالشو بگيرم..

-واي جناب سرگرد چي شد؟..اخ اخ دستتون..

هيچي نمي گفت..دستشو سفت چسبيده بود و چشماشو روي هم فشار مي داد..

صدامو ظريف کردم و با ناز گفتم :واي شرمنده چادرمون هنوز اماده نيست ..وسايل رو هم نچيديم..خب حالا اشکال نداره..ميگم شما يه چند ساعتي درد بکش تا ايشاالله فرجي شد و زودتر چادرو برپا کرديم..بعد اگر کاري نداشتم و مجروحي نبود به دستتون يه نگاهي ميندازم..چطوره؟.. 

چشماشو بازکرده بود و تمام مدت با خشم نگام مي کرد..ولي تو نگاه من پيروزي بود که موج مي زد ..

از جام بلند شدم..نگاه پر از خشم و عصبانيتشو کشيد بالا روي صورتم..

دستمو به کمرم گرفتم وبا لبخند گفتم :فقط اميدوارم زياد درد نکشيد جنـــاب سرگـــرد اهـــورا راد..با اجازه..

ابرومو براش انداختم بالا و اومدم سمت چادر..

نگاهش به من مثل نگاه يه شير وحشي و درنده به طعمه ش بود..

بدون شک اگر تنها بوديم زنده م نمي ذاشت..ولي منم بيدي نيستم با اين فوتا بلرزم..

جوابه "هاي" "هويهِ"..والا..

اخماش هنوز هم تو همه پسري سه نقطه.. يه خورده از اين واحدي ياد بگير. حداقل يه ذره جنم داره تو وجودش!

شميم هي چشم و ابرو مي اومد واسم رفتم طرفش و گفتم: چته؟!؟

--فکر کردي نفهميدم با بدبخت چيکار کردي؟

-حقش بود... ميخواست بياد کمک!

-- وظيفش بود؟

ساکت شدم.. حق با شميم بود. اما خب...

شميم زد و به بازومو گفت: شوخي کردم اتفاقا خوب حالشو گرفتي! به قول خودت من نميدونم اين عشوه خرکيارو از کي ياد گرفتي؟

- از تو!

چشماشو گشاد کرده بود و دنبالم مي اومد..منم با يه لبخند پت و پهن عقب عقب مي رفتم..سرعتمو بيشتر کردم و ديگه داشتم مي دوميدم که..

خوردم به يه چيزي و همين که برگشتم تا ببينم اون چيز چيه از شدت تعجب خشکم زد!

اهورا يه سنگ رو گرفته بود تو دستش.. صد در صد خوردم تو اون سنگه...!

صداي داد اهورا رفت هوا: دختر سر به هوا! اينجا مانوره نه ماراتون... کي گفته يه هميچين جايي بدوي؟ هان؟

صداش داشت کم کم ضعيف تر ميشد.. دستشو گذاشتم رو شقيقه ام... خون رو دستاش بود!

- خانم متين چرا ايستاديد ما رو نگاه مي کنيد؟!؟! بيايد دوستتون رو ببريد من که نميتونم بغلشون کنم..

فکر خبيثانه اي زد به سرم يه آي خفبفي کشيدم و خودم رو انداختم زمين و زدم به غش...! سرگرد داشت سر شميم داد ميزد و شميم هم هي عذر مي آورد تا منو بلند نکنه...

صداي سرگرد واحدي تو فضا پيچيد: خودم ميبرمش تو چادر..

-- نه لازم نيست..خودم ميبرمش

و دستشو دور بدنم حلقه کرد و سمت خودش کشيد...

ناخداآگاه دستم رو عضله هاش خورد.. چقدر سفت و محکم بودن... خاک بر سرت مانا بگير نقشتو بازي کن يه وقت لو نري!

-- نيازي نيست نقش بازي کني.. من خودم از اول ميدونستم تو خودتو از عمد زدي به بي هوشي!

لاي يه چشممو باز کردمو وبا لبخند بزرگي گفتم :واقعا؟!؟ پس چرا بغلم کردي؟

-- اخم هاي رو پيشوني خانم متين رو که نديدي... خيلي عصبي بود...

-وا... چرا؟

-- من فهميدم چه برسه به تو که دوستشي...

اومدم چيزي بگم که حضور يکي رو کنارمون حس کردم.. سريع چشمامو بستم و دوباره خودم زدم به غش...

منو محکم پرت کرد روي يک چيز نرم... فکر کنم شميم يه تشت بادي گذاشته بود واسم..

صداي قدم هاش رو شنيدم که از چادر زد بيرون..

-- چرا نتونسي عين آدم نقش بازي کني خوب؟ فهميد الاغ!

- ميدونم..

-- به روت آورد؟

- آره

-- پس چرا از بغلش نيامدي بيرون؟

-آخه ميخواستيم واسه تو و واحدي ...

حرفم رو بريد و گفت: الاغ ما هر دومون مي دونستيم!

پوزخندي زد و گفتم: آره خيلي! تلف شدم بي شورر بيا اين سرمو يه نگاه بکن...

اومد بالا سرش و يکم معاينه اش کرد و گفت: نترس! چيزي نشده... يه خراش سطحيه!

-پس چرا سرم اينقدر درد ميکنه؟

-- نميدونم! بيا اين قرصو بخور ..

بعد از خوردن قرص به خواب عميقي رفتم!

-- همه بر پااااااااااااا..

با ترس از جام پريدم... صبح بود...

- شميم... شميم... کجايي؟

صداي اهورا رو از بيرون شنيدم...

--يه چيزي بپوش بيا بيرون.. بايد باشيد... امروز مانور داريم مثلا! دوستت مثل تو تنبل نيست و نخوابيد... اولين روز مخصوص صخره نورديه!

با تعجب گفتم : چــــــــي؟ صخره نوردي؟

يه کم نگام کرد..بعد هم صداي قهقه شو رو شنيدم!

--نترس خانم دکتر..تو رو که نمي بريم..اين کار مخصوص افراد گروهه..

بعد هم رفت بيرون..

سريع از جام بلند شدم و رفتم سراغ لباس هام سريع يه مانتو مشکي جمع و جور پوشيدم و با شلوار ورزشيم تيپم رو کامل کردم و کلمو که فکر کنم شميم آمادش کرده بود رو برداشتم...

همه به دو گروه تقسيم شده بودند...

وقتي اومدم بيرون ديدم همه يک طوري نگاه ميکنن... با يه حالت مسخره... رفتم طرف شميم و گفتم: تو چرا آماده نيستي؟ ميگه نبايد بريم؟

-- کشته مرده هوشتم! فکر کردي ما هم بايد بريم؟

-پس مگه تو اين کوله رو آماده نکرده بودي؟

--نه چطور؟

- آخه اين اونا بود.. با تمام وسايل...

-- نکنه...

- کار اون سرگرد راد گراميه! منو مسخره ميکنه؟!؟ يه آشي بپزم واست که يه وجب روغن جامد روش باشه! حالا ببين.. نگاه کن چه لبخند ژکوندي ميزنه با دوستاش!!! نشونت ميدم! پررو!

يه نگاه بهش انداختم.. هنوز کفشاي اسپرتش پاش بود و کفش هاي مخصوصشو نپوشيده بود... ميريم که داشته باشيم حال گيري از اهورا خان رو...!

با اينکه خودم گيج ميزدم اما اون ميخواست ثابت کنه بهم که عقلم سر جاش نيست! واقعا که از سرگرد جماعت بعيده...

به هر حال آماده کردن اون کوله واسه چي بوده؟!؟!؟!

قاعدتا فقط قصدش چلوندن من بود! منم مانيام... وقتي يکي منو چلوند منم تا نچلونمش ول کن نيستم...

به سمت چادرش راه افتادم... کفشاش دقيقا جلوي چادر بودن... برشونداشتم و کفيشون رو با يک حرکت عسلي کردم... حالا راه رفتن برات مشکل ميشه اهوراخان... چسب چسبي ميشه کف کفش بعدشم کل گل ها بهش ميچسبن ...

سريع از اون جا دورشدم و خودمو گم و گور کردم تا منو نبينه... رفتم پشت يکي از چادر ها قايمشدم ...

- شميم ..من ...

جان؟!؟! اين که واحديِ... چرا بهش ميگه شميم؟!؟واي خدا جونم داستان داريم پس !

شميم لپ هاش گل انداخته بود و بدجور سوژه خندهشده بود... جلوي خودمو گرفتم و خيره خيره نگاهشون کردم .

--شميم.. ميخواستمبگم ...

اهورا صداش زد :رهام چيکار ميکني؟!؟ جا موندي بدو ...

واحدي در حالي کهداشت سمت اهورا ميرفت به شميم گفت : دوستت دارم ...

شميم هم سرخ شده هم دلشميخواست از خوشي قهقهه بزنه.. همين که رفتن شروع کرد به دويدن و خنديدن... وا... دختر خل و چل !

حالا يکي يه چيزي گفت... تو چرا باور ميکني؟ اصلا خيلي هم خشکگفت.. يکم احساسات... هيچي؟!؟ اصلا کلش تقصير اهوراس !

زمين نا هموار بود و اينشميمم عين چي ميدويد و اصلا جلوي پاشم نگاه نميکرد، بالاخره سکندري خورد و افتاداما باز عين خل و جلا داشت هرهر مي خنديد !

خدا يه عقلي به اين بده يه پوليبه ما ...

رفتم طرفش و کمکش کردم بلند شه ..

--وايييييي نميدوني چيشد !

-اي واي چي شد؟!؟ شاهکار کرد آقا؟ يه دوستت دارم خشک و خالي؟ چقدر تو سادهاي !

-- واي خدا رو شکر دير رسيدي براي ديدن شاهکار ما ...

-چيکار کرديننديدم؟!؟

-- هيچي ..

- با همه بله با ما هم بله؟

-- چه گيري تودادي به ما... برو خودت و سرگردتو جمع کن !

- چيکارش کردم مگه؟

با يادآوري ديروز که تو بغلش جا خوش کرده بودم داغ شدم! خوش به حال شميم! واحدي بهش گفت وخدا ميدونه قبل از اينکه من سر برسم چيکارا مي کردن!

نزديک غروب بود که برگشتن.

به کفش اهورا حدودا يک کيلو گل چسبيده بود.. سرخ شده بودم اما نميتونستم بخندم.. اين رهام بدمصبم بدجور زل زده بود به اين شميم.. شميم نديد بديد هم هي خوش خدمتي ميکرد! خدا رو شکر ديگه من پشت چادرا نديدمشون تنهايي.. اي اهورا رو هم از وقتي اومده نميشه با يه من عسلم خوردش.. واقعا که... اما عجيب بود! به فکر تلافي نيافتاد! بالاخره فهميد مانيا خانوم چقدر قدرت داره!

***

روز آخر اردو بود...

رفتم تو چادر تا بخوابم... شميم تو چادر کناري مشغول جمع و جور کردن وسايل پزشکي بود... دست به آب داشتم.. بايد ميرفتم اما شب بود کسي هم نبود تا همراهم بياد... چراغ قوه هم دست شميم بود و همه جا تاريک...

يه نگاه به گوشيم انداختم ... چراغ قوه داشت... با همين ميرم! مجبورم... خدا کنه شارژش تموم نشه..

چون خارج از پادگان بوديم اجازه داشتيم موبايل با خودمون بياريم..ظاهرا اين مقرارت سفت و سختشون فقط واسه تو پادگان بود..

نور رو گرفتم جلوم و رفتم سمت دستشويي... سريع کارمو کردم و زدم بيرون اما همون لحظه گوشيم خاموش شد... نزديک بود بزنم زير گريه... چي کار بايد ميکردم؟!؟

همون جا نشستم رو زمين و چشمامو بستم... بايد چيکار کنم؟ کجا برم؟

بلند شدم و کورمال کورمال يه راه رو پيش گرفتم...دستام رو جلوم گرفته بودم تا به چيزي نخورم...

حدودا ميتونم تخمين بزنم نيم ساعت راه رفتم اما به هيچي نرسيدم...

نا اميد روي زمين نشستم... خــــــدايا... بايد از بين اين همه آدم فقط منه بدبخت شب کوري داشته باشم؟

سرم رو گذاشتم روي پاهام و شروع کردن به فکر کردن تا يه راه حل براي فرار از اينجا پيدا کنم...

يکم گذشت... همونطور که فکر ميکردم صداي پا شنيدم... داشتم سکته ميکردم.. خودم رو جمع کرده بودم تا بهم نزديک نشه... با صداي خفه اي گفتم: کاريم نداشته باش!

-- بدتر از گرگ ها که نيستم!

واي گرگا...راست ميگفت... اما اون اينجا چي ميخواست؟ يعني تعقبيم کرده بود؟

خوشحال شدم... نميدونم از اومدن اهورا بود يا از اينکه بالاخره از اين وضعيت نجات پيدا ميکنم!

اهورا _ پاشو دخترِ لوس... من نميدونم از کابين دستشويي تا چقدر راهه که تو گم شدي! پاشو بريم...

-نميشه...

--چرا نميشه؟

-آخه من...

--تو چي؟..

-شب کوري دارم!

کمي سکوت کرد و گفت : چرا چراغ قوه نبردي پس؟ چطوري رسيدي تا کابين؟

-آقاي باهوش از چراغ قوه گوشيم استفاده کردم بعدشم شارژش تموم شد و خاموش شد!

-- منم چراغ قوه ندارم... کيفمو بگير و دنبالم بيا

- کيفتو؟ کيف چرا آوردي؟ مثل بچه دبستانيا که ميترسن کيفشون رو ببرن دنبال خودت ميکشيش؟

-- قابل توجه خانم قرار بود برم تو چادر اونطرف بخوابم... اصلا من چرا دارم واسه تو توضيح ميدم؟ دنبالم بيا...

- تو چرا دنبال من اومدي؟

شونه ش رو بالا انداخت :گفتم شايد گم بشي... چشمات که بسته بود و معلوم نبود کجا ميري... براي همين دنبالت اومدم تا يه وقت کار ندي دستمون!

من کار ميدم دستتون؟ واقعا که! .. چند جا سکندري خوردم و نزديک بود بيافتم ديگه اعصاب نمونده بود واسم.. آخه حداقل تا الان ميرسيدم... خيلي دير شده..

-کجاييم؟

به اطرافش نگاه کرد..تاريک بود : ظاهر قضيه گم شديم...

چشمام گرد شد: چي؟

صدام بين کوه ها انعکاس پيدا کرد يه لحظه ترسيدم و خودم رو بهش نزديک کردم و گفتم: حالا که ميدوني گم شديم نميشه شب رو بمونيم بعد حرکت کنيم؟

-- چاره ي ديگه اي نداريم...

-ميشه يه آتشي چيزي روشن کني؟ من هيچ جا رو...

اهورا حرفم رو قطع کرد و گفت: باشه...

نشستم روي زمين بعد از چند دقيقه که يکم چوب جمع کرد شروع کرد به روشن کردن آتيش... همين که روشن شد انگار دنيا رو بهم دادن... واي خداي من... چقدر اينکه بتوني اطرافت رو ببيني حس خوبيه!

اهورا با خنده گفت: منو مي بيني؟

- بله کور که نيستم!

به چوب بزرگي هم که روش نشسته بود اشاره کرد و گفت: اينم ميبيني؟

دوست داشتم يکي بزنم تو سرش پسره جلف رو! رفتم نشستم رو چوبه...

با حداکثر فاصله و گفتم: قراره چطور بخوابيم؟ اصلا چطور شد که تو راه رو گم کردي؟ چطور بخوابيم که از حمله گرگا در امان باشيم؟

-- يکي يکي.. من که نگهبان اينجا نيستم که عين کف دستم اينجا رو بشناسم... يه غاري رو موقع اومدن ديدم... ميرم اونجا...

- خوب پس چرا يه راست نرفتيم توش؟

--بايد يه آتيشي تو دستمون باشه که اگه يه حيون پريد جلومون دورش کنيم و شما هم عينه کنه نچسبي بهم...

ناراحت شدم..خواستم بلند شم برم که يادم اومد اگه از پيش آتيش برم اون ور تر هچي رو ديگه نمي بينم... تسليم شدم و نشستم سر جام... يه لبخند محو رو صورتش بود... روم رو برگردوندم اصلا دلم نمي خواست نگاهش کنم...

رو بهش گفتم: بريم ديگه چرا نشستي؟ اگه گرگا بيان؟

-- بريم...

يه چوب که مثل مشعل بود رو داد دستم تا بتونم ببينم جلو پام رو ببينم و خودش هم يه مقدار ديگه چوب آورد تا اونجا هم آتيش روشن کنيم...

وارد غار کوچيک شديم... براي پناه گرفتن خوب بود فقط يه خورده تار عنکبوت هاش زياد بود که اونا رو هم تا جايي که شد تميز کردم... واقعا براي خودمم جاي تعجب داشت که چرا ديگه باهاش کل کل نمي کنم!

البته هر کسي هم تو موقعيت ما بود کل کل نمي کرد!

خدا کنه يکي پيدامون کنه يا يه قبله نمايي چيزي داشته باشيم...

قبله نما....

خودشه!

رو به اهورا با ذوق گفتم: يه پيشنهادي دارم!

-- چي؟

- تمام کوله هاي کوه نوردي قبله نما يا قطب نما دارن... مال تو هم داره؟

-- آره داره... از الان که گذشت نميشه بريم فردا صبح راه مي افتيم...

سري تکون دادم و کنار آتش نشستم و پاهام رو توي شکمم جمع کردم و خيره خيره آتش رو نگاه کردم... سنگيني نگاهش رو روي خودم حس کردم اما هيچ تغييري تو پزيشنم ندادم و همون طور موندم...

چند دقيقه همون طوري به آتش خيره شدم که صداي قار و قور شکمم بلند شد.. سرخ شدم و سرم رو انداختم پايين...

اهورا با خنده گفت: مگه شام نخوردي؟

با اخم گفتم: نه خيلي بد بود! مثل اون دفعه... ديگه نخوردم تا مجبور نشم برم تو چادر و دوباره اون اتفاقا بيفته...

با تعجب گفت: يعني تموم اين مدت رو هيچي نخوردي؟

-هيچي هيچي که نه... فقط نون و پنير و چيزاي سر پايي...

--کوله ام رو بده...

کوله اش رو بهش دادم و با کنجکاويي بهش خيره شدم.. يه کنسرو لوبيا از توش در آورد و يک ظرف کوچيک با يه بطري آب.. واي من تشنه امه!

-من تشنمه... ميشه اون بطري رو بهم بديد؟

-- نه صبر کن...

آب بطري رو ريخت تو ظرف و لوبيا رو انداخت توش و گذاشت تا جوش بياد بعد يک بطري ديگه بهم داد تا بخورم... بعد خودش از همون جا دهني من خورد.

ناخداگاه نيشم شل شد..

وقتي کنسرو کاملا جوشيد بازش کرد و يه قاشق بهم داد تا بخورم... عجب بهم چشبيد... اما صداي زوزه گرگ ها کوفتم کردنش!

زوزه اشون خيلي نزديک بود و من رو هم ناخداگاه به اهورا نزديک تر مي شدم...

-گرگه؟..

--نه گوسفنده..نترس با تو کاري نداره..

با اخم نگاش کردم و گفتم :بي مزه..

--منم محض بامزه بودن نگفتم..خواستم روشن بشي؟..

-از چه نظر؟..

همون موقع صداي زوزه ي گرگ رو خيلي واضح شنيدم..

اهورا با انگشت به پشت سرش اشاره کرد و گفت :از اين نظر..

بدون اينکه وقتو ازدست بدم سريع از جام بلند شدم و رفتم کنارش نشستم..با تعجب نگام مي کرد ولي واسه من مهم نبود..غذاي گرگا نشم..بقيه ش بي خيالي بود..

--تا وقتي اتيش روشنه گرگ اينورا افتابي نميشه..

-اگر شد چي؟..تجربه ثابت کرده من کم شانسم..

--خب رو حساب تجاربه من..ميگم که گرگا فعلا پيداشون نميشه..

صدايي از پشت سر باعث شد هر دو برگرديم و پشتمونو نگاه کنيم..با ديدن يک جفت شيء براق بازوي اهورا رو محکم چسبيدم..گرگ بود..که با چشماي براق و وحشيش زل زده بود به ما..

-د..ديدي گفتم من شانس ن..ندارم؟..گرگه پيداش شد..تو هم با اون تجاربت..

--خب اينبار استثنا شد وگرنه هميشه درست از اب در مي اومد..

-اينم از شانسه منه..حالا چکار..ک..کنيم؟..بد نگامون مي کنه..

--تو نمي خواد کاري کني..بسپرش به من..

-پس چي فکر کردي؟..خودت بايد کارشو تموم کني..به من چه؟..

چپ چپ نگام کرد..

يه چوپ که سرش مثل مشعل اتيش گرفته بود رو برداشت..خواست بلند بشه که منم باهاش پاشدم..بازوشو به هيچ عنوان ول نمي کردم..

--دستمو ول کن بذار تمرکز کنم..هر حرکت ما باعث ميشه گرگ تحريک بشه..

-ن..نه.. نميذارم ..نمي خوام..

--چي ميگي؟..

-از کنارت جم نمي خورم..هر کار مي خواي بکني بکن..ولي من ولت نمي کنم.

با اين حرفم چند لحظه زل زد تو صورتم..ولي تمام حواس من به اون يه جفت چشم براق بود..گرگ از چپ مي رفت راست از راست مي رفت چپ..تمام مدت هم نگاهش به من و اهورا بود..

يه کم اومد جلو که منم يه جيغ خفيف کشيدم..

--جيغ نزن تحريکش مي کني..

-ب..باشه..باشه..ولي دست خودم نيست..ترسناکه..

-نترس..چيزي نميشه..من که اينجا وايسادم بوق نيستم..

تو دلم گفتم :اگر بوق نيستي پس چي هستي؟..والا..

يه کم رفت جلو..تيکه چوب رو که سرش اتيش گرفته بودو به طرف گرگ پرت کرد..سريع يه تيکه ديگه از تو اتيش برداشت..تو هوا تکونش داد..گرگ از اتيش فاصله مي گرفت..ولي هنوز همونجا وايساده بود..

-پس چرا نميره؟..

--خب معلومه..گرسنه ست..تا من و تو رو نخوره که بي خيال نميشه..

با ترس به بازوش چنگ انداختم و گفتم:اينارو نگو..من همينجوريش تا مرز سکته ي ناقص رفتم..

خنديد و چيزي نگفت..

-اسلحه نداري؟..

--دارم..ولي نميشه اينجا ازش استفاده کرد..روي کوهها برفه..امکان داره در اثر شليک ريزش کنه و اونوقت ديگه واويلا..

-پس چي؟..مي خواي خفه ش کني؟..

--نه..بايد يه جوري از خودمون دورش کنيم..تا هوا روشن نشده اينجا هست..مطمئنم..يه چيز ديگه هم اينکه بايد خدا خدا کني اتيش خاموش نشه که ديگه نميشه کاريش کرد..

-نمي تونيم بريم چوب جمع کنيم..ولي به نظرت همين اتيش تا صبح دووم مياره؟..

--اره..يعني شايد..دستمو ول کن..همينجا وايسا..

-مي خواي ..چ..چکار کني؟..

--نترس مي خوام فراريش بدم..فقط تو تکون نخور..باشه؟..

جدي نگام مي کرد..نمي تونستم کاري بکنم..بايد فراريش مي داد..بنابراين اروم بازوشو ول کردم..انگار منتظره همين بود که سريع رفت جلو..

اون تيکه چوب تو دستش بود..گرگ نگاه گرسنه اي به اهورا انداخت..زوزه ي خفيفي کشيد..اهورا چوب رو تکون داد..شعله ي سرش رو به طرف گرگ گرفت..گرگ عقب عقب مي رفت..ولي کمي بعد ايستاد..اماده ي حمله بود..ولي اهورا جلو مي رفت..

گرگ زوزه ي بدي کشيد و اومد جلو که حمله کنه اهورا با چوب زدش..گرگ کشيد کنار..سر چوب مي سوخت و گرگ از همين مي ترسيد و جلو نمي اومد..

اهورا به طرفش خيز برداشت و چوب رو گرفت جلوش که گرگ هم فرار کرد..مي دونستم کامل دور نشده و کمين کرده..ولي همين که جلوي چشممون نبود خودش خيلي بود..فقط خدا کنه اتيش خاموش نشه..

اهورا کنارم نشست..اينبار منم کنارش نشستم..کنار اهورا امنيت داشتم..هر دو سکوت کرده بوديم..چهارچشمي اطراف رو مي پاييدم که يه وقت گرگ غافل گيرمون نکنه..

از سرما به خودم مي لرزيدم..شايد هم از ترس و هيجان..ولي لرزش بدي بود..انگار تنم داشت قنديل مي بست..

حلقه ي دستاشو دورم حس کردم..نگاهش نکردم..فقط خودمو کشيدم کنار..

صداشو اروم شنيدم:کاريت ندارم..

-دستتو بکش..

--سردته؟..

-اره..خيلي..

--پس اروم باش..مطمئن باش کاريت ندارم..

دوباره دستاشو دورم حلقه کرد..اروم منو کشيد سمت خودش..مي خواستم ببينم چکار مي خواد بکنه..

يه دستشو دور شونه م حلقه کرد و يه دست ديگه هم از روي سينه م رد کرده بود و اينجوري کامل تو بغلش بودم..

از شرم بود يا از گرماي اغوشش..نمي دونم..ولي هر چي بود گرم بود..باعث مي شد سرما از تنم بيرون بره و جاشو به گرماي لذتبخشي بده..

--گرم شدي؟..

-اره..حالا مي توني دستتو برداري..

حلقه ي دستاشو محکمتر کرد و گفت :نه..ولت کنم باز سردت ميشه..

-تا صبح که نمي تونيم اينجوري باشيم..

--چرا نتونيم؟..کسي اين اطراف نيست که بخواد ببينه و برامون بد بشه..

از اينکه فکرمو خونده بود خنده م گرفت..هميشه من فکر اينو اونو مي خوندم..اينبار برعکس شده بود..

فکر اهورا رو نمي تونستم بخونم..برام جالب بود..هيچ کار اين مرد قابل پيش بيني نبود..

نفس هاي گرمش زير گوشم مي پيچيد..پشتم بهش بود و نمي ديدمش..ولي اينکه سرشو گذاشته بود رو شونه م رو حس مي کردم..

خوابم برده بود..وقتي چشمامو باز کردم ديدم هنوز تو بغلشم..تکون که خوردم صداش در اومد..

--بيدار شدي؟..

-اره..ولم کن..

دستاشو از هم باز کرد..خودمو کشيدم بيرون..برگشتم و نگاش کردم..چشماش سرخ بود و نگاهش خواب الود..

- تو نخوابيدي؟..

--نه..تموم شب رو بيدار بودم که يه وقت اتيش خاموش نشه و گرگ نياد سراغمون..

فقط سرمو تکون دادم..حتي دلم نيومد تشکرکنم..

از جام بلند شدم..تن و بدنم خشک شده بود..تازه هوا روشن شده بود..

اهورا هم از جاش بلند شد و گفت :الان بهتر راهو پيدا مي کنيم..ديشب تو تاريکي نمي شد..

سرمو تکون دادم..اون جلو مي رفت منم پشت سرش بودم..

شايد نيم ساعت يا بيشتر طول کشيد تا تونستيم چادرا رو ببينيم..

با خوشحالي دستامو زدم به هم و گفتم :واي خداجون پيداشون کرديم..اوناهاشن..

--اره..ولي فکر نکنم متوجه غيبتمون شده باشن..

-چطور؟!..

--خب همه ديشب خواب بودن..وقتي ما گم شديم کسي بيدارنبود بفهمه..

اره خب..اينم حرفي بود..يک راست رفتم تو چادر خودمون..شميم عين خرس خوابيده بود..انگار نه انگار من ديشب تو اون اوضاع و احوال خوابيده بودم و اونوقت اين اينجا راحت کَپيده..سريع خزيدم زير پتوم و بشمار سه خوابم برد..

اينبار با صداي سوت ازخواب پريدم..

-اي تو روحتون که دو دقيقه خواب به منه بدبخت نمي بينيد..اه..انگار اسيري اوردن..

شميم:چي زير لب غرغر مي کني؟..بسه چقدر مي خوابي؟..

حرصم گرفت و گفتم:تو يکي خفه لطفا..تازه 2 ساعته چشم گذاشتم رو هم..

--مگه ديشب نخوابيدي؟..

-نه..

يه دفعه ياد اغوش گرم اهورا افتادم..واي چه خوب بودا..

نخير ..اين حرفا چيه؟..والا..

خوب بود ديگه..گرم..نرم..لذتبخش..اوممم ممم..

تو حال خودم بودم که شميم با پاش زد به پام ..درجا پريدم..

-چه مرگته جفتک ميندازي؟..

--پر رو هر چي صدات مي کنم جوابمو نميدي..

-چيه؟..

--پاشو صبحونه ت رو بخور..بچه ها مي خوان حرکت کنن..

-اِِِِ..داريم بر مي گرديم..خدارو هزاران مرتبه شکر..بريم از اين جهنم دره راحت شيم..

--بهت بد گذشته؟..

باز ياد اغوش اهورا افتادم..نه بابا خوش گذشته..

نخير..اين حرفا نيست مانيا خانم..

- تو چه کار داري؟..وسايلتو جمع کردي؟..

--اره..همه چيز اماده ست..فقط مونده چادرا که بچه ها دارن جمع مي کنن..تو هم زود باش..

با غرغر از جام بلند شدم..دوتا لقمه عسل و مربا خوردم که البته در حد همون 2 لقمه بود..عسل بسته اي کوچيک و اماده بود ..بيشتر که به ادم نميدن خسيسا..فکر شکم گشنه ي ما هم نيستن..

بالاخره بار و بنديلمون رو بستيم و حرکت کرديم..

اوه اوه حالا چجوري بر گرديم؟..مخصوصا از اون راه باريکه..با ياداوري سري قبل قند تو دلم اب شد..

واي بازم؟..

دقيقا حدسم درست بود..اينبار هم سرگرد واحدي رفت سمت شميم اونم با نيش باز دنبالش رفت..

اهورا هم که انگار از خداش بود با لبخند اومد سمت من و گفت :سري قبل ياد گرفتي ديگه..طنابت رو محکم ببند..

-اره بلدم..باشه صبر کن..

اِِِِِ لامصب بسته شو ديگه..نمي دونم از هيجان بود يا چيز ديگه که دستام مي لرزيد قفلش بسته نمي شد..

داشتم باهاش کشتي مي گرفتم که دستي نشست رو دستم..سرمو بلند کردم اهورا خم شده بود سمت من..

واي اين چرا انقدر به من نزديکــه؟..نميگه قلبم مياد تو دهنــم؟..

جنبه دارما..ولي جلوي اين جنبه منبه رو از دست ميدم..اصلا جنبه کيلويي چند؟..ولي بايد خوددار باشم..خدا کنه بتونم..

قفل رو محکم بست..حالا چرا لفتش مي داد الله و اعلم..

افتادم جلو..اونم پشتم بود..اينبار نزديک تر به من حرکت مي کرد..عين گربه چارچنگولي چسبيده بودم به ديواره ي کوه..اروم اروم مي رفتم جلو..دستام مي لرزيد..مي ترسيدم از ديوار ول بشه پرت شم پايين..

چشمامو باز و بسته کردم..همه ش به اسمون نگاه مي کردم..کي جرات داشت زير پاشو نگاه کنه؟..خيلي بلند بود..

يه لحظه حس کردم اهورا خيلي بهم نزديکه..اره..انقدر نزديک که نفس گرمش مي خورد به صورتم..همينو کم داشتم..

درجه ي هيجان سنجم ترکوند خودشو..دستم ول شد..ولي سريع به خودم اومدم باز چسبيدم به ديواره ي کوه..

-مواظب باش مانيا..

واي گفت مانيا..خب نگو لامصب من خودم حال و روزم خراب هست..

-مواظبم..

--معلومه..دختر خودتو به کشتن ميديا..

ناخداگاه گفتم:تو خودتو بکش کنار من مواظب خودم هستم..

با تعجب گفت :چي؟!..

اي واي داشتم سوتي مي دادم..همين اتو کم بود بدم دستش..

-هيچي..راهتو برو..

خنديد و گفت :چشــم..

از روي عادت گفتم :بي بلا..

سنگيني نگاهشو حس کردم..سرمو چرخوندم..نگاهمون تو هم گره خورد..سيخ سرجام وايسادم..

نه..ديگه پاهام منو نمي کشه..نمي تونم..

اروم گفت: پس چرا وايسادي؟..

صادقانه گفتم :نميره..

با تعجب گفت :چي؟..

-پاهام..

هنوز با تعجب نگام مي کرد...

واسه ماست مالي گفتم :از بلندي مي ترسم..پاهام مي لرزه..نمي تونم حرکتش بدم..

با اين حرف پيش خودم گفتم تموم شد ولي وضع بدتر شد..چون بي هوا دستشو حلقه کرد دورم و منو کشيد تو بغلش..دستام که هيچ..همه ي هيکلم از کوه جدا شد رفت تو بغل اهورا..

-چکار مي کني؟..

--مگه نميگي مي ترسي؟..خب اينجوري خطرناکه..در اينصورت سالم مي رسي اونطرف..

-ولي جلوي ديگران که..

--هيسسسس..بقيه الان از ما جلو افتادن..

ديگه چيزي نگفتم..ازقديم گفتن کور از خدا چي مي خواد..يه جفت چشم بينا..حالا که منه کور بينا شده بودم ديگه مرگم چيه؟..کجا از اينجا بهتر؟..

واي که مانيا بي حيا شدي اساسي..

دستاشو سفت دورم حلقه کرده بود..منم از اونطرف دستامو محکم دور گردنش انداخته بودم..درکل اويزونش شده بودم..

هيچي نمي گفت..حتي نگام نمي کرد..تموم حواس و تمرکزش رو کوه و راهي بود که در پيش داشتيم..ولي من که کاري نمي کردم همه ي حواسم تو صورت اهورا و بغلش بود..

يعني دوستش دارم؟..

نه..

اگر نه پس چرا انقدر بي قرارش ميشم؟..

از بس خرم خب..د اخه ادم قحط بود عاشق اين بستني يخي شدم؟..

مگه چشه؟..

چش نيست همه جاش گوشه..اينو ديگه کجاي دلم بذارم؟..

يکي تو کل وجودم فرياد زد:اين ادم همه ي دلتو تصاحب کرده..لازم نيست جاش بدي..

ناخداگاه گفتم :واقــعا؟!..

با تعجب نگام کرد و گفت :چي واقعا؟!..

واي باز بلند فکرکردم..

-هيچي..با خودم بودم..

نگاه عاقل اندرسفيهي بهم انداخت که يعني خل شدي؟..

اره خل شده بودم..حقيقته ديگه..

-- ازت خوشم مياد..

عين برق گرفته ها چشمام از حدقه زد بيرون..همه ي وجودم شد چشم و گوش..

-چــي؟!..

--گفتم ازت خوشم مياد..اخلاقت خاصه..

نگام کرد و با خنده گفت :يه جورايي..

سرشو تکون داد..جوري که بفهمم تعطيلم..

با حرص گفتم :منظور؟!..

--در کل ميگم..دختر با دل و جراتي هستي..و اگر هم دل و جرات نداشته باشي هيچ رقمه کم نمياري..از اين جور ادما خوشم مياد..

اروم شدم..نه بابا بنده خدا داشت تعريف مي کرد..منم يهو اتيشي ميشما..

به صورتم نقاب بي تفاوتي زدم که يعني خب اينو گفتي دستت درد نکنه ولي به من چه؟..

ديگه چيزي نگفت..به سلامت رسيديم اونور..ازش جدا شدم و ديگه حتي نگاهش هم نکردم..چون مي ترسيدم..الان که حسي بهش دارم نمي خوام فاش بشه..نه..از طرف من نه..

اون روز به هر بدبختي بود رسيديم پايگاه..ولي عجب کوهنوردي پر خاطره اي بودا..

 در خونه رو با سر و صدا باز کردم و گفتم: مامي جونم... مامان.. ياسي خانوم خوشگلم...

از ديوار صدا مي اومد اما از مامان عمرا...

به سمت اتاق خواب مامان راه افتادم... بعدش اتاق خودم...آشپزخونه... همه جا رو گشتم اما نبود!

راهم رو به سمت اتاق بابا تنها جايي رو که نگشتم کج کردم و قدم زنان رفتم تو اتاق...

مامان روي زمين پخش شده بود... به سمتش رفتم و با دستم تکونش دادم..

-م..مامان..مامان جونم ..

با صداي گرفته گفت :دختر حالم خوبه اينقدر تکونم نده. .زنده ام...

-مامان چرا گريه ميکني عزيزم؟

--براي هزارمين بار دفترچه پدرتو خوندم و تازه نامه داخلش رو پيدا کردم!

با تعجب گفتم :نامه؟ چه نامه اي؟

اشکاشو پاک کرد و گفت :يه نامه.. خودش نوشته بود.. ازم طلب مغفرت کرد و خواست حلالش کنم.. حق داشت! اون هم مثل من عاشق بود اما تو گذشته زندگي مي کرد.. نميگم بايد عاشقم مي بود نه اصلا اما نبايد اينقدر سرد رفتار مي کرد.. خودش فکر مي کرد مثل يه دوست بود اما مثل يک دشمنم نبود! حتي بي روح و سرد.. مثل يه آدم رفتار ميکرد. من حلالش کردم. بايد مي کردم.. اصلا مگه مي تونستم؟

- مامان خودتو عذاب نده عزيزم.

با چشماي نمناکش نگام کرد و گفت: تو خيلي خوبي.. هر کس ديگه اي مي فهميد اين قضيه رو..

نفس عميقي کشيد و ادامه داد: من رو تنها ميذاشت ..

شروع کردم به خنديدن و در همين حين اشک هاي مامان رو پاک کردم و گفتم: آخه مامان من چرا بايد شما رو تنها بذارم؟ تو همه جوونيت رو پاي من گذاشتي... تموم عشقتو!

دستش رو دورم محکم تر کرد و منو کشيد تو بغلش .. سرش رو کرد تو موهام و گفت: مامان فدات شه الهي..

-خدا نکنه مامان جونم... اون نامه رو بهم ميدي مامان؟!؟

دادش دستم... شروع کردم به خوندنش... يه نامه بود که بابا براي مامان نوشته بود فقط توش ازش طلب مغفرت کرده بود و جاي وصيت نامه رو مشخص کرده بود..

نامه رو گرفتم تو بغلم و بوش کردم بوي عطر بابا رو مي داد... مامان منو کشد تو بغلش و گذاشت خودمو براي چندمين بار خالـي کنم.. خالــي خالـــي!

_ ميدوني يک بار فقط يک بار موند تو دلم از سر دل سوزي منو بغل کنه و دل داريـم بده.. اما نداد! هيچ وقت!

حواسم رفت سمـت اهورا.. ميشـه بغل کردن هاش از سر عشـق باشه؟

نه مانيا خانـم.. نه! اما تـو واقعا اينـو ميخواي؟

عشقش رو؟!؟

سرم رو تکون دادم ..سرم رو گذاشتم روي پاهام مامان و گفتم: مـامـان ميشه برام لالايي بخوني؟ همون که وقتي بچه بودم ميخوندي...

سکوت کوتاهي کرد و بعد از چند لحظه صداي گرم و مهربونش تو گوشم پيچيد..

*لالالالا گل نازم

* تويي سرو سرافرازم

* تويي سرو و تويي كاجم

* تويي افسر، تويي تاجم

* لالالالا گل نرگس

* نباشم دور، ِز تو هرگز

* هميشه در برم باشي

* چو تاجي بر سرم باشي

*لالالالا گل مريم

* چه گويم از غم و دردم

*غم من در دلم پنهان

* بيا اينجا بشو مهمان

* لالالالا گل مينا

* بخواب آروم ،گل بابا

* بابا رفته ، سفر كرده

* الهي زودي برگرده

* لالالالا گل شب بو

* نگاهت مي كند جادو

* ببينم چشم شهلايت

* به زير آن كمان ابرو

صبح به طرف پادگان راه افتادم.. مرخصي 2 روزه بدجور بهم ساخته بود و حسابي آب زير پوستم رفته بود.

تا رسيدم شميم دستمو کشيد برد سمت دستشويي ها و با صداي بلند گفت: رهام بهم گفت... دوستم داره...

- اين که خبر جديدي نيست!

--خرِ... خواستگاري هم کرد..

-بــــرو!

--به جون اهورا

-وا چرا جون اهورا رو قسم ميخوري؟

چشمک زد:چون جديدا خيلي مهم شده... فکر کردي نفهميدم تو کوه شما دو تا رو؟ درسته حواسم به رهام بود اما از گوشه چشمم ديدم چطور داشتي حال ميکردي!

_ نيست که تو حال نميکردي! جواب جناب سرگرد رو چي دادي؟

قري به گردنش داد که صداي ترقش بلند شد... من قهقه زنان گفتم: عشوه هاتم خرکيه! يه راست برو سر اصل مطلب!

در حالي که سرشو از زير مقنعه ميمالوند گفت: يه خورده ناز کردم بعد گفتم يه هفته ديگه بهتون ميگم..

- چه عجب از هلت نگفتي همين الان بريم عقد کنيم!

--بـــرو بينـم! من کـي عجول بودم؟

با صدايي بم و متفکر گفتم: اوم هيــچ وقت!

--اين هيچ وقتي که تو ميگي يعني هميشه... بريم که بايد به يه تازه کار آموزش بدي!

-تازه کار؟!؟ کيــه؟

-- نميـشناسم والا فقط ميدونم بجاي نگين بيچاره که تصادف کرد اومده... بي چــاره نـگين! پايه اي امروز بعد از ظهر بريم خونشون عيادت؟!؟

-باشه پايتم بدجور! فعلا بريم به اين تازه وارد طرز کار رو ياد بديم...

-- چيزِ ماني اين تازه واردِ مردِ زياد باهاش حرف نميزنياااا که اهورا غيرتي ميشه!

- وا مگه اهورا اونجاس؟!؟

--آره بابا.. با چند نفر درگير شد... بيچاره!

-چي شدِ بود؟

ابرو انداخت بالا و گفت: مشتولوق ميخوام!

زير لب زمزمه کردم: کوفت مشتولوق ميخوام...

-حيف... يه پيتزا دعوت من...

--کمه!

- اي بابا.. يه آيس پک هم ميدم بگو!

-- اوممم باشه قبوله... هيچي ... يکي خط خطيش کرده بود!

-کي؟!؟ مثل آدم بگو

--تو يکي از عملياتاي مواد و اينا... تير خورده! الانم لنگر پهن کرده تا تو بري و اون تير رو در بياري..

با نگراني گفتم :واي الان حالش خوبه؟

-- چرا رنگت پريد؟ نميدوني به همه گفت صبر ميکنه تا توبياي... گفت شما ها بلد نيستيد! حالا دروغ... داشت ميمرد از درد هاااا... _پس چرا ايستادي؟!؟ بعدا به اون پسرِ آموزش ميدم اول اهورا بعد اون!

به شميم فرصت ندادم و به سمت بهداري پرواز کردم...

معني حرکاتم رو خودمم نميفهميدم چه برسه به شميم... شايد هم هر دو ميدونستيم اما خودمون رو به ندونستن زديم؟ نميدونم!

وقتي وارد بهداري شدم سريع به سمت اهورا که روي تختي که پارچه هاش خوني بود رفتم. آخه چرا اين کارو با خودش ميکنه؟

سرم رو از روي تاسف تکون دادم و رفتم لباس هام رو عوض کردم و اومدم مشغول به کار شدم... با ابروهايي در هم بهم خيره شده بود..

- ميشه خيره نشي؟

--دارم به اون خوني که از لبت مياد پايين نگاه مي کنم! چرا پوست لبتو ميجويي دختر؟

دستشو برد سمت پنبه ها و آوردش تا بذارش رو لبم... دلم نميخواست اينجا اين کار رو بکنه براي همين هم بدون اطلاع قبلي سريع الکل رو دور زخمش محکم کشيدم..

صورتش از درد جمع شد و گفت: چته بابا؟ ميخواستم اين پنبه رو بنداز تو اون سيني کنارت... خون رو نميبيني روش؟

با اخم گفتم: مگه اون دستتم زخميه؟

--يه زخم سطيه.. فکر نميکردم اينقدر محکم باشم!

-تمام بيمارام واسم مهمن... هچ فرقي با هم ندارن!

اخماش تو هم رفت و به يه گوشه خيره شد. گوشي اش زنگ زد ... به شماره خيره شد و زير لب گفت: اَه!

چطور گذاشته بودن گوشيش رو بياره تو پادگان؟!..ولي بعد پيش خودم گفتم خب وقتي زخمي اوردنش اينجا کي به گوشي اين توجه کرده؟..مطمئنا نجات جونش واجب تر بوده..

دکمه اتصال رو زد.

تمام وجودم گوش شد و شروع کردم به گوش دادن به مکالمشون نميشد صداي طرف مقابل رو شنيد اما همين که صداي اهورا رو ميشنيدم کافي بود!

اهورا: نميخوام... گفتم که نميام. نميتونم.

--....

اهورا: نه ..دل به کسي نبستم.

-- ....

اهورا : نه مادرمن... نه!

--....

اهورا: باشه. باشه! من که ميدونم قبول نميکنه. باشه.ميام. خدانگهدار..

زخم رو سريع پانسمان کردم و رفتم تا به کار همکار جديدمون برسم... يه پسر 28 ساله ميزد با موهاي قهوه اي و چشم هاي مشکي.. با بي تفاوتي همه چيز رو بهش توضيح دادم و رفتم تا به کارهاي ديگم برسم که اهورا جلوم سبز شد.

اروم ولي با صدايي که حرص تو مشهود بود گفت :خوب به بهونه آموزش حال ميکني!

تو دلم ميخواستم بگم.. نيست که تو به بهونه مانور حال نميکني!

اما خيلي ريلکس گفتم: رفتار و کاراي هر کسي مربوط به خودشه! مگه نه؟

با حالتي مسخره گفت: بله بله! درست ميگي! اما اينجا جاي اون کارا نيست!

با تعجب گفتم :چه کارايي؟

لباشو کج گرد وگفت :پچ پچ با ..

با چشم به اون پسره اشاره کرد..

- کي من؟!

-- پس کي تو اتاق تزريقات با اون پسر ...

قهقه من جلوي ادامه حرفشو گرفت.

-جناب سرگرد راد اگه از چيزي خبر نداريد الکي الکي قضاوت نکنيد! بريد بپرسيد که چرا من و اون پسر تو اتاق تزريقات بوديم!

ته دلم مالش ميرفت! از حرفش خون تو رگ هام با شدت بيشتري جريان گرفت و پر انرژي تر به کارهام ادامه دادم.

بالاخره تمام کارهام تموم شد و با خيال راحت با شميم رفتم از سرهنگ مرخصي ساعتي گرفتيم تا اجازه بده براي عيادت نگين بريم و گفتيم که شب هم برمي گرديم.. مامانم تو اين مدت خونه خاله مامانش ميموند تا هم از اون مراقبت کنه و خودش تنها نمونه ..من هم اينجوري از بابت مامانم خيالم راحت بود.

قرار شد شميم بره و از قنادي شيريني بگيره و من هم اين سمت خيابون منتظرش بمونم.

دقيقا يک ربعه که رفته و نيومده... نميدونم برم دنبالش يانه!

با پاهام رو زمين خط هاي فرضي ميکشيدم اما چند دقيقه گذشته و هنوز نيومده!

پاهام رو گذاشتم رو اولين خط عابر پياده تا برم دنبالش ..ولي...

صداي نـــــه گفتن اهورا مياد با وحشت سرم رو بر ميگردونم...

اما در همون لحظه از زمين کنده ميشم ! ماشين با صداي مهيبي ميرونه و ميره.

صداي اهورا رو مي شنوم که داد ميزنه: کسي پلاکشو ديد؟

واو. چقدر آدم اينجا جمع شده!قلبم تو دهنم مي زد..يارو داشت زيرم مي گرفتا..واي خدا..

-- صد بار بهت گفتم حواستو جمع کن! چرا گوش نميدي دختر سر به هوا؟ و آرام تر ادامه داد: اگر به موقع نرسيده بودم... چرا يک بار هواستو جمع نمي کني؟

جواب همه رو با يک خوبم دادم و از جام بلند شدم.

تازه شميم رو ديدم که داره ميدوه!

خواستم از جام تکون بخورم و برم سمت شميم...اما نتونستم! انگار اسير شده بودم!

نه اسير هر چيزي!

اسير دستاي اهورا

سريع خودم رو کشيدم کنار...

يکي از زنا گفت: شانس آوردي شوهرت گرفتت وگرنه...

همه با سر حرفشو تاييد کردن ..

تو اون هاگير واگير سرخ شده بودم..يه تشکر کوتاه از اهورا کردم تا بالاخره جمعيت راضي شدن متفرق شن...

از جام پاشدم... اگر اهورا نبود من الان.. اشک تو چشمام جمع شد. انگار تازه عمق فاجعه رو درک کردم!

دو قطره اشک چکيد از گوشه چشمام اما سريع پسشون زدم.

شميم اومد طرفم و بغلم کرد و منم مثل يه دختر کوچولو که تازه مادرشو پيدا کرده رفتم تو بغلش ..

آهسته گفت: ببخشيد تقصير من بود! رهام رو تو شيريني فروشي ديدم و گرفتمش به حرف! اونم ميخواسته براي اهورا شيريني بخره. ببخشبد..

-بيخيال اين حرفا شميم! تقصير تو نبود!

--چرا بود!

-ميگم نبود يعني نبود ديگه

سرشو تکون داد..

يه دستمال در آورد و داد دستم.

سريع صورتم رو پاک کردم.. سرش رو آورد نزديک صورتم و آهسته گفت: ميدوني اهورا کجا ميخواد بره؟

-نه کجا؟

--مياد با مامانش اينا بره...

-بره؟

نگام کرد : خواستگاري! عروسي افتاديم

تندي عکس العمل نشون دادم و با اخم گفتم:اي درد. خوشحالي داره؟

--چرا خوشحال نباشم؟ مافوقمون داره داماد ميشه!

با همون اخم گفتم:از کجا معلوم عروس قبول کنه؟اصلا کيه؟..

مشکوک نگام کرد و گفت: من چه مي دونم.. مثل اينکه دوست نداري سرگرد راد عروسي کنه!

-خوب خوب.. خوب اهورا...

--جونم! اهورا هم صداش ميکني؟

اخم کردم :خوب چه مشکلي داره؟

--يعني اينقدر صميمي هستيد؟ چرا به من چيزي نگفتي اي بدجنس! ظاهرا بدجورم روش غيرت داري! چه شود!

جوابشو ندادم..به اهورا نگاه کردم..کنارم ايستاده بود و حالتش گرفته بود..نه حرفي ميزد نه ميخنديد..بي هوا برگشت و نگام رو غافلگير کرد..ديگه دير شده بود..نمي تونستم چشم ازش بردارم..نگاهش گرم و گيرا بود..ذوبم ميکرد..

شميم اروم زد به بازوم..به خودم اومدم و نگامو گرفتم..

با صداي لرزوني رو به شميم گفتم: بريم ديگه..

--باشه بريم

خيلي سريع خداحافظي کرديم و به راه افتاديم..

تو راه برگشت از خونه ي نگين بوديم..اصلا حال و هوام رو به راه نبود..يه لحظه از فکر اهورا و اينکه امشب ميره خواستگاري بيرون نمي اومدم..

شميم صدام زد..گنگ نگاش کردم..ابروشو انداخت بالا و گفت:هيچ معلوم هست چه مرگته تو؟..درست از همون موقع که ماشين خواست زيرت کنه اخلاقت تغيير کرد..همه ش گرفته اي..چي شده مانيا؟..

پوزخند زدم و رومو برگردوندم..

شميم زد به بازومو گفت :هوي با تو بودما..يه حرفي بزن نگم از ترس اون ماشينه لال شدي..

-نخيرلال نشدم..ولي ارزومه دو دقيقه تنها باشم و کسي دور و برم نباشه..

--اهان اين حرفت يعني مزاحما کيش کيش اره؟..منم جزوشونم؟..

-تو که سردستشوني..

--دستت درد نکنه با اين همه ارادته خالصانه چه کنم من؟..

-برو از خوشحالي ذوق مرگ شو..

-دقيقا الان شدم..

-خب خداروشکر..

خيلي جدي با هم کل کل مي کرديم ..هر دو قصدمون شوخي بود..اما من اين وسط حرصم هم گرفته بود..

يه دفعه از دهنم در رفت گفتم :دِدِددِدِ..پسره ي ديوانه..يعني چي اخه؟..خاک تو سرش..اخه مگ..

به خودم اومدم ديدم دارم بلند بلند فکر مي کنم..اروم از گوشه ي چشم به شميم نگاه کردم..بنده خدا دهانش قده دروازه باز مونده بود چشماشم عينهو دوتا توپه تنيس زده بود بيرون..

-- حالت خوبه تو؟..چي داري ميگي؟..

خواستم يه جوري ماست ماليش کنم گفتم :هيچي بابا داشتم فکر مي کردم..منظورم به دکتر طهماسبي بود..يادته؟..واقعا خاک تو سرش مرتيکه ي هيز..

شميم يه کم نگام کرد يه دفعه بلند زد زير خنده..من که هيچ حتي شيشه هاي ماشين هم رفتن رو ويبره..

همونطور که مي خنديد دستاشو زد به هم و گفت :مانيا خيلي باحالي..دختر مگه داري به بچه زير 5 سال توضيح ميدي؟..من خُلم؟..شبيه خُلام؟..يه کلام بگو عاشق اهورا شدم و دلم طاقت نمياره امشب رفته خواستگاري..

بعد از اين هم باز به خنده ش ادامه داد..

- خب تو اين که خُلي شک نکن..ولي با قسمت اخرحرفات موافقم..چه کنم حالا؟..

--پس گوشات دراز شده..ديگه نميشه براش کاري کرد؟..

با غم و حالتي گرفته گفتم :نه..ديگه تا اخرش رفتم..راه برگشتي برام نمونده..

شميم دست زد و با ريتم خوند :اوکي..پس اينجا بايد گفت..افتادم تو دامه عاشقي..نفهميدم نفهميدم..

اروم خنديدم..

-- عيبي نداره مانيا خانم..درکت مي کنم چون هم دردتم..منم رهام رو دوست دارم..اين مدت که تو پادگان بوديم کم مي ديدمش..ولي از وقتي رفتيم مانور ..منظورم همون کوهنورديه..از همون موقع رابطمون صميمي تر شده..دست از پا هم خطا نمي کنه..از اين رفتارش خوشم مياد..هم شوخه و هم مهربون..واي مانيا عاشقشـــــم..

-اوهـــــــو..تو که وضعت از منم بدتره..

--نخير..اتفاقا وضع من از تو بهتره..رهام هم منو دوست داره و مي خواد بياد خواستگاريم..ولي اهورا جونه شما که امشب پاشده رفته خواستگاري يه بنده خداي ديگه اي چي؟..اينو درياب مانيا جون..

با اخم نگاش کردم و گفتم :خيلي نامردي شميم..به رُخم مي کشي؟..

--نه بابا رُخ کشي چيه؟..خب حقيقت رو ميگم ديگه..مگه غير از اينه؟..

لبامو به معني نمي دونم کج کردمو گفتم :چه مي دونم..ولي نگاهش گرمه..وقتي زل مي زنه تو چشمام انگار با حرارته نگاهش قصد به اتيش کشيدنم رو داره..برام غيرتي ميشه..حتي اون روز تو کوه بهم گفت ازم خوشش مياد..

--خب اگر دوستت داره چرا يه قدم جلو نميذاره که تکليف خودش و تو رو روشن کنه؟..

اهي کشيدم و گفتم :نمي دونم..همينش گيجم کرده..اگر ميگه ازم خوشش مياد ..کاري نمي کنه که اينو بفهمم..ولي اينکه امشب پاشده رفته خواستگاري يعني منو نمي خواد و همه ي توجهش هم دوستانه بوده..بي قصد و غرض..

شميم زد به پامو گفت :جمع کن خودتو بابا..اون اگر دوستت نداشت اونطور تو کوه بغلت نمي کرد..فکر نکن نديدمتون..درسته فاصله مون زياد بود ولي منو رهام جدا از بچه ها وايساده بوديم..خود رهام هم بچه ها رو راهيشون کرد گفت شماها جلو بريد..

-خب پس اگر حرفاي تو درست باشه چرا هيچي نميگه؟..از کار امشبش چه برداشتي بکنم؟..تو بگو..

شونه ش رو انداخت بالا و گفت :والا اين يه مورد و نمي دونم..رفتاراش ضد و نقيضه..نميشه سر در اورد..به قول تو که ميگي نگاهش گرمه..پس چرا امشب رفته خواستگاري؟..به نظر من فعلا بي خيالش شو ببين رفتارش چطوره..

-اتفاقا مي خوام از اين به بعد بهش توجهي نکنم ..اگرهم بناست کسي اين وسط اعتراف بکنه اون ادم اهوراست نه من..

--اره مي شناسمت..انقدر سرتق و مغروري که به همين اسونيا وا نميدي..فقط موندم چه زود عاشق اهورا شدي..

نفسمو دادم بيرونو گفتم :همچين زودم نبود..کاره دله..تقصيره من چيه؟..اون منو عاشق خودش کرد..با کاراش..با حرفاش..لامصب ديوونه م کرده..

شميم خنديد و ديگه چيزي نگفت..هر دو سکوت کرده بوديم ولي ذهنم حسابي مشغول بود..

حالا من با اين همه فکر و خيال چطور تا صبح سر کنم؟..نکنه دختره بهش بله بده؟..

خب بده رفته خواستگاري که بله بگيره ديگه..

نه خب شايد مجبور بوده..

مانيا کم چرت بگو پسره با اون سنش و قد و هيکلش مگه کسي مي تونه مجبورش کرده باشه؟..

حالا هر چي..اگه زن بگيره من دق مي کنم..هي واي من..

خدا اخر وعاقبتمو ختم به خير کنه از دسته کاراي اين مرد..

خوابم نمي برد..زورکي رو تخت نشستم..انگشتمامو با حرص تو موهام فرو بردم..سرم داشت منفجر مي شد..همه ي فکر و ذهنم مشغوله اهورا بود..

اَه..لعنتي..داري با من چکار مي کني؟..ديوونه م کردي..

ناخداگاه يه قطره اشک از چشمم روي گونه م چکيد..اين يه قطره که سرازير شد پشت سرش بقيه هم راه خودشون رو پيدا کردن..

زانومو بغل گرفتم و سرمو گذاشتم روش..هق هقمو خفه کرده بودم که شميم بيدار نشه..ولي دلم داشت مي ترکيد..

چرا اينجوري شدم؟..چي خواب و خوراکمو ازم گرفته؟..

نيمه شب بود..الان اهورا داره چکار مي کنه؟..رفت خواستگاري؟..دختره چي جواب داد؟..واااااي خدا اين افکاره مزاحم داشتن داغونم مي کردن..

سرمو بلند کردم..دهنم خود به خود باز و بسته مي شد..اکسيژن مي خواستم..هوا براي تنفس نداشتم..يا شايد هم داشتم ولي نمي خواستم نفس بکشم..

نفسم اهورا بود که اينجا نيست..اهورا..خدا بگم چکارت کنه..ببين منو به چه روزي انداختي..من..مانيا محبي..د اخه من و چه به عشق وعاشقي..لاوترکوني تا کاره من نيست..حالا چرا غمبرک زدم رو تخت و دارم زار مي زنم؟..اهورا..

دستامو مشت کردم و بي صدا کوبيدم رو تخت..تو دلم فرياد زدم: چرا عاشقت شدم نامرد..چرا گذاشتي عشقتو تجربه کنم بعد خودت بري خواستگاريه يکي ديگه؟..پس من چه غلطي بکنم؟..با اين دل لامصب چکار کنم؟..تيشه بردارم و بيافتم به ريشه ي عشقت که معلوم نيست از کي تو قلبم جا خوش کرده؟..نمي خوام..من اينو نمي خوام..دلم مي خواد داشته باشمت..الان پيشم باشي..با من..دارم مي ميرم.. اهورااااااااا..

همون موقع حس کردم يه چيزي خورد به پنجره ي اتاقم..تو حال خودم بودم که با اين صداي ريز تو جام پريدم..دوباره تکرار شد..

شالمو انداختم رو سرمو با يه جست از رو تخت پريدم پايين..شميم که با خيالت راحت خواب بود..مي دونستم خوابش سنگينه..

اهسته رفتم سمت پنجره و بازش کردم..بيرون سرک کشيدم..صورتم از اشک خيس شده بود و وقتي باد به صورتم خورد مورمورم شد..واي چه سرده..

دستي به گونه هام و چشمام کشيدم..نگاهمو به اطراف دوختم..هيچي نبود..واي خدا ديدي ديوونه شدم؟..همينو کم داشتم..توهم زدي مانيا برو بکپ تا بيشتر از اين خُل نشدي..

پوفي کردم و خواستم پنجره رو ببندم که صداي يکي رو شنيدم..

--نبند دختر..صبرکن..

با چشماي گرد شده بيرونو نگاه کردم..اهورا درست زير پنجره ايستاده بود..وا اين کجا بود من نديدمش؟..

با تعجب اروم گفتم :تو اينجا چکار مي کني؟!..

تو دلم داشتم قربون صدقه ش مي رفتم..لحنم جدي بود و لي نگاهم مي گفت الهي قربونت بشم که به موقع اومدي وبه داده دله بي نوام رسيدي..

ولي مگه من با خودم قرار نذاشتم بهش کم محلي کنم؟..با ياد خواستگاري امشبش اخمام خود به خود جمع شد..

اهورا لبخند زد و گفت:يه کاري باهات دارم..

-اين موقع شب؟..خب بگو..چيه؟..

--اينجوري که نميشه..ممکنه همه رو بيدار کنيم..بيا بيرون..من پشت ساختمون بهداري منتظرتم..

يه کم نگاش کردم..عقلم که کلا قفل کرده بود مجبوري به حرف دلم گوش دادم که نشنيده مي دونستم چي ميگه..

ولي نبايد برم..

خب برو ببين چي ميگه..

هر چي مي خواد بگه..امشب منو دق داد اونوقت الان اومده چي بگه؟..

حتما کار مهمي باهات داره که اين موقع شب اومده زير پنجره..

با خودم درگير بودم ولي از اونجايي که اينجورمواقع دل حرف اول رو مي زنه فقط سرمو به نشونه ي تاييد تکون دادم..

خيالش که از بابت من راحت شد خيلي اروم رفت پشت ساختمون..من هم بعد از اينکه پنجره رو بستم مانتومو پوشيدم وپاورچين پاورچين از اتاق زدم بيرون .. ديگه نفهيمدم چطوري خودمو رسوندم پشت ساختمون..

پشت بهداري انتهاي حياط پادگان محسوب مي شد و کنار ديوار يه رديف کامل درخت کاشته شده بود..لامپ هاي کم نور حياط پادگان رو روشن کرده بودند..

مي دونستم واسه چي گفته بيايم اينجا..چون اين سمت از طريق ديدباني ديده نمي شد و اينجوري کسي هم متوجه ما نمي شد..يعني ميشه گفت خلوت ترين جاي پادگان همين قسمت بود..

به خاطر نور چراغا فضاي اطراف کاملا روشن بود و اينجوري مي تونستم اطرافمو به راحتي ببينم..

جلوتر که رفتم ديدم زير يکي از درختا ايستاده و شونه ي چپش رو به درخت تکيه داده..

لباس معمولي تنش بود..يعني فرم نبود..

دستاشو برده بود تو جيب شلوارش و سرش پايين بود..

با ديدنش و اون ژست خاصش قلبم لرزيد..

متوجه من شد..اروم سرشو بلند کرد..

تکيه ش رو از درخت برداشت..چند قدم باقي مونده رو طي کردم..رو به روش ايستادم..زل زده بوديم تو چشماي هم ..اونو نمي دونم ولي من نگاهم پر از تعجب و اشتياق بود..البته اشتياقم مشهود نبود ولي تعجبم چرا..

نگاهمو ازش گرفتم و خشک و جدي گفتم:با من کاري داشتيد جناب سرگرد؟..

صداش تو گوشم پيچيد..اروم و گيرا..

--ديگه برات اهورا نيستم؟..بازم شدم جناب سرگرد؟..

چشمام داشت از کاسه مي زد بيرون..دوباره زل زدم بهش..هذيون مي گفت؟!..

نمي دونم تو نگاهم چي ديد که سرشو تکون داد و گفت:از چي انقدر تعجب کردي دختر خوب؟..

ناخداگاه لبام از هم باز شد و زمزمه کردم :از اينکه اين موقع شب منو از اتاقم کشيدي بيرون و داري ..

انگشتشو اورد جلوي صورتمو گفت:هيسسسسس..باشه..همينجا ازت معذرت بخوام قبول مي کني؟..سرکار خانم مانيا محبي بنده رو عفو بفرماييد که اين موقع از شب مصدع اوقات شريفتون شدم..

خواستم لبخند بزنم ولي اينکارو نکردم..لبامو به زور جمع کردم تا يه وقت لبخند روش جا خوش نکنه..

-هر چي مي خواي بگي خواهشا زودتر..چون ممکنه يکي ما رو اينجا ببينه..مطمئنا براي هر دومون بد ميشه..

يه قدم اومد جلو..رو به روم ايستاد..زمزمه کرد :نترس..من همه چيزو چک کردم بعد گفتم بيايم اينطرف..پس اروم باش و خوب به حرفام گوش کن..

فقط سرمو تکون دادم..از ته دل مشتاق بودم بدونم چي مي خواد بگه..

دستي بين موهاي خوش حالتش کشيد..يه دستشو فرو برد تو جيب شلوارش..اين ژستا رو مي گرفت منه بي جنبه هم از خود بي خود مي شدم..د بنال و خلاصم کن..ديگه ژست گرفتنت واسه چيه؟..

-پس چرا دست دست مي کنيد؟..بگيد ديگه..

نگام کرد..مستقيم زل زد تو چشمام..لبخند زد و گفت:اينجوري نميشه..قبلا صميمي تر بودي..ولي الان..

پوزخند زدم و گفتم:شما هم قبلا مغرورتر و سنگين تر بودي ولي الان جوري شده که اين موقع شب با يه دختر تو پادگان قرار مي ذاريد..

هنوز همون لبخند روي لباش بود..بر خلاف اون چيزي که فکر مي کردم محو که نشد هيچ پررنگ تر هم شد..

--اره تغيير کردم..اينو خودم هم مي دونم..فقط من و تو مي دونيم که سرگرد اهورا راده بداخلاق و سخت گير و مغرور حالا يه کم نرم شده و از حالت خشکي بودنش در اومده..

ابرومو انداختم بالا و گفتم:و دليلش چي مي تونه باشه؟..

اروم خنديد و گفت:بهت ميگم منتها به يه شرط..

نکنه اينم مي دونه من فوق العاده دختر کنجکاوي هستم و حالا داره اذيتم مي کنه؟..ولي نه اون از کجا بايد بدونه؟..

هم لحنم و هم نگام داد مي زد که دارم از فضولي دق مي کنم..

-چي مي خواين بگيد؟!..

--شرطمو قبول کن تا بهت بگم..

نفسمو فوت کردم و کلافه گفتم :باشه شرطتتون چيه؟..

اروم تر و محزون تر گفت:اينکه اسممو صدا کني..فقط بگي..اهورا..

قلبم لرزيد..بعد از لرزش هم شدت تپشش رفت رو هزار..واي چي داره ميگه؟..

لباي خشک شده م رو با زبون تر کردم و گفتم :واسه ي چي ..بايد اسمتو صدا کنم؟..

--تو بگو..من هم دليلشو ميگم..

-خلي خب..ميگم..

اب دهانمو قورت دادم و اروم صداش زدم :اهورا..

بي معطلي خيلي جذاب و گيرا گفت :جان ِ اهورا..

-هـــان؟!..

ازتعجب چشمام زده بود بيرون..از استرس يخ بستم..از هيجان هم رو به موت بودم..واي خدا..چرا منو تو يه همچين موقعيتي قرار ميدي؟..نميگي بي جنبه م يهو ميگم "جانت سلامت عشقم؟"..ولي خداروشکر به موقع زيپ دهنمو تا بيخ کشيدم..ولي همچنان متعجب بودم..

صورتشو اورد پايين..خشک شدم..گرماي نفسش مي خورد به لبه ي شالم..سرشو پايين تر اورد..از کنار صورتم سرشو اورد پايين و دم گوشم گفت: مانيا..با من ازدواج مي کني؟..

همچين تو جام لرزيدم اهورا که هيچ خودمم توش موندم ..

باورم نمي شد..اهورا..ازمن..اينجا..خواست گاري کرد؟..واي خدا..جونه من يه بار ديگه بگو..نکنه گوشام سنگين شده و همه چيزو چپکي مي شنوم؟..خب يه بار ديگه بگو ..

وباز هم تکرار کرد :ازت مي خوام با من ازدواج کني..قبول مي کني؟..

سرشو بلند کرد..فيس تو فيس..چشم تو چشم..

رو به روي هم..با فاصله ي کم..

خيلي ريلکس..اروم و با احساس گفتم : نــــه..

حالا نوبته اون بود که تعجب بکنه..البته صد برابر بيشتر از من..

بهت زده گفت :چ..چي؟!..

دست به سينه ايستادم رو به روش و اروم گفتم :جواب خواستي ديگه؟..خب منم ميگم نـه..

اخماشو کشيد تو هم و گفت :اخه چرا؟!..

تو دلم گفتم :به خاطر عذابي که از دستت کشيدم..به خاطر اذيتات..به خاطر اشکايي که امشب بيخودي هدر دادم..به خاطر غرور و تکبر بيجات..به خاطر همه ي اينا فعلا تا اطلاع ثانوي ميگم نـــــه..

تا تو هم مثل من اذيت نشي و عذاب فراق و دوري اشکتو در نياره عمرا قبول کنم زنت بشم..با اينکه عاشقتم ولي بازم ميگم نه ..

درسته ازم خواستگاري کرده بود..ولي دليل نداشت همين اول بسم الله منم بگم "اوکي عزيزم کي بريم محضر؟"..نخير...اهورا خان هنوز مانيا رو نشناختي..

يه لبخند گَل و گشاد تحويلش دادم و ابرومو انداختم بالا :خب منم شرايطه خودمو دارم..الکي که نميشه..پس فعلا شب بخير جناب سرگرد اهورا راد..

با همون نيش باز پشتمو کردم بهش و در حالي که تو دلم کارخونه قند رو با جاش اب مي کردند به طرف بهداري رفتم..

بين راه حتي برنگشتم ببينم داره چکار مي کنه..

تو دلم گفتم :هر حس و حالي هم بهت دست داده باشه بازم برات لازمه اهورا خان..

اينبار با خيال راحت سرمو گذاشتم رو بالشتم و بشمر سه هم به خواب رفتم..

شميم با قيافه اي متعجب با چشم هايي گشاد شده رو به من گفت: ديوونه اين چه کاري بود که کردي؟

چشمام رو مثل خودش درشت کردم و گفتم: چي کار کردم شميم خانوم؟

-- ديونه اون ازت خواستگاري کرد؟

سکوت کردم و حرفي نزدم... چي ميگفتم؟!؟

شميم عصباني گفت: با تو ام هااا. چي گفتي بهش؟

عصبي برگشتم و گفتم: شميم..

-- شميم و ... بگو ببينم چرا بهش گفتي نه! آخه دختر ِ خنگ چي بهت بگم من؟

- تو خودت شاهد زجر کشيدن من بودي! بذار منم اذيتش کنم! بذار اونم مثل من اذيت بشه... عشقي که به آسوني به دست بياد رو نميخوام!

شميم دوباره چشماش گرد شد و بهم خيره شد: مطمئني عاشقي؟

- آره.. اما بايد بفهمه که نبايد منو اذيت کنه!غرور داره بايد به خاطر عشقش بي خيال بشه..اگر منو بخواد بازم مياد سمتم..

--اما از نظر من...

- تو فکر کن دارم به خودمون وقت ميدم... وقت ميدم تا مطمئن شم اون منو ميخواد و خودمم فکرامو بکنم!

شونه هاشو بالا انداخت و گفت: صلاح مملکت خويش را خسروان دانند!

دست شميم رو گرفتم و به سمت غذا خوري راه افتاديم...

دو قدم نرفته بوديم که رهام اومد نزديک و رو به شميم گفت:چند لحظه وقت داري؟..مي خوام باهات حرف بزنم..!

آروم در گوش شميم گفتم: والا بعضيا شانس دارن!

لبخند زد و چيزي نگفت..

ديدم يه جورايي مزاحمشونم راهمو کشيدم سمت غذا خوري... دوتا کفتر عاشق ميخواستن از زير بار غذاي اين جا فرار کنن! خوش بحالشون.... حداقل اين غذاي کوفتي اينجا رو نميخورن! بهتر از غذاهاي دانشگاس اما هيچ غذايي که غذاي مامان آدم نميشه! هـي.. مامان کجايي فـدات شم؟

خـدايا چرا بايد از همه دور باشم و مجبور بشم عزيزي رو بخاطر کارهاي قبلش اذيت کنم؟ اي کاش مهربون بود تا منم مجبور نمي شدم اينکارو کنم...

احساس خيلي بدي دارم... زير لب آهنگي که وصف حالمه رو زمزمه ميکنم:

Dangerous feelings break out my soul

احساسات خطرناکي روحم رو احاطه ميکنن

It’s just the meaning of being alone

و اين به اين معنيه که تنهام

I need you here wherever you are

به تو نياز دارم هرجا که باشي

I need you now to take me so far

الان بهت نياز دارم تا منو با خودت بهاون دور دورا ببري

I wanna run like the speed of the sound

ميخوام بدوم، درست مثل صدا

I was somewhere , I ‘m sure you’re around

من جايي بودم، و اطمينان دارم که تو اوندورو برا بودي

You give me now the meaning of life…

و حالا معني زندگي رو بهمدادي

With you I’m feeling alive

Ooooooo…

با تو احساس مي کنم زندم

Why you’re lookin’ like that

چرا تو اينطوري؟

I’m burning like fire

دارم مثل آتيش ميسوزم

I wanna be higher

ميخوام بيشتر از اينا عاشقبشم

Just let me know

فقط بذار بدونم

Why you’re lookin’ like that

چرا تو اينطوري؟

You’re driving me crazy

داري منو ديوونه مي کني

You’re lookin’ amazing

تو حيرت انگيزي!

Why you’re lookin’ like that

چرا تو اينجوري؟

I’m burning like fire

دارم مثل آتيش ميسوزم

I wanna be higher

ميخوام بيشتر از اينا عاشقبشم

Just let me know

فقط بذار بدونم

Why you’re lookin’ like that

چرا اينجوري نگام مي کني

You’re driving me crazy

داري منو ديوونه مي کني

You’re lookin’ amazing

تو حيرت انگيزي!

Why you’re lookin’ like that

چرا تو اينجوري هستي؟

I’m burning like fire

دارم مثل آتيش ميسوزم

I wanna be higher

ميخوام بيشتر از اينا عاشقبشم

Just let me know

فقط بذار بدونم

Why you’re lookin’ like that

چرا اينجوري نگام مي کني

You’re driving me crazy

داري منو ديوونه مي کني

You’re lookin’ amazing

تو حيرت انگيزي!

صداي اهورا رو از پشت سرم شنيدم: کس ديگه اي رو دوست داري؟

نا خداگاه سريع برگشتم سمتش و سريع گفتم: نه...

با لحن محزوني گفت : نميخواد انکارش کني!

اَه داره همه چيز رو خراب ميکنه!

قبل از اينکه حرفي بزنم گفت: مطمئن باش من دست از سرت بر نمي دارم... مطمئن باش

از اينکه با همه اون چيزي که فکر ميکنه بازم منو ميخواد گرم شدم...

زبونم داشت ناخداگاه ميچرخيد.. مي چرخيد که بگه منم تو رو ميخوام اما نذاشتم! نبايد مي ذاشتم...

اروم گفتم: اما من شرايط خودمو دارم.. فعلا حرفش رو نزنيد لطفا!

صورتش پکر شد.. يعني پکر بود پکرتر شد! واي خدا جون منو ببخش.. مي دونم اذيت ميشه ولي چکار کنم؟..بايد مطمئنم کنه..اگر منو بخواد کنار نمي کشه..اگر هم علاقه ش سطحيه که هيچي..ميره سي خودش..

راهم رو کشيدم و رفتم...

به ساعت نگاه کردم... 6 عصر! واي خدايا شکرت چهارشنبه ها رو واسمون آفريدي که پنجشنبه و جمعه بعدش راحت باشيم و بريم خونه.. دوري از اهورا واسم سخت بود اما دوري از مامانم سخت تر!

ماشينم رو هفته پيش داده بودم تعمير براي همين هم مجبور بودم تاکسي بگيرم همين که دستم رو بلند ماشيني جلوي پاهام ترمز کرد..

با ديدن کسي که پشت فرمون بودم چشمام چهار تا شد...

اهورا پشت فرمون بود. وقتي ديد نگاهم بهشه عينک آفتابيشو با يک ژست خاص برداشت که تو دلم هزار بار براش مردم و زنده شدم..

متعجب نگاهش مي کردم...

لبخندي زد و گفت: ميدونم ماشينت تعميرگاه ِ بيا بالا...

- نه مرسي..تاکسي مي گيرم..

--من تاکسيت..پس بپر بالا..

حرصي شدم گفتم :گفتم که..مزاحم نميشم بفرماييد..

از ماشين پياده شد و آستين مانتوم رو گرفت و گفت: مياي يا نه؟

- نه!

صداي ويراژ ماشيني بحثمون رو خاتمه داد...

سرم رو برگردونم تا ببينم چي شده که...

 مردي سياه پوش رو ديدم که توي دستش يه اسحله بود. سر جام خشکم زد! انگار تمام چيز هاي دنيا از حرکت ايستاده بودند و فقط اين من بودم که منتظر بودم اون گلوله به من بخوره...

صداي نه گفتن اهورا رو شنيدم اما هيچ واکنشي نشون ندادم هنوز سرجام بودم! بي حرکت...

اهورا خودشو انداخت روم و تازه برخوردم با زمين منو از تو شوک در آورد.

ماشين سريع از اونجا دور شد.. کسي دور و برمون نبود چون همه ترسيده بودن و فرار کرده بودن فقط چند نفر بودن که از بچه هاي خودمون اونجا وايساده بودن رو بهشون با صداي بلند گفتم: زنگ بزنيد يه آمبولانس بفرستن!

هنوز همون جا زل زده بودن به ما..

صدام رو بالا تر بردم و داد زدم: بريد ديگه!

نگاهي به صورت رنگ پريده اهورا انداختم... چشماش بسته بود.

زير لب گفتم: فدات شم اگه تو چيزيت نشده باشه و الان دوباره برام چشماتو باز کني قسم ميخورم ديگه اذيتت نکنم... کاش به هوش بودي تا مي شنيدي! اهورا طاقت بيار!

چشماشو آروم باز کرد و دوباره بي جون بست..!

سرم رو گذاشتم روي سينه اش و زار زار گريه کردم... خدايا....

سرم رو بلند کردم تا ببينم به کجاي بدنش اون تير اصابت کرده.. دستاش که سالمن... نه... پاهاش ...خداي من... نه!

گريم شديدتر شد... سرم رو روي سينه اهورا گذاشتم و گريه کردم ميدونستم چند نفر دورمونن اما ديگه واسم مهم نبود!مغزم قفل کرده بود..دستام مي لرزيد..هنوز نبض داشت..پس زنده ست..

صداي سرهنگ رو شنيدم که گفت: خانم محبي.. آمبولانس اومد!

سيخ نشستم و سريع اشکام رو پاک کردم.. ابروي نداشتم رفت!

اين فکر ها رو پس زدم و آدرس آمبولانس رو پرسيدم.. سويچ ماشين رو دادم يه سرهنگ وسريع يه تاکسي گرفتم تا برم به بيمارستان (...)!همون جايي که اهورا رو بردن..

وقتي رسيدم سريع پولي رو که از قبل اماده کرده بودم رو دادم دستش و زدم بيرون...

سر در گم به به اينور و اون ور نگاه مي کردم...

مغزم سيگنال نمي داد!

رفتم سمت پذيرش و ازش خواستم بگه کدوم اتاق بايد برم..

--خانوم ايشون تو اتاق عملن!

-پزشک معالجشون کيه؟..

اما جوابش پتکي شد و خورد تو سرم: دکتر طهماسب..

مثل لشکر شکست خورده رفتم سمت اتاق عمل و روي يکي از صندلي ها منتظر موندم...

بعد از دو ساعت انتظار پشت در اتاق عمل طهماسب و چندتا از پرستارا اومدن بيرون..

رو به طهماسب با سردي و تشويش پرسيدم: آقاي دکتر حالش چطوره؟

طهماسب با تعجب زل زده بود به من بعد گفت:تو اينجا چکار ميکني مانيا؟

بعد مشکوک پرسيد :اين بيمار چه نسبتي باهات داره؟

اي بابا..دوباره اين پسرخاله شد!

به آرومي گفتم: نامزديم!

چشماش چهار تا شد...

دوباره پرسيدم: حالــشون چطـوره؟

اين بار جدي جواب داد: گلوله رو از توي پاهاشون در آورديم اما هنوز معلوم نيست که عصب هاي پاهاش پاره شدن يا نه! شايد هيچ وقت نتونه.... به هرحال زندگي با يه فرد افليج کار راحتي نيست شايد مجبور به ترکش شديد..!

عصباني شدم... به اون چه که من ترکش کنم يا نه!

-آقاي نسبتا محترم به شما هيچ ربطي نداره که ترکش کنم يا نه اما مطمئن باشيد اگر خدايي نکرده همچين اتفاقي براش بيافته تا دنيا دنياس پاش ميمونم!

يکي از پرستارا که معلوم بود خيلي هواي طهماسب رو ميخواد گفت: خانم سر آوردي؟ اين جا بيمارستانه و شما حق نداريد به دکتراي با شخصيت اينجا توهين کنيد!

با قيافه اي درهم گفتم: من وقت ندارم با شما سر و کله بزنم! شما بريد با دکتراي با شخصيت بيمارستان سر و کله بزنيد! ميشه همسرم رو ببينم؟

ايشي گفت و جوابم رو نداد! زنيکه... من دارم ميميرم از نگراني ... شما که نميدونيد چه حسي دارم! از همتون بيزارم...

اشک تو چشمام جمع ميشه...

--هنوز هم لج باز و يک دنده اي..

احساس مي کنم نمي تونم وايسم..ميشينم رو زمين و ميگم: ميخوام ببينمش... ميخوام اهورام رو ببينم...

دنيا پيش چشمام تاريک ميشه و ديگه هيچ چيزي نمي فهمم..

چشمام رو آروم باز مي کنم..

شميم کنارم روي صندلي خوابش برده بود!

سعي ميکنم از سر جام بلند شم که صداي شميم رو مي شنوم: به هوش اومدي؟!!

با يکي از دستام سرم رو نگه مي دارم و ميگم: مگه تو خواب نبودي؟

دستش رو تو هوا تکون ميده و ميگه: بس که تکون تکون خوردي بيدار شدم...

دوباره سر درد مي گيرم و روي تخت مي خوابم و چشمامو مي بندم..

همونطوري از شميم پرسيدم: چه خبر؟

شميم از روي صندلي بلند شد و دستشو گذاشت روي پيشونيم: واي نکنه فراموشي موقت گرفتي؟ اينجا که خونتون نيست يعني اهورا هم يادت رفت؟

جيغ خفيفي مي کشم و مي گم: حالش خوبه؟

اخماشو تو هم ميکشه و ميگه: به هوش اومد.. زودتر از تو اما هنوزم معلوم نيست که...

با اخم ميگم: چرا معلومه! اون ميتونه راه بره!

-- هنوز آزمايشا...

مي پرم وسط حرفشو گرفته ميگم: شميم.. تو بايد بهم روحيه بدي نه اين که نااميدم کني!

شميم کنارم ميشينه روي تخت و بغلم ميکنه و ميگه: هيسسسسس به خودت فشار نيار... آره تو راست ميگي! زود خوب ميشه... تو هم بايد بلند شي..! ميتوني؟

-نمي دونم!

دستم رو گرفت... آهسته بلند شدم اما نتونستم زياد دوام بيارم و خودم رو انداختم رو شميم...

شميم هم اخم کرد و گفت: چرا يکم وزن کم نمي کني؟ گناه نداره به قرآن!

با حرص گفتم:شميــــــــم

شميم خنديد:باشه الان ميريم زودي تا مامان باباش نيومدن شما دو دقيقه تنها باشين.. مي خواي باهاش حرف بزني؟..

از خدام بود..سرمو تکون ميدم و ميگم :اره..

وقتي رسيديم شميم منو نشوند روي صندلي کنار تخت اهورا و خودش رفت...

به صورت اهورا خيره شدم... حالتش مثل هميشه بود ! خشک اما خيلي بي روح...

دستم رو بردم جلو تا صورتش رو نوازش کنم اما تا روي صورتش قرار گرفت دستم سر خورد روي لب هاش... از عمد نبود اما..

خواستم دستمو پس بکشم اما اهورا چشماشو باز کرد و همزمان نوک انگشتمو که روي لبش بود رو بوسيد..

داغ شدم..مي دونستم حتما سرخ شدم..

سرمو انداختم پايين..تاب نگاه نافذشو نداشتم..از جام بلند شدم تا برم اما سرم گيج رفت و دوباره پرت شدم رو صندلي..

اهورا با نگراني گفت: چي شد؟

زير لب زمزمه کردم : هيچي ..سرم درد مي کنه!

چيزي نگفت..آهسته گفتم: ميتوني پاهات رو .. لمس...

آهسته تر از من گفت: بعدا ميگم..

با صداي نسبتا بلندي گفتم: يعني چي بعدا ميگم؟ ..دارم بهت ميگم مي توني پاهاتو تکون بدي؟..حسشون مي کني؟..تو رو خدا جوابمو بده..

اهورا دستاشو اورد بالا و با لبخند گفت : آروم مانيا..آروم ..باشه ميگم بيا بشين...

به خودم اومد.. وقتي اسممو به زبون اورد بيشتر داغ کردم..چه قشنگ صدام مي کنه..

رو صندلي نشستم و منتظر نگاش کردم..

تو چشمام زل زد و با لحن ارومي گفت :برات مهمه؟..

با تعجب گفتم :چي؟..

-- اينکه چه به روزم اومده..اينکه..پاهام..

همون موقع در باز شد و طهماسب وارد شد ..با لبخند رو به اهورا گفت: بَه آقاي سرگرد!

نيم نگاهي به من انداخت و ادامه داد: جواب آزمايشا اومدِ! و بايد بگم..متاسفانه عصب هاي پاي شما پاره شدن و...

با صداي بلندي گفتم: چـــــــــــــــــــــي؟ امکان نداره!

دکتر با نگاهي متاسف سرشو تکون داد..من که مي دونم تو چه موزماري هستي..

_ مي خوام خودم يه بار چکشون کنم..ميشه بدينشون؟..

يه کم نگام کرد..بعد هم عکسا و ازمايشا رو به طرفم گرفت..تقريبا از دستش کشيدم..

به عکس ها خيــره شدم...

راست مي گفت... عکس ها هم همينو نشون مي داد اما يادمه استاد هميشه براي بيمارهايي که دچار چنين مواردي مي شدن اينطور مي گفت که با شک بيمار مي تونه سلامتيشو به دست بياره که بازم اين ريسکه.....!

عکس ها رو گذاشتم روي ميز و سرم رو انداختم زير... بايد با سرهنگ حرف ميزدم! بايد ازش اجازه ميگرفتم تا زماني که اهورا بيمارستانه پيشش بمونم و خودم کمکش کنم..

سرم رو سمت اهورا برگردونم و گفتم: عزيزم ميتوني پاهاتو حس کني؟

چشماش چهار تا شد..

زير لب آروم زمزمه کردم جوري که فقط خودش بشنوه: لطفا نقش بازي کن.. بهم گير داده..منم گفتم تو نامزدمي..

نگاهم رو دزديم... ميتونستم لبخندي که روي لب هاش جا خوش کرده رو حس کنم!

اهورا با لبخند مصنوعي گفت: نميتونم حس کنم...

لبخند تلخي زدم... سعي کردم بغضم رو فرو بدم!

انگار حرف طهماسب يه جوک بود.. ميخواستم از زبون خود اهورا بشنوم تا باور کنم.. اما اهورا هم اين حقيقت تلخ رو بهم ياد آور شد! خداي من چقدر مرد بود که به خاطر از دست دادن پاهاش گريه نمي کرد!اينکه با اين شغل و تلاش فراوانش ديگه نمي تونه راه بره و بايد روي ويلچر بشينه..

طهماسب بعد از چک کردن اهورا از اتاق بيرون رفت ... توي اين مدت سکوت کرده بود..

سريع بعد از اون شميم اومد تو و به اهورا سلام کرد ..در گوشم گفت: پاشو.. خانوادش اومدن زشته اينجا باشي!

راست مي گفت! از سر جام بلند شدم و براي آخرين بار به اهورا نگاه کردم ..

نگاه اون هم به من بود..لباش از هم باز شد.. انگار مي خواست يه چيزي بگه ولي ..بدون خداحافظي رفتم..

شميم ذوق زده زير دستم رو گرفت و گفت: پاهاش خوبه ديگه؟

غم زده گفتم: نه..

لبخند رو لب هاش خشک شد و گفت: چي؟ چي ميگي تو؟ نه امکان نداره!

-همه اش تقصير منه...

اشک از چشمام سرازير شد.. دست شميم رو ول کردم و شروع کردم به دويدن سمت حياط بيمارستان.. در هين دويدن به يک پسر جوون تنه زدم.. اصلا اهميت ندادم اما يه خانم مسني که کنارش بود گفت: دخترم دختراي قديم معلومه از عمد بود!

شدت گرمام بيشتر ميشه.. خداي من... ملت چي ميگن؟!؟ واقعا که.. نميبينه گريه ميکنم؟ فکر نمي کنه شايد يه دردي دارم؟..شايد بخاطر يک عشق ناکام باشه؟

ناکام؟ نه نميزارم عشقم ناکام بمونه! نــــــــــــه!

-- يعني اينقدر دوستش داري؟

با صداي گرفته گفتم: خيلي!

با آه گفت: خوش بحالش و رفت!

بهتر.. خلوت من آروم تر و بي سر و صدا تر ميشه!

بعد از چند دقيقه رفتم داخل.. سرهنگ رو ديدم که يه گوشه ايستاده بود و انگار منتظر کسي بود.. رفتم سمتش و گفتم: سلام

--سلام خانم محبي ..

سرم رو زير مي اندازم و آروم ميگم: يه خواسته اي ازتون دارم..

-- چي؟

-ميشه به عنوان پرستار اهور.. آقاي راد بمونم اينجا؟

عجب سوتي دادم خدايا.. واي... مرموز نگاهم ميکنه و ميگه: فکر کنم..

- فکر کنيد چي؟

-- موردي نداشته باشه..

قدرشناسانه ميگم: ممنون

و ميرم سمت شميم..

-شميم..

-- هوم..؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم: ببخشيد!

--به قرآن اگه وضع اهورا اينطور نبود من يکي با تو حالا حالا ها آشتي نمي کردم! اين خانوادشم حالا حالا ها هستن! ايــــــش اون دختر عمه لوسشو ديدي؟ ظاهرا هموني بوده که رفتن خواستگاريش!

اخم هامو کشيدم تو هم و گفتم: حرفشو نزن!

با لبخند گفت: باشه بابا... نميدوني چه گريه اي مي کرد!

طلبکارانه نگاهش کردم.. حساب کار اومد دستش و ساکت شد.. اما زياد دوام نياورد و گفت: اه مانيا برو خونتون يه دوش بگير بيا ديگه نميتونم جلو خودمو بگيرم و اينو نگم!

سرم رو کج کردم و گفتم:باشه من ميرم شبم خودم پيشش مي مونم... از طرف من با بقيه خداحافظي کن..

_ _ باي..

شالم رو صاف کردم.. ظرف غذا رو محکم تر تو دستام گرفتم و در رو باز کردم.

اي بابا اين که هنوز خوابه.. با صداي آهسته اي گفتم: سرگرد

تکون نخورد.. حتي يه ذره.. بلند تر گفتم: آقاي راد..

چه خوابش سنگينه.. حتي نميشه داد زد..

با نوک انگشت به بازوش ضربه زدم: آقاي راد.. سرگرد.. آقاي اهورا راد.. جناب...

جوش آوردم.. اخم هام رو کشيدم تو هم و گفتم: اهورا

همونطور که چشماش بسته بود با لبخند گفت :جانم..

منو دست انداخته بود؟..عقده اي..با همون لحن گفتم :حلقم پاره شد بس که صداتون کردم سرگرد..

اخم هاش رو ميکشه تو هم و با اخم ميگه: دوباره شدم شما؟!؟

-سرگرد لطفا اين بحث رو ادامه نديد! حالا هم که اينجام به اصرار سرهنگه..

--آره بهم گفت!

ا ِ سرهنگم هم بلـــــــه؟!؟ ايول بهش.. يادم باشه يه تقدير و تشکر حسابي ازش بکنم! بر خلاف اخماش مرد خوبيه..

غذا رو گذاشتم جلوي اهورا و خودم نشستم روي صندلي و پاهام رو اندختم روي هم .. پي اس پي ام رو در آوردم و شروع کردم به بازي کردن.. بعد از چند دقيقه ديدم هنوز لب به غذاش نزده.. در حالي که به بازي کردنم ادامه مي دادم گفتم: نميخوري؟

-- به دوتا دستم سرم زدن نميتونم خم شون کنم!

هيچي نميگم..همچنان بازي مي کنم..

صداي اعتراضش بلند ميشه: مثلا اومدي پرستاري منو بکنياااا

يک ابروم رو ميندازم بالا و ميگم: خب؟ بايد غذا هم بذارم دهنت؟

--وقتي نميتونم بخورم آره بايد بذاري تو دهنم..

-وظيفه ام نيست!

يکي از دست هاشو به سختي بالا آورد و تا اومد قاشق رو بگيره از دستش خون اومد.. هي پسر ِ سوسول ِ من..

رفتم سمتش ..يه قاشق از غذا رو برداشتم و گذاشتم دهنش..

آروم آروم مي خورد..نگاهش رو از روي صورتم بر نمي داشت..نميگم معذب ولي سرخ شده بودم..نگاهش هميشه گرماي خاصي داشت..

شديدا خسته شده بودم بعد از گذشت نيم ساعت بالاخره غذا خوردنش تمام شد و من رو ول کرد..

ظرف غذا رو بردم بيرون و وقتي برگشتم ديدم جدي سر جاش نشسته و انگار منتظر منه..

-چيزي شده؟

اهورا جدي گفت: بشين کارت دارم..

وقتي نشستم، ادامه داد: مانيا من هنوزم سر خواسته ام هستم...

- اما من..

-- ميدونم پاهام..

- جدا از اون مسئله الان وقتش نيست..

اهورا غمگين گفت: پس فقط بخاطر پاهامه؟ نه؟

فکري تو سرم جرقه زد اما سريع پسش زدم بايد نگهش مي داشتم براي وقتي که حالش بهتر مي بود!

-نه براي اين نيست.. بايد فکر کنم.. بايد شرايط رو بسنجم..

حرفي نزد..انگار باورش نشده بود..من هم نمي تونستم چيزي بگم..

سرش رو انداخته بود پايين و به پاهاش نگاه ميکرد. کاش ميتونستم بهش بگم که چقدر ميخوامت! حتي با اين وضعيت.. دلم هنوزم براش پر ميکشه..

به خانوادش نگفته بودن که اوضاعش بده چون مادرش بيماري قلبي داشت..

از ته دلم براي خوب شدنش دعا کردم و بعد از به خواب رفتنش خودمم روي صندلي خوابم برد...

يک هفته از بستري شدن اهورا گذشته و من تو اين يک هفته خيلي جلوي خودم رو گرفتم تا نقشمو اجرا نکنم اما بدجور وسوسه شدم... حس ميکنم امروز ديگه وقتش رسيده!..

توي اين مدت بيشتر اوقات سکوت مي کرد و منم کاري بهش نداشتم..بي خيال نبودم ولي خب همون مانياي سابق بودم..مي دونستم درمان ميشه..

آروم در رو باز مي کنم و ميرم تو صدا هرهر خنده اون دختر عمه اش کل بيمارستان رو برداشته.. دختر ِ نکبت..

رو به اهورا ميگه: اهورا جان چي شد اون شب نيومديد خونمون؟ همون شب خواستگاري؟

اخم هاي اهورا در هم رفت.. دختر ِ پررو برگشته ازش ميپرسه چرا نيومدي خواستگاريم.. دختر هم دختراي قديم.. در حد مرگ از دختراي ول و سبک متنفرم..

جعبه شيريني رو گرفتم جلوش و گفتم: از خودتون پذيرايي کنيد..

حقشه.. معلومه زورش اومد ِ که حرفشون رو قطع کردم.. رو بهم با اخم غليظي گفت: نمي خورم..

- وا چرا؟ رژيمي ان که!

مهتا قري به گردنش داد و گفت: دکتر پوستم گفته نخورم..

ابرو هام ناخداگاه بالا رفتن.. هه.. نگران چه چيزايي ِ يه شيريني که اين حرفا رو نداره...

بعد از يه عالمه فک زدن و رو اعصاب من و اهورا رفتن بالاخره قصد رفتن کرد.. همين که خواست بره بيرون طهماسب اومد تو..

چشم هاي مهتا وحشي شد و طهماسب هم وحشت زده رو بهش گفت: توضيح ميدم..

مهتا کيفشو کوبوند روي سينه طهماسب و از اتاق رفت بيرون..

با تعجب گفتم : وا اينا چشونه؟ حالشون خوب نيس مثل اينکه!

اهورا سرش و تکون داد و گفت: قبلا نامزد بودن

- اِِِِِِِ چه جالب..نمي دونستم... فکر کن اين دختر عمه جونت با اين همه قر و غميش بخواد مسئوليت قبول کنه.. غير قابل باور ِ

اهورا خنديد و گفت: ازش بدت مياد؟

پشت چشم نازک کردم و گفتم : بماند.. اصلا چي شد نامزديشون به هم خورد؟

اهورا چشمهاشو بست و گفت: آرمين عاشق يکي ديگه شده بود..

- وا مگه عاشق مهتا نبودش؟

لبامو ترک ردم و ادامه دادم :راستي تو مهتا رو دوست داري؟

اهورا لبخندي تلخ زد و گفت: يه دختر ديگه بعد از مهتا عاشقترش کرد.. من مهتا رو مثل خواهرم مي بينم اگه دوستش داشتم از تو خواستگاري نمي کردم..

بي توجه به جمله ي اخرش گفتم : کي عاشقش کرد؟

اهورا آهي کشيد و گفت: تو

چشمام از شدت تعجب به بزرگترين حد خودش رسيد.. نه امکان نداره

-من فکر مي کردم.. اون ماجرا قبل از نامزديشون بود يعني حتي بعد از نامزديشون.. واي خداي من! چه آدمايي پيدا ميشن

--آدم بدي نيست اما براي بار دوم عاشق شد و اين کارش اشتباه بود! خيلي اشتباه..

زير لب غريدم : مردک نکبت..

اهورا خنديد و گفت : بي خيال ..ديگه چرا توهين مي کني؟..

بي حوصله گفتم :خيلي خب.. الان تا فردا واسم موعضه ميگيري! مثل بابامي. پي اسم رو بده..

با ذوق ادامه دادم: آخيش فردا مرخص ميشي راحت ميشم

اهورا ناراحت گفت: ببخشيد تو اين مدت اذيتت کردم.

حقيقتا اين مدت خيلي هم خوب بود.. خيلي خوشحال بودم که کنارشم.. اصلا ناراحت و غمگين نبودم تنها نگرانيم پاهاش بود.. که بايد همين امروز نقشمو اجرا ميکردم براش...

خداروشکر رييس اين بيمارستان همون اشناي شميم بود و با حضورم اينجا مشکلي نداشت..باز شده بودم يکي از پرسنل..

فقط به خاطر اهورا.. ليوان آب يک بار مصرف رو تو دستم فشار ميدم و نفس عميقي مي کشم و با حالتي پريشان وارد اتاق اهورا ميشم..

اهورا دستي به موهاش ميکشه و ميپرسه: چي شده؟

-بالاخره اعتراف کردم.. گفتم که...

سرم رو زير ميندازم و خودم رو روي صندلي ولو مي کنم..

با کنجکاوي ميپرسه: به کي چي گفتي؟

- بهش.. گفتم که..

بعد از چند ثانيه کشنده گفتم: هيچي... مهم نيست بايد يه مسئله مهمي رو بگم..

اجازه ندارم تا حرفي بهم بزنه و خودم سريع ادامه دادم: ببينيد آقاي راد.. من نميتونم با شما زندگي خوبي داشته باشم. فکر نکنيد بخاطر پاهاتون ِ اصلا.. اما من نمي تونم چون ... چون.. يکي ديگه رو دوست دارم.. ممکنه بگيد کارم اشتباه و نبايد دوستش داشته باشم اما...

خير برداشت و گفت: اما چي؟ بگو... اما چي؟ د ِحرف بزن ..

نفس عميق کشيدم واز جام بلند شدم ..کنار تخت اهورا ايستادم و ادامه دادم: باور کنيد بخاطر پاهاتون نيست من يکي ديگه رو دوست دارم..

اهورا با عصبانيت گفت: اون کيه؟

- اون ... آرمين..من اون رو دوست دارم..ببخشيد..قصدم اين بود زودتر بهتون بگم تا يه فقط پيش خودتون فکر نکنيد دارم بازيتون ميدم..الان هم اومدم خداحافظي کنم..اميدوارم حالتون خيلي زود خوب بشه..خداحافظ..

خودم ازکرده خودم پشيمون بودم اما ميدونستم لازمه.. از ته قلبم دعا کردم.. دعا کردم تا جواب بده...

به طرف در برگشتم..پشتمو که بهش کردم قلبم فشرده شد..نمي خواستم نگاش کنم..دوست نداشتم تو چشماش خيره بشم و توي اون وضعيت ببينمش..

مي ترسيدم خوردش کرده باشم..غرورشو شکسته باشم..با اينکه نقشه بود ولي اون که خبر نداشت..

با صداي فريادش تو جام خشک شدم..

--وايسا مانيا..

ايستادم ولي برنگشتم..صداشو شنيدم بلند و محکم :برگرد..بذار لااقل براي اخرين بار هم که شده چشماتو ببينم..اونوقت..اونوقت برو..اونوقت بهم بگو خدانگهدار..مانيا..خواهش مي کنم برگرد نگام کن..

اشکام جاري شده بود..اروم برگشتم..فقط ايستاده بود.. راه نرفته بود اما همون هم براي من کافي ِ!

لبخندي عميق روي لبام نشست..تعجب رو تو چشماش ديدم..

با لحن بچه گونه اي گفتم: گول خوردي اقاهه..

تازه متوجه موقعيتش شد همون لحظه پاهاش سست شد و نشست روي تخت.. با خوشحالي ليوان آب رو به دستش ميدم و بعد دکتر طهماسب رو خبر ميکنم تا بياد..

وقتي اومد تو متعجب گفت: مشکلي پيش اومده؟

- مشکل که نه اما حس به پاهاي اهورا برگشته!

چشماش چهار تا شد بعد از معاينه چونشو خاروند و گفت: عجيبه.. چطوري؟

- بهش شوک دادم.

با تعجب نگام کرد : چطوري؟ فقط يک شوک خيلي بزرگ ميتونه همچين کاري رو بکنه!

لبخند ژکوندي زدم و گفتم: تو بزرگيش شک نکنيد..انقدري بود که ايشون رو شوکه کنه..

به اهورا نگاه کردم و با لبخند گفتم : مگه نه؟..

فقط نگام مي کرد و چيزي نمي گفت..

بايد ميرفت فيزيوتراپي ..ديگه چيزي تا درمان قطعيش نمونده بود..سلامتي کامل..

يه آرامش خيلي خوبي دارم... از ته دلم خوشحالم... واقعا از خدا متشکرم که نا اميدم نکرد ...

اهورا هم خيلي خوشحال بود.. وقتي فهميد داشتم نقش بازي مي کردم اخم کرد و گفت :دارم برات خانم دکتر..ديگه کارت به جايي رسيده واسه سرگرد مملکت نقشه مي کشي؟..

حيف که نمي دونست من اين کارو بخاطر دل خودم انجام دادم!

امشب آخرين شبي ِ که تو بيمارستان پيش اهورام..

حرفي از ازدواج و خواستگاري نمي زد و من واقعا ممنونش بودم..

براي اولين بار طي اين مدت ازش پرسيدم: به نظرت کيا ميخواستن بهم شليک کنن؟

-- ما فقط يه مظنون داريم و اونم.. همون زنيه که ما رو اونجا زنداني کرده بود. مانيا اون کي بود؟

اه کشيدم و گفتم :خاله ام بود...

با تعجب گفت : پس چرا ..

پريدم وسط حرفشو گفتم : بعد بهت ميگم.. بايد يه سري چيزها رو بدوني فکر کنم تو خطر افتاديم..!

اهورا يه تاي ابروش رو داد بالا و گفت: تازه فکر کني؟

خنديدم و گفتم: باشه بابا تو خطر افتاديم...! اونم بد خطري..

زل زد تو چشمام..دستش رو آورد جلو اما سريع بردش عقب.. آخـــي چقدر خودشو کنترل مي کرد..!

لبخندي زدم و شب بخير گفتم.. اين بار هم مثل هميشه روي صندلي خوابم برد...!

قرار بود اهورا مرخص بشه..

خانواده اش از رابطه ي ما باخبر نبودند و فکر مي کردند من پزشک معالجش هستم و تمام کارهام بر حسب وظيفه بود..در صورتي که من با عشق به اهورا کمک مي کردم و از اين ديد هر کار از دستم بر مي اومد براي مداوا و سلامتيش انجام مي دادم..

روز اخر که ديگه برگه ي ترخيصش هم امضا شده بود خانواده ش رو ديدم..فقط پدر و مادرش اومده بودند..هر دو متشخص و مهربون ..

اهورا سرسنگين و جدي ازم تشکر کرد..گذاشتم پاي اينکه جلوي پدرو مادرش راحت نبوده..

در کل خودمم کرم داشتم و دوست داشتم بهم توجه کنه..ولي از طرفي ناخواسته ازش فرار مي کردم..

دليلش هم برام نامعلوم بود..

**************

الان 1 هفته است که نه اهورا رو ديدم نه پامو تو پادگان گذاشتم..1 هفته مرخصي بودم و حالا قرار بود برگردم..

تمام اين مدت از طريق تلفن با شميم در ارتباط بودم..امار اونجا رو درسته مي ذاشت کف دستم ..مي گفت که اهورا هنوز پايگاه نيومده و فرمانده گفته همين روزا بر مي گرده..

تو اين مدت يه دل سير مامانمو ديده بودم..خداييش دلم براش تنگ شده بود..اين چند روز که به خاطر مراقبت از اهورا تو بيمارستان بودم کمتر مي ديدمش..

واقعا عشقم به اهورا چنان شديد بود که حتي از مامان هم غافل شده بودم..از علاقه م خبر نداشت و نمي دونستم بگم يا نه..ولي نه..بايد اول از جانب خودم مطمئن مي شدم..

امروز نمي خواستم با خودم ماشين ببرم..بايد تا سر خيابون رو پياده مي رفتم..

بعد از کلي سفارش از طرف مامان و اطاعته امر از طرف من بالاخره رضايت داد حرکت کنم..

کمي از راه رو طي کرده بودم که يکي صدام کرد..

--ببخشيد خانم..

برگشتم..يه زن جوون بود..

- بله..با من بوديد؟!..

لبخند زد و جلوم ايستاد..يه کاغذ تو دستش بود..به طرفم گرفت و گفت :بله..معذرت مي خوام شما مي دونيد اين ادرس مال همين محله يا نه؟..

سرمو تکون دادم و ادرس رو ازش گرفتم..نگاهي بهش انداختم..به کل ادرسش ماله يه جاي ديگه بود..

سرمو بلند کردم که بگم اشتباه اومديد ولي يه دفعه بازوم کشيده شد..تا اومدم جيغ بکشم يکي جلوي دهنم رو گرفت..

به معناي واقعي کلمه قبض روح شدم..چشمام گشاد شده بود..

نگاه که کردم ديدم دوتا مردن و يه زن..دارن کشون کشون منو مي برن سمت يه ماشين..

تقلا هم فايده اي نداشت..جيغ و داد هم نمي تونستم بکنم چون محکم جلوي دهنمو گرفته بودن..دست و پا مي زدم ولي اون دوتا مرد زورشون فوق العاده زياد بود..

پرتم کردن تو ماشين و تا خواستم در اون سمت رو باز کنم يه درد بدي تو قسمت راست گردنم حس کردم و بعدش هم دنيا جلوي چشمام تيره و تار شد..

****************

با پاشيده شدن اب سرد به سر و صورتم حس تنگي نفس بهم دست داد و همزمان چشمام تا اخرين حد ممکن باز شد..

شوکه شده بودم و با همين شوک به اطرافم نگاه مي کردم..

يه مرد سطل به دست جلوم وايساده بود و کنارش هم..همون زن ايستاده بود..چي بايد صداش مي کردم؟!...خاله؟!..هه..نفرت داشتم ازش..

نفس نفس مي زدم..به قهقهه افتاد و يه دور اطراف اتاق راه رفت .. دوباره رو به روم ايستاد..دستشو بلند کرد که همون مرد سطل رو گذاشت زمين و سريع رفت بيرون..

اب دهنم رو با سر و صدا قورت دادم..

دروغ چرا ترسيده بودم و از طرفي هم نمي دونستم اينجا چه خبره و منو براي چي گرفتن؟!..

-از جونم چي مي خواي؟..چرا باز سر و کله ت پيدا شد؟..

اروم خنديد..خنده ش کم کم تبديل به قهقهه شد..از صداي بلند خنده هاش چهارستون بدنم مي لرزيد..

انقدر خنديد که اشک از چشماش جاري شد..شک نداشتم که ديوونه ست..حرکاتش..نگاه و نوع رفتارش داد مي زد که اين زن مشکل رواني داره..وگرنه کي با خواهرزاده ش يه همچين کاري رو مي کرد؟..

ناغافل به طرفم يورش اورد و تا به خودم بيام يقه ي لباسم رو تو مشتش گرفت..منو به طرف خودش کشيد..چشمام از ترس گرد شده بود..با وحشت نگاش مي کردم..ولي روي لباي اون لبخند بدي نشسته بود..

--خوشگلي..درست مثل مادرت..همون چشما و همون صورت..شايد اگر اينقدر شبيه ش نبودي مي ذاشتم زنده بموني ولي نه..تو بايد نابود بشي..همونطور که مادرت پرپر شد و من با شنيدن خبر فوتش فقط قهقهه زدم و حتي يه قطره اشک هم نريختم ..مي دوني چرا؟..

محکم تکونم داد..تو دلم خالي شد ..

فرياد زد :چون نفرتي که من از اون داشتم نابودکننده بود..مادرت هر چيزي که متعلق به من بود رو براي خودش داشت..ازهمون بچگي مورد توجه پدرم بود..براي همين وقتي فرار کرد پدرم کمر به قتلش بست و گفت از روي زمين نيستش مي کنم ..تو کار و حرفه ي پدرم خيانت تاوانش تنها با مرگ تسويه مي شد..و مادر تو هم مستثنا نبود..اون هم به اتش خشم پدرم گرفتار شد و تا پاي نابودي پيش رفت..

هُلم داد..صندلي برگشت و چون دست و پام بهش بسته بود پرت شدم رو زمين..کمرم درد گرفت و شونه ي راستم مي سوخت..نگاه که کردم ديدم لباسم کمي خوني شده..با گوشه ي ميز برخورد کرده بود..

سوزشش رو طاقت مي اوردم ولي حرف هاي اين زن برام قابل هضم نبود..اشک به چشمم نشست..نه از درد بلکه از زور بي کسي..من..توي اين دَخمه ..به دست زني که مي خواست زجر کشيدنم رو ببينه..ميونه يه مشت ادم زبون نفهم گير افتاده بودم..

نه اهورا بود که کمکم کنه .. نه کسي که بياد و نجاتم بده..

احساس مي کردم ته خطم و چيزي تا پايان عمرم باقي نمونده..دلم براي مامان سوخت..الان چه حسي داره؟..حتما کلي نگرانم شده..

از پشت يقه م رو گرفت و بلندم کرد..لامصب عجب زوري داشت..البته منم جثه ي سنگيني نداشتم و اين کارشو راحت مي کرد..

گرنمو فشار داد از درد ناله کردم..انگار از شنيدن صداي ناله م خوشش اومد که گفت :چيه؟..درد مي کشي؟..عاليه..بهتر از اين نميشه..تو تنها بازمانده ي اون دونفري..پدر ومادرت تقاصشون رو پس دادن وحالا مي مونه تو..

با نفرت زل زدم تو چشماش :چرا انقدر از من بدت مياد؟..مگه من چکارت کردم؟..چرا از خانواده ي من نفرت داري؟..

نگاهش رنگ عوض کرد..اروم ولم کرد..پشتش رو به من کرد و چند قدم ازم فاصله گرفت..حالتاش برام گنگ بود..

يه دفعه برگشت طرفم و با صداي بلند داد زد :چي رو مي خواي بدوني دختر؟..هان؟..مي خواي بدوني نفرتم از چيه؟..سرمنشاءش از کجاست؟..بهتره از مادرت شروع کنم..کسي که از همون کودکي مورد توجه همه بود..من سرتق و شيطون بودم ولي اون اروم و خانمانه رفتار مي کرد..رفتار من توش خشم و بي پروايي بيداد مي کرد ولي اون اينطور نبود..همه از ارامشش لذت مي بردن..حتي پدرم که خصلت و خوي خشني داشت..مادرت همه چيز داشت..محبتِ پدر ومادرم و بهترين چيزها رو در اختيار داشت..هر اونچه که به من تعلق داشت بي برو برگرد مي رفت تو دستاي مادرت..حتي وقتي عاشق شدم هم اون عشقمو ازم گرفت..

پشتشو به من کرد و ادامه داد :پدرت..مرد جذابي بود..گروگان هاي زيادي زير دستم مي اومدن و با هر شلاقه من و خشمي که بر سر و صورتشون خالي مي کردم به وحشت مي افتادن ولي اون مرد با همه ي مردايي که ديده بودم فرق داشت..سرسخت بود و مغرور..اگر هر کس ديگه اي جاي اون بود و اين همه عشوه و ناز براش رو مي کردم خامم مي شد و به خواسته م تن مي داد..ولي اون مقاومت مي کرد..حتي وقتي خواستم باهاش باشم منو جاي مادرت مي ديد..وقتي اسمم رو به اشتباه صدا مي زد اتيش مي گرفتم..بعد از اون هم با مادرت فرار کرد..ولي اين علاوه بر پدرم خشم منو هم برانگيخت..مصمم شدم تا نابودشون کنم..مادرت عشقم رو ازم گرفت و پدرت هم عاشق اون بود..

برگشت و با خشم داد زد :تو هم ثمره ي عشقشون هستي..اونا به درک واصل شدن تو هم ميشي..خيلي زود..خيلي خيلي زود..ولي به راحتي نمي کشمت..با دختر کوچولوشون خيلي کارا دارم..

لبخند زشتي نشست رو لباش که تنمو لرزوند ..

-- من روش هاي خودمو دارم..هميشه از نوع بهترينش..جوري که در خاطر همه مي مونه..مي خوام به بهترين نحو ازت پذيرايي کنم..

چشمک مسخره اي زد و ادامه داد :مثلا خواهر زاده ي مني..پس ميشي مهمان ويژه ي من..البته مهماني که هيچ راهي به بيرون از اينجا نداره..مگه اينکه روحش بتونه از اينجا خارج بشه..

قهقهه ي وحشتناکي زد..اشکام سرازير شده بود..از فکرش هم مو به تنم سيخ مي شد..

به طرف در قدم برداشت و بدون اينکه نگام کنه از اتاق بيرون رفت..

از ترس به هق هق افتاده بودم..خدايا تنهام..حتما اينبار جون سالم به در نمي برم..اي کاش منو مي کشت ولي زجرم نمي داد..

با شنيدن قدمهايي از بيرونِ اتاق بدنم يخ بست..کل وجودم مي لرزيد..

تا اينکه صدا متوقف شد و در با صداي قيژي باز شد..چشمام وحشت زده به در بود که 2 نفر وارد شدند..

با ديدنشون تا سرحد مرگ پيش رفتم و از اون بدتر از زور تعجب زبونم بند اومده بود..

-ت..تو..تو اينجا چکار مي کني؟!..

لبخند کجي روي لباش نشست..جلو اومد..همراهش يه زن بود..با لباس افتضاحي که به تنش بود مني که زن بودم خجالت مي کشيدم نگاش کنم..

يه لباس فوق العاده باز به رنگ مشکي که همه جاي بدنش رو به نمايش گذاشته بود و يه شلاق هم تو دستاش بود..

به اون مرد نگاه کردم ..اون شخص کسي نبود جز رهام..

رو به روم ايستاد..صورتم خيس از اشک بود..جلوم زانو زد..دستشو اورد جلو که صورتمو برگردوندم..

باورم نمي شد که با اين عوضيا همدست باشه..دلم براي شميم سوخت..پس همه ي اينا نقشه بود؟!..

گرمي دستش رو روي رون پام حس کردم..دستش انقدر داغ بود که از روي شلوار هم اون گرما رو مي تونستم حس کنم..

دست و پام بسته بود ..قلبم فشرده شد..چشمامو بستم و خواستم بغضمو قورت بدم ولي نتونستم..

سر باز کرد و همراهش داد زدم :ولم کن اشغــــال..

ولي..

با ديدن چاقوي تو دستش زبونم بند اومد..هيچي نمي گفت..فقط نگام مي کرد و لبخند مي زد..تا سرحد مرگ ترسيده بودم و به برق لبه ي چاقو نگاه مي کردم..

اوردش جلو..کنار صورتم گرفت..چشمامو بستم..سردي لبه ي چاقو رو روي پوست صورتم حس کردم..صورتمو باهاش نوازش مي کرد ولي براي من اين اسمش نوازش نبود..زجر و عذاب بود..

--حيف اين صورته که بخوام روش خط بندازم..

چشمامو باز کردم..نگاهمو دوختم تو چشماش..هنوز هم باورم نمي شد اونم يکي از اين عوضيا باشه..بيچاره شميم دلش رو به کي خوش کرده بود؟..چه خواب هايي که براي خودش و رهام نمي ديد....

لرزون گفتم :کثافته رذل..به چه حقي.. چنين معامله اي رو ..با شميم کردي؟..چرا اون؟..

خنديد و سرش رو تکون داد..از جا بلند شد وايستاد..

چاقو رو تو دستش چرخوند و گفت :چرا که نه؟..شميم دختر شاداب و خوشگليه..مي خوام با اون هم همون کاري رو بکنم که با تو مي کنم..الان مثل موم تو دستاي منه..هر کار بخوام مي کنه..هر کار..

قهقهه زد..ازش بيزار بدم..ادم پستي بود و به خاطر شميم اشکم در اومده بود..

جلوم زانو زد..اشکاي روي صورتم رو با سر انگشت پاک کرد..صورتمو کشيدم عقب..

--چرا گريه مي کني؟..هنوز که باهات کاري نکردم..اوه..نکنه به خاطر دوسته عزيزته؟..نترس..نمي ذارم بهش بد بگذره..يه شب رويايي رو براش رقم مي زنم..

با صداي بلند خنديد..چشمامو روي هم فشردم..دلم براي شميم مي سوخت..

با خشم نگاش کردم و تو صورتش تف کردم..داد زدم :تف به روت که انقدر بد ذاتي..چرا شميم؟..چرا از اول نيومدي سراغ خودم؟..چرا گذاشتي روح لطيفش خدشه دار بشه؟..شماها که سر و کارتون با من بود ديگه چرا اونو وارد بازي کثيفتون کردين؟..

به صورتش دست کشيد..هنوز لبخند مي زد..

--چون لازم بود..و دليلي نداره واسه تو توضيح بدم..همين که کارم با تو تموم بشه ميرم سروقت رفيق عزيزت..نمي ذارم تعادل بينتون به هم بخوره..حفظش مي کنم..

با قهقهه از جا بلند شد..به اون زن اشاره کرد..سرشو تکون داد و جلو اومد..

نگام به رهام بود که رفت اونطرف اتاق و يه تخت که کنار ديوار برعکس گذاشته شده بود رو کشيد جلو..کمي تقلا کرد تا تونست صافش کنه..

مي دونستم مي خوان چه بلايي به سرم بيارن..از همينش وحشت داشتم..ولي اگر به مقصودشون مي رسيدن خودمو مي کشتم..نمي خواستم ننگش رو به دوش بکشم..ديگه اميدي نداشتم که کسي بياد و نجاتم بده..

به اهورا فکر مي کردم که الان کجاست؟..تو بي خبري از من داره چکار مي کنه؟..نمي دونه که مانيا..کسي که ميگه دوستش داره و ازش خواستگاري کرده الان تو چه وضعيتيه و حال و روزش چطوريه..

اون زن دست و پامو باز کرد..زير بازومو گرفت وبلندم کرد..پرتم کرد سمت رهام..نزديک بود بخورم زمين که رهام دستمو گرفت..

دستمو کشيدم ولي ولش نکرد..زبونم نمي چرخيد حرفي بهش بزنم..انگار قفل شده بود و باز کردنش هم کار اسوني نبود..به معناي واقعي کلمه لال شده بودم..

اونم بي سر و صدا کار خودشو مي کرد..فکر مي کردم منو مي خوابونه رو تخت ولي اين کارو نکرد..تکيه م داد به ديوار..دستامو از هم باز کرد و طرفينم نگه داشت..

خواستم با زانو بزنم زير شکمش که خودشو محکم بهم چسبوند..اجازه ي هر عملي رو ازم گرفته بود..

فقط بي صدا اشک مي ريختم و وقتي هم به اوج گريه مي رسيدم هق هق مي کردم..انقدر اروم که سکوت اتاق رو بر هم نمي زد..

به زن اشاره کرد..اومد جلو..نگام به زن بود..موهاي مشکي لخت..ارايشي که رو صورتش نشونده بود انقدر غليظ و تيره بود که ازش وحشت کردم..پوست تنش سفيد بود و سياهي لباس رو خيلي خوب نشون مي داد..

شلاق رو گذاشت روي ميز و جلوم ايستاد..رهام کمي خودش رو عقب کشيد..تموم تنم مي لرزيد..زن با خشونت لباسمو پاره کرد..يه مانتوي طوسي کمرنگ کوتاه و يه شال مشکي و شلوار مشکي تنم بود..

دکمه هاي مانتوم هر کدوم يه طرف افتادن..زير مانتو يه بلوز استين کوتاه تنم بود..مانتو رو کامل از تنم در اوردن..

با صداي مرتعشي که کلمات هم نامفهوم به روي زبونم رديف مي شدند گفتم :ت..تو رو..خ..خدا ولم کنيد..د..دست..ا..از..سرم برداريد..

نفس نفس مي زدم..ولي اون دوتا حيوون بي خيال به کارشون ادامه مي دادن..

اگر رهام منو محکم نگرفته بود نقش زمين مي شدم..تا مرز سکته رفته بودم..

تيشرتمو کامل از تنم در اوردن..در اوردن که نه..بيشتر به اين مي موند که تيکه پاره ش کردن تا تونستن ازتو تنم درش بيارن..

جون نداشتم تقلا کنم..از زور ترس همه ي اختيارات ازم گرفته شده بود و مغزم هيچ فرماني نمي داد..انگار همه ي سيستم بدنيم قفل شده بود..فقط صاف و صامت وايساده بودم که اون هم به خاطر رهام بود..محکم منو نگه داشته بود..فقط ازاين همه وجودم بود که بيش از حد مي لرزيد..مي ترسيدم..وحشت داشتم از بلايي که مي خواست به سرم بياد..

زن شلاقش رو برداشت و کناري ايستاد..نگاه شهوت الود رهام به بدنم بود..چشمامو بستم که نگاهشو نبينم..سرخ نشده بودم برعکس عين مرده رنگ پريده بودم..يا بهتره بگم رنگي به صورتم نمونده بود..سفيد و وحشت زده..

رهام دست داغش رو روي تنم کشيد..چشمامو بيشتر رو هم فشار دادم..گرماي دستش رو که حس کردم بيشتر يخ کردم..اين رو لرزش ناگهاني تنم نشون داد..

لبام مي لرزيد..دوست داشتم هوار بکشم و بگم ولم کنيد..ولي نه دهنم باز مي شد و نه زبونم کار مي کرد..

به همه جاي بدنم دست کشيد و من بيشتر از خودم بدم مي اومد..اينکه با مهارت رزمي جلوش وايسادم و مي ذارم هر کار مي خواد بکنه..

ولي اين مهارت واسه ي اينجور جاها نبود..اينکه يه دختر تو چنگال يه مردِ هوسباز اسير باشه..اينکه تو يه همچين موقعيتي گير افتاده باشه..مغزم بايد بهم فرمان مي داد که نمي داد..انقدر ترسيده بودم که هيچي حاليم نبود..فقط يه چيز شده بود ملکه ي ذهنم و بيرون برو هم نبود..

اون هم تجاوز بود..اينکه رهام مي خواست منو به ناحق از دنياي دخترانه م خارج کنه و تهش به نابودي بکشونه..

منو برگردوند..حالا رو به ديوار بودم و پشتم بهش بود..چشمامو باز کردم..نمي دونستم مي خوان چکار کنن..

ولي با سوزشي که روي پشتم احساس کردم چشمام تا اخرين حد گشاد شد و جيغ کشيدم..انقدر بلند که از صداي خودم وحشتم بيشتر شد..

تقلا مي کردم دستامو از تو دستاي رهام بيرون بکشم ولي نمي شد..بهم شلاق مي زدن..تنها صدايي که از گلوم خارج مي شد جيغ بود و اسم خدا..کمک مي خواستم..اين عوضيا که ادم نبودن تا به حرفام گوش کنن..از خدا کمک مي خواستم..اينکه زجرم ندن و راحت بکشنم..اينکه اگر قراره منو بکشن پاک بميرم..

اين دردها امانم رو بريده بود و حنجره م از جيغ هايي که مي کشيدم به سوزش افتاده بود..نمي دونم چندتا شلاق به پشتم زدند ولي بالاخره دست کشيدن و هر دو ولم کردن..همين که رهام دستامو ول کرد روي زمين رها شدم و به روي شکم افتادم ..

ديگه حتي نا نداشتم بلرزم..چشمام به زور باز مي شد..پشتم داغ شده بود..دردي رو حس نمي کردم فقط هر چي که بود سوزش بود..دست و پام مثل يه تيکه يخ بود ولي صورت و پشت کمرم اتيش گرفته بود..

نامردا نذاشتن يه کم حالم جا بياد..از رو زمين بلندم کردن و پرتم کردن رو تخت..پشتم که با تخت برخورد کرد سوزشش بيشتر شد و بازم جيغ کشيدم..مثل مار به خودم مي پيچيدم..ناله مي کردم و از بس جيغ کشيده بودم صدام گرفته بود..

زن کنارم نشست و دستامو گرفت..چشمام نيمه باز بود..از بس گريه کرده بودم چشمام تار مي ديد..

ديدم که رهام داره لباساشو در مياره..بعد هم دستشو به طرف شلوارم اورد..

جون نداشتم تقلا کنم..ديگه خودمو سپرده بودم دستشون..اگر بهم شلاق نمي زدن شايد مي تونستم توي اين موقيعت از خودم دفاع کنم..ولي اون شلاقا باعث شده بود تنم بي جون و ناتوان بشه..

تا قبل از اينکه شلاق بخورم هم از ترس نمي تونستم کاري بکنم..نمي دونم دختري بود که مثل من اينطور گرفتار بشه؟..اگر بود مي دونست که توي چنين وضعيتي چه بلاهايي به سرش مياد و چه حالتي بهش دست ميده..

شلوارمو از پام در اورد..زن دستامو محکم نگه داشته بود..گرمي تن رهام رو روي بدنم حس کردم..هيچ حسي جز نفرت نداشتم..شده بودم يه تيکه گوشت که نه جون داره نه مي تونه کاري بکنه..توي اون وضعيت چي مي تونست باعث بشه که بازم انرژيم برگرده؟..

چشمام بسته بود و بي صدا اشکام جاري بود..با گرمي لباش به روي لباي سردم چشمامو باز کردم..

با ولع منو مي بوسيد..دستاي گرمشو روي تنم حرکت مي داد..

صداش تو گوشم مي پيچيد..صداي خودش بود..

""--ازت خوشم مياد..

-چــي؟!..

--گفتم ازت خوشم مياد..اخلاقت خاصه..يه جورايي..

-منظور؟!..

--در کل ميگم..دختر با دل و جراتي هستي..و اگر هم دل و جرات نداشته باشي هيچ رقمه کم نمياري..از اين جور ادما خوشم مياد..""

هه دل و جرات؟..کدوم دل و جرات؟..اهورا کجايي که ببيني مانيا داره ذره ذره خورد مي شه و هر لحظه بيشتر به سمت نابودي سوق داده ميشه..من ديگه دختر قوي نيستم..مانيا شکست..

صدايي تو گوشم مي گفت " هنوز که اتفاقي نيافتاده..بازم مي توني مانياي سابق باشي..با همون غرور و سرسختي..هموني که اهورا دوست داشت..يه دختر محکم و با اراده "..

ولي نمي تونم..ديگه نمي تونم اون مانيا باشم..هنوز صداي فريادش اون روز توي بيمارستان تو گوشمه..

""--وايسا مانيا..

برگرد..بذار لااقل براي اخرين بار هم که شده چشماتو ببينم..اونوقت..اونوقت برو..اونوقت بهم بگو خدانگهدار..مانيا..خواهش مي کنم برگرد نگام کن..""

چهره ش جلوي چشمم بود..

رهام به تن و بدنم دست مي کشيد و گه گاهي وحشيانه به لبام هجوم مي اورد..نگاه تار و پر از اشک من به سقف سياه و کدر اتاق بود..

چشمام سقف رو مي ديد ولي چشم دلم توي اون وضعيت فقط چهره ي اهورا رو جلوي چشمام ترسيم مي کرد..

""-چي مي خواين بگيد؟!..

--شرطمو قبول کن تا بهت بگم..

-باشه شرطتتون چيه؟..

--اينکه اسممو صدا کني..فقط بگي..اهورا..

-واسه ي چي ..بايد اسمتو صدا کنم؟!..

--تو بگو..من هم دليلشو ميگم..

-خيلي خب..ميگم.................اهورا..

..--جان ِ اهورا

-هـــان؟!..

--مانيا..با من ازدواج مي کني؟..

-آقاي راد.. سرگرد.. آقاي اهورا راد.. جناب.............اهورا..

--جانم..""

به هق هق افتادم..جيغ کشيدم..انقدر بلند که پيش خودم تصور کردم ديواراي اتاق به لرزه در اومد..

کف دستامو به تخت فشار مي دادم و خودمو بالا مي کشيدم..قفسه ي سينه م محکم بالا و پايين مي رفت..

رهام مبهوت نگام مي کرد..اينکه تا الان اروم بودم و يه دفعه زدم به سيم اخر..اينکه داشتم وحشي بازي در مي اوردم و ديگه اروم نبودم..تنم مي لرزيد و دستام ملحفه ي روي تخت رو مشت کرده بود..

داد مي زدم..اسم اهورا رو صدا مي زدم..روي زبونم تنها اسم اهورا بود و با فرياد صداش مي زدم..اميد داشتم همين الان در باز بشه و بياد تو اتاق ولي نيومد..هر چي جيغ و داد کردم نيومد..

به جاي اينکه ناتوان تر از قبل بشم انگار جوني تازه گرفته بودم..اون زن شلاقش رو برداشت و بلند شد..خواست منو بزنه ولي خيلي سريع شونه ي رهام رو گرفتم و انداختمش رو خودم..چون وقتي جيغ مي کشيدم خودشو کنار کشيده بود و الان روي من بود..شلاق به پشتش خورد..از درد ناله کرد..

تنم يخ بسته بود ولي با اين حال تمام قوام رو جمع کردم توي پاهام و زانومو اوردم بالا..انقدر محکم زدم زير شکمش که پاي خودم درد گرفت.. از درد به خودش مي پيچيد..

خواستم از رو تخت بيام پايين موچ دستمو گرفت..بي وقفه گازش گرفتم..همين که ولم کرد به طرف در دويدم..ملحفه هم تو مشتم بود وبه خاطر تقلاهاي من نصفش افتاده بود رو زمين..حالا هم به دنبال خودم مي کشيدمش..

موهام از پشت کشيده شد..دستمو به موهام گرفتم و جيغ کشيدم..اون زنيکه ي عوضي هم موهامو از پشت مي کشيد..به بدنم شلاق زد..درد داشت ..جيغ کشيدم و دولا شدم..موهامو کشيد بالا..يه کشيده ي محکم خوابوند تو صورتم..نفسم بند اومده بود..

فکر کرد از پا افتادم..خواست برگرده و منو با خودش بکشه که با ارنجم زدم تو شکمش..موهامو ول کرد..رهام هنوز رو تخت بود..به طرفم اومد که چون به در نزديک بودم زدم بيرون..سريع چفت در رو از پشت انداختم..

به در مي کوبيد و فحشم مي داد ولي من وحشت زده به اطرافم نگاه مي کردم..يه راهروي تاريک بود..ملحفه رو دور خودم پيچيدم..برهنه بودم..جلوي ملحفه رو محکم نگه داشتم و دويدم..

به کجا؟..خودم هم نمي دونستم..فقط يه راهرو بود..به ديواره ش 6 يا 7 متر که جلو مي رفتي يه مشعل کوچيک روشن بود..با اين حال هنوز هم تاريک بود..اينجا ديگه کدوم گوريه؟!..اصلا مي تونم از اينجا فرار کنم؟!..با اين وضعيت؟!..

برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم..هيچي جز تاريکي نديدم.. خواستم به دويدنم ادامه بدم که يکي از تو تاريکي جلوم ظاهر شد .. بدون اينکه بهم فرصت بده چي به چيه جلوي دهنم رو گرفت و منو کشيد کنار ديوار..

توي اون ظلمات نديدمش ولي دست گرمش روي دهنم بود..هيکلش برام محو بود..مثل يه سايه..ولي قد بلند بود..

هر چي تقلا مي کردم ولم نمي کرد..منو دنبال خودش کشيد..فقط تنها کاري کردم اين بود جلوي ملحفه رو محکم بگيرم که يه وقت باز نشه..

اين قسمت از راهرو روشن تر بود..نگاهش کردم..لال شده بودم..با تعجب زل زده بودم بهش که در يکي از اتاقا رو باز کرد و هر دو خودمون رو انداختيم توش..درو بست و قفلش کرد..پشتشو چسبوند به در و منو هم محکم گرفت تو بغلش..

هنوز نگام نکرده بود..فضاي اتاق نيمه روشن بود..اغوشش گرم بود..مگه مي شد اغوش اهورا سرد باشه؟..براي من بالاترين گرما رو داشت..چشمامو بستم و با تمام وجود بوي تنش رو استشمام کردم..

ناگهاني سرمو بلند کرد و صورتمو تو دستاش قاب گرفت..چشماي نمناکم فقط زل زده بود تو صورتش..عاشقانه و از سر دلتنگي نگاش مي کردم..

نگاهش گرفته بود و چشماش برق خاصي داشت..

لبام لرزيد..از هم بازشون کردم و فقط صداش زدم: اهورا..

چشماشو محکم روي هم فشرد و لباشو روي پيشونيم گذاشت...بوسيد..نرم و لطيف..لرزش تنم اينبار از هيجان بود..از وجود اهورا..

--جانم..

روي سرم رو بوسيد..بوسه هاش برام نوعي مرحم بود..

دستشو که به پشتم کشيد از درد ناله کردم..سريع خودشو کنار کشيد و به کف دستاش نگاه کرد..خوني بود..اخماشو کشيد تو هم..اروم شونه هام رو گرفت و منو برگردوند..

مي دونستم بر اثر شلاق هايي که خورده بودم پشتم زخم شده و از جاي زخم ها خون جاريه..سوزش شديدي داشت..ولي از وجود اهورا انقدر خوشحال بودم که اين درد و سوزش جلوي چشمام نبود..

برگشتم طرفش..بهت زده تو صورتش نگاه کردم..رد اشکي روي صورتش پيدا بود..خواستم دستامو بيارم بالا و نوازشش کنم که سر انگشتامو تو مشت گرفت و ديوانه وار بوسيد..از اين کارش بغضم گرفت..به هق هق افتادم..بغلم کرد..خودمو بهش فشار مي دادم..

با بغض گفت :عزيزم ..مانيا..کي تونسته باهات اينکارو بکنه؟..چرا وضعيتت اينجوريه؟..

تو همون حالت با گريه گفتم :اهورا.. مرگ رو به چشمم ديدم..اگر فرار نکرده بودم..الان..الان معلوم نبود..چه اتفاقي مي افتاد..رهام..

به سرم دست کشيد و اروم گفت :مي دونم..مي دونم اون اشغال با اينا هم دسته..ولي نمي دونستم انقدر پسته که بخواد با تو..

هر دو سکوت کرديم..کم کم گريه م بند اومد..اغوشش بهم ارامش مي داد..به بازوهام دست کشيد و نوازشم کرد..اين گرمايي که اهورا بهم مي داد کجا و اوني که تو اغوش رهام تجربه کردم کجا..فرقش زمين تا اسمون بود..

سکوت بينمون شيرين بود..الان نمي خواستم بدونم اهورا اينجا چکار مي کنه؟!..اصلا واسه چي اينجاست و از چه چيزايي خبر داره؟!..

الان فقط وجود خودش برام مهم بود..اينکه پيشم بود و تو اغوشش بودم..اگر وضعيتمون خوب نبود بازم راضي بودم..خودشو مي خواستم..که داشتمش..براي فرار از اينجا با هم بوديم..

دستامو اوردم بالا و دور گردنش حلقه کردم..با اينکارم ملحفه از تو دستام رها شد ولي نيافتاد..چون محکم به اهورا چسبيده بودم و اين باعث شده بود ملحفه تو حالت خودش بمونه..فقط وقتي ازش جدا مي شدم ميافتاد..که قصد جدايي ازش رو نداشتم..

دوست داشتم همين الان بهش بگم مي خوامش و دوستش دارم..اي کاش بازم بهم مي گفت و ازم ميخواست باهاش ازدواج کنم..اونوقت جواب من تنها يه کلمه بود..

اون کاري نمي کرد..سوزش پشتم انقدري نبود که نخوام تو اغوشش غرق بشم..انگار بهش نياز داشتم..اينکه بهش نزديک باشم و اون و با خودم همراه کنم..دستاش روي پهلوهام بود و منو محکم نگه داشته بود..

گونه م رو به گونه ش چسبوندم..سرمو کشيدم عقب..نگاهمو از روي گردنش تا روي چشماش بالا کشيدم..لباش لرزش کمي داشت و نگاهش توي چشمام قفل شده بود..

به روش لبخند زدم..پر از عشق..به روم عشق و لبخند پاشيد پر از زندگي که مي تونست دردامو هم تسکين بده..

صداي بلندي که از بيرون شنيدم باعث شد محکمتر بهش بچسبم ..

--هيسسسس..اروم باش و هيچ حرفي نزن..نبايد بفهمن ما اينجاييم..فقط سکوت کن..

هيچي نگفتم..دروغ چرا هنوزم ترس داشتم ولي به خاطر وجود اهورا ناديده مي گرفتمش..

کتش رو در اورد..با يه حرکت پيراهنش رو در اورد و به طرفم گرفت :زود بپوش..

سرمو تکون دادم..نشستم رو زمين و پيراهن رو تنم کردم..با اين حال شلوار پام نبود..ملحفه رو مثل دامن دور خودم پيچيدم..همچين بد هم نشد..توي اين موقعيت بهتر از هيچي بود..يه قسمت از ملحفه رو که توي دست و پام بود رو با دست پاره کردم..بستم دور موهام..نيمي از موهام رو مي پوشوند..گوشه هاش رو بردم زير موهام و گره زدم..

خواستم بلند شم که پشتم تير کشيد..با شنيدن صداي "اخ" من نگام کرد..کج شد و کمک کرد بلند شم..کتش رو تنش کرد..

همون موقع يکي به در کوبيد..تا به خودمون بيايم در از جا کنده شد و چند نفر ريختن تو اتاق..با وحشت به لباس اهورا چنگ زدم و به اون مردا نگاه کردم..

اسلحه به دست رو به رومون ايستاده بودن..که اون زن..وارد اتاق شد..

عارم مي اومد بهش بگم خاله..اون خاله ي من نبود..

نگاه بدي به ما انداخت..

--هيچ کس نتونسته از دست من..به همين راحتي قِسِر در بره..و ازاين به بعد هم اين قانون تو برنامه هاي من حساب ميشه..

با سر اشاره ي کوچيکي به يکي از اون مردا کرد..اون هم اطاعت کرد وبه طرفمون اومد..

گلوم از زور ترس و اضطراب خشک شده بود..و براي همين با تمام زوري که توي اون لحظه هنوز توي تنم مونده بود فقط محکم بازوي اهورا رو نگه داشتم و انگار با اين کار مي خواستم يه جورايي اونو در کنارم داشته باشم..

مي ترسيدم..ازهمه ي ادمايي که اينجا هستن و مي خواستن نابودم کنند واهمه داشتم..

تا مرد خواست دستمو بگيره اهورا يه مشت محکم خوابوند تو صورتش..با چشماي گرد شده به جدال بين اون ها نگاه مي کردم..

نگران بودم..حالا علاوه برخودم نگران اهورا هم بودم..

مرد سرسختي بود ولي اهورا هم کم نمي اورد و حسابي از خجالتش در مي اومد..

يکي ديگشون از پشت به طرف اهورا رفت..انقدر تند اينکارو کرد که تا اومدم داد بزنم و اهورا رو خبرکنم با ارنجش زد تو کمر اهورا..

جيغ کشيدم و به طرفش دويدم..هنوز به هوش بود ولي از زور درد زانو زده بود..

شونه ش رو گرفتم و تکونش دادم..سرشو انداخته بود پايين..صورتشو نمي ديدم..

با نگراني و چشماي پر از اشکم گفتم :اهورا..خوبي؟..

بي جون سر تکون داد..خواستم کمکش کنم که صداي زن رو شنيدم :بياريدشون..

بعد هم ازاتاق بيرون رفت..

***********************

تو مسير بوديم..نمي دونستم ما رو کجا مي برن..چشمامون رو بسته بودن..قلبم تندتند توي سينه م مي کوبيد و اين استرسم رو بيشتر مي کرد..

حس کردم ماشين متوقف شد ..صداي درش رو شنيدم بعد هم يکي بازومو گرفت و منو ازت و ماشين کشيد بيرون..

با يه حرکت دستمال رو از روي چشمام باز کرد..مات و مبهوت به اطرافم نگاه مي کردم..تا چشم کار مي کرد بيابون بود و دره..

اصلا هيچ موجودي جز ما اون اطراف ديده نمي شد..يا خدا اينجا ديگه کجاست؟!..اصلا چرا ما اينجاييم؟!..

وقتي با عصبانيت اينو ازش پرسيدم در جوابم فقط پوزخند زد..به اهورا نگاه کردم..دستاشو از پشت بسته بودن و مجبورش کرده بودن روي زمين زانو بزنه..سرش تمام مدت پايين بود و حتي نيم نگاهي هم بهم نمي انداخت..

در کمال تعجب ديدم اون مرد منو برد لبه پرتگاه..با ترس تقلا کردم ولي نتيجه اي نداشت..

با لکنت رو به زن گفتم :د..داري چکار مي کني؟..به اين يارو بگو ولم کنه..چي از جون ما مي خواي؟..

قهقهه زد و به طرفم اومد..بلند بلند مي خنديد..با مسخرگي گفت :ولت کنه؟..هه..چه خيال خامي..تازه پيدات کردم..مي خوام به بهترين و بالاترين طرز ممکن نابودت کنم..جوري که اين تن و بدن خوشگلت اش و لاش بشه..بعد هم خوراک حيووناي وحشي به همين اسوني جور ميشه..

نگاه ها و لحن بيانش ترس و اضطرابم رو بيشتر مي کرد..توي دستاي مردي اسير بودم که هر ان امکان داشت از جانب رئيسش فرمان بگيره و پرتم کنه پايين..

سرتاپام مي لرزيد و راه به راه خودمو نفرين مي کردم..رو به مرد لبخند شيطاني زد و سرشو تکون داد..اشهدمو خوندم..واي خدا ديگه تموم شد..

چشمامو بسته بودمو هران منتظر سقوطم بودم که صداي ماشين پليس رو شنيدم..فکر کردم روياست ولي صدا نزديک و نزديک تر مي شد..

چشمامو بازکردم..نه رويا نبود..خودشون بودن..ماشيناي پليس اژير کشان به طرفمون مي اومدند..همون لحظه اي که با اميد و خوشحالي داشتم به ماشينا نگاه مي کردم..

صداي شليک گلوله فضاي اطراف رو پر کرد و همزمان تو قسمت راست پهلوم احساس سوزش شديدي کردم..

داغ بود..مي سوخت..انقدر زياد که زانو زدم..دستمو به پهلوم گرفتم و وقتي به کف دستم نگاه کردم ديدم خونيه..

چشمام تار مي ديد..دوباره صداي شليک گلوله توي فضا پيچيد..

ولي ديگه نتونستم طاقت بيارم و..چشمام بسته شد..

اروم چشمامو باز کردم..اول ديدم تار بود ولي کم کم بهتر شد..سرم سنگيني مي کرد..جون نداشتم دستمو حرکت بدم و روي سرم بذارم..

گنگ به اطرافم نگاه کردم..سمت چپم يه پنجره بود و يه صندلي..سمت راستم رو که نگاه کردم چشمام تو چشماي سرخش قفل شد..صورت غمگينش که لبخند ارامش بخشي به روي لباش خودنمايي مي کرد..

خواستم لبخند بزنم ولي نتونستم..سرم کمي درد مي کرد..

صداشو شنيدم..اروم و دلنشين :خوبي خانمم؟..

فقط نگاش کردم..چشماش سرخ بود و صداش گرفته..

ملتمسانه گفت :تو رو خدا يه چيزي بگو..مي خوام صداتو بشنوم .مانيا..کم کم دارم طاقتم رو از دست ميدم..

يه قطره اشک از گوشه ي چشمش به روي گونه ش چکيد..ولي هنوز نگام مي کرد..

قلبم اتيش گرفت..لبامو از هم باز کردم و تنها صدايي که از گلوم خارج شد " اهورا "بود..

انگار همين هم براش کافي بود که با لبخند نگام کرد و زمزمه کرد :جانم عزيزم..مي دوني چند روزه صداتو نشنيدم؟..نگاه شيطونت رو نديدم؟..

گيج نگاش کردم ..ازحرفاش سر در نمي اوردم..مگه چند روزه که توي اين وضعيتم؟..

صداي درونم رو شنيد :3 روز.. 3 روز تمام بيهوش بودي..همه ي ما رو..

ادامه نداد..صداش بغض داشت..

با لبخند از جا بلند شد و گفت :صبرکن..بر مي گردم..

بعد هم از اتاق بيرون رفت..تعجب کرده بودم..يعني من 3 روزه که بيهوشم؟!..

درا تاق باز شد..مامان رو ديدم..چشماش از زور گريه وَرَم کرده بود و سفيدي چشمش به قرمزي مي زد..

با قدم هايي بلند به طرفم اومد :عزيزدله مادر..الهي فدات بشم و تو رو توي اين وضع نبينم..

همونطورکه رو تخت بودم بغلم کرد..گذاشتم اروم بشه..هيچي نگفتم..سرش کنار سرم بود..

زمزمه کردم :مامان..گريه نکن..

گريه ش شديدتر شد..سرشو بلند کرد :جانه مادر..نمي تونم دخترم..خدا تو رو دوباره به من برگردوند..چطور مي تونم اروم باشم؟..

جون نداشتم دستامو بيارم بالا..ميخواستم اشکاشو پاک کنم ولي فقط گفتم :مامان به خاطر من..اشکاتو پاک کن..مي بيني که حالم خوبه..پس اروم باش..

ميون گريه لبخند زد..تند تند اشکاشو پاک کرد :باشه عزيزدلم..باشه دخترم..ولي اشکام از خوشحاليه مادر..

دستاشو رو به اسمون بلند کرد :خدايا شکرت..خدايا بزرگيت رو شکرکه دخترم رو بهم برگردوندي..

از اون حالتش اشک به چشمام نشست..تا اون موقع هنوز منگ بودم ولي کم کم داشتم متوجه اطرافم مي شدم..حدس مي زدم تاثير داروهايي که بهم تزريق کردن..

اهورا که اشکامو ديد رو به مامان گفت :خودتون رو اذيت نکنيد..اينجوري مانيا هم ناراحت ميشه..خداروشکر که حالش خوبه..پس بي قراري نکنيد..

با تعجب به اهورا نگاه کردم ..پس با مامانم اشنا شده بود..

در کمال تعجب ديدم مامان به روش لبخند زد و گفت :باشه پسرم..

بعد هم نگاهي به هردوي ما انداخت و با لبخند ادامه داد :ايشاالله خوشبخت بشيد..

تا اومدم ببينم چي به چيه و کي به کيه از اتاق بيرون رفت..

منظورمامان چي بود؟!..نکنه ازموضوع من و اهورا با خبره؟!..

***********************

کنارم نشست..با لبخند به من چشم دوخته بود..

-اهورا..

--جانم..

مکث کوتاهي کردم :چند تا سوال ازت دارم..مي خوام جوابمو بدي..باشه؟..

يه تاي ابروشو داد بالا :شما امر بفرماييد خانمي..تمام وقت پاسخگوي شما هستم..

لبخند زدم..چه نمکي هم مي ريزه شيطون..

- اولين سوالم اينه که مامان از موضوع ما با خبره؟!..منظورم اينه که..

--متوجه منظورت شدم عزيزم..اره..از همه چيز خبر داره..

شيطون نگام کرد و ادامه داد :اينکه ازت خواستگاري کردم..اينکه دوستت دارم و برات مي ميرم..اينکه اين دختر خانم شيطونش مني که يه مرد سرسخت و مغرور بودم رو رامِ خودش کرد..و در ضمن اينو هم گفتم که دخترش عاشقه منه..

چشمام گرد شد ..وقتي ديد دارم با دهان باز وچشماي گشاد شده نگاش مي کنم قهقهه زد و گفت :چيه؟..مگه دروغ ميگم؟..خيلي خب نترس قسمت اخرش رو نگفتم..ولي اگر بخواي ميگم..حالا مي خواي؟..

با شيطنت نگام مي کرد..بهش چشم غره رفتم :نخير..لازم نکرده..خياله خام..

لبخندشو جمع کرد :خياله خام؟!..من تو رو از مادرت هم خواستگاري کردم..کجاي کاري؟..

ديگه تا سرحد مرگ تعجب کرده بودم..اين چي داشت مي گفت؟!..

-چي؟!..

سرشو تکون داد:دقيقا ديروز عصر بود..انقدر بيتابت بودم مادرت که هيچ همه ي پرسنل هم بهم شک کرده بودن..اينکه تو مجردي ونامزد نداري پس چرا يه مرد مثل من که باهات نسبتي نداره اينطور داره واسه ت بال بال مي زنه..مادرت چند تا سوال ازم پرسيد که منم راست و حسيني جوابشو دادم..اونجا فهميد بهت علاقه دارم و منم تير خلاص رو زدم و رسما خواستگاري کردم..

با تعجب پرسيدم :مامانم چي گفت؟!..

خنديد و گفت:مامانت که حرفي نداشت فقط گفت هر چي دخترم بگه..نظر اون مهمه..

تو دلم گفتم دم مامان گرم..عاشق همين اخلاقاشم..

--خب حالا که الحمدالله بهوش اومدي و سُر و مُر و گنده اي..بگو ببينم زن من ميشي؟..

از لحنش خنده م گرفت..باز از حالت جدي بودنش دراومده بود و شده بود همون اهورايي که تو شيطنت نظير نداشت..

خواستم جوابشو بدم که سريع گفت:هِي هِي گفته باشم نگي نه و نمي تونم و بايد فکرکنم و اين حرفا ها..من اين چيزا حاليم نيست..به اندازه ي کافي پدرمو در اوردي و اذيتم کردي..ديگه وقتشه که يه جواب درست و حسابي بهم بدي..د يالله..منتظرم..

دست به سينه به پشتي صندليش تکيه داد .. نگاهش جدي بود ..

-همينجوري الکي الکي که نميشه..فعلا نمي تونم جوابت رو بدم..

اخماش رفت تو هم :يعني راه نداره؟..

--نُچ..نداره..

کمي نگام کرد..براي اينکه به اين بحث خاتمه بدم گفتم :سوال دومم رو بپرسم؟..

فقط سرشو تکون داد..اخي..قهر کرد..بي خيال واسه ش لازمه..

- تو چطوري فهميدي اونا ..منظورم خالمه و..من رو گرفتن وبردن اونجا؟..

نفسش رو داد بيرون و تو موهاش دست کشيد..دستاشو گذاشت لبه ي تخت و کمي به جلو خم شد :تازه رسيده بودم پادگان..هنوز حال جسميم کاملا رو به راه نشده بود..ولي ديگه طاقت نداشتم..دلم حسابي برات تنگ شده بود..بر خلاف اصرارهاي مادرم اومدم پادگان..فرمانده رو درجريان قرار دادم..اومدم اتاقم تا لباسام رو بپوشم..چون مدتي که تو خونه استراحت مي کردم لباسام اينجا بود و فراموش کرده بودم ببرم خونه..

همين که وارد اتاقم شدم ديدم يکي با شتاب از تو راهرو رد شد..داشت با موبايل حرف مي زد..اوردن موبايل تو پادگان خلاف قوانين بود و مي خواستم بدونم اين کيه که داره خلاف قانون اينجا عمل مي کنه؟..وقتي برگشتم ديدم رهامه..ناخواسته دنبالش رفتم..متوجه من نشده بود..

مي خواستم ازش بپرسم چرا با خودت موبايل اوردي که رفت تو يکي از اتاقا ولي در رو کامل نبست و مي تونستم صداشو بشنوم..

خواستم برم تو که اسم تو رو از دهنش شنيدم..داشت مي گفت ( مانيا سرسخت تر از اين حرفاست..باشه حواستون بهش باشه منم خودمو مي رسونم)..

يه حسي بهم دست داد..پر از تشويش ونگراني..رفتم بيرون و توي ماشينم نشستم..از در رفتم بيرون و يه جايي مخفي شدم تا هر وقت اومد بيرون تعقيبش کنم..

وقتي فهميدم هنوز نيومدي پادگان ديگه بيشتر شک کردم که رهام يه غلطي کرده..خلاصه تعقيبش کردم و رسيدم همون جايي که تو رو برده بودن..ولي خب يه جاهايي با چند نفر درگير شدم ..

گفتم که هنوز حالم کاملا خوب نشده بود ..با اين حال از پسشون بر اومدم..

کمي جلوتر ديدم يه دختر داره به طرفم ميدوه..دقت که کردم ديدم تويي..بقيه ش رو هم که مي دوني..

سرمو تکون دادم..بعد از سکوت کوتاهي گفتم :به سر اون زن..چي اومد؟..بعد از اينکه بيهوش شدم چي شد؟..

--توي تير اندازي کشته شد..اون و چند تا از زير دستاش که رهام هم بينشون بود..بعد از اينکه تير خوردي به بيمارستان منتقلت کرديم..تو پهلو و شونه ت تير خورده بود..حالت خيلي بد بود..دکترا گفتن فقط براش دعا کنيد..کار منو مادرت وشميم فقط همين بود..بعد از عمل بيهوش بودي تا 3 روز..

ديگه ادامه نداد..چون بقيه ش رو مي دونستم..ولي شميم..اون چي؟..با فهميدن موضوع رهام..

به اهورا موضوع رو گفتم و ازش درمورد شميم پرسيدم..

جواب داد :همه ش تو هم بود و حرفي نمي زد..نمي دونم..

بايد باهاش حرف مي زدم..نگرانش بودم..

*******************

مرخص شده بودم ..شميم توي بيمارستان هم به عيادتم اومده بود..الان هم پيشم بود..

مامان برامون شربت و ميوه گذاشت و رفت بيرون..

دستاشو گرفتم ..انگار از تو چشمام فهميد چي مي خوام..

با لحن گرفته اي گفت :چکار مي تونم بکنم مانيا؟..فقط خداروشکر مي کنم کارمون به جاهاي باريک نکشيد..چون اين ادم انقدر پست بود که هرکار مي تونست بکنه..

فکر مي کردم مرد خوبيه..هه..حيف اسم مرد..وقتي فهميدم مي خواسته باهات چکارکنه..

اه کشيد و بعد از سکوت کوتاهي ادامه داد :خوراکم شده بود گريه..جلوي ديگران چيزي نمي گفتم ولي با خدا درد و دل مي کردم..خودمو مي کشتم؟..واسه کي؟..يه ادم پست؟..يه کسي که اصلا نمي شد بهش گفت ادم؟..

فقط خداروشکر کردم..اينکه از سر راهم برداشته شد و نتونست وجود من رو هم به گند بکشه..همين هم برام کافي بود و نفرتي که ازش پيدا کرده بودم باعث شد به فراموشي بسپارمش..من نفهم بودم مانيا..کر و کور بودم که نشناختمش..

دستشو فشار دادم و با مهربوني گفتم :اين چه حرفيه؟..هيچ کدوم از ما نتونستيم رهام رو بشناسيم..نه من..نه تو و نه اهورا..هيچ کس..انقدر حرفه اي بوده که..خيلي راحت کاراش رو پيش مي برد بدون اينکه اب از اب تکون بخوره..

لبخند تلخي زد و چيزي نگفت..

از طرفي نگرانش بودم..شکست سختي توي زندگيش خورده بود..و از طرفي هم خوشحال بودم که پاي چنين ادمي فراتر از حدش تو زندگي شميم باز نشد..

توي اتاق پدرم پشت ميز کارش نشسته بودم و داشتم فاکتور هاي خريد کارخونه رو چک مي کردم..دقيقا 1 هفته است که از ارتش بيرون اومدم..هم من و هم شميم..

تو اين 1 هفته چند بار تلفني با اهورا حرف زده بودم ..دنبال جواب بود که من هر بار مي گفتم الان نمي تونم چيزي بگم..

با خودم رو راست بودم و مي دونستم از ته قلبم عاشقشم..ولي دوست هم نداشتم به همين راحتي کوتاه بيام..

زني گفتن مردي گفتن..مثلا ناز ونيازي گفتن..همينجوري که نمي شد..خداييش دلم حسابي براش تنگ شده بود..

خودکار روتو دستام فشار دادم تا حواسم جمع کارم بشه ولي بي فايده بود..هيچ وقت نمي تونستم حواسمو از روي اهورا پرت کنم..

از همونجا مامان رو صدا زدم..ولي جواب نداد..قرار بود بره خونه ي همسايه که تازه از حج برگشته بودند..

از پشت ميز بلند شدم..دست و صورتم رو شستم و لباسام رو عوض کردم..

توي هال بودم که صداي ايفن بلند شد..به طرفش رفتم..تصوير کسي روي صفحه نبود..

-کيه؟!..

--باز کن..

هول شدم..سريع ايفن رو گذاشتم..واي خدا اهورا اينجا چکار مي کنه؟!..

دکمه ي در بازکن رو زدم..

************

جلوم ايستاده بود و لبخند به لب داشت..

--عليک سلام..

به خودم اومدم:سلام..اينجا چکار مي کني؟!..

اخم کرد ولي تابلو بود مصنوعيه..

--ناراحتي برگردم؟..

لبخند زدم :نه اين چه حرفيه؟..بيا تو..

ازهمون جلوي در نگاهي به داخل انداخت :کسي خونه نيست؟..

-نه..

--خب اينجوري..برات مشکلي نيست؟..

لبامو جمع کردم و زل زدم تو چشماش..واي که چه با حيا شده بود:نه..مامان که ديگه مي شناستت..

سرشو تکون داد و اومد تو..در رو بستم..

***************

براش ميوه و شربت اوردم..اصرار داشت بشينم..رو به روش نشستم..

خيره شد تو چشمام:مي خواستم باهات حرف بزنم..صاف و پوست کنده..

-باشه..بگو مي شنوم..

کمي تعمل کرد..نفسش رو داد بيرون..کلافه بود :چرا مانيا..چرا هي دست دست مي کني؟..چرا با اين کارات عذابم ميدي؟..

با تعجب نگاش کردم :کي؟!..من؟!..مگه چکار کردم؟!..

--يعني خودت نمي دوني داري با من چکار مي کني؟..اينکه در انتظار يه جواب از تو شب و روز دارم ذره ذره از بين ميرم؟..

تازه متوجه منظورش شده بودم..با دقت بيشتري نگاش کردم..ته ريش چقدر بهش مي اومد..چشماش خمار شده بود..سفيدي چشمش به قرمزي مي زد..معلوم بود خوب نخوابيده..

يعني به خاطر يه جواب از من به اين روز افتاده بود؟..بيشتر از اينکه براي خودم تاسف بخورم که چرا باهاش اينکارو کردم خوشحال بودم از اينکه انقدر براش مهم هستم..

بدون شک هيچ زني تو دنيا پيدا نمي شد که از توجه عشقش به خودش خوشحال نشه..

لبامو با زبون تر کردم و گفتم :روز اول که ديدمت با دشمنم برام فرقي نداشتي..هميشه باهات سر جنگ داشتم ودوست داشتم از مرد مغرور وخود رايي مثل تو جلو بزنم..ولي هيچ وقت نتونستم..هميشه اين تو بودي که از من پيشي مي گرفتي..اين کل کل هاي بينمون ادامه داشت تا اينکه..

سرمو انداختم پايين و ادامه دادم :تونستم اون حرارت رو تو خودم حس کنم..اون عطش و اشتياق رو..اينکه دوستت داشته باشم..نمي دونم از کي..اصلا نمي دونم..شايد همون موقع که فکر کردم تو مانور کشته شدي..وقتي بالا سرت اشک ريختم..کاري که هيچ وقت براي کسي نکرده بودم..ولي..

سرمو بلند کردم..با اشتياق به حرفام گوش مي داد..

-عشقت تو وجودم روز به روز ريشه ش محکم تر مي شد وحالا در حال رشد بود..به طوري که کم کم همه ي وجودم رو تسخير کرد..

ديگه اون مانياي سابق نبودم..در برابرت کوتاه مي اومدم..وقتي ازم خواستگاري کردي باور کن از ته دلم خوشحال شدم..ولي خب فکر کردم الان بهترين موقع است که تلافي کنم..بازم شده بودم همون مانياي لجباز..دست خودم نبود و نمي دونم چرا دوست داشتم اذيتت کنم..در حالي که دلم نمي اومد..

تا اينکه اون اتفاق افتاد و..تو فلج شدي..مي خواستم اينجا تمام تلاشم رو براي بهبوديت بکنم..با جون و دل در کنارت بودم و همه جوره مي خواستم راحت باشي..

وقتي رهام مي خواست اون کارو باهام بکنه اين تو بودي که بهم نيرو دادي تا بتونم در برابرش بايستم..دقيقا زماني که داشتم کم مي اوردم و تسليمش مي شدم تو و حرفات منو به خودم اورديد و باعث شديد تواناييم برگرده..و زماني که ديدمت جون دوباره گرفتم..

فقط يه چيزي..

منتظر چشم به من دوخت..

- پليسا چطوري سر رسيدن؟!..اصلا از کجا فهميدن ما اونجاييم؟!..

--رد رهام رو گرفته بودن..فهميده بودن منم دارم تعقيبش مي کنم..وقتي رسيدن اونجا کمين مي کنند و زمان حمله متوجه ميشن دارن ما رو انتقال ميدن که بعد از اون تعيبمون کردن و فهميدن کجا هستيم..

-پس يعني مي دونستن رهام داره خيانت مي کنه؟!..

سرش رو تکون داد :اره..مدتي که من پادگان نبودم همه ي کارهاش انجام شده بود و گروه ها در جريان بودن..و همون روز که فرمانده مي خواست من رو در جريان بذاره از پادگان خارج شدم و رهام رو تعقيب کردم..

با دقت به حرفاش گوش مي کردم..عجب شير تو شيري بوده ..ولي خدا رو شکر اتفاق بد و جبران ناپذيري اين وسط نيافتاد..

از جاش بلند شد و کنارم نشست..هيچ حرکتي نکردم..فقط نگاش کردم..

زل زد تو چشمام :مانيا..بازم مي خوام ازت خواستگاري کنم..هزاران بار هم که شده باشه بهت ميگم دوستت دارم و تا دنيا دنياست ماله خودمي..

نگاهمون تو هم قفل شده بود ..

--با من ازدواج مي کني؟..

-يه شرطي دارم..قبول مي کني؟..

--هر چي باشه..

لبخند زدم:من مي خوام تخصصم رو بگيرم..مشکلي که نداري؟..

اروم خنديد :من گفتم مي خواي چي بگي..نه عزيزم چرا که نه؟..خيلي هم خوبه..

با لبخند سرمو تکون دادم..

--خب جواب من چي شد؟..

با عشق نگاش کردم و لبخند زدم..ديگه وقت لجبازي نبود..

-بله..

--بله چي؟..

-باهات ازدواج مي کنم..

برقي توي چشماش نشست..

هر دو توي حس وحال خودمون بوديم که از جا بلند شد..از اين حرکتش تعجب کردم..صورتش سرخ شده بود..

من هم رو به روش ايستادم..دستي به صورتش کشيد وبا صدايي که لرزش درش نامحسوس بود گفت :من ديگه ميرم..براي خواستگاري رسمي امشب با خانواده م ميام..

اروم گفتم :بيشتر بمون..

برگشت ونگام کرد..

زير لب گفت :نمي تونم..وگرنه از خدامه..مي ترسم..يه وقت..

با انگشت اشاره به من و خودش اشاره کرد..متوجه منظورش شدم .. سرخ شدم..سرمو انداختم پايين..

زير لب خداحافظي کرد..تا پشت در دنبالش رفتم..

وقتي که رفت به در تکيه دادم..ازته دل شاد بودم..

چشمامو بستم و با ارامش لبخند زدم..

همون شب به همراه پدر ومادرش اومدن خواستگاري..

مادرش همونطور که قبلا گفته بودم زن فوق العاده مهربوني بود..پدرش هم مرد متشخصي بود..

به خوبي خوشي همه چيز تموم شد..مامان رضايتش رو اعلام کرد و گفت که جواب و نظر من شرطه قبولي اهورا ست..

و من هم که ديگه ناز و اين حرفا رو تو کارم نياورده بودم بله رو دادم..

*********************

بعد از کلي ادا اومدن براي عکاس ها که خيلي هم بهمون حال داد شام رو خورديم..

همه اومده بودن تو سالن تا رقص تانگو من و اهورا رو ببينن..

اهورا نگاهي به اطراف انداخت..رقصمون هماهنگ بود..

--اين همه لشکر اومده به عشق..

-مانيا..

اهورا منو چرخوند و از پشت بغلم کرد: آره خانومي من..

دستم رو محکم گرفت و برد وسط پيست .. همون لحظه نورها خاموش شد و آهنگه "عشق نمي خوابه" از منصور رو گذاشت و من ِ بي جنبه هم سريع تو بغل اهورا براي رقص جا گرفتم..

البته اونجا فقط جاي من بود ولي خب بازم مانيا بودم ديگه..شيطنتام رو داشتم..

يه لحظه از ذهنم خاطرات بچگيم گذشت و باعث شد بخندم که اهورا پرسيد: به چي ميخندي؟..

-يادمه وقتي کوچيک بودم همه اش مي گفتم... خدايا اينا که دارن تانگو ميرقصن چي به هم ميگن حالا هم که تو سکوت کردي! خيلي ممنونم..

اهورا من رو بيشتر به خودش فشار داد و زير گوشم گفت :مي خواي بهت بگم چي ميگن؟..

سرمو تکون دادم..اروم درحالي که هرم گرم نفسهاش پوست گردنم رو مي سوزوند گفت :عشق من..عزيزدلم..خانمي..خيلي دوستت دارم..هميشه براي من باش..

با تعجب گفتم :همينا رو ميگن؟!..

سرشو عقب برد:نه همشون..فقط اونايي که عاشقن..

دستامو دور گردنش حلقه کردم و زل زدم تو چشماش:پس منم ميگم عشق من..عزيزم..تا ته دنيا باهاتم و دوستت دارم..

لبخندش پررنگ تر شد..

--مي دوني چيه؟..

-چي؟!..

--اي کاش هيچيکي تو سالن نبود..

با تعجب گفتم :چرا؟!..

شيطون خنديد و گفت :ديگه ديگه..اگر نبود بهت مي گفتم..

منظورش رو فهميده بودم..ديگه سرخ نشدم به جاش با لبخند بهش چشم غره رفتم که خنديد و محکمتر بغلم کرد..

رقص تموم شد همه برامون کف زدن و يکي يکي جلو اومدن تا برامون آرزوي خوشبختي کنن ..

کم کم همه رفتن و فقط خودي ها مونده بودن..

شميم به طرفم اومد..کنارم ايستاد..اثارغم رو تو صورتش پيدا نکردم..برعکس شاد و خوشحال بود..

با شيطنت گفت :خوشبخت بشي خانم دکتر..

لبخند زدم :ممنونم خانم پرستار..خوشحالي شميم؟..

با لبخند سرش رو تکون داد :خيلي..به دو دليل..يکي اينکه بهترين دوستم امشب عروسيشه و من به چشم خوشبختيش رو مي بينم..و دومين دليلم اينه که تونستم با خودم کنار بيام و براي هميشه رهام رو فراموش کنم..فکر مي کردم سخته..ولي به راحتي از پسش بر اومدم..وقتي به اين فکر مي کردم که مي تونست باهام چه کارهايي بکنه و منو به روز سياه بنشونه بيشتر تو فکر مي رفتم و مي گفتم خدا رو شکر که پاش از زندگيم بيرون کشيده شد..اين مهمه..

با لبخند سرمو تکون دادم :درسته..و خوشحالم که به اين نتيجه رسيدي..

بغلش کردم..صورت همو بوسيديم..

مامان يه دستمال گرفته بود جلوي صورتش و گوله گوله اشک ميريخت. طاقت ديدن اشکاشو نداشتم

بغلش کردم : مامان چرا گريه مي کني؟ مانيا داره خوشبخت ميشه.. شما هم همسايه ما مي شيد و هر روز هر روز ميايد خونمون پس چرا گريه مي کني؟

--خوشحالم که خوشبخت ميشي عزيزدلم اين ها همه اش اشک شوقه..

لبخند زدم و مامان رو در آغوش گرفتم

اهورا هم داشت همين حرفا رو به مادرش ميزد..

مامان و باباي اهورا هم بغلم کردند و برامون آرزوي خوشبختي کردن! مگه ميشه با اهورا بود و خوشبخت نشد؟

جاي خالي پدرم رو خيلي واضح احساس مي کردم..اگر امشب اينجا بود من و اهورا رو دست به دست مي کرد..

ناخداگاه قطره اشکي توي چشمام جا خوش کرد..ولي خيلي زود پسش زدم..نمي خواستم کسي رو ناراحت کنم..

پدرم و محبتاش هميشه توي قلب من بود..ياد و خاطرش فراموش نشدني بود..

بعد از عروس کشون که اهورا مخالفش بود و به خواست من قبول کرده بود رسيديم ..

خونه ي مشترک من و اهورا..

اهورا دستم رو گرفت و گفت: چطوره؟..

-سليقه شوهرم عالـــيه..

باز شيطون شد: خوبه پس امشب حسابي جبران مي کني..

خودمو زدم به کوچه ي علي چپ :چي رو؟ من که شديد خوابم مياد..

--مانيــــــا..

با اين که ته دلم قيلي ويلي مي رفت پشتم رو بهش کردم و پريدم تو حموم..

دکور خونه به سليقه ي من چيده شده بود..مامان سنگ تموم گذاشته بود و از همه جهت مخلصش هم بودم..

به اطرافم نگاه کردم..حالا من چيکار کنم؟..چرا اومدم اينجا؟..

تصميم گرفتم حالا که اينجام يه دوش بگيرم..هر کار کردم نشد که بشه! زيپه باز نمي شد..

داد زدم: اهورا؟..

از پشت در گفت :جانم؟..

-بيـا..

از خدا خواسته گفت :درو باز کن ..اومــــدم..

وقتي اومد داخل بهم فرصت نداد و سريع بغلم کرد ..جيغ خفيفي کشيدم.. از حموم بردم بيرون و انداختم رو تخت..

هم خودش نفس نفس مي زد هم من :اهورا اين چه کاري بود؟!..

خواستم بلند شم نذاشت..سريع کنارم نيمخيز شد :ناز نکن عزيزم..

-اِ چي ميگي تو؟..

خنديد و با شيطنت گفت :الان بهت نشون ميدم چي ميگم..

به سمتم يورش برد و دستام رو گرفت تو دستش .. اول فقط نگام کرد..منم با لبخند تو چشماش خيره شده بودم..

دوست داشتم تقلا کنم ولي اون محکم نگهم داشته بود..اروم صورتشو اورد پايين و..شروع کرد به بوسيدنم.. خيلي نرم... آهسته... و داغ..

از زور هيجان نفسم بند اومده بود..

وقتي دست اهورا به سمت زيپ لباسم رفت چشمام بسته شد و ..

من وارد يه مسير شدم.. يه مسير پر از خواستن هاي اهورا و ناز کردن هاي من..

يه مسير که مثل آب، آتش شعله ور شده ي عشق و عطش اهورا رو فروکش کردم..

در مسير آب و آتش..من چون ابي بودم ارام و پر از ارامش و اهورا چون اتش پر از گرما و حرارت عشق..

و حالا هر دو توي اين مسير قدم گذاشته بوديم..

و اين مسير تا زماني که جامِ زندگي خالي نشود ادامه خواهد داشت..

" پايان "

31 /6 /1391

------------------------

ساخت کتاب : farid soghrati

==============

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

نظرات . سفارشات .سئوالات . و پيشنهادات خود را از طريق زير با ما در ميان بگذاريد

-------------

ارسال  اس -ام-اس  به شماره 09391315486 

--------------

ارسال (پي - ام) به ايدي ياهو 

ID = iraaanbook