Sense  and  SensiBility

دلباخته حس و حساسیت

jane austen نویسنده: جین اوستین

ترجمه: عباس کرمی فر

سازنده کتاب  :فريد سقراطي

farid.soghrati

کتاب رمان خارجي 

**********

(دلباخته ( حس و حساسیت

********

goldjar.blogfa.com

********

goldjar.fardblog.com

Sense  and  SensiBility

دلباخته حس و حساسیت

 farid.soghrati  سازنده کتاب  :فريد سقراطي

*********

jane austen نویسنده: جین اوستین

ترجمه: عباس کرمی فر

******

شروع فصل اول

فصل یک

خانواده دش وود(dash wood) از سالیان بسیار دور در ناحیه ساسکس (Sussex) ساکن شده بودند. املاک آنها وسیع، و اقامتگاهشان در نورلند پارک (nor land park) در مرکز املاک آنها واقع شده بود، جائیکه، تا چندین نسل، در کمال عزت و احترام و خوشنامی زندگی کرده و احترام همگان را نسبت به خود جلب کرده بودند. آخرین مالک این املاک مرد مجردی بود، که به سنین کهولت رسیده، و در طول سالیان متمادی زندگی خود، با مصاحبت و خانه داری خواهر خود زیسته بود. پس از درگذشت خواهرش که ده سال زودتر از فوت او روی داد، دگرگونی عظیمی در خانه او پدیدار گشت، زیرا برای برای پر کردن جای خالی خواهر، از برادرزاده خود آقای هنری دش وود، وارث قانونی املاک نورلند، و کسی که وصیت نامه به او تعلق می گرفت، درخواست نمود تا در منزل او اقامت گزیند، در جوار برادرزاده و خواهرزاده، و فرزندان آنها، روزگار آن مرد محترم در کمال آرامش سپری گشت. وابستگی او به همه ی آنها پیوسته فزونی می گرفت. توجه پیوسته آقا و خانم هنری دش وود به نیازهای او، که نه فقط صرفاً بر اثر علاقه، بلکه از صفای قلبی آنها ناشی می گردید، تمامی آرامشی را که کهولت سنی او اقتضاء می نمود، تأمین می کرد، و خنده و شادی بچه ها طعم شیرینی به زندگی او می بخشید.

آقای هنری دش وود از ازدواج اول خود صاحب یک پسر شده بود: از همسر فعلی خود، سه دختر داشت. پسر او، مرد جوان، خوش قامت و محترمی بود که، با رسیدن به سن قانونی، ارثیه ی قابل توجهی از جانب مادر نصیبش می گشت و می توانست به نیمی از آن دست یابد. با ازدواجی که اندکی بعد به وقوع پیوست بر دارائی های او بهمان نسبت افزوده گشت. از این رو بهره مندی از املاک نورلند بدان اندازه که برای خواهرانش اهمیت داشت برای او از اهمیت واقعی چندانی برخوردار نبود، زیرا ثروت آنها، فارغ از سهمی که از دارائی های پدرشان بآنها به ارث میرسید، چندان قابل توجه نبود. مادر آنها ثروتی نداشت، و از پدر فقط هفت هزار پوند پس انداز بجای مانده بود، زیرا نیمه دیگر ثروت مربوط به همسر اول او نیز به فرزندش میرسید، و او فقط بهره ای ناچیز از آن داشت.

پیرمرد محترم درگذشت، وصیت نامه او قرائت شد، و تقریباً همانند همه وصیت نامه ها، باندازه ناخشنودی، سرور ایجاد نمود. او نه آنچنان بی انصاف، نه آنچنان حق ناشناس نبود، که املاکش را از برادرزاده اش دریغ نماید، ـ بلکه املاک را تحت شرایطی به او واگذار نمود که نیمی از ارزش وصیت نامه را کاهش داد. آقای دش وود از آن بیشتر بخاطر همسر و دختران خود انتظار داشت تا برای خود و پسرش : ـ ولی وصیت نامه او به پسر او و نوه ی پسری او، که نوزادی به سن چهار ساله بود، می رسید، به طوری که برای او هیچ گونه قدرتی را که بتواند برای کسانی که بیشتر برایش عزیز بودند خیری برساند باقی نگذاشته بود، و به آنهائی که بیشتر محتاج اندوخته ای بودند، و نیازمند هرگونه سهمی از املاک، یا هرگونه فروش چوب های ارزشمند آن بودند سهم چندانی نمیرسید. همه امتیازها به نفع این نوزادی که، در دیدارهای نامنظم با پدر و مادرش در نورلند اتفاق می افتاد رسیده بود، و تا بدان درجه محبت عمویش را جلب نموده بود، و آنچنان جلب توجه نموده بود که هیچ کودک دو سه ساله ای قادر بدان نمی باشد. با شیرین زبانی های بچه گانه، و اشتیاق های بچه گانه، حقه های زیرکانه، و سر و صدای فراوان، تمامی ارزش های مربوط به جلب توجه را دگرگون ساخته، و حق دختر عموها و پسرعموهای بزرگتر را به خود اختصاص داده بود. او نمی خواست، در هر حال، بعنوان دلسوزی نسبت به آن سه دختر خود را بی تفاوت نشان دهد، و از اینرو مبلغ یکهزار پوند برای هر کدام تعیین کرده بود.

ناامیدی آقلای دش وود، ابتدا شدید می نمود، ولی خلق و خوی او شادان و رنگین بود، و احتمالاً امیدوار بود که سالهای متمادی زنده بماند، و با صرفه جوئی، از محل درآمد املاک مزبور، مخارج خود را تأمین نموده و بهبودی ببخشد. اما ثروتی که در سالهای آینده نصیبش می گشت، فقط یک دوازدهم دارائی او بود. عمر او چندان پس از مرگ عمویش دوام نیافت، و ده هزار پوند، بانضمام تمامی میراث او، همه ثروتی بود که به همسر بیوه و دخترانش ارث رسید.

بمحض آنکه بروز خطرمشاهده شد، بدنبال پسر او فرستادند، و آقای دش وود، با وجود تمامی آن حالت بیماری و بهره گیری از رمق باقی مانده اش حفظ منافع نامادری و خواهرانش را به او گوشزد نمود.

آقای جان دش وود از احساسات نیرومند سایر افراد خانواده بهره ای نداشت، ولی در شرایط زمان و مکان بخصوصی مجذوب سفارش هائی شده بود، و متعهد گردید که با تمام نیروی خود برای فراهم آوردن آسایش آنان بکوشد. از این اطمینان خاطر وجود پدرش خرسند گشت، و پس از آن آقای جان دش وود فرصتی بدست آورد تا میزان قدرت احتمالی خود را برای تعهدات خود ارزیابی نماید.

او جوان سست اراده ای نبود، ولی تا حدودی سرد مزاج و ضمناً خود خواه بود، که ارتباطی به سستی اراده اش پیدا نمی کرد، اما در عوض، عمدتاً آدم محترمی بود، زیرا در انجام وظائف روزمره به وضعیت دارائی های خود رسیدگی می نمود. اگر با یک زن دوست داشتنی ازدواج می نمود، احتمالاً باز هم بر میزان محبوبیت خود بیش از پیش می افزود، ـ او می توانست حتی خودش را دوشت داشتنی جلوه گر سازد، زیرا هنگامی که ازدواج کرد بسیار جوان و به همسرش بی اندازه علاقمند بود. اما خانم جان دش وود نمونه ای بود نیرومند تر از او، افکاری نابالغ و خودخواهی محض. به هنگام قول دادن به پدر، با خود در این اندیشه بود که بر سهم یکهزار پوندی خواهرانش بیافزاید و از آن پس در آن اندیشه که سهم خود را نیز مساوی آنها بنماید. چشم انداز درآمد چهار هزار پوندی در سال، باضافه درآمد فعلی، بعلاوه نیمه باقی مانده از سهم مادر، قلبش را گرمی بخشید و سبب شد تا احساس سخاوتمندی باو دست دهد.

" بله، او به آنها سه هزار پوند خواهد بخشید: عمل آزاد منشانه و قشنگی خواهد بود! برای به وجود آوردن آسایش آنان کفایت خواهد کرد. سه هزار پوند! او قادر خواهد شد بدون تحمل کوچکترین ناراحتی آن مبلغ را فراهم نماید. " تمام طول روز را بدان اندیشید، و روزهای متعدد بعدی را نیز، و از آن پشیمان نگشت.

هنوز چند صباحی از تشییع جنازه پدر نگذشته بود، که خانم جان دش وود، بدون آنکه یادداشتی برای مادر شوهر خود بفرستد، با فرزند و همراهانش وارد شدند. هیچ کسی نمی توانست در مورد حق ورود او ایرادی ارائه نماید، آن خانه از لحظه بروز بیماری پدر شوهر به شوهر او تعلق داشت، ولی عدم رعایت ملاحظات خانوادگی از جانب او بسیار شدید، و برای خانمی در شرایط خانم دش وود، با آن احساسات متعارف، اثر بس ناخوشایندی بجای نهاد ـ ولی در ذهن او احساسی از بزرگ منشی شدید و سخاوتمندی غیر قابل تصور مأوا داشت، که هرگونه بی حرمتی را از جانب هر فردی که ملاحظه می نمود، بگونه ای که عاری از تنفر فزاینده باشد پذیرا می گشت.

از این روی خانم دش وود با احساس آن رفتار ناخوشآیند،و مشاهده سلوک حقارت آمیز عروس تازه وارد و با آمدن او، که مصمم شده بود تا برای همیشه آن خانه را ترک گوید، و توجهی به ظهور عکس العمل دختر بزرگ خود برای سکونت از املاک خود نمی نمود، با اینحال با توجه به عشق لطیف خود نسبت به سه فرزندش از آن پس تصمیم گرفت که در همانجا سکونت نماید، و برای حفظ منافع آنها از هرگونه عدم تعهد برادرشان جلوگیری بعمل آورد. 

النور (elinor) دختر بزرگی که راهنمائی های او تأثیر فراوانی داشت، از شعور قابل توجهی برخوردار، و قضاوتی عادلانه داشت، که گرچه نوزده ساله، ولی برازنده او بود. و به عنوان مشاور مادر خود، او را به دفعات قادر می ساخت تا به نفع همگی، به مقابله برخیزد و از گرایش های ذهنی خانم دش وود به سمت بی احتیاطی ممانعت بعمل آورد. او قلب مهربانی داشت، ـ درون او مملو از محبت، و از احساسات نیرومندی برخوردار، ولی قدرت مهار نمودن آنها را داشت: این دانشی بود که مادرش هنوز نیاموخته بود، و خواهر دیگر قصد نداشت که بدان تن در دهد.

استعداد ماریان (Marianne) از بسیاری جهات، همانند النور بود. او دختری با احساس و زرنگ، اما به همه چیز علاقمند بود، شادی ها و غم های او تعادلی نداشتند، سخاوتمند، دوست داشتنی، مسحور کننده: بجز گستاخی از هر صفت دیگری بهره ای داشت، شباهت میان او و مادرش بشدت نمایان بود.

النوربا نگرانی، شاهد حساسیت بیش از اندازه خواهر خود بود، اما خانم دش وود بر آن ارزش ویژه ای قائل، و آنرا گرامی می شمرد. در این هنگام هر کدام از آنها می کوشید تا دیگری را در برابر مصیبت فزاینده دلداری دهد. رنج فاجعه ای که اخیراً بسر آنها غالب گشته بود، خود بخود تجدید می گشت، جستجو می شد، دوباره و دوباره بوجود می آمد. آنها بکلی خود را تسلیم اندوه نموده، و آمادگی پذیرش هرگونه ناراحتی را بخود وعده داده و مصمم بودند با هرگونه تسلیم شدن در آینده مقابله نمایند. النور نیز بشدت در عذاب بود، ولی هنوز توان مبارزه را در خود احساس می نمود، و می توانست خود را آماده نماید. می توانست با برادر خود مشورت نموده، از برادرزن خود بهنگام ورودش استقبال نماید، و با او رفتاری کنترل شده داشته باشد، و قادر بود مادر خود قدرت رویاروئی را تقویت نموده، و او را برای تحمل سختی های مشابه مهیا سازد.

مارگارت (Margaret) خواهر سوم، دختر مرتب و خوش روئی بود، ولی از آنجا که مقدار قابل توجهی از خصوصیات رویائی ماریان را به خود پذیرفته بود، بدون آنکه آگاهی کاملی از احساس او داشته باشد، در سن سیزده سالگی، نمی توانست با خواهر خود که چند سالی از او بزرگتر بود رقابت نماید.

فصل دو

اکنون خانم دش وود خود را در نورلند مستقر ساخته، و مادرشوهر و خواهرشوهرش را به درجه مهمان بودن تنزل داده. بهر حال. در چنین شرایطی، او رفتاری نه چندان خوشایند با آنها در پیش گرفته، و شوهرش نیز در همان حدی که با هر کس عمل می نمود رفتار میکرد. آقای جان دش وود واقعاً، با جدیت میخواست بآنها ثابت کند که نورلند رامنزل گاه خود بدانند، و از آنجا که خانم دش وود هیچ تصمیمی را عاقلانه تر از اقامت در همانجا نمی دید تا آنکه بتواند خانه دیگری در آن حوالی بیابند، بنابراین دعوت آقای جان دش وود را پذیرفت.

خانم جان دش وود بهیچ روی چشم دیدن مهربانی های شوهرش را با خواهرشوهرهای خود نداشت، برداشت سه هزار پوند از نقدینه های پسر کوچولوی عزیز آنها، بمنزله تنزل او به پائین ترین درجه فلاکت تلقی میگردید. خانم دش وود از شوهرش درخواست نمود یکبار دیگر بدان موضوع بیاندیشد. آقای دش وود چگونه می توانست پاسخی به راهزنی از فرزند خود داشته باشد، آنهم از یگانه فرزند خود، آنهم با چنان مبلغ گزافی؟ و خواهران او که فقط از طریق پدری خواهران او قلمداد می گشتند، و همسر او چنان خویشاوندی را به هیچ می پنداشت، چه حقی برای ادعای خود می توانستند ارائه نمایند و تا بدان رقم گزاف خود را محق بدانند؟ بر همگان آشکار بود که هیچگونه محبتی میان فرزندانی که از ازدواج های مکرر یک مرد متوالد شده اند نمی تواند وجود داشته باشد، و چرا باید آقای جان دش وود خود را متزلزل نموده، و با بخشیدن همه پولها به خواهرهای ناتنی اش، آینده پسر کوچولوی خود هاری را به تباهی بکشاند؟

آقای جان دش وود در پاسخ به همسرش جواب داد، " آخرین وصیت پدرم آن بود که حتماً به همسر و دخترهای او کمک کنم." اصلاً به فکرش نمی رسید که او از من تعهد می خواست، نتوانستم به کمتر از آن رضایت دهم: دست کم در آن زمان آنطور فکر می کردم. باین ترتیب من متعهد شده، و بنابراین، باید به عهد خود وفا کنم. هرگاه بخواهند نورلند را ترک کرده و در خانه جدید خود مستقر شوند باید کاری برای آنها انجام بدهم."

همسر او اضافه کرد، " خوب، پس در این صورت، کاری برایشان انجام بده، اما دقت کن که آن کار لزوماً نبایستی پرداخت سه هزار پوند باشد. برای آنکه اگر آن پول پرداخت شود، دیگر هرگز باز نخواهد گشت. خواهران تو ازدواج خواهند کرد، و آن پول برای همیشه از دست ما خواهد رفت. اگر، راهی پیدا شود که بتوان آن مبلغ را برای پسر کوچولوی عزیز خودمان نگهداریم ـ "

آقای جان دش وود، قاطعانه گفت، " البته که پیدا می شود. و تفاوت عمده ای هم خواهد داشت. شاید زمانی فرا برسد که هاری بخاطر از دست دادن آن مبلغ گزاف افسوس بخورد. بعنوان مثال، اگر صاحب خانه و خانواده شود، با آن پول، خواهد توانست به راحتی زندگی کند. "

" قطعاً همینطور است. "

" در اینصورت، شاید بهتر باشد سهم هر کدام از آنها را به نصف کاهش بدهیم. ـ رقم پانصد پوند برای هر کدام از آنها افزایش ثروت حیرت آوری تلقی می شود! "

" اوه! بهتر از آن امکان ندارد! کدام برداری در دنیا حتی نیمی از این اقدام های خیرخواهانه را در مورد خواهرانش، تازه اگر خواهران واقعای اش باشند، انجام می دهد! اینها که خواهران ناتنی تو هستند! ـ ولی تو روح سخاوتمندی داری! "

" قطعاً همینطور است ـ و خیال می کنم از عهده پرداخت پانصد پوند به هر کدام برآیم. باین ترتیب، صرف نظر از پرداختی من، پس از مرگ مادرشان هر کدام بالغ بر سه هزار پوند نیز ارث می برند ـ که برای هر زن جوانی ثروت آرام بخشی تلقی می گردد. "

" مطمئناً همینطوره: و در واقع، نمیدانم چطور باز هم خود را طلبکار می دانند. دارای ده هزار پوند خواهند شد که بین آنها تقسیم شده و اگر ازدواج کنند، برایشان کفایت خواهد کرد، و در صورتیکه مجرد بمانند، احتمالاً با بهره آن ده هزار پوند همگی قادر خواهند شد براحتی زندگی کنند. "

" استدلال بسیار دقیقی است، و بنابراین، نمیدانم آیا، با توجه به این موارد، عاقلانه نیست که برای مادر آنها هم اقدامی صورت بگیرد که با آنها زندگی میکند ـ مقصودم یک نوع مقرری سالیانه است. ـ در او و خواهران من اثر خوبی بجا خواهد گذاشت. سالی یکصد پوند همه آنها را راضی نگه خواهد داشت. "

همسر جان دش وود، در هر حال بهنگام اعلام رضایت خود با نقشه شوهرش، اندکی مردد ماند.

گفت، " بی تردید، این روش بهتر از پرداخت فوری یکهزار و پانصد پوند میباشد. ولی اگر قرار باشد، خانم دش وود پانزده سال دیگر زنده بماند، ما بکلی ورشکست خواهیم شد. "

" پانزده سال! زندگی او حتی به نیمه آن دوران دلپذیر هم وفا نخواهد کرد. "

" معلوم نیست ولی اگر دقت کرده باشی، همیشه وقتی مقرری سالانه به افردای پرداخت میشود آنها عمرشان طولانی تر میگردد، و این خانم خیلی سالم و سلامت بوده، و قیافه او چهل سال بیشتر را نشان نمی دهد. پرداخت مقرری اقدام بسیار حساسی است، هر سال موعد آن فرا می رسد، و هیچ گریزی از آن نیست. از کاری که انجام می دهی آگاه نیستی. من به موارد متعددی از پرداخت مقرری برخورده ام، برای آنکه مادرم پای بند پرداخت مقرری از دارائی پدرم به سه نفر از خدمتکاران سالخورده اش بود، و باور نمی کنی چقدر برایش مشکل آفرین شده بود. مقرری ها دو بار در سال باید پرداخت می شد، و مشکل دیگر پرداخت به آنها بود، و شایع بود که یکی از آنها در گذشته، ولی بعداً معلوم شد این شایعه حقیقت نداشته. مادرم از این جریان بکلی بیمار شد. درآمد او به خودش تعلق نداشت، و می گفت با آن پرداخت ها چیزی برای خودش باقی نمی ماند، و آن تقصیر سهل انگاری پدرم بود، زیرا، اگر چنان نمی کرد، تمام آن پول ها به مادرم می رسید، بدون آنکه محدودیتی در آن داشته باشد. وحشت من از پرداخت مقرری باین دلیل است. و هرگز برای هیچ کس در دنیا تن به این گونه پرداخت ها نمیدهم. "

آقای دش وود پاسخ داد. " بی تردید واقعه ناگواری است که همه ساله مقداری از درآمد انسان باین ترتیب به هدر برود. همانطور که چند لحظه قبل در مورد مادرت اشاره کردی ثروت انسان بخود او تعلق ندارد. الزام پرداخت چنان ارقام منظمی، ابداً خوشایند نمی باشد، استقلال آدم را مختل مینماید. "

" همینطوره. و از آن گذشته، تازه طلبکار هم میباشند. آنها خودشان را مصون تصور کرده، و از شما متوقع خواهند بود، و جای هیچ تشکری را هم باقی نمی گذارند. اگر من بجای تو بودم، هر تصمیمی که میگرفتم، سعی میکردم کاملاً در اختیار خودم باشد. خودم را مقید به تعهدات سالیانه نمی کردم. شاید یکسال نتوانم یکصد پوند، یا حتی پنجاه پوند از مخارج خودمان را هم تأمین نمائیم. "

" با نظر تو کاملاً موافقم، عزیزم، همان بهتر که به هیچ وجه پرداخت مقرری سالانه مطرح نشود، آنچه را که احتمالاً هر چند وقت یکبار بآنها خواهم داد بهتر از مقرری سالانه خواهد بود، برای آنکه اگر مطمئن شوند که درآمد قابل توجهی بآنها میرسد، ممکن است در صدد بهبود بخشیدن روش زندگی خود برآیند، و در آخر سال دیناری هم ذخیره نخواهند نمود. اگر هر چند وقت یکبار، یک کمک پنجاه پوندی بآنها بنمایم، از ناراحتی مادی همیشگی آنها جلوگیری کرده، و خیال میکنم باین ترتیب دینی را که در قبال تعهد خود به پدرم دارم ادا خواهم نمود. "

" فکر بسیار خوبی است. در واقع، راستش را بخواهی، من شخصاً اعتقاد ندارم، که مقصود پدر تو پرداخت پول به آنها بوده. مقصود او از کمک کردن، آن بوده که هوای آنها را داشته باشی، مثلاً بآنها کمک کنی تا یک خانه کوچک مناسب پیدا کنند، یا در اسباب کشی بآنها کمک کنی، و برای آنها با فرا رسیدن هر فصل مرغ و ماهی هدیه بفرستی. "

آقای دش وود اظهار داشت، " باید اعتراف کنم که حرف تو کاملاً درست است. مقصود پدر من قطعاً درخواست همین چیزهائی است که گفتی. تازه می فهمم، و تعهدات خودم را انحصاراً در محدوده اینطور کمک ها و محبت هائی که بآنها اشاره کردی خلاصه میکنم. هر وقت مادرم بخواهد به خانه دیگری نقل مکان کند، با کمال میل در خدمت او خواهم بود که تا حد امکان دورتر از ما اقامت کند. در آنصورت پرداخت مبالغ ناچیزی بعنوان هدیه هم میتواند عملی باشد. "

همسر آقای دش وود پاسخ داد، " مطمئناً ولی در هر صورت، به یک نکته باید توجه شود. وقتی که پدر و مادر تو به نورلند آمدند، گرچه مبلمان خودشان را در استان هیل (Stan hill) فروخته بودند، ولی همه ظروف چینی، بشقاب ها، و رومیزی ها را برای خودشان نگه داشتند، و حالا برای مادر تو باقی مانده است. بنابراین بمحض آنکه خانه ای تهیه کند آنرا مرتب خواهد کرد. "

" بی تردید، مطلب قابل توجهی است. ارثیه واقعاً گرانبهائی بحساب می آید! و با اینحال بعضی از آن بشقاب ها می تواند ذخیره شخصی ما در اینجا بحساب بیاید. "

" بله، و سرویس چینی صبحانه بیشتر از هر کدام از وسائل این منزل قشنگتر است. بنظر من، آنقدر قشنگ است که حیفم می آید به جای دیگری برده شود. اما، در هر حال، اینطوره. افکار پدر تو فقط متوجه آنها بود. و باید اضافه کنم که: تو هیچ دین خاصی باو نداری، دلیلی هم ندارد که به خواسته های او زیاد توجه کنی، برای آنکه خوب میدانم، اگر می توانست، همه دارائی هایش را هم به آنها می بخشید. "

این گونه تحلیل گری ها را گریزی نبود. در تصمیم گیری های آقای دش وود مؤثر بود، و سرانجام بدان مرحله رسید که هر گونه اقدامی را افزون بر آنچه که همسرش بدانها اشاره نموده بود در مورد زن پدر و فرزندان او مطلقاً غیر ضروری تشخیص داد.

فصل سه

خانم دش وود ماه های متمادی را در نورلند باقی ماند، نه بخاطر آنکه هر گاه محل مناسبی پیدا می شد برای چند لحظه ای تشنج شدیدی را در جهت عدم تمایل به نقل مکان از خود ظاهر می ساخت، زیرا آنگاه که روحیه خود را مجدداً بازیافته و اندیشه اش قادر گردید تا خاطرات ناخوشایند و نگرانی های ناگوار را کنار نهاده و به درستی تفکر نماید، بی صبرانه مصمم گشته بود تا آن خانه را ترک گوید، و بطور خستگی ناپذیری بدنبال یافتن خانه مناسبی در جوار نورلند به جستجو پرداخت، بلکه دوری جستن از آن منطقه دوست داشتنی برایش امکان پذیر نمی نمود، ولی هیچگونه جوابی را که راحتی و آسایش او را فراهم نماید نمی توانست بشنود، و خود را با دوراندیشی دختر بزرگترش همراه نمود، که با قضاوتی درست و استوار از پذیرش چندین خانه بزرگی که خارج از استطاعت مالی آنها بود ممانعت ورزیده بود هر چند که مادرش به پذیرش آنها تن داده بود.

خانم دش وود از تعهدات پسر خوانده خود در قبال آنها، که هنگام واپسین لحظات زندگی شوهرش بوقوع پیوسته و بازتاب آخرین لحظات زندگیش بوده اطلاع داشت، خانم دش وود، همانند شوهرش کوچکترین تردیدی نسبت به تحقق آن تعهدات نداشت، و تصور می کرد که انجام آن تعهدات در مورد دخترانش با رضایت خاطر همراه خواهد بود، گرچه در مورد خودش متقاعد گشته بود که رقم بسیار کمتری از هفت هزار پوند می تواند وی را به تمولی چشم گیر برساند. بخاطر آقای جان دش وود، و بخاطر خوش قلبی او خاطر جمع بود، و از قضاوت نادرستی که در مورد عدم صلاحیت او داشت خود را شرم زده می پنداشت. از رفتار دلسوزانه او نسبت به خود و دختراش متقاعد گشته بود که آسایش آنها برای او با اهمیت است، و برای مدتی طولانی، به آزادی عمل او اعتماد نموده بود.

تحقیرهایی که از ابتدای ورود عروس خود مشاهده نموده بود در طول یک زندگی مشترک شش ماهه، با آگاهی بر شخصیت او بیش از پیش فزونی گرفت، و شاید بخاطر رعاین نزاکت با محبت مادری خانم دش وود بود که، هر دو خانم احتمالاً دریافته بودند، ادامه زندگی مشترک برای مدت طولانی غیرممکن میباشد، و خانم دش وود اهمیت چندانی به صحت اندیشه و صداقت و پافشاری در تحمل آن شرایط که از جانب دخترش عنوان میشد نشان نمی داد.

این شرایط منجر به تحکیم ارتباط میان دختر بزرگتر و برادر خانم خانم دش وود گردید که اندکی پس از سکونت خواهرش در نورلند، آشنائی با او دست داده بود و او مرد جوان و خوش قیافه و محترمی بود که از آن زمان ببعد در آنجا سکونت گزیده بود. برخی از مادرها شاید از روی علاقه درصدد پروراندن هر چه بیشتر صمیمیت خود باشند، زیرا ادوارد فررارز (Edward ferrars) پسر بزرگ مرد ثروتمندی بود که بتازگی درگذشته بود، و عده ای دیگر از مادرها نیز احتمالاً درصدد تسلط بر انگیزه های احتیاط آمیز می باشند برای آنکه، به استثنای مبلغی ناچیز، تمامی ثروت این شخص در اختیار مادرش قرار داشت. اما خانم دش وود در قید هیچ یک از موارد یاد شده قرار نداشت. برای او کافی بود که آن مرد جوان، مهربان باشد، دخترش را دوست بدارد، و النور نیز بنوبه خود باو علاقمند. اعتقادی باین مطلب نداشت که اختلاف مادی سبب جدائی دو دلداده ای گردد که نسبت به یکدیگر علاقمند گشته اند، و ضمناً شایستگی النور بایستی برای هر کسی که او را می شناسد آشکار گردد، و درک شعور النور بر همگان میسر نیست.

ادوارد فررارز در اندیشه ی نیکوی آنها از نظر ویژگیهای شخصی و خانوادگی چندان جایگاه خاصی نداشت. او مرد جذابی نبود، و از صفات چندان خوش آیندی نیز آنچنان برخوردار نبود. در قضاوت بر اعمال و رفتار خود عزم راسخی نداشت، ولی آنگاه که حیای طبیعی او فرو نشست، رفتاراو هرگونه شاخص آشکاری را از مکنونات قلبی اش نمایان ساخت. از درکی معتدل برخوردار، و کسب علم آگاهی قابل توجهی باو بخشید. ولی نه با ظرفیت ذهنی و نه با تمایا باطنی علاقه ای به پاسخگوئی به درخواست های مادر و خواهر خود، که در صدد شناسائی خاص او بودند ابراز نمی نمود زیرا دلیلش را نمی توانستند بفهمند. آنها برای او شخصیت برجسته و شناخته شده ای را در دنیا آرزو می کردند، مادر او علاقمند بود ادوارد را در امور سیاسی درگیر نماید، و او را راهی پارلمان سازد، یا او را ببیند که با مردان شناخته شده زمان خود در ارتباط باشد. خانم جان دش وود نیز همان آرزوها را در دل می پروراند، اما دست کم، تا زمان تحقق هر یک از آن آرزوها، هدایت یک کالسکه می توانست جاه طلبی او را اغنا نماید. تمامی اشتیاق ادوارد در ایجاد آسایش درونی و فراهم آوردن یک زندگی آرام فردی خلاصه می شد، خوشبختانه برادر کوچکتر او استعداد بیشتری برای تحقق آن آرزوها داشت.

ادوارد چند هفته ای در آن خانه اقامت داشت تا آنکه توانست نظر خانم دش وود را متوجه خود سازد، زیرا در آن هنگام، آشفتگی او آنچنان بود که نمی توانست توجهی به اطراف خود داشته باشد. او فقط ادوارد را در حالتی می دید که آرام و بدور از هر گونه مزاحمتی بود، و بدان جهت از او خوشش آمده بود. ادوارد با گفتگوهای بی موقع موجبات پریشانی ذهنی او را فراهم نمی آورد. نخستین باری که توجه خانم دش وود به ادوارد جلب شد، زمانی بود که النور در صدد نشان دادن تفاوت میان او و خواهرش برآمد. تضادی آشکار میان ادوارد و مادرش بچشم می خورد.

خانم دش وود گفت، " همانقدر که شبیه فانی(fanny) نیست کافی است. این عبارت هر چیزی رادوست داشتنی جلوه میدهد. من از همان ابتدا از او خوشم آمد. "

النور گفت، " هر چه بیشتر او را بشناسی، بیشتر دوستش خواهی داشت. "

مادر با لبخندی پاسخ داد، " دوست بدارم! در نظر من هیچ احساسی بالاتر از عشق جای ندارد. "

" شاید بتواند نظر شما را جلب نماید مادر. "

" من هنوز هم نفهمیدم چه فاصله ای میان عشق و اشتیاق وجود دارد. "

خانم دش وود رفته رفته رنج آشنائی با ادوارد را پذیرفت. رفتار او آمیخته با پذیرش، و بزودی روابط صمیمانه ای برقرار گشت. دیرش نپائید که به محسنات ادوارد پی برد. شاید اشتیاق او به النور زمینه ساز نفوذ خانم دش وود در ادوارد بود، اما براستی بر صلاحیت او آگاه گشت، و حتی آن رفتار آرامی که در نظر او با آن چه که از خصوصیات یک مرد جوان می دانست مغایرت داشت، آن گاه که قلب پر حرارت و صحبت درونی او آگاه گشت، دیگر چندان ناخوشایند جلوه نمی کرد.

اندکی بعد در رفتار ادوارد نشانه هائی از وجود یک عشق را در رابطه با النور استنباط نمود، و از وابستگی شدید آنها به یکدیگر یقین حاصل کرد، و بی صبرانه به انتظار فرا رسیدن ازدواج هر چه سریعتر آنها نشست.

گفت، " ماریان عزیزم، باحتمال خیلی زیاد، چیزی به تثبیت زندگی النور نمانده. دل ما برایش تنگ خواهد شد، ولی او به خوشبختی خواهد رسید. "

" اوه مادر! بدون او چکار می کنیم؟ "

" عزیزم آنطوری که از هم دور نمی شویم. چند مایلی بین ما فاصله خواهد افتاد، و هر روز که بخواهیم می توانیم دیداری تازه کنیم. تو صاحب یک بردار خواهی شد، یک برادر واقعی مهربان. ادوارد قلب بسیار رئوفی دارد، اما مثل آنکه خوشحال نیستی، ماریان، آیا از انتخاب خواهرت نگرانی؟ "

ماریان گفت، " شاید، با همه علاقه ام به ادوارد ـ با اینحال آن مرد جوانی که مورد نظر من باشد نیست ـ نقصی وجود دارد ـ قیافه جالبی ندارد. چشمهایش از آن اشتیاق و حرارتی که بیانگر واقعیت و ذکاوت باشد بدور است. و از اینها گذشته، مادر، متأسفانه هیچ گونه سلیقه ای ندارد. بندرت موسیقی را درک کرده، و اگرچه النور را خیلی تحسین می کند، ولی تحسین او ناشی از درک ارزش ها نیست. با همه توجهی که به نقاشی های خواهرم دارد، کاملاً آشکار است که در وافع چیزی سرش نمیشود. تحسین او ناشی از عشق است، نه از روی بصیرت. من وقتی رضایت میدهم که آن خصوصیات درهم ادغام شوند. نمی توانم با مردی که سلیقه اش مطابق سلیقه من نباشد خوشبخت بشوم. شوهر من باید از هر جهت مرا درک کند، از نظر کتاب، و یک نوع موسیقی باید به هر دو ما روح ببخشد. اوه، مادر! دیشب وقتی که ادوارد برای ما قطعه ای را دکلمه می کرد، چه رفتار بی روح و خشکی داشت! برای خواهرم خیلی نگران شدم. روی صندلی خودم قرار نداشتم. تحمل شنیدن آن ابیات دل انگیزی را که همواره مسحورم کرده بود، و با آن لحن بی تفاوت و خشک و غیر قابل نفوذ او ادا میشد، نداشتم! "

" حتماً برای ساده کردن و خوش کلام نمودن قطعه های ادبی زحمت کشیده. من اینطور فکر می کردم، اما تو قطعه ای از کاپر (Cowper) باو دادی. "

" نه، مادر، اگر از کاپر لذت نبرد! ـ پس ما باید بدنبال سلیقه دیگر او بگردیم. النور از احساسات من با خبر نیست، و باین ترتیب ممکن است چشم پوشی کند، و با او خوشبخت شود. ولی قلب مرا جریحه دار کرد و خیلی دلم می خواست، که آنرا با درک احساسی خاص بازگو میکرد. مادر، هرچه بیشتر از عمر من میگذرد، بیشتر باین موضوع پی می برم که هرگز با مردی روبرو نخواهم شد که واقعاً بتوانم دوستش داشته باشم، توقع من خیلی زیاد است! مرد مورد نظر من علاوه بر خصوصیات ادوارد، باید دارای صفات برجسته و جذابیت های متعدد دیگری باشد. "

" فراموش نکن عزیزم که هنوز به سن هفده سالگی نرسیدی. حالا برای تو خیلی زود است که از رسیدن به چنان موهبتی ناامید بشوی. چرا باید شانس تو از مادرت کمتر باشد؟ فقط در یک صورت، ماریان عزیزم، سرنوشت تو ممکن است با سرنوشت مادرت فرق داشته باشد! "

فصل چهار

ماریان گفت، " خیلی حیف شد که ادوارد به نقاشی علاقه ای ندارد. "

النور پاسخ داد، " علاقه ای به نقاشی ندارد؟ چرا اینطور فکر میکنی؟ درست است که خودش از نقاشی چیزی نمیداند، ولی از مشاهده کارهای دیگران خیلی لذت می برد، و مطمئن باش هیچ گونه کمبودی از نظر برخورداری از استعداد طبیعی در او وجود ندارد، فقط فرصتی برای پرورش استعدادهای خودش نیافته. اگر بدنبال فراگیری نقاشی رفته بود، خیال میکنم نقاش چیره دستی از آب در می آمد. اگر اظهار نظرهای او در مورد اینگونه موارد خیلی به واقعیت نزدیک نیست، بآن علت است که دلش نمی خواهد در مورد هر تابلوئی عقیده اش را ابراز نماید، وگرنه از یک نوع آگاهی و درک درونی برخوردار است، که در مجموع استنباط درستی را برایش پدیدار میسازد. "

ماریان از آن نگران بود که خواهرش را آزرده خاطر سازد، بدین جهت دیگر نظری ابراز ننمود، اما نکته ای را که النور در مورد گرایش ادوارد به تحسین از کارهای نقاشی دیگران یادآور گشته بود، چندان با واقعیت هماهنگی نداشت و او خودش آنرا علاقه تلقی نمی نمود. با این وجود، گرچه در دل باین سوء تفاهم می خندید، ولی دقت نظر خواهرش را در قضاوت نسبت به ادوارد گرامی می داشت.

النور ادامه داد، " امیدوارم، ماریان، ادوارد رادر مجموع آدم بی سلیقه ای تلقی نکرده باشی. در واقع، خیال می کنم بتوانم بگویم که اینطور نیست، برای آنکه رفتار تو نسبت باو بسیار صمیمانه است، و اگر مطلبی را که اشاره کردی عقیده خودت باشد، اطمینان دارم در مورد او بی انصافی بخرج داده ای. "

ماریان نمی دانست چه بگوید. دلش نمی خواست احساسات خواهرش را بهیچ روی جریحه دار نماید، و با اینحال تلئید آنچه را که اعتقادی بدان نداشت غیرممکن می دانست. سرانجام پاسخ داد:

" النور، اگر تمجید و ستایش من از او با معیارهای تو مطابقت نمی کند، ناراحت نشو. برای من فرصت ارزیابی گرایش های ذهنی او، و نقطه نظرها و سلیقه هایش مثل تو فراهم نشده است، ولی در مورد صداقت و خوش قلبی او تردیدی ندارم. من او را آدم بسیار دوست داشتنی و با ارزشی می شناسم. "

النور با لبخندی پاسخ داد، " تردید ندارم صمیمی ترین دوستان او هم می توانند چنین محبتی نسبت باو داشته باشند. نمی توانم بفهمم چگونه خودت را تا آن حد نسبت به او صمیمی احساس میکنی. "

ماریان از آنکه خواهرش را تا بدان حد خوشحال کرده بود احساس رضایت می نمود.

النور ادامه داد، " در صداقت و خوش قلبی او، تصور نمی کنم کسی که باندازه کافی با او نشست و برخاست کرده باشد در آن تردید نماید. فهم و شعور او در پس پرده شرم و حیائی که اغلب او را به سکوت وامیدارد نهفته است. آشنائی تو با او تا آن میزان است که او را آدم خشکی تلقی می کنی. ولی در مورد گرایش ها و برداشت های ذهنی او، که به آن اشاره کردی، مثل من زیاد به آنها پی نبرده ای. او و من فرصا های فراوانی را با یکدیگر سپری کرده ایم، در حالی که تو بکلی مجذوب اصول صمیمانه مادرم بودی. باندازه کافی از افکار او با خبرم، احساساتش را زیر نظر داشتم و اظهار نظرهایش را در زمینه ادبیات و هنر شنیده ام، و، بالاتر از همه اینها، می خواهم بگویم مغز اندیشمندی دارد، از مطالعه بشدت لذت می برد، آدم خوش فکری است، برداشت های عادلانه و درستی دارد، و سلیقه اش خالص و بی ریا است، استعدادهایش در هر زمینه مثل رفتار و شخصیت او پرورش یافته اند. در برخورد اول، قطعاً آدم تودل بروئی بنظر نمی رسد، و وجودش جذابیت را نشان نمی دهد، تا آنکه بازتاب نگاهش، که بطور عجیبی مسحور کننده است، و صمیمیت عمومی معاشرت با او ظاهر شود. در این لحظه، من آنقدر بخوبی او را می شناسم، که بنظر من واقعاً جذاب است، یا دست کم، تا حدودی جذاب است، تو چه نظری داری، ماریان؟ "

" اگر حالا بنظرم جذاب نیاید، بزودی جذابیت پیدا خواهد کرد، النور، وقتی که بمن میگوئی مثل یک بردار دوستش بدارم، دیگر نقصی را در چهره اش نخواهم دید، مثل حالا که در قلب او کدورتی نمی بینم. "

النور از آشکار شدن برداشت درونی خواهرش متأسف شد و با این اظهار نظر حرکتی کرد تا از ادوارد صحبت کند. احساس می کرد که ادوارد موقعیت ممتازی را در افکار او اشغال نموده. بر آن اعتقاد بود که احترامی دو جانبه حکمفرماست، ولی برای آنکه بتواند وابستگی خودشان را در نظر او خوش آیندتر جلوه دهد به اطمینان بیشتری نیازمند بود. او می دانست ماریان و مادرش هر مطلبی را که در یک لحظه با هم به مذاکره بکشانند، بعداً باور می کنند ـ و برای آنها خواستن مساوی امید، و امید برابر با انتظار عملی شدن میباشد. او کوشید تا موقعیت را دقیقاً برای خواهرش تشریح نماید. گفت، " نمیخواهم سعی کنم که گرایش شدید و دوستی ام را نسبت باو انکار می کنم. "

ماریان در اینجا از شدت خشم بخروش آمد:

" گرایش شدیدی باو داری! دوستش داری! ای النور بی عاطفه! اوه! ای بدتر از بی عاطفه! خجالت بکش. اگر یک دفعه دیگر این کلمه ها را بزبان بیاوری، فوراً از اتاق بیرون میروم. "

النور نتوانست جلو خنده اش را بگیرد. گفت، " مرا ببخش، و مطمئن باش دلم نمی خواست، با بیان احساسات خودم، ترا آزرده خاطر سازم. باور کن آنها خیلی شدیدتر از آن هستند که من اظهار کردم باور کن، بطور خلاصه، که آدم بسیار شایسته ای است، و سوء ظن ـ ناشی از بی احتیاطی یا حماقت، احتمالاً ممکن است صمیمیت او را وارونه جلوه دهد. ولی چیز دیگری را نباید باور کنی. من از توجه صمیمانه او نسبت به خودم بی اندازه اطمینان دارم. در قلب خود ذره ای ـ تردید نسبت به کارهای او ندارم. ولی موارد دیگری علاوه بر تمایلات او وجود دارد که باید آنها را از نظر دور نداشت. اختیار او اصلاً بدست خودش نیست. مادرش واقعاً چه اخلاقی دارد، ما نمی توانیم بفهمیم، اما از تذکرات و تماسهای اتفاقی فانی و از اظهار نظرهای جاری او، اصلاً نمی توان او را مهربان تلقی کرد، و اگر ادوارد خودش نداند که مشکلات متعددی بر سر راه او قرار دارد، من بسیار در اشتباهم، و اگر بخواهد با زنی ازدواج کند که از ثروت و موقعیت رفیع اجتماعی بهره ای نداشته باشد، قطعاً بآسانی امکان پذیر نخواهد بود. "

ماریان با دریافتن آنکه تصورات او و مادرش تا چه حد از واقعیت بدور بوده است دچار شگفتی گردید.

گفت، " و تو واقعاً به نامزدی او در نیامدی! با اینحال در آینده نزدیک عملی خواهد شد. اما از این تأخیر دونوع استفاده عاید میشود. اول آنکه هنوز هم تو پیش من میمانی، و دوم برای ادوارد فرصت مناسبی پیش خواهد آمد تا نبوغ ذاتی اش را در پی گیری نیازهای روحی تو که الزاماً برای سعادت آینده شما لازم است، تقویت نماید. اوه! اگر بنا باشد نبوغ تو انگیزه ای جهت کشیدن نقاشی در او بوجود آورد، چقدر لذت بخش خواهد شد! "

النور اعتقاد حقیقی اش را به خواهرش بیان داشته بود. نمی توانست طرفداری از ادوارد را در حد ماریان باور داشته باشد. بارها، نوعی کشش روحی بطرف ادوارد را، که اگر نشانه بی تفاوتی نباشد، بیانگر تقریبی ناامیدی اش بود، احساس می کرد. هرچه بیشتر از آشنائی آنها می گذشت، شرایط ادوارد تردیدآمیزتر جلوه می نمود، و گهگاه، در طول لحظات دردآلود چندی، النور تصور می کرد که آن رابطه از محدوده ی دوستی ساده فراتر نخواهد رفت.

در چنان شرایطی درونی، نامه ای از اداره پست برای خانم دش وود آورده شد، که حاوی یک پیشنهاد کاملاً بموقع بود. پیشنهادی از جانب یکی از خویشاوندان و مرد محترمی که در دوون شایر (Devon shire) صاحب دارائی و املاکی بوده و در صدد اجاره دادن یک خانه کوچک با شرایط مناسب به آنها برآمده بود. نامه را آن مرد محترم خودش تهیه کرده و در کمال صداقت و مهربانی نوشته بود. با توجه به نیاز خانم دش وود به محل جدیدی برای سکونت، اگرچه خانه پیشنهادی صرفاً حالت یک کلبه را داشت، ولی مالک متعهد شده بود که کلیه وسائل ضروری را تهیه نماید، تا موجبات رضایت خاطر او فراهم گردد. او صمیمانه از خانم دش وود درخواست نمود، پس از صدور دستورهای لازم در مورد تکمیل خانه و محوطه حیاط و باغچه ها، بهمراه دخترانش به محل اقامت او در بارتون پارک (Barton park) رفته، بطوریکه از آنجا با توجه به سایر خانه های آن منطقه وسائل راحتی آنها را شخصاً تدارک ببیند. بنظر می رسید شدیداً نگران جابجائی آنها بوده، و تمامی جمله های نامه او آن چنان صمیمانه نوشته شده بود که گوئی به دختر عموی خود نامه نوشته است، بویژه در شرایطی که از تحمل نزدیک ترین اقوام خود رنج می کشید به تحقیق و تفکر نیازی نبود. همچنانکه مضمون نامه را مطالعه میکرد تصمیمش گرفته شد. موقعیت جغرافیائی ناحیه بارتون، در بخشی که مثل دوون شایر فاصله زیادی از ساسکس دارد، ار تا چند ساعت قبل، در برابر همه امتیازهای متعلقه، می توانست مخالفت شدیدی ایجاد نماید، اکنون بعنوان یک امتیاز برجسته مورد توجه قرار گرفته بود. گرفتن فاصله از اطراف نورلند دیگر چندان هم ناخوشایند جلوه نمی کرد، حالا بصورت یک اشتیاق تلقی میشد، و حتمی بود که در برابر ستمکاری های عروس تازه وارد ظاهر گشته بود: و نقل مکان از آن اقامتگاه دوست داشتنی برای همیشه، ناراحت کننده تر از اقامت کردن و تحمل چنان خانمی بعنوان صاحب خانه تجلی نمی کرد. بیدرنگ نامه ای تشکرآمیز برای سر جان میدل تون (sir john middleton) نوشته و در آن موافقت خود را با آن پیشنهاد اعلام نمود، و سپس نامه را با عجله به دخترهایش نشان داد، تا مبادا پیش از جلب موافقت آنها جوابی نفرستاده باشد.

النور همواره تصور میکرد سکونت گزیدن در جوار منطقه نورلند بیشتر با احتیاط همراه است تا آنکه در میان خویشاوندان فعلی شان باشند. عزم آن نداشت که با نیت مادرش در مورد نقل مکان به دوون شایر به مخالفت برخیزد. از طرف دیگر منزلی که سر جان از آن یاد کرده بود، خانه ای کوچک، و از اجاره ای بسیار نازل برخوردار بود، بطوریکه هیچگونه زمینه مخالفتی برای او باقی نمی گذاشت، و اگرچه، آن نقشه لطفی برای او در بر نداشت، و اگر چه کوچ کردن از محدوده ی منطقه نورلند برایش خوش آیند نمی نمود، با این وجود هیچگونه کوششی در جهت منصرف نمودن مادرش برای ارسال آن نامه مربوط به اعلام رضایت، بعمل نیاورد.

فصل پنج

کمی پس از ارسال نامه، خانم دش وود از فرط خوشحالی به ناپسری و همسر او اطلاع داد که خانه ای برای سکونت او پیدا شده و بمحض آنکه انجام تغییرات و نصب وسائل لازم به پایان برسد دیگر مزاحم آنها نخواهد شد. آنها از شنیدن آن خبر در شگفتی فرو رفتند. خانم جان دش وود حرفی نزد، اما شوهرش مؤدبانه یادآور شد که ای کاش فاصله چندانی از منطقه نورلند نداشته باشند. خانم دش وود در کمال رضایت اظهار داشت که به منطقه دوون شایر عزیمت می نمایند. ـ ادوارد بلافاصله پس از شنیدن این خبر، پیش خانم دش وود آمد، و با لحنی متحیر و صمیمی، که نیازی به توصیف نداشت، تکرار کرد، " به دوون شایر! راستی راستی، دارید بآنجا می روید؟ از اینجا خیلی فاصله دارد! و به کدام قسمت آن؟ خانم دش وود موقعیت منطقه را تشریح کرد. آن خانه در چهار مایلی شمال اگزتر (Exeter) واقع شده بود.

سپس افزود، " باندازه یک کلبه، ولی امیدوارم همه دوستانم را در آنجا ببینم. اضافه کردن یکی دو اتاق کار مشکلی نیست، و اگر پیموندن این مسافت طولانی برای دوستان من مشکلی ایجاد ننماید، اطمینان دارم از آنها براحتی پذیرائی خواهم نمود. "

خانم دش وود در خاتمه حرفهای خود با مهربانی از آقا و خانم جان دش وود دعوت نمود تا در بارتون به دیدار او بروند و هنگامی که از ادوارد دعوت می نمود، صمیمیت فراوانی در کلامش موج میزد. اگرچه آخرین صحبت های او با عروسش منجر به آن شده بود که هر چه زودتر عزیمت از منطقه نورلند را بر سکونت در آنجا ترجیح بدهد، با اینحال بروز آن مشاجره هیچگونه تأثیری در نیت اصلی او برجای نگذاشته بود. جدا کردن ادوارد و النور از یکدیگر هرگز هدفی برای او تلقی نمی گردید، و دلش می خواست با این دعوت از بردار او به خانم جان دش وود ثابت نماید که رفتار او هیچگونه تأثیری در ارتباط میان آنها برجای نخواهد گذاشت.

آقای جان دش وود کراراً به مادر ناتنی خود اظهار داشت از آنکه خانه جدید آنها فاصله خیلی زیادی از منطقه نورلند داشته و او نمی تواند برای حمل اثاثه آنها کمکی بنماید، بی نهایت متأسف است. براستی احساس آزردگی آگاهانه ای باو دست داده بود، زیرا دخالت داشتن او در قولی که به پدرش سپرده بود، از این طریق غیرممکن می گردید. ـ تمامی وسائل منزل از طریق قایق ارسال گشته بود. تعدادی بشقاب، ظروف چینی، کتاب، مقداری پارچه و لباس منزل، با یک پیانو قشنگ متعلق به ماریان، همه وسائل آنها را تشکیل می داد. خانم جان دش وود، هنگام بردن آن بسته ها آهی از دل برکشید، چشم آنرا نداشت که ببیند خانم دش وود با آن درآمد مختصر، که در مقایسه با عایدی آنها بسیار ناچیز می نمود، چنان وسائل گرانبهائی همراه داشته باشد.

خانم دش وود خانه را یکساله اجاره کرد، خانه ای مبلمان شده، و آماده برای سکونت او. در دستیابی به یک توافق هیچکدام از طرفین قرارداد کوتاهی ننمودند، و قبل از عزیمت بسوی غرب چند روزی را در نورلند باقی ماند تا همه امور را مرتب نموده، و در مورد چگونگی ترکیب آتی خانواده تصمیم بگیرد، و با توجه به زرنگی خاص او در رمینه موارد مورد علاقه اش، از آنجا که می خواست هر چه زودتر این کارها عملی شود، چندان بطول نیانجامید. اسب هائی را که از شوهرش باو رسیده، و پس از درگذشت او به فروش رسانیده بود، متعلق به دلیجانی بود که هم اکنون به صلاحدید دختر بزرگش، آنرا نیز در معرض فروش قرار داد. بخاطر راحتی بچه ها، اگر فقط نظر او را می پرسیدند ترجیح می داد آنرا نگهدارد، ولی اظهار نظر النور مانع از آن شد، بهمین ترتیب با بصیرت او، تعداد خدمتکاران آنها به دو مستخدم زن و یک مرد کاهش یافت و به کمک آنها، با سرعت هرچه سریع تر به جمع و جور کردن باروبنه ی خود و عزیمت از منطقه نورلند پرداختند.

یکی از مستخدم های زن بهمراه مستخدم مرد بی درنگ به دوون شایر فرستاده شدند، تا خانه را برای پذیرائی از خانم صاحب خانه مرتب نمایند، زیرا از آنجا که خانم لیدی میدل تون کاملاً با خانم دش وود نا آشنا بود، بنابراین ترجیح داده بود مستقیماً به خانه آنها در بارتون پارک رفته و از آنها دیدن بنماید، و آن چنان به قول آقای سر جان در مورد خصوصیات خانه اعتماد نموده بود، که هچگونه پرسش ناشی از کنجکاوی را در مورد آن خانه مطرح نمی ساخت تا آنکه خودش در آنجا مستقر گردد. تمایل او به عزیمت از منطقه نورلند بر اثر رضایت همسر ناپسری که از رفتن آنها کامیاب می گردید کاهش یافته بود، رضایتی که چیزی به جز یک نیرنگ را در محتوای یک دعوت خشک و خالی بمنظور تأخیر حرکت آنها، توجیه نمی نمود. اکنون زمان آن فرا رسیده بود که ناپسری، به تعهدات خود در زمینه برخی از اقلام دارائی، که قول آنرا به پدرش داده بود، جامه عمل بپوشاند. از آنجا که در بدو ورود خود به آن املاک نسبت به انجام تعهدات خود غفلت ورزیده بود، بدین جهت هنگام ترک خانه او می توانست به عنوان مناسب ترین دوره وفای به عهد او تلقی گردد. اما خانم دش وود خیلی زود، آن امیدش را نیز از دست داد. و از مجموعه اشاره ها و کنایه ها متوجه شد که مخارج سکونت آنها در منطقه نورلند فقط به مدت شش ماه میتواند پرداخت گردد. آقای دش وود همواره از افزایش مخارج روزمره، و فشار و تقاضای دو جانبه بر درآمدش شکوه میکرد، که برای هر مرد دیگری در این دنیا احتمال وقوع وجود دارد، و ادعا می نمود که خودش به درآمد بیشتری احتیاج دارد تا آنکه بتواند برای رفاه دیگران هزینه نماید.

چند هفته پس از دریافت نخستین نامه سر جان میدل تون، همه چیز در منزل دوردست آینده آنها مرتب شد بطوریکه خانم دش وود و دخترهایش توانستند سفر خود را آغاز نمایند.

فصل شش

اولین قسمت سفر آنها با حالتی نگران کننده، کسالت آور و ناخوشایند همراه بود. ولی با پیمودن مسافت بیشتر، علاقه آنها به ظهور سرزمینی که قرار بود در آن اقامت گزینند بر افسردگی آنان غلبه نمود، و با نزدیک شدن آنها به انتهای مسیر، دورنمائی از دره ی برتون شادمانی را به آنان بازگردانید، سرزمین حاصلخیز خوش نمائی بود، انباشته از جنگل، و سراسر مرغزار، پس از پیمودن یک مسیر دایره ای شکل بطول یک مایل، به خانه خود رسیدند. محوطه سرسبز کوچکی در جلوی آن محدوده اش را مشخص می ساخت، و یک دریچه ی تمیز ورودی را به خانه میسر می نمود.

بعنوان یک خانه، خانه روستائی برتون، با همه کوچکی، منزلی جادار و راحت بخش بود، اما بعنوان یک خانه روستائی نقائصی در برداشت، زیرا نوع بنا منظم، سقف آن قیراندود، ولی کرکره های پنجره فاقد رنگ آمیزی سبز، و دیوارها از پوشش مخصوص بی بهره بودند. گذرگاه باریکی باغچه پشت ساختمان را مستقیماً به ساختمان متصل می نمود. جلوی هر کدام از درهای ورودی اتاقی کوچک بنا شده، که به پله کان ها و سایر تأسیسات داخلی مربوط میشد. چهار اتاق خواب و دو اتاق زیر شیروانی، دیگر قسمت های ساختمان را تشکیل میدادند. سالیان درازی از احداث ساختمان نمی گذشت، و تعمیرات چشم گیری در آن انجام گرفته بود، در مقایسه با ساختمان منطقه نورلند در واقع کوچکتر و محقرتر بنظر میرسید! ـ اما قطرات اشکی که هنگام ورود به آن خانه از یادآوری گذشته در چشمانشان مأوا گزیده بود بزودی به خشکی گرائید. از مشاهده خدمتکاران در هنگام ورود خود شادمان گشتند، و هر کدام بخاطر خشنود ساختن دیگری بر آن شدند تا خوشحال جلوه نماید ـ نخستین روزهای ماه سپتامبر شکفته گشته بود، پائیز زیبا می نمود، و با نخستین دیدارها بیاری مساعدت هوای دل انگیز، احساسی بر آنها مستولی گشت که نشانی از مقبولیت هرچه تمامتر داشت.

محل خانه آنها از موقعیت جالبی برخوردار بود. بفاصله کمی از پشت آن تپه های مرتفع سر به آسمان برداشته، و چندان از یکدیگر دوری نگزیده بودند، برخی از تپه ها با دامنه ای باز، و بقیه مزروعی و بیشه زار، دهکده برتون عمدتاً روی یکی از این تپه ها قرار داشت، و منظره قشنگی از پنجره های کلبه ها در آن جلوه گری می نمود. دورنمای قسمت جلوی دهکده وسعت بیشتری داشت، مشرف به سراسر دره، و تا دوردست های آنسوی منطقه را می نمایاند. تپه هائی که خانه روستائی را در بر داشتند در همان سمت دره به انتها می رسیدند، و نامی دیگر، و مسیری دیگر، در انشعاب بسوی سرازیری برای خود برگزیده بودند.

خانم دش وود از وسعت ساختمان و نوع وسائل آن رضایت کامل داشت، زیرا گرچه روش قبلی زندگی او، لزوم بکارگیری وسائل اضافی را در طریقه ی دوم ایجاب می نمود، با اینحال استفاده از وسایل جدید و بهبود محیط خانه برایش لذت بخش می نمود، و در این هنگام از پس انداز کافی برای تهیه هزینه های خرید وسائل مورد نیاز و تکمیل زیبائی خانه خود بهره مند بود. می گفت، " این خانه واقعاً برای ما کوچک است، اما در حال حاضر چاره ای جز مدارا کردن نداریم، برای آنکه در این موقع از سال برای پیدا کردن خانه ای مناسبتر خیلی دیر است. شاید با فرا رسیدن بهار، اگر پول کافی نصیبم شود، که احتمالاً نصیبم خواهد شد، در مورد پیدا کردن خانه بهتر فکر کنیم. این اتاق ها و سالن ها برای پذیرائی از دوستان ما که من اکثراً دلم میخواهد همه آنها را با هم دعوت کنم، خیلی کوچکند، و باین فکر افتاده ام که راهرو را ضمیمه یکی از سالن ها بکنم، و قسمتی هم از اتاق دیگر را بآنها اضافه کنم، و باین ترتیب از باقیمانده آن اطاق بعنوان ورودی خانه استفاده کنیم، با این اقدام، و احداث یک اتاق دیگر، که به آسانی قابل تکمیل شدن میباشد، و یک اتاق خواب و انباری در بالا، میتوانیم یک خانه روستائی مجهز بوجود آوریم. دلم میخواهد پله ها قشنگ بودند. اما آدم نباید زیاده طلب باشد، اگرچه تصور می کنم عریضتر کردن پله ها چندان مشکل نباشد. باید ببینم که با فرا رسیدن بهار چه کاری از دستم برمی آید، و آنوقت با توجه به نیازهای خودمان نقشه های لازم را طراحی خواهیم کرد. "

در مدتی بسیار کوتاه، از محل پس اندازهای ناشی از درآمدی در حدود پانصد پوند در هر سال که یک خانم می تواند اندوخته نماید، همه وسائل مورد لزوم مهیا گردید، و آنها از آنچنان تدبیری برخوردار بودند که خانه را با همان وضع ظاهری اش، به صورتی که مورد رضایتشان باشد درآوردند، و هر کدام خود را سرگرم مرتب نمودن وسائل خود نمودند، و کوشش داشتند تا کتاب ها و سایر اشیاء شخصی را بگونه ای خوش آیند جابجا و مرتب نمایند. پیانوی ماریان از بسته بندی خود خارج و در محل مناسبی جای گرفت، و تابلوهای نقاشی النور، روی دیوارهای اتاق ها نقش بست.

در یک چنان مشغله ای که هر کدام به انجام کاری سرگرم بودند، بعد از صرف صبحانه در صبح روز بعد آقای صاحبخانه از راه رسید، تا ورود آنها را به ناحیه برتون خوش آمد گفته باشد، و از وسائل مورد نیاز آنها اطلاع حاصل نماید تا در صورت لزوم برایشان تدارک ببیند. سر جان میدل تون مرد خوش قیافه ای بود که حدود چهل سال از عمرش می گذشت. قبلاً از منطقه استن هیل (Stan hill) بازدید کرده ولی آن دیدار به سالهای بسیار دور تعلق داشت زیرا سن دختر عموهای جوان تا بدانجا نمی رسید. قیافه ظاهری او خبر از گشاده روئی کاملی میداد، و خصوصیات رفتاری او به صمیمیت نگارش نامه اش می مانست. ورود آنها پدیدار شدن رضایت واقعی را در چهره او ندا میداد، و فراهم نمودن حوجبات راحتی آنها یک هدف و وظیفه جدی برایش تلقی می گشت. او از تمایل شدید خود به برقراری روابط نزدیک با خانواده خود یاد کرد، و با صمیمیت فراوان اصرار ورزید تا استقرار کامل در خانه ی خودشان، همه روزه برای صرف غذا مهمان او باشند، که گرچه درخواست های او از نقطه ای که ادب ایجاب می نمود فراتر میرفت، با اینحال آنها نمی توانستند آنرا بپذیرند. مهربانی او در محدوده ی کلمات خلاصه نمیشد، زیرا یک ساعت پس از خداحافظی، سبد بزرگی محتوی انواع میوه ها و سبزی های خوردنی از خانه ییلاقی او برای آنها ارسال، که بدنبال آن و قبل از آنکه روز به پایان خود نزدیک شود یک پرنده شکار شده نیز بعنوان هدیه تقدیم آنها گردید. فزون بر آن اصرار داشت ارسال نامه ها و رساندن آنها را به اداره پست برعهده خود بگیرد، و ضمناً روزنامه اش را همه را همه روزه برای مطالعه آنها بفرستد.

آقای میدل تون از جانب همسر خود حامل پیامی برای خانم دش وود بود مبنی بر آنکه در اسرع وقت انتظار پذیرائی از آنان را می کشند، و این پیام با دعوتی مؤدبانه و همانند پاسخ گفته شد، شخصیت برجسته او روز بعد بآنان معرفی گردید.

خانم دش وود و دخترانش بی صبرانه انتظار ملاقات کسی را می کشیدند که آسایش آنها را در ناحیه بارتون فراهم نموده بود، و ظرفت ظاهری او آنها را شیفته خود کرده. سن خانم میدل تون بیشتر از بیست و شش هفت سال را نشان نمی داد، چهره ای زیبا، اندامی کشیده و متناسب و برخوردی با ملاحت داشت. رفتار او تمامی ظرافتی را که شوهرش تمنا داشت جلوه گر می ساخت. ولی آن ویژگیها با مشارکت کلام صریح و محبت آمیز شوهرش افزون تر می گشت، و بازدید آنها آنچنان طول کشید که آثار آن صفات نیکو زمینه های تحسین میزبانان را فراهم ساخت، اگرچه با وجود خلق و خوی صممانه، درصدد نبود تا از خودش بی مورد حرفی بر زبان آورد.

در هر حال زمینه ای برای مباحثه فراهم نمود، زیرا آقای سر جان مرد بذله گوئی بود، و خانم میدل تون احتیاط عاقلانه ای بخرج داده و بزرگترین فرزندش را بهمراه آورده بود، که پسر کوچولوی قشنگ شش ساله ای بنظر میرسید، و باین ترتیب موضوعی برای گفتگوی خانم ها فراهم گردیده بود، زیرا اسم و سن او را سؤال نموده، قشنگی اش را ستایش کرده، و سؤالاتی را از او می پرسیدند که مادرش از جانب او پاسخ می گفت، و پسرک از دامن مادرش آویزان شده و سرش را رو بپائین نگه میداشت که، تعجب مادر را برانگیخته بود، زیرا در حالیکه در منزل بسیار شلوغ می کرد در آنجا خود را خجالتی جلوه گر ساخته بود. در هر یک از دیدارهای رسمی همراه داشتن یک فرزند ضروری است، که زمینه ای برای صحبت کردن فراهم آورد. در این دیدار بخصوص گفتگو در زمینه شباهت پسر آنها به پدرش یا به مادرش ده دقیقه را بخود اختصاص داد، و بر شمردن اندام های مشابه خود موضوع دیگری بود، زیرا بدیهی است که هر انسانی با دیگری متفاوت است، و اظهار عقیده ها تعجب دیگران را برمی انگیزد.

بزودی فرصت دیگری دست داد تا افراد خانواده دش وود در مورد سایر فرزندان آنها نیز سؤالاتی مطرح نمایند، زیرا آقای سر جان قبل از آنکه جواب موافق آنها را برای شام در منزل خودش برای فردای آنروز نگیرد حاضر به ترک خانه آنها نمیشد

فصل هفت

ناحیه بارتون پارک در حدود نیم مایل از خانه روستائی آنها فاصله داشت. افراد خانواده دش وود در مسیر خود در امتداد حاشیه دره از نزدیکی آن گذشته بودند، ولی از داخل خانه خود بخاطر وجود یک رشته تپه ای که جلو دید آنها را می گرفت قادر به مشاهده آن نبودند. خانه آقای میدل تون بزرگ و زیبا، و طریقه ی زندگی و مهمان نوازی آنها نیز از همان زیبائی و ظرافت برخوردار بود. مهمان نوازی وسیله ای برای خرسندی آقای سر جان، و ظرافت از خصوصیات بارز خانم خانه محسوب می گردید. بندرت اتفاق می افتاد دوستانی در منزل آنها مهمان نباشند، و در میان خانواده های مجاور خود بیشتر از دیگران رفت و آمد داشتند. این روش برای شادمانی هر دو طرف ضروری می نمود، برای آنکه صرف نظر از تفاوت هائی که در خلق و خو و رفتار ظاهری آنها مشاده میگردید، آنها بشدت از نظر مجموعه خواسته ها و استعدادها و سلیقه ها بیکدیگر شباهت داشتند. سر جان مردی ورزش دوست، و خانم میدل تون یک مادر نمونه بشمار میرفت و همه اوقاتش مصروف رسیدگی به بچه ها میشد، در حالیکه سرگرمی های شوهرش تا حدودی همچنان پای بر جا مانده بود. استمرار یافتن سرگرمی ها در داخل و خارج از منزل، بهرحال همه کمبودها را از نقطه نظر طبیعی و کسب اطلاعات عمومی تأمین می نمود، و موجبات برخورداری از روحیه خوب آقای سر جان را فراهم آورده، و موارد آموزنده ای را برای خانم مهربان او مهیا میساخت.

خانم میدل تون شخصاً پارچه رومیزی را بطرز زیبائی گلدوزی نموده، و بر همه امور مربوط به منزل نظارت داشت، و از این گونه غرور خود در هر یک از مهمانی ها لذت فراوانی می برد. اما رضایت سر جان در اجتماع بیشتر به حقیقت قرین بود، او از مصاحبت و رفت و آمد با جوانترها مسرور می گشت، و بیشترین کشش را بسوی آنهائیکه شلوغ تر بودند معطوف میداشت. او رحمتی بود بر انجمن شعرای جوان، زیرا در شب های تابستان مهمانی هائی در فضای آزاد ترتیب داده و با جوجه و غذاهای سرد از مهمانان خود پذیرائی می نمود، و در فصل زمستان سالن های اختصاصی او برای هنرنمائی خانم هائی که پا از سن پانزده سالگی فراتر نهاده بودند مهیا میشد.

ورود یک خانواده جدید در آن نواحی همیشه در نظر او موجبی برای خوشحالی تلقی شده، و از هر لحاظ برای ساکنان فعلی کلبه بارتون جذاب می نمود. دخترهای خانم دشش وود، جوان، زیبا و بدور از هرگونه ظاهرسازی بودند. کافی بود که عقیده ای خوب در او ایجاد شود، زیرا بدور بودن از ظاهرسازی همه آن چیزی است که یک دختر زیبا می تواند انتظارش را داشته باشد. رفتار دوستانه ای که از خلق و خوی او متجلی می گشت، و در اسکان دادن آنهائی که، در مقایسه با گذشته خود که گفته میشد از چشیدن طعم خوشبختی محروم گشته بودند، او را شخصاً با خوشبختی همراه نموده بود. بنابراین در اثبات مهربانی خود به دختر عموها واقعاً از صمیم دل احساس رضایت می نمود، و با مستقر نمودن یک خانواده ای که همه اعضای آنرا خانم ها تشکیل میدادند، در خانه روستائی خود، همه جوانمردی یک ورزشکار را به مرحله ثبوت رسانیده بود، زیرا در نظر یک ورزشکار، گرچه همه آنهائی را که ارزش می گذارند از همنوع خود او بحساب می آیند و مثل خود او ورزشکار هستند، با اینحال همواره جلب نظر آنها با اجازه اقامت آنها در ملک شخصی او نمی تواند همراه باشد.

خانم دش وود و دخترهایش در آستانه در ورودی توسط آقای سر جان مورد استقبال قرار گرفتند، که با صمیمیتی آشکار به آنها خوش آمد گفت، و همچنانکه آنها را به سالن پذیرائی هدایت میکرد، پیوسته به خانم های جوان خاطر نشان میساخت، همانطور که روز قبل نیز یادآور گشته بود که هیچ مرد جوان دیگری دعوت نشده بود. او گفت. بغیر از او فقط یک مرد دیگر در خانه اش مهمان است. دوست عزیزی که در خانه او اقامت داشته، ولی نه چندان جوان و نه چندان شادمان است. وی اظهار امیدواری کرد که عذرخواهی او را بخاطر محدود بودن محفل او بپذیرند، و بآنها اطمینان داد که از آن پس بدان صورت تکرار نخواهد شد. صبح همانروز با دوستان متعددی ارتباط برقرار کرده بود تا چند نفر دیگری را بآن محفل خود دعوت نماید، اما مهتاب بود و همه بنحوی عذرخواهی کرده بودند. خوشبختانه در اواخر مهمانی مادر خانم میدل تون از راه رسید، و از آنجا که خانم خوش صحبت و خوش اخلاقی بود، آقای سر جان امیدوار بود که خانم های جوان تصور چندان بیهوده ای بخود راه نداده باشند، خانم های جوان و مادر آنها، با حضور آن دو شخصیت ناآشنا، کمال رضایت را از آن مهمانی حاصل نموده، و خیلی احساس راحتی می نمودند.

خانم جنینگز (Jennings) مادر خانم میدل تون، خانمی کهنسال، خوش اخلاق، بذله گو و گوشتالود بود، که زیاد حرف میزد، بسیار خوشحال، و تا حدودی عامی بنظر میرسید. وجود او سراسر انباشته از خنده و شوخی، و پیش از آنکه صر ناهار بپایان برسد حرف های خنده آور فراوانی در مورد دلدادگان و شوهرها مطرح نمود، اظهار امیدواری می کرد که افراد خانواده دش وود دل های خو را در شهر ساسکس جا نگذاشته باشند، و وانمود میساخت که آنها را گلگون چهره می بیند هرچند که آنچنان باشند یا نباشند. ماریان از آن شوخی، بخاطر خواهر خود آزرده خاطر شد، و نگاهش را به طرف النور چرخاند تا ببیند چگونه این یورش های لفظی را تحمل می کند، و رفتار ماریان که با شدت خاصی همراه بود خیلی بیشتر از شوخی کنایه آمیز عامیانه خانم جنینگز، النور را دردمند نمود.

کلنل براندون (colonel Brandon)، دوست آقای سر جان، رفتاری کاملاً متفاوت از دوست خود داشت. او مردی آرام و موقر بود. وضع ظاهری او در هر صورت ناخوشایند نمی نمود، با اینحال در نظر ماریان و مارگارت صرفاً یک مرد جا افتاده مجرد جلوه میکرد، زیرا سن او تقریباً از سی و پنج سال خبر میداد، اگرچه چهره ای نه چندان جذاب ولی در عین حال فرزانه داشت، و ظاهرش نمودار شخصیتی بخصوص و محترم بود.

در آنجا هیچ موردی که بتواند بعنوان هم صحبت افراد خانواده دش وود تلقی گردد وجود نداشت اما حالت سرد و خسته کننده خانم میدا تون در مقایسه با وقار کلنل براندون بطور محسوسی زننده جلوه میکرد، و حتی شادی و خوشحالی بیش از اندازه آقای سر جان و مادرزن او، از نکته های جالب توجه محسوب میشد. خانم میدل تون ظاهراً شعف خود را با مشاهده ورود چهار فرزندش که پس از صرف نهار به سالن آمده بودند آشکار ساخت، که همگی او را بگوشه ای کشیده و از گوشه پیراهنش گرفتند، و به هر گونه گفتگوئی که بآنها مربوط نمیشد خاتمه بخشیدند.

بهنگام غروب، با آگاهی بر استعداد ماریان در نواختن پیانو، از او درخواست نمودند تا قطعه هائی اجرا نماید. پیانو باز بود، همه در انتظار تا ترانه ای بشنوند، و ماریان، که صدای دلنشینی داشت، بنا به درخواست آنها نگاهی به دفتر نت موسیقی که خانم میدل تون هنگام ازدواجش بهمراه آورده بود انداخت، که شاید از آن زمان همچنان روی پیانو دست نخورده باقی مانده بود، زیرا امور مربوط به منزل ایجاب می نمود موسیقی را بکناری بنهد، گرچه بنا به اظهار نظر مادرش بسیار خوب می نواخت، و خودش خیلی بدان دلگرم بود.

هنرنمائی ماریان بی اندازه مورد توجه همگان قرار گرفت. آقای سر جان د پایان هر قطعه با صدائی رساتر از دیگران هنر او را می ستود، و در طول اجرای هر کدام از ترانه ها با همان صدای بلند با دیگران گفتگو می کرد. خانم میدل تون چندین بار رعایت سکوت را باو گوشزد نمود، و متحیر از آنکه چرا باید توجه دیگران را برای یک لحظه از موسیقی منحرف نماید، و از ماریان درخواست کرد تا ترانه ای را که باتمام رسانیده بود یکبار دیگر اجرا نماید. از میان همه آنها، کلنل براندون، آوای او را بدون آنکه هیجانی باو دست دهد گوش کرد. او فقط سراپا گوش بود، و ماریان احترامی در دل نسبت به او احساس نمود، در حالی که دیگران با سلیقه های ناجور و بی شرمانه خود نظم فکری او را مختل می ساختند. برداشت او از گوش دادن به ترانه ها، گرچه تا بدان حدی که بیانگر مجذوبیت ماریان میباشد نمی رسید، ولی در مقایسه با بی احساسی هراسناک دیگران، بسی متعالی تجلی میکرد، و ماریان تا بدان حد از فرزانگی بهره مند بود که برای مرد سی و پنج ساله احتمال زنده کردن تمامی شدت احساساتش را امکان پذیر ساخته و با ظرافتی خاص، امکان درک روح هنری را برای او فراهم نماید. او با آمادگی کامل مصمم بود تا از هر کوششی برای بهبود بخشیدن به زندگی نابسامان کلنل تا آنجا که عواطف بشری امکان پذیر میسازد، دریغ نورزد.

فصل هشت

خانم جنینگز بیوه زنی بود، با ثروت فراوان. فقط دو دختر داشت، که هر دو آنها را به خانه شوهر فرستاده، و بنابراین در حال حاضر هیچ مشغله ای نداشت بجز آنکه در جهت سر و سامان دادن به وضع دیگران اقدام نماید. در پی گیری این هدف تا آنجا که نبوغ او یاری میداد از ذوق و شوق فعالانه ای برخوردار، و هیچ فرصتی را برای جوش دادن مراسم عقد و عروسی جوان های خویشاوندان و دوستان خود از دست نمی داد. استعداد شگرفی در کشف دلبستگی ها در او وجود داشت. و از قابلیت شرمنده نمودن و جریحه دار کردن غرور خانم های جوان از طریق نیروی زیرکانه خود در ارتباط با یک مرد جوان لذت میبرد، و این گونه تشخیص ها او را قادر نمود تا بلافاصله پس از ورود به ناحیه بارتون قاطعانه اظهار نظر نماید که کلنل براندون بشدت شیفته ماریان دش وود گردیده است، این سوء ظن برای او، تا حدودی در غروب همان روزی که همگی بدور هم جمع بودند پدیدار گشته بود، درست در هنگامی که با توجه فراوان به آواز ماریان گوش فرا داده بود، و هنگامی که برای صرف غذا به خانه روستائی میدل تون دعوت شده بودند، یکبار دیگر توجه شدید کلنل براندون به ترانه سرائی ماریان آن سوء ظن را به اثبات رساند. دقیقاً همانطور بود، او کاملاً متقاعد گشته بود. آندو مناسب یکدیگر بودند، زیرا کلنل براندون مردی ثروتمند و ماریان دختر قشنگی بود. خانم جنینگز از لحظه ای که توسط سر جان به وضعیت کلنل براندون آگاه گشته بود با اشتیاق میخواست ازدواج او را شاهد باشد، و همواره در تشویش یافتن شوهر خوب برای هر دختر قشنگی بسر می برد.

ظرفیت سربسر گذاشتن و شوخی کردن او با هر دو طرف، امتیاز حرکت سریع را برای او فراهم می نمود. در خانه آقای سر جان با کلنل گرم گرفته بود، و در خانه روستائی خانم دش وود با ماریان، صحبت های او با کلنل، تا آنجا که بخود او مربوط میشد، در پوششی از تردید قرار داشت، ولی با ماریان ابتدا چندان قابل فهم نمی نمود، و آنگاه که دورنمای آن مشخص شد، او واقعاً نمیدانست که به بیهودگی آن باید خندید، یا نامربوط بودن آنرا مورد سرزنش قرار داد، زیرا به گمان او توجه به میزان کلنل چندان بازتاب خوشایندی نداشت، و وضعیت درماندگی او بعنوان مرد مسن مجرد مطرح نبود.

خانم دش وود، که نمی توانست تصور آنرا بنماید کردی که پنج سال کوچکتر از اوست، بدان حد خاطرخواه دختر جوان او باشد، به خانم جنینگز یادآوری نمود تا از سربسر گذاشتن با آن مرد میان سال دست بردارد.

" ولی آخه مادر، شما نمی توانید بی ربط بودن آن اتهام را انکار کنید، گرچه شما ممکن است آنرا از روی نیت بدجنسی تلقی ننمائید، کلنل براندون قطعاً از خانم جنینگز جوانتر است، ولی آنقدر مسن است که به جای پدر من است، و اگر واقعاً عاشق شده باشد، باید از مدت ها قبل آن احساسات عشق و علاقه را ظاهر میساخت. آیا خیلی مضحک نیست! مردی با آن لطافت طبع، به خاطر ضعف و کهولت نتواند خود را از زخم زبان دیگران مصون بدارد؟ "

النور گفت، " ضعف! تو کلنل براندون را آدم ضعیفی تصور میکنی؟ من براحتی قبول میکنم که سن او برای تو بیشتر از مادر سؤال برانگیز است. اما وضع ظاهر و اندام او برداشت نادرستی در فکر تو ایجاد کرده است! "

" آیا نشنیدی که از بیماری رماتیسم شکایت میکرد؟ و آیا همین مورد عادتی ترین دلیل برای ضعف و پیری او بحساب نمی آید؟ "

مادرش لبخند زنان گفت، " کوچولوی عزیز من، اگر اینطور تصور میکنی، در اینصورت باید مرتباً نگران حال من باشی، و باید برای تو معجزه ای تلقی گردد که سن من به چهل سالگی رسیده است. "

" مادر، قضاوت شما در مورد من عادلانه نیست. میدانم کلنل براندون آنقدرها هم پیر نشده که دوستانش خیال کنند در مسیر زندگی بزودی بپایان عمر خود نزدیک خواهد شد. شاید بیست سال دیگر هم زنده بماند. ولی سی و پنج سالگی با ازدواج مناسبتی ندارد. "

النور گفت، " شاید، بهتر باشد در سنین سی و پنج و هفده سالگی در مورد ازدواج قدمی برداشته نشود، اما اگر از نقطه نظر یک دختر مجرد بیست و هفت ساله به موضوع نگاه شود، تصور نمیکنم کلنل براندون سی و پنج ساله مانعی در ازدواج با او مشاهده نماید. "

ماریان، پس از لحظه ای مکث اظهار داشت، " زنی بیست و هفته ساله، هرگز نمی تواند امیدی مجدد به یافتن اشتیاق و محبت در وجود خود احساس نماید، و در صورتیکه خانه ای بدور از آسایش و ثروتی ناچیز داشته باشد، میتوانم تجسم کنم که چاره ای جز معرفی خود به یک مؤسسه همسریابی نخواهد داشت، تا بخاطر تغذیه و تأمین آینده خود یک خانم خانه داری تلقی شود. اگر مردی با چنان زنی ازدواج کند، در آنصورت هیچ چیز نامناسبی پیش نخواهد آمد. مجموعه ای آسایش، و همه نیز رضایت خواهند داشت. در نظر من ابداً حالت ازدواج ندارد، ولی چندان فرقی هم ندارد. به نظر من اینگونه ازدواج ها صرفاً یک مبادله اقتصادی است، که از آن طریق هر کدام از طرفین امیدوارند با خرج طرف دیگر منتفع شوند. "

النور پاشخ داد، " میدانم غیر ممکن است بتوانم به شما بقبولانم که اشتیاق یک زن بیست و هفت ساله نسبت به یک مرد سی و پنج ساله احساسی نیست که به عشق نزدیک باشد، و از او یک شریک دلسوز زندگی بسازد. ولی قضاوت تو را در مورد کلنل براندون و همسرش که محکوم به محبوش شدن در یک اتاق بیماری باشند، آن هم صرفاً بخاطر شکایت دیروز خود از احساس درد مختصری در ناحیه کتف خود (درآن روز سرد و مرطوب) نمی توانم بپذیرم."

ماریان گفت، " ولی او از شال کمر ضخیم حرف میزد، و بنظر من بستن شال کمر ضخیم، بی ارتباط با بیماری، انقباض عضلات، رماتیسم و هرگونه ناراحتی های مزمن دیگری که هنگام پیری و ناتوانی به سراغ آدم می آیند، نیست. "

" اگر تب شدیدی وجودش را فرا می گرفت، باندازه نیمی از تعصب و تحقیر فعلی را باو نسبت نمی دادی. اقرار کن، ماریان، آیا در آن گونه های سرخ رنگ، در آن چشمهای گود رفته، و ضربان تند قلب او چیز قابل توجهی دیده نمیشود؟ "

اندکی پس از این گفتگو، با خارج شدن النور از اتاق، ماریان گفت، " مادر، من از موضوع بیماری وحشت دارم، و نمی توانم آن را از نظر شما پنهان کنم. اطمینان دارم ادوارد فررارز حالش خوب نیست. ما تقریباً دو هفته است که باینجا آمده ایم. ولی از او خبری نیست، هیچ بهانه ای مگر یک بیماری مهلک نمی تواند دلیل این تأخیر غیرمنتظره باشد. چه دلیل دیگری می تواند او را در منطقه نورلند نگهداشته باشد؟ "

خانم دش وود گفت، " آیا دلیل خاصی برای زود آمدن او داری؟ من که ندارم. و برعکس، اگر من تمایلی در این مورد احساس میکردم، بدان علت بود که هر وقت از آمدن به بارتون حرف میزدم او بعضی وقت ها علاقه خود را به پذیرفتن دعوت های من نشان میداد. آیا النور قبلاً انتظارش را می کشید؟ "

" من اصلاً در این مورد حرفی باو نزدم، ولی البته باید انتظارش را داشته باشد. "

" بنظر من نسبتاً اشتباه میکنی، برای آنکه وقتی که دیروز با او در مورد درست کردن یک بخاری دیواری برای اتاق خواب جدید حرف میزدم، بنظر او هیچ عجله ای برای اینکار لازم نبود، برای آنکه معلوم نیست کسی بخواهد از آن استفاده کند. "

" چقدر می تواند معتبر باشد! چه مفهومی می تواند داشته باشد! ولی از همه رفتارهای هرکدام از آنها هیچ برداشتی نمیشود کرد! خداحافظی آنها خیلی سرد و خشک بود! آخرین حرف هایشان در شب آخر خیلی بی حال بود! خداحافظی ادوارد با من و النور هیچ فرقی نداشت. مثل دعای بدرقه راه یک بردار مهربان برای هر دو ما. عمداً صبح روز حرکت، آنها را تنها گذاشتم، و هر وقت که من از اتاق خارج میشدم بطور غیر منتظره ای بدنبال من راه می افتاد. و النور هنگام جدا شدن از نورلند و از ادوارد، مثل من گریه نکرد. حتی حالا هم بخودش کاملاً مسلط است. چه موقع افسرده دل یا مبهوت خواهد شد؟ چه موقع از مردم کناره گیری کرده، یا بی قراری و عدم رضایت باو دست خواهد داد؟ نمیدانم! "

فصل نه

اکنون افراد خانواده دش وود در منطقه بارتون با آسایش مستقر گشته بودند. خانه و باغچه، با تمامی اشیاء و مناظر اطراف برایشان شناخته شده، و آن مشغله ها و سرگرمی هائی که در منطقه نورلند تا حدودی آنها را شادمان می نمود، با شادمانی و خرسندی افرون تری در اینجا جلوه میکرد، آقای سر جان که در دو هفته اول هر روز از آنها احوالپرسی می نمود، و آدمی نبود که در محیط منزل برای خودش سرگرمی های متعددی فراهم آورد، قادر نبود از مشاهده سرگرم بودن همیشگی آنها به امور منزل تعجب خود را پنهان بدارد.

بجز ساکنان ناحیه بارتون پارک، مهمانان زیادی بر آنها وارد نمیشد، زیرا، علیرغم خواهش های مکرر آقای سر جان مبنی بر آمد و شد بیشتر با همسایگان، و آماده بودن همیشگی کالسکه او در خدمت آنها، استقلال روحی خانم دش وود بر تمایلات معاشرت فرزندان او غلبه داشت، و اجازه نمیداد که آنها به ملاقات خانواده هائی که منزلشان خیلی دورتر از منزل آنها بود بروند. تعدادی از آن خانواده ها در این ردیف قرار داشتتد، و برقراری روابط دوستانه با همه آنها خوشایند نمی نمود. در فاصله ای نزدیک به یک و نیم مایل از خانه روستایی خود، در حاشیه ی مسیر دایره شکل کناره دره ی آلن هام (Allen ham)، که از منطقه بارتون منشعب می گشت، دخترها بهنگام گشت و گذارهای نخستین روزهای ورود خود، متوجه عمارت با شکوهی شده بودند که، با یادآوری خاطره منزل خود در نورلند، جالب توجه جلوه میکرد و علاقمند شدند تا بیشتر و بهتر آنرا مشاهده کنند. ولی با وجود آنکه کسب اطلاعاتی بیشتر در مورد آن عمارت، با توجه به آنکه مالک آن، خانم کهنسال با شخصیتی بود که متأسفانه کمتر با دیگران ارتباط برقرار می نمود، عملی نگردید، آنها هرگز ناامید نگشتند.

سراسر نواحی اطراف خانه روستائی آنها زمینه ای بسیار زیبا و لذت بخشی را برای پیاده روی فراهم آورده بود. پستی و بلندی هائی که، از پشت هر کدام از پنجره های کلبه روستائی، آنها را برای بهره گیری مفرط از هوای فرح بخش کوهستانی می طلبید، تنوع شادی آوری بهنگام گرفتگی دورنمای داخل دره پدیدار میساخت، و در امتداد یکی از آن تپه ها بود که ماریان و مارگارت در یک پیاده روی صبحگاهی، مجذوب آسمان باران زای نیمه آفتاب زده شدند، و نتوانستند بیشتر از آن محبوس شدن خود را به خاطر ریزش باران دو روز گذشته تحمل نمایند. هوا آنچنان بود که وسوسه جدا کردن آنها را از مشق و درس و کتاب بوجود می آورد، هر چند که ماریان مساعد بودن وضع هوا را اعلام داشته بود، و هر ابر پاره پاره ای به منزله تهدیدی بر سرازیر شدن باران کوهستانی جلوه می نمود، هر دو خواهر با یکدیگر از خانه خارج شدند.

خوشحال و خنده کنان از بالا سرازیر شدند، با هر شکافی که در ابرها ظاهر شده و لکه های آبی رنگ آسمان را نمایان می ساخت به وجد درآمده، و آنگاه که در سیمای آنها، نوازش روح بخش تند بادی از جانب جنوب غربی نقش بست، افسوس خوردند که چرا از همراهی مادر و النور خودداری ورزیده و آنها را از مشارکت در آن احساس شادی بخش محروم ساخته اند.

ماریان گفت، " آیا در دنیا سعادتی بالاتر از این وجود دارد؟ ـ مارگارت، بیا دست کم دو ساعت پیاده روی کنیم. "

مارگارت موافقت نمود، و آنها مسیر خود را در جهت مخالف وزش باد پیش گرفتند، و در برابر مقاومت آن خنده های شیرینی به آنها دست داده بود، که ناگهان ابرها بر فراز آنها یکدیگر متصل شده، و باران شدیدی بر چهره آنها باریدن گرفت. ـ آزرده خاطر و حیران، گرچه ناراضی، ولی مجبور به بازگشت به خانه شدند، زیرا هیچ پناهگاهی نزدیک تر از خانه خودشان در آن حوالی وجود نداشت. بهرحال یک تسلی خاطر برای آنها بر جای ماند، که از آن پیش آمد اضطراری به محل استقرار خود بشتابند، و آن عبارت بود از دویدن با سرعت ممکن در سرازیری تپه ای که بسرعت آنها را به دریچه جلو منزل هدایت می نمود.

ابتدا ماریان جلو افتاد، ولی بر اثر لغزش پا ناگهان به زمین غلطید، و مارگارت، که قادر نبود بایستد و به خواهرش کمک کند، بدون آنکه خودش بخواهد در مسیر سراشیبی سالم به پائین دره رسید.

مرد محترمی که تفنگی بدوش و دو سگ شکاری در کنار خود داشت، از فراز تپه و از فاصله چند قدمی ماریان می گذشت، که ماریان بزمین افتاد. تفنگ خود را بر زمین نهاده و برای کمک او شتافت. ماریان خود را از زمین بلند کرد، ولی پایش بر اثر افتادن پیچ خورده بود، و توان ایستادن در خود نمی دید. آن مرد محترم پیشنهاد کرد باو کمک کند، و متوجه شد که تواضع او مانع از درخواست مددهای لازم میباشد، بنابراین بی درنگ ماریان را روی دست های خود بلند کرده و او را از بالای تپه به پائین برد. آن گاه با گذشتن از دریچه جلو باغچه، که مارگارت آنرا باز گذاشته بود، ماریان را مستقیماً به داخل خانه و بهمان نقطه ای که مارگارت تازه از راه رسیده بود برده او را روی صندلی راحتی در سالن قرار داد.

با ورود آنها النور و مادرش حیرت زده برخاستند، و هنگامی که نگاههای هر دو آنها به آن مرد ناشناس خیره مانده بود، با حیرتی آشکار و ستایشی پنهان که از ظهور او پدیدار گشته بود، از ورود غیر منتظره خود عذرخواهی نمود، و با بیانی صریح و خوش طنین، شخصیت و مردانگی خود را در قالبی مجذوب کننده و گیرا ظاهر نمود. حتی اگر هم مسن، زشت، و آدمی معمولی، باز هم حق شناسی و مهربانی خانم دش وود بخاطر نجات فرزندش و آن توجه بی دریغ او، مسیر خودش را طی می نمود، اما نشانه های جوانی، زیبائی، و ظرافت، رنگ و بوئی به اقدامی که او را به منزلشان کشانده بود می بخشید.

چندین بار از او تشکر نمود، و با برخوردی شیرین که از خصوصیات همیشگی او بود، از آن مرد دعوت کرد تا بنشیند. ولی آن مرد به بهانه آنکه لباسش خیس و کثیف شده آن دعوت را نپذیرفت. خانم دش وود آنگاه کوشید تا بداند که نام و نشان نجات دهنده فرزندش چه می باشد ـ در جواب خود را ویلوف بای (willough by) و ساکن منطقه آلن هام معرفی نمود، و اظهار امیدواری کرد که روز بعد، اجازه داده شود تا برای احوال پرسی از دوشیزه دش وود به دیدن آنها بیاید. این تقاضا با کمال میل پذیرفته شد، و سپس خداحافظی نمود، تا در زیر ریزش آن باران سیل آسا، باز هم بر محبوبیت خود بیافزاید.

جذابیت مردانه، و تأثیر آنی ناشی از ستایش خوش آیند او، و لبخندی که شهامت او در ماریان بوجود آورده بود. روحیه ویژه ای را از جذابیت ظاهری او برجای نهاد. ـ مریان شخصاً کمتر از سایر افراد خانواده موفق به مشاهده او شده بود، زیرا دردی که سایر افردا خانواده هنگام برداشتن او از زمین چهره اش را فرا گرفته بود، توان بذل توجه بسوی او را در هنگام ورود به منزل از او سلب کرده بود. اما برای آنکه بتواند در صحبت های تمجید آمیز دیگران سهیم باشد به قدر کافی او را دیده، و با نیروئی که همواره در ستایش بخرج میداد حرف میزد. شخصیت و رفتار ظاهری او همانند همان قهرمان افسانه ای که در تصور خود تجسم می نمود جلوه کرده بود، انتقال سریعی در ذهن خود برای شروع اقدامات خود احساس نمود، هر یک از حالات او را خوش آیند می دید. اسم خوبی داشت، اقامتگاه او در دهکده خوبی قرار داشت، و کمی بعد متوجه شد که لباس شکار را بیشتر از سایر لباسهای مردانه می پسندد. تصوراتش مغشوش، تفکراتش لذت بخش، و درد ناشی از پیچ خوردن پایش را متوجه نمیشد.

درست پس از آنکه هوا اندکی در همان ساعات صبحگاهی به مساعدت گرائید، آقای سر جان سری به آنها زد، و از آنجا که حادثه مزبور به او منجر میشد، ماریان مشتاقانه از او پرسید آیا مرد محترمی را بنام ویلوف بای در منطقه آلن هام می شناسد یا خیر.

آقای سر جان فریاد کشید، " ویلوف بای، چی، اینجاست؟ چه خبر خوبی، فردا به سراغش خواهم رفت تا پنجشنبه با هم ناهار بخوریم. "

خانم دش وود گفت، " پس شما او را می شناسید؟ "

" می شناسم! قطعاً می شناسم، چطور، هر سال باینجا می آید. "

" و چطور جوانی است؟ "

" بشما اطمینان میدهم، بهترین آدمی است که تا بحال دیده ام. یک شکارچی لایق، و بهترین سوارکار شجاع انگلستان. "

ماریان با اوقات تلخی فریاد کشید، " این همه چیزی است که در مورد او می توانید بگوئید! ولی رفتارش با دوستان صمیمی اش چگونه است؟ چه کاره است و نبوغ و استعدادش چطور است؟ "

آقای سر جان نسبتاً متحیر مانده بود.

گفت، " باور کنید، تا آن اندازه اطلاع چندانی از او ندارم. ولی آدم خوش اخلاق و مهربانی است، و بهترین سگ شکاری کوچولوئی را دارد که تا بحال نظیرش را ندیده ام. امروز سگش همراهش بود؟ "

اما ماریان دیگر قادر نبود با تشریح خصوصیات سگ آقای ویلوف بای، مشخصات دیگری را از ذهن او بیرون بکشد.

النور گفت، " پس او کیست؟ از اهالی کدام منطقه است؟ مگر خانه اش در آلن هام قرار ندارد؟ "

در این هنگام آقای سر جان متوجه موضوع شد، و بآنها اظهار داشت که آقای ویلوف بای هیچگونه ملک شخصی در آن حوالی ندارد، او فقط هنگامی در آن منطقه ساکن میگردد که به دیدار بانوی کهنسال قصر آلن هام میرود، از خویشاوندان اوست، و وارث ثروت او خواهد شد، افزود، " بله، بله، ارزش شکار کردنش را دارد، مطمئن باشید، دوشیزه دش وود، علاوه بر آن در منطقه سامرست شایر هم دارای املاکی است، و اگر من بجای شما بودم، با وجود آنهمه زحمتی که در رساندن خواهر شما به منزل کشیده حتی بخواهر کوچکترم هم اجازه نمی دادم او را تصاحب نماید. دوشیزه ماریان نباید انتظار داشته باشد که همه مردها باو توجه داشته باشند. اگر مواظب نباشند حسادت براندون تحریک خواهد شد. "

خانم دش وود، با لبخند شیرینی گفت، " من باور نمی کنم.. آقای ویلوف بای بدام هیچ کدام از دخترهای من کشانده شود که شما از آن بنام شکار کردن او یاد می کنید. این کلمه ای نیست که مناسب نحوه تربیت شدن آنها باشد. مردها در برابر ما مصونیت دارند، ثروت آنها مال خودشان، در هر حال، از حرفهای شما خوشحالم که او را جوان محترمی می شناسید، و خوشحالم که او ارزش آشنا شدن را دارا است. "

آقای سر جان یادآور شد، " باور کنید در عمر خود، آدمی به خوبی او ندیده ام. یادم می آید در کریسمس گذشته در یک مهمانی کوچک در خانه من از ساعت هفت بعد از ظهر تا چهار صبح مرتباً می رقصید، بدون آنکه یک لحظه استراحت کند. "

ماریان، با چشمهای درخشان فریاد کشید، " راستی؟ و با ظرافت و با احساس می رقصید؟ "

" بله، و دوباره در ساعت هشت صبح سر پا بود که سوار بر اسب خود به پناهگاه بازگردد. "

" این همان چیزی است که من می خواهم، همان چیزی که یک مرد جوان باید دارا باشد. هر مشغله و سرگرمی که داشته باشد، اشتیاق او به آنها هیچ گونه مغایرتی نباید دارا باشد، و هیچگونه آثار خستگی در او بوجود نیاورد. "

آقای سر جان گفت، " خوب، خوب، ببینم چه کاری ازدست من ساخته است. شما انگشت خود را روی او گذاشته اید. و اصلاً به فکر براندون فلک زده نیستید. "

ماریان با لحن پر حرارتی گفت، " آن عبارتی است که من اصلاً دوستش ندارم، آقای سر جان، من از هر عبارت عامیانه ای که آگاهانه بیان شود متنفرم، و کنایه های " انگشت گذاشتن روی یک مرد. " یا " تور زدن " از همه آنها کراهت آورتر است.اثرات آن عبارت زمخت و کوته فکرانه است، و اگر مفهوم آنها می توانست با تواضع همراه باشد، از مدتها قبل اصالت آنها دستخوش زوال شده است."

آقای سر جان از آن استدلال چندان مطلبی نفهمید، ولی از ته دل قهقهه ای زد و آنگاه پاسخ داد، " خوب، بالاخره کسی را به تور خواهید زد، چه اینطوری و چه آنطوری، مطمئن باشید، براندون بیچاره! که از مدتها پیش دچار شکست شده، ارزش آنرا دارد که شما روی او انگشت بگذارید، با وجود این همه سواری گرفتن و در رفتن غوزک پا، حرف مرا قبول کنید. "

فصل ده

مارگارت، بعنوان کسی که از ماریان مراقبت می نمود، با ظرافتی افزون بر دقت و مواظبت. آقای ویلوف بای را که صبح روز بعد برای احوالپرسی بمنزل آنها آمده بود، راهنمائی نمود. خانم دش وود با احترامی فراوان از او استقبال کرد، احترام و صمیمیتی که از گفته های آقای سر جان و سپاسگذاری او سرچشمه می گرفت، و آنچه را که در طول ملاقات وی گذشت، با آمیزه ای از احساس، ظرافت، صمیمیت دو جانبه و آسایش خانواده ای که بروز آن حادثه وی را به معرفی آن خانواده کشانده بود، در هم آمیخت. از افسونگری شخصی آنها حتی لحظه ای را نتوانست براحتی بگذراند.

دوشیزه دش وود برخوردی خوش آیند، لباس مرتب، و اندامی موزون داشت، ماریان هنوز در کمال شکوفائی زیبائیش بسر میبرد. اندام او، گرچه نه چندان بالغ همانند خواهرش، ولی زیبا بود. و رخسارش آنچنان دوست داشتنی، که با زبان عامیانه آنگاه که به او دختر زیبا اتلاق میشد، حقیقت هنوز به راستی بیان نگشته بود. رنگ پوست او قهوه ای، ولی از شدت لطافت، چهره اش بطور بی نظیری می درخشید، همه اندام های صورتش در کمال قشنگی، و لبخندش شیرین و مسحور کننده، و زندگی در چشمان سیاهش موج میزد، و اشتیاق و عشق به زندگی، با همه جاذبه اش در آن دو چشمان سیاهرنگ دیده میشد.

از شنیدن کلمه ویلوف بای ابتدا، واهمه ای در او که ناشی از یادآوری خاطره کمک باو بود ملاحظه میشد. ولی با سپری شدن لحظاتی چند، آنگاه که بر اعصاب خود مسلط گشت، آنگاه که آن مرد محترم اصیل را مشاهده نمود، که صریح و با نشاط، و بالاتر از همه، با بیان شدت علاقه اش به موسیقی و رقص، ماریان آنچنان نگاه تائید کننده ای بر او انداخت که قسمت عمده لحظات بعدی حضور او و توجه او را بخود اختصاص داد.

فقط کافی بود که اشاره ای به هر کدام از سرگرمی های مورد علاقه او روی دهد تا درباره آن بسخن درآید. ماریان هنگام اشاره باین نکته ها نمی توانست سکوت اختیار نماید، و نه خجالت و نه ملاحظه هیچکدام در گفتگوی آنان نداشت. آنها لحظاتی بعد دریافتند که لذت از رقص و موسیقی در هر دو آنان یکسان است، و آن ناشی از استنباط کلی و نحوه قضاوت در مورد همه مواردی است که در هر یک از آنان مشاهده میشد. با نگرش باین موارد و توجه به دیگر عقاید او، ماریان در صد برآمد سؤالاتی در زمینه کتاب مطرح نماید، از نویسندگان مورد علاقه اش آنچنان با شادی و هیجان سخن می گفت، که هر مرد جوان بیست و پنج ساله ای را مسحور می نمود، که چرا تا بحال از چنان آثاری بی اطلاع مانده، و بهر حال بی توجه بوده است. سلیقه آنها بطور محسوسی یکسان می نمود. کتاب های مشابه، صفحات بخصوص ـ یا اگر اختلافی ظهور می نمود، و مانعی بوجود می آمد، با تسلط نیروی استدلال و درخشندگی نگاه او چندان بطول نمی انجامید. آقای ویلوف بای از تمامی نقطه نظر های او جویا، و بر همه مکنونات درونی او آگاه گشت، و نتیجه گرفت که از مدتها پیش از دیدار او، با صمیمیتی پر سابقه با آنها انس گرفته است.

بلافاصله پس از آنکه آنها را ترک گفت، النور اظهار داشت، " خوب، ماریان، در ازاء یک گردش صبحگاهی تصور میکنم خیلی خوب پیشرفت کردی. در همه زمینه های با اهمیت از نقطه نظرهای آقای ویلوف بای مطمئن شدی. عقیده اش را در مورد کاپر و اسکات (Scott) میدانی، از ارزیابی های او در ارتباط با ویژگیهای آنها اطمینان حاصل کردی ولی تحت شرایط این چنین غیر منتظره ای که زمینه ای برای گفتگو در هر مطلبی فراهم شده، چگونه میخواهی دوستی خود را در مدت طولانی دوام بخشی؟ طولی نخواهد کشید که مطالب مورد علاقه گفته خواهد شد. با یک ملاقات دیگر، و تشریح احساسات او در مورد جنبه های زیادی که صورت گرفته، و سپس صحبت از ازدواج، و آنگاه دیگر قادر نخواهی بود مطلبی را سؤال کنی. "

ماریان فریاد کشید، " النور، بی انصافی نیست؟ بی عدالتی نیست؟ که عقاید مرا تا این اندازه تحقیر میکنی؟ ولی من مقصودت را می فهمم، من آدم خیلی ساده ای بودم، خیلی خوشحال، خیلی یکدست. رفتار من در کمال ادب و متانت بوده، بجای حقه بازی و گفتن حرفهای نامربوط، آدم صدیق و مهربانی بودم، ـ آیا اگر فقط از وضع هوا و جاده ها حرف میزدم، و هر ده دقیقه یکبار صحبت میکردم، آنوقت نظر شما را تأمین میکرد؟ "

مادر گفت، " عزیزم، از حرفهای النور نباید آزرده خاطر شوی ـ فقط میخواست یادآوری کند. اگر میخواست یواشکی به حرفهای شادی آور تو و دوست جدید ما گوش بدهد، من خودم به حسابش می رسیدم." خشم ماریان چند لحظه ای فروکش نمود.

ویلوف بای، از جانب خود، هرگونه بشارتی را در بهره گیری از آشنائی آنها ابراز داشت، و اظهار امیدواری نمود که به تحکم آن ارتباط شدت ببخشد. هر روز به دیدن آنها می رفت. ابتدا به بهانه احوالپرسی از ماریان، ولی شدت یافتن پذیرائی از او، که همه روزه محبت بیشتری را متجلی میساخت، با بهبودی کامل ماریان، موجب شد که دیگر بهانه ای لازم نباشد. ماریان چند روزی در منزل بستری بود، اما هرگز هیچکدام از بستری شدن ها تا این اندازه خوش آیند نبوده اند. ویلوف بای مردی جوان با استعدادهای شگرفی بود، سریع الانتقال، با روحیه ای نشاط آور، و با صفا و رفتارهای محبت آمیز. او دقیقاً آنچنان شکل گرفته بود تا قلب ماریان را برباید، زیرا با همه اینها، نه تنها شخصیتی با اراده، بلکه حرارتی طبیعی در سر داشت که با وسوسه ماریان شدت و ضعف بخود می پذیرفت، و او را صرف نظر از هر چیز دیگری بسوی ماریان روانه می ساخت.

معاشرت او با ماریان رفته رفته دلپذیرترین خوشی ها را برای او بوجود می آورد. آنها با یکدیگر مطالعه می کردند، صحبت می کردند، آواز می خواندند، او در موسیقی از استعداد قابل توجهی بهره مند بود، و آنچنان با حرارت و با احساس قطعه های ادبی را ادا می نمود که ادوارد متأسفانه فاقد آن بود.

او در نظر خانم دش وود بهمان اندازه بی عیب و نقص جلوه کرده بود که در نظر ماریان، و النور چیزی برای عیب جوئی در وجود او مشاهده نمیکرد مگر گرایشی که، بشدت همانند خواهرش می نمود و موجبات شادی او را فراهم می ساخت. از بیان مواردی بیشمار که در هر فرصتی از تراوش افکار او سرچشمه می گرفت، بدون آنکه توجهی به دیگران و شرایط اطراف خود داشته باشد. در شکل بخشیدن و اظهار نظر غرض آلود نسبت به دیگران، در فدا نمودن نزاکت کلی هنگام مطرح بودن راحتی فردی یعنی آنجا که قلب او بدان تعلق داشت، و در نگرش ساده به شرایط اجتماعی و به ثروت، از خود نشانه ای همراه با احتیاط بروز می داد که چندان النور را پسندیده نمی آمد، گرچه او و ماریان بشدت طرفدار آنگونه عقاید بودند.

ماریان اکنون به مرور در می یافت آن احساس نا امیدی که در سن شانزده سالگی وودش را فرا گرفته بود، و خیال می کرد هرگز مردی که بتواند کاملاً افکار او را درک کرده و از نظر او نقصی نداشته باشد پیدا نخواهم کرد بی اساس بوده است. ویلوف بای تمامی آن توهماتی بود که در آن ساعات دلتنگی در ذهن خود ترسیم نموده، و در هر کدام از دوره های ملاقاتی که با او گذرانده بود، رفتار او بیانگر تمنیات واقعی او جلوه کرده و از استعدادهای پر توان بهره کافی داشت.

مادر او نیز، که هرگز با در نظر گرفتن ثروت قابل توجه او ندیشه ای از ازدواج آنها را به ذهن خود راه نمی داد، پس از سپری شدن چند هفته به آنجا رسید که آن انتظار در وی بوجود آمد، و در دل از دارا شدن دو داماد خوب مثل ادوارد و ویلوف بای بخود تبریک گفت.

گرایش کلنل براندون به ماریان، که از همان اوائل آشنائی توسط دوست او آشکار گردیده بود، اکنون برای النور قابل تشخیص به نظر می رسید، توجه و آگاهی آنها بیشتر متوجه رقیب خوش شانس او گردید، و حرف های مضحکی که بر اثر گرایش او بر او وارد آمده بود، آنگاه که احساسات او واقعاً بهمراه نگرش عاقلانه او شروع به خنثی نمودن آثار حرف های خنده دار گردید برطرف شد. النور با همه بی میلی، مجبور شد باور نماید که حرف های خنده داری را که خانم جنینگز برای ارضای خاطر خودش عنوان نموده بود، اکنون واقعاً خواهر او را به هیجان در آورده بود، و بهر حال شباهت کاملی از حالت های درونی احتمالاً هر دو طرف را بسوی آقای ویلوف بای بکشاند، بطوریکه وجود یک شخصیت نیرومند مخالف برای کلنل براندون مانعی بحساب نیاید. النور این نکته را متوجه شد، زیرا یک مرد آرام سی و پنج ساله، با رقیب بیست و پنج ساله ای که شاد و سرحال می باشد چه می تواند بکند؟ و از آنجا که حتی موفقیتی هم برای او آرزو نمی کرد، قلباً نسبت باو بی تفاوت بود، او را دوست میداشت ـ با همه تکبر و دورن گرائی اش، در او گونه ای از تعلق خاطر احساس می نمود. رفتار کلنل براندون، اگر چه در قالب جدی، ولی از ملایمتی برخوردار بود، و درون گرائی او بیانگر ناراحتی هائی بود که روحش را می آزرد، و ناشی از بداخلاقی ذاتی او بنظر نمی رسید. آقای سر جان اشاراتی مختصر از آسیب ها و نا امیدی هائی که، بزعم النور می توانست بدبختی های یک مرد را سبب شود نموده بود، و او نسبت به کلنل براندون توجهی آمیخته با احترام و دلسوزی احساس میکرد.

شاید دلسوزی و احترامی که النور در مورد کلنل براندون احساس می نمود بیشتر ناشی از حقارتی بود که ویلوف بای و ماریان، با عنوان نمودن پیش داوری خود که او را نه چندان جوان و نه چندان سرزنده تلقی می نمودند، پدیدار گشته بود، که شایستگی های او را بی ارزش متجلی می ساخت.

یک روز هنگامی که همگی از کلنل براندون حرف میزدند، ویلوف بای گفت، " براندون از آن مردهائی است که، هر کس بخود اجازه میدهد در مورد او اظهار نظر کند، و هیچکس اهمیتی باو نمیدهد، همه از دیدنش خوشحال میشوند و با اینحال، هیچکس بخاطر ندارد کلمه ای با او صحبت کرده باشد. "

ماریان فریاد کشید، " این همان چیزی است که من هم تصورش را دارم. "

النور گفت، " به قضاوت خود چندان متکی نباشید، زیرا هیچ کدام از شما دو نفر درست فکر نمی کنید. او در میان افراد خانواده های این نواحی از احترام فوق العاده ای برخوردار است، و من شخصاً در گفتگو با او هیچگونه مشکلی را احساس نمی کنم. "

ویلوف بای پاسخ داد، " پس شما از او پشتیبانی می کنید، و قطعاً بنفع او می باشد، ولی در مورد احترام دیگران نسبت باو، عمدتاً جنبه عیب جوئی دارد. چه کسی حاضر است خود را در معرض بخطر انداختن آبروی خود بیاندازد که مورد تائید خانم هائی از قبیل میدل تون و جنینگز قرار بگیرد، که وجود هر کسی را به هیچ می انگارند؟ "

" ولی شاید نگرش نادرست چنان افرادی مثل شما و ماریان موجب بهتر شدن توجه خانم میدل تون و مادرش بشود. اگر ستایش آنها جنبه سرزنش داشته باشد، سرزنش شما ممکن است رنگ ستایش بخود بگیرد، زیرا آنها انسانهای با ادراکی نمی باشند، و شما نیز در قضاوت و پیش داوری های خود راه درستی نمی پیمائید. "

" در دفاع از تحت الحمایه خود، شما می توانید پای بر جا باشید. "

" تحت الحمایه من، بقول شما، مرد حساسی است، حساس بودن همیشه نظر مرا بخود معطوف می نماید،بله، ماریان، حتی اگر آن مرد سی چهل ساله باشد. او آدم دنیا دیده ای است، به خارج از کشور مسافرت کرده، مطالعات فراوانی نموده، و مغز متفکری دارد. در او ظرفیت پاسخگوئی به هر گونه سؤالی را کشف کرده ام، و همیشه به سؤالهای من با کمال میل و خوشروئی جواب داده است. "

ماریان با لحنی تحقیرآمیز فریاد کشید، " یعنی به شما گفته است که در جزایر اندونزی هوا داغ، و پشه ها خطرناکند. "

" اگر این سؤالها را مطرح کرده بودم. قطعاً همین جوابها را بمن میداد، ولی اینها نکته هائی است که من قبلاً فهمیده بودم. "

ویلوف بای گفت، " این احتمال وجود دارد که ملاحظات او تا محدوده ی زمان نایب السلطنه ها، پارچه های زرباف قدیم و عهد تخت روان گسترش داشته باشد. "

" اتفاقاً میخواهم بگویم که معلومات او خیلی فراتر از صراحت گفتار شما امتداد دارد. ولی نمیدانم چرا شما باید از او بدتان بیاید؟ "

" از او بدم نمی آید. برعکس، او را مرد محترمی تصور می کنم، که گفته های خوب دیگران را می پذیرد و به کسی توجهی ندارد، درآمدش بیشتر از مخارجش میباشد، اوقات بیکاری فراوانی دارد تا خودش را سرگرم نماید، و هر سال دو دست لباس جدید خریداری مینماید. "

ماریان با صدای بلند اظهار داشت، " اضافه کنید که از نبوغ، استعداد، سلیقه و روحیه نیز بی نصیب است. ادراک چندان درخشانی ندارد، احساسات او سرد، و صدایش خالی از هیجان است. "

النور پاسخ داد، " شما در مورد نقطه ضعف های او در مجموع مبالغه می کنید، و بر تخیلات خود تکیه زیاد دارید، بطوریکه شرحی که من می توانم در مورد او بدهم نسبتاً با سردی و کسلی همراه میگردد. من فقط می توانم از او بعنوان یک مرد حساس، اصیل، آگاه و موقر نام ببرم، و معتقدم قلبی پر محبت دارد. "

ویلوف بای فریاد کشید، " دوشیزه دش وود، شما اکنون نسبت به من کم لطفی می کنید. تلاش شما بر آنست تا با دلیل و برهان مرا خلع سلاح نمائید، و مرا برخلاف میل خودم متقاعد نمائید. ولی فایده ندارد. من همانقدر که شما مهارت دارید لجباز هستم. برای دوست نداشتن کلنل براندون سه دلیل پاسخ نگفتنی دارم: هر وقت که من قصد سازگاری داشتم او مرا تهدید به ریزش باران نمود، او متوجه اشتباه من در آویزان کردن تجهیزات کالسکه ام بود، و من نتوانستم او را متقاعد سازم که مادیان قهوه ای رنگ مرا بخرد. در هر حال اگر خیالتان راحت می شود، بگذارید بگویم باعتقاد من شخصیت او در زمینه های دیگر نقصی ندارد. و من حاضرم بدان اعتراف نمایم. و در مقابل بخاطر آگاهی از دردی که موجب ناراحتی من میگردد، شما نمی توانید امتیاز دوست نداشتن او را در من بشدت گذشته انکار نمائید. "

فصل یازده

خانم دش وود یا دختران او، اصلاً تصور نمی کردند هنگام سکونت در دوون شایر، با آن همه مشغله و سرگرمی که کمی پس از ورودشان بآنجا پدیدار گشته بود روبرو شوند، و با آنکه با چنان دعوت های پی در پی و دیدار کنندگان همیشگی، آنچنان سرگرم باشند که فرصت چندانی برای رسیدگی به سایر امور شخصی خود پیدا ننمایند. و شرایط باین ترتیب ظهور نموده بود. با بهبود یافتن حال ماریان، برنامه های تفریح و سرگرمی داخل و خارج از منزل، که آقای سر جان از پیش تدارک دیده بود، به مرحله اجرا درآمد. آنگاه مهمانی های خصوصی در منزل او آغاز گشت، و مهمانی های روی آب تا آنجا که هوای بارانی و رگبارآلود ماه اکتبر اجازه میداد، ویلوف بای در تمامی این دیدارها حضور داشت، و راحتی و آشنائی خاصی که طبیعتاً در این مهمانیها بچشم میخورد دقیقاً تحت نظر گرفته شده بود تا موجبات بیشتری برای برقراری دوستی و صمیمیت برای دوستی او با افراد خانواده دش وود فراهم آید. بطوریکه فرصت هائی را در جهت شناخت هر چه تمام تر بی همانندی ماریان دریابد، در تشخیص ستایش او بطور روح بخشی بکوشد، و در جلب توجه او نسبت بخود به کسب موفقیت نائل آید و اطمینان بدست آورد.

النور از وابستگی آنها بیکدیگر تعجبی نمی کرد. فقط امیدوار بود کمتر در نظر همگان آشکار گردد، و یکی دو بار کوشید تا برتری کلام خود را به ماریان به ثبوت برساند. اما ماریان همه پنهان کاری ها را تنفرآمیز تلقی می نمود زیرا در جائی که رفتار ناخوشایندی واقعاً رخ نداده باشد، لزوم آنرا درک نمی نمود، و هدف گیری در جهت محدود نمودن احساساتی که بخودی خود نکوهیده نمی باشند، در نظر النور صرفاً بعنوان کوشش های غیر لازم تلقی نمی گردید، بلکه بعنوان موارد نادرست استدلالی پیش پا افتاده و نکته های اشتباه آمیز جلوه میکرد. ویلوف بای نیز همانگونه می اندیشید، و رفتار آنها، همواره، بیانگر طرز تفکر آنها جلوه می نمود.

در حضور او ماریان چشم دیدن کس دیگری را نداشت. تمامی اعمال او منطقی بنظر می رسید. تمامی گفته های او با معنا تلقی میشد، اگر مهمانی های شامگاهی در ناحیه پارک به بازی ورق ختم میشد، او به بهای حقه بازی به خود و دیگران موجبات خوش دستی ماریان را فراهم می نمود. اگر اجرای رقص قسمتی از برنامه های مهمانی را تشکیل می داد، آنها بیشترین سهم را در رقصیدن به روی صحنه رقص ظاهر میشدند، و آنگاه که الزاماً با حریف دیگری بر روی صحنه رقص ظاهر میشدند، مراقب بودند تا با یکدیگر ایستاده و کمتر با شخص دیگری حرف میزدند. این گونه ارتباط های دو جانبه قطعاً باعث خنده سایرین میگردید، ولی برای شوخی های بی مزه فرصتی دست نمی داد، و کمتر می توانست خشم آنها را سبب شود.

خانم دش وود، با حرارت خاصی در درک احساسات آنها وارد شد در حالیکه تمایلی به بررسی این نمایش آشکار آنها از خود بروز نمی داد. در نظر او این ارتباط خاص یک صمیمت در یک انسان جوان و با حرارت تلقی می گشت.

آن دوران فصل شادی و خوشبختی ماریان بود. قلب او به ویلوف بای اختصاص یافته، و وابستگی صمیمانه به منطقه نورلند را، که با خود از ساسکس همراه آورده بود، بیشتر از آنچه قبلاً تصور می نمود، با گیرائی های دوست عزیزی که در خانه او تقدیمش می نمود بدست فراموشی می سپرد.

خوشبختی النور چندان درخشان جلوه نمی نمود. قلب او از چنان آسایشی بی بهره، و رضایت او از سرگرمی های یکدست آنان تهی بود. آنها قادر نبودند جای خالی هم صحبتی را که در پشت سر خود رها کرده بود اشغال نمایند، و از آن گذشته نمی توانستند باو بیاموزند که در باز نگریستن به خاطرات گذشته در نورلند، تأسف کمتری نسبت به همان گذشته احساس نماید. هیچکدام از آن دو خانم یعنی خانم میدل تون و خانم جنینگز نمی توانستند جای خالی گفتگوهائی را که از دست داده بود پر نمایند، گرچه نفر دوم همواره به صحبت مشغول، و از نخستین لحظه او را با مهربانی خاصی که حاکی از یافتن هم صحبت پا بر جا و استوار میباشد تلقی کرده بود.

النور از میان آنهمه دوستان خود تنها در کلنل براندون مشخصات شخصیتی را که بهر میزان از قابلیت جلب احترام، از ایجاد هیجان ناشی از برقراری روابط دوستانه، یا لذت بردن از هم صحبتی و معاشرت، میباشد پیدا کرده بود. ویلوف بای در این مقوله نمی گنجید. ستایش و توجه او، حتی توجه خواهرانه او، کلاً به ماریان تعلق داشت: ولی او عاشق بود، تمامی توجه او به ماریان تعلق داشت و یک مرد معمولی صرفاً با دید کلی می توانست مطرح باشد. کلنل براندون، بدبختانه آنچنان دلگرمی از جانب ماریان نداشت، و در گفتگو با النور آرامش تسلی بخش عظیمی را نسبت به بی توجهی خواهر او باز می یافت.

دلسوزی النور نسبت باو بتدریج زیادتر میشد، و به دلایلی دریافته بود که او شخصاً نسبت به بیهودگی عشق خود آگاه بوده است. این آگاهی از لابلای کلماتی که بطور اتفاقی در یکی از آن مهمانی های عصرانه بر زبانش جاری گشته بود حاصل شد درست در لحظه ای که هر دو با رضایت در کنار یکدیگر نشسته و دیگران به رقصیدن مشغول بودند. چشمان او به ماریان دوخته شده، و پس از یک سکوت چند دقیقه ای، او با لبخند تلخی گفت، " احساس می کنم خواهر شما تمایلی به رقصیدن با شخص دیگری را ندارد. "

النور پاسخ داد، " نه، افکار او خیلی شاعرانه است. "

" یا باعتقاد من، او توجهی به وجود دیگران ندارد. "

" باعتقاد من که دارد. اما چگونه برداشتی دارد بدون آنکه به شخصیت پدر خودش، که دوبار ازدواج کرده و دارای دو همسر بوده بی توجه است، نمیدانم. بهر حال چند سالی لازم است تا نقطه نظرهای او بر پایه شعور و بینش متداول قرار بگیرد، و آنگاه در آن موقع بهتر میتوان در مورد آنها قضاوت نمود تا حالا، البته توسط هر کس دیگری بجز خودشان. "

کلنل براندون جواب داد، " شاید اینطور باشد، و با اینحال موضوع قشنگی در پیش داوری های یک ذهن جوان بچشم میخورد، که آدمی از مشاهده رها شدن آن در بحبوحه ی دریافت شعور کلی متأسف می شود. "

النور گفت، " در آن مورد با شما موافق نیستم. ناراحتی هائی در ارتباط با چنین احساساتی که همانند ماریان باشد بوجود می آید، که همه گیرائی های دلبستگی و بی خیالی از دنیا نمی تواند آنرا جبران نماید. تمایلات درونی او همه آن کشش های حیاتی قواعد زندگی را به نیستی می کشاند، و یک بازنگری بهتر به دنیا چیزی است که من به دنبالش هستم و تا سر حد امکان به نفع او تمام خوهد شد."

پس از یک مکث کوتاه، کلنل براندون، موضوع صحبت را باین شرح دنبال نمود ـ

" آیا برای خواهر شما در اعتراض به دومین وابستگی فرقی وجود دارد؟ یا آنکه میزان گنهکاری در همه کس یکسان جلوه می نماید؟ آیا آنهائی که در نخستین دوره انتخابی نا امید گشته اند، خواه از روی ناپایداری در هدف، یا از روی گمراهی در برداشت از روابط جاری، در طول بقیه دوره زندگانی خود، بطور یکسانی بی تفاوت شناخته میشوند؟ "

" من خودم، با جزئیات اعتقادات او آشنائی ندارم. فقط می بینم که هرگز تصور وجود وابستگی دوم بهیچ روی ندارد. "

کلنل براندون گفت، " برای این، یک دگرگونی، یک دگرگونی کلی احساسات ـ نه، نه، نه دلم نمیخواهد، ـ زیرا آنگاه که پاکی رویاهای یک ذهن جوان مجبور به دگرگونی شود، چگونه می تواند با این نقطه نظرهائیکه بسیار معمولی و خطرناک هستند موفق گردد! و من از روی تجربه حرف میزنم. زمانی خانمی را می شناختم که از نظر خلق و خوی فکری بشدت شبیه خواهر شما بود، مثل او فکر میکرد و قضاوت می نمود، ولی بر اثر یک نیروی اجباری ـ مثل همانهائیکه ناشی از بدشانسی میباشد " ـ در اینجا ناگهان سکوت نمود، مثل آنکه تصور میکرد خیلی صحبت کرده، و با اشاره سر بدان تصور تردیدی بخشید، که در غیر آنصورت به مغز النور خطور نمی کرد. شاید اگر در صدد متقاعد ساختن دوشیزه دش وود بر نمی آمد، ماجرای مربوط به آن خانم نیز احتمالاً بر لبانش جاری نمی گشت. باین ترتیب با کوششی اندک کافی بود تجسم ارتباط میان تأثر و لطافت خاطرات گذشته او تداعی شود. النور دیگر کوششی ننمود. ولی ماریان، بجای او، تا بدان مقدار کم نیز حاضر نمیشد. تمامی ماجراهای داستان به سرعت در تصورات فعال او شکل می گرفت، و هر مورد بصورت غم انگیزترین مصیبت های عشقی خلاصه میشد.

فصل دوازده

صبح روز بعد همچنانکه با یکدیگر قدم میزدند، ماریان خبرهای تازه ای را به النور اطلاع داد، بطوریکه النور صرف نظر از مواردی را که قبلاً از نابخردی و کشش افکار ماریان میدانست، با اینحال از رفتارهای غیر معقول هر دو آنها حیرت نمود. ماریان با خوشحالی فراوان باو گفت، که ویلوف بای اسبی باو هدیه کرده، که آنرا شخصاً در املاک سامرست شایر پرورش داده بود، و دقیقاً برای استفاده یک خانم پرورش داده شده است. بدون آنکه توجه داشته باشد که مادر او در صدد نگهداری اسب نمیباشد، اگر بنا می بود به خاطر این هدیه تصمیم خود را تغییر دهد، اجباراً بایستی اسب دیگری برای مستخدم خریداری، و مستخدمی هم برای سوارکاری اجیر نموده، و بالاخره ساختن یک اصطبل برای آنها ضروری می نمود، او بی تردید آن هدیه را قبول کرده، و برای خواهرش از شور و شعف آن صحبت نمود.

" ویلوف بای تصمیم دارد مهترش را باین خاطر فوراً به سامرست شایر بفرستد، " و اضافه کرد، " و هنگامی که اسب را بیاورد، ما هر روز با آن تاخت و تاز خواهیم کرد. تو هم می توانی با من سوار بشوی. النور عزیزم، فکرش را بکن، چقدر چهار نعل بطرف پائین تاختن لذت بخش می باشد. "

بهیچ روی تمایلی به بیدار شدن از آن رویای مسرت آمیز نداشت، تا تمامی واقعیت های ناگوار مربوط به آن اقدام را دریابد، و تا مدتی از وقوف بر آنها خوددادری می ورزید. استخدام یک خدمتکار دیگر، بر هزینه ها و مخارج آنها می افزود، او اطمینان داشت که مادر هرگز مخالفت نمی نمود، و برای آن مستخدم هر اسبی می توانست مناسب باشد، آن اسب در محوطه پارک حاضر و آماده بود، در مورد اصطبل، فقط یک سایه بان کفایت می نمود. آنگاه النور در صدد برآمد که تردید در مورد تناسب تقدیم آن هدیه را از مردی چنان جوان، یا دست کم تازه آشنا دریابد. این هدیه بسی گرانبها بود. ماریان به گرمی گفت، " اگر تصور می کنی اطلاع چندانی از ویلوف بای ندارم، اشتباه میکنی. درست مدت آشنائی ما چندان طولانی نیست، اما بجز تو و مادر، او را بیشتر از هر کس دیگری در دنیا می شناسم. صحبت از موقعیت زمان و مکان نیست که موضوع صمیمیت مطرح باشد، ـ تنها موضوع مورد بحث کشش درونی است. برای آنکه بعضی از آدم ها بیکدیگر خو بگیرند حتی هفت سال هم کفایت نمی کند، و برای برخی دیگر هفت روز کافی است. اگر اسبی از برادرم قبول کنم خیلی بیشتر خودم را مقصر خواهم دانست تا آنکه از ویلوف بای آنرا بگیرم. از آقای سر جان اطلاع چندانی ندارم، گرچه نزدیک به یکسال است که همدیگر را می شناسیم، اما قضاوت من در مورد ویلوف بای از مدتها قبل بخود شکل گرفته است. "

النور می اندیشید راه عاقلانه تر آنستکه بیش از آن صحبتی در مورد ننماید. او بر خلق و خوی خواهرش بخوبی آگاهی داشت. مخالفت با آن موضوع حساس بیش از پیش وی را به عقیده اش استوار میساخت. اما با بهره گیری از علاقه او نسبت به مادر، با بروز مشکلاتی که در صورت موافقت با خواهش فرزند، آن مادر فداکارمی بایستی بر خودش می پذیرفت( که احتمالاً نیز همانطور میشد) ماریان اندکی بعد اطاعت نمود، و متعهد شد مادرش را به چنان محبت دور از تدبیری که ناشی از عنوان نمودن موضوع هدیه میباشد وسوسه ننماید، و دفعه بعد که ویلوف بای را می بیند به وی اعلام نماید که از تصمیم خود منصرف شده است.

ماریان به قول خود وفادار ماند، و هنگامی که ویلوف بای در همان روز برای دیدن او به آن کلبه روستائی رفته بود، النور صدای تأثرآمیز خواهرش را شنید، که از پذیرش آن هدیه عذر خواهی می نمود. دلائل این تغییر عقیده در همان لحظه بیان گردید، و آنها آنچنان بودند که اصرار بیش از حد ویلوف بای غیر ممکن می نمود. مقصود او در هر حال روشن بود، و پس از آنکه در کمال صداقت آنرا بیان نمود، با همان لحن ملایم افزود " ولی، ماریان، آن اسب هنوز هم به تو تعلق دارد، حتی اگر نتوانی از آن استفاده بکنی. تا هر موقعی که بخواهی برایت نگهمیدارم. هنگامی که بارتون را برای اقامت در خانه ی ثابت خودت ترک کنی، کوئین ماب (queen mab) از تو استقبال خواهد کرد. "

دوشیزه دش وود این جمله ها را شنید، در تمامی آن جمله ها، در لحن گفتار او، و آنطور که خواهرش را با اسم کوچک او صدا زده و مخاطب قرار داده بود، متوجه صمیمیتی آگاهانه، با مفهومی مستقیم، همانند توافقی که میان آنها کامل شده باشد، گردید. از آن لحظه تردید ننمود که یکدیگر را نامزد کرده اند، و پذیرش آن هدیه تعجبی در او ایجاد ننمود، که او، یا هر کدام از دوستان آنها، با چنان خلق و خوی آشکاری، اتفاقاً متوجه موضوع می گردیدند.

روز بعد مارگارت مطلبی رابدان مربوط نمود، که بر این موضوع روشنائی بیشتری تابیدن گرفت. ویلوف بای غروب روز گذشته را با آنها گذرانده، و مارگارت، که مدتی را با ویلوف بای و ماریان در سالن پذیرائی گذرانده بود. این فرصت برایش پیش آمده بود که، صحبت های او را با خواهر بزرگتر، هنگامی که دوباره با یکدیگر بودند، با چهره ای مصمم بازگو کند.

مارگارت فریاد کشید، " اوه! النور، موضوع محرمانه ای را در مورد ماریان میخواهم برایت بگویم. مطمئن هستم بزودی با آقای ویلوف بای ازدواج خواهد کرد. "

النور جواب داد، " از وقتی که آنها یکدیگر را در پائین دره دیده اند تو هر روز همین حرف را تکرا می کنی، و آنها هنوز یک هفته بیشتر با همدیگر آشنا نشده بودند، که تو با اطمینان می گفتی ماریان عکس او را روی سینه اش دارد، ولی معلوم شد که فقط تصویر عموی بزرگوار ما بوده. "

" اما این یکی راستی راستی فرق دارد. من اطمینان دارم خیلی زود عروسی می کنند، برای آنکه ویلوف بای قسمتی از گیسوی خواهرم را برای خودش برید. "

" مواظب باش، مارگارت. شاید آن گیسوی عمه خودش باشد. "

" اما، واقعاً، مال ماریان بود. من تردید ندارم، برای آن که خودم دیدم ویلوف بای از موی ماریان برید. دیشب پس از صرف چای ، وقتی تو و مادر از اتاق بیرون رفتید، آنها با یکدیگر در گوشی حرف میزدند و خیلی تند صحبت می کردند، و مثل این که ویلوف بای چیزی را از خواهرم خواهش می کرد، و در این هنگام قیچی را برداشت و یک گره از گیسوی بافته او را برید، برای آنکه موی بافته اش از پشت سر ماریان آویزان بود، و ویلوف بای آن را بوسید، و لای یک ورق کاغذ سفید پیچید، و داخل جیبش قرار داد. "

از آن نشانه های بخصوص، در آن محدوده ی یاد شده، النور نمی توانست از ابراز اعتقادی دریغ ورزد، بهمین ترتیب ترتیبی هم نمی توانست بر آن وارد کند، زیرا شرایط با آنچه که دیده و شنیده بود، هم آهنگی داشت.

فرزانگی مارگارت همواره بدانصورت که مورد رضایت خواهرش قرار بگیرد ظاهر نمی گشت. هنگامی که در یکی از مهمانی های شامگاهی، خانم جنینگز با اشاره به اسم مرد جوانی که برای النور احترام ویژه ای داشت، قصد دست انداختن او را نموده بود، و از مدتها قبل مطلب حساسی برای او تلقی می گردید، مارگارت نگاهش را به سوی خواهرش معطوف کرد و پرسید، " من که نباید حرفی بزنم، النور، مگه نه؟ "

این جمله، البته باعث خنده همگان گردید، و النور هم کوشید تا لبخندی بزند. اما بدیهی است که کوشش دردناکی بود. النور فهمیده بود مارگارت باید شخصی را در نظر داشته باشد، که نام او نمی توانست بشکلی عنوان گردد که وسیله شوخی و دست انداختن خانم جنینگز را فراهم نماید.

ماریان محبت بیشتری به النور ابراز نمود، ولی صدمه ای که باو وارد آورد چندان کم نبود، زیرا در حالیکه صورتش گلگون گشته بود، با عصبانیت سر بر گردانده به مارگارت گفت:

" یادت نرود هر حدس و گمانی داری، حق نداری در اینجا بازگو کنی. "

مارگارت جواب داد، " هیچ حدس و گمانی اصلاً ندارم، تو خودت آنرا بمن گفتی. "

این مشاجره ها موجبات نشاط هرچه تمامتر مهمانان را فراهم نمود، و مارگارت مشتاقانه تشویق شده بود تا باز هم حرف های بیشتری مطرح نماید.

خانم جنینگز گفت، " اوه! شما را بخدا، دوشیزه مارگارت، برای ما هم تعریف کنید، اسم آن آقای محترم چه بود؟ "

" حق ندارم بگویم، خانم. اسمش را خیلی خوب می دانم، و ضمناً میدانم که حالا در کجا میباشد. "

" بله، بله، می توانیم حدس بزنیم، در خانه اش در منطقه نورلند، مطمئن هستیم. اگر اشتباه نکنم او باید معاون کشیش دهکده باشد. "

" نه، درست نیست. او اصلاً شغلی ندارد. "

ماریان با حرارت شدید گفت، " مارگارت، خودت میدانی همه این حرفها دروغ است، و اصلاً چنین مردی وجود ندارد. "

" خوب، پس، بتازگی در گذشته، ماریان، برای آنکه مطمئن هستم یکبار آن مرد را دیدم، و اسم او با حرف ف شروع میشود. "

در این لحظه النور حق شناسی فراوانی به خانم میدل تون به خاطر ادای عبارت، " باران شدیدی می بارید، " احساس نمود، گرچه تردیدی نداشت که بدان علت صحبت های آنها را قطع کرده بود تا موضوع صحبت را به سمت خود بکشاند، تا آنکه بجای شوخی و مسخره بازی شوهر و مادرش، گفتگوهای مربوط به سلیقه خانه داری او مورد بحث قرار بگیرد. در هر حال مطلبی که به وسیله او به میان آمد، بلافاصله توسط کلنل براندون، که همواره احساسات دیگران را درک می نمود، پی گیری شد، و هر دو آنها راجع به موضوع باران حرف های زیادی بمیان آوردند. ویلوف بای دریچه بالای پیانو را بلند کرد، و از ماریان درخواست نمود بنشیند، و باین ترتیب در میان آدم های متفاوتی که بحث های گوناگونی در سر داشتند، آن موضوع بخصوص بدست فراموشی سپرده شد. ولی النور با اشکال فراوان موفق شد خود را از شر دردسری که در آن گرفتار گشته بود خلاص کند.

بعد از ظهر روز بعد یک مجلس مهمانی در محل با صفائی، متعلق به برادر زن کلنل براندون، که تقریباً دوازده مایل از ناحیه بارتون فاصله داشت برقرار گردد، و او بعنوان صاحب خانه برای انجام مأموریتی به خارج از کشور عزیمت نموده و همه دستورات لازم را به کلنل سفارش نموده بود. همه ظواهر حاکی از زیبائی غیرمنتظره آن محل بود. و آقای سر جان، که تبحر فراوانی در ستایشگری ازخود نشان میداد، بعنوان قاضی انتخاب گشته بود، زیرا او در طول ده سال گذشته مهمانی های متعددی را ترتیب داده بود، در هر تابستان دست کم دو بار آنها را بدور یکدیگر فرا می خواند. آن خانه ییلاقی، دریاچه ای قشنگ، وسیله ای زیبا برای ایجاد سرگرمی صبحگاهی، غذای سرد، کالسکه های بدون سقف و همه امکانات تفریحی و خوش گذرانی را در خود فراهم داشت.

برای برخی از مهمانان، برگزاری چنان مهمانی با شکوهی در آن فصل از سال، اقدام شجاعانه ای محسوب می گشت، چرا که در طول دو هفته گذشته همه روزه باران باریده بود، ـ خانم دش وود، که چند روز قبل دچار سرماخوردگی شده بود، با مشورت النور در خانه استراحت نمود.

فصل سیزده

گردش آنها در منطقه وایت ول (whit well) با آنچه که النور انتظارش را می کشید خیلی تفاوت داشت. او خود را مهیای رویاروئی با نزول باران، خستگی مفرط و اضطراب نموده بود، در حالیکه حادثه باز هم نامساعدتر می نمود، زیرا آنها هرگز حرکت نکردند.

در ساعت ده صبح همه شرکت کنندگان در خانه ی آقای سر جان برای صرف صبحانه گرد آمده بودند. هوای صبحگاهی نسبتاً ملایم بود، گرچه همه طول شب باران باریده، اما ابرها در پهنه آسمان پراکنده گشته و خورشید پیوسته می کوشید تا خود را نشان بدهد. همه از روحیه ای عالی برخوردار و بخاطر خوش گذرانی،آماده رویاورئی با هرگونه ناراحتی و سختی گشته بودند.

هنگام صرف صبحانه چند نامه آورده شد. در میان همه آنها نامه ای برای کلنل براندون رسیده بود، آنرا گرفت، نگاهش روی آن خیره ماند، رنگش پرید، و بی درنگ از اتاق خارج شد.

آقای سر جان گفت، " چه بلایی بر سر براندون آمد؟ "

هیچ کس نمی دانست.

خانم میدل تون گفت، " باید مطلب تکان دهنده ای باشد که باعث شود کلنل براندون میز صبحانه را غفلتاً ترک گوید. "

تقریباً پنج دقیقه بعد او بازگشت.

بمحض ورود او به داخل اتاق، خانم جنینگز گفت، " امیدوارم خبر بدی نباشد، کلنل. "

" نه بهیچ وجه، مادام، متشکرم. "

" آیا از آویگنون (Avignon) خبری رسیده؟ امیدوارم حال خواهرتان بدتر نشده باشد. "

" نه، مادام. نامه شهری است، و صرفاً مربوط به امور شخصی من است. "

" ولی اگر صرفاً یک نامه شخصی باشد، با چه دستی اینقدر شما را وحشت زده کرده؟ دست بردارید، دست بردارید، کلنل، بما راستش را بگوئید. "

خانم میدل تون گفت، " مادر عزیزم، مواظب حرف هایتان باشید. "

" خانم جنینگز، بدون توجه به یادآوری دخترش گفت، " شاید در آن نوشته شده که دختر عموی شما فانی ازدواج کرده؟ "

" نه، ابداً اینطور نیست. "

" خوب، پس، کلنل، فهمیدم چه کسی نامه را فرستاده. و امیدوارم حالش خوب باشد. "

کلنل براندون که کمی رنگ از رخسارش پریده بود، گفت، " از چه کسی صحبت میکنید، مادام؟ "

" اوه، خودتان خوب می دانید از چه کسی. "

در حالیکه رو به سوی خانم میدل تون کرده بود ، گفت، " بی اندازه متأسفم، مادام، که این نامه امروز بدست من رسید، برای آنکه بخاطر امور شخصی مرا به شهر فرا خوانده اند. "

خانم جنینگز فریاد کشید، " به شهر! چه کاری در این موقع سال می توانید در شهر داشته باشید؟ "

کلنل براندون ادامه داد، " شخصاً از اینکه اجباراً باید این محفل را ترک کنم، بی نهایت ناراحتم، اما همه مسئولیت را می پذیرم، زیرا نگرانی من از آن است که بدون حضور من به شما اجازه دخول به وایت ول داده نشود. "

این جمله بمنزله ضربه سنگینی بر سر همه آنها تلقی گردید!

ماریان با اشتیاق عنوان نمود، " ولی آقای براندون، اگر یادداشتی به خانم خانه بنویسید، کافی نخواهد بود؟ "

او سرش را تکان داد.

آقای سر جان گفت، " باید حرکت کنیم. وقتی همه چیز مهیا شده نباید دست برداریم.

شما حق ندارید تا فردا به شهر بازگردید، براندون، فقط همین. "

" ای کاش بهمین راحتی قابل حل شدن بود. ولی یکروز تأخیر در حرکت از قدرت من خارج است! "

خانم جنینگز گفت، " در این صورت باید بما بگوئید چه اتفاقی پیش آمده. شاید بتوانیم از برنامه خود صرف نظر کنیم. "

ویلوف بای گفت، " اگر بنا شود ترتیب حرکت ما را بدهید. برای شما بیشتر از شش ساعت تأخیر ایجاد نخواهد کرد. "

" حتی یکساعت را هم نمی توانم از دست بدهم. "

در همان لحظه النور شنید که ویلوف بای با صدای آهسته ای به ماریان می گفت، " اینطور آدم ها دلشان نمی خواهد به دیگران خوش بگذرد. براندون هم یکی از این آدم ها است. به جرأت می توانم بگویم میترسد سرما بخورد، و این حقه را جور کرده تا پا به فرار بگذارد. شرط می بندم آن نامه همکار خودش باشد. "

ماریان پاسخ داد، " من هم یقین دارم. "

آقای سر جان گفت، " من از خیلی وقت ها شما را شناخته ام، براندون، و میدانم وقتی که تصمیم به انجام کاری بگیرید، به هیچ وجه نمیشود عقیده تان را عوض کرد. اما، در هر صورت، ای کاش بهتر فکر می کردید. ملاحظه کنید در اینجا دو خواهر محترم کاری (carey) از نیوتن (Newton)، سه خواهر محترم دش وود از خانه ی روستائی، و آقای ویلوف بای که دو ساعت زودتر از خواب بیدار شده اند، خودشان را حاضر کرده اند تا به وایت ول برویم. "

کلنل براندون یکبار دیگر تأسف خود را بخاطر بر هم زدن آن مهمانی ابراز داشت، اما در همان لحظه اعلام نمود که بروز آن حادثه اجتناب ناپذیر است.

" خوب در اینصورت، دوباره کی مراجعت خواهید کرد؟ "

همسر او افزود، " امیدوارم بزودی دوباره شما را در بارتون ببینم، و پس از رفع مشکل خود در شهر، در اسرع وقت پیش ما برگردید، و تا مراجعت شما از عزیمت به طرفوایت ول صرف نظر می کنیم. "

" شما خیلی لطف دارید. ولی اصلاً معلوم نیست، چه موقع بتوانم بازگردم. اصلاً در این مورد نمی توانم قولی بدهم. "

آقای سر جان با صدایبلند گفت، " اوه، او مجبور است و حتماً برمی گردد. اگر تا آخر هفته بازنگردد، خودم بدنبالش خواهم رفت. "

خانم جنینگز فریاد کنان گفت، " بسیار خوب، سر جان، و آن وقت شاید از کارشان سر در بیاورید. "

" من در امور دیگران فضولی نمی کنم. تصور می کنم موضوعی است که از آن خجالت می کشند. "

اسبهای کلنل براندون را آماده کرده بودند.

سر جان افزود، " شما که تصمیم ندارید پشت اسب بنشینید، درست است؟ "

" نه ـ فقط تا هانیتون (honiton).آنوقت از آنجا با یک وسیله نقلیه سفر خواهم کرد. "

" بسیار خوب، حالا که عزم رفتن دارید، سفر خوبی را برای شما آرزو میکنم. اما بهتر بود عقیده تان را تغییر میدادید. "

" بشما اطمینان میدهم از قدرت من خارج است. "

آنگاه با همه خداحافظی کرده و عزیمت نمود.

" دوشیزه دش وود، آیا امکان ندارد زمستان امسال شما و خواهرتان در شهر مهمان من باشید؟ "

" متأسفانه، اصلاً ممکن نیست. "

" در اینصورت برخلاف میل خودم باید برای یک مدت طولانی با شما خداحافظی کنم. "

به ماریان فقط تعظیم کرد و هیچ حرفی نگفت.

خانم جنینگز گفت، " کلنل، بیائید و قبل از عزیمت راستش را بما بگوئید برای چه عازم میشوید. "

بآن خانم روز بخیر گفته و بهمراه سر جان، اتاق را ترک کردند.

گله ها و متلک هائی که تا این لحظه بعلت مراعات نزاکت جائی برای ظهور نیافته بود، در این لحظه تمامی آنها بیرون ریخته شدند، و همه مهمانان پی در پی تائید می نمودند که آنطور ناامید شدن چقدر خشم برافروز است.

خانم جنینگز با خوشحالی گفت، " من در هر صورت می توانم کار شخصی او را حدس بزنم. "

تقریباً تک تک آنها یکصدا گفتند، " می توانید حدش بزنید، مادام؟ "

" بله! یقین دارم به دوشیزه ویلیامز مربوط میشود. "

ماریان پرسید، " و این دوشیزه ویلیامز را دیگر چه کسی است؟ "

" عجب! شما دوشیزه ویلیامز را نمی شناسید؟ یقیناً باید اسم او قبلاً بگوش شما رسیده باشد. یکی از خویشاوندان کلنل است، عزیزم، از آن خویشاوندان بسیار نزدیک. بما ارتباطی ندارد چقدر نزدیک،" از ترس آنکه مبادا خانم های جوان وحشت نکنند. سپس صدایش را کمی آهسته تر کرده، به النور گفت:

" او دختر واقعی کلنل است. "

" راستی! "

" اوه! بله، و مثل خود او می تواند بآدم خیره شود. یقین دارم همه دارائی های کلنل باو خواهد رسید. "

هنگاهی که سر جان باتاق بازگشت، از ته دل تأسف خود را به خاطر بروز آن حادثه ابراز داشت، و از مشاهده آنکه همگی در آنجا جمع باشند، نتیجه گرفت که، باید بنحو دیگری خود را سرگرم و خوشحال نمایند، و پس از مشورت هائی چند موافقت شد که، گرچه خوشحالی و خوش گذرانی فقط در وایت ول امکان پذیر می باشد، با اینحال بهتر است در صدد آسایش فکری و روحی سوار بر کالسکه شده و در اطراف گردش بنمایند. سپس دستور داده شد تا کالسکه ها را آماده نمایند، ویلوف بای اولین نفری بود که سوار شد و ماریان هنگامی که در کنار او در کالسکه قرار گرفت هرگز بدان حد خوشحال بنظر نمی رسید. ویلوف بای از داخل محوطه بسرعت کالسکه را به حرکت درآورد، و بزودی آنها از برابر دیده ها ناپدید گشتند، و هیچ خبری از آنها نرسید تا آنکه پس از بازگشت همه، آنها نیز مراجعت نمودند، هر دو از آن گردش شادمان بنظر می رسیدند، ولی بطور ضمنی اظهار داشتند که در چمن زارها به گردش پرداخته اند، در حالیکه بقیه خیلی دورتر رفته بودند.

قرار بر آن شد که شامگاهان یک محفل سرگرمی ترتیب داده، و هر کدام از آنها باید در تمام طول روز شادی بنمایند. چند نفر دیگر از اعضای خانواده کاری برای شام حضور یافتند، و تعداد مهمانان در سر میز شام به بیست نفر رسید، که برای سر جان رضایت بخش جلوه می نمود. ویلوف بای سر جای خود میان خواهران دش وود نشست. خانم جنینگز کنار النور در سمت راست او قرار گرفت، و تازه نشسته بودند که او از پشت سر النور و ویلوف بای خم شده با صدای بلندی که هر دو بتوانند بشنوند، به ماریان گفت: " با همه حیله هائی که بکار بردید، من جای شما را پیدا کردم. میدانم امروز صبح را در کجا گذرانده اید. "

رنگ از چهره ی ماریان پرید، با نفرت فراوان پاسخ داد: " کجا بودیم؟ " ـ

ویلوف بای گفت، " نمیدانید که ما به خانه خودمان رفته بودیم؟ "

" بله، بله، آقای گستاخ، از آن بخوبی با خبرم، و تصمیم داشتم جای شما را کشف کنم. ـ امیدوارم خانه خود را دوست بدارید، دوشیزه ماریان، آنطور که فهمیده ام خانه بسیار بزرگی است، و هنگامی که به دیدار شما بیایم، امیدوارم مبلمان جدیدی تهیه کرده باشید، برای آنکه شش سال قبل که آنجا بودم، آنها کهنه شده بودند. "

ماریان با آشفتگی فراوان روی برگرداند. خانم جنینگز از ته دل خندید، و النور به کمک اندیشه خود متوجه شد که آنها به کجا رفته بودند، او در واقع آن خانم را خودش وادار کرده بودند تا از مهتر آقای ویلوف بای سؤال نماید، و اینکه از آن طریق اطلاع حاصل نموده بود که آنها به آلن هام رفته و مدت زمان قابل توجهی را به قدم زدن در سراسر محوطه و سرکشی به همه قسمتهای آن خانه مصروف نموده بودند.

النور هرگز نمی توانست تصور باور نمودن آن حقایق را بخود راه بدهد، چرا که بعید بنظر میرسید با وجود خانم اسمیت در آن خانه که ماریان کوچکترین آشنائی را با او نداشت، ویلوف بای نیت آنرا داشته، یا ماریان رضایت ورود به آن خانه را داشته باشند.

بمجرد آنکه همه میز شام را ترک گفتند، النور از خواهرش در ان مورد سؤال نمود، و بشدت دچار حیرت گردید آنگاه که دریافت تمامی اشارات مورد نظر خانم جنینگز کاملاً حقیقت داشته است. ماریان از دست او بخاطر آنکه مردد بود بسیار عصبانی بنظر میرسید.

" چرا تصور میکنی، که ما بآنجا نرفته ایم، النور، یا که ما اصلاً آن خانه را ندیده ایم؟ آیا این همان چیزی نیست که خودت اشتیاق آنرا داشتی؟ "

" بله، ماریان، اما با بودن خانم اسمیت من به آنجا نمی رفتم، و آنهم بهمراه هیچ کس دیگری بجز آقای ویلوف بای. "

" آقای ویلوف بای در هر حال تنها فردی است که حق نشان دادن آن خانه را دارد، و از آنجا که ما سوار بر یک کالسکه روباز بآنجا رفتیم، امکان آنکه فرد دیگری همراه ما باشد وجود نداشت. من تا بحال روزی را به قشنگی امروز نگذرانده بودم. "

النور پاسخ داد، " متأسفم که قشنگی یک اقدام همیشه بیانگر نزاکت و قواعد متداول اجتماع نمیباشد. "

" کاملاً برعکس، هیچ چیز نمی تواند دلیل محکم تری بر آن باشد، النور، زیرا اگر در آنچه که من انجام دادم بی نزاکتی مشاهده میشد، من خود باید در همان لحظه متوجه آن میشدم، برای آنکه ما همیشه هنگامی که مرتکب اشتباه بشویم خودمان بدان پی می بریم، و با یک چنان اعتقادی نمی توانستم هیچگونه لذتی ببرم. "

" ولی، ماریان عزیز من، از آنجائیکه تا بحال به اعمال گستاخانه ای دست زده ای، آیا حالا که خودت دچار تردید گشته ای در صدد توجیه آنها بر نیامده ای؟ "

" اگر اشارات گستاخانه خانم جنینگز از دلائل توجیهی برخوردار باشد، پس در آنصورت همه ما در هر لحظه به زندگی خودمان لطمه وارد می نمائیم. من به فضولی های او اصلاً اهمیتی نمیدهم چه برسد به ستایشگری های او. کاملاً متوجه هستم که در قدم گذاردن به املاک خانم اسمیت، یا در مشاهده خانه او هیچ گونه خطائی از من سر نزده است. آنها یکروز مال آقای ویلوف بای و... خواهند شد. "

" ماریان، اگر قرار باشد یکروز آنها به تو تعلق داشته باشد، عملی که انجام داده ای قابل توجیه نمی باشد. "

با این یادآوری چهره ماریان گلگون گشت، ولی حتی در آن حالت نیز خشنودی از او مشهود بود، و پس از یک تفکر طولانی ده دقیقه ای، یکبار دیگر نزد خواهر خود بازگشت، و در کمال خوشروئی اظهار داشت، " النور، شاید تصمیم من در مورد رفتن به آلن هام چندان درست نبوده، اما آقای ویلوف بای اصرار داشت آنجا را به من نشان بدهد، و آن خانه بسیار زیبائی است، یقین داشته باش. ـ بالای پله ها یک اتاق بسیار قشنگ و جالب وجود دارد، بی اندازه بزرگ و جادار، و با مبلمان جدید خیلی قشنگ خواهد شد. در یک گوشه ساختمان قرار گرفته، و از دو طرف پنجره دارد. از یک طرف مشرف به زمین چمن بزرگ بازی است، در قسمت عقب ساختمان، به یک بیشه زار چشم انداز دارد، و از طرف دیگر دورنمای کلیسا و دهکده قشنگی جلب توجه میکند، و در آن سوی آنها، منظره آن تپه های صخره ای قشنگی که اغلب ما با هم از آن تعریف کرده ایم پیداست. آن مبلمان کهنه و پوسیده، اصلاً به هیچ دردی نمی خورد، ـ ولی اگر مبلمان جدیدی در آنجا چیده شود ـ بارزش چند صد پوند، بنا بگفته ویلوف بای، آنجا به یکی از قشنگ ترین اتاق های تابستانی انگلستان تبدل خواهد شد. "

اگر دیگران مزاحم گفتگوی آنها نشده و در صورتیکه النور قادر میشد به صحبت های او گوش فرا دهد، ماریان مشخصات مربوط به هر کدام از اتاق های آن خانه را با اشتیاق و خوشحالی فراوان برایش تشریح می نمود.

فصل چهارده

پایان پذیرفتن ناگهانی دیدار کلنل براندون از منطقه مسکونی پارک، با آن استقامتی که برای مخفی نگهداشتن علت آن از خود ظاهر ساخته بود، ذهن خانم جنینگز را اشغال کرده و دو سه روزی آثار حیرت را در وجود او بر جای نهاده بود، مثل همه آدم هائی که توجه فراوانی به آمد و شد های آشنایان خود داشته باشند، او نیز اعجوبه بی مانندی بود. او در هر نفس در پی آن بود که علت را بفهمد، یقین داشت باید خبرهای ناخوشایندی وجود داشته، و در مورد هر نوع مصیبتی که امکان بروز آن برای کلنل وجود داشت فکر میکرد، باین امید که بالاخره موفق به کشف آن خواهد گردید.

گفت، " یقین دارم موضوع دردناکی باید مطرح باشد. از قیافه اش معلوم بود. مرد بیچاره! می ترسم به دردسر افتاده باشد. املاک واقع در دلافورد (delaford) هیچوقت بیشتر از ده هزار در سال درآمد نداشت، و بردارش بطرز وحشتناکی گرفتار شده. اگر اشتباه نکنم بخاطر تهیه پول عازم گشته، برای آنکه چه دلیل دیگری می توانست وجود داشته باشد؟ نمیدانم این حدس من تا چه اندازه حقیقت داشته باشد. حاضرم برای فهمیدن حقیقت هر بهائی بپردازم. شاید موضوع دوشیزه ویلیام مطرح باشد ـ و یکی یکی، به جرأت باید بگویم، برای آنکه وقتی از آن حرف میزدم خیلی محتاطانه به نظر میرسید. شاید آن دختر خانم در شهر بیمار باشد، چیز دیگری به نظرم نمی رسد، چونکه گمان میکنم همیشه بیمار بوده. شرط می بندم بغیر از دوشیزه ویلیامز موضوع دیگری در بین نیست. قطعاً با این پیش آمدها حالا باید خیلی مشوش باشد، برای آن که آدم خیلی محافظه کاری است، و مطمئناً تا بحال باید اوضاع و احوال را سر و سامان داده باشد. نمیدانم چه موضوعی در کار است! شاید حال خواهرش در آویگنون بدتر شده، و به دنبالش فرستاده اند. حرکت با عجله او ظاهراً دلیل دیگری نمی توانست داشته باشد. خوب، از صمیم قلب آرزو میکنم از همه این گرفتاریها خلاص شده باشد، و همسر خوبی نصیبش بشود. "

خانم جنینگز، آمیخته در شگفتی، سراسر پر حرفی، با هر جرقه تازه ای اندیشه اش دستخوش تغییر گشته، و همه آنها به محض ایجاد شدن در نظرش قابل وقوع جلوه گر میشد. النور، با همه اشتیاق واقعی که نسبت به آسایش کلنل براندون احساس می نمود، نمی توانست تمامی تعجب خود را که در اثر عزیمت ناگهانی او به وجود آمده بود نادیده بگیرد، بطوریکه خانم جنینگز خواهان اطلاع از احساسات او بود، زیرا علاوه بر آن، شرایط بوجود آمده در نظر او با دوام آن تعجب ها یا تنوع و تعدد طرز تفکرها جور در نمی آمد، در غیر این صورت تعجب او برطرف میگردید. سکوت غیرعادی ویلوف بای و خواهرش در آن مورد، که آنها بایستی میدانستند که اهمیت خاصی برای آنها خواهد داشت، فکرش را مشغول ساخته بود، با ادامه یافتن این سکوت، خلق و خوی هر دوی آنها عجیب تر و ناسازگارتر می گشت. چرا آنها نباید آشکارا مادرشان و او را، از آنچه که رفتار وفادارانه آنها نسبت به یکدیگر ایجاب نمود که تحقق یابد، در جریان نمی گذاردند، النور نمی توانست علت آنرا دریابد.

او براحتی می توانست درک نماید که ازدواج سریع آنها در اختیار خودشان نمی باشد، زیرا با وجود آنکه ویلوف بای مرد مستقلی بود، هیچ دلیلی بر ثروتمند بودن او وجود نداشت. درآمد املاک او توسط یر جان سالیانه در حدود ششصد تا هفتصد برآورد شده، اما مخارج او آنچنان بود که رقم درآمد بزحمت میتوانست جوابگو باشد، و او شخصاً اغلب از بی پولی خود گله میکرد. اما برای این گونه اسراری که به نامزدی آنها مربوط میشد، و در واقع هیچ مطلبی را از نظرها بدور نمی داشت، حسابهای النور بجائی نمی رسید، و این موضوع آنچنان در مجموع با نقطه نظرها و اعمال آنها مغایرت داشت، که گهگاه نسبت به نامزد بودن واقعی آنها دچار تردید می گشت، و این تردید کافی بود تا هر گونه تحقیقی را از ماریان مانع گردد.

هیچ اشاره ای نمی توانست ارتباط میان آنها را مشخص نماید، مگر رفتار ویلوف بای. رفتار او برای ماریان پر از لطافت جلوه می کرد و در مورد سایر افراد خانواده حالت توجه صمیمانه میان افراد یک خانواده را بخود گرفته بود. آن خانه روستائی برای ویلوف بای به منزله خانه خودش تلقی می گشت، قسمت اعظم اوقات او بجای آلن هام در آن جا می گذشت، و در صورتیکه هیچ دعوت عمومی در پارک وجود نداشت، تمرین های ورزشی که صبحگاهان وی را به خارج از منزل می کشاند بی تردید در انتها بآن خانه ختم میشد، جائیکه بقیه ساعات روز را در آنجا و در کنار ماریان سپری می نمود، و سگ مورد علاقه اش را نیز در پای ماریان می نشاند.

یک هفته پس از عزیمت کلنل براندون از آن منطقه، قلب ویلوف بای در غروب یکی از آن روزهای استثنائی، برای وابستگی هائی که در اطرافش بوجود آمده بود به طپش درآمد، و با یادآوری نقطه نظرهای خود به خانم دش وود، با انجام برخی تعمیرات بهاره در آن خانه روستائی که بنظر او خانه بی نظیری میرسید، به مخالفت برخاست.

از روی تعجب فریاد کشید، " چی! تعمیر این خانه قشنگ. نه، من بآن رضایت نخواهم داد. اگر عواطف من مورد نظر باشد، حتی یک سنگ هم نباید به دیوارهای آن اضافه شود، حتی یک اینچ هم نباید بلندتر شود. "

دوشیزه دش وود گفت، " هراسان نشوید، هیچ کدام از این گونه تعمیرات انجام نخواهد شد، برای آنکه مادرم آنقدرها پول به دستش نخواهد آمد تا بآن اقدامات دست بزند. "

او فریاد کشید، " قلباً خوشحالم. اگر بخواهند از ثروت خود در آن کارها استفاده کنند، همان بهتر که بی پول بمانند. "

" آقای ویلوف بای، متشکرم. اما بشما اطمینان میدهم هرگز در برابر هیچ یک از پدیده های عالم، هیچ کدام از احساسات و عواطف مربوط به وابستگی های محلی شما را فدا نخواهم کرد، شما یا هر کس دیگری را که دوستش بدارم، روی این حرف خودم استوار هستم که، هر چقدر پول اضافی هم برایم باقی بماند، وقتی که با فرا رسیدن بهار به حسابهای خودم رسیدگی نمایم، حتی اگر از آن استفاده هم نکنم در جهت ایجاد ناراحتی برای شما خرجش نخواهم کرد. اما آیا شما واقعاً تا این اندازه باین خانه دلبستگی پیدا کرده اید که با همه نقائص باز هم آنرا دوست میدارید؟ "

گفت، " بله،البته. در نظر من بی نقص است. هر چه بیشتر، نظر می دوزم، بنظرم میرسد شکل ساختمانی را دارد که فقط خوشبختی از آن می تراود، و اگر آدم پولداری بودم، دستور میدادم از روی آن در منطقه کامب (combe) ساختمان جدیدی به شکل آن برایم بسازند.

النور گفت، " تصور میکنم، با پله های باریک تیره و تاریک، و یک آشپزخانه پر از دود. "

با همان لحن پر از اشتیاق فریاد کشید، " بله، با همه چیزهائی که به آن تعلق دارد، _ بدون هیچگونه تغییری اعم از راحت یا ناراحت سپس، و سپس فقط زیر یک چنین سقفی، همانطور که در بارتون به خوشبختی دست یافته بودم، در منطقه کامب نیز خوشبختی را داشته باشم. "

النور در جواب گفت، " و من باید اضافه کنم که حتی در قبال معایب ناشی از اتاق های بهتر و پله های عریضتر، شما خانه تان را از این به بعد مثل همین خانه بدون عیب و نقص خواهید یافت. "

ویلوف بای گفت، " قطعاً باید مشکلاتی وجود داشته باشد که احتمالاً برایم خیلی گران تمام خواهد شد، ولی این منزل هخمیشه یک حق به گردن من خواهد داشت، که هر جای دیگر از آن محروم است. "

خانم دش وود سعادتمندانه به ماریان، که نگاهش را با گویائی هر چه تمامتر بسوی ویلوف بای دوخته بود نظر افکند.

ویلوف بای افزود، " هر وقت که سالی یکبار در این هنگام از سالن آلن هام می آمدم، پیش خودم آرزو می کردم، ای کاش آن خانه روستائی بارتون سکنه ای نداشته باشد! هیچوقت نشد که از برابر آن عبور کرده و موقعیت آن را تحسین ننمایم، و افسوس نخورم که هیچ کس در آن زندگی ننماید. دفعه های بعد که به این جا برمی گشتم اولین خبری که از خانم اسمیت میپرسیدم راجع به آن بود که چه کسانی در بارتون سکونت گزیده اند: و بلافاصله احساس رضایت می نمودم و به موضوع علاقمند، که هیچ چیز مگر الهام گرفتن از آن خوشبختی که بایستی از آن نصیبم می گشت، و می توانستم رویش حساب کنم. آیا نباید اینطور میشد، ماریان؟ " این عبارت رابا لحن ملایمی بیان کرد. سپس با پی گیری لحن اولیه خود، گفت، " و با این وجود قصد خراب کردن این خانه را دارید خانم دش وود؟ قصد بر هم زدن سادگی آنرا با انجام برخی تعمیرات در سر می پرورانید! و این سالن دلچسب را، که آشنائی ما از داخل آن آغاز گشته، که از آن زمان تاکنون ساعت های بسیار لذت بخشی را در آن گذرانده ایم، میخواهید با تبدیل آن به یک ورودی معمولی از درجه اعتبار ساقط نمائید، و هر کسی از داخل آن عبور نماید، از اطاقی که تا پیش از آن اصالتی داشت، از برازندگی و آسایشی برخوردار است که در هیچ ساختمان زیبا و بزرگی در جهان نظیر آن نمی تواند وجود داشته باشد؟ "

خانم دش وود یکبار دیگر باو اطمینان بخشید که هیچ دگرگونی بآن صورت انجام نخواهد گرفت.

ویلوف بای با گرمی پاسخ داد، " شما خانم خوبی هستید، قول شما خیالم را راحت می کند. کمی محکمتر، تا خوشحالتر بشوم.بمن بگوئید نه تنها خانه شما بهمین صورت باقی خواهد ماند، بلکه شما را همواره بهمین ترتیب استوار، مشاهده کنم؟ و قول بدهید همیشه به من با همان محبتی که هر چیز متعلق به شما را در نظرم ارجمند جلوه میدهد، مرا در نظر داشته باشید. "

این قول به راحتی داده شد، و رفتار ویلوف بای در همه ساعات بعد از ظهر آنروز نشانه ای از محبت و کامیابی بود.

هنگامی که میخواست آنجا را ترک کند، خانم دش وود گفت، " فردا شب برای شام میهمان ما می شوید؟ "

" چون فردا صبح قصد پیاده روی بطرف پارک، و احوالپرسی از خانم میدل تون را داریم. از شما برای قبل از ظهر دعوت نمی کنیم. "

او قول داد رأس ساعت چهار بعد از ظهر بدیدن آنها برود.

فصل پانزده

دیدار خانم دش وود از خانم میدل تون روز بعد انجام گرفت، و دو تا از دختران او نیز بهمراه او بودند، اما ماریان به بهانه انجام برخی امور شخصی از رفتن به آنجا عذرخواهی نمود، و مادرش، با نگرش به قولی که شب گذشته ویلوف بای برای آمدن به منزل آنها داده بود، کاملاً از ماندن او در منزل راضی بود.

در بازگشت از پارک، درشکه و مستخدم را در کنار منزل خود یافتند، و خانم دش وود یقین حاصل کرد که بموقع برگشته است.تا اینجا، همه چیز همانطور بود که پیش بینی نموده بود، اما در ورود به داخل خانه متوجه صحنه ای شد که هرگز انتظارش را نمی کشید. هنوز به راهرو نرسیده بودند که ماریان شتابان از سالن خارج شد، ظاهراً در کمال پریشانی، با دستمالی که جلوی چشمانش گرفته، و بدون توجه به آنها از پله ها بالا دوید. هراسان و متوحش بسوی اتاقی دویدند که ماریان از آن خارج شده بود، و در آنجا فقط ویلوف بای را، در حالیکه پشتش به طرف آنها بود و روی بخاری دیواری خم شده بود، مشاهده کردند. با ورود آنها برگشت، و سیمای او نشان میداد که بشدت در هیجانی که ماریان را متألم ساخته سهیم بوده است.

خانم دش وود همچنانکه از آستانه در وارد میشد ـ فریاد کشید، " پیش آمدی برایش اتفاق افتاده؟ مریض شده؟ "

ویلوف بای، در حالیکه سعی می کرد خودش را بشاش جلوه دهد، پاسخ داد، " امیدوارم نه. " و با خنده ای تصنعی افزود، " این من هستم که نسبتاً باید انتظار بیمار بودن داشته باشم ـ برای آنکه در حال حاضر زیر فشار یک ناامیدی طاقت فرسا رنج می کشم! "

" ناامیدی! "

" بله، برای آنکه توان ایستادگی در مورد نامزدی با شما را ندارم. امروز صبح خانم اسمیت، با اعزام من به لندن برای انجام امور شخصی، امتیاز رسیدگی به ثروت ما را به یک عموزاده ی نسبتاً دور واگذار کرده است. اسناد مربوط به مراجعه من همین حالا به دستم رسید، که باید از آلن هام عزیمت کنم، و از شدت خوشحالی آمده ام که از شما خداحافظی کنم. "

" به لندن! ـ و صبح فردا حرکت می کنید؟ "

" تقریباً چیزی نمانده. "

" چندان خوشایند نیست. اما خانم اسمیت باید لطف داشته باشند؟ ـ امیدوارم امور شخصی ایشان سبب جدائی طولانی ما نگردد. "

همچنانکه پاسخ میداد رنگ عوض کزد: " شما بسیار مهربان هستید، اما من تصمیم ندارم خیلی زود به دوون شایر بازگردم. دیدار من از خانم اسمیت هر سال یکبار روی میدهد. "

" و آیا خانم اسمیت تنها دوست شماست؟ آیا آلن هام تنها خانه این نواحی است که از شما استقبال می نماید؟ خجالت آور است، ویلوف بای، می توانید با یک دعوت در اینجا بمانید؟ "

رنگ صورتش غلیظ تر شد، و با نگاه ثابتش که بزمین خیره مانده بود، فقط پاسخ داد، " شما خیلی خوب هستید. "

خانم دش وود با حیرت به النور نگاه کرد. النور هم در همان حیرت فرو رفته بود.چند لحظه همه ساکت بودند. خانم دش وود صحبت را آغاز کرد.

" ویلوف بای عزی من، من فقط باید اضافه کنم، که در خانه ی روستائی بارتون همیشه از شما استقبال خواهد شد؟ برای آنکه بهخاطر بازگشت فوری شما را تحت فشار قرار نمی دهم، زیرا شما فقط می توانید قضاوت کنید که احتمالاً خانم اسمیت خوشش نیاید؟ و در این مورد دیگر سؤالی راجع به قضاوت شما نخواهم کرد که تمایلات شما را دچار تردید نماید. "

ویلوف بای با آشفتگی جواب داد، " قول و قرارهای من در حال حاضر، از چنان ویژگی خاصی برخوردارند ـ که ـ من جرأت نمی کنم شخصاً در مورد آنها صحبت کنم. "

مکث کرد. خانم دش وود آنچنان بهت زده شده بود که نمی توانست حرفی بزند، و سکوت دیگری حکمفرما گردید. ویلوف بای سکوت را شکست، و با لبخند خفیفی گفت، " با این حالت مردد بودن احمقانه است. حاضر نیستم بیشتر از این در میان دوستانی باشم که لذت بردن از معاشرت با آنها برایم غیرممکن است. "

سپس شتابان از اتاق بیرون رفت و آنها را ترک گفت. او را می دیدند که سوار درشکه اش شد، و لحظه ای بعد از نظرها ناپدید گشت.

خانم دش وود اصلاً حوصله ای برای صحبت کردن احساس نمی نمود، و بی درنگ از سالن خارج شد تا خود را به دست انزوای هراسناکی که این جدائی ناگهانی پدید آورده بود بسپارد.

نیم ساعت بعد بازگشت، و گرچه چشمانش قرمز شده بود، ولی چهره اش غمگین نبود.

با نشستن برای انجام کاری ، گفت، " النور، ویلوف بای عزیز ما حالا فرسنگها از بارتون فاصله گرفته و باچه سنگدلی سفر می کند؟ "

" اصلاً باور کردنی نیست. باین زودی رفته باشد! مثل آن که همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاده. و دیشب، خوشحال و خندان، مهربان و صمیمی، پیش ما بود! و حالا فقط پس از ده دقیقه، ببینید ـ طوری رفته، بدون آنکه قصد برگشتن داشته باشد! _ چیزی بیشتر از آنچه بما مدیون بود باید اتفاق افتاده باشد. او صحبت نکرد، رفتارش مال خودش نبود. شما هم مثل من باید آن دگرگونی را متوجه شده باشید. چه موضوعی پیش آمده؟ آیا با هم دعوا کرده اند؟ چرا باید دعوت شما را با بی میلی قبول نکند؟ " _

" النور، این تمایل باطنی او نبود، بوضوح آن را می دیدم قدرت پذیرفتنش را نداشت. کاملاً درباره اش فکر کرده ام، به تو اطمینان میدهم، و کاملاً بتو حق میدهم که همه چیز غیرطبیعی بنظر میرسد. "

" شما هم اینطور فکر میکنید؟ "

" بله، موضوع را با حالت قانع کننده ای برای خودم تشریح کردم: ـ اما، النور شما که خودت کسی را دوست میداری ـ میدانم که برایت قانع کننده نیست، ولی آنقدر اعتماد نداری که با من حرفی زنی. من باین نتیجه رسیده ام که خانم اسمیت تمایلی به ماریان ندارد، مورد قبولش نمی باشد (شاید بخاطر آنکه نقشه های دیگری برای ویلوف بای دارد،) و بآن دلیل علاقمند است او را از اینجا دور نماید، ـ و فرستادن او بدنبال انجام آن کار شخصی، باین دلیل است که بهانه ای تراشیده باشد. این ماجرائی است که فکر می کنم پیش آمده باشد. ویلوف بای خیلی بیشتر از همه از مخالفت او با این ارتباط آگاه است، از این جهت جرأت نمی کند نامزدی اش را با ماریان برملا سازد، و با توجه به موقعیت مستقل خود، خودش را متعهد میداند، که تسلیم نقشه های او بشود، و برای مدتی از دوون شایر دوری گزیند. میدانم، شاید به من بگوئی، که اینطور هست یا نیست، اما هیچ خرده گیری در من تأثیر ندارد، مگر آنکه برای بهتر فهمیدن این پیشامد روش دیگری را پیش بکشی. و حالا، النور، شما چه میگوئی؟ "

" هیچ، برای آنکه شما جواب مرا پیش گوئی کردید. "

" پس نمی خواهی به من بگوئی که اینطور هست یا نیست. اوه! النور، احساسات تو اصلاً قابل فهم نیست! بدی را بخوی ترجیح میدهی. بدبختی ماریان و خطای ویلوف بای بیچاره را، بر عذرخواهی او ترجیح میدهی. تصمیم داری او را ملاقات کنی، برای آنکه بر خلاف محبتی که در رفتار معمولی اش بما نشان داده بود، ما را رها کرد. و آیا هیچ غرامتی برای ندانم کاری، یا برای روان های درمانده ای که اخیراً گرفتار ناامیدی شده اند نداری؟ آیا احتمالات را نباید پذیرفت، صرفاً بخاطر آنکه قاطعیت آنها مشخص نیست؟ آیا همه اینها بخاطر وجود مردی نیست که همه ما دلیلی برای دوست داشتن او داریم و مدرکی در دنیا برای اثبات بدی او نداریم؟ دلائلی که احتمال مخفی نگهداشتن آنها اجتناب ناپذیر باشد؟ و، بالاتر از همه، سوء ظن تو نسبت به او چه علتی دارد؟ "

" گفتنش برایم آسان نیست. ـ اما سوء ظن نه موضوع ناگواری نتیجه اجتناب ناپذیر چنین پیش آمدی است که ما از او دیده ایم. در هر حال، واقعیت عظیمی، در انگیزه هائی که بر او وارد آمده وجود دارد، و دلم میخواهد قضاوت درستی در مورد هر کسی داشته باشم. ویلوف بای بدوت تردید دلائل کافی برای توجیه رفتار خودش دارد، و امیدوارم اینطور باشد. اما چه بسا که ویلوف بای همه چیز را بی درنگ بآنها گفته باشد. رازداری رفتار پسندیده ای است، اما هنوز نمی توانم تعجب خودم را از رفتار او نادیده بگیرم. "

" در هر حال. بخاطر جدا شدن از شخصیت خودش، که انحراف از آن ضروری بنظر میرسد. نباید او را سرزنش کرد. ولی آیا واقعاً به حرفهائی که در دفاع از او زدم میتوانی قضاوت درستی بنمائی؟ ـ او از اینجا رفته ـ من خوشحالم ـ . "

" کاملاً نه. شاید مخفی نگهداشتن نامزدی آنها از نظر خانم اسمیت اقدام درستی باشد (البته اگر نامزد شده باشند) ـ و اگر این موضوع صحت داشته باشد، باید حادثه بسیار غیر مترقبه ای بروز کرده باشد که بلافاصله مجبور بر ترک دوون شایر گردد. ولی اینهم دلیل قابل توجهی برای مخفی نگهداشتن موضوع از نظر ما تلقی نمی گردد. "

" از ما مخفی نگهدارند! فرزند عزیزم، آیا ویلوف بای و ماریان را به مخفی نگهداشتن متهم میکنی؟ وقتی که هر روز در مقابل چشمان تو با بی احتیاطی بیکدیگر نزدیک میشدند، آیا واقعاً عجیب نیست؟ "

النور گفت، "در میزان علاقه آنها تردیدی ندارم، ولی نسبت به نامزدی بدون دلیل نمیشود باور کرد. "

" من کاملاً به هر دو آنها یقین دارم. "

" با اینحال، هیچکدام از آنها، حتی یک کلمه هم حرفی به شما نزده اند. "

" در جائی که رفتارها بوضوح حرف میزنند، بیان لفظی ضرورتی ندارد. آیا رفتار او در برابر ماریان و نسبت به همه ما، دست کم در دو هفته گذشته، بیانگر عشق و علاقه و توجهی که او را همانند همسر آینده اش جلوه میداد نبود، و آیا احساس او نسبت بما شبیه نزدیک ترین کسان او به نظر نمیرسید؟ آیا یکدیگر را کاملاً درک نمی نمودیم؟ آیا رضایت همه روزه ی من، از نگاه ها، از رفتارها، از احترام های صمیمانه و مخلصانه اش سؤال نمیشد؟ النور من، آیا میتوان در نامزدی آنها تردید داشت؟ چطور این فکر به مغز تو خطور کرده است؟ چطور تصور می کنی که ویلوف بای، با قبول آنکه عاشق خواهرت شده، باید او را رها کند، و بدون ابراز علاقه اش باو، برای چند ماه از او دور بماند؟ ـ آیا نباید آنها هنگام جدا شدن از یکدیگر اعتماد دو جانبه ای بین خود رد و بدل کرده باشند؟ "

النور پاسخ گفت، " اعتراف میکنم، همه شواهد بجز یک مورد بنفع نامزدی آنهاست، اما آن یک مورد سکوت هر دو آنها است، و به نظر من باندازه سایر شواهد اهمیت دارد. "

" خیلی عجیب است! ویلوف بای باید در نظر تو آدم ذلیلی باشد اگر، پس از آن همه موارد آشکاری که میان آنها رد و بدل شد، نسبت به طبیعت ارتباطی که میان آنها بوجود آمده به تردید بیافتی. آیا رفتار او نسبت به خواهر او تو در تمام طول این مدت جنبه ظاهر سازی داشته؟ آیا تصور میکنی واقعاً به ماریان بی تفاوت بوده؟ "

" نه، چنان تصوری نمی توانم داشته باشم. یقین دارم، خواهرم را دوست دارد."

" ولی با نوعی حساسیت ناآشنا، با این بی تفاوتی، با این بی توجهی به آینده، همانطور که او را متهم میکنی شاید بتواند از ماریان دل بکند. "

" مادر عزیزم، فراموش نکنید که من هرگز باین موضوع با نظر قطع و یقین نگاه نکردم. اقرار میکنم، همیشه مردد بودم، ولی آنها ضعیفتر از آن هستند که به نظر میرسید، و احتمال داشت به زودی از پا در آیند. اگر رابطه آنها را بفهمیم، همه نگرانی های من برطرف خواهد شد. "

" یک حق امتیاز سنگین در واقع! اگر قرار میشد که آنها را در کلیسا ببینی، آنوقت ازدواجشان را مجسم میکردی. ای دختر سنگدل. ولی من باین دلائل احتیاجی ندارم. هیچ تردیدی به مغز خود راه ندادم. اصلاً زیر زیرکی رفتار نکردم، همه چیز بطور مشخص واضح و عریان بود . تو نمی توانی نسبت به آرزوهای خواهرت تردید داشته باشی. بنابراین سوء ظن تو به ویلوف بای است. اما چرا؟ آیا او مرد با شخصیت و با احساسی نیست؟ آیا تضادی در وجود او دیده ای که به شک افتاده ای؟ آیا آدم ریاکاری است؟ "

النور فریاد کشید، " نه، قبول ندارم، من ویلوف بای را دوست دارم، صمیمانه دوستش دارم، و سوء ظن به صداقت او برای من بیشتر دردناک است تا برای شما. من تقصیری ندارم، و دلم نمی خواست. اعتراف می کنم، که از تغییر رفتار امروز او متوحش شدم، ـ حرف های او مال خودش نبود، و مهربانی شما را صمیمانه پاسخ نداد. ولی همه این ها شاید در ارتباط با شرایط خاص او همانطور که شما تصور می کنید، قابل توجیه باشد. او تازه خواهر مرا ترک کرده، هنگام ترک کردن او پریشانی عظیم او را دیده بود، و در صورتیکه خود را مدیون میدانست، از وحشت آسیب رسانی به خانم اسمیت، که مانعی برای بازگشت سریع او باینجا میباشد، و تازه نپذیرفتن عمدی دعوت شما، با اظهار اینکه برای مدتی باید از اینجا برود، آیا رفتار او باید بدور از مردانگی، و سوء ظن برانگیز باشد، و جدا شدن از خانواده ما نباید او را هم آشفته و نگران نماید؟ در اینصورت، تصور می کنم اعتراف آشکار و بیان صریح گرفتاریها بیشتر بنفع او تمام می شد، و ضمناً با شخصیتش هم هماهنگی پیدا می کرد، ـ اما اعتراضی بر علیه هرگونه نگرش دیگری در زمینه یک چنین پدیده ی کوته فکرانه ای نخواهم داشت، خواه بعنوان صدور رأی قضاوت از طرف خودم، یا انحراف از آن چه که بنظر من صحیح و مربوط جلوه می کند. "

" خیلی قشنگ توجیه کردی. ویلوف بای قطعاً نباید در معرض سوء ظن قرار بگیرد. بسا آنکه مدت زیادی از آشنائی ما با او نمی گذرد، برای ما دیگر بیگانه نیست، و چه کسی تا بحال از او بد گفته؟ اگر در شرایطی قرار داشته باشد که مستقلاً عمل کرده و بلافاصله ازدواج نماید، ممکن بود عجیب بنظر برسد که بدون آن که فوراً همه چیز را با ما در جریان نگذارد و ما را ترک کند: ولی اینطور نیست. موضوع عبارت است از انجام مراسم نامزدی به صورتی که با موفقیت شروع نشده، زیرا ازدواج آنها باید در نقطه دور افتاده ای صورت بگیرد، و حتی رازداری، تا آنجا که قابل ملاحظه است، در این شرایط بایستی مراعات گردد. "

با ورود مارگارت صحبت های آنها متوقف شد، النور از آن پس فرصتی پیدا نمود تا آزادانه در مورد نظریه مادرش بیاندیشد، و ارتباط احتمالات گوناگون را با یکدیگر مربوط ساخته، و قضاوت عادلانه را در مورد همه آنها آرزومند گردد.

از ماریان هیچگونه خبری نبود، تا آنکه هنگام صرف شام، وارد اتاق شد و بدون آنکه کلمه ای بر زبان آورد در سر جای خود نشست. چشمانش قرمز و پف کرده، و گوئی که اشکهایش نیز با زحمت بند آمده بودند. به هیچکس نگاه نمی کرد، نه میتوانست غذا بخورد و نه میتوانست حرفی بزند، و پس از گذشت لحظاتی چند، در حالیکه مادر از روی دلسوزی مادرانه دستش را می فشرد، شکیبائی ناچیزش تمامی گرفت، بغضش ترکید و از اتاق بیرون دوید.

افسردگی روحی شدید او در تمام غروب آن روز ادامه داشت. هیچ نیروئی برایش باقی نمانده بود، زیرا اشتیاقی به تسلط یافتن بر خود بروز نمی داد. هرگونه اشاره جزئی به ویلوف بای در یک لحظه او را دگرگون می ساخت، و با وجود آنکه افراد خانواده توجه فراوانی به آسایش او ابراز می داشتند، برای آنها غیرممکن بود، در صورتی که صحبتی بمیان آید، بگونه ای سعی نمایند تا از تکرار مطالب مربوط به ارتباط احساسات او به ویلوف بای خودداری نمایند. 

فصل شانزده

ماریان تصور میکرد اگر در نخستین شب بعد از رفتن ویلوف بای بخوابد مرتکب خطای غیر قابل بخششی شده است. صبح روز بعد خجالت می کشید به چهره افراد خانواده نظر افکند، و نمیخواست سر از رختخواب خود بردارد. اما عواطفی که این قیافه ی ناخوشایند را سبب گشته بودند، به بهای وارد آوردن ناراحتی های بسیار او را رها کردند. تمامی طول شب را بیدار، و قسمت اعظم آن را گریسته بود. صبح که از رختخواب برخاست به سردرد دچار شده، قادر نبود صحبت کند، و بی میلی نسبت به صرف صبحانه، هر لحظه رنجی به مادر و خواهرانش وارد آورده، و از پذیرش هرگونه مساعی آنها در جهت تسلی بخشیدن بخود خودداری می ورزید. اندیشه اش بقدر کافی در سلامت بود!

پس از صرف صبحانه، شخصاً از خانه خارج شد، و در اطراف دهکده آلن هام به قدم زدن پرداخت، در حالیکه از یادآوری خاطرات شیرین گذشته ممانعت کرده و بر واژگونی نظم فعلی صبح آنروز می گریست.

شامگاهان نیز با تداعی همان احساسات سپری گشت. همه ترانه های قشنگی را که معمولاً برای ویلوف بای اجرا می نمود برای خودش نواخت، با هر آوائی که در هماهنگی صدای آنها وجود داشت، و در کنار لبه پیانو نشسته به هر کدام از خطوط نت های موسیقی که او برایش نوشته بود خیره ماند، تا آنکه قلبش دیگر نتوانست در برابر آنهمه فشارهای غم آلود مقاومت نماید، و این تجدید خاطره غم انگیز همه روزه تکرار می گشت. ساعت های متمادی در پشت پیانو قرار گرفته گاهی آواز می خواند زمانی می گریست، و صدای او اغلب بر اثر جاری شدن اشکهایش بکلی خاموش می شد. در کتابها نیز، همانند موسیقی و ترانه، همان تضادی را که میان روزهای گذشته و زمان حال جاری بود، مشاهده می نمود. هیچ کتابی بجز آنهائی را که با هم مطالعه کرده بودند نمی خواند.

چنان پریشانی فزاینده ای واقعاً نمی توانست برای همیشه دوام داشته باشد، چند روز بعد به حالت غمگینی آرام تری تنزل یافت، اما! اموری را که همه روزه انجام میداد، یعنی تنهائی قدم زدن و در آرامش تفکر نمودن، هنوز هم جریانی اتفاقی را از سرچشمه غم ها مثل گذشته بروز میداد.

هیچ نامه ای از ویلوف بای نرسید، و ظاهراً ماریان هم انتظار دریافت آنها را نداشت. مادر او حیران ، و نگرانی النور دیگر بار آغاز گشت. اما هر بار که میخواست شروع کند، خانم دش وود می توانست توضیحات کافی ارائه نماید که حداقل خودش را قانع می نمود.

گفت، " النور، بخاطر داشته باش که سر جان اغلب نامه های ما را شخصاً از اداره ی پست باینجا میآورد، و یا به اداره ی پست میبرد. ما قبلاً به این نتیجه رسیدیم که راز داری لازم است، و باید توجه کنیم اگر نامه های آنها از طریق سر جان رد و بدل میشد این موضوع تحقق نمی یافت. "

النور نمی توانست آن حقیقت را انکار نماید، و کوشید تا آنرا به انگیزه سکوت کردن آنها ارتباط دهد. ولی برای استباط صریح مطلب، یک روش مستقیم و بسیار ساده، و بزعم او در خور توجه وجود داشت، و برای آشکار نمودن هر چه سریعتر آن، قادر نبود از گفتن آن به مادرش خودداری ورزد.

النور گفت، " چرا همین حالا از ماریان نمی پرسید، که با ویلوف بای نامزد شده یا نه؟

اگر شما که، مادری مهربان و فداکار هستید این سؤال را بنمائید، آزرده خاطر نخواهد شد. در اینصورت بعنوان نتیجه طبیعی مهر مادری ظاهر می گردد. "

" هرگز چنین سؤالی را مطرح نخواهم کرد. با فرض آنکه احتمالاً با یکدیگر نامزد نشده باشند، چنین سؤالی پریشانی فراوانی ایجاد خواهد کرد! در هر صورت، خیلی از انسانیت بدور است. آنوقت دیگر هیچگاه به من اعتماد پیدا نخواهد کرد. اگر قرار باشد که با فشار از او اعتراف بگیرم در حال حاضر چه فایده ای از دانستن آن نصیب ما خواهد شد. من از درون ماریان باخبرم، میدانم صمیمانه مرا دوست دارد، و هنگامی که شرایط برای آشکار شدن حقایق مهیا گردد، من آخرین کسی نخواهم بود که از واقعیت آگاه بشوم. دلم نمیخواهد کوششی در جهت اعمال حس اعتماد به کسی بنمایم، آنهم به یک بچه خیلی کوچکتر از خودم، برای آنکه احساس حاکی از وظیفه شناسی مانع از تکذیب آرزوهائی خواهد شد که احتمالاً ردیف گشته اند. "

النور با در نظر گرفتن جوانی خواهرش، آن همه فداکاری را خیلی افراطی تلقی کرد، و بیشتر اصرار ورزید. اما فایده ای نداشت. شعور عادی، علاقه متعارف، دوراندیشی متعادل، همگی در وجود خانم دش وود با تخیلی ظریف مستتر بودند.

چند روز بود که اسم ویلوف بای در برابر ماریان بر زبان هیچ کدام از افراد خانواده جاری نمی شد، سر جان و خانم جنینگز، در واقع، چندان هم محتاط نبودند، بذله گوئی های آنها بر دردهای ساعات دردناک می افزود، ـ ولی یک روز بعد از ظهر، که خانم دش وود، یکی از کتابهای شکسپیر (Shakespeare) را برداشته بود. ناگهان با تعجب فریاد کشید.

" ماریان، کتاب هملت (hamlet) نیمه کاره مانده، پیش از آنکه آنرا به پایان برسانیم ویلوف بای عزیز ما از ما جدا شد. هر وقت که باز گردد، دوباره آنرا از سر می گیریم...اما ممکن است احتمالاً ماه ها طول بکشد. "

ماریان، با تعجب فراوان فریاد کشید، " ماه ها! ـ نه ـ بیشتر از چند هفته طول نخواهد کشید. "

خانم دش وود از گفته ی خود پشیمان شد، اما النور از آن شاد گشت، زیرا جمله ای با آن اعتماد نسبت به ویلوف بای و بازگشت او از زبان ماریان شنیده بود.

تقریباً یک هفته پس از عزیمت ویلوف بای، ماریان در صبحگاهان یکی از آن روزها، بجای آنکه بتنهائی رهسپار پیاده روی های خود شود، بهمراه دو خواهر خود در کنار آنها به قدم زدن پرداخت. تا آن لحظه در کمال مراقبت از رویاروئی با هر هم صحبتی در پیاده روی های خود دوری می گزید. اگر خواهرانش قصد سرازیری را داشتند، او مستقیماً بگوشه ای در امتداد مرغزارها پناه می برد، در صورتیکه آنها از دره سخن می گفتند، او با سرعت از تپه ها بالا می رفت، و هرگز نمی توانستند پیدایش کنند. ولی سرانجام با کوشش های النور، که بشدت اینگونه انزوا طلبی ها را نادرست میخواند او را پیدا می کردند. در حاشیه دره، در آن سکوت ممتد، قدم میزدند، زیرا ذهن ماریان قابل کنترل نبود، و النور، راضی از وقوف بر یک نکته، دیگر کوششی در آن جهت بخرج نمی داد. در آنسوی ورودی به دره، آنجا که زمینهای اطراف، گرچه حاصلخیز، ولی با شدت کمتر و مسطح، خط ممتدی از جاده ایکه در نخستین روز ورودشان به منطقه، بارتون مشاهده کرده بودند قرار داشت، و با رسیدن به آن نقطه، توقفی کردند تا نگاهی به اطراف بیاندازند، و مقدار مسافتی را که از خانه روستائی خود، از نقطه ای که هرگز پیاده تا آنجا طی نکرده بودند، زیر نظر بگیرند.

در میان نقطه های درون آن منظره، بزودی نقطه ی آشنائی نظرشان را جلب نمود، مردی سوار بر پشت اسب، تاخت کنان به سوی آنها می تازید. چند لحظه ای طول کشید تا بتوانند آن مرد محترم را تشخیص بدهند، و لحظه ای بعد ماریان در شدت هیجان و ناباوری فریاد کشید.

" خودش است، واقعاً خودش است، ـ میدانم که خودش است! " ـ و با شتاب دوید تا بسوی او برود، که النور فریاد کشید،

" ماریان، بنظرم اشتباه میکنی. آن ویلوف بای نیست. قدش مثل او بلند نیست، و شباهتی باو ندارد. "

ماریان با صدای بلند جواب داد، " چرا، یقین دارم، آن اسب، آن لباس، میدانستم خیلی زود بر می گردد. "

همانطور که حرف میزد مشتاقانه پیش می رفت، و النور، برای محافظت ماریان از بروز هر نوع پیش آمدی، با کسب اطمینان از آنکه آن مرد ویلوف بای نمی باشد، از پشت سر او دویده و او را گرفت. چیزی نگذشت که در فاصله بیست متری آن مرد محترم قرار گرفتند. ماریان یکبار دیگر نگاه کرد، قلبش فرو ریخت، و ناگهان به عقب بازگشت، و شروع به دویدن کرد، و هنگامی که هر دو خواهر صدایشان را بلند کردند تا او را وادار به توقف نمایند، صدای سومی، که تقریباً همانند صدای ویلوف بای بود، با آنها همصدا گشت تا ماریان را به توقف وادارد، و او سر برگرداند و در کمال تعجب ادوارد فررارز را دید و باو خوش آمد گفت.

در آن لحظه او تنها کسی بود که در این دنیا می توانست به خاطر آنکه ویلوف بای نبوده مورد بخشایش ماریان قرار بگیرد. او تنها کسی بود که می توانست از دیدنش لبخندی بر لبان ماریان نقش ببندد، اما با ظاهر شدن آن لبخند، اشکهایش فرو غلطید، و در میان خوشحالی خواهر، ناامیدی خود را تا حدودی به دست فراموشی سپرد.

از اسب فرود آمد، و با سپردن آن به مستخدم خود با آنها پیاده بسوی بارتون براه افتاد، بسوی همان نقطه ای که عمداً برای دیدار روانه گشته بود.

ورود او با استقبال صمیمانه همه آنها روبرو گردید، و بویژه ماریان که بیش از دیگران، حتی بیشتر از النور، حرارت بی نظیری را در رابطه با استقبال از خود ابراز می نمود. برای ماریان، وقوع ملاقات میان ادوارد و خواهرش، براستی ادامه همان رفتار غیر عادی سردی بود که اغلب در روابط دو جانبه آن ها مشاهده کرده بود. از جانب ادوارد، همه آن احساسی را که یک عاشق در چنان شرایطی هنگام دیدار معشوق باید ببیند و بر زبان براند، کمبود محسوسی مشاهده میشد. بسی آشفته حال، و شادی چندانی از ملاقات با آنها در وجود او آشکار نبود، نگاهش از آن شور و شعف تهی، و از گفتگوی زیاد بجز آنچه که اجباراً ملزم به پاسخگوئی بود امتناع می ورزید، و محبت او نسبت به النور تفاوتی با دیگران نداشت. ماریان مشاهده کرد و با تعجب فزاینده ای گوش فرا داد. بتدریج از ادوارد دلزده میشد، و با بازگشت افکارش بسوی ویلوف بای، که صفات او بطور محسوسی با آنچه که از ادوارد دیده میشد مغایرت داشت، تفکر در مورد ادوارد نیز به آخر رسید، همچنانکه هرگونه احساس دیگری در او می بایستی سرانجام به آخر برسد.

پس از یک سکوت کوتاه بدنبال نخستین تحیّر و سؤال و جوابهای ابتدائی، ماریان پرسید که آیا مستقیماً از لندن بآنجا آمده. نه، او دو هفته در دوون شایر توقف کرده بود.

با تعجب از آنکه مدت دو هفته در آن حوالی بوده و ندیدن النور را پذیرفته، تکرار نمود، " دو هفته! "

ادوارد همچنانکه پریشان بنظر میرسید افزود، که با برخی از دوستانش در نزدیکی منطقه پلیموت (Plymouth) ساکن بوده اند.

النور سؤال کرد، " اخیراً در ساسکس نبوده اند ؟ "

" یک ماه قبل در نورلند بودم. "

ماریان با حرارت گفت، " و آن نورلند عزیزمان، نورلند عزیزمان چطور است؟ "

النور گفت، " آن نورلند عزیز، عزیز، در این فصل از سال، احتمالاً شبیه همان زمانی که همیشه بوده میباشد ـ با بیشه زارها و گذرگاههای پوشیده از برگهای خشکیده درختان. "

ماریان فریاد کشید، " اوه! ، با چه احساسات خزنده ای فرو افتادن آنها را قبلاً می دیدم! با پیاده روی، و مشاهده وزش باد و جابجا شدن آن برگها، چه لذتی بمن دست میداد! چه احساسی در آن برگها هست، در فصل پائیز، در هوائی که آدم تنفس میکند! حالا هیچ کس آنجا نیست که بآنها توجه کند. با آنها مثل زباله ها نگاه میکنند، آنها را با تنفر جارو زده، و تا سر حد امکان از جلو چشم دور می کنند. "

النور گفت، " همه آدم ها این احساس ترا در مورد برگهای خشکیده ندارند. "

" نه، احساسات مرا دیگران کمتر می توانند داشته باشند، و در خیلی از موارد اغلب نمی فهمند. ولی بعضی وقت ها قابل فهم است. ـ " با بیان این جمله، چند لحظه ای چهره اش در هم کشیده شد، ـ او دوباره به حالت اولش بازگشت و اضافه کرد، " حالا، ادوارد، اینجا در بارتون است. سرتان را بلند کنید، و اگر آمادگی آنرا دارید خود را بدست آرامش بسپارید. بآن تپه ها نگاه کنید! آیا تا بحال نظیرش را مشاهده کرده اید؟ در قسمت چپ، بارتون پارک، در میان آن درختها و بیشه زارها واقع شده است. شاید یک گوشه آن خانه را بتوانید ببینید. و در آنجا، پائین آن تپه ای که با شیب بزرگی در آخر همه قرار گرفته، خانه روستائی ما دیده میشود. "

ادوارد پاسخ داد، " جای خیلی قشنگی است، ولی این قسمت های پائین در زمستان خیلی باید گل آلود باشد. "

" با این همه مناظر روبرو، چطور خیال میکنید خوشایند نباشد؟ "

با تبسم جواب داد، " برای آنکه، در میان بقیه چشم اندازه های روبرو، چمن زار ناخوشایندی می بینم. "

ماریان همانطور که قدم میزد بخودش گفت، " خیلی عجیب است! "

" از همسایه های خود راضی هستید؟ خانواده میدل تون آدم های خوبی هستند؟ "

ماریان پاسخ داد، " نه، بهیچ وجه، هیچ بدبختی بیشتر از این نمیشد. "

خواهرش فریاد کشید، " ماریان، چطور میتوانی اینطور حرف بزنی؟ چطور میتوانی اینقدر بی انصاف باشی؟ آنها آدم های بسیار محترمی هستند، آقای فررارز، و نسبت به ما با صمیمیت فراوانی رفتار کرده اند. مگر فراموش کرده ای، ماریان، که چه روزهای لذت بخشی را به آنها مدیون شده ایم؟ "

ماریان با لحن ملایمی گفت، " نه، و آن همه لحظه های دردناک را هم فراموش نکرده ام. "

النور توجهی بآن اشارات ننمود، و با توجه به مهمان تازه وارد، رنج گفتگو با او را در زمینه وضع خانه فعلی، و وسائل رفاهی آن و غیره بخود هموار ساخته و گهگاه سؤالاتی را از او بیرون کشیده و اشاراتی را در میان می نهاد. رفتار سرد و احتیاط آمیز ادوارد شدیداً النور را رنج میداد. نسبتاً آزرده دل و خشمگین شده، اما در اندیشه نظم بخشیدن به رفتار خود نسبت به او از گذشته تا زمان حال، از بروز هر گونه رنجش و اضطرابی جلوگیری کرده، و با او آنچنان رفتاری در پیش گرفت که در ارتباطات خانوادگی باید در پیش گرفته شود.

فصل هفده

با دیدن ادوارد خانم دش وود فقط یک لحظه به حیرت افتاد، زیرا بنظر او، آمدن ادوارد به بارتون، طبیعی ترین انتظاری بود که می توانست داشته باشد. شور و شعف مربوط به گذشته او را به تعجب وا داشت. از ادوارد با مهربانی فراوان استقبال نمود، و خجالت، محافظه کاری، و سردی تاب مقاومت در برابر آن استقبال را نداشت. قبل از ورود او بخانه، همگی شروع به خوش آمد گوئی نمودند، بر اثر رفتارهای بی نظیر خانم دش وود حالتشان تغییر نمود. در واقع هیچ مردی نمی توانست بدون آنکه تحت تأثیر محبت های او قرار بگیرد، در دل هر کدام از دخترهای او نفوذ نماید، و النور از مشاهده آنکه ادوارد پس از گذشت لحظاتی چند، همان ویژگیهای گذشته اش را بازیافته بود، احساس رضایت می نمود. وابستگی های ادوارد در جهت آنها دوباره جان می گرفت، و اشتیاق او به وضعیت رفاهی آنها یکبار دیگر استنباط می گردید. در هر حال چندان سرحال نبود، از خانه آنها تمجید نمود. چشم اندازش را ستود، بهمه چیز دقت کرد، اما با وجود اینها حوصله نداشت، همه افراد خانواده احساس او را درک کردند، و خانم دش وود، که آنرا به برخی از مسائل مالی مادر او نسبت میداد، آزرده خاطر از همه خودخواهی های مربوط به والدین پشت میز نشست.

پس از صرف شام همگی کنار بخاری گرد آمدند و او پرسید، " در حال حاضر، نقطه نظرهای خانم فررارز چه میباشد، ادوارد؟ آیا هنوز هم برخلاف میل خودتان باید یک سخنران زیر دست بشوید؟ "

" نه، امیدوارم حالا دیگر مادرم فهمیده باشد که استعداد چندانی برایم باقی نمانده و ترجیح میدهم یک زندگی معمولی را دنبال کنم."

" ولی تکلیف شهرت شما چه میشود که باید شناخته شود؟ برای آنکه بخاطر جلب رضایت خانواده خود باید شهرتی کسب نمائید، و با توجه به مخارج گوناگون، بی مهری دیگران، بدون هیچگونه حرفه، و بدور از هر گونه تأمین آینده، گرفتار دردسرهای احتمالی خواهید شد. "

" در آن زمینه تلاشی نخواهم کرد. من علاقه ای به شناخته شدن ندارم، و دلائل قابل استنادی وجود دارد که نخواهم شد. خدا را شکر! بزور که نمی توان به من نبوغ و استعداد و فصاحت کلام بخشید. "

" بخوبی اطلاع دارم، که جاه طلبی در شما وجود ندارد. آرزوهای شما همگی در حد اعتدال است. "

" تصور میکنم، اعتدالی در حد بقیه مردم جهان، مثل همه مردم، منهم آرزو دارم کاملاً خوشبخت باشم، اما مثل همه مردم باید آنطور که خودم میخواهم عمل کنم. شهرت مرا بدانجا نخواهد رساند. "

ماریان فریاد کشید، " اگر برساند عجیب است! ثروت و شهرت چه ارتباطی به خوشبختی می توانند داشته باشند؟ "

النور گفت، " شهرت تا حدودی، ولی ثروت در آن تأثیر به سزائی دارد. "

ماریان گفت، " النور، خجالت بکش! پول فقط در جائی می تواند خوشبختی فراهم نماید که موضوع دیگری مطرح نباشد. تا آنجا که صرفاً وجود انسان مطرح است، بغیر از شایستگی هیچ گونه رضایت واقعی فراهم نخواهد ساخت. "

النور، لبخند زنان گفت، " شاید، احتمالاً ما هم به همان نکته برسیم. موضوع شایستگی شما و موضوع ثروت من احتمالاً خیلی بهم شبیه اند. و با چرخش زمانه، صرف نظر از آنها، هر دو ما تائید خواهیم کرد که هر کدام از موجبات آسایش خارجی باید مورد نیاز قرار بگیرد. افکار شما فقط با شکوه تر از افکار من است. حالا بگو، شایستگی شما از چه مقوله است؟ "

" در حدود هزار و هشتصد یا دو هزار در سال، بیشتر از آن نه. "

النور لبخندی زد، " سالی دو هزار! برای من یک ثروت است! در این فکرم که چطوری باید خرج شود. "

ماریان گفت، " و با اینحال سالی دو هزار، درآمد بسیار متعادلی است.با کمتر از آن نمی توان یک خانواده را اداره کرد. یقین دارم آدم زیاده طلبی نیستم. چند مستخدم فهمیده، یک کالسکه شاید دو تا، و چند سگ شکاری، با کمتر از آن نمی توان آنها را اداره نمود. "

یکبار دیگر النور از شنیدن فهرست مخارج دقیق آنها برای آینده شان در منطقه کامب ماگنا (combe magna) خندید.

ادوارد تکرار کرد، " سگهای شکاری! ـ ولی چرا باید سگ شکاری داشته باشید؟ همه کس که به شکار نمی رود. "

رنگ رخسار ماریان، همچنانکه پاسخ میداد تغییر کرد، " اما اکثر مردم به شکار میروند. "

مارگارت، با ارائه یک تفکر جدید، گفت، " ای کاش یک کسی پیدا می شد و همه چیزهائی را که آرزو داریم یکجا به ما میداد! "

ماریان، با چشمانی درخشنده و گونه های برافروخته ای که از تصور آن خوشبختی خیالی گل انداخته بود، فریاد کشید، " اوه، خیلی خوبست! "

النور گفت، " تصور نمی کنم با توجه به میزان آن، همه ما در مورد آن آرزو هم عقیده باشیم. "

مارگارت فریاد کشید، " اوه عزیزم، چقدر خوشبخت خواهم شد! نمیدانم با آن ثروت چکار باید بکنم! " ماریان آنچنان به نظر میرسید که گوئی در آن نکته تردیدی ندارد.

خانم دش وود گفت، " من شخصاً از خرج کردن آنهمه پول دچار حیرت خواهم شد، اگر بچه های من بدون کمک من پولدار شوند. "

النور اشاره کرد، " شما باید از تعمیرات این خانه شروع کنید، و بزوی مشکلات برطرف خواهد شد. "

ادوارد گفت، " چه سفارشهای باشکوهی از این خانواده راهی لندن خواهد شد، با یک چنان پیش آمدی! چه روز خوبی برای کتابفروشیها، صفحه فروشیها و چاپخانه ها خواهد بود! شما، دوشیزه دش وود، به هر چاپ تازه ای که شایستگی شما را داشته باشد، درصدی پرداخت خواهید نمود ـ و اما در مورد ماریان، من به بزرگی روح او آگاهی دارم، دیگر در لندن ترانه ای نخواهد بود که او را راضی نگهدارد. و در مورد کتابها! ـ از تامسون، کاپر، اسکات ـ مرتباً از آنها خریداری خواهد کرد، بنظر من از هر نسخه به تعداد زیاد، تا بدست های بی لیاقت نرسد، و همه کتابهائی را که در تشریح یک درخت پیچ خورده کهنسال مطلبی داشته باشد خواه خرید. اینطور نیست، ماریان؟ اگر آدم پرروئی هستم، مرا ببخشید. ولی میخواستم بشما ثابت کنم که بحث های قدیمی خودمان را فراموش نکرده ام. "

" خیلی دلم میخواهد بیاد گذشته ها بیفتم، ادوارد ـ خواه غم انگیز، یا خوشحال کننده، امیدوارم بیادم بیاید ـ و با گفتگو از گذشته ها هرگز ناراحتم نخواهید کرد. گمان شما درست است که چگونه پولهایم را خرج خواهم کرد ـ دست کم، قسمتی از آنرا ـ پول بادآورده من فقط بمنظور تکمیل مجموعه کتاب ها و ترانه ها صرف خواهد شد. "

" و قسمت اعظم ثروت شما صرف پرداخت مقرری سالیانه نویسندگان یا ورثه آنها خواهد شد. "

" نه، ادوارد، با آن بایستی طور دیگری رفتار کنم. "

" پس شاید بعنوان جایزه به کسی که بهترین دفاعیه را در زمینه یک قاعده کلی بنویسد مبنی بر آنکه هیچ کس هرگز نمی تواند بیش از یک بار در زندگی اش عاشق شود هدیه ای بدهید ـ زیرا مگر نه آنکه ، عقیده خود شما در آن مورد تغییرناپذیر است؟ "

" قطعاً . در هر مقطعی از زمان، عقیده ها بطور استواری ثابت اند. هنوز احتمال آن وجود ندارد که ببینم یا بشنوم چیزی آنها را دگرگون ساخته باشد. "

النور گفت، " می بینید، ماریان مثل همیشه پایدار است، اصلاً تغییر نکرده. فقط اندکی موقر تر از گذشته شده است. "

ماریان گفت، " نه، ادوارد، شما احتیاجی به عیب جوئی از من ندارید. شما خودتان هم چندان خوشحال بنظر نمیرسید. "

ادوارد با کشیدن آهی، پاسخ داد، " چرا باید اینطور خیال کنید! اما خوشحال بودن هرگز قسمتی از شخصیت مرا تشکیل نداده است. "

النور گفت، " تصور نمی کنم قسمتی از شخصیت ماریان را هم تشکیل بدهد، من اصلاً نمی توانم از او بعنوان یک دختر بانشاط یاد کنم ـ خیلی جدی است، متعصب در همه کارهای خود ـ بعضی وقت ها با شوریدگی خاصی حرف های زیادی مطرح می کند ـ ولی اغلب واقعاً خوشحال نیست. "

ادوارد پاسخ داد، " یقین دارم حق با شماست، و با اینحال همیشه او را در ردیف دخترهای با نشاط قرار داده ام. "

النور گفت، " من بارها خودم را از درگیری با چنان اشتباهاتی خلاص کرده ام، برای آنکه بگونه ای در مجموعه ای سوء تفاهم های شخصیتی گرفتار شده بودم: مثل تصور آنکه مردم آنقدر خوشحال یا اندوهگین هستند، یا میزان هوش و حماقت واقعی آنها، و نمی توانم بگویم چرا، یا آنکه فریفتگی از کجا شروع میشود. بعضی وقتها آدمی با آنچه که دیگران اظهار میدارند راهنمائی میشود. و اکثراً بدون آنکه فرصتی برای تفکر و قضاوت وجود داشته باشد، بآنچه که دیگران می گویند عمل مینماید. "

ماریان گفت، " ولی النور من خیال میکردم پیروی از عقیده دیگران کاملاً درست بوده. بنظر من قضاوت ما صرفاً تابعی از نظرات همسایه های ما باشد. یقین دارم، این امر همیشه مورد نظر تو بوده است. "

" نه، ماریان، هرگز. نظر من هیچوقت در راه به کنترل در آوردن برداشت ها نبوده بلکه ـ همه کوششهای من تاکنون در جهت تأثیر بخشیدن به رفتارها بوده است. مقصود مرا نباید بهم بریزی. من به خطای خودم اعتراف میکنم که اغلب دلم می خواست بطور کلی با آشنایان ما برخوردی صمیمانه داشته باشی، اما آیا هیچ وقت خواسته ای که احساسات آنها را پذیرفته یا با قضاوت آنها در زمینه مسائل جدی همصدا شوی؟ "

ادوارد به النور گفت، " پس موفق نشدید که خواهرتان را در مورد طریقه آداب معاشرت کلی خودتان همراه بنمائید، آیا هیچ زمینه ای هم فراهم نشد؟ "

النور نگاه معنی داری به ماریان انداخت و جواب داد، " کاملاً بر عکس. "

ادوارد گفت، " استباط من درست در جهت سؤال شماست. اما متأسفانه باید اضافه کنم تجربه من بیشتر با نظر خواهر شما مطابقت دارد. قصد اهانت ندارم، ولی آنقدر آدم کم روئی هستم، که اکثراً مرا بی موالات می پندارند، و حال آنکه تنها ناشی از بی لطافتی طبیعی من است. بارها اندیشیده ام که باید طبیعتاً تمایل به هم صحبت های معمولی داشته باشم، در میان ناآشنایان با اصالت، احساس ناراحتی می کنم! "

النور گفت، " ماریان آنقدرها خجالتی نیست که در مورد بی احتیاطی هایش احتیاجی به عذرخواهی داشته باشد. "

ادوارد پاسخ داد، " او از ارزش خودش کاملاً در برابر شرم زدگی های تصنعی آگاهی دارد. کم روئی فقط ناشی از احساس خود کم بینی است. اگر من می توانستم خودم را متقاعد سازم که خصوصیات رفتاری من در حد متعارف راحت و پسندیده می باشد، در آنصورت خجالت نمی کشیدم. "

ماریان گفت، " ولی هنوز هم محافظه کاری را از دست نمی دهید. و آن بدتر است. "

ادوارد خیره ماند ـ " محافظه کاری؟ من، محافظه کارم، ماریان؟ "

" بله، زیاد. "

برافروخته، جواب داد، " مقصود شما را نمی فهمم، محافظه کار! ـ چگونه، در چه موردی؟ چه باید بشما بگویم؟ چه تصوری دارید؟ "

النور با تعجب به عکس العمل او نگاه میکرد، ولی سعی می نمود موضوع را باخنده فیصله دهد، به ادوارد گفت، " یعنی آنقدرها هم خواهر مرا نشناخته اید که بدانید چه مقصودی دارد؟ آیا نمی دانید که همه را محافظه کار تصور می کند، هر کسی را که تند صحبت نکند، و آنچه را که خودش با شور و شادی ستایش می کند، تحسین ننماید؟ "

ادوارد پاسخی ارائه نداد. اندوه و قیافه متفکرانه اش بطور کامل بر او چیره گشت ـ و چند دقیقه ای را گنگ و ساکت نشست.

فصل هجده

النور با نگرانی فراوانی تشویش دوست خود را مشاهده کرد. دیدار ادوارد برای او فقط رضایت بسیار ناچیزی ایجاد کرده، و حال آنکه ادوارد شخصاً هیچگونه بهره ای از خوشحالی و نشاط نبرده بود. قطعاً نگران بود، النور آرزو میکرد همان محبتی را که در گذشته بی تردید بدنبالش بود، بطور بارزی دریابد، ولی تا آن لحظه ادامه حضور ادوارد بسیار نا مطمئن جلوه می کرد، و محافظه کاری او نسبت به النور با رفتارهای صمیمانه لحظات قبلی او تناقضی آشکار را نمایان می ساخت.

صبح روز بعد قبل از آنکه دیگران سر برسند در سر میز صبحانه به النور و ماریان پیوست، و ماریان، که همواره علاقمند به پیشرفت خوشبختی آنها بود، لحظه ای بعد آنها را تنها گذاشت و بیرون رفت. اما پیش از آنکه پله ها را طی کرده باشد صدای باز شدن در سالن را شنید، و با برگرداندن سر خود به عقب، در کمال تعجب ادوارد را مشاهده کرد که پشت سر او قرار دارد.

ادوارد گفت، " به دهکده میروم تا سری به اسبهای خود بزنم، شما هم که هنوز آماده صرف صبحانه نیستید، زود برمی گردم. "

ادوارد با تحسین از مناظر قشنگ اطراف بازگشت، در طول پیاده روی بطرف دهکده، قسمت های متعددی از دره را مشاهده کرده بود، دهکده را، که در موقعیتی بالاتر از آن خانه روستائی، با تمامی مناظر اطراف، و بی نهایت مورد توجه او قرار گرفته بود. این مطلبی بود که توجه ماریان را مطمئن تر می ساخت، و او می خواست که ستایش از آن مناظر را شروع نماید. و از ادوارد موارد دیگری را در ارتباط با عکس العمل های او سؤال کند، که ادوارد صحبت او را قطع کرده، گفت، " زیاد نباید سؤال کنید، ماریان ـ یادتان نرود که من اطلاع چندانی از هنر نقاشی ندارم، و اگر وارد جزئیات بشویم بی اطلاعی من باعث رنجش شما خواهد شد. من به تپه ها سربالائی اطلاق می کنم، که بایستی کلمه خشنی باشد. با سطوحی عجیب و نامرتب، که بایستی از کلمه نامنظم و سنگلاخ استفاده کنم؟ و چیزهای خیلی دور از چشم، که فقط بایستی به صورت نامشخص از میان وسیله ای ملایم در یک فضای تیره تعبیر شود، شما باید با همین گونه ستایش که من در کمال صداقت بیان میکنم راضی باشید. اینجا را سرزمین بسیار زیبائی می نامم ـ با تپه های سرازیر و سر بالا، جنگل های پر از درختهای قشنگ، و دره ای ساکت و دنج ـ با چمن های پر پشت و چندین خانه روستائی پخش و پلا شده در اینطرف و آنطرف. این تعبیر دقیقاً بیانگر طرز تفکر من از یک سرزمین قشنگ است برای آنکه زیبائی را با بهره گیری از آن درهم می آمیزد ـ و به جرأت می توانم بگویم که یک تابلو نقاشی هم میتواند باشد، برای آنکه شما آنرا تعریف می کنید، براحتی می توانم باور کنم که از صخره ها و تخته سنگها، از خزه های خاکستری و بیشه زارها انباشته است، اما همه این چیزها در من گم شده اند. من هیچ چیز از نقاشی نمیدانم. "

ماریان گفت، " متأسفانه دقیقاً درست است، اما چرا باید به آن ببالید؟ "

النور گفت، " من تردید دارم اگر ادوارد از یک نوع کشش خودداری نماید، باعث انحراف او به مورد دیگری بشود. برای آنکه او اعتقاد دارد خیلی از مردم زیبائی های طبیعت را بیشتر از واقعیت آنها مورد تمجید و ستایش قرار می دهند، و از آن گونه ظاهرسازی ها متنفر است، در نظر او بی تفاوتی بیشتر و تبعیض کمتر در مشاهده آنها قابل تشخیص است. ادوارد آدم باریک بینی است و از خود عاطفه خاصی بروز میدهد. "

ماریان گفت، " کاملاً درست است که تعریف و ستایش از مناظر این سرزمین صرفاً کلمات مصطلحی شده است. هر کس بسته به سلیقه و ظرافت باطنی خود که ابتدا منکر زیبائی های نقاشی میباشد، تظاهر به احساس و کوششی برای توصیف آن بعمل می آورد. من از هر نوع حرف های بی معنی بیزارم، و بعضی وقتها از بیان احساسات خودم جلوگیری میکنم، زیرا زبانی برای توصیف آنها نمی توانم بیابم اما از همه احساس ها و مفاهیم چه ثمر و نتیجه ای حاصل شده است. "

ادوارد گفت، " من استنباط میکنم شما واقعاً همه آن قشنگی ها را در یک دورنمای زیبا احساس می کنید که میخواهید احساس کنید. ولی در عوض، خواهر شما باید بمن اجازه بدهد که بیشتر از آنچه را که ادعا میکنم احساس کنم. من منظره زیبا را دوست دارم، اما بدون اشاره به اصول نقاشی. من از درختان تاب خورده، خمیده و متورم خوشم نمی آید. من تا زمانی از آن ها خوشم می آید که بلند، راست و پر شاخ و برگ باشند. از کلبه های مخروبه و ویران شده خوشم نمی آید. علاقه ای به لانه گزنه، یا بوته های خاردار، و غنچه های خار ندارم. از یک خانه روستائی کوتاه بیشتر از یک برج مراقبت و یک گروه ترتمیز لذت میبرم، در نظر من روستانشینان قشنگتر از قشنگترین راهزنان دنیا هستند. "

ماریان با حیرت به ادوارد نگاه میکرد، و با دلسوزی به خواهرش. النور فقط لبخند به لب داشت. گفتگو دیگر دنبال نشد، و ماریان همچنان متفکر و ساکت، تا آنکه مطلب دیگری توجهش را جلب نمود. کنار ادوارد، و با گرفتن فنجان چای خود از دست خانم دش وود، ادوارد دستش را مستقیماً در برابر او قرار داد، مثل یک نیم دایره، با یک حلقه گیسو در وسط، کف دستش، که آشکارا میان انگشتانش قرار داشت.

ماریان فریاد کشید، " هرگز قبلاً حلقه شما را ندیده بودم، آیا این گیسو به فانی تعلق دارد؟ بخاطر می آوردم که قولش را به شما داده بود. اما مثل اینکه موهای او باید تیره تر باشد. "

ماریان با بی موالاتی آنچه را که احساس می نمود بر زبان میراند ـ ولی هنگامی که متوجه شد تا چه اندازه ادوارد را آزار داده است، آزردگی خودش در نیاز به اندیشه نمی توانست از ادوارد بیشتر باشد. ادوارد بشدت سرخ شده، و با نگاهی کوتاه به سوی النور، پاسخ داد، " بله، این گیسوی بریده به خواهر من تعلق دارد. می دانید که هر اقدامی را همیشه سایه مبهمی میتواند بپوشاند. "

نگاه النور در نگاه ادوارد تلاقی کرد، و بهمان گونه با بصیرت بنظر میرسید. آن گیسوی بریده مال خود او بود، او در همان لحظه احساس نمود و ماریان را نیز بخوبی قانع نمود، تنها تفاوت میان نتیجه گیری آنها آن بود که ماریان آن را به عنوان یک هدیه از خواهرش تلقی کرده، النور میدانست باید به وسیله کسی ربوده یا بطور نامعلومی بدست او رسیده باشد. او در هر حال، در آن خلق و خو نبود که آنرا بعنوان یک بی حرمتی تلقی نموده، و با صحبت ها بدون اهمیتی بدانچه که میگذشت ندهد. با تفکر از موضوعی دیگر مصمم بود از آن به بعد از هر فرصتی برای دقت نظر در گیسوی بریده استفاده نموده صرف نظر از هر گونه تردیدی، فردا متقاعد سازد که قطعاً گیسوی خودش بوده است.

آشفتگی ادوارد تا مدتی دوام داشت، و در حالتی از ابهام فرو رفت. همه صبح آن روز را در افسردگی خاصی بسر برد. ماریان بشدت خودش را از آنچه گفته بود سرزنش می نمود، خود را بزودی مورد عفو قرار داد.

قبل از نیمه روز، سر جان و خانم جنینگز، که از ورود یک مرد محترم به خانه روستائی مطلع گشته بودند، برای مشاهده و بررسی مهمان تازه وارد به دیدار آنها آمدند. با کمک مادر زن خود، سر جان پس از مدتی موفق به کشف نام فررارز شد که با حرف ف شروع می شد، و این کشف زمینه ای برای استخراج شوخی های انحصاری در مورد النور گردید، که هیچ عامل دیگری مگر تازه وارد بودن ادوارد نمی توانست مانع یورش سریع او گردد. اما، بآن ترتیب، النور از برخی نگاه های معنی دار آنها متوجه شد، که تا چه اندازه از گفته های مارگارت استفاده کرده، و موضوع را بزرگ جلوه داده اند.

سر جان هرگز بدون آنکه افراد خانواده دش وود را برای صرف ناهار در فردای آنروز یا نوشیدن چای در بعد از ظهر همان روز، به منزل خود دعوت کند، مطلقاً بدیدن آنها نمی رفت. در این فرصتی که دست داده بود، برای فراهم نمودن موجبات سرگرمی بیشتر مهمان خود، در رابطه با سرگرمی هائی که خودش بدانها علاقمندی نشان میداد، اظهار تمایا نمود که همه شرکت نمایند.

گفت، " شما حتماً باید امشب برای صرف چای به منزل ما بیائید، زیرا ما کاملاً تنها هستیم ـ و فردا ناهار را در خدمت شما خواهیم بود، برای آنکه مهمانی بزرگی خواهیم داشت. "

خانم جنینگز روی ضرورت آن تأکید کرده گفت، " و کسی چه میداند شاید شما مجلس رقصی براه بیاندازید؟ که برای شما وسوسه انگیز خواهد بود، دوشیزه ماریان. "

ماریان فریاد کشید، " رقص! امکان ندارد! چه کسی حوصله رقص دارد؟ "

" چه کسی؟ خود شما، و دختران کاری، و وای تکرز (Whitakers) مسلماً ـ چطور! شما خیال کردید چون یک آدم مشخصی که اسم او را نخواهم برد و از اینجا رفته هیچکسی نخواهد رقصید! "

سر جان فریاد کشید، " با تمام وجودم آرزو می کنم، ای کاش آن ویلوف بای باز هم کنار ما بود. "

این اشاره و سرخ شدن چهره ماریان، سوء ظن تازه ای بر ادوارد وارد آورد. با لحن ملایمی، به دوشیزه دش وود که کنار او نشسته بود، گفت، " و این ویلوف بای چه کسی است؟ "

جواب مختصری باو داد. چهره ماریان خود گویای روشنتری بود. آنچه را که ادوارد باید بفهمد از چهره ی او مشاهده نمود، نه فقط مقصود دیگران را، بلکه آنچنان که از گفته های پیشین ماریان نیز که او را به شدت به تعجب واداشته بود، و هنگامی که مهمانان آنها بیرون رفتند، ادوارد بی درنگ به سراغ او رفت، و با لحن آهسته ای، گفت، " حدسی زده بودم. اجازه میدهید آن حدسم را برای شما بگویم؟ "

" مقصودتان چیست؟ "

" اجازه دارم بیان کنم؟ "

" قطعاً. "

" خوب پس، من حدس میزدم که آقای ویلوف بای شکار میزند. "

ماریان حیران و مشوش، با اینحال نمی توانست جلو لبخند خود را از خمیدگی ملایمی که ادوارد در حالت خود بروز داده بود بگیرد، و پس از لحظه ای سکوت، گفت، " اوه! ادوارد! چطور می توانید؟ ـ ولی امیدوارم، زمان آن فرا برسد...یقین دارم از او خوشتان خواهد آمد. "

متعجب از علاقه و حرارت او، پاسخ داد، " من تردید ندارم. " زیرا ادوارد آنرا یک شوخی برای خوشایندی دوست ماریان عنوان نکرده بود، در حالیکه چیزی میان او و ویلوف بای وجود داشته یا نداشته باشد، ادوارد نمی خواست تمایلی به مداخله در آن از خود ظاهر سازد.

فصل نوزده

ادوارد یک هفته در آن خانه روستائی اقامت کرد، خانم دش وود مشتاقانه از او خواسته بود مدت بیشتری را در آنجا بگذراند، اما مثل آنکه گوئی روی ریاضت خود خم شده باشد، بنظر میرسید آنگاه که شادی او در میان دوستانش به نقطه اوج میرسد باید عزم رفتن بنماید. روحیه او در طول دو سه روز آخر، گرچه هنوز هم بسیار نامتعادل، ولی تا حدودی تقویت شده ـ بیشتر و بیشتر به خانه و محیط اطراف علاقه پیدا کرده ـ هرگز از بازگشت خود بدون آنکه آهی بکشد یاد نمی کرد ـ اظهار میداشت که اوقات او به کلی خالی است ـ حتی مردد بود که با جدا شدن از آنها بکدام نقطه خواهد رفت ـ اما هنوز، مصمم بود برود. هرگز هیچکدام از هفته هایش تا آن حد سریع نگذشته بود ـ او سپری شدن آن هفته را باور نمی نمود. همواره آنها را تکرار می کرد، حرفهای دیگری هم می گفت، که نشانه بازگشت احساساتش بود و نادرستی اعمالش را نشان میداد. در نورلند لذتی برایش وجود نداشت، از حضور در شهر بیزار بود، اما یا نورلند و یا لندن را باید در پیش می گرفت. مهربانی های آنها را بیش از اندازه می دانست، و بزرگترین شادی اش را در میان آنها تلقی میکرد با این وجود در انتهای هفته باید آنجا را ترک می کرد، با وجود اشتیاق به آنها، و بدون آنکه محدودیتی از نظر زمان داشته باشد.

النور همه آن موارد شگفت انگیز را به حساب امور مربوط به مادر ادوارد تلقی نمود، و برای او خوشحال کننده بود که مادر ادوارد از چنان شخصیتی برخوردار است که بر او کاملاً ناشناخته است، زیرا بعنوان یک بهانه کلی میتوانست در قبال اعمال ناشناخته پسرش منظور گردد. در هر حال ناامید و آزرده دا و گهگاه مضطرب از رفتار نامشخص ادوارد در قبال او، در مجموع یا دیدگاهی بسیار منظم، به اعمال او توجه نموده و صبورانه مشخصات آنها را ارزیابی می نمود، که نسبتاً بصورت دردناکی از طرف او ظاهر میشد، به خاطر زحماتی که مادرش در قبال ویلوف بای متحمل شده بود. نیاز ادوارد به روحیه، به آشکار شدن امور، و به مداومت، معمولاً صفاتی بودند که به استقلال او مربوط می گشتند، و به آگاهی بیشتر او از تمایلات و نقشه های خانم فررارز. دوره کوتاه دیدار او و پافشاری در ترک کردن آنها، از همان سیرت مقید، از همان نیاز اجتناب ناپذیر پوشیده مادرش سرچشمه گرفته بود. همان گله و شکایت قدیمی وظیفه در مقابل اشتیاق، والدین در برابر فرزند، دلیل تمامی آنها بود. اگر این گرفتاریها کاهش می یافت، اگر اگر این مخالفت ها تمامی می گرفت، النور را خوشحال می ساخت ـ در آن صورت خانم فررارز دوباره شکل می گرفت، و پسرش با یافتن آزادی عمل به خوشبختی میرسید. ولی از چنان افکار بیهوده ای، النور مجبور بود به آسایش و تجدید اعتماد خود نسبت به جلب محبت ادوارد بازگردد، به زنده کردن همه نشانه های حاکی از احترام در نگاه یا کلامی که هنگام توقف او در بارتون از او ظاهر می گشت، و بالاتر از همه بآن استدلال دنباله داری که از آن استوارانه به دور انگشت خود پیچیده بود.

خانم دش وود، صبح روز قبل در سر میز صبحانه عنوان کرده بود، " ادوارد، من تصور می کنم اگر وقت و نیروی خود را صرف اشتغال به حرفه ای بنمائید که با نقشه ها و کارهای شما هماهنگی داشته باشد، آدم موفق تری خواهید شد. در واقع، بعضی از ناراحتی های دوستان شما، احتمالاً از همان ناشی شده است ـ شما دیگر آنقدر وقت اضافی نخواهید داشت که برای آنها صرف کنید. اما ( با یک لبخند ) بالاخره از نظر مادی در یک مورد بخصوص بهره ای خواهید برد ـ دست کم خواهید فهمید کجا باید بروید و چه موقع برگردید. "

پاسخ داد، " به شما اطمینان میدهم، همانطور که شما اکنون فکر می کنید مدتها راجع به آن فکر کرده ام. تا بحال برای من بدبختی بزرگی بوده، یا هست، و احتمالاً در آینده هم خواهد بود، که نه حرفه ای مناسب برای اشتغال دارم، و نه شغلی که در آن بکار مشغول شده و درآمدی بدست آورده و استقلالی احساس نمایم. اما متأسفانه احتیاط خودم، و احتیاط دوستانم، مرا به این روز بی حاصلی و بی دست و پائی دچار کرده است. ما هرگز نتوانستیم روی انتخاب یک حرفه به توافق برسیم. من همواره کلیسا را ترجیح میدادم، مثل همین حالا. ولی در نظر خانواده من مطلوبیت چندانی نداشت، آنها ارتش را توصیه میکردند. برای من خیلی ناخوشایند بود. رشته حقوق برای آقا منشی کافی بود؟ جوانهای بسیاری، که در دانشگاه حجره هائی داشتند، در دور اول نمایش خوبی ارائه داده اند، و در اطراف شهر با درشکه چرخی زدند. اما من تمایلی برای رشته حقوق نداشتم، حتی در این رشته مزخرفی که، مورد تائید خانواده من میباشد. در مورد ملوانی، طریقه ای در کنار خود دارد، اما وقتی که موضوع در نظرم شکل گرفت دیگر از سن من خیلی گذشته بود ـ و سرانجام، از آنجا که هیچ نیازی برای اشتغال به هیچ حرفه ای نداشتم، بدون پوشیدن یک کت قرمز خرج چندانی ندارم، و آوارگی لفظی است که تماماً بیش از هم چیز احترام و فایده را فراهم می آورد، و یک مرد جوان هجده ساله در مجموع آنچنان علاقمند نمی باشد که خود را خم کرده و به عنوان تحمل قیمومت دوستانش که کاری انجام نمیدهند خود را سرگرم نماید. بنابراین وارد آکسفورد (oxford) شدم، و از آن زمان تا بحال پیوسته آواره هستم. "

خانم دش وود گفت، " بنظر من، نتیجه آن است که، چون اوقات فراغت نتوانسته خوشبختی شما را افزایش دهد، بنابراین پسران شما طوری تربیت خواهند شد که به دنبال سرگرمی، اشتغال، حرفه، و تجارت بروند. "

ادوارد با تأکید فراوان گفت، " تربیت آنها طوری خواهد بود که تا حد امکان اصلاً شبیه من در نیایند. از نظر احساسات، اعمال، شرایط، و از هر نظر. "

" دست بردارید، دست بردارید؟ همه اینها ناشی از فوران فوری نیازهای روحی است، ادوارد، شما در حالت افسرده ای هستید، و تصور می کنید هر کسی که مثل شما نباشد بایستی آدم خوشبختی باشد، اما فراموش نکنید که دردهای ناشی از دوستان را هر کسی در هر زمانی احساس می نماید، حال از هر درجه تحصیلی و از هر طبقه باشند فرقی ندارد. خوشبختی های خودتان را شناسائی کنید. شما فقط به حوصله احتیاج دارید ـ یا بآن اسم های قشنگ تری بدهید، بآن امید خطاب کنید. مادر شما، بموقع خود، آن استقلالی را که بی صبرانه بدنبالش هستید بشما خواهد بخشید، این وظیفه اوست، و عملی خواهد شد، بایستی خیلی بیشتر از خوشبخت شدن خودش برای جلوگیری از تلف شدن همه دوران جوانی شما در دست نارضایتی، اقدام می نمود. ممکن است بیش از چند ماه بیشتر بطول نکشد! "

ادوارد پاسخ داد، " تصور میکنم که احتمالاً ماههای متمادی برای بهتر کردن شرایط در جهت خودم مبارزه لازم باشد. "

این تسلسل افسردگی ذهنی، اگرچه قابل مباحثه با خانم دش وود نبود، ولی هنگام خداحافظی به همه آنها دردی اضافی افزود که کمی بعد از آن اتفاق افتاد، و تأثیر ناراحت کننده ای بر احساسات آنها بویژه بر احساسات النور گذاشت، بطوریکه بر طرف شدن آن به زمان و بردباری نیاز داشت. اما از آنجا که تصمیم به بردباری گرفته بود، و بمنظور جلوگیری از آشکار شدن رنج او که با خداحافظی ادوارد از سایر افراد خانواده افزون تر بود، از پذیرش روش قضاوت ماریان، در زمینه مشابه، برای تقویت و ثابت نگه داشتن اندوه، از طریق پناه بردن به سکوت، انزوا، و بیهودگی خودداری ورزید. روش های آنها همانند هدف هایشان تفاوت داشت، و بطریق مشابه با شرایط موجود هر کدام مطابقت می نمود.

بمحض خروج ادوارد از منزل، النور پشت میز کار خود نشسته، تمام طول روز را صرف انجام امور مختلف نمود، اسم او را نه بخاطر آورد و نه از آن اجتناب ورزید، ظاهراً خودش را بشدت همیشه به امور کلی افراد خانواده علاقمند نشان میداد، و در صورتیکه از این طریق، قادر به کاستن از اندوه شخصی خود نمی گردید، دست کم از افزایش غیر ضروری اندوه خود جلوگیری می نمود، و به مادر و خواهرانش بیش از اندوه اشتیاق نشان میداد.

در نظر ماریان، چنین عملکردی، که کاملاً با رفتار او مغایرت داشت، اصلاً شایسته جلوه نمی نمود، که در مقایسه با رفتار او گناه آلود هم تلقی می گشت. اراده تسلط بر خود بسیار آسان عمل نمود، ـ با وجود گرایش های نیرومند امکان پذیر نبود، با بودن گرایش های متعادل کاربردی نمی توانست داشته باشد.گرایش های خواهرش از نوع متعادل، و او جرأت نمی کرد وجود آنرا انکار نماید، گرچه از یادآوری آن برافروخته می شد، و از شدت کشش خودش، دلیل بسیار استواری ارائه می نمود، هر چند هنور هم با همه آن رنجی که تحمل می نمود، دوست میداشت و احترام می نمود.

النور، بدون آنکه خودش را از سایر افراد خانواده جدا ساخته، یا به بهانه دوری از دیگران و پناه بردن به تنهائی، یا تمام شب را بیداری کشیدن برای زیاده روی در تفکر گرفتار نماید، در اوقات فراغت همه روزه فرصت هائی را برای اندیشیدن به ادوارد اختصاص داده، و رفتار او، را در هر یک از موارد با توجه به حالات گوناگون و زمان های مختلف النور می توانست ارائه نماید، با ظرافت، ترحم، موافقت، انتظار و تردید مورد بررسی قرار می داد. در ساعات بیکاری، هر کدام سعی در مشغول کردن خود شده، و گفتگوئی میان آنها جریان پیدا نمی کرد، بطوریکه اثرات انزواطلبی بخوبی آشکار بود. ذهن او بناچار آزار، و افکارش نمی توانست به جای دیگری متصل باشد و گذشته و آینده، روی موضوعی بسیار جالب، بایستی در برابرش قرار می گرفت، بایستی توجه او را نیرو می بخشید، و خاطره اش را مجذوب می نمود، بازتاب آنرا مشاهده، و تخیل او را زنده نگه میداشت.

فصل بیست

چندی بعد کوشش فعالانه سر جان و خانم جنینگز برای ترتیب دادن مهمانی ها، آشنائی دوستان تازه ای را با افراد خانواده دش وود فراهم نمود.

در گردش صبحگاهی به اگزتر، آنها با دو خانم جوان آشنا شدند، که خانم جنینگز، با کشف آنکه از خویشاوندان او می باشند رضایت خاطری بدست آورد. و این برای سر جان کافی بود که آنها را بلافاصله پس از پایان گردش، مستقیماً به منزل خود دعوت نماید. اشتغال آنها در اگزتر بلافاصله پس از چنان پیشنهادی بکنار گذاشته شد، و خانم میدل تون با بازگشت سر جان و اشاره او، متوجه شد که بزودی باید باستقبال دو دختر مهمان برود که هرگز قبلاً آنها را ندیده و از ظرافت و لطافت آنها هیچ گونه دلیلی در دست نداشت، زیرا اطمینان خاطری که شوهر و مادرش روی موضوع می دادند بهیچ روی او را قانع نمی کرد. خویشاوند بودن آنها نیز موضوع را بدتر جلوه گر ساخت، و کوششهای خانم جنینگز برای تسلی بخشیدن متأسفانه مؤثر واقع نیفتاد، با آنکه به دخترش گوشزد می نمود در مورد خوش سلیقه بودن آنها توجهی ننماید، برای آنکه هر دو آنها دختر عموهای او بوده و بایستی با آنها ارتباط برقرار می نمود.

چون حالا دیگر ممانعت از ورود آنها غیر ممکن گشته بود، خانم میدل تون، با همه ویژگیهای یک زن نیک اندیش، خود را تسلیم نمود. صرفاً با این رضایت که هر روز پنج شش بار شوهرش را در آن مورد سرزنش نماید.

خانم های جوان سر رسیدند، ظاهر آنها آراسته و محترم به نظر می رسید. لباس آنها بسیار شیک، رفتارشان محترمانه، و از آن خانه خوششان آمده بود، و مجذوب مبلمان منزل گشته، و مسحور فرزندان خانم میدل تون شده بودند. به فرزندانش گوشزد نموده بود بچه های خوبی باشند، که برای خانمی مثل او بی اندازه ستایش آمیز جلوه می نمود. اعتماد بنفس سر جان در قضاوت و تشخیص شخصی اش با همین ستایش احیاء کننده تقویت گردید، و از همانجا مستقیماً راهی خانه روستائی شد تادختران خانم دش وود را از فرا رسیدن خواهران استیل (steele) مطلع نموده، و بآنها اطمینان بدهد که شیرین ترین دخترهای روی زمین میباشند. از این گونه تعریف ها، در هر حال مطلبی استنباط نمیشد، النور به خوبی میدانست شیرین ترین دخترهای روی زمین در هر کجای انگلستان فراوانند، با چهره ها و قیافه ها، فهم و شعور و اخلاق متفاوت. سر جان میخواست همه افراد خانواده مستقیماً به خانه او رفته و مهمانان او را ملاقات نمایند. مرد نیکوکار، بشر دوست! برای او دردناک بود که حتی یک دختر عموی سومی را برای خودش نگهدارد.

گفت، " حالا راه بیفتید، لطفاً بیائید ـ باید بیائید ــ استدعا میکنم بیائید. ـ نمیتوانید تصور کنید چقدر از آنها خوشتان خواهد آمد. لوسی قشنگی بی نظیری دارد، و خیلی هم خوش اخلاق و دوست داشتنی است! بچه ها همه از سر و کول او آویزان شده اند، مثل اینکه از خیلی وقت پیش او را می شناختند. و هر دو آنها بی صبرانه مشتاق دیدار شما هستند، برای آنکه در اگزتر آوازه ی شهرت شما همه جا پیچیده است، و من بآنها گفته ام که همه آن شایعات حقیقت دارد، و خیلی هم بیشتر از آن است. یقین دارم از آنها خیلی خوشتان خواهد آمد. برای بچه ها یک عالمه اسباب بازی آورده اند. چطور حاضر میشوید خواهش مرا رد کنید! میدانید که، آنها دختر عموهای شما هستند. شما دختر عموهای من هستید، و آنها دختر عموهای همسرم، بنابراین شما بایستی با هم خویشاوند باشید. "

اما سر جان نتوانست بر آنها چیره شود. فقط توانست قول بگیرد که در یکی دو روز آینده سری به خانه او زده، و سپس در کمال تعجب از بی تفاوتی آنها خداحافظی نمود، تا با پای پیاده به منزل خود رفته و یکبار دیگر با با تمجید از جذابیت و زیبائی آنها برای خواهران استیل به خود ببالد، همچنانکه قبلاً از قشنگی خواهران استیل برای آنها تعریف کرده بود.

هنگامی که برای وفای به عهد خود به منزل سر جان رفته و مراسم معارفه آن خانم های جوان بعمل آمد، قیافه خواهر بزرگتر که سن او حدوداً به سی سال میرسید، با آن صورت گرد و بدور از احساس او، در نظرشان چندان دلفریب جلوه نمی نمود، ولی خواهر کوچکتر که بیست و دو یا بیست و سه ساله بنظر میرسید، از زیبائی قابل توجهی برخوردار بود، قیافه اش ملوس، چشمان نافذ ، صورتش بشاش، که گرچه لطافت و ظرافت را واقعاً آشکار نمی ساخت، ولی شخصیت او را متمایز می نمود. ـ

رفتار آنها بطور محسوسی مؤدبانه، و النور بزودی احترامی در دل نسبت به آنها احساس نمود، آنگاه که توجهات عاقلانه آنها را هنگام خوب جلوه دادن خود در برابر خانم میدل تون، زیر نظر داشت.

اندکی بعد چهار خانم جوان خود را در برابر یکدیگر تنها احساس کردند.

لوسی استیل گفت، " خانم میدل تون خیلی دوست داشتنی است! "

ماریان سکوت اختیار نموده، برای او بسیار مشکل بود بدون آنکه مطلبی را احساس نماید در مورد آن حرفی بزند، هر چند که بطور مختصر، و بنابراین، تمام وظیفه ی مربوط به دورغ بافی، هنگامی که ادب ایجاب نماید. بر گردن النور می افتاد. بنابراین بنوبه خود، همه کوشش خود را بکار بست، تا از محبت های خانم میدل تون، فراتر از آنچه او احساس می نمود، تمجید کند گرچه از آنچه دوشیزه لوسی عنوان کرده بود کمتر می نمود.

خواهر بزرگتر با صدای بلند گفت، " و سر جان هم، مرد بسیار با محبتی است! "

در اینجا نیز، ستایش دوشیزه دش وود، در کمال صداقت و سادگی، بدون هیچگونه سر و صدای اضافی مطرح گردید. او صرفاً ملاحظه می نمود که سر جان مردی کامل، خوش رفتار و با محبت می باشد.

" و چه خانواده کم جمعیت جذابی هستند! هیچوقت در زندگی خودم بچه های باین قشنگی ندیده بودم، قبلاً باور نمی کردم، و در واقع من همیشه عاشق بچه ها بوده ام. "

مکث کوتاهی پس از این جمله برقرار گشت، که توسط دوشیزه استیل شکسته شد، او کاملاً آمادگی دنبال نمودن گفتگو را داشته، و در این لحظه تقریباً بدون مقدمه اظهار داشت، " و راستی دوشیزه دش وود، از دوون شایر خوشتان میآید؟ تصور میکنم از ترک کردن ساسکس خیلی ناراحت باشید. "

با تعجب از آشنا جلوه نمودن آن سؤال، یا دست کم لحنی که مورد استفاده قرار گرفته بود، النور پاسخ داد که ناراحت است.

دوشیزه استیل افزود، " نورلند سرزمینی مسحور کننده بسیار قشنگی است، مگر نیست؟ "

لوسی که تصور میکرد بخاطر جمله خواهرش اشاره مختصر لازم میباشد گفت، " از زبان سر جان شنیدم که خیلی از آنجا تعریف میکرد. "

النور پاسخ داد، " بنظر من هر کسی که آنجا را دیده باشد باید از آن ستایش کند، گرچه نباید تصور شود که ارزشیابی هر کس بتواند با نقطه نظرهای ما مطابقت داشته باشد. "

" و آیا تعداد زیادی از آدم های اصیل در آنجا زندگی می کنند؟ تصور میکنم در این نقطه از جهان تعداد آنها چندان زیاد نباشد. زیرا من تصور میکنم آنها خیلی فوق العاده اند. "

لوسی، که از گفته های خواهرش شرم زده بنظر میرسید. گفت، " اما چرا باید اینطور تصور کنی که در دوون شایر مثل ساسکس چندان اثری از آن مردهای جوان اصیل وجود نداشته باشد؟ "

" نه، عزیزم، یقین دارم نمیخواستم وانمود کنم که در آنجا وجود ندارد، اطمینان دارم تعداد آنها در اگزتر خیلی زیاد است، اما میدانی که، در مورد نورلند نمی توانم ادعائی داشته باشم، و نگران آن بودم که دوشیزه دش وود در بارتون آنرا رضایت بخش نیابد، در صورتیکه تعدادشان باندازه قبلی نباشد. اما شاید شما خانم های جوان توجهی به آنها نداشته باشید، و بود و نبودشان برای شما یکسان باشد. من بسم خودم، تصور میکنم که آنها بی نظیرند، بشرط آنکه خوب لباس بپوشند و رفتاری مؤدبانه داشته باشند. اما قادر نیستم کثیفی و بدخلقی آنها را تحمل کنم. اکنون در اگزتر، جوان بسیار زرنگ و فوق العاده ای بنام آقای زر (mr.rose)، زندگی می کند که واقعاً یک مرد شیک پوش واقعی است، و همان طور که میدانید منشی آقای سیمپسون (sympson) است، و با اینحال اگر یک روز صبح با او برخوردی داشته باشید، در وضعی نیست که برای دیدن او مناسب باشد. ـ دوشیزه دش وود تصور میکنم بردار شما هم جوان کاملاً برازنده ای بود، البته قبل از ازدواج، که خیلی هم ثروتمند بود، درست است؟ "

النور گفت، " اگر نظر مرا بخواهید، حرفی برای گفتن ندارم. برای اینکه مقصود شما را از بیان آن کلمه کاملاً نمی فهمم. اما فقط اینرا می توانم بگویم، که اگر قبل از ازدواجش آدم شیک پوش و مرتبی بوده، هنوز هم همانطور است، زیرا اصلاً فرقی با گذشته نکرده است. "

" اوه! عزیزم! به مردهای زن دار که شیک و برازنده نمی گویند ـ آنها سرگرمی های دیگری دارند. "

خواهرش فریاد کشید، " خداوندا! آن (Anne)، حرف دیگری بغیر از جوانهای برازنده و شیک برای گفتن نداری؟ ـ کاری میکنی که دوشیزه دش وود تصور نمایند به چیز دیگری فکر نمی کنی. " و سپس، برای عوض کردن موضوع صحبت، شروع به تعریف و تمجید خانه و مبلمان نمود.

این نمونه از اظهار نظرهای خواهران استیل کفایت می نمود. آزادی مبتذل و بی خردی خواهر بزرگتر هیچگونه توصیه ای برایش باقی نگذاشته بود. و از آنجا که النور نسبت به زیبائی چهره، یا نگاه شرمنده خواهر کوچکتر، به نیاز او برای ظرافت واقعی و بی هنری او نا آگاه نبود، بدون آنکه اشتیاقی برای شناسائی بیشتر آنها داشته باشد آنجا را ترک کرد.

خواهران استیل آنطور نبودند. ـ آنها از نواحی اگزتر آمده بودند، حاضر وآماده با تعریف و تمجید فراوان، در رابطه با سر جان میدل تون، خانواده او، و همه خویشاوندان او، و هیچگونه تنگ نظری به دختر عموهای خوب او وجود نداشت که از آنها به عنوان زیباترین، ملوس ترین، عاقلترین و مقبول ترین دخترها یاد میشد، و خانم های تازه وارد خصوصاً علاقمند بودند که رابطه دوستانه تری با آنان برقرار نمایند. ـ و بنابراین برای برقراری رابطه دوستانه تر، النور بزدوی دریافت که از پذیرش آن ناگزیر است، زیرا سر جان بشدت از خواهران استیل پشتیبانی نموده، گروه آنها بسیار مقتدر گشته بود، و آن نوع ارتباط دوستانه ای بایستی برقرار می گردید، که متضمن نشست و برخاست های روزانه بمدت یکی دو ساعت ایجاب می نمود. بیشتر از آن از دست سر جان کاری ساخته نبود؟ اما او نمی دانست که بیش از آن نیز ضروری است، بنظر او، با هم بودن، صمیمی بودن، ارزش داشت، و هنگامی که برنامه های متداول او برای ملاقاتهای آنها مؤثر افتاد، یقین حاصل کرده بود که ارتباط دوستانه میان آنها برقرار گردیده است. برای اثبات حسن نیت خود، آنچه در قدرت داشت برای برطرف نمودن محافظه کاری خواهران دش وود بکار بست، خواهران استیل را از آنچه که به نظرش مفید میدانست یا از موقعیت دختر عموهای خودش، با بیانی ظریف و خاص بآنها گفت، ـ و النور بیش از دوبار بیشتر آنها را ملاقات ننمود، تا آنکه خواهر بزرگتر برای خواهر النور آرزوی خوشبختی نمود که پس از ورود به بارتون موفق به نامزدی با آن جوان برازنده گشته است.

گفت، " حادثه خیلی قشنگی است که در سن کم ازدواج می کند، و شنیده ام که او جوان بسیار برازنده، و بسیار زیبائی است. و امیدوارم شما هم بزودی بختتان باز بشود، ـ ولی شاید هم قبلاً دوستی از گوشه های برای خود انتخاب کرده اید. "

النور نمیتوانست تصور نماید که سر جان آنقدر آدم خوبی باشد که سوء ظن خود را در مورد ادوارد به همه اعلان نکرده باشد، زیرا نسبت به ماریان رعایت ملاحظه را ننموده بود، در واقع آن دو مورد برای او موضوع شوخی و خنده را تشکیل میداد، بعنوان مطلبی تازه تر و تا حدودی متکی به حدس و گمان، از هنگامی که ادوارد به دیدار آنها آمده بود، آنها دیگر هرگز با یکدیگر غذا صرف نکرده بودند، فقط یکبار هنگام صرف آشامیدنی، که به سلامتی او با اشاره سر و چشمک زدن همراه بود که به عنوان هیجانی در جهت جلب توجه تلقی گردید. حرف ف ـ بهمان گونه اغلب مورد اشاره قرار می گرفت. و شوخی های متعددی از ان حاصل گردید. و ویژگی آن بعنوان بامزه ترین حروف الفبا برای النور تا مدتها آلت دست قرار گرفته بود.

همانطور که النور انتظارش را می کشید، خواهران استیل، در این هنگام از شنیدن همه آن شوخی ها بهره مند گشتند، و موجب برانگیخته شدن حس کنجکاوی خواهر بزرگتر را فراهم آورده بود، که اسم آن مرد محترمی که باو اشاره میشد، فرا بگیرد، و گرچه، گهگاه بصورت متناوب اظهار میشد، با اینحال با توجه به کنجکاویهای عمومی او برای پی بردن به خصوصیات آن خانواده، کاملاً بدان علاقمند گشته بود، اما سر جان مدت زیادی را برای معطل نگهداشتن حس کنجکاوی او که از برانگیختن آن غرق لذت میگردید، به بیهودگی هدر نداد، زیرا دست کم، باندازه لذتی که دوشیزه استیل از شنیدن آن نام می گرفت، او هم از فاش ساختن آن اسم بهمان درجه از لذت دست می یافت.

در گوش دوشیزه استیل گفت، " اسم او فررارز است، اما شما را بخدا به کسی نگوئید، برای آنکه راز بزرگی است. "

دوشیزه استیل تکرار کرد، " فررارز! آقای فررارز باید آدم خوشبختی باشد، اینطور نیست؟ چی! برادر عروس شما است، دوشیزه دش وود؟ قطعاً باید جوان مقبولی باشد، خیلی خوب او را می شناسم. "

لوسی که معمولاً همه گفته های خواهرش را اصلاح میکرد، فریاد کشید، " چطوری این حرف را میزنی، آن؟ " حتی اگر یکی دو بار هم در خانه عموی خود او را دیده باشیم، باز هم نباید ادعا کنیم که او را خوب می شناسیم. "

النور همه این صحبت ها را با دقت و تعجب شنید. " و این عمو چه کسی بود ؟ کجا زندگی میکرد؟ چگونه با هم آشنا شده بودند؟ " خیلی دلش می خواست موضوع صحبت دنبال شود، گرچه شخصاً تمایلی به شرکت در آن احساس نمی نمود، اما دیگر صحبتی از آن به میان نیامد، و برای نخستین بار در زندگی خود، جای خالی خانم جنینگز را چه از نظر پی گیری آن اطلاعات خوش آیند، و چه از نظر احساس تمایل به گفتگو از آن موضوع را احساس نمود. حالتی را که دوشیزه استیل در صحبت کردن از ادوارد بکار برده بود، کنجکاوی او را شدت بخشید، زیرا بزعم او تا حدودی غیر طبیعی جلوه می نمود. و این سء ظن را ایجاد نمود که آن خانم ها چیزهائی میدانند، یا تصور آنکه مطلبی بر علیه او وجود دارد. ـ ولی کنجکاوری او بهره ای نداشت، زیرا هیچگونه اشاره دیگری، در رابطه با اسم ادوارد حتی وقتی که سر جان علناً آنرا بر زبان راند بمیان نیامد.

فصل بیست و یک

ماریان، که هرگز در برابر چیزهائی از قبیل گستاخی، رذالت، پستی، یا حتی بی تفاوتی در سلیقه از جانب خودش، تحمل چندانی نداشت، در این هنگام بر اثر وضع روحی خاص خود آنچنان بطور محسوس نامرتب گشته بود که نمی توانست در نظر خواهران استیل خوش آیند جلوه نموده، یا پیشروی آنها را مورد ستایش قرار دهد، و با رفتار سردی که در قبال آنها اتخاذ نموده بود، هر گونه تلاش صمیمانه ای را از جانب آنها بی اثر می نمود، و النور آن تمایلات رفتاری را که در هر دو آنها بطور بارزی محسوس بود بجانب خود منحرف نمود، اما لوسی، که هیچ فرصتی را برای شرکت در گفتگو، یا تلاش در جهت استحکام بخشیدن به روابط صمیمانه از دست نمی داد از طریق صصحبت های ساده و بی پرده و ابراز احساسات خود در این راه نسبت باو جدیت خاصی از خود بروز میداد.

لوسی طبیعتاً انسان باهوشی بوده، نقطه نظرهای او اغلب بجا و سرگرم کننده و بعنوان یک هم صحبت نیم ساعته، النور بارهای متوالی از او خوشش آمده بود، اما ظرفیت او کمکی از تحصیلات نگرفته، و او دختری بی سواد و چشم بسته، با همه نارسائی ها و عقب ماندگی های ذهنی، و نیاز او برای آگاهی از بدیهیات، نمی توانست از دیدگان دوشیزه دش وود پنهان بماند هر چند که می کوشید خود را لاابالی جلوه گر نسازد. النور با ترحم نسبت به او، کمبود ظرفیت هائی را که از طریق سوادآموزی می توانست احترام خاصی را باو متوجه نماید، مشاهده کرد، ضمناً با احساسی رقیق تر، همه نیازهای ظریف، درستکاری، و تمرکز اخباری را که دقت نظرها، مداومت ها، و تمجیدهای او را که در خانه ییلاقی برملا میساخت، نیز مشاهده کرد، و النور نمی توانست از مصاحبت با کسی که نادانی را با بدبجنسی درآمیخته، بی سوادیش مانعی در ادامه تفاهم دو جانبه گشته، رفتارش با دیگران، بیانگر جبهه گیری بی ارزشی از جلب توجه و ظاهرسازی بوده، رضایت ممتدی داشته باشد.

یکروز هنگامی که پیاده با هم از خانه ییلاقی پارک بطرف خانه روستائی میرفتند لوسی به النور گفت، " بجرأت میتوانم بگویم که سؤال مرا عجیب و غریب تصور خواهید کرد. اما تمنا دارم بگوئید، آیا شخصاً با مادر زن بردارتان، خانم فررارز آشنائی دارید؟ "

النور براستی از آن سؤال عجیب و غریب حیرت زده شد، و چهره اش آنرا آشکار نمود، و پاسخ داد که هرگز خانم فررارز را ندیده است.

لوسی پاسخ داد، " راستی! تعجب می کنم، برای آنکه تصور می کردم باید در نورلند گاه گاهی او را دیده باشید. پس در این صورت بگوئید چه جور خانمی است؟ "

النور، در حالیکه محتاطانه می کوشید تا از ابراز نقطه نظرهای واقعی خود نسبت به مادر ادوارد خودداری ورزیده، و چندان علاقه ای به پاسخگوئی به سؤالات کنجکاوانه او نشان ندهد، جواب داد، " نه، من هیچ اطلاعی از او ندارم. "

لوسی همانطور که صحبت میکرد عمداً چشمکی به النور زد و گفت، " یقین دارم مرا آدم بسیار عجیبی تصور می کنید، که با این حالت در مورد او سؤال میکنم، اما شاید دلائلی در آن وجود داشته باشد ـ ای کاش می توانستم بیان کنم، ولی در هر حال امیدوارم آنقدر به من لطف داشته باشید که باور کنید قصد گستاخی ندارم. "

النور پاسخ مؤدبانه ای ابراز داشت، و چند لحظه در سکوت قدم زدند. لوسی بود که با قدری تردید بار دیگر سکوت را شکسته و موضوع را مجدداً مطرح نمود.

" نمی توانم تحمل کنم که در نظر خود مرا فضول گستاخی تصور کنید. یقین دارم حاضرم بهرکاری در دنیا دست بزنم تا آدم نیک اندیشی مثل شما چنان تصوری در مورد من نداشته باشد. و اطمینان دارم بدون هیچگونه واهمه ای میتوانم به شما اعتماد بنمایم، راستش را بخواهید خیلی خوشحال خواهم شد اگر در مورد وضع نامساعدی که برایم پیش آمده بتوانید به من کمک فکری بدهید، اما در هر حال هیچگونه گرفتاری متوجه شما نمی باشد. باعث تأسف من است که از خانم فررارز هیچگونه اطلاعی ندارید. "

النور، در کمال حیرت زدگی گفت، " متأسفانه اطلاعی ندارم. که بتوانم در جهت کمک به شما در اختیارتان قرار بدم. ولی حقیقتاً، هرگز نفهمیدم که چه نوع ارتباطی با آن خانواده دارید، و از این رو تا حدودی تعجب می کنم، و اقرار می کنم، که یک چنین پرسشی در مورد شخصیت او حیرت آور است. "

" باید بگویم که شما تعجب می کنید، و من قطعاً تعجبی در آن نمی بینم. در حال حاضر خانم فررارز قطعاً رابطه ای با من ندارد. _ ولی احتمالاً زمان آن خواهد آمد _ چقدر بطول بکشد بایستی به او ارتباط داشته باشد _ و آن زمانی است که ارتباط دوستی میان ما خیلی صمیمانه شود. "

همچنانکه این کلمات را ادا می کرد نگاهش به پائین دوخته شده، و فقط زیر چشمی برای پی بردن بر عکس العمل هم صحبت خود مواظب او بود.

النور فریاد کشید، " ای خدای بزرگ! مقصودتان چیست؟ با آقای رابرت فررارز روابط دوستانه دارید؟ یعنی شما _ ؟ " و خوشحالی چندانی از داشتن چنان خویشاوندی احساس ننمود.

لوسی پاسخ داد، " نه، نه با آقای رابرت فررارز _ هرگز در تمام عمرم او را ندیده ام. " در حالی که نگاهش را روی النور ثابت نگهداشته بود افزود، " با بردار بزرگترش. "

چه احساسی در آن لحظه به النور دست داد؟ حیرتی که، با همه رنجهای دردآورش، توانائی بیان مفهوم آن درد را ندارد. بهت زده و آرام سرش را به طرف لوسی چرخاند، قادر به استنباط دلیل یا هدف چنان ادعائی نبود. و گرچه حالت سیمای او دستخوش تغییر، ولی استوارانه از باور کردن آن امتناع ورزید، و آنرا در گونه ای از نیروی تسلط بر خود، با بی حالی نادیده گرفت.

لوسی ادامه ادا، " شاید خیلی تعجب کنید، زیرا هیچ گونه توهمی از آن در گذشته نداشتید، برای آنکه هرگز خودش هیچ گونه اشاره ای به شما یا هر کدام از افراد خانواده شما نکرده، چونکه همیشه به عنوان یک راز بزرگ تلقی میشد، و من یقین دارم تا این لحظه به هیچکس از آن حرف نزده ام. هیچکدام از افراد خانواده ی من بجز خواهرم آن (Anne)، از این ماجرا خبر ندارند، و اگر به رازداری شما در این جهان وابستگی بسیار شدیدی نداشتم، هرگز از آن با شما صحبت نمی کردم، و از آنجا که تصور میکنم عنوان کردن آن همه سؤال های غیر عادی در مورد خانم فررارز احتمالاً بنظر شما عجیب و غریب جلوه نماید، مجبور به بازگو کردن آن در نزد شما شدم. و تصور نمی کنم آقای فررارز با آگاهی از اعتماد من نسبت به شما، از این جریان آزرده دل شود، برای آنکه بخوبی میدانم نسبت به افراد خانواده شما نظری بسیار خوشایند، و نسبت به شما و خواهرانتان احساس بسیار بردارانه ای دارد. " _ در اینجا لحظه ای مکث نمود.

النور چند لحظه ای ساکت ماند. تعجب از آنچه شنیده بود ابتدا بسیار شدید جلوه می نمود. اما سرانجام بخود فشار آورد تا حرفی بزند، صحبتی آمیخته با احتیاط، و با رفتاری همراه با آرامش که تعجب و نگرانی او را در پرده ای از ابهام پنهان نگه میداشت، گفت، " آیا می توانم سؤال کنم که مدت نامزدی شما از مدتها پیش انجام گرفته یا نه؟ "

" ما در این چهار ساله اخیر با یکدیگر نامزد بوده ایم. "

" چهار سال! "

" بله. "

النور گرچه بشدت متوحش، ولی هنوز هم نمی توانست باور نماید.

گفت، " من حتی تا چند روز قبل از رابطه دوستی شما اطلاعی نداشتم. "

" بله، آقای پرات (mr.pratt). آیا تا بحال از آقای پرات با شما صحبتی کرده؟ "

النور با فشار بر اعصاب خود، که بر اثر زیادتر شدن حالت هیجانی، کنترل آن مشکل تر می گشت، پاسخ داد، تصور می کنم صحبت کرده باشد. "

عموی من در لانگز تپل (longstaple)، نزدیک منطقه پلیموت زندگی میکند، و او چهار سال نزد عموی من بوده. از آنجا بود که آشنائی ما آغاز شد، زیرا من و خواهرم اغلب پیش عمویم می ماندیم، و از آنجا نامزدی ما به وقوع پیوست، گرچه هنوز یک سالی طول نکشیده بود که بعنوان تحصیل علم از ما جدا شد، ولی تقریباً از آن به بعد همیشه با ما بوده. من بدون آنکه از موافقت مادر او اطلاعی داشته باشم، همانطور که میدانید، اصلاً تمایلی به درگیر شدن در آن نداشتم، خیلی جوان و خیلی او را دوست داشتم که آمادگی تن در دادن به آن گستاخی را از خودم ظاهر ساختم. _ با آنکه شما بخوبی من او را نمی شناسید، دوشیزه دش وود، ولی بقدر کافی او را دیده اید که احساس او را در لیلقتش نسبت به جلب علاقه صمیمانه زنی که با او وابستگی دارد درک کنید. "

النور، بدون آنکه حرف او را متوجه شده باشد، پس از لحظه ای تفکر، با توجه به زنده شدن دوباره اعتماد نسبت به شرف و عشق ادوارد، و خیال پردازی های هم صحبت خود، جواب داد، " قطعاً با ادوارد فررارز نامزد شدید! _ باید اعتراف کنم که در مجموع از آنچه که به من می گوئید دچار حیرت شده ام. و جداً، عذرخواهی میکنم، اما مطمئناً باید اشتباهی در شخصیت یا نام او به وجود آمده باشد. مقصود ما از آقای فررارز نمی تواند یک شخص واحد باشد. "

لوسی لبخند زنان فریاد کشید، " کس دیگری نمی تواند مطرح باشد، آقای ادوارد فررارز پسر بزرگ خانم فررارز ساکن خیابان پارک استریت، و برادر زن برادر شما، خانم جان دش وود، مقصودم همانست، شما نباید مرا به اشتباه بیاندازید، آنهم در مورد اسم کسیکه همه خوشبختی من به او تعلق دارد. "

النور، با حیرت بسیار دردناکی، در جواب گفت، " خیلی عجیب است، که از زبان او هرگز حتی اسم شما را هم نشنیده ام. "

" نه، با توجه شرایط ما، چندان هم عجیب نیست. اولین اقدام احتیاط آمیز ما آن بوده که این موضوع را مخفی نگهداریم. _ شما از من، یا از خانواده من هیچ مطلبی نمی دانستید، بنابراین هرگز دلیلی برای ذکر نام من پیش نیامده بود. و از آنجا که همیشه می ترسید مبادا خواهرش از این موضوع اطلاع حاصل نماید، باین دلیل از افشای آن خودداری می نمود. "

او ساکت بود. _ اطمینان النور متزلزل گشته، ولی اعتماد به نفس او همچنان پایدار بر جای مانده بود. با صدای استواری گفت، " چهار سال است که با یکدیگر نامزد شده اید. "

" بله، و خدا میداند چند سال دیگر هم باید صبر کنیم. ادوارد بیچاره! کاملاً از پا در خواد آمد. " آنگاه با بیرون کشیدن عکس کوچکی از جیب خود افزود، " برای آنکه از هر گونه بروز اشتباهی جلوگیری شود، ممکن است لطفاً نگاهی به صورت او بیافکنید. عیناً با قیافه او مطابقت ندارد، اما با این وجود تصور میکنم با دیدن این عکس بتوانید صاحب آنرا تشخیص بدهید. _ سه سال است که این عکس را همراه خود دارم. "

همانطور که حرف میزد عکس را در دست خود قرار داد، و هنگامی که النور آن تصویر را مشاهده نمود، آنچه تردید از هراس اتخاذ هرگونه تصمیم آنی، یا آرزوی نادرست بودن رنجی که در ذهنش به تکاپو درآمده بود، در تصور داشت با اینحال نمی توانست ارتباطی میان آنها با سیمای ادوارد برقرار سازد. تقریباً بیدرنگ عکس را، با اشاره به آنکه تا حدودی شباهت دارد، بازگرداند.

لوسی صحبتش را دنبال کرد، " هیچوقت برایم میسر نشد که من هم در مقابل عکسم را باو بدهم، که خیلی هم از این بابت عصبانی هستم، برای اینکه او همیشه دلش میخواست عکسی از من داشته باشد! اما تصمیم دارم در اولین فرصت این کار را انجام بدهم. "

النور در کمال آرامش پاسخ داد، " کاملاً حق با شماست. " آنگاه چند قدمی همراه با سکوت طی گردید. لوسی ابتدا صحبت کرد.

گفت، " از رازداری شما هیچگونه تردیدی در این دنیا ندارم، یقین دارم، برای آنکه باید بدانید تا چه اندازه برای ما اهمیت دارد، که به گوش مادر او نرسد. زیرا هرگز با آن موافقت نخواهد کرد. اگر بداند آنوقت هیچ آینده ای نخواهم داشت، و خیال میکنم زن فوق العاده مغروری باشد. "

النور گفت، " من قطعاً در صدد جلب اعتماد شما نبودم، اما برای من همان بس که نسبت به من قضاوت درستی در پیش گرفتید، راز شما در نزد من محفوظ است، ولی پوزش مرا بخاطر ابراز شگفتی و حیرت در مورد این گفتگوی غیر ضروری بپذیرید. دست کم باید احساس می نمودید که آشنائی من با آن نمی توانست بر میزان مصونیت آن بیفزاید. "

با بیان این نقطه نظر، نگاهی جدی به لوسی افکند، با این انتظار که بازتاب ویژه ای را در چهره ی او کشف نماید، احتمالاً ساختگی بودن قسمت عمده آنچه را که به تشریح آن مشغول بود، اما قیافه او هیچ تغییری در خود نداشت.

گفت، " می ترسیدم تصور کنید که با گفتن این حرف ها، اختیار فراوانی را از شما سلب میکنم. قطعاً مدت زمان زیادی از شناسائی شما نمی گذرد. دست کم شخصاً اینطور تصور میکنم. اما از شما و خانواده شما مطالب مفصلی را شنیده ام، و بلافاصله پس از دیدن شما، تقریباً احساس کردم که از خیلی پیشتر از این با هم آشنا هستیم. تازه در شرایط فعلی، واقعاً فکر می کردم بیان قسمتی از ماجرا بخاطر سؤالهای بخصوصی که در مورد مادر ادوارد مطرح مردم ضروری باشد، و آنقدر آدم بدبختی هستم که هیچکسی را برای آنکه مرا راهنمائی نماید ندارم. خواهرم آن، تنها کسی است که از این موضوع باخبر است، و اصلاً هیچگونه قضاوتی در این مورد ندارد، در واقع بیشتر از آنکه خیر مرا بخواهد به ضرر من عمل میکند، برای آنکه می ترسم رازم را فاش کند. نمی تواند زبانش را نگهدارد، همانطور که شما هم باید درک کرده باشید، و من پریروز که سر جان از ادوارد اسم برد، در وحشت شدیدی به سر می بردم، که مبادا خواهرم از دهانش بیرون بریزد. شما نمی دانید در مجموع در مغز من چه می گذرد. فقط تعجبم از آن است که نمیدانم پس از آن همه رنجی که بخاطر ادوارد در طی این مدت چهار سال تحمل کرده ام، چگونه تا بحال زنده مانده ام. همه چیز در پرده ای از تردید و سوء ظن قرار دارد، و او را خیلی کم می بینم. بندرت سالی دوبار او را می بینم. یقین دارم که قلبم بسیار آزرده است. "

در اینجا دستمالش را بیرون کشید، ولی النور چندان دلسوز بنظر نمی رسید.

لوس، پس از پاک کردن چشمانش افزود، " بعضی وقت ها فکر میکنم شاید برای هر دو ما بهتر باشد، که به کلی با یکدیگر قطع رابطه کنیم. " با گفتن این جمله مستقیماً به هم صحبت خود نظر دوخت. " اما بعداً نمی توانم در این مورد تصمیم جدی بگیرم. _ نمی توانم تصور کنم که با این عمل خود او را به بدبختی بکشانم، زیرا میدانم که در صورت عملی شدن چنان خواهد شد. و در مورد خودم نیز _ با آنکه آنقدر برایم عزیز است _ تصور نمی کنم تاب تحمل داشته باشم. در چنین حالتی چه راهنمائی سازنده ای می توانید به من بنمائید، دوشیزه دش وود؟ اگر جای من بودید چکار می کردید؟ "

در حالیکه از این سؤال یکه خورده بود، النور جواب داد، " مرا ببخشید، که تحت این اوضاع و احوال هیچگونه راهنمائی نمی توانم ارائه دهم . خودتان باید راهتان را انتخاب کنید. "

پس از برقراری یک سکوت چند لحظه ای، لوسی ادامه داد، " مطمئناً مادر او باید مدتی به او مهلت بدهد، اما ادوارد طفلکی خیلی درمانده شده! آیا هنگامی که در بارتون او را دیدید، بنظر شما زیاد روحیه اش را نباخته بود؟ وقتی که ما را در لانگز تپل به قصد دیدار شما ترک کرد، خیلی بدبخت بنظر میرسید، بطوریکه وحشت من از آن بود که شما خیال کنید کاملاً بیمار است. "

" پس آیا هنگامی که به دیدار ما آمده بود، از پیش عموی شما رهسپار شده بود؟ "

" اوه! بله، دو هفته نزد ما بود، شما خیال می کردید مستقیماً از شهر بآنجا آمده ؟ "

النور که از هرگونه اطلاعات تازه ای در جهت راستگوئی لوسی احساس حساسیت فراوانی میکرد، پاسخ داد، " نه، بخاطر می آورم که به ما گفت، مدت دو هفته را با دوستانش در نزدیکی پلیموت گذرانده بود. " او ضمناً، تعجب خود را در آن هنگام به خاطر آورد، که ادوارد از آن دوستانش مطالب دیگری مطرح نساخت، و با سکوت خود موضوع را مخفی نگهداشت.

لوسی یادآور شد، " آیا شما تصور نمی کنید که به طرز غم انگیزی روحیه اش را باخته؟ "

" چرا ما متوجه شدیم، بخصوص در نخستن لحظات ورودش. "

" از او خواهش کردم که خودش را تسلی ببخشد زیرا می ترسیدم شما از موضوع اطلاع پیدا کنید، ولی از آنکه نتوانست بیشتر از دو هفته پیش ما بماند، و از آنکه مرا آنقدر مجذوب خود یافته بود، خیلی اندوهگین شد. _ طفلک بیچاره! _ نگران آنم که حالا هم همان حالت را دارد، زیرا نامه هایش بیانگر خستگی روحی است. درست پیش از حرکت از اگزتر یک نامه از او داشتم، " نامه ای از جیب خود درآورده و با بی احتیاطی بطرف النور گرفت. " شما مطمئناً، این دست خط را می شناسید، دستخط قشنگی است، ولی مثل همیشه خیلی خوب نوشته نشده. _ می توانم بگویم که خسته بوده، برای آنکه تا آنجا که ممکن بوده صفحه کاغذ را برایم پر کرده. "

النور دستخط ادوارد را مشاهده نمود، و دیگر نمی توانست تردیدی نسبت به آن داستان داشته باشد. تصویری که، لوسی به او نمایانده بود، احتمالاً می توانست غفلتاً گرفته شده باشد، شاید بصورت هدیه ای که چندان قابل توجه نمی نمود، ولی ارتباط مکاتبه ای میان آنها، فقط تحت یک نامزدی آگاهانه می توانست ادامه داشته، و عامل دیگری نمی توانست آنرا توجیه نماید، برای چند لحظه ای النور تقریباً خود را باخته بود _ قلبش فرو ریخت. و توان ایستادن را از دست داده، اما ایستادگی یک ضرورت اجتناب ناپذیر جلوه میکرد، و در برابر احساسات مظلوم خود با عزمی راسخ مقابله نمود، که موفقیتش تسریع شده، و زمان تکمیل آن فرا برسد.

لوسی، نامه را باز پس گرفته و در جیب خود نهاد و گفت، " نامه نگاری به یکدیگر، تنها ارامش فکری ما در این مدت جدائی طولانی بوده است. بله، و یک آرامش دیگری هم از عکس او دارم، ولی دوارد مظلوم من حتی آنرا هم ندارد. اگر عکس مرا همراه می داشت، بقول خودش خیلی راحت تر میشد. وقتی که برای آخرین بار در لانگزتپل بود من حلقه از گیسوی بافته ام را باو دادم، و آن برایش آرامشی محسوب میشد، ولی به اندازه عکس مؤثر نیست. شاید شما هم آن حلقه را دیده باشید؟ "

النور، از ورای عواطف پنهانی خود که حاکی از پریشانی فراوانی بود، با لحن محکمی گفت، " دیدم." و متزلزل، پریشان و رنجور گشته بود.

خوشبختانه، در این هنگام به خانه روستائی رسیده، و ادامه گفتگو بیش از آن نمی توانست جریان یابد. پس از یک ملاقات چند لحظه ای، خواران استیل به خانه ییلاقی پارک مراجعت نمودند، و النور فرصت آنرا پیدا کرد که بیاندیشد و پریشان احوال گردد.

فصل بیست و دو

در هر حال تکیه بر میزان صداقت گفتار لوسی، هر چقدر هم اندک، در آن شرایط برای النور امکان پدیدار نمودن هر نوع عکس العملی را در قبال آن سوءظن از بین برده، هیچگونه وسوسه ای در رویاروئی با چنان داستان دروغین ابلهانه ای عاقلانه به نظر نمی رسید. با توجه به احتمالات و دلائلی که در هر مورد ارائه شده و لوسی بدانها رنگ واقعیت بخشیده بود، النور نمی توانست بیش از آن در تردید خود باقی مانده و تنها توجیه متضادی که در آن زمینه برایش استوار مانده بود همان آرزوهای درونی وی بود. فرصتی که برای برقراری ارتباط دوستانه در منزل آقای پرات برای آنها فراهم گشته بود، شالوده بقیه موارد محسوب، و در همان لحظه ضمن هشدار دادن قابل بحث نمی نمود، و دیدار ادوارد از اطراف ناحیه پلیموث وضعیت روحی و ذهنی، عدم رضایت از سرنوشت خود، رفتار نامطمئن او در برابر النور، آگاهی دقیق خواهران استیل از نورلند و ارتباطات خانوادگی، که اغلب النور را به تعجب وامیداشت، آن عکس، نامه، حلقه گیسو، همگی در مجموع پیکره شواهدی را تشکیل میدادند که بر اساس آن اتهام عدم صداقت ادوارد را به ثبوت رسانده، و به عنوان یک واقعیت، که هیچ بخشی از آن قابل اغماض نمی نمود، علت رفتار ناخوشایند او را نسبت به النور توجیه میساخت. _ رنجش النور از چنان سلوکی، خشم او از فریب خوردگی. لحظات اندکی او را وادار ساخت تا در جهت خود تفکر نماید، اما دیگر نقطه نظرها، دیگر ملاحظات بزودی به صحنه آمدند. آیا ادوارد از روی میل باطنی در صدد فریب او برآمده؟ آیا احترامی که نسبت به النور نشان میداد یک احساس ساختگی بود؟ آیا نامزدی او با لوسی یک پذیرش قلبی بود؟ نه، هر چه که زمانی به وقوع پیوسته. او نمی توانست به زمان حال تسری بدهد. اشتیاق ادوارد تماماً متوجه او بود. نمی توانست در آن تردیدی به خود راه بدهد. مادر، خواهرها، فانی، و همه در نورلند از توجه خاص او به النور آگاه بودند، توهمی نبود که زائیده غرور او باشد. قطعاً عاشق او بود. این توجیه با خود، چه مرهم ملایمی بر درد دلش بود! چطور می توانست از وسوسه خود چشم پوشی کند! پس از آگاهی از نفوذ خود بر ادوارد که بیشتر از آنچه باید تجلی می نمود، ماندن او در نورلند، قابل سرزنش بود، در آن مورد،دلیلی بر تبرئه خود نداشت، اما اگر صدمه ای بر النور وارد آورده، میزان صدمه ای که ادوارد بر خودش وارد آورده چقدر است، اگر وضع النور ترحم انگیز جلوه کند، وضع ادوارد ناامید کننده است. یغماگری او النور را برای مدتی اسف انگیز نمود، ولی ظاهراً خودش را برای همیشه از همه فرصت های احتمالی محروم داشته بود. شاید با گذشت زمانی اندک النور می توانست آرامش خود را بازیابد، ولی او، چه چشم داشتی از آینده میتوانست انتظار داشته باشد؟ آیا می توانست با بردباری در کنار لوسی استیل به خوشبختی برسد؟ آیا با وجود آن علاقه ای که به النور ابراز می داشت و جای سؤال نداشت، با آن صداقت، با آن ظرافت، و آن آگاهی ذهنی او، می توانست با زنی که بهره ای از دانش، هنر و فداکاری نداشت روزگارش را سپری سازد؟

با مرور این ملاحظاتی که زنجیروار از پی یکدیگر جریان داشتند، بیشتر از خود، برای ادوارد گریست، با اتکاء بر اعتقادی که لطمه ای به خوشبختی او وارد نیامده، دلداری با اعتقادی که ادوارد خطائی مرتکب نگشته تا غرامتی بر آن متصور گردد. از این رو می اندیشید که حتی در حال حاضر، تحت نخستین جرقه آن ضربه سهمگین، بایستی با اتکاء به نفس خود استوارانه در برابر هرگونه سء ظن پایداری نموده و مادر و خواهرانش را از آن بدور نگاهدارد.

لزوم مخفی نگهداشتن آن از مادر و ماریان، بعنوان آن چه که از نظر رازداری باو اعتماد شده بود، اگرچه او را در معرض رویاروئی با پریشانی قرر میداد، با اینحال پریشانی اش را شدت نمی بخشید. بلکه بر عکس، با پنهان کردن گفتگوئی که سبب آزار روحی آن می توانست باشد، و با مصون داشتن آنها از شنیدن آن اتهامات، که احتمالاً از صمیمیت آنها نسبت به او ناشی می گردید، و بزعم او که بیشتر از خودش بایستی ادوارد مورد حمایت قرار می گرفت، اقدام تسکین دهنده ای برای النور جلوه میکرد.

می دانست که از مشورت، یا از مذاکره با آنها، هیچگونه کمکی عاید او نمی گردید، خوش قلبی و رنج آنها بر پریشانی او افزوده می گشت، و حال آنکه اعتماد به نفس او نه نیازی به دلگرمی و نه نیازی به ستایش آنها داشت. او به تنهائی مقتدرتر، و اندیشه آگاه او پشتیبان ارزنده ای برایش به حساب می آمد، بطوریکه استواریش را پایدار، و شادابی چهره اش را همانند روزهای پیشین تغییر ناپذیر جلوه گر میساخت.

هر چقدر که در مذاکره نخستین خود با لوسی زجر کشیده بود، به زودی بهمان اندازه اشتیاق قابل توجهی به تجدید آن صحبت ها احساس نمود، و برای این اشتیاق چند دلیل وجود داشت. در صدد بود تا موارد متعدد مربوط به نامزدی آنها را یکبار دیگر بشنود، میخواست با روشنی کامل احساس واقعی لوسی را نسبت به ادوارد دریابد، از بابت آنکه آیا اثری از احساس صمیمیت واقعی در او نسبت به ادوارد وجود دارد و بویژه مترصد آن بود که به لوسی آمادگی خودش را برای پی گیری گفتگوها مجدداً اعلام نماید، و در صورت لزوم نظرات مشورتی اش را در اختیار او قار دهد، بطوریکه هیچ دلیلی بجز روابط دوستانه در دخالت بآن موضوع تجلی ننماید، چرا که النور از تشتت فکری ناخواسته خود، در مذاکرات صبحگاهی آن روز به هراس افتاده، گمان می نمود که تردیدی از خود باقی گذاشته باشد. احتمال آنکه لوسی نسبت به او حسادت بورزد، زیاد بود، یقیناً ادوارد همواره در صحبت هایش النور را مورد تمجید قرار داده بود، و این موضوع نه فقط از گفته های لوسی، بلکه از پیدا کردن اعتمادی که در آن دوره کوتاه آشنائی فراهم گشته، و آن راز شخصی را با آشکاری و اعتراف کامل در برابر او عنوان نموده قابل فهم بود.

این فرصت زمانی پیش آمد که آقای سر جان صبح روز بعد سری به خانه ی روستائی آنها زد، و از آنها درخواست نمود که از روی خیرخواهی، ناهار را مهمان خانم میدل تون باشند، چونکه او قول داده بود به جلسه ای در کلوپ اگزتر ملحق شود، و همسرش با وجود مادر و خواهران استیل احساس تنهائی می نمود.

خانم های جوان به منزل سر جان رفتند، و خانم میدل تون را از تنهائی هراسناکی که وی را تهدید می نمود با خوشحالی نجات دادند.

کمی پس از برچیدن وسائل صرف جای، لوسی میز کارش را کشید و سبدی را که در دست گلدوزی داشت آماده نمود. خانم میدل تون پیشنهاد بازی با ورق داد. هیچکس بجز ماریان اعتراضی ننمود، و او که نسبت به سرگرمی های متداول چندان علاقه ای نشان نمیداد، در کمال ادب باطلاع خانم میدل تون رساند که، " امیدوارم خانمی شما، عذر مرا بخاطر آنکه از بازی ورق بیزارم بپذیرند. من خودم را با پیانو سرگرم خواهم کرد، از آن روزی که روکش آنرا کشیده ام تا بحال به آن دست نزده ام. " و بدور از هرگونه تعارفی برخاست و بسوی پیانو رفت.

چهار نفر باقیمانده در این لحظه آماده کشیدن ورق بودند. النور گفت، " شاید اگر من دست از بازی بردارم بنفع دوشیزه لوسی استیل باشد، که کاغذهایش را برایش لوله کنم، و آن سبد خیلی کار لازم دارد، و تصور می کنم به تنهائی امکان نداشته باشد که تا غروب امروز به پایان برسد. اگر به من اجازه بدهند به کمکشان بروم، بی نهایت علاقمند منهم در آن شرکت داشته باشم. "

لوسی فریاد کشید، " واقعاً شرمنده ی محبت های شما خواهم شد اگر کمکی به من برسانید، برای آنکه بیشتر از آنکه تصور میکردم کار لازم دارد. "

لوسی با آمادگی کامل برای النور جا باز کرد، و باین ترتیب آن دو رفیق صمیمی پشت یک میز در کنار یکدیگر قرار گرفتند، و با هماهنگی کامل سرگرم پیش بردن یک کار واحد گردیدند. پیانوئی که در این لحظه با آوای موسیقی و افکار ماریان همصدا گشته بود، بی خبر از آنکه چه کسی در اتاق و در کنار او قرار دارد، خوشبختانه آنقدر به دوشیزه دش وود نزدیک بود که النور در زیر پوشش صدای موسیقی ، و بدور از آنهائی که در پشت میز ورق به بازی سرگرم بودند، موضوع صحبت را با لوسی مطرح نمود.

فصل بیست و سه

باین ترتیب، النور با لحنی استوار و محتاط آغاز به سخن کرد.

" خیلی باعث شرمندگی میشد اگر در مقابل افتخاری که به من داده و به من اعتماد کرده اید، علاقه ای به پی گیری آن از خودم بروز نداده، یا دقت بیشتری روی آن موضوع از خودم نشان ندهم بنابراین از اینکه دوبره موضوع صحبت را به میان میآورم احتیاجی به عذرخواهی ندارم. "

لوسی با حرارت فریاد کشید، " از اینکه یخ ها ذوب شده، متشکرم. با این حرف قلبم را التیام بخشیدید، برای آنکه پیش خودم می ترسیدم مبادا در دوشنبه گذشته با حرفهای خودم شما را از خودم رنجانده باشم. "

و النور با صمیمیتی واقعی حرف میزد، " مرا رنجانیده باشید! چطور می توانید اینطور تصور کنید؟

باور کنید، هیچ مطلبی را در سر نداشتم، مگر اینکه این حرف را به شما بگویم. مگر میشد انگیزه ای از روی اعتماد به من داشته باشید که از بلند نظری و خیراندیشی شما ناشی نشده باشد؟ "

لوسی با چشمان ریز و نافذ خود که پر از معنی بود، فریاد کشید، " و با اینحال بشما اطمینان میدهم، که در رفتار شما حالت سرد و نامطبوعی دیدم. که خیلی ناراحتم کرد. یقین داشتم از دست من عصبانی شده، و از آن موقع تا حالا، به خاطر آنکه خودتان را گرفتار مشکلات من نموده بودید، با خود در ستیز هستم. اما خوشحالم که متوجه میشوم فقط ناشی از تصور من بوده، و واقعاً مرا سرزنش نمی کنید. "

" واقعاً براحتی باور می کنم، از اینکه موقعیت خودتان را برای من تشریح کردید، از نظر راحتی خیال خیلی به نفع شماست و اطمینان داشته باشید هیچوقت دلیلی برای پشیمانی پیدا نخواهید کرد. موقعیت شما حالت بسیار پیچیده ای دارد، بنظرم می رسد با گرفتاریهای زیادی دست به گریبان هستید، و هر دو شما باید نهایت صمیمیت را از خود بخرج دهید تا بتوانید در زیر فشار مشکلات طاقت بیاورید. مثل اینکه آقای فررارز، بی اندازه به مادر خود متکی می باشند. "

" درآمد شخصی او فقط دو هزار پوند است، ازدواج در چنین شرایطی دیوانگی است، گرچه در مورد خودم، حاضرم بدون هیچ گونه افسوسی از همه چیز صرف نظر کنم. من همیشه به درآمد ناچیز راضی بودم، و بخاطر او می توانستم از هیچ کوششی برای غلبه بر فقر دریغ نکنم، اما آنقدر او را دوست دارم که نمی خواهم با قید و بندهای ناشی از خودخواهی خودم او را بربایم، شاید، از همه چیزهائی که در صورت ازدواج او مادرش می توانست به او ببخشد. ما باید انتظار بکشیم، شاید سالها طول بکشد. با هر مرد دیگری هم، همین مشکلات قابل پیش بینی است، اما میدانم هیچ چیز نمی تواند مرا از صمیمیت و یکرنگی ادوارد جدا سازد. "

" آن اعتقاد باید برای شما در حکم همه چیز باشد، و او هم بی تردید باید بهمان اندازه از اعتماد در وجود برخوردار باشد. اگر نیروی وابستگی دو جانبه شما در طول این دوره نامزدی چهار ساله مثل خیلی از مردم دیگر دچار سستی میشد، در واقع وضع شما به حالت رقت باری درم آمد. "

در اینجا لوسی سر بلند کرده باو نظر دوخت، اما النور بسیار مراقب بود که هیچگونه آثاری از چهره اش بروز ندهد که گفته هایش را مخدوش سازد.

لوسی گفت، " عشق ادوارد برای من، در این دوره چند ساله از نخستین روزهای نامزدی ما بمن ثابت شده، و تا به امروز بخوبی پا بر جا مانده، و اگر اکنون تردیدی در آن داشته باشم قابل بخشش نخواهد بود. در کمال مصونیت میتوانم ادعا کنم که هرگز برای یک لحظه وحشتی از آن بخود راه نداده ام. "

النور نمی دانست که در برابر چنان ادعائی باید خندید یا آه کشید.

لوسی دنباله صحبتش را گرفت. " من ذاتاً آدم حسودی هستم، و از تفاوتی که در وضع زندگی ما وجود دارد، از سفرهای زیاد او، و جدائی پیوسته ما، می توانستم تمایلی درونی در جهت پیدا کردن سوء ظن در خودم مشاهده کنم، و در صورتیکه هنگام دیدار خود کوچکترین تغییری در رفتار او نسبت به من پیدا میشد، یا هر نوع بی حوصلگی غیر طبیعی، یا اگر با خانمی بیشتر از خانمهای دیگر گفتگو میکرد، یا در صورتیکه هنگام اقامت در لانگز تپل کمتر از نقاط دیگر احساس خوشبختی می نمود، در یک چشم بهم زدن متوجه میشدم. مقصودم آن نیست که بگویم آدم تیزبین یا نکته سنجی هستم، بلکه در چنین موقعیتی اطمینان دارم فریب نمی خورم. "

النور می اندیشید. " با این همه، بسیار جالب است، اما بهیچ کدام از ما ارتباط پیدا نمی کند. "

پس از یک مکث کوتاه، گفت، " اما عقیده شما چیست؟ آیا هیچ کاری به جز انتظار مرگ خانم فررارز را کشیدن نمی توان انجام داد، که یک رویای پوشیده در ابهام بنظر میرسد؟ _ آیا پسر او باین موضوع تن در داده، و آماده است همه این سالهای بلاتکلیفی کسالت آور را تحمل کرده و شما را هم در آن درگیر نماید، یا آنکه خظر ناخشنودی او را با بیان یک لحظه از واقعیات پذیرا شود؟ "

" چه خوب بود می توانستیم یقین حاصل کنیم که فقط برای یک لحظه باشد! اما خانم فررارز خانم بسیار مغرور و سرسختی است، و در نخستین لحظات عصبانیت ناشی از شنیدن آن، باحتمال زیاد همه چیز را به رابرت منتقل خواهد کرد، و اگر چنان شود، بخاطر ادوارد، همه تمایلات من دستخوش نابسامانی های وحشتناکی خواهد شد. "

" و بخاطر خود شما هم که شده، عدم تمایل خود را در آن سوی منطق قرار خواهید داد. "

لوسی یک بار دیگر به النور نگاه کرد، و ساکت ماند.

النور پرسید، " آیا آقای رابرت فررارز را می شناسید؟ "

" نه ابداً _ اصلاً او را ندیده ام. اما خیال میکنم به هیچ وجه شبیه بردارش نباشد _ یک آدم سبک مغز و ظاهر ساز است. "

فکری بخاطرم رسیده که تصور میکنم موضوع را بهتر قابل تحمل نماید، در واقع مجبور هستم رازی را برای شما فاش کنم، زیرا شما هم در آن نفعی دارید. حتماً با آن همه سابقه ای که از آشنائی شما و ادوارد می گذرد، باید بدانید که او کلیسا را به هر شغل دیگری ترجیح میدهد، نقشه من این است که دستورات لازم را هر چه سریعتر دریافت کند، و سپس از طریق علاقه شما، که یقین دارم آنقدر باو لطف دارید که از آن بهره گیری نمائید، و امیدوارم با توجه به نظر مساعدی که به من دارید، بردارتان موافقت نماید خانه مسکونی نورلند را در اختیار او قرار بگیرد، که با توجه به اطلاعات من خانه خیلی خوبی است. و مستأجر فعلی مدت زیادی در آن سکونت نخواهد کرد. آن اقدام برای ازدواج ما کفایت می کند، و ما بایستی بقیه اقدامات را به عهده ی زمان و شانس بسپاریم. "

النور پاسخ داد، " من همواره خوشحال خواهم شد اگر از دستم کاری ساخته باشد در راه نشان دادن رابطه دوستی خود به آقای فررارز آشکار نمایم، اما آیا تصور نمی کنید ابراز علاقه من در یک چنین موقعیتی کاملاً غیر ضروری باشد؟ او برادر خانم جان دش وود است _ که بایستی خود توصیه ای به شوهر او باشد. "

" ولی جان دش وود با گرفتن دستورات توسط ادوارد چندان موافقتی نشان نمیدهد. "

" پس در این صورت تردید دارم علاقه من بتواند کاری از پیش ببرد. "

یکبار دیگر لحظات متعددی با سکوت سپری گشت. سرانجام لوسی آه عمیقی از دل برکشید، " باین نتیجه رسیده ام که عاقلانه ترین روشها آن خواهد بود تا برای حل این مشکلات فوراً به این نامزدی خاتمه بدهیم. بنظر میرسید از هر جهت به مشکلاتی برخورده ایم، که گرچه برای مدتی ما را به بدبختی گرفتار خواهد کرد، ولی شاید بالاخره به خوشبختی برسیم. اما شما نظر خودتان را ابراز نمی کنید، دوشیزه دش وود؟ "

النور، با لبخندی که هرگونه احساسات بهیجان آمده ای را پنهان می داشت، پاسخ داد، " نه، در یک چنین مسئله ای قطعاً نمی توانم نظری ابراز نمایم. خیلی خوب میدانید که عقیده من هیچگونه اعتباری برای شما نخواهد داشت، مگر آنکه بگونه ای بنفع شما باشد. "

لوسی با وقار سنگینی جواب داد، " در واقع شما مرا به اشتباه می کشانید، من هیچ کسی را نمی شناسم که قضاوتش در حد شما باشد. و حقیقتاً اعتقاد دارم که، اگر به من می گفتید، " من با تمام وجود به شما پیشنهاد میکنم نامزدی خود را با ادوارد بهم بزنید، زیرا برای خوشبختی هر دوی شما لازم است. " بلافاصله در مورد آن تصمیم لازم اتخاذ میکردم. "

النور از بی وفائی همسر آینده ادوارد شرمنده گشت، و پاسخ داد، " این تعارف بطور مؤثری مرا از هرگونه اظهار نظری که در این مورد بنظرم میرسد، متوحش میسازد. بر میزان نفوذ من بطرز محسوسی می افزاید، نیروی جدا کردن دو نفری که باید لطافت به یکدیگر وابسته هستند برای یک شخص بسیار بی تفاوت خیلی زیاد است. "

لوسی تا حدودی با رنجش، و با تأکیدی خاص روی کلمات، گفت، " آن قضاوت شما نسبتاً باید از همان وزن برخوردار باشد. اگر در مورد خودتان احتمال وجود خطاهائی وجود داشته باشد، در آن صورت ارزش بهره گیری از آن کم خواهد شد. "

النور اندیشید عاقلانه تر آنکه پاسخی بدان اشاره ننماید، تا احتمالاً از بروز خشم یکدیگر که در نتیجه افزایش نامناسب خونسردی و بدور از محافظه کاری ایجاد می گردید جلوگیری شود و حتی تا حدودی تصمیم گرفته بود که دیگر موضوع را پی گیری ننماید.

فصل بیست و چهار

با آنکه خانم جنینگز معمولاً قسمت عمده ای از سال را در خانه فرزندان خود سپری می نمود، شخصاً نیز خانه ای مستقل داشت. بعد از فوت شوهرش، که در یکی از محله های متوسط شهر به شغل کسب و کار اشتغال داشت، خانم جنینگز در زمستان هر سال در خانه ایکه در یکی از خیابانهای نزدیک میدان پورت من (portman – square) قرار گرفته بود سکونت میکرد. با فرا رسیدن ماه ژانویه افکار او نیز متوجه خانه خودش شد، و در این هنگام ناگهان و بطور غیر منتظره از بزرگترین خواهران دش وود خواهش کرد که او را همراهی نماید. النور، بدون توجه به تغییر قیافه خواهر خود، و نگاه سرزنده ای که نمی توانست نسبت به آن موضوع بی تفاوت باشد. بلافاصله جوابی در حد قدرشناسی ولی تکذیب هر دو ارائه داد. که در آن بخود اعتقاد داشت که از تمایلات مشترک گفتگو دارد.دلیل معتبر آنکه متعهد گشته بودند تا در آن موقع از سال مادر خود را تنها نگذارند. خانم جنینگز از دریافت عدم پذیرش متعجب، و دعوتش را بلافاصله تکرار نمود.

" اوه! خدای بزرگ، یقین دارم مادر شما میتواند دوری شما را بخوبی تحمل کند، و خواهش میکنم با آمدن خود به من لطفی بنمائید، برای آنکه من کاملاً امیدم را بآن بسته ام. تصور نکنید مزاحمتی برای من فراهم میشود. زیرا هرگز پایم را از گلیم خودم درازتر نخواهم کرد. یقین دارم مادر شما هم اعتراضی ندارد، و اگر بتوانم دست کم یکی از شما خواهرها را قبل از آنکه عمرم به پایان برسد بخانه ی شوهر بفرستم، دیگر تقصیر از من نیست. پیش مردهای جوان از شماها تعریف کرده، و شما روی آن حساب کنید. "

سر جان گفت، " عقیده من این است، که دوشیزه ماریان اعتراضی به این فکر نخواهد داشت، اگر همراه خواهر بزرگترش باشد. "

خانم جنینگز گفت، " بیائید، دوشیزه ماریان، با هم دست بدهیم، و اگر دوشیزه دش وود یواش یواش عقیده اش عوض شد که چه بهتر. "

ماریان با حرارت گفت، " تشکر میکنم، مادام، صمیمانه تشکر میکنم، دعوت شما برای همیشه مرا شرمنده کرد، و برای من باعث خوشوقتی است، بلی بسی خوشوقتی که لیاقت آن را داشته باشم، که قبول کنم. اما مادر من، اگر بنا باشد که با نبودن ما، خوشحالی و راحتی و خوشبختی خود را کاهش دهد _ اوه! نه، هیچ چیز نمی تواند مرا وسوسه کند که او را ترک کنم. "

خانم جنینگز اطمینان خاطرش را تکرار نمود که خانم دش وود در غیاب آنها کاملاً راحت می تواند باشد، و النور، که در این لحظه افکار خواهرش را درک می نمود، و بی تفاوتی او را نسبت به هر چیز دیگری بجز دیدار دوباره ویلوف بای مشاهده می نمود، هیچگونه مخالفت مستقیمی بآن ایده نکرده، تصمیم گیری را صرفاً بعهده مادرشان محول نمود.

خانم دش وود با اطلاع از دعوت، متقاعد گشت که چنان تنوعی برای هر دو دختر از لذت خاصی سرشار خواهد بود، و از تمامی محبت خود دریافت که قلب ماریان تا چه حد از آن خوشحال خواهد شد. باین جهت توجهی به بی میلی آنها که به حساب او گذاشته میشد، ننمود. در عوض به هر دو آنها اصرار ورزید بپذیرند، و سپس با همان چهره خندان همیشگی، شروع به شمردن تنوع مزایائی که از این جدائی موقت نصیب آنها می گشت نمود.

النور گفت، " اگر چه با نگرانی مداوم خود بخاطر خوشبختی ما، هر نوع مانعی را حتی همین نقشه قبلی را مرتفه کرده اید، هنوز هم بنظر من یک مانع وجود دارد، که براحتی نمی تواند برداشته شود. "

چهره ماریان منقبض گشت.

خانم دش وود گفت، " و آن چیست که النور شجاع من میخواهد عنوان نماید؟ چه مانع غیر قابل نفوذی را میخواهد جلو بکشد؟ از گرانی و سنگینی آن کلمه ای با من مطرح نکن. "

" مخالفت من در آن است که گرچه خانم جنینگز را آدم مهربانی تصور میکنم، ولی او زنی نیست که هم صحبتی با او لذتی برای ما فراهم سازد، یا در پناه حفاظت او امنیت داشته باشیم. "

مادر پاسخ داد، " کاملاً درست است، اما از مصاحبت با او، جدا از سایر مردم، بهرحال برداشت هائی نصیب شما گشته. و تقریباً در همه جا و همیشه همراه خانم میدل تون ظاهر خواهید شد. "

ماریان گفت، " اگر النور از ناخوشایندی خانم جنینگز وحشت زده باشد، دست کم نباید مانع آن شود که من دعوتش را نپذیرم. من از این وسواس ها ندارم، و مطمئن هستم، با اندکی خونسردی میتوانم ناخوشایندی هر کدام از آنطور آدم ها را تحمل کنم. "

النور نمی توانست با آن نمایش بی تفاوتی که در رابطه با رفتارهای یک انسان می دید جلو خنده اش را بگیرد، آنهم با کسی که همواره متقاعد کردنش به رفتار مؤدبانه در قبال او با مشکلات فراوان همراه بود: و با خود باین نتیجه رسید که، اگر خواهرش اصراری به رفتن داشته باشد، او هم بخاطر آنکه تنها گذاشتن ماریان را در دست قضاوت های شخصی خود صلاح نمی دید همراه او برود، که در غیر آن صورت خانم جنینگز بلطف وجود ماریان در منزل راحت او احتمالاً خانه را بحال خود رها میساخت. با این تصمیم براحتی سازش نمود، ضمن در نظر گرفتن آنکه، ادوارد فررارز، به حساب لوسی، قبل از ماه فوریه به شهر باز نمی گشت، و آنکه دیدار آنها، بدور از هرگونه دلیل واضحی، پیش از آن نمی توانست عملی شود.

پس از کمی مباحثه، سرانجام مقرر شد که دعوت پذیرفته شود. خانم جنینگز از آن با خوشحالی فراوان آگاه شد، و تضمین کافی در مقابل مهربانی و مراقبت از آنها، صرفاً از خوشحالی او ناشی نمی شد. سر جان سر از پا نمی شناخت، زیرا برای مردن که تنها نگرانی اش هراس از تنها ماندن باشد، فراهم شدن دو هم صحبت در لندن فرصت مغتنمی بود. حتی خانم میدل تون نیز خطر خوشحالیرا بخود پذیرفت، که نسبتاً خود را از مسیر به کنار می کشید، و اما خواهران استیل، بخصوص لوسی، تا آن لحظه تا بدان حد در زندگی خود احساس خوشبختی نکرده بودند.

النور خود را بدست جریاناتی که با آرزوهایش تداخلی نداشتند سپرد، آنچنان که نه چندان انتظار درکش را داشته باشند.

با دقت در وضعیت خود، اکنون رفتن یا نرفتن به شهر چندان نقشی از برای او نداشت، و هنگامی که رضایت مادر را بطور کامل از آن برنامه مشاهده نمود، و آن نگاهها، لحن صحبت و آن سکوت را از جانب خواهر خود که با گونه ای از تشویق و ترغیب درآمیخته بود، تحرکی به تمامی حرکات خود بخشید، و از سطح متعارف شادمانی خود رفیع تر رفت، بطوریکه آن دلیل نمی توانست وی را ناراضی نماید، و بسختی می توانست از عاقبت آن مشوش گردد.

خوشحالی ماریان تقریباً از خوشبختی فراتر میرفت، به آن چنان درجه ای از آشفتگی روحی و بی حوصلگی رسیده بود که می خواست هرچه زودتر حرکت نماید.

عزیمت آنها در هفته اول ماه ژانویه به وقوع پیوست. خانواده میدل تون قرار بود یک هفته بعد به آنها ملحق شوند. خواهران استیل همچنان در آن خانه ییلاقی اقامت کرده، و فقط همراه سایر افراد خانواده می توانستند بآنجا بروند.

فصل بیست و پنج

سه روز در راه بودند، و رفتار ماریان در طول سفر نمونه ای از آینده قابل معاشرت و سعادت بخشی بود که بنظر خانم جنینگز می توانست پدیدار گردد. تقریباً تمام طول راه سفر را آرام نشسته، غرق در تفکرات خود، و بندرت داوطلبانه صحبتی می نمود، مگر مواقعی که تصویر زیبائی در برابر چشمانش قرار گرفته و با برآوردن اشاره ای مبنی بر شگفتی خطاب به خواهر خود، احساسش را آشکار میساخت. بنابراین، النور بمنظور توجیه این گونه برخوردها، بلافاصله حالت مؤدبانه ای که از ویژگیهای او بشمار می آمد به خود می گرفت، و با توجهی شدید با خانم جنینگز به گفتگو پرداخته، با او می خندید، و تا آنجا که امکان داشت به حرفهای او گوش فرا میداد، و خانم جنینگز نیز بنوبه خود رفتاری همراه با مهربانی نسبت به هر دو آنها اتخاذ کرده، از هر نظر برای فراهم نمودن موجبات خوشحالی و راحتی آنها خود را موظف می پنداشت، و فقط از این بابت نگران بود که در انتخاب غذای آنها در رستوران ها دخالتی نداشته، نمی توانست با اصرار در مورد انتخاب ماهی قزل آلا با سایر غذاها سلیقه آنها را جویا شود، با آنکه مرغ آب پز و کتلت گوشت گوساله را سفارش دهد. ساعت سه بعد از ظهر روز سوم مسافرت به شهر رسیدند، خوشحال از آزادی و آسایش، پس از آن سفر، و رها شدن از حصار دلیجان، و آماده پذیرش تمامی لذت اقامت در یک منزل گرم و راحت.

خانه قشنگی بود و بطرز قشنگی نیز آراسته گشته، و خانم های جوان بلافاصله از مزایای اتاق های راحت و مجهز بهره مند گشتند.

چون قرار بود که غذا دو ساعت دیگر آماده گردد، النور تصمیم گرفت از آن فرصت برای نوشتن نامه ای به مادر خود استفاده نماید، و باین منظور پشت میز نشست. لحظاتی بعد ماریان نیز همانگونه عمل کرد. النور گفت، " ماریان، دارم به مادر نامه می نویسم، آیا بهتر نیست تاریخ نامه تو یکی دو روز فرق داشته باشد؟ "

ماریان شتابزده گوئی که انتظار هیچگونه سؤالی را نداشته باشد، پاسخ داد، " من تصمیم ندارم برای مادر نامه بنویسم. "

النور دیگر صحبتی نکرد، فوراً متوجه شد که باید به ویلوف بای نامه بنویسد، و نتیجه ای که به دنبال داشت آن بود که در هر حال، آن مطلب باید در پشت پرده رازداری پنهان بماند، آنها باید بحالت نامزد باقی بمانند. این الزام، گرچه نه با رضایت کامل، ولی نشاطی باو بخشید، و با همان نشاط فراوان به نوشتن نامه ادامه داد. نامه ماریان چند دقیقه ای بیشتر به درازا نکشید، در مجموع طولانی تر از یک یادداشت نمی نمود: سپس آنرا تا زده پاکت را چسباند و بلافاصله بسرعت روانه نمود. النور تصور کرد که قادر به تشخیص دادن حرف " و " شده. که ماریان، با فشار انگشت خود بر روی دکمه زنگ، از مستخدمی که خود را آماده ساخته بود درخواست نمود آن نامه را بلافاصله به اداره پست برساند. این اقدام موضوع را مشخص نمود.

روحیه النور همچنان عالی، ولی هراسی در آن موج میزد که ناشی از اضطراب خواهرش بود، و این نگرانی با فرا رسیدن شامگاهان بیشتر میشد. ماریان اشتهائی به غذا نداشت، و پس از آنکه به اطاق خود بازگشتند، با حالتی مضطرب به صدای حرکت کالسکه ها گوش فرا میداد.

برای النور رضایت خاطر عظیمی بود که خانم جنینگز، بخاطر سرگرم بودن در اتاق خودش، از آنچه در آنجا می گذشت چندان مشاهده نمی نمود. وسائل صرف چای را مرتب نموده بودند، و پیش از آن ماریان چندین بار از شنیدن صدای در ورودی منزل مجاور ناامید گشته بود، که ناگهان صدای ضربه ای که بی تردید بر در ورودی خانه آنها نواخته میشد، به گوش رسید. النور با تصور اعلام ورود ویلوف بای آرامش گرفت، و ماریان از جا پریده بسوی او شتافت. همه چیز در سکوت، و این حالت چند لحظه ای نمی توانست به درازا بکشد، در را باز کرد، چند قدمی به طرف پله ها نزدیک شد، و پس از چند ثانیه ای گوش دادن، به اطاق بازگشت با همه آن پریشانی ناشی از هیجانی که شنیدن صدای ویلوف بای طبیعتاً می توانست بوجود آورد، در بهبوحه ی اوج آن احساسات و در آن لحظه نمی توانست آه های حاکی از تعجب بیرون ندهد، " اوه! النور. ویلوف بای. آمده! " و تقریباً آماده بود که خود را در آغوش او افکند، ولی کلنل براندون در آستانه ی در ظاهر شد.

با هیچ گونه آرامشی تحمل آن ضربه ی مهیب امکان نداشت، و ماریان بی درنگ از اتاق خارج شد. النور هم ناامید گشته، اما در همان لحظه احترام او نسبت به کلنل براندون باعث شد به او خوش آمد بگوید، و احساس آزردگی خاصی باو دست داد که مردی آنچنان با محبت نسبت به خواهر او با چنان تجربه ای مواجه گردد که هیچ چیز مگر اندوه و ناامیدی خواهرش را در رویاروئی با او آشکار نمی سازد. بلافاصله متوجه شد که از نظر کلنل هم پوشیده نمانده و حتی ماریان را دیده بود که از اتاق بیرون میرفت، و چنان متعجب و دل نگران گشته بود که حتی آنچه را که نزاکت ایجاب می نمود نیز فراموش کرد تا بجای آورد.

گفت، " خواهرتان بیمار است؟ "

النور با پریشانی گفت، بیمار است، و سپس از سردرد، بی حوصلگی، و خستگی یاد کرد، و از همه مواردی که با مهارت می توانست به رفتار خواهر خود نسبت دهد.

کلنل براندون با دقتی خاص آنرا شنید، ولی ظاهراً بخود آمده، دیگر از آن حرفی به میان نیاورد، و مستقیماً شروع به صحبت از خوشحالی خود که آنها را در لندن دیده است نمود، و پرسش های معمولی در مورد سفر آنها و دوستانی که پشت سر خود بجای گذاشته اند.

در این حالت آرام، با اندک گرایشی از هر دو طرف، هر دو دل نگران ، به گفتگو ادامه دادند، و اندیشه آن هر دو نفر در گوشه دیگری پرواز داشت. النور علاقمند بود تا راجع به ویلوف بای بپرسد که آیا در شهر اقامت دارد. ولی از آن هراس داشت که هرگونه سؤالی در مورد رقیب او دردمنش سازد. و سرنجام با عنوان نمودن مطلبی دیگر، سؤال نمود آیا پس از آن دیدار آخرین همواره در لندن بوده است. کلنل براندون با اندک پریشانی پاسخ داد، " بله، تقریباً از همان هنگام، یکی دو بار چند روزی به ناحیه دلتافورد (deltaford) رفتم، ولی هرگز بازگشت به ناحیه بارتون در اختیار من نبود. "

این گفتار، و لحن ادای آن، تمامی وقایع مربوط به عزیمت او را، با آن نگرانی ها و سوء ظن هائیکه آلت دست خانم جنینگز قرار گرفته بودند، بی درنگ بخاطر النور باز گرداند، و نگرانی از آنکه سؤالات او متضمن کنجکاوی افزونتری نسبت به آنچه که او واقعاً احساس میکرد تلقی گردد.

خانم جنینگز کمی بعد وارد شد. با همان شادابی و شلوغی خود گفت، " اوه! کلنل! بی نهایت از دیدن شما خوشحالم _ متأسفم قبلاً نتوانستم خدمت برسم _ عذر مرا بپذیرید، اما مجبور بودم کمی دور و برم را خلوت کنم، و برخی از امور را فیصله بدهم، زیرا مدت زیادی از خانه بدور بوده ام، و میدانید وقتی انسان مدتی از خانه اش دور باشد یک عالمه کارهای عجیب و غریب پیش می آید که باید به آنها رسیدگی نماید، و آنهمه نامه هائیکه باید رسیدگی می کردم _ خداوندا، از موقع شام تا حالا مثل زنبور گرفتار بودم! ولی کلنل، خواهش میکنم بفرمائید، از کجا فهمیدید که امروز به شهر میریم؟ "

" افتخار شنیدن آنرا هنگام صرف ناهار در منزل آقای پالمر بدست آوردم. "

" اوه! راستی، خوب، و حال آنها چطور است؟ شارلوت (charlotte) چطوره؟ تعهد میکنم که حالا باید اندازه قشنگی بدست آورده باشد. "

" خانم پالمر خیلی حالش خوبست، و من مأموریت یافتم به شما بگویم، فردا قطعاً ایشان را ملاقات خواهید کرد. "

" آی، حتماً تصورش را داشتم. خوب، کلنل، می بینید، من دو خانم جوان را همراه خودم آورده ام _ یعنی، حالا فقط یکی از آنها را مشاهده میکنید، ولی آن یکی دیگر جای دیگری است. دوست شما دوشیزه ماریان، هم _ آمده است که شاید از دیدنش متأسف نخواهید شد. نمیدانم شما و آقای ویلوف بای بر سر این دختر چه معامله ای با هم خواهید داشت، اما، کلنل، از وقتیکه از ما جدا شدید کجا بودید؟ و اوضاع گرفتاری شما در چه حال است؟ بیائید، بیائید، تا هیچ رازی را از یکدیگر که دوست هستیم پنهان نگه نداریم. "

او با همان ملایمت متداول خود به همه سؤالات وی پاسخ داد، ولی بدون آنکه خانم جنینگز راضی شده باشد. در این هنگام النور سرگرم دم کردن چای گردید، و ماریان الزاماً یکبار دیگر نمایان شد.

پس از ورود او، کلنل براندون بتدریج متفکرتر و ساکت تر از گذشته گشت، و خانم جنینگز نتوانست وی را تشویق نماید مدت بیشتری نزد آنها بماند. در آن شامگاهان هیچ مهمان دیگری وارد نگردید، و خانم ها بی میل نبودند که برای زودتر رفتن به رختخواب به توافق برسند. صبح روز بعد ماریان با روحیه ای شاد و نگاهی خندان از خواب برخاست. ناامیدی شب گذشته ظاهراً به امید دیدار آن روز بدست فراموشی سپرده شده بود. هنوز چند دقیقه ای از صرف صبحانه نگذشته بود که درشکهخانم پالمر در جلو در متوفق، و چند دقیقه بعد خنده کنان وارد اتاق گردید. شارلوت پالمر، دختر دوم خانم جنینگز، چند سالی کوچکتر از خانم میدل تون بود، و از هر جهت به کلی بی شباهت به خواهرش، با قد کوتاه و گوشتالود، چهره بسیار قشنگی داشت، و ظریف ترین اصطلاحات از نظر خوش اخلاقی که امکانش می توانست وجود داشته باشد در او نهفته بود. خواهران دش وود در یک فرصتی که آخرین بار در منزل ییلاقی بارتون پیش آمده بود خانم پالمر و شوهرش را ملاقات کرده بودند.

پس از سپری شدن یکی دو ساعتی که مادر او آنرا گفتگوی آرامش بخش نامید، یا به عبارت دیگر، از هر مقوله ای سؤالی در زمینه همه آشنایان خانم جنینگز، و خنده های بی دلیل خانم پالمر، به پیشنهاد خانم پالمر قرار شد همگی برای مشاهده مغازه ها همراه او بیرون بروند، که خانم جنینگز و النور بآسانی رضایت دادند، تا ضرورتاً برای خودشان نیز خریدهائی بنمایند، و ماریان، گرچه ابتدا بی علاقه، ولی او هم تشویق شد که مثل آنها حاضر شود.

به هر کجا میرفتند، ماریان همواره نگاهش بر ساعت بود. به خصوص در خیابان باند (bond street)، که بیشتر خریدها در آنجا انجام گرفت چشمان او پیوسته در جستجو بود و گروه آنها به هر مغازه ای که وارد میشد، از تمام اجناسی که دیگران را محسور و بخود جلبمی نمود واقعاً درک بخود نمی پذیرفت. بی قرار و ناراضی در هر کجا، خواهر او قادر نبود هرگز ماریان را در مورد خرید کالائی به دست آورد، ولو آنکه مورد استفاده هر دو نفر آنها قرار می گرفت، او لذتی در هیچ کدام از اجناس نمی یافت، فقط بی صبرانه انتظار رسیدن به منزل را می کشید، و به سختی قادر به تسلط بر خشم ناشی از کسالت آوری خانم پالمر میشد، که چشمش پیوسته بدنبال اجناس قشنگ و گران قیمت یا جدید می چرخید، و حرص خرید همه چیز را داشت، ولی روی هیچ کالائی نمی توانست تصمیم بگیرد، و وقت خود را بیهوده در شوق و شعف و بلاتکلیفی سپری میساخت.

چیزی به ظهر نمانده بود که به منزل مراجعت و به محض ورود به داخل خانه، ماریان با اشتیاق از پله ها بالا دوید، و هنگامی که النور بدنبال او ببالا رسید، او را دید که از کنار میز با قیافه ای اندوهگین حاکی از آنکه ویلوف بای هنوز نیامده است، به عقب بازگشت.

از مستخدمی که ظروف غذا را آورده بود پرسید، " از هنگام رفتن ما آیا نامه ای برای من نرسیده؟ " جوابی که شنید منفی بود.

" مطمئن هستید؟ یقین دارید هیچ مستخدم دیگری نامه یا یادداشتی برای من نیاورده؟ "

مستخدم باز هم جواب منفی داد.

با صدای آهسته و ناامیدانه ای، همچنانکه بسوی پنجره میرفت، گفت، " خیلی عجیب است. "

النور با در نظر گرفتن نگرانی خواهرش با خود تکرار کرد، " خیلی عجیب است! اگر از حضور او در شهر اطلاعی نداشت آن یادداشت را برایش نمی نوشت، باید به ناحیه کامب ماگنا نوشته باشد، و اگر ویلوف بای در شهر باشد، نیامدن و یا پاسخ ندادنش خیلی باید تعجب برانگیز جلوه کند! اوه! مادر عزیزم، این اقدام شما باید اشتباه باشد که به دختری جوان، و مردی ناشناس اجازه نامزد شدن بدهید، آنهم بگونه ای که باین حالت اسرارآمیز منتهی شود! دلم میخواست بپرسم، ولی دخالت من چگونه تلقی خواهد شد! "

پس از اندکی تفکر، مصمم شد، در صورتیکه ظواهر چند روز دیگر بهمان منوال ادامه داشته باشد، با همه جدیت خود لزوم اتخاذ تصمیمات لازم را به مادر خود گوشزد نماید.

خانم پالمر و دو خانم مسن تر از دوستان خانم جنینگز، که صبح همان روز آنها را دیده و از آنها دعوت کرده بود، برای صرف نهار به منزل او آمدند. خانم پالمر بلافاصله پس از صرف چای برای انجام امور منزل خود آنجا را ترک گفت، و النور مجبور گشت میز بازی را برای سایرین مرتب نماید. ماریان در این طور موارد بدرد نمی خورد، زیرا هرگز اشتیاقی به فرا گرفتن بازی ار خود نشان نداده، هر چند که اقامت او در آنجا باختیار خودش بود، او و النور چندان بهره ای از لذت در آن ساعات غروب نبردند، زیرا تمامی آن ساعات بانگرانی انتظار و درد ناامیدی درآمیخته بود. ماریان گهگاه رنج مطالعه را بر خود هموار می ساخت، ولی اندکی بعد کتاب به گوشه ای افکنده می گشت، و بناچار به مشغله جالب تری که طی کردن طول و عرض اتاق باشد سرگرم میشد، و هر گاه بکنار پنجره میرسید، بامید مشخص شدن آن گمشده چشم انتظار، لحظه ای مکث می نمود.

فصل بیست و شش

صبح روز بعد، وقتی همه برای صرف صبحانه حاضر شدند، خانم جنینگز گفت، " اگر این آسمان صاف باز هم دوام داشته باشد، سر جان تا هفته دیگر هم حاضر نخواهد شد بارتون را ترک کند، برای یک ورزشکار خیلی غم انگیز است که یک روز آفتابی را از دست بدهد. جوانهای بیچاره! من همیشه دلم بحال آنها میسوزد _ آنها مثل اینکه خیلی به دلشان می گیرند. "

ماریان با لحن شادی فریاد کشید، " درست است" ، و همان طور که بطرف پنجره میرفت تا وضع هوا را ببیند، ادامه داد، " اصلاً فکرش را نمی کردم. این هوا خیلی از ورزشکاران را در زمین چمن نگه میدارد. "

حال و هوای مساعدی بود، تمامی روحیه خوب او آشکار گشته بود. همچنانکه با قیافه ای خوشحال سر میز صبحانه می نشست، ادامه داد، "واقعاً برای ورزشکاران هوای دل انگیزی است. خیلی باید از این هوا لذت ببرند! اما " ( با اندک برگشتی از نگرانی ) نباید انتظار طولانی شدنش را داشته باشیم. در این موقع از سال، و پس از این همه باران سیل آسا، قطعاً هوای خوب و مساعد زیاد نخواهیم داشت. بزودی یخ بندان خواهد شد، و باحتمال زیاد خیلی هم شدید، شاید در یکی دو روز آینده، این هوای ملایم نتواند دوام بیاورد _ نه، شاید همین امشب یخ بندان شود!

النور، در حالیکه آرزو میکرد تا سر حد امکان مانع آشکار شدن افکار خواهرش در نظر خانم جنینگز شود، گفت، " به جرأت می گویم سر جان و خانم میدل تون پایان هفته آینده به اینجا می رسند. "

" آی، عزیزم، من هم ضمانت میکنم که همین طور است. بیاری مریم مقدس. "

النور به آهستگی اشاره کرد، " و حالا، او با پست امروز نامه ای به کامب خواهد فرستاد. "

ولی اگر نوشته باشد، بطور خصوصی فرستاده شده که همه پریشانی اش را نسبت به درک حقیقت برطرف نموده. هر حقیقتی که در آن نهفته باشد، و هر فاصله ای که النور با احساس از ظواهر آن می توانست دریافت نماید، با این حال وقتی که روحیه ماریان را مشاهده کرد، شخصاً چندان نگران نشد. و ماریان سرزنده بود، خوشحال از لطافت هوا، و باز هم خوشحال تر در انتظار بروز سرما.

صبح آن روز عمدتاً به توزیع کارت های خانم جنینگز به منازل آشنایان او برای مطلع کردن آنها از بازگشت وی به شهر گذشت، و ماریان در تمام آن مدت سرگرم بررسی جهت وزش باد، تغییرات آسمانی و تصور دگرگونی هوا بود.

" بنظر تو هوا نسبت به صبح سردتر نشده النور؟ بنظر من که تفاوت عمده ای پیدا کرده. حتی با این دستکش ها هم دستم گرم نمیشود. بنظرم، دیروز اینطور نبود. ابرها هم مثل اینکه پراکنده میشوند، چند لحظه دیگر خورشید ظاهر خواهد شد، و بعد از ظهر ما هوای خوبی خواهیم داشت. "

النور بطور متناوب دردمند میشد و خود را تسلی میداد، اما ماریان استقامت داشت، و همه شب ها را در روشنی آتش، و تمامی صبحدم ها را در ظهور سپیده صبح، نمونه ی آشکاری از فرا رسیدن سرما می انگاشت.

خواهران دش وود از طرز زندگی خانم جنینگز بسیار رضایت داشتند، و بیش از رفتار او با خودشان به آن طرز زندگی علاقمند شدند، که بناچار دلچسب بود. هر کدام از وسائل منزل او به ترتیب جالبی مرتب شده، و پذیرائی از چندین دوست قدیمی شهر، که تأسف خانم میدل تون در مورد آنها بی اثر بود، و آنها را به خانم های جوان معرفی نمود. النور، خوشحال از آنکه بیش از حد تصور خود در آن موقعیت خاص آرامش یافته، بسیار علاقمند بود از آن مهمانی های عصرانه ای که چه در خانه و چه در خارج از خانه، فقط برای بازی تشکیل میشد و لذت ناچیزی برای او داشت آن اوقات را با لذت های واقعی ترکیب نماید.

کلنل براندون، که همواره بدانجا رفت و آمد می نمود، تقریباً همه روزه با آنها بود، او می آمد تا احوال ماریان را پرسیده و با النور حرف بزند، و النور اغلب بیشتر از هر کس دیگری با او احساس رضایت می نمود، اما ضمناً توجه عمیق و پیوسته او را نسبت به خواهرش مشاهده میکرد. النور از آن وحشت داشت که آن توجه به استحکام گراید. از مشاهده علاقه شدیدی که اغلب در نگاه کلنل براندون نسبت به ماریان ابراز میشد دل نگران می گشت، و روح او قطعاً از زمانی که در برتون بود حساس تر گشته بود.

تقریباً یک هفته پس از ورود آنها یقین حاصل شد ویلوف بای نیز از راه رسیده است. صبحگاهان که از گردش بامدادی برگشته و به سر میز صبحانه رفتند کارت او روی میز بود.

ماریان فریاد کشید، " خدای مهربان! وقتی که ما بیرون بودیم او اینجا بود، النور، شادمان از حضور حتمی او در لندن، در این لحظه اشاره کرد، " با توجه به آن، فردا دوباره باز میگردد. "

اما ماریان مثل آنکه به سختی آنرا شنیده باشد، با ورود خانم جنینگز، با آن کارت ارزشمند از اتاق گریخت.

این واقعه، آنگاه که روح النور را به پرواز کشاند، روح خواهرش را، تمامی آنرا، و با تمام وجود، به همان تلاطم سابق برگرداند. از این لحظه به بعد ذهن او هرگز آرام نگرفت، انتظار دیدار او در هر یک از ساعات روز، وجود او را برای همگان غیرقابل تحمل نموده بود. او اصرار می ورزید صبح روز بعد که همگان از منزل خارج میشدند، تنهایش رها کنند.

در گذشتن از خیابان بارک لی (barkeley street)، همه حواس النور بر محور آن دور میزد که در غیاب آنها چه اتفاقی روی خواهد داد، ولی در مراجعت یک نگاه لحظه ای کافی بود که بر او آشکار سازد، ویلوف بای دیدار دومین را بجای نیاورده است. در همان لحظه یادداشتی آورده شده، روی میز قرار گرفت.

ماریان شتابان قدم جلو نهاده، فریاد کشید، " برای من است؟ "

" نه، مادام، برای خانم صاحبخانه میباشد. "

اما ماریان که قانع نشده بود، بی درنگ آنرا بالا گرفت.

" واقعاً مال خانم جنینگز است، چقدر ناراحت کننده! "

النور، که قادر نبود بیش از آن سکوت نماید، گفت " پس منتظر نامه ای هستی؟ "

" بله، کمی _ نه زیاد. "

پس از مکثی کوتاه، " ماریان، هیچ اعتمادی به من نداری. "

" نه، النور، این عیب جوئی از طرف تو _ تو که اعتمادی به هیچ کس نداری! "

النور، با اندک تزلزلی پاسخ داد، " من! ماریان، جداً حرفی برای گفتن ندارم. "

ماریان با حرارت جواب داد، " منهم ندارم، وضعیت ما شبیه یکدیگر است. هیچ کدام از ما حرفی برای گفتن نداریم، تو، برای اینکه با دیگران صحبت می کنی، و من برای اینکه چیزی را پنهان نمی کنم. "

النور، آشفته حال از تغییر محافظه کاری خود، که آزادی کنار گذاشتنش را نداشت، نمیدانست چگونه، تحت شرایطی آنچنان، ماریان را به گشودن عقده هایش ملزم سازد.

لحظه ای بعد خانم جنینگز ظاهر شد، و با سپردن یادداشت بدست او، آنرا با صدای بلند خواند. از خانم میدل تون بود، که ورود آنها را به خیابان کوندوئت (conduit street) در شب گذشته اعلام داشته، و از مادر و دختر عموها دعوت شده بود فردا عصر بدیدار آنها بروند. بخاطر انجام امور شخصی سر جان و سرماخوردگی شدید خانم میدل تون از آمدن بآن منزل پوزش خواسته بودند. دعوت مورد قبول واقع گردید: اما هنگامی که ساعت ملاقات نزدیک میشد، بعنوان یک ضرورت آداب معاشرت خانم جنینگز، که هر دو آنها باید در چنان دیداری شرکت داشته باشند، النور در قانع نمودن خواهر برای رفتن با آنها گرفتار مشکلاتی گردید، زیرا ماریان هنوز موفق به دیدار ویلوف بای نگشته، و بنابراین چندان تمایلی به سرگرمی خارج از منزل، پیدا نکرده، و نمی خواست خطر غیبت را در صورت سر زدن دوباره او بخود پذیرا گردد.

با رو به اتمام نهادن شامگاهان، النور متوجه شد که تغییر منزل تمایلی را متحول ساخته، زیرا با وجود سکونت مجدد در شهر، سر جان در صدد گرد آوردن تقریباً بیست جوان، به دور خود برآمده، که آنها را برای شرکت در یک مجلس مهمانی دعوت نماید، در هر حال. این اقدامی بود که خانم میدل تون با آن موافقتی نداشت. در روستاها، یک مجلس مهمانی و رقص غیر منتظره بسیار خوش آیند جلوه می نمود، و حال آنکه در لندن، جائی که ارتباطات حساس بسیار با اهمیت تلقی شده و بندرت آسان مهیا می گشت و با پذیرش آن برای سر بلندی دخترها خطرهائی می توانست همراه باشد. با وقوف بر آن خانم میدل تون مهمانی کوچکی برای حدود هجده نفر ترتیب داده بود، با دو ویولون زن، و یک گروه کوچک آوازه خوان.

آقا و خانم پالمر در مهمانی حضور داشتند، آقای پالمر را از بدو ورود به شهر ندیده بودند، زیرا آنچنان مراقب بود که بخاطر عدم جلب توجه مادرزنش خود را کمتر آفتابی نماید، و بنابراین اصلاً به او نزدیک نمی گشت، و آنها را هنگام ورود خود مورد شناسائی قرار نگرفتند. نگاه کوتاهی به آنها انداخت، بدون آنکه ظاهر آنها را بشناسد، صرفاً از آن طرف سالن با دیدن خانم جنینگز سرش را جنباند. ماریان هنگام ورود نگاهی سریع به اطراف انداخت. کافی می نمود، او آنجا نبود _ و نشست، همانگونه بی میل در شناخت دیگران یا لذت بردن از گفتگو.

ماریان، هرگز در زندگی خود مثل آن شامگاهان نسبت به رقصیدن بی میلی مفرط احساس نمی نمود، و هرگز از آن تا بدان درجه احساس خستگی نکرده بود. در بازگشت به منزل شدیداً گله میکرد.

خانم جنینگز گفت، " آی، آی، همه ما دلیل آنرا خوب می دانیم، اگر آدم بخصوصی که اسمش را نمی برم، در آنجا بود، شما یک ذره هم خسته نمی شدید: راستش را بخواهید کار قشنگی نکرد که دعوت شده بود و نیامد. "

ماریان فریاد کشید، " دعوت شده بود! "

" دخترم میدل تون اینطور می گفت، برای آنکه سر جان امروز صبح او را در خیابانی دیده بود. "

ماریان دیگر حرفی نزد، بلکه نگاهش بیش از حد آزرده گشت. النور که از مشاهده آن وضع خواهر حوصله اش سر رفته، و در صدد بود تا بگونه ای یاری اش دهد، بر آن شد تا صبح روز بعد نامه ای به مادر بنگارد، و امیدوار بود با تحریک نمودن ترس او نسبت به سلامتی ماریان، موجبات پاسخگوئی به آن موارد مبهمی را که از مدتها پیش در پس پرده ابهام قرار گرفته بود، فراهم آورد، و هنوز هم مشتاقانه بدان معیار تمایل داشت که بعد از صرف صبحانه فردا عملی سازد، که ماریان یکبار دیگر سرگرم نوشتن نامه به ویلوف بای شد، زیرا النور نمی توانست تصور نماید آن نامه برای شخص دیگری نوشته شود.

در حوالی ظهر آن روز، خانم جنینگز برای انجام امور شخصی از منزل خارج شد، و النور بی درنگ نامه اش را شروع کرد. در حالی که ماریان، بسیار بی قرار از بیکاری، بسیار نگران از کم صحبتی، از کنار یک پنجره به کنار پنجره دیگر رفته، یا غرق در افکار غم آلود خود کنار بخاری می نشست. النور جداً بر آن بود که از مادر مدد گرفته، هر آنچه را که روی داده بیان دارد، از جمله سوءظن خود را نسبت به وفاداری ویلوف بای، تا آنکه مادر را چه با نقشه و چه از روی وظیفه و مهربانی وادار نماید ماریان را به صحبت کشانده، و رابطه دقیق او را با ویلوف بای مشخص سازد.

نامه او هنوز به پایان نرسیده بود که ضربه ای به در نواخته شد و ورود کلنل براندون اعلام گردید. ماریان، که او را از پنجره دیده بود، و از گفتگو با او بیزار، قبل از ورود او از اتاق خارج شد. کلنل براندون غمگین تر از معمول به نظر میرسید، و گرچه با اظهار رضایت از یافتن دوشیزه دش وود، مثل آنکه موضوع بخصوصی را در صدد گفتن باو باشد، نشست و با این حال لحظاتی را لب به سخن نگشود. پس از چند دقیقه که به سکوت برگزار گردید، سکوت آنها با سؤال النور، با آوائی که اندکی پریشانی در آن نهفته بود شکست، و آن زمانی بود که یافتن برادری را به النور تبریک می گفت؟ النور برای پاسخگوئی به چنان سؤالی آمادگی نداشت، و چون جوابی نیافته بود، ملزم شد که بسادگی مقصودش را جویا شود؟ همچنانکه پاسخ میداد کوشید تا لبخندی بر لب آورد، " نامزدی خواهر شما به آقای ویلوف بای بخوبی در همه جا شایع شده است. "

النور پاسخ داد، " امکان ندارد، برای آنکه هنوز خانواده خودش نمیدانند. "

بهت زده به نظر میرسید گفت، " ببخشید، متأسفم که سؤالم گستاخانه بود، اما تصور نمی کردم نباید افشاء گردد. زیرا همه به وضوح از آن صحبت می کنند، و همه جا صحبت از ازدواج آنهاست. "

" چطور ممکن است؟ از چه کسی شنیدید؟ "

" از همه _ بعضی از آدم هائی را که اصلاً نمی شناسید، از دیگران که با آنها خیلی هم صمیمی هستید، خانم جنینگز، خانم پالمر، و خانواده میدل تون. ولی مثل اینکه هنوز نباید باور می کردم، اگر باور نمی کردم، وقتی امروز مستخدم مرا به داخل هدایت کرد، اتفاقاً نامه ای در دست او دیدم، مستقیماً به آقای ویلوف بای با دست خط خواهرتان و آمده ام تا سؤال کنم، ولی قبل از آنکه سؤال کنم متقاعد شدم. آیا بالاخره قرارها گذاشته شده؟ آیا ممکن نیست به _ ؟ ولی من حق آنرا ندارم، و هیچ شانسی برای موفقیت من باقی نمانده. دوشیزه دش وود، مرا ببخشید. قبول میکنم در گفتن این حرف ها اشتباه کرده ام، ولی اصلاً نمی دانستم چکار باید کرد، و بر دور اندیشی شما وابستگی شدیدی دارم. بمن بگوئید، همه اینها تماماً برطرف شده، که هر نوع کوششی، در جهت مخفی نگهداشتن آن اگر مخفی نگهداشتن آن ممکن باشد، آیا هنوز هم همانطور است. "

این کلمات، که به النور اعتراف مستقیم و آشکار عشق او را نسبت به خواهرش منتقل میساخت، شدیداً النور را تحت تأثیر قرار داد. قادر نبود سریعاً پاسخ دهد، و حتی هنگامی که بر اعصاب خود چیره گشت، لحظاتی کوتاه در مورد پاسخی که باید بهترین باشد تأمل نمود. موقعیت دقیق ارتباط میان ویلوف بای و خواهرش چندان بر او آشکار نبود، تا بتواند شرحی بر آن داشته باشد، چه کم و چه زیاد، حرف زدن تأثیری نداشت. با اینحال از آنجا که متقاعد شده بود کشش ماریان به سوی ویلوف بای، امیدی به موفقیت کلنل براندون باقی نمی گذارد، هر آنچه ماجرا در آن دلدادگی مطرح باشد، و در همان لحظه آرزو داشت ماجرای او را از سرزنش ها محافظت نماید، پس از اندکی تفکر، باین نتیجه رسید که محتاطانه ترین و مهربانانه ترین کار آنست که بیشتر از آنچه براستی میداند و اعتقاد دارد از خواهر خود حرف نزند، باین ترتیب، اطلاع داد که گرچه هرگز شخصاً از آنها مطلبی در مورد رابطه دوستی آنها نشنیده، ولی نسبت بآن صمیمیت دو جانبه مردد بوده، و نامه نگاری آنها وی را به تعجب وانداشته است.

کلنل براندون با توجهی پوشیده در سکوت به او گوش فرا داد، و با پایان گرفتن گفته های النور، از صندلی خود برخاست، و با گفتن این جمله پر از احساس، " برای خواهر شما همه آن خوشبختی های تصور کردنی را آرزو میکنم، و برای ویلوف بای نیز که شاید لیاقت او را داشته باشد. " _ خداحافظی نمود و رفت.

فصل بیست و هفت

در طول سه چهار روز بعدی هیچ حادثه ای اتفاق نیفتاد، که النور را بخاطر آنچه انجام داده بود، برای مطلع نمودن مادرش، متأسف نماید، زیرا از ویلوف بای نه خبری رسید و نه نامه ای. تقریباً در اواخر همان زمان آنها سرگرم آماده شدن برای شرکت در مهمانی خانم میدل تون میشدند، که خانم جنینگز، توسط دختر کوچکتر خود از رفتن بدان منع شد، و برای این مهمانی، ماریان کلاً دلسرد، بی توجه به وضع ظاهری خود، و بی تفاوت برای رفتن یا ماندن، در هر حال بدون حتی یک نظر امیدوار کننده یا اثری از شادمانی آماده شد، تا ورود خانم میدل تون، بدون آنکه از صندلی خود جابجا شود، پس از صرف چای در کنار بخاری اتاق کار نشست، سلوکش تغییر ناپذیر، غرق در افکار خود و در بی احساسی حضور خواهرش، و آنگاه که سرانجام اعلام گردید خانم میدل تون در آستانه در انتظار آنها را می کشد، گوئی که فراموش کرده باشد کسی باید مورد استقبال قرار بگیرد بسرعت براه افتاد.

در سر موقع به محل ملاقات رسیدند، و بمحض آنکه تسمه های درشکه های جلوی آنها امکان میداد، از درشکه بیرون پرید و از پله ها بالا رفت، باسم آنها گوش فرا داد و وارد اتاقی شد که به خوبی روشن بود، پر از دعوت شدگان، و بطور طاقت فرسائی گرم. هنگامی که آنها احترامات لازم را نسبت به خانم خانه بعمل آوردند، در داخل بقیه دعوت شدگان مخلوط گشته، و به سهم خود از آسایش و گرمای مطبوع بهره ای نصیبشان شد، که نصیب هر تازه واردی می گشت. پس از سپری شدن لحظاتی از کم صحبتی و کم کاری، خانم میدل تون در سر میز نشست، و از آنجا که ماریان نیز آنچنان حوصله ای نداشت که به اطراف پرسه بزند، او و النور، خوشبختانه دو عدد صندلی پیدا کرده و آنها را در فاصله نزدیک میزها قرار دادند.

مدت زیادی در این حالت قرار نگرفته بودند، که النور، ویلوف بای را، در چند قدمی خودشان، بحالت ایستاده احساس کرد، که با یک خانم جوان بسیار شیک پوش با قیافه ای جدی سرگرم صحبت بود. کمی بعد نگاهش به نگاه او افتاد، و ویلوف بای با اشاره سر تعظیم نمود، ولی بدون آنکه کوششی در جهت گفتگو با او از خود نشان داده، یا به ماریان نزدیک گردد، گرچه می توانست ماریان را ببیند و سپس به گفتگوی خود با همان خانم ادامه داد. النور بی اختیار بطرف ماریان برگشت، تا ببیند آیا برای او قابل رویت می باشد. در آن لحظه ماریان ابتدا متوجه ویلوف بای شد، و همه چهره ی او از یک شعف ناگهانی درخشیدن گرفت، اگر خواهرش او را نگرفته بود، بلافاصله می توانست بطرف او حرکت نماید.

با تعجب گفت، " خدای بزرگ! اوست _ خود اوست _ اوه! چرا بمن نگاه نمی کند؟ چرا نمی توانم با او حرف بزنم؟ "

النور فریاد کشید، " خواهش می کنم، خواهش میکنم آرام باش و احساس خودت را در برابر هخمه رسوا نکن. شاید هنوز ترا ندیده باشد. "

این بهرحال بیشتر از آن بود که خودش بتواند باور نماید. و حفظ آرامش در چنان شرایطی نه فقط خارج از قدرت ماریان، بلکه فراتر از اشتیاق او تلقی می شد. با حالتی پریشان و کم حوصله نشست، که همه قیافه ها را متوجه خودش نمود.

سرانجام ویلوف بای یکبار دیگر سر برگرداند، و متوجه هر دو آنها شد، ماریان از جا کنده شد و اسم او را با لحنی محبت آمیز صدا زد، و دستش را به سوی او دراز نمود. ویلوف بای نزدیک تر آمد، با ادای احترام بسوی النور تا ماریان، گوئی که میخواست از او کمی دوری گزیند، و مصمم بر آنکه رفتار او را وقعی ننهد، با حالتی ملتهب احوال خانم دش وود را جویا گشت، و پرسید چه مدت است که در شهر اقامت گزیده اند. ذهن النور با این احوال پرسی ها به کلی مغشوش گشته، و قادر نبود کلمه ای بر زبان جاری سازد. اما احساسات خواهرش بلافاصله ظاهر شد. صورتش سپید رنگ، با لحنی که هیجان شدیدی در آن نهفته بود، ندا داد، " خدای بزرگ! ویلوف بای، معنی این کار چیه؟ نامه هایم را وصول نکردی؟ با من دست نمیدهی؟ "

ویلوف بای دیگر نتوانست از آن خودداری ورزد، اما دستش را که گرفت برایش دردناک بود، و فقط یک لحظه آنرا نگهداشت. در تمامی طول این لحظات آشکارا می کوشید بر خود تسلط داشته باشد. النور قیافه اش را نگریست و حالت آنرا در حال آرامش یافتن مشاهده کرد، پس از لحظه ای مکث، با ملایمت صحبت کرد.

" سه شنبه گذشته افتخار حضور در خیابان بارک لی را داشتم، و بسیار متأسفم که افتخار آنرا نداشتم بحضور شما و خانم جنینگز برسم. امیدوارم، کارت من گم نشده باشد. "

ماریان با اضطراب وحشیانه ای فریاد کشید، " ولی آیا یادداشتهای مرا دریافت نکردید؟ مثل اینکه اشتباهی رخ داده یقین دارم _ اشتباه دردناکی. معنی این رفتار چه می تواند باشد؟ بمن بگو ویلوف بای، بخاطر خدا بمن بگو، موضوع از چه قرار است؟ "

پاسخی نداد، قیافه اش دگرگون گشت و همه آن آشفتگی های او بازگشت، اما گوئی که، با تلاقی نگاه آن خانم جوانی که قبلاً سرگرم گفتگو بود، لزوم یک حرکت سریع را احساس کرده باشد. مجدداً برخود چیره گشته، و پس از گفتن، " بله، افتخار آگاهی از ورود شما را به شهر داشتم، که لطف داشته برایم فرستاده بودید! " شتابان سربرگردانده، با تعظیمی ناقص به دوست خود ملحق گردید.

در این هنگام، چهره ماریان بطرز وحشتناکی سپید گشته، و قادر به ایستادن نبود، بروی صندلی افتاد، و النور که هر لحظه انتظار بیهوشی او را می کشید، کوشید تا او را از برابر دیدگان همگان دور سازد، و با ظرف آبی حال او را جا آورد.

بمحض آنکه بخود آمد، فریاد کشید. " النور، برو پیش او، و وادارش کن پیش من بازگردد. باو بگو باید دوباره او را ببینم _ فوراً با او حرف بزن. _ نمی توانم دراز بکشم _ تا این موضوع آشکار بشود یک لحظه هم قرار ندارم _ سوء تفاهم های وحشتناک یا چیزهای دیگر. _ اوه همین حالا برو پیش او. "

" چطور امکان دارد؟ نه، ماریان عزیز من، باید صبر کنی. اینجا جای توضیحات نیست. فقط تا فردا صبر داشته باش. "

بهر حال النور به زحمت توانست شخصاً مانع ماریان شود که میخواست از پی ویلوف بای روانه گردد. و او را متقاعد سازد که، کنترل بر خود و بردباری را دست کم از نظر حفظ ظاهر پیشه نماید، تا آنکه النور بتواند با ویلوف بای بطور خصوصی و مؤثر گفتگو نماید. ماریان با صدای بلند، بدبختی و بیچارگی خود را تکرار می نمود، در یک لحظه النور متوجه شد ویلوف بای از اتاق خارج و به سمت پله کان در حرکت است، و با بیان آنکه ویلوف بای رفته، او را وادار کرد که گفتگو در آن ساعت امکان پذیر نیست، تا بتوان با گونه ای استدلال تازه او را آرام نماید. ماریان بلافاصله از خواهرش خواست که به خانم میدل تون اصرار نماید آنها را به خانه ی خودشان بازگرداند، زیرا آنچنان در چنگال بدبختی خود را گرفتار می دید که طاقت تحمل لحظه ای بیش از آن را نداشت.

خانم میدل تون، گرچه در میانه بازی، با اطلاع از حال نامساعد ماریان، آنچنان مؤدب بود که لحظه ای لب به اعتراض نگشود، و با رد کردن کارت هایش به دوست خود، با پیدا شدن یک کالسکه خیلی سریع بطرف منزل حرکت نمودند. در راه منزل بندرت کلمه ای رد و بدل میشد. ماریان را پریشانی آرامی فرا گرفته، آنچنان بشدت دستخوش صدمات روحی گشته بود که حتی اشکهایش خشکیده بودند، اما از آنجا که خوشبختانه خانم جنینگز هنوز به خانه نیامده بود، آنه توانستند مستقیماً به اتاق خود بروند، و کمی از عصاره شاخ گوزن دم کرده تا حدودی باو بهبودی بخشید. و کمی بعد لباسهایش را درآورده و به رختخواب خزید، و چون علاقمند بود تنها باشد، خواهرش او را ترک کرد، و هنگامی که برای بازگشت خانم جنینگز انتظار می کشید، فراغتی حاصل گشت تا بر خاطرات گذشته نظری افکند.

اگر گونه ای نامزدی میان ویلوف بای و ماریان برقرار گشته بود، النور نمی توانست در آن تردیدی داشته باشد، و اگر ویلوف بای از آن خسته شده بود، بنظر درست می آمد، زیرا ماریان هنوز آرزوهای خود را در سر می پروراند، او این گونه رفتارها را نمی توانست به خطا یا سوء تفاهم یا چیز دیگری مربوط سازد. هیچ عذری مگر یک تغییر بنیانی ناشی از احساس نمی توانست آنرا توجیه نماید. خشم او هنوز نسبت به گذشته فزونی می گرفت، آیا او شاهد آن آشفتگی که بیانگر آگاهی از رفتار نادرست ویلوف بای می باشد نبود، و آیا مانع از باور نمودن بی بنیانی ویلوف بای بعنوان کسی که عواطف خواهر او را از نخستین لحظات آشنائی به بازی گرفته بود، نمیشد، که از هرگونه نقشه ای برای اجرای بررسی های لازم تهی بود. غیبت ممکن بود که ملاحظات او را ضعیف تر کرده باشد، و راحت طلبی احتمالاً او را بر آن داشته بود که چیره گردد، اما با وجود آن رابطه ای که از پیش شکل گرفته بود، او نمی توانست خود را به محدوده ی تردید نکشاند.

در مورد ماریان، با رنجی که چنان دیدار ناخوشایندی پدید آورده بود، و با آن شدتی که هنوز در نتایج احتمالی انتظارش را می کشید، او نمی توانست بدور از هرگونه ملاحظات عمیقی نیاندیشد. وضعیت خود او مقایسه را ارائه میداد، بعنوان مثال او مثل همیشه می توانست به ادوارد وفادار بماند، هر چند که در آینده جدا شوند، باز هم ذهن او همواره ره گشا خواهد بود. اما هرگونه مواردی که می توانست چنان اهریمنی را تلخ تر جلوه دهد مثل آن بود که دست بدست هم داده و اوج گرفته بودند که ماریان را در یک هجران تنهائی از ویلوف بای جدا سازند _ در یک گسیختگی فوری و آشتی ناپذیر.

فصل بیست و هشت

صبح روز بعد قبل از آنکه مستخدم بخاری را روشن کرده، یا خورشید بهره ای از نیروی خود بر سرما بدست آورد، در آن صبح تیره و غم افزای ماه ژانویه، ماریان با یک پیراهن نازک در مقابل یکی از صندلی های کنار پنجره زانو زده و در نور ضعیفی که از شیشه ها به درون اتاق می تابید، با همان سرعتی که اشکهایش از دیدگان او سرازیر می شدند، نامه می نوشت. النور که از گریه و هیجان او در این حالت، از خواب برخاسته بود، ابتدا متوجه او شد، و پس از آنکه چند لحظه ای نگران و ساکت باو نگریست، با لحنی بسیار ملایم گفت، " ماریان، می توانم بپرسم؟ "

پاسخ داد، " نه، النور، هیچ نپرس؟ بزودی خواهی فهمید. لحن ملایم ناامیدانه ای که این جمله را ادا کرد دیگر چند لحظه ای حرفی نزد، و بلافاصله به دنبال آن غم زدگی شدیدی تجلی کرد. چند دقیقه ای بود که نگارش نامه را آغاز کرده بود، و بغض های پی در پی، که در فاصله های مختلف، مانع نوشتن نامه میشدند، دلیل کافی ارائه میداد که برای آخرین بار به ویلوف بای نامه می نویسد.

هنگام صرف صبحانه نه چیزی خورد و نه سعی کرد بخورد، و پس آنگاه تمامی توجه النور بکار گرفته شد. تا فشاری بر او وارد نشود، ترحمی بر او اعمال نگردد و توجهی به او معطوف نشود، ولی فقط بکوشد تا توجه خانم جنینگز را تماماً معطوف خودش نماید.

از آنجا که این غذای مورد علاقه خانم جنینگز بود، مدت زمان قابل توجهی به درازا کشید، و آنها داشتند خود را مرتب می نمودند، پس از آن، در اطراف میزکار معمولی. که نامه ای به دست ماریان سپرده شد، که او با هیجان از دست مستخدم گرفت، و با چهره ای که برنگ یک مرده بود، سر برگرداند و بلافاصله از اتاق بیرون دوید. النور، گوئی به وضوح حروف آنرا دیده باشد، که از جانب ویلوف بای رسیده بود. در همان لحظه آنچنان دردی در سینه خود احساس نمود که به سختی می توانست سرش را بالا نگهدارد، و با چنان ارتعاشی کلی در بدن خود به زمین نشست که ترسید فرار از محدوده ی آگاهی خانم جنینگز غیرممکن باشد. آن خانم خوب، در هر حال متوجه شد که ماریان نامه ای از ویلوف بای دریافت نموده که در نظر او شوخی بامزه ای تلقی میشد، و لبخند زنان بامید آنکه مورد استفاده اش قرار بگیرد، بخاطر سپرد. از پریشانی النور، حسابهای متعدد در فکر خود نسبت به وخیم تر شدن وضع او نمود، تا به نقطه ای برسد، و بمحض آنکه ماران از اتاق خارج شد، به ملایمت شروع به صحبت کرده، گفت، " اگر از من بپرسید، در تمام طول عمر خودم هرگز دختر جوانی را تا این اندازه در عشق ناامید ندیده ام! دخترهای من در برابر او هیچ بودند. ولی با این حال کارهای احمقانه زیاد انجام دادند، اما در مورد دوشیزه ماریان، موجود کاملاً عجیب و غریبی است. من از ته دل امیدوارم. ویلوف بای خیلی منتظرش نگذارد، برای آنکه دیدن او با این درماندگی و بیچارگی خیلی ناراحت کننده است. خداوندا، چه موقع ازدواج آنها فرا میرسد؟ "

النور، گرچه اصلاً تمایلی به گفتگو در آن لحظه نداشت، ولی خود را ملزم میدانست به آن گونه تهمت ها پاسخ گوید، بنابراین، بسختی لبخندی زد، پاسخ داد، " و آیا مادام، شما واقعاً باین نتیجه رسیده اید که خواهر من با ویلوف بای نامزد شده؟ بنظر من یک شوخی بوده، اما مطلبی با این حساسیت نیازمند دقت بیشتری است، و از این رو باید خواهش کنم بیشتر از این خودتان را فریب ندهید. بشما اطمینان میدهم هیچ خبری بیشتر از شنیدن آنکه آنها قصد ازدواج دارند مرا به تعجب وا نمی دارد. "

خجالت آور است، خجالت آور است، دوشیزه دش وود! چطور میتوانید اینطور حرف بزنید! آیا همه ما نمیدانیم که رقیبی در میان میباشد، آیا همه نمیدانیم که از همان لحظه ملاقات از جان و دل عاشق یکدیگر شده اند؟ آیا در دوون شایر خودم هر روز آنها را با هم نمی دیدم؟ و آیا نمیدانستیم خواهر شما با خرید لباس عروسی با من به شهر آمده؟ بیائید، بیائید، دست بردارید برای آنکه شما خودتان آنقدر ساده لوح هستید، که خیال می کنید هیچ کس دیگری شعور ندارد، ولی اینطور نیست، به شما اطمینان میدهم، شارلوت هم همینطور بود. "

النور با لحنی جدی گفت، " شما واقعاً در اشتباهید، مادام. واقعاً با انتشار این شایعات کم لطفی می کنید، و خودتان هم بعداً خواهید فهمید، اگرچه حرف مرا حالا باور نکنید. "

خانم جنینگز یکبار دیگر خندید، ولی النور دیگر حوصله حرف زدن نداشت، و چونکه بشدت نگران محتوای نامه ویلوف بای بود، با عجله به بالای پله ها دوید، و با باز کردن در، ماریان را دید که پریشان و درمانده، با یک نامه در دست خود، روی تختخواب دراز کشیده، و دو سه نامه دیگر در کنارش افتاده است، نزدیک تر شد، حرفی نزد، در کنارش نشست، دستش را گرفت، با مهربانی چندین بار بر آن بوسه زد، و سپس خود را به دست ریزش اشکهایش سپرد، که ابتدا سعی میکرد از فرو باریدن آن جلوگیری نماید. ماریان، گرچه عاجز از صحبت کردن، ولی مثل آنکه تمامی آن رفتار ملاطفت آمیز را احساس میکرد، و پس از شنیدن لحظاتی از دلسوزی های خواهرانه، همه نامه ها را در دست های النور قرار داد آنگاه با دستمال صورتش را پوشاند، در حالی که تقریباً از شدت درماندگی جیغ می کشید. النور که میدانست یک چنان اندوهی، با همه دردناکی اش، مسیر خود را بایستی طی نماید، کنار ماریان خیره ماند آنقدر مقاومت نمود تا اندکی آرام پذیرفت، و سپس با علاقمندی به نامه ویلوف بای نظر دوخت و آنرا باین شرح خواند:

ژانویه، خیابان باند

خانم عزیز

این افتخار نصیب من شده است تا هم اکنون نامه شما را دریافت نمایم که به این ترتیب قدردانی مرا بپذیرید. در رفتار شب گذشته من نشانه هائی وجود داشت که موجب ناراحتی شما گردید و من شخصاً متوجه آن هستم، و با آنکه آنقدرها حضور ذهنی ندارم که دریابم در چه موردی متأسفانه رنجش شما را باعث شده ام، با اینحال با عذرخواهی از شما اطمینان میدهم هیچگونه دلیل قاطعی برای عمدی بودن آن وجود ندارد. هرگز آن رابطه دوستی با خانواده شما را در دوون شایر فراموش نکرده، و یادآور میشوم هیچگونه خدشه ای بدان با اشتباه و یا سوء تفاهم ناشی از عمل من وارد نخواهد آمد. احترام من نسبت به همه افراد خانواده شما با صمیمیت فراوان همراه است، اما اگر متأسفانه از رفتار من برداشت بیشتری بعمل آمده، یا آنطور به نظر رسیده، خودم را به خاطر بی احتیاطی در زمینه شغل خود و یا بی احترامی نسبت به آن مورد سرزنش قرار خواهم داد. از آنجا که از مدتها قبل علاقه من به جای دیگری معطوف بوده، و شما خوب آن را می فهمید بدین جهت نیت بیشتری از ان دوستیها قابل تصور نمی تواند باشد، و تصور میکنم چند هفته دیگر این موضوع نامزدی من به نتیجه نهائی خود برسد. با کمال تأسف دستورات شما را اطاعت کرده و نامه ها را پس می فرستم، که در آن ها مرا مورد مرهمت خود قرار داده اید، و آن گیسوی بریده شده ای را که از شما صمیمانه گرفته بودم آن را نیز تقدیم می نمایم.

ارادتمند

جان ویلوف بای

دوشیزه دش وود با خشمی ماورای تصور این نامه را خواند. با وجود آنکه، قبل از شروع آن، میدانست باید حاوی اعتراف نسبت به قطع دوستی، و تائید جدائی آنها برای همیشه باشد، ولی نمی توانست باور کند که چنان لحنی برای اعلام آن نظر مورد استفاده قرار بگیرد، و نمی توانست تصور نماید که ویلوف بای قادر باشد جدائی را با آن شکل ظاهری احساسات ظریف و قابل احترام به مرحله عمل بکشاند _ بدور از هرگونه آداب دانی و انسانیت، آن هم با ارسال نامه ای خردکننده و ظالمانه: نامه ای به جای ابراز همدردی و تأسف، هیچگونه نقض عهدی را بیان نکرده، هرگونه وفاداری خاصی را انکار می نمود _ نامه ای که هر سطر آن یک توهین بود، و نویسنده آن علناً پستی خود را آشکار میساخت.

با خشمی آمیخته با تعجب مدتی در روی نامه خیره ماند، سپس آنرا خواند و باز هم خواند، ولی با هر مرور مجدد فقط انزجار او از ان مرد فزونی می گرفت، آنچنان احساس تلخی نسبت به او پیدا کرده بود، که بخود جرأت صحبت کردن نمی داد، تا مبادا دردهای ماریان را تشدیدتر نماید، تا مبادا همه ضربه های درون او را به بدی مبدل سازد. تا موجبات رهائی او را از چنگ پلیدی ها و زشتی ها فراهم نماید، از چنگ مردی سست پیمان، ارتباط زندگی با او را، بعنوان یک وظیفه حیاتی، به عنوان سعادتی بس با اهمیت.

با تفکری دقیق روی مضمون نامه، روی شرارت مغزی که می توانست آنرا برشته نگارش درآورد، و احتمالاً از مغزی متفاوت در انسانی بسیار متفاوت، که هیچ ارتباطی با آن موضوع پیدا نمیکرد مگر قلبی که همه امیدش را بازداشته بود. النور پریشانی آنی خواهرش را فراموش نمود، فراموش نمود که هنوز سه نامه دیگری را که در دامان خود دارد نخوانده است. و نیز فراموش نمود چه مدت در اتاق او بوده است، زیرا صدای کالسکه ای را که بسوی منزل آنها نزدیک میشد شنید، بطرف پنجره رفت تا بداند چه کسی در آن موقع که هیچ دلیل منطقی در پشت آن نمی تواند داشته باشد رسیده است، و با دیدن ارابه خانم جنینگز بی اندازه به تعجب افتاد. با نیت تنها نگذاشتن ماریان، گرچه در حال حاضر امیدی به بازگرداندن آسایش فکری باو نداشت، شتابان نزد خانم جنینگز رفت تا بیماری خواهرش را باو اطلاع داده و از عدم حضور خود عذرخواهی نماید. خانم جنینگز با ابراز خوشرفتاری کاملی در آن مورد، عذرخواهی او را پذیرفت، و النور پس از آسودگی فکر از جانب او، نزد ماریان که می کوشید خودش را از روی تخت خواب بلند کند بازگشت، درست در لحظه ای که سقوط او به زمین بوقوع می پیوست، زیرا بر اثر ضعف و سرگیجه ناشی از نخوردن غذا و نداشتن استراحت کافی در طول چند روز گذشته به کلی لاغر شده بود، و اکنون، که فکر او دیگر از شدت تب و سرگیجه دچار اختلال شده بود، سردرد شدیدی باو دست داده، درد معده، و ضعف عمومی و ناراحتی عصبی تمام وجودش را فرا گرفته بود. النور بسرعت شربتی تهیه کرد و باو داد که تأثیر فوری بخشید، و دست کم او را قادر ساخت تا چند کلمه ای حاکی از تشکر بیان نماید. " النور بیچاره! چه بدبختی برای تو درست کردم! "

النور پاسخ داد، " فقط آرزو میکنم، ای کاش کاری از دستم برمیآمد تا بتوانم کمی آرامش بتو بدهم. "

این جمله، مثل هر چیز دیگری، مفهوم بسیار عظیمی برای ماریان می توانست داشته باشد، که فقط، در اثر پریشانی دل خود اظهار داشت، " اوه! النور، من واقعاً بدبختم، " و صدای او در میان هق هق گریه هایش گم شد.

النور دیگر قادر نبود آن جریان شدید اندوه غیر قابل تحمل را بسکوت برگزار نماید.

فریاد کشید، " ماریان عزیزم، اگر دلت نمی خواهد خودت و همه کسانی را که ترا دوست دارند هلاک کنی، حرفهایت را بیرون بریز. به مادر فکر کن، به بدبختی او که شاهد رنج تو می باشد فکر کن، بخاطر او هم که شده حرفهایت را بیرون بریز. "

ماریان با صدای بلند گفت، " نمی توانم، نمی توانم، اگر ترا ناراحت کردم، مرا تنها بگذار، از من دوری کن، از من متنفر باش، مرا فراموش کن! اما اینطور عذابم نده، اوه! چقدر برای آنهائیکه رنجی ندارند تا از آن حرف بزنند آسان است! خوش بحالتان، خوش بحالت النور، تو اصلاً نمی توانی بفمی چه رنجی می کشم. "

" ماریان، خوش بحال من! آه، اگر میدانستی! _ و هنگامی که ترا اینقدر درمانده می بینم، آیا باور میکنی که نگرانی نداشته باشم! "

بازوهایش را به گردن خواهر حلقه زد، " مرا ببخش، مرا ببخش، میدانم خیلی برای من احساس همدردی میکنی، میدانم چه قلبی داری، اما همین طوی هم، باید خوشبخت باشی، ادوارد ترا دوست دارد _ چی، اوه! چه چیزی می تواند چنان خوشبختی را متزلزل نماید! "

النور با حالتی موقر گفت، " خیلی، خیلی از موارد. "

" نه، نه، نه، او ترا دوست دارد، و فقط ترا _ تو هیچ اندوهی نمی توانی داشته باشی. "

" وقتی ترا باین حالت می بینم هیچگونه لذتی ندارم. "

" و تو مرا جور دیگری نخواهی دید، حالت من یک نوع بدبختی است که هیچ راه حلی ندارد. "

" تو نباید اینطور حرف بزنی، ماریان، آیا هیچگونه دلخوشی نداری؟ هیچ دوستی نداری؟ آیا شکست تو آنچنان است که هیچ امیدی به بهبودی در آن نیست؟ فکر کن اگر پی بردن به شخصیت او کمی دیرتر بروز میکرد، چقدر بر میزان رنج تو بیشتر از آنکه اکنون تحمل میکنی، افزوده می گشت _ اگر نامزدی شما ماهها به طول می انجامید، و همانطور که اتفاق افتاد، تصمیم به خاتمه بخشیدن به آن میگرفت چه پیش می آمد؟ هرروزی که به آن اطمینان بی سرانجام از طرف تو اضافه می شد، بهمان نسبت به سنگینی آن ضربه وحشتناک می افزود. "

ماریان فریاد کشید، " نامزدی! کدام نامزدی. "

" پس نامزدی در کار نیست! "

" نه، برخلاف تصور تو، آنقدرها هم ارزش ندارد. هیچ قول و قراری را با من نشکسته است. "

" ولی بتو گفته بود که ترا دوست دارد؟ "

" بله _ نه _ نه بطور قطع. هر روز یکجور، اما هرگز بطور جدی عنوان نشد. بعضی وقت ها خیال میکردم همانطور بود _ اما هرگز آنطور نبود. "

" با این حال برایش نامه نوشتی؟ "

" بله _ پس از آن همه خاطره ها مگر میشد حقیقت نداشته باشد؟ _ ولی من نمی توانم حرفی بزنم. "

النور دیگر حرفی نزد، و با برگشتن به طرف سه عدد نامه ای که اکنون کنجکاوی بیشتری را نسبت به گذشته ایجاد کرده بود، بی درنگ متوجه مضمون آنها گردید. اولین نامه، که در نخستین لحظات ورود آنها به شهر نوشته شده بود، چنین آغاز میشد:

ژانویه _ خیابان بارک لی

ویلوف بای، حتماً از دریافت این یادداشت تعجب خواهی کرد، و شاید هم بیشتر دچار تعجب شوی اگر بدانی که من در شهر هستم. با فرصتی که پیش آمد، از طریق خانم جنینگز وسوسه ای در ما ایجاد شد که نتوانستیم مقاومت کنیم. امیدوارم این یادداشت آنطور بموقع بدستت برسد که امشب به اینجا بیائی، اما من زیاد مطمئن نیستم. به صورت فردا انتظارت را می کشم. فعلاً، به امید دیدار.

م.د.

نامه دوم او، که پس از ضیافت خانم میدا تون، در صبح روز بعد نوشته شده بود، عبارات زیر را دربرداشت:

نمی توانم میزان ناامیدی خود را در روز گذشته برایت بیان نمایم، نمی توانم تعجب خود را از پاسخ ندادن به یادداشتی که هفته قبل فرستادم پنهان نمایم. انتظار داشتم جوابی برایم بفرستی هنوز انتظار دیدنت را، در هر روز و در هر ساعت می کشم. خواهش می کنم هرچه زودتر به من سر بزن، و دلیل در انتظار نگهداشتن مرا برایم توضیح بده. دفعه بعد بهتر است زودتر بیائی، برای آن که همگی از منزل بیرون می رویم. شب گذشته مهمان خانواده میدل تون بودیم. مثل آنکه از تو هم دعوت شده بود. آیا همینطور بوده؟ از وقتی که از یکدیگر جدا شدیم، خیلی باید عوض شده باشی، و اگر اینطور باشد، بهمان دلیل نیامدی. ولی من چنین تصوری را به خودم راه نخواهم داد و امیدوارم خیلی زود آن اطمینان خاطر شخصی را از تو بشنوم که اینطور نیست.

م.د.

آخرین نامه باین مضمون تهیه شده بود:

ویلوف بای، از من چه تصوری داری، که شب گذشته آنطور رفتار نمودی؟ از یادآوری آن شرم دارم. خودم را آماده کرده بودم که با شادمانی ناشی از دوران جدائی با تو روبرو شوم، با آن رابطه دوستانه ای که صمیمیت ما را در برتون آشکار می ساخت. من به راستی وازده شده ام! شب دردناکی را برای توجیه نمودن رفتار اهانت آمیزت گذراندم، ولی اگرچه هنوز نتوانسته ام دلیل موجهی برای رفتار تو پیدا کنم، کاملاً آمادگی آنرا دارم که نظر تو را بدانم. شاید سوء تفاهمی، یا نیرنگی، در چیزی که به من مربوط میشود بوجود آمده، که مرا در نظر تو تنزل داده است. بمن بگو چه هست، علت آن بدرفتاری را تشریح کن، و من با راضی شدن تو قانع خواهم شد. واقعاً برای من دردناک است که ذهن تو را بیمار تلقی کنم، ولی اگر باین نتیجه برسم، ولی اگر بدانم آن چیزی که تا بحال بوده ای نیستی، که توجه تو نسبت به ما با بیوفائی همراه بوده، رفتارت با من فقط به خاطر فریب دادن من بوده، بگذار هرچه زودتر روشن شود. من در شرایطی قرار دارم که بلاتکلیفی وحشتناکی احاطه ام کرده است، دلم میخواهد از تو خلاص شوم ولی قطعاً در هر دو صورت راحت تر از وضع فعلی خواهم بود. اگر عواطف تو دیگر آن عواطف گذشته نمی باشد، لطفاً نامه های مرا، بهمراه گیسوی بریده ام که در پیش خود داری برایم پس بفرست.

النور نمی خواست باور کند چنان نامه هائی مه بخاطر ویلوف بای نوشته شده، و پر از اعتماد و صمیمیت بوده پاسخی در آن حد داشته باشد. اما محکوم کردن ویلوف بای دیدگان النور را نسبت به جمله های بی ربطی که نوشته شده بود نمیبست. و او به آرامی نسبت بآن گستاخی که موجب پدیدار گشتن آن تعابیر لطیف گشته بود افسوس میخورد، که پیش از آن تضمینی برای آن صورت نپذیرفته، و با واقعه ای که پیش آمده بشدت محکوم می گشت، اگر ماریان، هنگام نوشتن نامه ها، با خودش می اندیشید که آنها هیچ محتوائی نداشته و هر کس دیگری هم در تحت آن شرایط همانها را می توانست بنویسد.

ماریان گفت، " من خودم را، شخصاً نامزد او تلقی می کردم، درست مثل آنکه عهد و پیمان دقیق قانونی ما را به یکدیگر پیوند داده باشد. "

النور گفت، " من می توانم باور کنم، اما متأسفانه او اینطور نبود. "

" او هم اینطور بود، النور _ چند هفته ای اینطور بود. من میدانم که اینطور بود. بهر دلیلی که حالا تغییر کرده باشد، (که هیچ چیز مگر جادوگری نمی تواند این مصیبت را بر سر من وارد آورد) زمانی برای او بسیار عزیز بودم، این گیسوی بافته بریده شده را، که حالا باین راحتی پس فرستاده، با اصرار و خواهش فراوانی از من گرفت. نگاهش و رفتارش را دیده بودی، صدایش را در آن لحظه ها شنیده بودی! آیا آن شب قبل از عزیمت از برتون را فراموش کرده ای؟ همان صبحی که ما از یکدیگر جدا شدیم یادت هست! وقتی که به من گفت امکان دارد هفته ها طول بکشد تا ما یکدیگر را دوباره ببینیم _ پریشانی او را _ آیا میتوانم فراموش کنم! "

چند لحظه ای سکوت کرده و نمی توانست دیگر حرفی بزند، اما هنگامی که این حالت هیجان سپری شد، با لحن استوارتری اضافه کرد،

" النور، به من ظلم شد، اما نه به وسیله ویلوف بای. "

" ماریان عزیزم، چه کسی بجز او؟ چه کسی او را وادار باین رفتار نموده؟ "

" همه عالم، قلب او کمتر از دیگران دخالت داشت. نسبتاً بر این عقیده ام که هر کدام از موجودات اطراف من برای منحرف نمودن ذهن من نسبت به او با هم متحد شدند، تا آنکه او ذاتاً قادر به روا داشتن چنان ظلمی باشد. این زنی که از او برایم می نویسد _ هر کسی که هست _ یا خلاصه هر شخص دیگری جز وجود عزیز خودت، مادر، و ادوارد، احتمالاً تا سر حد وحشی گری بمن تاختند. بغیر از تو، آیا موجودی در دنیا وجود دارد که صرف نظر از ویلوف بای به او ظنین نباشم، که از قلبش به خوبی باخبرم؟ "

النور نمی خواست اعتراض نماید، و فقط پاسخ داد، " هر کسی احتملاً چنان دشمنی خصمانه ای با تو داشته باشد، بگذار که در پیروزی زیان آور خود فریفته گردد، خواهر عزیز من، تا ببیند که چه بزرگوارانه و چه آگاهانه روحیه ات را با توسل به بی گناهی و درون نیکو حفظ می کنی. این یک غرور منطقی و قابل ستایش است که ناملایمات را قابل تحمل می سازد. "

ماریان فریاد کشید، " نه، نه، بدبختی من غرور ندارد. برای من اهمیتی ندارد که دیگران درماندگی مرا متوجه بشوند یا نه. بنابراین پیروزی که با دیدن من حاصل میشود برای همه دنیا آشکار است. النور، النور، آنهائی که رنج کمتری دارند ممکن است مغرور و آنچنان که دوست دارند مستقل باشند _ شاید اهانت را تحمل کنند، یا پستی را برگردانند _ اما من نمی توانم، من بایستی احساس کنم _ من بایستی خرد شوم _ و دیگران که برای لذت بردن از شناخت آن می آیند قدمشان مبارک اگر بخواهند بیایند. "

" اما بخاطر مادر و بخاطر من " _

" من برای شما بیشتر از خودم دلم می سوزد. اما وقتی که در بدبختی شدیدی بسر میبرم چطور خوشحال باشم _ اوه! چه کسی چنان توقعی می تواند داشته باشد؟ "

یکبار دیگر هر دو ساکت شدند. النور متفکرانه فاصله بین بخاری و پنجره را قدم زنان طی میکرد، بدون آنکه بداند از یکی گرمی گرفته، یا از دیگری بیرون را دریابد، و ماریان که در کنار تخت نشسته، و سرش را که با یکی از پایه ها تکیه داده بود، دوباره نامه ویلوف بای را برداشت، و پس از ارتعاشی که با نگاه خود روی هر یک از خطوط آن باو دست میداد، تعجب کنان گفت:

" خیلی زیاد است! اوه! ویلوف بای، ویلوف بای، آیا تو اینطور بودی! ستمکار، ستمکار _ هیچ چیز نمی تواند تبرئه کند. النور، هیچ چیز نمی تواند. هر چه که بر علیه من احتمالاً شنیده باشد _ آیا نباید قبل از باور کردن در آن تردید می نمود؟ آیا نباید به من هم می گفت، آیا نباید به من آن نیرو را می بخشید که ذهن خودم را روشن کنم؟ " آن گیسوی بریده شده، " ( از داخل نامه آنرا تکرار نموده. ) آه شما آنرا صمیمانه به من بخشیدید. " _ اصلاً قابل بخشش نیست، ویلوف بای، وقتی آن کلمه ها را می نوشتی، قلبت کجا بود؟ اوه! ای دیوانه وحشی! _ النور، آیا حق با او بود؟ "

" نه، ماریان، به هیچ وجه. "

" و تازه این زن _ چه کسی میداند چه هنری دارد _ چه مدتی در مورد آن اندیشیده اند، و چقدر در مورد او تفکر شده است! _ او کیست؟ _ چه کسی می تواند باشد؟ _ آیا ویلوف بای هرگز از او بعنوان دوست جوان و زیبای خود یادی کرده بود؟ اوه! نه هیچ کس، هیچ کس _ با من فقط از من حرف میزد. "

سکوت دیگری برقرار شد، ماریان به شدت متشنج گردیده، و گفتارش باین ترتیب پایان پذیرفت _ " النور، من باید بخانه مان برگردم. باید برگردم و خیال مادرم را آسوده نمایم، آیا فردا نمی توانیم حرکت کنیم؟ "

" فردا، ماریان! "

" بله، چرا باید اینجا بمانیم؟ من فقط بخاطر ویلوف بای آمده بودم _ و حالا چه کسی دلش به حال من می سوزد؟ چه کسی برای من ارزشی قائل است؟ "

" فردا غیرممکن است، به خانم جنینگز بخاطر رفتار خوب او خیلی مدیونم، و خوش رفتاری و پذیرائی عادی ترین نیکوئی است که مانع حرکت غیرمنتظره میباشد. "

" خوب، پس، شاید یک دو روز دیگر، اما نمی توانم مدت زیادی در اینجا بمانم، نمی توانم بمانم تا جوابگوی سؤالها و اشاره های آن آدمها باشم. مثل افراد خانواده ی میدل تون و پالمر _ چطور میتوانم شاهد ترحم و دلسوزی آنها باشم؟ ترحم خانمی مثل میدا تون ! اوه! ویلوف بای چه نظری در آن زمینه خواهد داشت! "

النور باو یادآور شد دوباره دراز بکشد، و برای لحظه ای ماریان دراز کشید، اما هیچ حالتی نمی توانست آرامش را به او بازگرداند، و در درد نا آرامی فکری و جسمی، پیوسته حالت های خود را تغییر می داد، تا آنکه رفته رفته بیشتر شد و به صورت عصبی ظاهر گردید، بطوریکه خواهرش به زحمت توانست او را در رختخواب قرار دهد، و گهگاه آنچنان تشدید می گشت که کمک خواستن را ضروری می نمود. بهرحال، چند جرعه از نوشیدنی های دم کرده، که به اصرار باو داده شد، قدری در او مؤثر افتاد، و از آن زمان تا بازگشت خانم جنینگز، ماریان بی حرکت و آرام روی تختخواب دراز کشید.

فصل بیست و نه

خانم جنینگز در بازگشت بلافاصله باتاق آنها رفت، در را باز کرد و با نگاهی حاکی از درک واقعی قدم به درون اتاق نهاد.

با صدائی که دلسوزی فراوانی در آن موج میزد، به ماریان که صورتش را بدون آنکه پاسخی دهد بطرف دیگر می چرخاند، گفت " چطوری عزیزم؟ "

" حالش چطوره، دوشیزه دش وود؟ _ طفلک! مثل اینکه حالش خوب نیست _ تعجبی ندارد، آی، راست است. ویلوف بای باین زودیها ازدواج می کند _ همین طوری! اصلاً حوصله اش را ندارم. نیم ساعت قبل خانم تیلور خبرش را به من داد، و یکی از دوستان صمیمی دوشیزه گری خودش باو گفته بود، در غیر اینصورت اصلاً باورم نمیشد، و راستی راستی داشتم در آن غرق میشدم. خوب، گفتم، چیزی که می توانم بگویم، که اگر راست باشد، خانم جوانی را که از آشنایان ناپسند و بیمار من است، انتخاب کرده و از ته دل آرزو میکنم که زنش دمار از روزگارش درآورد. ولی دوشیزه ماریان عزیز من، یک دلخوشی وجود دارد، او تنها مرد جوان این دنیا نیست که ارزش دارا بودنش را دارد، و با آن صورت قشنگی که دارید، احتیاج ندارید کسی از شما تعریف کند. خوب طفلک من! دیگر ناراحتش نمی کنم، برای آنکه اگر همین حالا بغضش بترکد و هرچه دارد بیرون بریزد، حالش بهتر خواهد شد. خوشبختانه خواهران پری و ساندرسون امشب اینجا می آیند، شما آنها را می شناسید، و باعث سرگرمی ماریان خواهند شد. "

آنگاه در حالی که روی پنجه پا راه میرفت، از اتاق بیرون رفت، گوئی تصور می نمود تشنج دوست جوان او با ایجاد سر و صدا فزونی می گیرد.

ماریان، در کمال تعجب خواهر خود، تصمیم گرفت با آنها غذا بخورد. حتی النور او را منع ننمود. اما نه، او باید به طبقه پائین می رفت، می توانست بخوبی از عهده اش برآید، و شلوغی های اطراف او کاهش می پذیرفت.

با حالتی متزلزل، غذائی میل کرد و بیش از انتظار خواهر، آرامتر گردید. اگر کوششی برای حرف زدن، یا فهمیدن نیمی از توجهات نادرست عمدی خانم جنینگز بخرج میداد، آن آرامش در او بوجود نمی آمد، ولی هیچ حرفی از لابلای لبهای او خارج نگردید، و کیفیت افکار او چنان بی توجهی در او نباشته بود که هیچکدام از جریانهای اطراف خود را درک نمی نمود.

النور، که نسبت به مهربانی خانم جنینگز با دیده انصاف می نگریست، گرچه ظهور آنرا اغلب توهین آمیز، و بعضی وقت ها مسخره تلقی میکرد، از او قدردانی، و با حالتی گشاده رو پاسخ می گفت، زیرا خواهر او قادر نبود از طرف خود پاسخی بدانها بدهد. دوست خوب آنها می دید که ماریان خوشحال نیست، و احساس می کرد بر اوست که باید از ناراحتی او بکاهد، بنابراین نسبت به او رفتاری در حد پدر و مادر سخاوتمندی را در پیش گرفت که در آخرین روز تعطیلات به فرزندان خود مهربانی های زیادی می نمایند، بهرحال، بمحض آنکه آگاهی از همه اینها بسوی ماریان سرازیر گشت، دیگر نتوانست طاقت بیاورد. با آوائی حاکی از بی حوصلگی، و اشاره ای به خواهر که بدنبالش راه بیفتد، بلند شد و مستقیماً بخارج از اتاق شتافت.

بمحض آنکه از اتاق بیرون رفت، خانم جنینگز فریاد کشید، " دختر بیچاره! چقدر از دیدن تو دلم میسوزد! و اعلام میکنم اگر عقلش را از دست نداد! خوب برای من خیلی عجیب است، که مردی یک چنین دختری را به این روز درآورد! اما وقتی یکی از دو طرف پول زیادی داشته باشد، و دیگری فاقد آن، خدا کمکتان بکند! اینطور چیزها اصلاً مهم نیست! _ "

" دوشیزه گری یعنی همان خانمی را که تصور می کردم صدا می زدید، خیلی پولدار است؟ "

پنجاه هزار پوند عزیزم، تا بحال او را دیده بودید؟ میگویند دختر زرنگ و آداب دانی است، ولی قشنگ نیست، عمه اش را خیلی خوب بخاطر می آورم، بیدی هنشاو (biddy henshawe)، با مرد ثروتمندی ازدواج کرد. اما همه افراد خانواده شان پولدارند. پنجاه هزار پوند. و هر طور که باشد پیش نمی آید مگر که بخواهند، زیرا شایع است که تماماً بصورت املاک قطعه قطعه است، عجیب نیست! با آن درشکه ها و سگهای شکاری اش به همه جا سر میزند! خوب، از حرفها چیزی مشخص نمیشود، اما وقتی یک مرد جوان، هر آدم زنده ای، از سر راه میرسد و به یک دختر قشنگ اظهار علاقه می کند، و باو قول ازدواج میدهد، اجازه ندارد به بهانه آنکه پولش تمام شده زیر قولش بزند و پا به فرار بگذارد، و بدامان دختر پولداری پناه ببرد. در این شرایط، چرا اسبهایش را نفروشد، از اسب دست نکشد، مستخدم ها را مرخص نکند و چرا دگرگونی عمیقی در زندگی اش بوجود نیاورد؟ بشما اطمینان میدهم، دوشیزه ماریان آمادگی آنرا داشت که تا بهبودی کامل اوضاع انتظارش را بکشد. اما این روزها این طوری نیست، مردهای جوان در این سنین از هیچ تفریحی نمی توانند دل بکنند. "

" آیا میدانید این دوشیزه گری (grey) چطور دختری است؟ بنا به گفته دیگران دوست داشتنی هست یا نه؟ "

" من که واقعاً از او مطلب بدی نشنیده ام، اسمش را هم زیاد به زبان نمی آورند. فقط خانم تیلور امروز صبح به من گفت، که چند روز قبل دوشیزه واکر اشاره ای کرده بود. که اطمینان داشت خانم و آقای الیسون از ازدواج دوشیزه متأسف نخواهند شد، زیرا او و خانم الیسون نمی توانستند توافق داشته باشند. "

" و این الیسون ها کی هستند؟ "

" قیم او هستند، عزیزم. اما حالا آن دختر به سن قانونی رسیده و حق انتخاب دارد، و حالا چه انتخاب بجائی هم کرده! " _ پس از لحظه ای مکث _ " مثل اینکه خواهر طفلکی شما به اتاق خودش رفته تا بدرد خودش ناله کند. آیا کسی نمی تواند کمکی به حالش بکند؟ طفلک، تنها گذاشتن او ظالمانه است، خوب، رفته رفته چند تا از دوستانمان خواهند آمد، و کمی او را سرگرم خواهم نمود.

" مادام عزیز، این لطف شما کاملاً غیر ضروری است. به جرأت میتوانم بگویم ماریان تا غروب از اتاقش بیرون نخواهد رفت. اگر بتوانم، او را راضی خواهم کرد، تا زودتر به رختخواب برود، زیرا یقین دارم بخواب احتیاج دارد. "

" آی، گمانم برایش بهتر باشد. بگذارید خودش شام را انتخاب کرده و به رختخواب برود. خداوندا! سر جان و دخترهای من با شنیدن این موضوع چقدر ناراحت خواهند شد! اگر حواسم سر جایش بود، در راه بازگشت به خانه سری به خیابان کندوئیت میزدم، و ماجرا را برایشان تعریف میکردم. اما فردا بناست آنها را ببینم. "

" یقین دارم اسم ویلوف بای را پیش خانم پالمر و سر جان زیاد عنوان کردن از احتیاط بدور است. یا آنکه مبادا پیش خواهر من کوچکترین اشاره ای به آنچه که سپری شده بنمائید. سیرت نیکوی آنها بایستی آنها را از پدیدار شدن واقعی ظلمی که همه چیز آن آشکار است با خبر نماید، و هرچه شخصاً حرف کمتری راجع به آن بزنم، احساسات من بیشتر آرامش می یابد، مادام عزیز من، باور کردنش خیلی راحت است. "

" اوه! خداوندا! بله، باید این کار را بکنم. باید شنیدن آن برای شما خیلی وحشتناک باشد، و اما در مورد خواهر شما، یقین دارم کلمه ای از آن را بزبان نخواهم آورد. و چه نتیجه خوبی از این حرفها بدست می آید خودتان نمی دانید؟ "

" در این مورد تنها نتیجه اش زیان است، شاید هم بیشتر از هر یک از موارد مشابه، برای آنکه با ملاحظاتی همراه است، که به خاطر کسانی که در آن مطرح می باشند، ایجاب نمی کند مورد بحث عموم قرار بگیرد. من باید در مورد آقای ویلوف بای این قضاوت را بکنم _ که او با خواهر من هیچگونه تعهد نامزدی نبسته بود که حالا شکسته باشد. "

" قانون، عزیز من! سعی نکنید از او دفاع کنید، تعهد نامزدی یعنی چه! پس از آن همه وقت گذرانی در آن عمارت آلن هام، و مشخص کردن اتاقها بنا بود از آن به بعد با هم زندگی کنند! "

النور، بخاطر خواهرش، نمی توانست موضوع را بیشتر از آن دنبال کند، و امیدوار بود در مورد ویلوف بای از او سؤالی نشود، زیرا گرچه ماریان احتمالاً با شکست عمده ای روبرو شده، ولی ویلوف بای نیز با تقویت واقعیت نمی توانست چندان بهره ای برده باشد. پس از سکوت کوتاهی که هر دو طرف رعایت کرده بودند، خانم جنینگز، با همه آن نشاط طبیعی خود، دوباره صحبت هایش شکفته شد.

" خوب، عزیزم، این هم گفته ای است راجع به یک وزش نامطبوع، برای آنکه بیشتر بنفع کلنل براندون تمام میشود. بالاخره ماریان را بدست خواهد آورد، آی، بالاخره بدست خواهد آورد. حالا بمن توجه کنید، اگر تا اواسط تابستان ازدواج نکنند، پروردگارا! او چطوری پیش خودش باین اخبار خواهد خندید! ای کاش امشب بیاید. برای خواهر شما در مجموع بهتر خواهد شد. سالی دو هزار پوند بدون بدهی یا زیان _ بجز آن دختر کوچولوی مامانی، واقعاً، آی، او را فراموش کرده بودم، ولی ممکن است با هزینه کمی به آموزشگاه فرستاده شده باشد، و سپس چه موضوعی را مشخص میسازد؟ دلافورد جای خوبی است، یقین دارم، من آن را دقیقاً یک محل قدیمی قشنگ میدانم، که سراسر راحتی و آسابش است، محصور در دیوارهای باغ های بزرگ که پر از بهترین درختان میوه میباشد : و در قسمتی از آن درختان توت بی نظیری وجود دارد! خوب، هرچه زودتر روحیه کلنل را تقویت خواهم کرد. یک بز گر، میدانید که یک گله را کچل می کند. اگر فقط بتوانم فکر ویلوف بای را از سرش خارج کنیم! "

النور گفت، " آی، مادام، اگر فقط بتوانیم این کار را انجام بدهیم آنوقت در مورد کلنل براندون چندان مشکلی نخواهیم داشت، " و سپس برخاسته از اتاق بیرون رفت تا به ماریان بپیوندد و همانطور که انتظار داشت، او را در حالتی که از شدت درماندگی، روی باقیمانده آتش بخاری خم شده و ساکت یافت، تا آنکه ورود النور، تنها روشنائیش را سبب گردید.

تنها اشاره ای که از خواهر خود دریافت نمود آن بود که گفت، " بهتر است مرا تنها بگذاری. "

النور گفت، " ترا تنها خواهم گذاشت، ولی به شرط آنکه به رختخواب بروی. " ولی از همان لحظه شروع رنج کشیدن از بی حوصلگی، از انجام این کار خودداری می ورزید. اصرار خواهر، گرچه بصورت متقاعد ساختن، بهرحال، به زودی شکوه های او را ملایم تر ساخت، و النور او را دید که سر دردمندش را بر روی بالش نهاد، و همانطور که امیدوار بود قبل از خارج شدن از اتاق، او را دید که بالاخره چشمهایش را فرو بست و بخواب آرامی در علطید.

کلنل براندون زمانی وارد شد که همه سر میز چای حاضر بودند، و النور از آن حالت نگریستن خاص او در داخل اتاق از پی ماریان، بی درنگ تصور کرد که او نه انتظار آنرا داشت که ماریان را آنجا ببیند و نه تجسم آرزویش را، و خلاصه آنکه از قبل آگاه گشته بود که دلیل غیبت های لحظه ای او چه می باشد.

کمی بعد یک صندلی را به نزدیک کشید و با نگاهی که کاملاً حاکی از خبرهای خوشایند او بود، احوال خواهر را از النور پرسید.

النور گفت، " ماریان حالش خوب نیست. تمام روز را کسالت داشت، و ما او را مجبور کردیم به رختخواب برود. "

کلنل براندون با حالتی مردد پاسخ داد، " پس، شاید، آنچه را که امروز صبح شنیدم _ احتمالاً بیشتر به حقیقت نزدیک باشد که از اول می توانستم باور کنم. "

النور، با آرامشی ساختگی، جواب داد، " مقصود شما ازدواج آقای ویلوف بای با دوشیزه گری میباشد. بله، همه ما آن را میدانیم. این به معنی داشتن یک روز پر از التهاب است، زیرا همین امروز صبح ابتدا برای ما فاش شد، ویلوف بای آدم غیر قابل درکی است! از کجا شنیدید؟ "

" در مغازه لوازم التحریر فروشی پا مال، که برای خرید بآنجا رفته بودم. دو خانم منتظر رسیدن درشکه خود بودند، و یکی از آنها به دیگری در مورد موضوعی حرف میزد، با صدائی آنقدر آهسته که شنیدنش برای من غیرممکن بود. اسم ویلوف بای، جان ویلوف بای، چندین بار تکرار شد، اول توجه مرا جلب کرد، و به دنبال آن اقرار صریح که موضوع ازدواج او با دوشیزه گری اکنون به مرحله نهائی نزدیک میشود _ دیگر حالت محرمانه ندارد _ حتی در طول چند هفته آینده عملی خواهد شد، البته با تشریفات خاص و تهیه مقدمات مفصل. خصوصاً یک موضوعی که یادم آمد، برای آنکه بیشتر مرد مورد نظر را مشخص می نمود آن بود که : _ بمحض تمام شدن مراسم، قرار است به ناحیه کامب مگنا بروند، به اقامتگاه او در سامرست شایر. خیلی تعجب کردم! _ ولی برایم غیر ممکن است احساسم را تشریح کنم. از روی کنجکاوی اسم خانمی را که حرف میزد پرسیدم، برای آنکه تا رفتن آنها من در مغازه بودم، خانم الیسون بود، که از قرار اطلاع، اسم قیم دوشیزه گری میباشد. "

" همین طوره. اما آیا این را هم شنیده اید که دوشیزه گری پنجاه هزار پوند پول دارد؟ در آن صورت، اگر موضوع صحت داشته باشد، ممکن است دلیل آن را بتوانیم بفهمیم. "

" شاید اینطور باشد، ولی ویلوف بای آدم با لیاقتی است _ دست کم من اینطور فکر میکنم. " _ کلنل براندون لحظه ای سکوت نمود، سپس با لحنی که خود بخود نامطمئن بنظر میرسید اضافه کرد، " من احتمال میدهم به تنهائی آن را پیدا کنم، که خیلی هم به انجام آن علاقمندم. هدف من _ آرزوی من _ تنها اشتیاق من در جستجوی آن است _ امیدوارم، و بر آن پای بندم _ وسیله ای است برای آرامش، نه، نباید بگویم آرامش _ نه آرامش فعلی . _ بلکه الزام، الزامی دائمی برای ذهن خواهر شما. بخاطر احترام من باو، به شما و مادرتان _ خواهش میکنم بمن اجازه بدهید تا ثابت کنم، که هیچ چیز مگر یک احترام صمیمانه، مگر یک اشتیاق شدید برای مفید بودن، با توجه به برخی ملاحظات که در من وجود ندارد _ تصور میکنم که حق با من است _ اگرچه ساعت های بیشماری برای متقاعد نمودن خودم صرف کرده ام که حق با من است، آیا تا حدودی هم هراس اشتباه کردن وجود ندارد؟ " مکث کرد.

النور گفت، " می فهمم. میخواهید از ویلوف بای چیزی بگوئید، که شخصیت او را آشکارتر نماید. گفته شما بزرگترین اقدام دوستانه ای است که میتواند به ماریان شناسانده شود. سپاسگذاری من در پی هرگونه اطلاعاتی که به خاتمه بخشیدن به آن کمک نماید بلافاصله تحقق می پذیرد، و او هم به موقع خود تشکر خواهد کرد. خواهش میکنم، خواهش میکنم، به من بگوئید. "

" بشما می گویم؟ و بطور خلاصه، وقتی که در اکتبر گذشته منطقه برتون را ترک کردم، _ ولی این موضوع ارتباطی ندارد _ باید قدری بیشتر به عقب برگردیم. من گوینده عجیبی هستم، دوشیزه دش وود، نمیدانم از کجا شروع کنم. مثل اینکه شرح مختصری از خودم ضروری باشد، و شرح مختصری خواهد بود. روی یک چنین موضوعی ، " آه عمیقی کشید، " وسوسه اندکی برای افشاگری در وجود من هست. "

لحظه ای سکوت کرد تا تمرکزی داشته باشد، و سپس، با کشیدن آهی دیگر، ادامه داد. " مثل اینکه گفتگوئی را کاملاً فراموش کرده اید _ ( تصور نمی رود که در شما تأثیری گذاشته باشد ) _ گفتگوئی میان ما دو نفر در آن شامگاهان در خانه ییلاقی پارک _ در آن مجلس مهمانی _ که من از خانمی حرف زدم که زمانی او را می شناختم، که بعضی از خصوصیات او شبیه خواهر شما ماریان بود، یادتان هست؟ "

النور جواب داد، " واقعاً، فراموش نکرده ام." کلنل براندون از این یادآوری خوشحال بنظر میرسید، و اضافه کرد:

" اگر احتمالاً اشتباه نکرده باشم، با توجه به خاطرات گذشته خود، بین آنها شباهت های فراوانی می بینم، هم ذهنی و هم شخصی. همان گرمای درونی، همان اشتیاق رویائی و روحی. این خانم یکی از خویشاوندان بسیار نزدیک من بود،طفل یتیمی که از کوچکی، زیر قیمومیت پدر من قرار گرفت. ما تقریباً هم سن بودیم، و از همان سالهای نخستین همبازی و دوست. یادم نمی آید از چه زمانی عاشق الیزا (Eliza) شدم، و علاقه من باو، هم چنانکه بزرگ میشدیم، آنچنان بود که شاید از حالت پوچی و اندوه تلخ من، احتملاً تصور کنید که هرگز قادر به درک آن نبوده ام. علاقه او نسبت به من، یقین دارم همانند آن وابستگی بود که خواهر شما به ویلوف بای دارد، و آن از نقطه نظری دیگر بدبختی کمتری تلقی میشد. در هفده سالگی، برای همیشه از من فاصله گرفت. ازدواج کرد _ برخلاف تمایل خودش با برادر من ازدواج کرد. برادرم پولدار بود. و موقعیت خانوادگی ما بسیار دست و پا گیر. و متأسفم بیشتر از این نمی توانم بگویم که همه اینها بخاطر رفتار خاص عمو و قیم او صورت گرفت. برادر من لیاقت آن دختر را نداشت، حتی علاقه ای هم به او نداشت. امیدوار بودم که توجه او به من طوری باشد که هرگونه مشکلی را تحمل نماید، و تا مدتی نیز تحمل نمود، ولی سرانجام، درماندگی، او به علت آن که مورد بی مهری شدید قرار گرفته بود، بر همه استقامت او چیره گشت، و گرچه به من قول داده بود _ نمیدانم چگونه چشم بسته به آنجا کشید، زیرا ما تصمیم گرفته بودیم به اسکاتلند فرار کنیم. اما خیانت، با حماقت کلفت عموزاده ام ما را رسوا نمود. من به خانه یکی از خویشاوندان دور دست تبعید شدم، و از او هم سلب آزادی گردید، بدور از هرگونه معاشرت و سرگرمی تا آنکه نقطه نظر پدر من حاصل شد. من پشت گرمی فراوانی به الیزا داشتم ، و آن ضربه شدت مهیبی داشت _ اما اگر ازدواج او با خوشبختی همراه میشد، پس من هم خیلی جوان بودم، و چند ماهی لازم بود تا خودم را با وضع جدید تطبیق دهم، یا دست کم دیگر نباید برایش سوگواری می کردم. در هر حال این موضوع اصلی نبود. برادر من هیچ کششی باو نداشت، لذت های او آنهائی نبودند که باید باشند، و از همان ابتدا بنای بدرفتاری با همسرش را گذاشت. تأثیر عمده آن، بر روی مغزی جوان، زیبا و بی تجربه همانند خانم براندون، خیلی طبیعی بود. ابتدا خود را بدست هرگونه بدبختی ناشی از موقعیت رها کرد. و آدم خوشبختی میشد اگر در صدد غلبه بر آن تأسف هائی که گهگاه با بخاطر آوردن من، ظاهر میشد برمی آمد. ولی آیا عجیب نیست که با چنان شوهری آماده برانگیختن بی ثباتی، و نبودن دوستی که آن زن را راهنمائی نموده و یا مقید سازد، موجبات سقوط او را فراهم آید؟ ( زیرا پدر من فقط چند ماه پس از ازدواج او در قید حیات بود، و من در پی مأموریت خود به اندونزی رفته بودم ) اگر در انگلستان می ماندم، شاید _ ولی مقصود من تجلی خوشبختی هر دو نفر میباشد که سالها از او فاصله گرفته بود، و برای آن منظور تصور کرده بود که من دگرگون شده ام. ضربه ای که ازدواج او بر من وارد آورد، " با صدائی مملو از تشتت و پریشانی ادامه داد، " اثر چندانی نداشت _ هیچ وزنی نداشت ولی آنچه که پس از شنیدنش احساس کردم، تقریباً دو سال بعد از آن، طلاق گرفته بود. این موضوعی بود که تیرگی آورد _ یادآور رنجی که من می کشیدم _ "

دیگر نمی توانست حرفی بزند، بلند شد با عجله چند دقیقه ای را در اتاق قدم زد، النور، تحت تأثیر قرار گرفته بود، و هنوز بر اثر پریشانی او، قادر به تکلم نبود. کلنل براندون برداشت او را مشاهده نمود، و با آمدن به طرف او، دست او را گرفت، آن را فشرد، و با احترام خاصی آنرا بوسید. دوام سکوت در چند دقیقه بعدی او را قادر ساخت تا آرامش خود را بازیابد.

" 

سه سال بعد از این دوره ی ناخوشایند من به انگلستان بازگشتم. وقتی که وارد شدم نخستین اقدام من جستجوی الیزا بود. ولی آن جستجو همانگونه ثمر داشت که یک تخیل. بعد از آن گمراهی نخستین قادر به رویاروئی با او نبودم، و دلائل متعددی مبنی بر آنکه از شوهرش جدا گشته تا صرفاً در زندگی گناه آلود عمیقتری فرو برود، وجود داشت. مقرری قانونی او برای تأمین هزینه ی زندگیش کفایت نمی نمود، حتی نه در حدی متعارف، و از برادرم شنیدم، که از طریق شخص سومی پس از گذشت چندین ماه آن مقرری بدست او میرسید. برادرم خیال میکرد، و به سادگی می توانست تصور کند، که آوارگی الیزا و پریشانی پشت سر آن او را وادار کرده بود که به مسکن های آنی و لحظه ای پناه ببرد. در هر حال، سرانجام پس از آنکه شش ماه در انگلستان ماندم، الیزا را پیدا کردم. به کمک یکی از مستخدم های پیشین خودم، که از آن زمان دچار فقر گشته بود، مرا به آنجا کشاند که او را در یکی از آن خانه های محلات آلوده ببینم، جائی که آن مستخدم به خاطر بدهکاری گرفتار گشته بود، و در آنجا، در همان خانه، تحت همان اتهام، الیزای بخت برگشته نیز حضور داشت. آنچنان دگرگون _ آنچنان رنگ پریده _ متزلزل از رنج اسفناکی که ناشی از هرگونه دردی میتوانست باشد. آن موجود بیمارگونه و مالیخولیائی را به سختی می توانستم در مقابل خود باور کنم، که از بقایای آن عشق، آن غنچه تازه شکفته، آن دختر سالم و با نشاط، که روزگاری سراغی از آنها داشتم، بر جای مانده باشد. از نظاره او چه رنجی کشیدم _ ولی حق ندارم احساسات شما را با تلاش در جهت تشریح آن جریحه دار نمایم _ تا همین جا هم شما را بیش از حد به درد کشانده ام و او با همان وضع ظاهری اش، در آخرین صحنه نابودی قرار داشت، بله در چنان موقعیتی آن موضوع برای من آرامش عظیمی بود. روزگار، بجز چند صباحی محدود برای فراهم نمودن زمینه های مرگ، نمی توانست کاری برای او انجام بدهد، و آن حکم صادر گشته بود. او را دیدم که تحت نظارت چند نفر، در محل نسبتاً راحتی قرار داده بودند، در طول باقی مانده عمر کوتاه او هر روز به دیدنش میرفتم، در آخرین لحظات زندگی در کنارش بودم. "

یکبار دیگر کلنل براندون سکوت کرد تا نفسی تازه کند، و النور از احساسات خود بگونه ای لطیف حرف زد، با سرنوشت آن دوست او، اظهار همدردی نمود.

کلنل براندون گفت، " امیدوارم خواهر شما، با آن شباهتی که میان او و آن دوست بیچاره بخت برگشته خودم میان آنها می بینم دچار سرگشتگی نگردد. سرنوشت آنها و سعادت آنها نمی تواند یکسان باشد، و اگر آن تمایلات شیرین طبیعی یکی از آنها بکمک ذهنی استوار تحت مراقبت درآید، با ازدواجی معقول تر صورت پذیرد، امکان آن وجود دارد که نتیجه آن را در طول زندگی خود مشاهده کنید، ولی همه این موارد به کجا کشیده میشود؟ مثل اینکه شما را بخاطر هیچ پریشان کردم. آه! دوشیزه دش وود _ موضوعی مثل این _ که مدت چهارده سال آشکار نگشته _ در هر حال خطرناک است، هرچه بیشتر بیادم می آید، بیشتر افسرده ام میسازد. او تنها فرزندش را به من سپرد، یک دختر کوچولو، که از رابطه گناه آلود اولش متولد گشته، و در آن زمان تقریباً سه ساله بود. عاشق بچه اش بود، و همواره بچه را پیش خود نگهمیداشت. اعتمادی ارزشمند و گران قیمت برای من بود، و با کمال میل آن بچه را از طریق مراقبت شخصی خود در کسب دانش، تا آنجا که موقعیت طبیعی ما اجازه میداد، بایستی به مرحله فرزانگی کامل میرساندم، ولی من هیچ خانواده ای، هیچ خانه ای نداشتم، و لیزای کوچولو را بناچار به مدرسه سپردم. هر وقت که فرصتی پیش می آمد برای دیدنش به مدرسه میرفتم، و پس از مرگ برادرم، ( که تقریباً پنج سال پیش اتفاق افتاد، و همه دارائی های خانواده را من بارث بردم. ) او پی در پی در دلافورد به دیدار من می آمد. من او را یکی از بستگان دور خود معرفی میکردم، اما بخوبی آگاهم که به طور کامل ارتباط نزدیکتری میان من و او برقرار بود. تقریباً سه سال پیش او را از مدرسه بیرون آوردم ( تازه به سن چهارده سالگی رسیده بود ). تا مراقبت از او را بدست یکی از خانمهای بسیار محترم بسپارم که ساکن دوون شایر میباشد، و سرپرستی چهار پنج دختر دیگر هم سن و سال او را نیز بعهده داشت، و تا دو سال هیچ گونه مشکلی برای موقعیت او نداشتم، اما در فوریه گذشتهف تقریباً یکسال قبل، او ناگهان گم شد. با اصرار فراوان از من اجازه گرفته بود که با یکی از دوستانش به کنار ساحل برود ( آنطور که معلوم شد، با حالتی گستاخانه )، که پدر دوست او بخاطر سلامتی خود همراه آنها به ساحل میرفت و من آن مرد را می شناختم و آدم خوبی بود، و نسبت به دخترش نیز نظر مساعدی داشتم _ بیشتر از آن که لیاقتش را داشته باشد، زیرا با فکری توطئه آمیز و مخرب، حوفی بروز نمی داد، و اثری از خود برجای نمی گذاشت، گرچه قطعاً خوب می فهمید. پدر او، مردی خوش قلب بود، ولی از آینده نگری بهره ای نداشت، یقین دارم واقعاً چیزی نمی توانست بر معلومات انسان بیفزاید، زیرا در مجموع به محیط خانه وابستگی داشت، در حالی که دخترها در شهر پرسه زده و برای خودشان دوستهائی پیدا می کردند، و او، بهمان نسبت که خودش متقاعد شده بود، سعی میکرد مرا نیز متقاعد سازد که دختر او کاملاً چشم و گوش بسته است. خلاصه، من هیچ خبر دیگری نمی توانستم پیدا کنم مگر آنکه او گم شده بود، همه مسائل تا مدت هشت ماه، بدست تصادف سپرده شد، چه افکاری به سرم زد، چه وحشتی همه وجودم را فرا گرفت، و چه رنجی کشیدم، شاید همه اش قابل تصور نباشد. "

النور فریاد کشید، " پروردگارا، یعنی ممکن است _ یعنی ممکن است ویلوف بای! _

کلنل براندون ادامه داد، " نخستین اخباری که از او بدستم رسید، در نامه ای با دستخط همان دختر، به تاریخ اواخر ماه اکتبر بود. از دلافورد برایم فرستاده شده بود، و من آن را در صبح همان روزی دریافت کردم که قصد رفتن به آن مهمانی وایت ول را داشتم، و باین دلیل بود که بطور ناگهانی بارتون را ترک کردم، و یقین دارم که در آن موقع برای هر کس عجیب جلوه میکرد، و قبول میکنم که بعضی از آنها از من دلخور شدند. تصور میکنم وقتی که ویلوف بای با آن نگاه ملامت آمیزش، مرا بخاطر بی نزاکتی و برهم زدن مهمانی آنها در معرض پوزش قرار داده بود، اصلاً نمی توانست حدش بزند که فرا خوانده شدن من به خاطر نجات موجودی بود، که همان ویلوف بای او را به ورطه ی بدبختی و فلاکت کشانده بود، ولی اگر هم میدانست، چه فایده ای می توانست به دنبال داشته باشد؟ آیا هنگام خندیدن به خواهر شما از میزان شادی و خوشحالی او ذره ای کاسته می شد؟ نه، او قبلاً کاری را کرده بود، که هیچ مردی اگر هم می توانست هرگز بدان مبادرت نمی ورزید. آن دختر جوان و بی گناه را پس از فریب دادن و گمراه نمودن، در چنان شرایط وحشتناکی رها کرده بود، که هیچ گونه کمکی، دوستی، کاشانه ای قابل سکونت و آدرسی که بتواند سراغی از او بگیرد از خودش بجای نگذاشته بود! باو قول بازگشت داده بود، ولی اثری از بازگشت، نوشتن نامه و یا یاری به آن دختر بوقوع نپیوست. "

النور با تعجب گفت، " اصلاً باور کردنی نیست! "

" اکنون شخصیت او در برابر شما است، به شخصیتی پیچیده، پراکنده، و بدتر از هر دو. با دانستن همه ی اینها، همچنانکه در طول هفته های متوالی من از آن باخبر بودم، حدس بزنید از مشاهده خواهر شما که مثل همیشه فریفته ویلوف بای بود، چه حالی به من دست میداد، و با اطمینان از آنکه به ماریان اطمینان داده بود که با او ازدواج خواهد کرد، حدس بزنید که بخاطر همه شما چه باید احساس می نمودم. وقتی که هفته گذشته پیش شما آمده و شما را تنها یافتم، عمداً آمده بودم که حقیقت را دریابم، گرچه مردد بودم که از دانستن آن چه کار باید کرد. پس رفتار من باید برای شما عجیب جلوه میکرد، اما حالا شما می فهمید. رنج آنکه همه شما فریب خورده باشید؟ مشاهده خواهر شما _ اما چه کاری از دستم ساخته بود؟ هیچ امیدی نداشتم که با مداخله خود به موفقیت برسم، و بعضی وقت ها خیال میکردم نفوذ خواهر شما ممکن است او را اصلاح نماید. ولی اکنون پس از این رفتار نفرت آور، چه کسی می تواند بگوید که برای خواهر شما چه نقشه هائی در سر می پروراند؟ آن نقشه ها هرچه باشد، در هر حال خواهر شما حالا و از حالا به بعد، وقتی که شرایط خود را با لیزای درمانده من مقایسه کند، هنگامی که از هم گسیختگی و امیدهای از دست رفته این دختر نگون بخت را ببیند و خودش را با آن گرایش شدید به طرف ویلوف بای بجای او بگذارد، و با ذهنی مشوش که در همه طول زندگی همراهش خواهد بود، آنوقت بی تردید، با سپاسگذاری بر شرایط اصلی خودش باز خواهد گشت، مطمئناً ایم مقایسه بایستی در او تأثیر مثبت بجا بگذارد. رنج خود را کم ارزش تلقی خواهد نمود. هیچ سوء نیتی در آن نیست و هیچ گونه ناخوشایندی به دنبال نخواهد داشت. برعکس، هر کدام از دوستانش باید بیشتر با او دوستی کنند. توجه به درماندگی او، و احترام به بردباری او، باید هر گونه وابستگی را شدت ببخشد. در هر حال از نفوذ کلام خود، با توجه به آنچه که برای شما بازگو نمودم برای متقاعد ساختن او استفاده کنید. اگر جداً اطمینانی به کاهش ناراحتی های او نداشتم، بخودم این رنج را هموار نمی نمودم،که با بیان این واقعه مصیبت بار خانوادگی، شما را به زحمت بیاندازم. "

سپاسگذاری النور بدنبال این گفتگوی آمیخته با حق شناسی سرازیر گشت، همراه با اطمینان که قطعاً در مورد ماریان مؤثر خواهد افتاد، از آنچه که در گفتگو مطرح گشته بود.

النور گفت، " رنج من بیشتر ناشی از رنجی بود که با جدا شدن از ویلوف بای باو دست داد، زیرا اثر ناگوار آن خیلی بیشتر از بی ارزشی خود او است. حالا گرچه ابتدا دچار ناراحتی خواهد شد، ولی یقین دارم بزودی به حالت اول خود بازخواهد گشت. " پس از یک مکث کوتاه، ادامه داد، " از وقتی که از برتون خارج شدید آیا دیگر ویلوف بای را ندیدید؟ "

بالحنی دردآلود پاسخ داد، " چرا، یک بار. ملاقاتی که اجتناب ناپذیر بود. "

النور از حالت او متوحش شد، با اضطراب به او نگریسته، گفت، " چی؟ او را دیدید که _ "

" طور دیگری نمی توانستم او را ببینم. الیزا پیش من اعتراف کرده بود، گرچه اصلاً تمایلی نداشت، که نام عشق او به میان آورده شود، و هنگامی که ویلوف بای به شهر بازگشت، که دو هفته پس از رسیدن من انجام گرفت، ما با قرار قبلی یکدیگر را ملاقات کردیم، تا او از خودش دفاع کند، و من رفتارش را تنبیه نمایم. هیچکدام از ما زخمی نشدیم و باز گشتیم، و بنابراین ملاقاتی صورت نگرفت."

النور از تصور ضرورت آن آهی از دل برکشید، ولی برای یک مرد و برای یک نظامی، ملامت کردن را جایز نمیدانست.

پس از مکثی کوتاه، کلنل براندون گفت، " و بدین گونه بود سرنوشت شوم و مشابه یک مادر و دختر! و من کاملاً به تعهد خود وفا نکردم! "

" آیا آن دختر در شهر میباشد؟ "

" نه، به محض آنکه وضع حمل نمود، برای آنکه من او را در اواخر دوران بارداری اش دیدم، او و بچه اش را به دهکده های اطراف فرستادم و حالا در آنجا هستند. "

کمی بعد، با بیاد آوردن آنکه احتمالاً النور را از خواهرش جدا میسازد، به دیدار خود خاتمه بخشید، همان سپاس گذاری صمیمانه را از النور مجدداً شنید، و او را با همه احترام و دلسوزی نسبت به خود تنها گذاشت.

فصل سی

آنگاه که جزئیات این گفتگو توسط دوشیزه دش وود برای خواهر تشریح گردید، بازتاب آن دقیقاً با آنچه که پیش بینی شده بود چندان مطابقتی نمی نمود. نه بخاطر آنکه ماریان تردیدی در قسمتهائی از آن داشته باشد، زیرا با توجهی دقیق و در عین فروتنی به سراسر آن گوش فرا داده، هیچ گونه اشاره ای، ننمود، هیچگونه دفاعی از ویلوف بای بعمل نیاورد، و فقط اشکهایش که فرو باریدن آنها قابل کنترل نمی نمود فرو می ریخت. اما اگرچه این حالت به النور اطمینان می بخشید که اثبات گناه ویلوف بای در مغز او بوقوع پیوسته، با وجود آنکه النور تأثیر آنرا در نهایت رضایت مشاهده می نمود. ولی بر طرف شدن گریزانی او از دیدار کلنل براندون، تمایل گفتگو با او، حتی تمیل داوطلبانه، با گونه ای احترام آمیخته با دلسوزی همراه بود، و با آنکه النور روحیه او را آرامتر از گذشته می دید، ولی همچنان متزلزل و در هم ریخته بنظر میرسید. ذهن ماریان ثباتی پذیرفت، اما ثباتی همراه با افسردگی مبهم. از دست رفتن شخصیت ویلوف بای را ناخوشایندتر از رها کردن قلب او می پنداشت، انحراف و فرار دوشیزه ویلیامز، بیچارگی آن دختر و ابهام نقشه های ویلوف بای در مورد او. روح او را دستخوش آشفتگی فراوان نموده بود، و نمی توانست خود را راضی به بیان احساسات خود به النور نماید، و با تفکر در انزوا بر غمهای خویش، درد بیشتری به خواهر خود روا میداشت و راضی نمیشد بصورت باز به گفتگو بنشیند و موارد را اعتراف نماید.

بیان احساسات و زبان خانم دش وود و النور در رد و بدل نمودن نامه ها، تکرار آنچه که دختران او احساس کرده و بزبان آورده بودند می باشد، بیان یک نوع ناامیدی دردآلود ماریان، و خشمی به مراتب شدیدتر از خشم النور. نامه های مفصل، بسرعت بدنبال یکدیگر در آمد و شد، و از راه می رسیدند تا تمامی آن رنجها و اندیشه ها را گزارش نمایند. آن نگرانی پر از اشتیاق را بیان نمایند و درخواست تحمل آنها را با شکیبائی خاصی در زیر فشار این بدبختی خواستار گردند. حتماً طبیعت ماریان به غم زدگی گرایش داشت، که مادر او می توانست از بردباری! صبر و حوصله و کم کردن دردها به عنوان منشاء جلوگیری از آن تأسف هائی که آرزو می نمود هیچگاه برایش پیش نیاید یاد می نمود!

برخلاف علاقه و آرامش درونی خود، خانم دش وود در آن زمان تصور کرده بود که برای ماریان مفیدتر خواهد بود تا بجای برتون در جای دیگری بماند، جائیکه هر پدیده ای در محدوده ی دیدگاه او، گذشته را با نیرومندترین و گیراترین سلوک ها در برابرش تجسم نماید، همانند آنکه همواره او را می دید، تا آنکه ویلوف بای را در مقابل ماریان قرار دهد، بنابراین با تمام وجود به دختران خود توصیه کرده بود که دیدار از خانم جنینگز را زود به پایان نرسانند، که مدت آن، گرچه از پیش نامعین، ولی کمتر از پنج شش هفته نباشد. انواع سرگرمی ها، وسائل و معاشرت هائی که در برتون امکان فراهم شدن آنها وجود نداشت، در شهر یافت میشد، و با این حال امیدوار بود که ماریان وسوسه شده، گهگاه به سرگرمی های دیگری روی آورد، که هر دو آن ایده ها دیگر مردود بنظر میرسید.

مادر بدین نکته توجه داشت که بودن دخترش در شهر همانند روستا با وجود همه خطرهای ناشی از دیدار مجدد ویلوف بای فرقی ندارد، زیرا آن رابطه آشنائی با او اکنون دیگر باید توسط همه آنهائی که خود را دوست دخترش میدانستند منتفی تلقی گردد. تدبیر نمی توانست هرگز آنها را در سر راه یکدیگر قرار دهد؟ غفلت قادر نبود هرگز آنها را در برابر شگفتی متجلی سازد، و وقوع یک شانس در آن شهر شلوغ لندن چندان احتمال نمی رفت که در مقایسه با آرامش برتون ظاهر شود، جائیکه احتمال کشانده شدن ویلوف بای به نزد ماریان هنگام دیدار از آلن هام در مراسم ازدواج او بوجود می آمد، که خانم دش وود، از پیش بینی آن واقعه احتمالی، خود را به یقین نزدیک می نمود.

با این حال دلیل دیگری برای باقی ماندن فرزندان خود در آنجا داشت، نامه ای از نا پسری خود دریافت نمود مبنی بر آنکه او و همسرش قبل از اواسط ماه فوریه به شهر عزیمت خواهند نمود، و خانم دش وود پیش خود می اندیشید که دختران او گهگاه باید به دیدار برادر خود نیز نائل آیند.

ماریان متعهد گشته بود که بر نقطه نظرهای مادر خود گردن بنهد، و بنابراین بدون هیچ گونه اعتراضی اطاعت نمود، گرچه کاملاً آشکار بود که آرزو و انتظار متفاوتی دارد، گرچه احساس می کرد که کاملاً اشتباه است، که با آن الگوی نادرست کنار آید و با درخواست ادامه اقامت در لندن، موجبات محروم شدن خود را از تنها مسکّن احتمالی درهم ریختگی خود فراهم آورد، دلسوزی شخصی مادر، و مجازات او به تحمل آن اجتماع و آن روابط بعنوان جلوگیری از بروز لحظه های آرامش خطائی آگاهانه بود.

ولی برای تسلی خاطر عظیمی بود، که در ازای آنچه زشتی بر ماریان وارد آمده در عوض نیکوئی برای خواهرش فراهم گشته، و النور، از طرف دیگر، نمیدانست که توان دوری جستن از ادوارد را بکلی فراهم خواهد داشت، و خود را با این اندیشه دلداری میداد که، گرچه اقامت هرچه بیشتر آنها در برابر خوشبختی آنها در ستیز باشد، اما برای ماریان بهتر خواهد شد که از بازگشت فوری به دوون شایر اجتناب ورزد.

مراقبت او از خواهر در مقابل از بین بردن احتمال شنیدن نام ویلوف بای، همواره مورد نظرش بود. ماریان گرچه آگاهانه، تمامی آن نتایج را مؤثر یافت، زیرا نه خانم جنینگز، نه آقای سر جان، و نه حتی خانم پالمر، هیچکدام در برابر او از ویلوف بای حرفی بر زبان جاری نمی ساختند، ولی النور آرزو می کرد که آن خودداری از بیان آن اسم در برابر خود او هم رعایت میشد، اما بدانگونه امکان نداشت، و او مجبور بود که روزهای متوالی به خشم ناشی از اقدام آنها تن در دهد.

سر جان امکان عملی شدن آنرا غیرممکن تصور می نمود. " مردی که همیشه از او به خوبی یاد می کردند! چنان آدم خوش باطنی! او تصور نمی کرد در سراسر انگلستان سوارکار ماهرتری از او وجود داشته باشد! اصلاً باور کردنی نبود از ته دل برایش مجازات سنگینی آرزو می کرد. دیگر نمی خواست یک کلمه با ویلوف بای حرف بزند، یا احتمالاً در جائی او را ببیند، تا مادام که دنیا وجود دارد! نه، حتی اگر در کنار سرزمین برتون هم باشد، و اگر دو ساعت هم در کنار یکدیگر انتظار بکشند. عجب آدم رذلی! عجب سگ حیله گری! فقط همان دفعه آخر که یکدیگر را دیدند همه چیز حالتی عادی داشت! و این پایان آن ماجراست! "

خانم پالمر، با همان روش خودش، به همان نسبت خشمگین بود. " ماریان باید بلافاصله جلو آن آشنائی را می گرفت، و باید خیلی متشکر میشد اگر هیچوقت اصلاً ویلوف بای را نمی دید. باید با همه وجودش آرزو میکرد که کامب مگنا از کلولند (Cleveland) نزدیک تر نباشد، اما مثل اینکه توجهی نداشت، برای آنکه خیلی بعید بود که ملاقاتی صورت بگیرد، ماریان آنقدر از او متنفر شده که دلش نمی خواهد اصلاً اسم او را بشنود، و باید به همه بگوید ویلوف بای آدم خیلی رذلی است. "

سایر دلسوزی های خانم پالمر در قالب تشریح جزئیات ماجرا تا مراحل ازدواج خلاصه میشد که از تمام نیروی خود در این مورد بهره می گرفت، و از آنها با النور تبادل نظر می نمود. خیلی زود توانست محل ساختن کالسکه، مغازه نقاشی تابلو ویلوف بای، و انباری را که وسائل دوشیزه گری احتمالاً در آن جا میتوانست قرار داشته باشد، پیشگوئی نماید.

آرامش و بی توجهی آمیخته با نزاکت خانم میدل تون در آن مورد مسکّن خوشحال کننده ای برای روحیه النور به حساب می آمد و اغلب پریشان کننده می نمود آنگاه که همواره مهربانی های پر سر و صدای دیگران آشکار میگردید. برای او آرامش عظیمی بود، که در میان آن دایره دوستان دست کم یک نفر پیدا شود که هیچگونه هیجانی از خود بروز ندهد، آرامش عظیمی از دانستن آن که کسی به دیدار او می آید که از هرگونه احساس کنجکاوی برای فهمیدن جزئیات بدور است، یا از هرگونه نگرانی در مورد سلامت خواهرش مصون میباشد.

هرگونه ویژگی هائی که در یک زمان بروز نماید، با در نظر گرفتن مواردی که به آن لحظه مربوط میشود، بیشتر از ارزش واقعی آن تجلی می نماید، و او بعضی وقت ها از همدردی های ناشی از فضولی دیگران بشدت ناراحت می گشت.

خانم میدل تون احساس خود را هر روز یکبار یا دوبار بیان میداشت، و اگر موجبی اغلب پیش میآمد، می گفت، " واقعاً خیلی تکان دهنده است! " و بوسیله این عبارت ملایم و پیوسته، نه فقط قادر بود خواهران دش وود را از ابتدا بدون هیچگونه عکس العملی مشاهده کند، بلکه بعد از آن هم مطلبی را مطرح نمی ساخت، و بدین ترتیب با تحمل احترامی در جهت همجنس خود، و اظهار تنفر قطعی خود از آنچه که دیگری انجام داده، خود را آزاد حس کرده و به دیگر دوستان خود می پیوست، و بنابراین باین نتیجه رسیده بود که خانم ویلوف بای بزودی خانمی مقبول در آینده خواهد شد، که به محض ازدواج با او بازی ورق را شروع خواهد کرد. (گرچه این طرز تفکر برخلاف نظر سر جان بود. )

سؤالات بجای کلنل براندون همواره با استقبال دوشیزه دش وود در مواجه میشد. او براحتی امتیاز برقراری مذاکرات دوستانه را در مورد ناامیدی های خواهرش به خود اختصاص داده، از طریق تعصب دوستانه ای که اکثراً از خود نشان میداد، پیوسته هر دو آنها با یکدیگر در کمال اعتماد به گفتگو می نشستند. پاداش عمده او در خارج نمودن دردناک افشاگری های غم های گذشته و ناراحتی های فعلی حقارت، همان نگاههای دلسوزانه ای بود که ماریان بعضی وقت ها متوجه او می نمود، و آرامش صدای او هرگاه که الزاماً، یا از روی اجبار با او به سخن در می آمد. (گرچه بندرت اتفاق میافتاد.) این حالت وی را متقاعد ساخت که اقدام بجای او موجبات بیشتر شدن صمیمیت را در جهت او فراهم آورده است، و به النور امید می بخشید که از این هم فراتر خواهد رفت. اما خانم جنینگز، از آن ماجرا چیزی نمی دانست، و فقط می دانست که کلنل مثل همیشه غمگین است، و ماریان نمی توانست بر او غالب آمده و از او پیشنهادی دریافت نماید، و نه او را در حد کلنل براندون تلقی نمی کرد. پس از دو روز، این فکر در اندیشه اش نضج گرفت که، بجای اواسط تابستان، ازدواج آنها تا زمستان بطول خواهد کشید، و تفاهم کامل میان کلنل و دوشیزه دش وود ظاهراً بیانگر علاقه آنها به شکوفه های درختان میوه و درخت توت، و نهر آب، و تاکستان بوده، و موکول به وضع ماریان شده، و از این رو برای مدتی دست از تفکر در مورد آقای فررارز برداشته بود.

در اوایل ماه فوریه، دو هفته پس ازدریافت نامه ویلوف بای، النور با تحمل مشقت فراوان خبر ازدواج ویلوف بای را به خواهرش داد. خیلی مراقب بود تا در بیان آن رعایت همه جوانب را بنماید، بمحض آنکه مراسم به پایان رسید، از آنجا که النور دلش نمی خواست ماریان نخستین اشاره ها را از متن روزنامه ها، که هر روز صبح با علاقه آنها را مطالعه میکرد دریابد، از تمامی تلاش خود در این مورد بهره گرفت.

ماریان اخبار مربوط را با قیافه ای جدی دریافت کرد، هیچ گونه اظهار نظری راجع به آن مطرح ننمود، و ابتدا اشکی فرو نبارید، اما پس از یک مدت کوتاه هر دو به گریه افتادند، و در بقیه ساعات روز، به حالت ترحم آمیزی دچار گشت.

با پایان گرفتن مراسم ازدواج، خانم و آقای ویلوف بای اندکی بعد شهر را ترک گفتند، و النور اکنون امیدوار بود، از آنجا که دیگر خطری از بابت دیدن هر یک از آن دو نفر نمی توانست وجود داشته باشد، اخبار را به خواهرش، که از زمان وارد آمدن آن ضربه هرگز از خانه خارج نشده بود رسانده، و رفته رفته او را مثل گذشته ها با خود برای گردش به بیرون از منزل ببرد.

در همین زمان، دو خواهران استیل، که اخیراً به خانه پسر عموی خود وارد شده بودند، یکبار دیگر سری به خویشاوند مسن خود در خیابان بارک لی زدند، و با صمیمیت فراوانی مورد استقبال قرار گرفتند.

فقط النور از دیدن آنها متأسف بود. همواره وجود آنها دردمندش می نمود، و خیلی برایش مشکل بود که ظاهری خوشحال بخود بگیرد، در برابر خوشحالی خارج از اندوه لوسی که او را هنوز در شهر یافته بود.

با تأکید فراوانی روی برخی از کلمات، چندین بر تکرار نمود، " خیلی ناامید میشدم اگر شما را در اینجا پیدا نمی کردم. ولی همیشه خیال میکردم موفق خواهم شد. تقریباً خیالم راحت بود که باین زودیها لندن را ترک نخواهید کرد. اگرچه در برتون یادتان باشد، به من گفتید که بیشتر از یک ماه نخواهید ماند. ولی در آن موقع خیال میکردم شما وقتی که موقع آن فرا برسد، تصمیم خود را عوض خواهید کرد. خیلی حیف میشد اگر قبل از آمدن برادر و همسرشان از اینجا می رفتید، و حالا حتماً عجله ای برای رفتن نخواهید داشت، بی اندازه خوشحالم که به قول خود وفا نکردید. "

النور کاملاً حرفهای او را می فهمید، و به زحمت از همه نیروی تسلط بر خودش استفاده کرد تا وانمود سازد که متوجه حرفهای او نمی شود.

خانم جنینگز گفت، " خوب، عزیزم، سفر شما چطور بود؟ "

" با دلیجان نیامدیم، مطمئن باشید، همه مسیر را بطور سریع السیر طی کردیم، و یک جوان برازنده و شیک نیز همراه ما بود. دکتر دیویس به شهر می آمد، و با این ترتیب ما هم تصمیم گرفتیم با او سوار وسیله سریع السیر بشویم، و او رفتار خیلی محترمانه ای داشت، و ده دوازده شلینگ بیشتر از ما پول پرداخت. "

خانم جنینگز فریاد کشید، " اوه ، اوه! واقعاً چه جالب! و دکتر آدم مجردی است، به شما اطمینان میدهم. "

دوشیزه استیل با خنده ای بی جا گفت، " حالا هر کسی در مورد دکتر به من می خندد، و من نمی توانم دلیلش را بفهمم، دختر عموها میگویند مطمئن هستند من از او دلبری کرده ام، اما عقیده خودم این است که حتی یک لحظه هم اصلاً به او فکر نمی کنم. پروردگارا! دکتر دوست من نیست. "

" آی، آی، عجب حرف بامزه ای _ ولی فایده ای ندارد _ اینطور که می بینم ، دکتر یک مرد است. "

دختر عمو با جدیت خاصی پاسخ داد، " نه، راستی! خواهش می کنم اگر حرفی از او شنیدید ما را به اشتباه نیاندازید. "

خانم جنینگز بلافاصله اطمینان استواری باو داد که او قطعاً نشنیده است، و دوشیزه استیل کاملاً خوشحال شد.

لوسی گفت، " تصور می کنم اگر قرار باشد برادرتان و همسرش به شهر بیایند، شما قصد داشته باشید پیش آنها بمانید، دوشیزه دش وود. "

" نه، تصور نمی کنم. "

" اوه، بله، به نظر من که اینطور میآید. "

النور نمی خواست با مخالفت بیشتر او را ناراحت کند.

" چه خوب میشد اگر خانم جان دش وود برای یک مدت طولانی شما دو نفر را پیش خود نگهمیداشت. "

خانم جنینگز گفت، " واقعاً، برای یک مدت طولانی! چه عیبی دارد، دیدار آنها تازه شروع شده! "

لوسی ساکت شد.

فصل سی و یک

پس از اندکی مخالفت، ماریان تسلیم درخواست های خواهر خود شد، و رضایت داد که با او و خانم جنینگز هنگام صبح نیم ساعت به بیرون از منزل برود. ماریان قاطعانه شرط کرد که در هر حال، با کسی دیداری نمی کند، و فقط همراه آنها تا مغازه گری(grey) در خیابان ساک ویل خواهد بود، که النور در نظر داشت برای تعویض جواهرات قدیمی مادر خود با آن مغازه وارد مذاکره شود.

هنگامی که در آستانه در توقف کردند، خانم جنینگر بیادش افتاد در آن سوی خیابان خانمی زندگی می کند که باید حالش را جویا شود، و چونکه هیچ کاری در آن مغازه نداشت، مصمم شد هنگامی که دوستان جوان او به معامله مشغولند، او هم به دیدار دوست خود رفته، و سپس نزد آنها بازگردد.

در بالا رفتن از پله ها، خواهران دش وود آدم های زیادی را در برابر خود مشاهده کردند، بطوریکه در آن فروشگاه هیچ کسی فراغتی نداشت تا به آنها کمک نماید. تنها کاری که میشد انجام داد نشستن در انتهای یکی از جایگاهها بود که امکان توجه سریعتر در آن وجود داشت، و فقط یک آقا در آنجا ایستاده بود، و بی احتمال نبود که النور امیدوار باشد تا هیجان و نزاکت آن مرد موجب زودتر راه انداختن کار او بشود. اما صداقت چشمها، و ملاحت گفتار، دلیلی بر نزاکت بی اندازه بود. او دستوراتی در مورد جعبه خلال دندان برای خودش میداد، و مشخصات مربوط به شکل، اندازه، ابعاد، و سایر موارد زینتی را مشخص می نمود، که همه آنها پس از بررسی دقیق و یک ربع ساعت چانه زدن در مورد جعبه خلال دندان در مغازه، سرانجام با تصور غیراختراعی او مرتب شد. او آنقدرها فرصت نمی یافت که توجهی به سوی آن دو خانم جوان داشته باشد، فقط سه یا چهار نگاه مختصر همه توجه او را تشکیل میداد، توجهی که در خاطره النور نقشی از یک چهره مقتدر، طبیعی تمام عیار، گرچه مورد توجه مدلهای اصیل، بوجود آورده بود.

ماریان از آن احساسات حقارتی و رنجشی مصون بود، در این دقت نظر گستاخانه چهره های آنها، و در این خودنمائی ظاهری و در تصمیم گیری خرده گیری های مربوط به جعبه خلال دندان که دقت نظر او مربوط میشد بخوبی قادر بود همه افکارش را در درون خود جمع آوری نماید، و به خاطر آن بی تفاوتی خاصی نسبت به آن چه که در اطراف او می گذشت، در فروشگاه آقای گری احساس نمود مثل آنکه در اتاق خواب خود باشد.

سرانجام سفارش به نتیجه رسید. عاج، طلا، و مروارید، همگی مشخص شدند، و آن آقا با اشاره به اسم روزی که آن جعبه خلال دندان به دست او خواهد رسید، با فراغت کامل دستکش هایش را به دست کرده، و نگاه دیگری را نثار خواهران دش وود نمود ولی این نگاه بیشتر حاکی از ستایش بود، و با حالتی مغرور و آمیخته با بی تفاوتی، و حالتی خوشحال قدم به بیرون از مغازه نهاد. النور هیچ لحظه ای را برای مطرح نمودن کار خود هدر نداد، و آنگاه که میخواست به نتیجه ای برسد، مرد دیگری در کنار او قرار گرفت. سربرگرداند تا چهره آن مرد را ببیند، و با تعجب نگاهش به برادر خودش افتاد. صمیمیت و شادی دیدار آنها کافی بود که در مغازه آقای گری صحنه دلپذیری بوجود آید. جان دش وود واقعاً از دیدار خواهرانش خوشحال شد، رضایتی برای آنها فراهم آمد، و سؤالهای او از احوال مادر آنها در حدی احترام آمیز و دلسوزانه بود.

النور فهمید او و فانی دو روز است که به شهر وارد شده اند. گفت، " خیلی دلم میخواست دیروز بسراغ شما می آمدم، ولی امکانش وجود نداشت. ولی فردا قطعاً تصور میکنم به خیابان بارک لی بیایم، و خدمت دوست شما خانم جنینگز برسم. شنیده ام خانم ثروتمندی است. خانواده میدل تون هم همینطور، تو باید مرا بآنها معرفی کنی. بعنوان تجدید ارتباط خویشاوندی، باعث خوشحالی من خواهد شد که هرگونه احترامی را نسبت به آنها بجا آورم. آنها در دهکده همسایه های بی نظیری برای شما هستند، با توجه به حرفهائی که شنیده ام. "

" واقعاً بی نظیر است. توجه بی دریغ آنها به راحتی ما، صمیمیت خاص آنها در هر مورد، آنقدر زیاد است که از بیان آن عاجزم. "

" بی نهایت از شنیدن آن خوشحالم، جداً خیلی خوشحالم، باین دلیل است که آنها آدم های سخاوتمند، و با شما رابطه خویشاوندی دارند، و از هرگونه بذل توجهی در زمینه آداب دانی و ایجاد رفاه و آسایشی که اقامت شما را دلنشین نماید، بی تردید فروگذار نمی کنند و باین جهت شما براحتی در آن خانه روستائی ساکن شده اید و من راضیم! ادوارد برای ما خبرهای خیلی خوبی آورده بود، می گفت، بهترین خانه ای است که تا بحال دیده ، و مثل آنکه همه شما از آن راضی بودید. باور کنید، از شنیدن حرفهای او خیلی زیاد شادمان شدیم. "

النور تا اندازه ای از برادرش احساس خجالت می نمود، و متأسف نشد که با ورود مستخدم خانم جنینگز، که آمده بود تا آمادگی خانمش را در آستانه در اطلاع دهد. لزوم پاسخگوئی به برادرش را نادیده بگیرد.

آقای دش وود آنها را تا پای پله کان مغازه مشایعت نموده، در پای کالسکه به خانم جنینگز معرفی شد، و اظهار امیدواری کرد که روز بعد بتواند به ملاقات آنها برود، و خداحافظی نمود.

در موعد مقرر به دیدار آنها رفت. ورود او با تظاهر به عذر خواهی از عدم امکان حضور همسر وی همراه بود: " همسرم آنقدر مواظب مادرش میباشد، که براستی هیچ فرصتی برای بیرون رفتن از منزل پیدا نمی کند. " خانم جنینگز بهرحال صریحاً باو اطمینان داد هیچگونه تعارف و تشریفاتی لازم نیست، زیرا همه با هم فامیل بوده، و بی قید و شرط انتظار دیدار هرچه زودتر خانم جان دش وود را می کشد. رفتار آقای دش وود در مقابل آنها، هرچند متین، ولی با مهربانی کامل همراه بود. با خانم جنینگز، بسیار با نزاکت، و کمی بعد که کلنل براندون از راه رسید، با یک اشاره چشم به کلنل با نوعی کنجکاوی که حاکی از، آن بود که فقط میخواست بداند او آدم ثروتمندی است، بهمان نسبت مؤدبانه با او برخورد نمود.

پس از آنکه نیم ساعت از آمدن او سپری گشته بود، از النور خواهش کرد تا خیابان کندوئیت او را پیاده همراهی کرده، و موجبات معرفی اش را به سر جان و خانم میدل تون فراهم آورد. هوا بطور بارزی مساعد، و النور با کمال پذیرفت. با خروج از خانه، سؤالهای او آغاز گشت.

" این کلنل براندون کیست؟ آیا مرد متمولی است؟ "

" بله، در دورست شایر (Dorset shire) املاک قابل توجهی دارد."

" خوشحالم. آدم بسیار متشخصی بنظر میرسید، و النور، من تصور میکنم، میتوانم از زمینه مساعدی که برای زندگی موفقیت آمیز آینده ات فراهم شده به تو تبریک بگویم. "

" به من، برادر! مقصودتان چیست؟"

" ترا دوست دارد. او را تحت نظر داشتم، و از آن مطمئن هستم. میزان درآمدش چقدر است؟"

" گمانم سالی دو هزار."

" سالی دو هزار، " و سپس در حالی که با کنجکاوی حسابهائی را پیش خود انجام میداد، اضافه کرد " النور، از ته دل، آرزو میکنم، که به خاطر تو دو برابر هم بشود. "

النور پاسخ داد، " جداً به شما اطمینان دارم، ولی بدون هیچ گونه تردیدی اطمینان دارم که کلنل براندون کوچکترین اشتیاقی به ازدواج با من ندارد."

" اشتباه میکنی النور، خیلی اشتباه میکنی. یک قدم از طرف تو او را امیدوار میکند. شاید در حال حاضر بلاتکلیف باشد، با مقرری ناچیزی که داری احتمالاً مردد خواهد شد، دوستان او شاید نظری مخالف داشته باشند. اما برخی از آن دقت نظرهای اندک و الگوهائی که خانم ها براحتی حاضر به ارائه میباشند، نظرش را با همه مقاومت ها تثبیت خواهد کرد. دوستان تو واقعاً در التهاب بسر میبرند تا ترا به سر و سامان برسانند، بخصوص فانی، برای آن که محبت تو شدیداً در قلبش جای گرفته، یقین دارم، و نیز مادرش خانم فررارز، که زن بسیار خوش طینتی است، مطمئن هستم از آن بی نهایت مسرور خواهد شد، روز پیش خودش تعریف میکرد. "

النور حاضر نمیشد پاسخی ارائه دهد.

برادرش ادامه داد، " اکنون مسأله بصورت برجسته ای مطرح است، اگر فانی یک برادر و من یک خواهر دم بخت در همان زمان داشتم، موضوع مضحکی پیش می آمد. و تازه احتمال وقوع آن غیرممکن نیست. "

النور از روی نیت پرسید، " آیا آقای ادوارد فررارز میخواهد ازدواج کند؟ "

" هنوز دقیقاً مشخص نیست، ولی چنین مطلبی در جریان است. او مادر بسیار بی نظیری دارد. خانم فررارز، با آن آزادگی بی انتها، قدم به پیش خواهد نهاد، و سالی یکهزار برایش تعیین خواهد نمود، اگر آن شرط عملی شود. آن خانم دوشیزه مورتون (Morton) شریف، تنها دختر لرن مورتون میباشد، که سی هزار پوند ثروت اوست. یک وصلت پسندیده ای برای هر دو طرف، و من کوچکترین تردیدی ندارم که در موعد مقرر عملی خواهد شد. سالی یکهزار برای یک مادر مبلغ گزافی است که از ذخائر خود ببخشد، که برای همیشه جریان دارد، اما خانم فررارز روح شریفی دارد. برای آنکه مثال دیگری از آزادگی او برای تو بیاورم: _ چند روز قبل، بمحض آنکه به شهر وارد شدیم، با آگاهی از آنکه در حال حاضر پول زیادی نمی توانست در اختیار ما قرار بگیرد، او مبلغ دویست پوند اسکناس بانکی، در دست های فانی قرار داد، و بی نهایت قابل تقدیر است، زیرا وقتی که ما در اینجا هستیم، مخارج ما خیلی بیشتر میشود. "

برای رضایت و دلسوزی خود مکثی نمود، و النور بخود فشار آورد تا بگوید.

" مخارج شما چه در شهر و چه در روستا قطعاً باید گزاف باشد، ولی درآمد شما هم رقم قابل توجهی است."

" نه چندان زیاد، که مردم تصور میکنند. در هر حال، قصد گله و شکایت ندارم، بی تردید رقم آسایش بخشی است، و امیدوارم با گذشت زمان بهتر هم بشود. در جوار منطقه نورلند، که کارهای عمرانی در جریان است، یکی از کارهای بسیار جدی رهکشی در شرف انجام است. و از آن گذشته در طول شش ماهه اخیر مقدار ناچیزی خرید کرده ام، باید منطقه ایست کینگ هام فام (east king ham farm) بیادت باشد، همانجائیکه گیبسون کهنسال زندگی می کرد. آن زمین از هر جهت برای من بسیار مناسب بود، بنابراین بلافاصله آنرا بر دارائیهای خودم افزودم، و احساس کردم که وظیفه ام خرید آن را ایجاب می نماید. نمی توانستم با افتادن آن بدست دیگران به وجدان خود پاسخ گفته باشم. هر مردی باید بهائی برای آسایش خود بپردازد، و برای من خیلی گران تمام شد. "

" آیا بیشتر از آن چیزی که واقعاً فکر میکنید و ذاتاً ارزش دارد؟ "

" چطور، امیدوارم که نباشد. شاید دوباره روز دیگری آنرا بفروشم، زیرا بیشتر از آنچه دارم شاید بدستم برسد، اما با توجه به قیمت خرید، در واقع خیلی هم بدشانس بودم، برای آنکه ارزش سهام در آن موقع خیلی پائین بود، بطوریکه اگر اتفاقاً مبالغ ضروری را در بانک خود نداشتم، مجبور میشدم آنرا با قیمت بسیار نازلی که متضمن ضرر هنگفتی میباشد بفروشم. "

النور فقط میتوانست لبخندی بزند.

با اظهار کامل وضعیت دارائی خود، و ضرورت انجام خرید یک جفت گوشواره برای هر یک از اقوام خود، در مراجعه خود به مغازه گری، افکار او چرخش شادمانه ای بخود گرفته، و شروع به تبریک گفتن به النور نمود که چنان دوستی مثل خانم جنینگز دارد.

" براستی خانم کم نظیری است. خانه او، طرز زندگی او، همه بیانگر یک درآمد قابل توجه است، و این آشنائی و دوستی نه فقط تا این جا بی نهایت به نفع شما بوده، بلکه احتمالاً در پایان آن نیز از نظر مادی در جهت تأمین منافع شما خواهد بود. _ دعوت او از شما برای رفتن به شهر قطعاً برای شما ارزشمند است، و در واقع، حاکی از احترام فراوان برای شماست، که با احتساب احتمالات، وقتیکه از دنیا برود شما مورد فراموشی قرار نخواهید گرفت. _ از او باید ارث فراوانی بر جای بماند. "

" به هیچ وجه، در این مورد نمی توانم تصوری داشته باشم، زیرا فقط اموال شوهر اوست، که به فرزندانش خواهد رسید. "

" اما نباید تصور شود که فقط بر درآمد خودش متکی باشد. آدم های بی دل و جرأت آنطور نیستند، و هرچه را که در پس انداز داشته باشند، قادر به ارائه آن خواهند بود. "

" و آیا شما تصور نمی کنید که به جای آنکه اموال خود را به ما ببخشد، به دخترهای خودش خواهد بخشید؟ "

" هر دو دخترهای او دیگر ازدواج کرده، و بنابراین نمی توانم لزوم توجه بیش از حد او را به آنها احساس کنم. و حال آنکه به نظر من، با آن توجه فراوانی که به شما مبذول میدارد، و رفتار پسندیده ای به این روش، در واقع یک نوع تعهد در قبال آینده شما پذیرفته، که یک خانم آگاه نسبت به آن بی توجه نخواهد بود. هیچ چیز نمی تواند با محبت تر از رفتار او باشد، و اگر بدون آنکه انتظاراتی را برای نشو و نما یافتن آن مهیا سازد، به زحمت به انجام همه آنها تن در میدهد.

" ولی چیزی بروز نمی دهد که مناسبتی داشته باشد. در واقع برادر، نگرانی شما برای رفاه و موفقیت ما خیلی به دوردست ها رفته است. "

مثل آنکه بخود آمده باشد، گفت، " چرا نه، مردم بهره کمی دارند، توان بسیار کمی در اختیار خود دارند. اما، النور عزیز من، چه به سر ماریان آمده؟ _ خیلی ناراحت است، رنگ صورتش پریده، و کاملاً لاغر شده، آیا بیمار است؟ "

" حالش خوب نیست، چند هفته ای است که شکایت از ناراحتی عصبی دارد."

" برای او متأسفم، در آن سن، هرگونه بیماری برای همیشه باعث نابودی شکوفائی اش میگردد! در مورد او خیلی کوتاه است! در سپتامبر گذشته یکی از دخترهای خیلی قشنگ بود، مثل همه دخترهائیکه تا بحال دیدم، و قابل توجه مردها. در قد و قواره او زیبائی خاصی نهفته بود که هر مردی را مجذوب می ساخت. بخاطر می آورم فانی گفت که او زودتر از شما ازدواج میکند، نه برای آنکه بی اندازه به شما علاقمند است، بلکه آنطور که اتفاق افتاده او را دگرگون ساخته، در هر حال، اشتباه کرده است. حالا سؤال من این است که آیا ماریان، با مردی که سالانه بیش از نهایتاً ششصد پوند درآمد داشته باشد ازدواج می کند، و باید دچار اشتباه شده باشیم اگر شما بهتر از آن را بتوانید مثال بزنید _ دورست شایر! اطلاعات چندانی از آن ندارم، ولی، النور عزیز من، بی اندازه خوشحال خواهم شد که از آن بیشتر بدانم، و تصور میکنم بتوانم فانی و خودم را در میان نخستین و بهترین آدم هائی ببینم که بدیدار شما آمده اند. "

النور مجدانه کوشید تا او را متقاعد سازد که هیچگونه احتمالی از ازدواج او، با کلنل براندون مطرح نمی باشد، اما انتظاری بس خوش آیند از برای او تلقی می گشت که منصرف نگردد، و براستی مصمم گشته بود بدنبال برقراری ارتباط دوستانه با آن مرد محترم برآمده، و موجبات ازدواج آنها را از هر طریق ممکن فراهم سازد. از آنکه برای خواهران خود هیچگونه اقدامی بعمل نیاورده بود، تازه اظهار پشیمانی می نمود، و آنچنان بشدت که گوئی دیگران بسیار کوشیده اند، و یک پیشنهاد از طرف کلنل براندون با یک ارثیه از خانم جنینگز، آسانترین وسیله جبران خطاهای او تلقی می گشت.

آنها آنقدر خوش شانس بودند که خانم میدل تون را در خانه بیابند، و سر جان قبل از عزیمت آنها وارد شد. مراسم معارفه از هر جهت صورت پذیرفت. سر جان آمادگی پذیرش هر کسی را داشت، و گرچه آقای دش وود ظاهراً اطلاعات چندانی از سوارکاری نداشت، ولی اندکی بعد او را در زمره آدم های خوش اخلاق قرار داد، در حالی که خانم میدل تون در سر و وضع ظاهری او آراستگی را در حد کافی مشاهده کرده، تصور می نمود برقراری آشنائی با او ارزشمند میباشد، و آقای دش وود با خوشحالی از آشنائی آن دو نفر از خانه آنها خارج شد.

در راه بازگشت، به خواهرش گفت، " خیلی خبر خوبی خواهد بود که به فانی برسانم، خانم میدل تون واقعاً زن زیبائی است! یقین دارم از دیدار چنین زنی فانی خوشحال خواهد شد. و خانم جنینگز هم، زن بسیار خوش رفتاری است، گرچه از آن ظرافت دختر خود نصیبی ندارد. خواهر شما نیازی به مردد بودن حتی از ملاقات او نباید داشته باشد، که در واقع، در این مورد مصداق دارد. و خیلی طبیعی است، زیرا ما فقط میدانیم خانم جنینگز بیوه مردی بود که همه ثروتش را از راه قانونی بدست آورده، و فانی و خانم فررارز هر دو بشدت بر این عقیده بودند که نه او و نه هیچکدام از دخترهایش از ان دسته زنهائی نبودند که فانی اشتیاق معاشرت با آنها را داشته باشد ولی اکنون من حامل ملاحظاتی هستم که برای هر دو آنها قانع کننده است. "

فصل سی و دو

خانم جان دش وود آنچنان به قضاوت شوهر خود متکی بود که فردای آن روز انتظار پذیرائی از خانم جنینگز و دخترش را می کشید، و اعتماد او ضمن برخورد با خانم جنینگز، همان خانمی که حتی خواهران شوهر او در منزلش اقامت داشتند، توجه او را شدیداً جلب نمود، و خانم میدل تون را نیز، یکی از خوش مشرب ترین زنهای دنیا انگاشت! "

خانم میدل تون نیز متقابلاً از خانم جان دش وود بی اندازه خوشش آمد. در میان آنها آن ارتباط بدور از گرمی آمیخته با خودپسندی از هر یک از طرفین وجود داشت که آنها را به یکیدیگر نزدیک میساخت، و با یکدیگر در یک روابط خسته کننده و بی مزه و نیاز کلی تفاهم متقابل اظهار همدردی می نمودند.

بهرحال همان سلوک ها که حاکی از خوش نظری خانم میدل تون در نظر خانم دش وود تلقی میگردید، با نقطه نظر خانم جنینگز تناسبی نداشت، و آنگاه در نظر او موجودی اندک مغرور و اندک محترم جلوه نمود، که خواهران شوهرش را بدور از صمیمیت می نگریست، و تقریباً حرفی برای مبادله با آنها نداشت، زیرا به مدت پانزده دقیقه ای از ساعت که به ملاقات خیابان بارک لی اختصاص یافته بود، او دست کم هفت دقیقه از آنرا به سکوت برگزار نمود.

النور بشدت میخواست بداند، هرچند نه از طریق پرسش، که آیا ادوارد هنوز در شهر بسر میبرد، ولی هیچ چیز فانی را داوطلبانه به بیان نام ادوارد در برابر او وادار نمی ساخت، تا آنکه بتواند از نتیجه تصمیم ازدواج او با دوشیزه مورتون باخبر شود، یا آنکه انتظارات شوهر او در مورد کلنل براندون، به پاسخی منتهی گردد. برای آنکه یقین داشت آنها هنوز هم بشدت به یکدیگر وابسته بوده، نمی توانستند بطور جدی از یکدیگر چه در حرف و چه در عمل از هر لحاظ جدا شوند. در هر حال، آن تیزهوشی را بزودی از گوشه ای دیگر به پرواز در آورد. اندکی بعد لوسی از راه رسید که از کمک فکری النور برای دیدن ادوارد بهره گیری نماید زیرا همراه خانم و آقای دش وود به شهر آمده بود. جرأت نمی کرد از ترس ردیابی به ساختمان بارلت بیاید، و گرچه بی قراری دو جانبه آنها برای یک دیدار، قابل گفتن نبود، با اینحال در حال حاضر چاره ای جز ارتباط مکاتبه ای برایشان باقی نمانده بود.

ادوارد شخصاً بآنها اطمینان داد که به شهر آمده، و در مدتی اندک، دو دفعه برای احوالپرسی به خیابان بارک لی شتافت، یکبار پس از بازگشت از پیاده روی های صبحگاهی، کارت او را روی میز مشاهده نمودند. النور از سرزدن او خوشحال بود، و ضمناً خوشحالی او بیشتر تجلی نمود آنگاه که کمبودش را در احساس خود متجلی یافت.

افراد خانواده دش وود بطور حیرت آوری شیفته افراد خانواده میدل تون گشته بودند، با آن تصور که گرچه عادتی به دادن چیزی نداشتند، با اینحال مصمم شدند که چیزی بآنها بدهند _ در قالب یک مهمانی شام، و اندکی پس از آغاز روابط آشنائی آنها دعوتی برای صرف شام در خیابان هارلی (Harley street) از آنها به عمل آمد، یعنی در همان محله ای که خانه بسیار مجللی به مدت سه ماه در اجاره خود گرفته بودند. خواهران او و خانم جنینگز نیز جزو دعوت شدگان بوده، و جان دش وود مراقب تا کلنل براندون را، که همواره در جوار خواهران دش وود قرار گرفتن، خوشحالش میساخت نیز برای خود داشته باشد، و کلنل براندون آن دعوت را با تشکری آمیخته با تعجب، ولی در عین حال با مسرت فراوان پذیرا گشت. بنابر آن بود تا خانم فررارز نیز حضور خود را بدانجا رهنمون گردد، ولی النور، نتوانسته بود بفهمد آیا پسرهای او هم در فهرست دعوت شدگان قرار خواهند داشت. انتظار دیدار خانم فررارز، در هر حال، برای علاقمند نمودن او جهت پیوستن به گروه مهمانان کفایت می نمود، زیرا اکنون فرصتی پیش آمده بود که النور بدور از آن نگرانی که زمانی مانع چنان مراسم معارفه ای می گردید. موفق به دیدار مادر ادوارد بشود، و بسا آنکه اکنون می توانست با یک نظر کاملاً بی تفاوت آن خانم را ملاقات نماید، با اینحال اشتیاق او بعنوان هم صحبت خانم فررارز، و کنجکاوی او برای شناخت ویژگیهای آن بانوی مقتدر، همانند همیشه وی را به وجد در آورده بود.

آن اشتیاقی را که به این ترتیب از آن مهمانی انتظار داشت، اندکی بعد فزونی گرفت، بیشتر از آنکه لذت بخش تجلی نماید، آنگاه که حضور خواهران استیل را نیز شنید.

چه نیکو خود را به خانم میدل تون توصیه کرده، و چه مقبول افتاد پشتکار آنها در آن خانم، که با وجود آنکه لوسی دختر با ملاحتی نبود، و خواهر او حتی از آن نجابت متعارف نیز بی بهره، ولی خانم میدل تون آنچنان آمادگی پذیرائی از آنها را همچون سر جان داشت که درخواست نمود یکی دو هفته را در خیابان کندوئیت سپری نمایند، و آن دعوت مورد پسند کامل خواهران استیل قرار گرفت، و بمجرد آنکه دعوت از افراد خانواده دش وود مشخص گردید، دیدار آنها چند روز پیش از آغاز مهمانی شروع شد.

ادعای آنها مبنی بر شناخت خانم جان دش وود، بعنوان برادرزاده ی مرد محترمی که مراقبت از برادر او را تقبل کرده بود، در هر حال کمک چندانی، به توجیه کشاندن صندلی های خود در پشت میز او نمی کرد، ولی همانند سایر مهمانان خانم میدل تون، آنها نیز بایستی مورد استقبال قرار می گرفتند، و لوسی، که از مدت ها پیش از آن، شخصاً علاقمند بود تا به آن خانواده معرفی گردد، و از شخصیت ها و گرفتاری های شخصی خودش تصویر نزدیک تری بدست آورد، و برای مقبولیت در نظر آنها رنجی را پذیرا گردد، تا آن لحظه ای که کارت دعوت خانم جان دش وود را دریافت ننموده بود بندرت چنان نشاطی باو دست داده بود.

النور توهمی متفاوت داشت. او بی درنگ استنباط نمود، با توجه به آنکه ادوارد، با مادر خود زندگی میکند، او هم باید جزو دعوت شدگان به مهمانی برادرش باشد، و پس از آنچه سپری گشته، در حضور لوسی، برای نخستین بار باید او را مشاهده نماید! _ النور مردد بود چگونه قادر به تحمل آن خواهد شد!

این گونه استنباط ها شاید کاملاً نمی توانست مبتنی بر دلائلی باشند، و قطعاً با حقیقت نیز بهمان گونه. آن افکار بهرحال تا حدودی کاهش گرفت، نه بخاطر تمرکز فکری شخصی او بلکه از طریق نیت خوب لوسی، که تحمل ناامیدی شدیدی را قبول کرده بود که گفت ادوارد برای روز سه شنبه قطعاً در خیابان هارلی حضور نخواهد یافت. و حتی امیدوار بود که با متقاعد ساختن او، باز هم بر میزان درد و رنج او بیفزاید، که ادوارد بخاطر آن رابطه صمیمانه ای که با او دارد، از آن مهمانی بدور نگهداشته شده، که در صورت حضور ادوارد قادر به پنهان داشتن آن نمیشد.

آن سه شنبه پر اهمیت آنچنان فرا رسید تا آن دو خانم جوان به حضور آن مادر شوهر مقتدر معرفی گردند.

همچنانکه با یکدیگر از پله ها بالا میرفتند، لوسی گفت، " دوشیزه دش وود عزیزم، دلم برای خودم می سوزد! در اینجا هیچکس بجز شما دلش برای من نمی سوزد، _ من اقرار می کنم که تحمل آن دیگر مشکل است. ای خداوند بزرگ! _ لحظه ای بعد انسانی را خواهم دید که همه خوشبختی من به او وابسته میباشد که او باید مادر شوهر من بشود! "

النور می توانست بعنوان یک مسکّن فوری عنوان نماید که احتمالاً می تواند مادر دوشیزه مورتون هم باشد، تا آنکه مادر خودش. که هر دو اندکی بعد می دیدند، اما بجای آن، به لوسی اطمینان بخشید، و با محبت قابل توجهی، که از دلسوزی نسبت به او ناشی میشد، _ و در نهایت تعجب لوسی او را دلداری داد. خانم فررارز، زنی باریک اندام، کوتاه قد، استوار، و برخوردی بسیار رسمی و جدی، و چهره اش تا حدودی عبوس، به نظر می رسید. رنگ رخسارش کمی زرد رنگ، جثه اش کوچک، بی بهره از زیبائی، و طبیعتاً بدور از ظاهر سازی، ولی ابروهای قشنگی قیافه او را از حالت خسته کننده نامطبوع نجات میداد، از طریق بخشیدن شخصیت مقتدر و غرور آمیز و زشتی طینت. زنی بود بدور از گفتگو، زیرا شباهتی به سایر مردم نداشت، با توجه به تعداد نقطه نظرهای خود آنها را تقسیم میکرد، و از تعداد معدودی حروف صدادار که از دهانش بیرون پرید، و هیچکدام از انها نصیب دوشیزه دش وود نگردید، که به او چشمکی عمدی زد مبنی بر آنکه بهیچ وجه علاقه ای باو ندارد.

النور در این مرحله نمی توانست از این طرز سلوک ناشاد نباشد. _ تا چند ماه قبل وقوع آن بشدت صدمه وارد میساخت، ولی از قدرت خانم فررارز خارج بود که پریشانی او را سبب شود، _ و تفاوتی که در رفتار او نسبت بهخواهران استیل مشاهده میشد عمداً از فروتنی بیشتر برخوردار بود، که برای او صرفاً یک سرگرمی تلقی می شد. از مهربانی هر دو آنها یعنی مادر و دختر نسبت به همین شخص فقط میتوانست لبخندی بزند _ زیرا لوسی براستی بطور بارزی شناخته شده _ و از دیگران متمایز بود، بطوری که دیگران هم به اندازه او لوسی را می شناختند و جداً همگی حاضر بودند رنج بیشتری بر او تحمیل نمایند، در حالی که او شخصاً، در مقام مقایسه عملاً قدرتی برای آزار دادن آنها نداشت، و با وجود کنایه های آنها آرام نشسته بود. ولی هنگامی که بآن مهربانی غرض آلود می خندید، نمی توانست بآن پلیدی ناشی از بی خردی که پدیدار گشته بود، نیاندیشد، بهمین ترتیب نمی توانست دقت نظرهای حساب شده ای را که خواهران استیل در پیش گرفته بودند نادیده انگارد، و نسبت به همه آن چهار نفر نفرت شدیدی احساس نکند. لوسی از آنکه تا آن حد شکوهمندانه جلوه گر گشته بود، از شدت خوشحالی سر از پا نمی شناخت، و دوشیزه استیل بدش نمی آمد که فقط با به میان کشیدن دکتر دیویس کمی سر به سر او بگذارد تا شادی اش کامل شود.

میز غذا از وفور ویژه ای برخوردار، تعداد مستخدم ها زیاد، و همه چیز حاکی از نهایت بذل توجه خانم خانه برای تظاهر حکایت داشتند، که در نهایت توان مالی صاحب خانه را به مرحله ثبوت می کشاند. در ازای پیشرفت ها و اندوخته های تازه ای که در املاک نورلند پدیدار گشته بود، و در ازای آن زمین هائیکه یک بار چیزی نمانده بود تا بخاطر چند هزار پوند ناقابل مجبور به فروش زیان آور آن املاک گردد، هیچ نشانه ای حاکی از تنگدستی او که به شدت از بروز آن جلوگیری کرده بود به چشم نمی خورد، _ هیچ گونه تنگدستی در هیچ زمینه ای، بجز آنکه از تبدل گفتگو، آشکار می گشت _ ولی در آنجا، کمبودی مشهود بود. جان دش وود چندان سخنی برای بیان آنچه ارزش شنیدن داشته باشد نداشت، و همسر او از او هم کمتر، اما هیچگونه ناخوشایندی ویژه ای در آن مشاهده نمیشد، زیرا آن رویه دقیقاً همانی بود که با همه دیدار کنندگان از خود نشان میدادند، که تقریباً همه در تحت یک یا چند عامل در مرحله ای از نارسائی قرار داشتند _ نیاز به احساس چه بصورت طبیعی یا اکتسابی _ نیاز به ظرافت _ نیاز به پیدا کردن روح _ یا نیاز به اعتدال.

فصل سی و سه

کنجکاوی النور برای دیدن خانم فررارز به مرحله رضایت بخشی ختم شد. _ در وجود او هر آنچه که ارتباطات خانوادگی را به صورت ناخوشایندی می کشانید، پیدا کرد. _ از غرور او، و از پستی او باندازه کافی دیده بود، و آن پیش داوری قاطع در برابر او، برای شناخت تمامی آن مشکلاتی که آن نامزدی را بصورت غیر قطعی جلوه میداد، و ازدواج را به تعویق می انداخت، در ارتباط میان ادوارد و لوسی، به ثبوت رسید، _ و آن دیدار آنچنان کافی می نمود که در ارتباط با خودش جای شکر داشت، چرا که آن مانع عظیمی که باعث تحمل رنج او از دست خانم فررارز میباشد، او را از وابستگی به گرفتار آمدن در چنگال آن خانم نجات بخشید، یا از هرگونه واهمه ای که از نقطه نظرهای خوب او می توانست انتظار داشته باشد. یا دست کم، در صورتی که خود او کاملاً در شادی پای بندی ادوارد به لوسی درگیر نسازد، مصمم شد که، اگر محبت لوسی بیشتر باشد، او باید از آن احساس خوشحالی نماید.

النور هنوز نمیدانست که خوش رفتاری خانم فررارز نسبت به لوسی چه تأثیری در بالا بردن روحیه او داشته است، _ که باعث شدت یافتن اشتیاق و غرور او گردیده تا بدان حد که جلو چشمان او را گرفته و وانمود سازد که تمامی آن توجهات فقط بدان علت بوده که النور نمی باشد، و بعنوان یک تعارف ظاهر شود _ یا باو اجازه دهد که بزعم خود خودش را بالاتر از او تلقی نماید، زیرا که موقعیت واقعی او ناشناخته بود. ولی با وجود آن، اگر هم در همان موقع آثار آن در چشمان لوسی پدیدار نگشته بود، اما صیح روز بعد یکبار دیگر آشکارا نمایان گردید، زیرا با اشتیاق خاص خود، خانم میدل تون النور را به تنهائی در یک فرصت مناسب در خیابان بارک لی به گوشه ای کشاند تا خوشحالی خودش را به او ابراز نماید.

آن فرصت با خوش شانسی همراه بود، زیرا با پیامی از جانب خانم پالمر، که بلافاصله پس از ورود او رسیده بود، خانم جنینگز را از منزل فراری داد.

بمحض آنکه دو نفری تنها شدند، لوسی فریاد کشید، " دوست عزیز من، آمده ام از خوشبختی خودم با شما حرف بزنم، آیا چیزی بامزه تر از رفتاری که خانم فررارز دیروز با من داشت می تواند باشد؟ چقدر خانم مهربانی بود! _ میدانستید چقدر از دیدن او وحشت داشتم، _ ولی از همان لحظه ای که به او معرفی شدم، آن قدر او صمیمانه بود، که واقعاً گفتنی است، و کاملاً برای من باور نکردی است. اینطور نبود؟ _ شما که شاهد همه آن ها بودید، و از آن رفتار اصلاً تعجب نکردید؟ "

" قطعاً با شما رفتار خیلی خوب داشت. "

" خیلی خوب! _ مگر ندیدید که بجز احترام چیزی دیگر به چشم نمی خورد؟ من خودم که خیلی خوب متوجه شدم، آن محبت او را نسبت به هیچکس دیگری ندیدم! _ نه اثری از غرور بود، نه اثری از فخرفروشی، و زن برادر شما هم همانطور _ یکپارچه ملاحت و صمیمیت بود! "

النور دلش می خواست از مقوله دیگری صحبت شود، ولی لوسی اصرار می ورزید که دلیلی برای خوشحالی خودش توجیه نماید، و از این رو النور اجباراً باید ادامه میداد.

گفت، " تردیدی نیست، اگر از نامزدی شما با خبر بودند، خیلی بیشتر از آن با شما صمیمی میشدند، _ ولی خوب، خبر نداشتند _ "

لوسی فوراً پاسخ داد، " _ گمانم این نظر شما باشد، ولی هیچ دلیلی در دنیا نمی توان پیدا کرد که علاقه زیاد او را نسبت به من توجیه نماید، و دوست داشتن من، موضوع کوچکی نیست. کلمه ای نمی توانید پیدا کنید که بیانگر خشنودی من باشد. یقین دارم بخوبی به پایان میرسد، و هیچ مشکلی بروز نخواهد کرد، این چیزی است که به آن عادت کرده ام و فکر می کنم. خانم فررارز زن بامحبتی است، و زن برادر شما هم همینطور. هر دو آنها واقعاً آدمهای بانشاطی هستند! _ تعجب میکنم چرا هیچوقت از زبان شما تعریفی در مورد خانم دش وود نشنیده بودم. "

النور پاسخی بدان نقطه نظر نداشت، و تلاشی هم برای پاسخ دادن ننمود.

" حالتان خوب نیست، دوشیزه دش وود؟ _ ظاهراً خسته به نظر میرسید _ صحبت نمی کنید: _ مثل اینکه حال ندارید. "

" هیچوقت سالم تر از حالا نبودم. "

از ته دل خوشحالم، ولی واقعاً ظاهرتان اینطور نشان نمی دهد. اگر کسالتی داشته باشید خیلی متأسف خواهم شد، چونکه شما بزرگترین راحتی بخش من در دنیا هستید! _ خدا میداند اگر از دوستی شما بی بهره بودم،چه باید می کردم. "

النور کوشید تا پاسخی مؤدبانه ارائه نماید، گرچه به موفقیت خود چندان اطمینانی نداشت. ولی ظاهراً مورد پسند لوسی قرار گرفت، زیرا بلافاصله تشکر نمود،

" واقعاً از توجه شما نسبت به خودم بی اندازه تشکر می کنم، و نسبت به عشق ادوارد، برای من آرامش بسیار عمیقی است. _ ادوارد بیچاره! _ ولی اکنون، یک نکته خوب وجود دارد _ و آن این است که خواهیم توانست یکدیگر را ببینیم، و بیشتر از گذشته، برای آنکه خانم میدل تون شیفته خانم جان دش وود میباشد، باین ترتیب خیلی از اوقات ما در خیابان هارلی خواهد گذشت، و من یقین دارم، ادوارد قسمت اعظم اوقاتش را در منزل خواهرش می گذراند _ از آن گذشته، خانم میدل تون و خانم فررارز از حالا به بعد با یکدیگر رفت و آمد خواهند نمود: _ و خانم فررارز و خانم برادر شما هر دو آنقدر بمن لطف داشتند که چندی بار اظهار تمایل نشان دادند بدیدن آنها بروم. _ آنها خانمهای دوست داشتنی هستند! _ مطمئن هستم اگر به زن برادر خود بگوئید در مورد او چه افکاری دارم، دیگر اصلاً احتیاجی به تعریف بیشتر نخواهد بود. "

وای النور نمی خواست او را بدان امید خشنود سازد. لوسی حرفهایش را دنبال کرده، گفت، " اگر خانم فررارز ذره ای از من بدش می آمد، حتماً خودم متوجه میشدم، اگر با من فقط بصورت رسمی برخورد میکرد، بعنوان مثال، بدون آنکه حرفی بزند، و بعد از آن اصلاً توجهی به من مبذول نمیکرد، و نگاهش اصلاً خوش آیند بنظر نمی رسید _ مقصودم را که می فهمید، _ اگر آنطور اهانت آمیز با من رفتار میکرد، همه آنها را در کمال ناامیدی رها میکردم. اصلاً نمی توانستم آن وضع را تحمل کنم. برای آنکه میدانم از هر چیزی که خوشش نیاید، بشدت عکس العمل بخرج میدهد. "

با باز شدن در و اعلام ورود ادوارد فررارز که لحظه ای بعد وارد منزل میشد، النور از ابراز پاسخی در جهت توجیه آن پیروزی مؤإدبانه خودداری ورزید.

لحظه ی حساسی بود، و در چهره هر کدام از آنها احساسات موج میزد. همه در نهایت ساده لوحی بنظر میرسید، و ادوارد آن چنان بود که گوئی هنوز بدرون اتاق وارد نشده قصد گریختن داشت. چنان شرایطی، در شکلی بی نهایت ناخوشایند، که هر کدام از آنها در نهایت نگرانی میخواست از بروز آن اجتناب ورزد، بر سر آنها سایه افکند _ آن سه نفر فقط در یک اتاق در برابر یکدیگر قرار گرفتند، و بغیر از آنها نفر چهارمی حضور نداشت. خانمها ابتدا اطراف خود را مرتب کردند. وظیفه لوسی نبود که خود را در مقام استقبال قرار دهد، و آن حالت محرمانه بودن هنوز باید مراعات میشد. فقط می توانست به ملایمت نگاهی افکنده، و سلامی ادا نماید.

ولی النور بود که زحمتی فراتر بر خود روا دارد، با آن اضطرابی که بخاطر ادوارد و خودش پیدا کرده بود، برای حفظ ظاهر، و تحمل فشار عصبی خود، لحظه ای بعد بر خودش تسلط یافت، و با نگاهی آسوده و قیافه ای باز، به ادوارد خوش آمد، و یکبار دیگر با کشش و کوششی مجدد باو خیرمقدم گفت. النور بخود اجازه نمیداد در حضور لوسی، و با آگاهی از آن قضاوت نادرست آگاهانه که متوجه خود او شده بود، از بیان آنکه از دیدن ادوارد خوشحال شده، خودداری ورزد، و بخاطر آنکه هنگام آمدن او در منزل نبوده است عذرخواهی ننماید. به عنوان یک دوست و ضمناً بعلت رابطه خویشاوندی از بذل توجه خاصی که در حد ادوارد باشد، هر چند در برابر نگاههای هشیار لوسی، هراسی بخود راه نمیداد، هر چند که در همان لحظه مراقبت آنها را درک می نمود.

طریقه برخورد النور، برای ادوارد تا حدودی اطمینان بخش می نمود، و شهامت آنرا در خود دید که بنشیند، ولی آشفتگی او هنوز هم از آشفتگی خانم ها افزون تر بنظر میرسید، که با در نظر گرفتن آن شرایط چندان هم غیرمنطقی تلقی نمی شد، گرچه احتمال آن در مردها بندرت پیش می آید، زیرا قلب او آن بی تفاوتی قلب لوسی را نداشت، و ضمناً ادراک او نمی توانست از آن آرامش کامل ذهنی النور برخوردار باشد.

النور با حالتی موقر و سنگین، مصمم بنظر میرسید که در آرامش و راحتی دیگران شرکت نجوید، و حرفی نزند، زیرا در صورتیکه هرگونه سؤالی مطرح میشد باید بدانها پاسخ می گفت و او را ملزم می نمود تا همه آن اطلاعات مربوط به احوال مادر، آمدن آنها به شهر و غیره را در اختیار آنها بگذارد، و اینها سؤالاتی بود که باید ادوارد مطرح می نمود، ولی هرگز مطرح ننمود.

کوشش او بهمین جا خاتمه نیافت، زیرا لحظاتی بعد آنچنان خود را در معرض یک تصمیم قهرمانانه احساس نمود، که باید به بهانه خبردار نمودن ماریان از اتاق خارج شود، و براستی آن تصمیم را به مرحله اجرا درآورد، و آنرا با ظریفترین رفتارها درآمیخت، زیرا قبل از رسیدن به اتاق خواهر خود، بمدت چند دقیقه در سرسرا، با بردباری و شکیبائی بی نظیر خود جوانب را زیر نظر قرار داد. بهرحال، با آن اقدام او، نوبت به پریشانی های ادوارد رسیده بود که تا حدودی فروکش نماید، برای آنکه شادمانی ماریان وی را بلافاصله به سالن فرستاد. شادمانی او از دیدار ادوارد همانند هرکدام دیگر از احساسات او، پر توان، و نیرومند بود. دیدار ماریان با ادوارد، با فشردن دست، و بیان کلامی که صمیمیت یک خواهر در آن نهفته باشد آغاز گشت.

فریاد کشید، " ادوارد عزیز، عجب لحظه بزرگ و با شکوهی است! _ این لحظه برطرف کننده هر کدام از پریشانی ها است! "

ادوارد کوشید تا پاسخی محبت آمیز همچنانکه در خور او بود ارائه نماید، ولی در مقابل آن شاهده ای که در آنجا حضور داشت، حتی نیمی از آنچه را که احساس میکرد، جرأت بر زبان آوردنش را نداشت. یکبار دیگر همگی نشستند، و سکوت یکی دو دقیقه هم چنان حاکم بود، در حالیکه ماریان با نگاه گویای خود، گهگاه به ادوارد و زمانی به النور می نگریست. و از آن نگاهها تأسف درونی وی بخاطر حضور لوسی خوانده میشد که مانعی از برای ابراز خوشحالی هرکدام از آن دو در رویاروئی با یکدیگر به حساب می آمد. ادوارد نخستین کسی بود که لب به سخن گشود، و آن به خاطر منحرف ساختن توجه نگاههای ماریان بود، و اظهار داشت گویا لندن چندان برای ماریان جالب توجه نبوده است.

در چشمان ماریان اشک حلقه زده ولی با جدیتی آشکار جواب داد، " اوه! به من فکر نکنید! نگران سلامتی من نباشید. النور حالش خوبست، ببینید. برای هر دو ما باید کافی باشد. "

این یادآوری آنچنان نبود که ادوارد یا النور را به زحمت بیاندازد، و ضمناً حسن نیت لوسی را دستخوش نگرانی ننماید.

ادوارد که می کوشید تا موضوع صحبت را منحرف سازد، گفت، " از لندن خوشتان آمده؟ "

" نه به هیچ وجه. انتظار داشتم خیلی بهتر از این باشد، ولی هیچ دلخوشی در آن نیافتم. "

دیدار شما، ادوارد، تنها آرامشی است که برایم فراهم آورد، و خدا را شکر! شما همان هستید که همیشه بودید! "

ماریان ساکت شد _ هیچ کس صحبتی ننمود.

آنگاه افزود، " النور، من تصور می کنم، باید از ادوارد خواهش کنیم مسئولیت بازگرداندن ما را به منطقه بارتون بپذیرد. شاید یکی دو هفته دیگر، بتوانیم عزیمت کنیم، و اطمینان دارم ادوارد چندان بی میل نباشد که آن مسئولیت را بپذیرد. "

ادوارد درمانده زیر لب چیزی گفت، ولی چه گفت، هیچ کس نفهمید، حتی خود او. اما ماریان که متوجه تشنج او شده، و براحتی می توانست آن را به هر دلیل خوشایندی از نظر خودش مرتبط سازد، کاملاً خشنود گشت، و سپس صحبت دیگری را پیش کشید.

" دیروز در خیابان هارلی روز مزخرفی را گذراندیم، ادوارد! روز پوچ، و خرد کننده ای را _ ولی در آن مورد حرفهای زیادی دارم، که حالا جای مطرح کردن آن نیست. "

و با این ادعای تحسین آمیز متوجه تمایز اطمینان خود از کشف روابط دوجانبه ای شد که نامقبول تر از گذشته جلوه میکرد، و تنفر شدید خود را نسبت به مادر ادوارد، بخاطر آن دو نفر احساس می نمود.

" ولی چرا در آنجا نبودید، ادوارد؟ _ چرا نیامدید؟ "

" در جای دیگری درگیر بودم"

" گرفتار بودید! چه نوع گرفتاری، وقتی که چنین دوستانی به دور هم جمع میشوند؟ "

لوسی که میکوشید تا حدودی تلافی نماید، فریاد کشید، " دوشیزه ماریان، شاید خیال میکنید مردان جوان هرگز به قول و قرارهای خود پای بند نیستند. "

النور بشدت عصبانی شد، ولی ماریان گوئی که به کلی دگرگون گشته باشد، فقط یه آرامی پاسخ داد،

" نه، واقعاً اینطور نیست، من یقین دارم که یک آگاهی ادوارد را از خیابان هارلی بدور نگهداشت، و اطمینان دارم او از ظریف ترین قوه ادراک در این دنیا برخوردار است، حساس ترین ادراکی که هرگونه گرفتاری را در یک دقیقه برطرف میسازد، و بهرحال هر چند که انجام آن برخلاف میل درونی وی باشد. او محتاط ترین انسانهاست تا مبادا رنجی به کسی تحمیل نگردد، و امیدی به یأس مبدل نشود، و انسانی است که هرگز قادر به تحمیل خودخواهی های خود بر هیچ کس نمی باشد. ادوارد بدینگونه است و من بر این عقیده ام. آیا هرگز از شما ستایش نکرده ام! _ پس، نمی توانید رفیق من باشید، زیرا آنهائیکه عشق و احترام مرا می پذیرند، باید ستایش آشکار مرا هم بپذیرند.

محتوای ستایش های او، در شرایط فعلی، بهرحال بطور ویژه ای نامتعادل تجلی کرده و دو سوم حاضران آن محفل کوچک را پسندیده نمی آمد، و برای ادوارد بقدری اهانت آمیز، که اندکی بعد برخاست تا برود.

ماریان گفت، " بهمین زودی، ادوارد عزیز من، اینطور درست نیست. " و در حالی که او را به گوشه ای هدایت می نمود زمزمه کنان از اعتقاد خود باو گفت که لوسی مدت زیادی در آنجا نخواهد ماند. ولی حتی این دل گرمی نیز مؤثر نیفتاد، زیرا ادوارد میخواست برود، و لوسی، که دیدار خود را پیش از مهلت مقرر به مدت دو ساعت ادامه داده بود، کمی پس از ادوارد خداحافظی نمود.

وقتی که آنها را ترک گفت، ماریان اظهار داشت. " چه عاملی لوسی را هر دقیقه به اینجا می کشاند! مگر نمی توانست ببیند که ما دلمان میخواست او برود! _ چقدر برای ادوارد دردناک بود! "

" به چه دلیل؟ _ ما همگی دوست ادوارد هستیم، و لوسی بیشتر از ما با او آشنائی دارد. بسیار طبیعی است او هم به اندازه ما اشتیاق دیدن ادوارد را داشته باشد. "

ماریان خیره به النور نگریست، و گفت، " النور میدانی این طرز صحبت را من اصلاً نمی توانم تحمل کنم. اگر فقط امیدواری برخلاف اعتقاد خودت حرفی بزنی، که من تصور می کنم همین طور باشد، باید بخاطر داشته باشی که من آخرین آدم در این دنیا هستم که بدان تن در بدهم. نمی توانم خودم را راضی کنم که از روی اطمینان گول بخورم، و واقعاً پسندیده نیست. "

آنگاه از اتاق بیرون رفت، و النور جرأت نیافت از پس او روان گشته و حرف دیگری اظهار نماید، زیرا از آنجا که به قول خود در مقابل حفظ اسرار لوسی متعهد گردیده بود، نمی توانست خود را قادر سازد تا برای متقاعد نمودن ماریان اطلاعاتی در اختیار او بگذارد، و دردمند از نتایج ادامه اشتباهی که هنوز احتمالاً دنبال می نمود، چاره ای جز تسلیم نداشت. تنها امیدش آن بود که، ادوارد کمتر خود را آفتابی نموده و در برابر شنیدن اشتباهات حرارت آمیز ماریان قرار نگیرد، و موجبی برای تکرار تمامی آن قسمتهائی که از ملاقاتهای اخیر ناشی میگردد فراهم نیاید _ و برای آن دلائل متعددی میشد پیش بینی نمود.

چند روز پس از آم ملاقات، روزنامه ها به دنیا اعلام نمودند خانم عالی جناب پالمر بسلامتی فارغ و صاحب یک پسر و وارث گردیدند، خبری که در چند سطر بسیار جالب و خوشایند چاپ شده بود.

این خبر بسیار با اهمیت برای خانم جنینگز، تغییراتی در برنامه های روزانه او پدیدار ساخته، و بهمان نسبت نیز، بر کارهای روزمره خانم های جوان تأثیر گذاشت، زیرا از آنجا که خانم جنینگز، میخواست اوقاتش را با شارلوت بگذراند، هر روز صبح که لباسش را می پوشید از خانه خارج شده و تا غروب به منزل مراجعت نمی نمود، و خواهران دش وود، بنا به درخواست خانم میدل تون، همه ساعات روز را در خیابان کندوئیت در منزل او سپری می ساختند. بخاطر راحتی خود، بیشتر ترجیح میدادند، دست کم صبح ها را در منزل خانم جنینگز بگذرانند، ولی این موضوع نمی توانست مخالف با نظر دیگران باشد. بنابراین اوقات آنها با خانم میدل تون و خواهران استیل می گذشت، که از معاشرت با آنها چندان بهره ای بدست نمی آمد.

بهرحال مدتی بعد، خواهران استیل بنا به دعوت آقا و خانم جان دش وود به منزل آنها عزیمت کردند. و آنچه که از نفوذ آنها در آنجا به النور رسید، انتظار او را برای بوقوع پیوستن آن حادثه قوی تر نمود. سر جان که پی در پی بآنها سر میزد، از خبرهای مربوط به مساعد بودن اوضاع اطلاع میداد، تا بآن حد که فراگیر گشته بود. خانم جان دش وود هرگز از اقامت هیچ کدام از دخترهای جوان تا بدان حد در زندگی خود احساس شعف ننموده بود، بهر کدام از آنها یک کتاب خیاطی بخشیده، که توسط برخی مهاجران درست شده بود، لوسی را با اسم کوچک او صدا میزد، و دلش میخواست برای همیشه او را نزد خود نگهدارد.

این شرایط برایلوسی کافی بود تا او را براستی خوشبخت جلوه دهد. خانم جان دش وود، شخصاً بنفع او کار میکرد، همه آرزوهایش را می ستود، و نقطه نظرهایش را گرامی میداشت! چنان فرصتی برای نزدیک بودن به ادوارد و همه افراد خانواده او، بالاترین چیزهائی بود که می توانست توقع داشته باشد، و آن دعوت بشدت احساساتش را دستخوش سپاسگذاری نموده بود.خانم پالمر پس از دو هفته بهبودی کامل بدست آورد، بطوریکه مادرش دیگر لزومی برای صرف هم اوقات خود نسبت باو نمی دید، و با راضی نمودن خود که هر روز فقط یکی دوبار بدیدن دخترش برود، از آن تاریخ به بعد به منزل خود و به زندگی عادی خود بازگشت، که در آن خواهران دش وود را برای از سرگیری زندگی قبلی خود آماده یافت.

چند روز پس از این ماجرا، خانم جنینگز در بازگشت از دیدارهای روزانه با خانم پالمر، وارد سالن شد، که النور در آنجا تنها نشسته بود، و با چنان حالتی شتاب زده، گفت، " خدای من! دوشیزه دش وود عزیز من! خبرها را شنیدید؟ "

" نه، مادام، چه خبری؟ "

" موضوع عجیبی است! ولی همه آنرا برایتان تعریف میکنم. وقتی به آقای پالمر رسیدم، فهمیدم که شارلوت خیلی بخاطر نوزاد نگران است. مثل آنکه کسالت داشت _ نوزاد گریه میکرد، جیغ می کشید، و سراسر بدنش جوش زده بود. پس خوب دقت کردم. و خدای من! عزیز من، داشتم میگفتم، " هیچ چیز نیست مگر مخملک، " و پرستار حرفم را تائید کرد. ولی شارلوت، باور نمی کرد، بنابراین بدنبال آقای دوناوان (Donavan) فرستادند، و خوشبختانه او هم آمد و بمحض دیدن بچه، او هم همان حرف مرا تائید کرد، که هیچ چیز دیگری نیست مگر مخملک، و آنوقت شارلوت آرام گرفت. و حالا، وقتی که خداحافظی میکرد، چیزی به مغزم رسید، نمیدانم چگونه آن فکر به مغزم خطور کرد، اما به مغزم خطور کرد که از او بپرسم چه خبر تازه ای دارد. با آن سؤال پوزخندی زد، بی مورد می خندید، و غمگین بنظر میرسید، و مثل اینکه از موضوعی باخبر باشد، و آخر سر با صدای آهسته ای گفت، " بخاطر آنکه هیچ خبر ناخوش آیندی به آن خانم های جوانی که در تحت مراقبت شما هستند در ارتباط با بیماری زن بردارشان نرسد، تصور میکنم گفتن این مطلب مناسب باشد که، به اعتقاد من هیچ دلیل عمده ای برای نگرانی وجود ندارد، امیدوارم خانم دش وود بخوبی موفق شوند. "

" چی! فانی مریض شده؟ "

" دقیقاً من هم همین را گفتم، عزیزم، گفتم، " خداوندا! یعنی خانم جان دش وود کسالت دارد؟" پس از آن موضوع روشن شد؟ و با همه بلندی و کوتاهی مطلب، از هر طرف به نکته ای پی بردم. آقای فررارز، یعنی همان مرد جوانی که عادت داشتم سر به سرش بگذارم ( اما در هر حال، معلوم شد که، خیلی خوشحالم که هیچ وقت حرفی از آن به میان نیامد )، آقای ادوارد فررارز، ظاهراً در مدت این یک سال، مثل اینکه با دختر عموی من لوسی نامزد شده بود! _ اینهم برای تو، عزیزم! _ و هیچ موجودی از آن خبر نداشت بجز نانی! _ آیا میتوانستید امکان چنین چیزی را تصور کنید؟ _ تعجبی ندارد که آن هر دو نفر به یکدیگر علاقمند باشند، ولی آن موارد باید بین آنها مطرح باشد و کس دیگری در آن مورد حدسی ندارد! خیلی شگفت انگیز است! _ من هیچوقت آنها را با همدیگر ندیده بودم، در غیر این صورت حتماً متوجه میشدم. خوب، و این بخاطر وحشت از خانم فررارز بصورت یک راز بزرگ پنهان مانده بود، نه خانم فررارز و نه برادر و زن برادر شما هیچ سوءظنی به آن نبرده بودند، _ تا آنکه همین امروزصبح، طفلک نانی، که شما او را می شناسید و آدم خوبی هم میباشد، اما از جادوگری اطلاعی ندارد، بی مقدمه همه چیز را برملا کرد. خداوندا! با خودش فکر میکرد، چقدر همه از لوسی خوششان می آید، آنقدر که برایش هیچ دردسری فراهم نخواهند آورد، و به این ترتیب، پیش زن برادر شما رفت، که به تنهائی مشغول بافندگی بود، و اصلاً خبر از موضوع نداشت _ برای آنکه درست پنج دقیقه قبل، به برادر شما گفته بود، که بنظر او بهتر است یک آشنائی بین ادوارد و یکی از دختران خوشنام شهر برقرار نماید، که من اسم او را فراموش کردم. بنابراین ممکن است تصور کنید که چه ضربه ای برای غرور و حیثیت او بشمار می آمد. بلافاصله دچار ضربه شدید عصبی شد، و چنان جیغ می کشید که به گوش برادرتان هم رسید، که در طبقه ی پایین نشسته و در آن فکر بود که نامه ای برای پیشکار خود در مناطق روستائی بنویسد. سپس از جا پرید، و ترس وحشتناکی همه جا را فرا گرفت، برای آنکه بنا بود لوسی در همان لحظه به آنجا برود، و اصلاً نمیدانست چه اتفاقی خواهد افتاد. دختر بیچاره! دلم برایش می سوزد. و باید بگویم، حادثه خیلی بدی برایش اتفاق افتاد، برای آنکه زن برادر شما، از شدت عصبانیت دشنام میداد، و آن دختر را از هوش برد. نانی، خودش را روی زانوهای او انداخت، و به سختی جیغ می کشید و گریه میکرد، و برادر شما، از اتاق بیرون رفت و گفت که نمیداند که چه کار باید بکند. خانم او تهدید که دیگر یک لحظه هم حاضر نیست در آن خانه بماند، و برادر شما مجبور شد بپای او بیفتد، و از او خواهش کند دست کم آنقدر فرصت بدهد تا لباسهایشان را جمع و جور کنند. پس از آن دوباره دچار ناراحتی عصبی شد، و شوهر او آن قدر وحشت کرده بود که کسی را به دنبال آقای دوناوان فرستادند، و آقای دوناوان وقتی بخانه رسید غوغائی در آن برپا بود. کالسکه دم در آماده بود که دختر عموی بیچاره مرا با خود از آنجا ببرد، و آنها دقیقاً داشتند خارج میشدند که همین آقا وارد شد، او می گوید، لوسی بیچاره آنقدر در شرایط بدی قرار داشت، که اصلاً قدرت راه رفتن نداشت. و نانی هم، حالش خیلی بد بود. من اعلام میکنم، اصلاً حوصله زن برادر شما را ندارم، از صمیم قلب و امیدوارم، بلای بزرگی بر سرش نازل شود _ خداوندا! اگر آقای ادوارد بیچاره این خبر را بشنود به چه حالتی دچار خواهد شد! وقتی که عشق انسان مورد اهانت قرار بگیرد! برای آنکه میگویند بی اندازه به لوسی علاقمند است. برای من تعجب آور نیست، اگر خیلی باو علاقمند باشد! _ و عقیده آقای دوناوان هم همین است. من و او در این مورد خیی با هم حرف زدیم، و بهتر از هم آنکه دوباره به خیابان هارلی برگشته، تا وقتی که به خانم فررارز هم اطلاع میدهند، کسی را به دنبال او فرستادند، برای آنکه زن برادر شما اطمینان داشت او هم دچار همان ناراحتی عصبی خواهد شد، و اگر او هم اینطور باشد، دیگر از دست من چه کاری ساخته است. دلم برای هیچ کدام از آنها نمی سوزد. من اقلاً توجهی به این خصوصیات مردم که راجع به پول و مقام جوش می زنند ندارم. هیچ دلیلی در این دنیا وجود ندارد که به خاطر آن لوسی و آقای ادوارد با هم ازدواج نکنند، چونکه یقین دارم خانم فررارز به خوبی از عهده مخارج پسرش برمی آید، و گرچه لوسی از خودش ثروتی ندارد، ولی بهتر از هر کسی میداند چگونه از هر جیزی بیشترین استفاده را فراهم کند، و باید اضافه کنم، اگر خانم فررارز فقط سالی پانصد پوند به پسرش بدهد، لوسی یک زندگی مرتبی درست خواهد کرد که به اندازه هشتصد پوند ارزش داشته باشد. در یک خانه روستائی مثل مال شما چقدر می توانند خوشبخت زندگی کنند _ یا کمی بزرگتر _ با دو تا مستخدم زن و دو مستخدم مرد، و من یقین دارم می توانستم یک آشپز برایشان پیدا کنم، برای آن که بتی من خواهری درده دارد، که برای آنها کاملاً مناسب بود.

در اینجا خانم جنینگز آرام گرفت، و از آنجا که النور فرصت کافیبرای اندیشیدن در این مورد داشت، قادر بود پاسخی مناسب، و دیدگاهی مناسبتر فراهم آورد، و در مورد بازتاب طبیعی آن احتمالات را منظور نماید. خوشحال از آنکه از توجه بیش از حد او نسبت بدان ماجرا سوءظنی ایجاد نگشته، و خانم جنینگز نیز تصور وابستگی او را به ادوارد برخود روا نداشته بود، ( زیرا خانم جنینگز از مدتها قبل امیدوار بود که حدس او درست باشد ) و بالاتر از همه النور خوشحال بود که، بیان آن داستان در غیاب ماریان صورت گرفته، احساس نمود که بدور از هرگونه آشفتگی آمادگی گفتگو کردن در مورد آن ماجرا را در خود مهیا می بیند، و موجبات و اظهار قضاوت، آنچنان که بدان اعتقاد دارد، با رعایت بی طرفی کامل نسبت به هر یک از طرفین را در خود فراهم آورد.

از آنجا که خانم جنینگز قادر به گفتگو در مورد موضوع دیگری نبود، النور بزودی فراهم نمودن زمینه های گفتگو با ماریان را الزاماً استنباط نمود. هیچ فرصتی برای آگاهی هرچه سریعتر او نباید تلف میشد، و بایستی حقیقت ماجرا برای او تشریح شده، پیش از آنکه با دیگران تماس حاصل نماید، رنج گوش فرا دادن را بخود پذیرفت، بدون آنکه هیچگونه احساس رسوائی ناشی از ناراحتی خواهرش را برملا سازد، یا آنکه رنجشی را نسبت به او ادوارد، از هر نوع که باشد بدل بگیرد. وظیفه النور بسی دشوار و دردناک می نمود. _ بایستی آنچه را که براستی تسکین دهنده عمده روح نابسامان خواهرش تلقی می شد دستخوش دگرگونی نماید، _ اظهار جزئیات آن ماجرای مربوط به ادوارد، همانگونه که النور شخصاً از آن هراس داشت، احتمالاً برای همیشه موقعیت خوب ادوارد را در نظر ماریان متزلزل میساخت، _ و آگاه ساختن ماریان از طریق تشابهی که برای هر دو آنها پیش آمده بود، که النور آنرا نیرومند می پنداشت، احتمالاً بازگشت تمامی آن ناامیدی ها را به ذهن او میسر میساخت. اما با همه ناخوشایندی که از آن وظیفه استنباط میشد، لزوم انجام آنرا گریزی نبود، و بنابراین براه افتاد تا آن وظیفه را به مرحله اجرا در آورد.

النور بی اندازه آرزو میکرد از احساسات خود مدد نجسته، و در تشریح مطلب چندان خودش را رنجدیده نشان ندهد، زیرا بیشتر از آن تسلط کامل بر اعصاب خو را به عنوان مقابله با خبر نامزدی ادوارد. نشانه ای تلقی میکرد که ماریان عملاً باید از آن مطلب را متوجه شود.

بیان ماجرا بسیار روشن و آسان می نمود، و گرچه ارائه آن بدون هیجان نمی توانست به وقوع بپیوندد، با اینحال تشنج شدیدی در پایان تشریح ماجرا بوجود نیامد، و ادون عمیقی ایجاد ننمود. _ آن حالت به شنونده مربوط می گشت، زیرا ماریان با وحشت گوش میداد، و گهگاه اشکی فرو می بارید.

اما ماریان برای مدتی ارزشی برای هیچ کس قائل نبود. در نظر او ادوارد ویلوف بای دوم را نمایان میساخت، و با خبری که النور باو داد، او ادوارد را بشدت دوست میداشت، و نمی توانست احساسی کمتر از خودش داشته باشد! لوسی استیل را، در مجموع بسیار بی وفا، و مطلقاً بی لیاقت می پنداشت که بتواند به چنان مرد با احساسی وابسته گردد. و ابتدا نمی توانست آنچه را که می شنید باور نماید، و پس از آن، با افسوس از آنهمه مهربانی های ادوارد را نسبت به النور یادآور شد. حتی طبیعی بودن آنرا در تصور خود راه نمی داد، و النور او را رها کرد تا نزد خود دریابد که چنان است، تنها با آنچه که گفته شده، تا شناخت بهتری از جنس مرد بر او فراهم آید.

نخستین مذاکرات او تا مرز بیان حقیقت ماجرای نامزدی پیش رفت، و تا مدت زمانی بهمان حال دوام داشت _ از آن پس احساسات ماریان دچار تزلزل گردید، و پایانی بر هرگونه نظم ویژگیهای آن نهاد، و تا مدتی بعد آنچه می توانست تحقق پذیرد فرو نشاندن پریشانی او، کاستن از هراس و خشم و ستیز او بود. نخستین سؤالی که از جانب او، بدنبال پی گیری جزئیات بعدی مطرح گردید، آن بود که،

" از چه موقع این واقعیت را فهمیدی النور؟ آیا خودش برایت نوشته بود؟ "

" از چهار ماه قبل مطلع شده بودم. از ماه نوامبر گذشته که لوسی برای نخستین بار به بارتون پارک آمد، به من اعتماد کرد و نامزدی اش را برایم شرح داد. "

با شنیدن این کلمات، چشمهای ماریان بطوری آثار شگفتی را نمایان ساختند، که لبهای او قادر به بیان آن نبود، پس از لحظه ای سکوت آمیخته با تعجب، اظهار داشت، " چهار ماه! _ در تمام مدت این چهار ماه میدانستی؟ " _

النور با اشاره سر تائید کرد.

" عجب! _ هنگامی که در بدبختی من به من کمک میکردی، در قلب خود با این درد میسوختی؟ _ و من ترا بخاطر خوشبختی سرزنش میکردم! " _

" آگاه شدن تواز وضع من برای خودت ضرر داشت. " _ یکبار دیگر ماریان با صدای بلند ندا داد، " چهار ماه! با این راحتی! _ با آن قیافه بشاش! _ چطور تحمل میکردی؟ " _ " با این اعتقاد که باید وظیفه ام را انجام بدهم. _ تعهد من در قبال لوسی، مرا وادار میساخت رازدار باشم. باو قول داده بودم بنابراین، بخاطر جلوگیری از هرگونه اشارتی، و بخاطر تعهد در قبال خانواده و دوستان خود، که هیچگونه نگرانی در وجود آنها نسبت به خودم ایجاد ننمایم، مقاومت کردم، زیرا نمی توانستم خودم را راضی به افشای آن بنمایم. "

ماریان بشدت دگرگون گشته بود. _

النور افزود، " اکثراً دلم میخواست حقیقت را برای تو و برای مادر بازگو کنم، و یکی دوبار هم کوشیدم، _ ولی بدون برملا ساختن اعتماد خود، نمی توانستم شما را متقاعد سازم. "

" چهار ماه! _ و با اینحال هنوز هم دوستش داشتی! "

" بله. اما فقط او نبود که دوستش داشتم، _ و آنگاه که آرامش فکری دیگران برایم گرامی می نمود، خوشحال بودم که آنچه را احساس می کردم از آنها پنهان داشته بودم، اکنون، میتوانم با اندک هیجانی بدان فکر کنم و از آن سخن بگویم. نمی خواستم به خاطر من رنجی بر تو هموار گردد، زیرا به تو اطمینان میدهم که خودم دیگر رنجی را بدوش خود نمی کشم. عوامل متعددی دارم که مرا استوار نگهمیدارد، بخاطر ندارم هیچکدام از ناامیدی های من بر اثر گستاخی های شخصی خودم خشمی را سبب شده باشند، و تا آنجا که امکان داشته بدور از هرگونه گستردگی نسبت به تحمل آنها کوشیده ام. من ادوارد را از هرگونه انحرافهای الزامی مبرا میدانم. برایش آرزوی خوشبختی میکنم، و تردیدی ندارم همواره وظایفش را بنحو مطلوبی به پایان می رساند، که اگرچه اکنون با تأسف هائی دمخور باشد، ولی سرانجام باید آنچنان شود که لوسی نیازی به احساس نداشته باشد، و آن پایگاهی است که هر چیز نیکوئی بر آن بنا خواهد شد. _ و بعد از همه آنها، ماریان، پس از آن همه فریفتگی که در یک وابستگی پیوسته و منفرد نهان است، و آنچه را که از خوشبختی میتوان مثال آورد که تماماً به هر شخص بخصوصی بستگی داشته باشد، بدان مفهوم نیست _ چندان مناسب نیست _ امکان ندارد بگونه ای دیگر باشد _ ادوارد باید با لوسی ازدواج کند، _ او با زنی ازدواج خواهد کرد که شخصیتش پائین تر و قوه ادراکش نصف هم جنس خودش میباشد، و گذشت زمان و کسب عادت باو خواهد آموخت تا فراموش نماید که هرگز زنی را بالاتر از او بخاطر داشته است. " _

ماریان گفت، " اگر طرز تفکر تو بدین صورت باشد، اگر از دست دادن آنچه که بیشترین ارزشها را داشت باین راحتی قابل جایگزینی باشد، قدرت استدلال تو، نیروی اتکاء به نفس تو، شاید خیلی عجیب باشد. من رسیدن آنها را به محدوده ی ادراک خودم نمی توانم درک کنم. "

" حرفهایت را می فهمم. _ خیال میکنی هیچ وقت احساسی نداشتم. _ ماریان، مدت چهار ماه، بدون آنکه امکان گفتگو با موجود جانداری را داشته باشم، با این افکار دست به گریبان بودم میدانستم هرگاه تو و مادر از آن باخبر شوید احساس بدبختی خواهید نمود، با این حال هیچ فرصتی برای فراهم نمودن زمینه گفتگو نیافتم. _ این ماجرا به من گفته شد، _ در حالتی از اجبار و توسط همین شخص، که نامزدی با سابقه او همه امیدهای مرا ویران کرد، و آنطور که خیال میکردم، همه ماجرا را در کمال پیروزی برایم شرح داد. _ بنابراین بایستی در برابر سوءظن او مقاومت میکردم، آنهم با تحمل رنج ناشی از دردی که به شدت بدان علاقمند بوده و در ظاهر قیافه بی تفاوت بدان می بخشیدم، _ و این فقط برای یکبار پیش نیامد، _ من از امیدها و شادی های او فراوان شنیده و همواره بایستی شاهد آنها می بودم. _ فهمیده بودم برای همیشه باید از ادوارد فاصله بگیرم، بدون آنکه حتی یک دلیل کوچک بتواند علاقه مرا در ارتباط با او کاهش دهد، _ هیچ دلیلی بر بی ارزش بودن او به اثبات نرسید، بهمین ترتیب هیچگونه نشانه ای بر آنکه بی تفاوتی او را نسبت به من اعلام نماید نیافتم. _ و همه این ها درست هنگامی بودجود آمد که همانطور که خودت هم می دانی، تنها بدشانسی من محسوب نمی گشت. _ اگر بتوانی مرا شایسته درک کردن و احساس کردن تصور کنی _ قطعاً ممکن است دریابی که تا حالا چه رنجی کشیده ام، ترکیب ذهنی ام را که تا این لحظه با توجه به ماجرای پیش آمده به این شکل کشانده، آن دلداری را که مشتاقانه بدان تن در داده ام، و تأثیر مداوم دردناک یک تلاش پی گیر بوده است، _ بخودی خود شکفته نگشته اند، _ در لحظه اول بخاطر رها نمودن روح من بوقوع نپیوستند _ نه، ماریان. _ سپس، اگر مقرر نمی گشت که خود را در محدوده ی سکوت محسوس ننمایم، شاید هیچ عاملی نمیتوانست مرا کاملاً حفظ نماید _ حتی در برابر صمیمی ترین دوستان خودم _ از گشودن دریچه بدبختی خود هراس داشتم. "

ماریان کاملاً مطیع شده بود. _

با صدای بلند گفت، " اوه! النور، کاری کردی که برای همیشه از خودم متنفر باشم. _ چه رفتار وحشیانه ای با تو داشتم! _ با تو، که تنها آرام کننده من بودی، که در طول تمام روزهای سخت برگشتگی من مرا تحمل کردی، که ظاهراً فقط بخاطر من کشیدن با رنج و درد را بر خود هموار می نمودی! _ آیا این سپاسگذاری من است؟ آیا این تنها پاداشی است که میتوانم برای تو فراهم کنم؟ _ برای آنکه خوبی های تو بر سر من فریاد می کشیدند، و من در تلاش آن بودم که آنها را باز پس گردانم. "

لطیف ترین نوازشها بدنبال آن اعتراف جریان یافت. با چنان شکلی از اندیشه که اکنون بدان دست یافته بود، که النور با هیچ زحمتی برای گرفتن هرگونه تعهدی روبرو نمیشد، و خواهش کرد ماریان، هرگز در گفتگو از آن ماجرا کوچکترین شکایت و ناراحتی در ظاهر خود نمایان نسازد، _ در برخورد با لوسی کمترین نشانه ای از عدم صمیمیت بروز ندهد، _ و حتی اگر فرصتی فراهم آید، حتماً به دیدار ادوارد بشتابد، بدون آنکه ذره ای از آن صمیمیت همیشگی او کاسته گردد. _ این ها امتیازهای برجسته ای بودند، _ ولی آنجا که ماریان احساس آسیب دیدگی می نمود، هیچ گونه غرامتی نمی توانست در نظرش جبران ساز باشد.

متعهد گشت که لیاقت ستایش را داشته باشد _ _ در تمامی آن گفتگوهائی که خانم جنینگز در مورد آن موضوع ترتیب میداد شرکت جست، بدون آنکه تغییری در ظاهر خود پدیدار سازد، یا عقیده ای از خود ابراز نماید، و سه بار شنید که می گفت، " بله، مادام." به تمجیدهای او از لوسی گوش فرا میداد و فقط از یک صندلی به صندلی دیگر پناه میبرد، و آنگاه که خانم جنینگز از صمیمیت ادوارد سخن میراند، برای او به قیمت گرفتگی بغض در گلویش تمام میشد. _ این چنین بهبودیها در جهت تقویت جسمی و روحی خواهر او، النور را از احساسی همانند خود انباشته می نمود.

صبح روز بعد نشانه چشم گیری ظاهر گردید و آن زمانی بود که برادر آنها، با قیافه ای متأثر آمده بود تا از آن واقعه دردناک سخن براند، و اخبار همسرش را برایشان بازگو نماید.

پس از آنکه در صندلی خود قرار گرفت، با وقار خاصی گفت، " تصور می کنم، آن ماجرای تکان دهنده ای را که دیروز در زیر سقف خانه ما کشف شد، شنیده باشید. "

همه آنها آگاهی خود را با اشاره سر ابراز داشتند، برای شروع صحبت لحظه دردناکی بود.

ادامه داد، " زن برادر شما رنج دردناکی را متحمل گشته است. خانم فررارز هم همانطور _ خلاصه صحنه بسیار بغرنج و پریشان کننده ای بوجود آمده _ ولی امیدوارم طوفانی که شروع شده بدون آنکه هر کدام از ما را بکام خود بکشد به آرامش ختم شود. بیچاره فانی! تمام دیروز را در ناراحتی عصبی بسر می برد، اما زیاد شما را نگران نمی کنم. دوناوان می گوید ناراحتی جسمی مهلکی وجود ندارد؟ وضع جسمانی او بد نیست، و از نظر فکری هم کسالتی مشاهده نمی شود. او با شکیبائی یک فرشته همه را تحمل کرده! از ظرفیت قلب خیرخواه او خارج بود، که این خانم های جوان را به خانه اش دعوت کرده بود، صرفاً بعلت آنکه تصور میکرد شایستگی بذل توجه را دارند، بی آزارند، دختران معصومی هستند، و هم صحبت های خوشایندی می باشند، در غیر این صورت هر دو ما دلمان میخواست شما و ماریان را دعوت کنیم که مهمان ما باشید، در حالی که دوست خوب شما، در آنجا بهمراه دخترش بود. و حالا این طور باید بما پاداش بدهند! فانی بیچاره با همان صمیمیت خاص خود می گوید، " از صمیم قلب آرزو میکنم ای کاش بجای آنها از خواهران تو دعوت می کردیم. "

در اینجا لب از سخن فرو بست تا از او تشکری بشود، که شد، و ادامه داد:

" هنگامی که برای اولین بار فانی موضوع را برای خانم فررارز بیچاره تشریح کرد، نمیدانید دچار چه عذابی شد، در حالیکه با خلوص نیت نقشه بسیار قشنگی برای ازدواج پسرش می کشید، آیا کسی میتوانست تصور کند در تمام آن مدت محرمانه با کس دیگری نامزد شده باشد! _ چنان سوءظنی هیچوقت به مغز آن خانم رسوخ نمی کرد! اگر از هرگونه تعلق خاطری در هر کجای دیگر اطلاعی به دست می آورد، قطعاً در آن زمینه نمی توانست باشد. او می گوید، " در آنصورت خودم را آسوده خاطر احساس می کردم. " تشنج کاملی باو دست داده بود. ما با هم تبادل نظر کردیم، که بهر حال چه کار باید بکنیم و سرانجام تصمیم گرفت بدنبال ادوارد بفرستد. او آمد. ولی از ماجراهای بعدی بسیار متأسفم. هرچه که خانم فررارز سعی کرد آن ماجرا بآخر برسد، هرچه با دلیل و برهان من خودم را وارد مذاکره کردم، و هرچه فانی التماس کرد، هیچ فایده ای نبخشید. وظیفه، علاقه، و همه چیز زیر پا گذاشته شد. هیچوقت ادوارد را تا این حد لجباز و اینهمه بی احساس ندیده بودم. مادرش نقشه های آزاد منشانه اش را برایش تشریح کرد، که اگر با دوشیزه مورتون ازدواج کند به مرحله تحقق میرساند، باو گفت که املاک نورفولک (Norfolk) را باو واگذار خواهد کرد که از مالیات معاف است و سالی یکهزار عایدی دارد، حتی با مأیوس شدن از آن پیشنهاد کرد، یکهزار و دویست پوند هم اضافه شود، و در مخالفت با آن، اگر باز هم باین ارتباط سطح پائین اصرار می ورزید، باو اعلام شد که قطعاً با مبلغ بسیار مختصری در کمال تنگدستی باید زندگی کند. از آن دو هزار پوند خودش هم باید صرفنظر کند، مادرش هرگز دیگر او را نخواهد دید، و هیچگونه کمکی دیگر به او نخواهد کرد، و اگر بخواهد با هرگونه ظاهر خوشایندی به هرگونه حرفه ای دست بزند، مادرش با تمام قدرت مانع پیشرفت او خواهد شد. "

در اینجا ماریان، با هیجانی ناشی از خشم، دستهایش را بهم زد و فریاد کشید، " ای خدای بخشنده! آیا امکان دارد! "

برادرش پاسخ داد، " خوب شاید تعجب کنی، که چنان لجاجتی میتواند در این گونه مجادله ها وجود داشته باشد. تعجب شما کاملاً طبیعی است. "

ماریان درصدد بود تا متقابلاً جوابی تحویل دهد، ولی تعهداتش را بخاطر آورد، و منصرف گشت.

او ادامه داد، " همه اینها در هر حال بی نتیجه بود. ادوارد زیاد حرفی نزد، ولی آنچه را که گفت، حالت بسیار مصممی داشت. هیچ عاملی نمی تواند موجب بهم زدن نامزدی او بشود. روی حرفخود ایستاده، و تا پای جان بر سر آنست. "

خانم جنینگز که دیگر قادر به ادامه سکوت خود نبود، با صمیمیتی آشکار فریاد کشید. " پس ادوارد مثل یک مرد شریف عمل کرده. معذرت میخواهم آقای دش وود، ولی اگر طور دیگری رفتار کرده بود، آنوقت من او را آدم پستی تصور میکردم. من تا حدودی مثل شما، از ماجرا خبر دارم، برای آنکه لوسی استیل عموزاده من است، و من اعتقاد دارم یکی از آن دخترهای خوب روی زمین است، و یکی از آن دخترهائی که لیاقت یک شوهر خوب را دارد. "

جان دش وود بشدت متعجب گشته بود، ولی خونسرد بود، بدور از برافروختگی، و هرگز اشتیاقی به پرخاشگری به هیچ کس نشان نمیداد، بخصوص آنهائی که از ثروتی بهره مند بودند. بنابراین بدون هیچگونه رنجشی به حرفهای او پاسخ گفت:

" من به هیچ وجه نسبت به افراد فامیل شما نظر بی احترامی ندارم مادام. هنوز هم عرض میکنم که خانم لوسی استیل، یکی از آن خانمهای با لیاقت است، ولی در شرایط فعلی که شما هم با خبر هستید، این همبستگی بایستی ناممکن باشد. و مبادرت به یک تعهد نامزدی مخفیانه با مرد جوانی که فرزند خانمی به آن ثروت سرشار می باشد شاید در مجموع اندکی نامعقول به نظر برسد. بطور خلاصه، من قصد ندارم در مورد رفتار اشخاصی که با شما نسبتی دارند خرده گیری نمایم، خانم جنینگز ما همگی برای او سعادت بی نهایت آرزو می کنیم، و برخورد خانم فررارز در همه این مسائل از چنان آگاهی کامل و محبت مادری سرچشمه گرفته است که بایستی مورد قبول قرار بگیرد. این برخورد آزادمنشانه و محترمانه بوده است. ادوارد خودش را از آن دایره بیرون کشید، و من نگران آن هستم که به سرنوشت بدی دچار شود. "

خانم جنینگز گفت، " بسیار خوب، آقا، و چگونه به پایان رسید؟ "

" متأسفانه باید بگویم، مادام، با حالتی بسیار ناخوشایند، ادوارد برای همیشه از نعمت حمایت مادر خود معزول شد، دیروز خانه او را ترک کرد، اما به کجا رفته باشد یا آنکه هنوز در شهر باشد، من اطلاعی ندارم، زیرا البته ما هیچگونه تحقیقی نمی توانیم انجام بدهیم. "

خانم جنینگز فریاد کشید، " جوانک بیچاره! من یقین دارم با کمال میل خانه و وسائل خودم را حاضرم در اختیارش بگذارم، و اگر او را ببینم همین حرفها را باو هم خواهم گفت و شایسته نیست در حال حاضر بخرج خودش زندگی کند، آنهم در مهمانخانه ها و مسافرخانه ها. "

قلب النور از چنان محبتی در جهت رفاه ادوارد پر از تشکر گشت، گرچه نمی توانست لبخندی برآن اقدام ارائه دهد.

جان دش وود گفت، " اگر مثل همه دوستانش فقط به درستی عمل کرده بود، احتمالاً حالا در شرایط مساعدی قرار می گرفت، و دیگر چیزی طلب نمی کرد. ولی با این صورت، دیگر از قدرت همه خارج شده و هیچکس کمکی به او نمی تواند بنماید. و در آنجا یک چیز برعلیه او شکل می گیرد، که اثر آن بایستی بدتر از سایر چیزها باشد _ مادر او تصمیم گرفته، که با یک نوع عکس العمل طبیعی، آن املاک را بیدرنگ به رابرت منتقل نماید، که در تحت شرایط خاصی به ادوارد باید تعلق می گرفت. "

خانم جنینگز گفت، " خوب، آن هم تلافی آن خانم. هر کسی بنوعی عکس العمل نشان میدهد. ولی من تصور نمی کنم اگر به جای او باشم یکی از پسرها را مستقل کنم، برای آنکه دیگری در برابر من قد علم کرده باشد. "

ماریان برخاست، و در اتاق به قدم زدن پرداخت.

جان دش وود ادامه داد، " آیا چیزی دردناک تر از آن میتواند برای یک مرد وجود داشته باشد که ببیند بردار کوچکتر او مالک املاکی گردد که بایستی به او تعلق می گرفت؟ لدوارد فلک زده! واقعاً دلم برایش میسوزد. "

با خروج بردار از اتاق خشم ماریان باوج خود رسید، و با شدت یافتن آن که به النور نیز سرایت نمود، و در برابر خانم جنینگز ضروری نمی نمود، همگی آنها در یک یورش انتقادی بر علیه آن گروه شرکت جستند. 

فصل سی و پنج

اکنون بیشتر از دو ماه از اقامت خواهران دش وود در شهر می گذشت، و کم حوصلگی ماریان برای بازگشت همه روزه فزونی می گرفت. برای آب و هوا، آزادی، و سکوت و آرامش کوهستان. حسرت می کشید، و خیال می کرد اگر سرزمینی بتواند آرامش به او تقدیم نماید، قطعاً باید بارتون باشد. النور اشتیاقش کمتر از او بود، و فقط نمیخواست سریعاً عازم گردند، زیرا بخوبی از مخاطرات چنان سفر طولانی که، ماریان غافل از آنها بود آگاهی داشت. او در هر حال، بطور جدی افکار خود را متوجه جمع و جور کردن نمود، و قبلاً تشکرات خود را در قبال محبت های آن میزبانی که با همه سخنوری و خوش خلقی مانع عزیمت آنها میشد ابراز داشت. در آن هنگام برنامه ای مطرح بود، که بر اساس آن بازگشت آنها به منزل چند هفته دیگر به تأخیر می افتاد، و نظر النور بر آن قرار گرفت که چند هفته دیگر نیز بر طول اقامت خود بیافزایند. خانواده پالمر قرار بود در اواخر ماه مارس برای گذراندن عید پاک به منطقه کلولند (Cleveland) نقل مکان نمایند، و خانم جنینگز، دعوت بسیار دوستانه ای از طرف شارلوت دریافت داشت تا به اتفاق هر دو دوست خود بآنها ملحق شوند. این به تنهائی، نمی توانست برای جلب نظر دوشیزه دش وود کفایت نماید، _ ولی آنچنان توسط شخص آقای پالمر با نزاکتی خاص تحمیل گردید گوئی وظیفه خاص خود میدانست که با آن طرز سلوک مختص بخود در جهت برطرف نمودن ناراحتی های آن خواهر، او را وادار به پذیرش آن دعوت بنماید.

آنگاه که به ماریان گفت که چه انجام داده، عکس العمل نخستین او بهرحال، چندان مساعد بنظر نمی رسید. با هیجان شدیدی فریاد کشید، " کلولند! نه، من نمی توانم به کلولند بروم. "

النور بآرامی گفت، " فراموش کردی که موقعیت چندان... که در حوالی آن ... "

" ولی در منطقه سامرست شایر است _ من نمی توانم به سامرست شایر بروم. _ آنجا جائیکه می خواستم بروم... نه، النور، از من انتظار نداشته باش بآنجا بروم. "

النور در صدد مباحثه روی قواعد متداول فائق آمدن، بر آن احساسات نبود، _ او فقط می کوشید آنها را با سایر عوامل درهم آمیزد، _ و بنابراین بعنوان معیارهائی که زمان بازگشت او را به مادر عزیز تعیین نماید ارائه میداد، که بی صبرانه مشتاق دیدارش بود، در شرایطی مطبوع تر، آرامتر، که هر نوع تدبیری می توانست بدور از هرگونه تأخیری بدان تحقق ببخشد. از کلولند، که چند مایل بیشتر به بریستول فاصله نداشت، تا بارتون یک روز طول می کشید، گرچه برای یک روز سفری طولانی به حساب می آمد، و امکان آن وجود داشت که مستخدم مادر آنها به دنبالشان آمده و آنها را به منزل همراهی نماید، و از آنجا که اقامت آنها در ناحیه کلولند یک هفته بیشتر به درازا نمی کشید، امکان آن وجود داشت که از حالا تا سه هفته بعد در منزل خود باشند. بدلیل علاقه شدید ماریان به مادر، با اندک مشکلاتی، آن تدبیر بایستی موفق میشد، بی خبر از تصور اهریمنی که بر او سایه افکنده بود.

اندکی پس از آن، کلنل براندون به النور گفت، " خبر ناخوشایند مربوط به محرومیت دوست شما آقای ادوارد فررارز را از خانواده اش شنیده ام، بطوریکه اگر درست متوجه شده باشم، بخاطر خودداری از برهم زدن نامزدی خود با یک خانم جوان شایسته، کاملاً از طرف آنها طرد شده است _ آیا درست شنیده ام؟ _ همین طور است؟ " _

النور باو گفت که صحیح است.

با احساسی تأسف انگیز پاسخ داد، " ظالمانه است، ظلمی بیجا، بخاطر ایجاد جدائی، یا تلاش برای جدائی، دو جوانی که از مدتهای طولانی به یکدیگر وابسته وابسته شده اند، بسیار وحشتناک است _ خانم فررارز نمیداند چه عواقبی احتمالاً پیش خواهد آمد _ نمیداند که احتمالاً به کدام مسیری پسرش را سوق میدهد. دو سه بار آقای فررارز را در خیابان هارلی دیده بودم، و خیلی از او خوشم آمد. از آن مردهای جوانی نیست که در یک مدت کوتاه بتوان با او رابطه صمیمانه ای برقرار کرد، ولی من آنقدر از او خوشم آمده، که برایش آرزوی موفقیت میکنم، و بعنوان یکی از دوستان شما، باز هم برایش آرزوی موفقیت میکنم. شنیده ام که باید دستورات را اجرا کند. ممکن است از شما خواهش کنم باو اطلاع بدهید، خانه ی روستائی ناحیه دلافورد، که بتازگی خالی شده، و آنطور که پست امروز به من خبر داد، اگر بنظر او بتواند مورد قبولش قرار بگیرد، در اختیار او میباشد _ ولی شاید، شرایط نامساعدی اکنون حاکم باشد و شاید تردید در آن نامربوط بنظر برسد، فقط آرزو میکنم که برایش ارزشمند باشد. _ آنجا فقط یک بخش کوچک است، ولی اخیراً سکنه پیدا کرده، اطمینان دارم سالی بیش از 200 درآمد ندارد، و گرچه قابل توسعه یافتن، ولی می ترسم با چنان مبلغی نتواند درآمد آرامش بخشی تأمین نماید. بهرحال، با توجه باین شرایط، شادی من از تقدیم هدیه ای به او، بسیار عظیم خواهد بود. لطفاً از طرف من به او اطمینان لازم را بدهید. "

حیرت النور از این فداکاری حدی نداشت، آیا کلنل براستی چنان پیشنهادی را بدست النور انجام میداد. افتخاری که تا دو روز قبل فقط یک امید بی معنی برای ادوارد تلقی میشد، از پیش برای او آماده شده بود تا ازدواج نماید، _ و او، بیشتر از همه مردم این جهان، مصمم به بخشش آن بود! _ احترام او به خیر خواهی، و سپاسگذاری او در قبال رابطه دوستی خالص، که آن هر دو با این اقدام کلنل براندون بطور برجسته ای می درخشید، بشدت به چشم میخورد، و با حرارتی بی مانند متجلی شد. النور از صمیم قلب از او تشکر نمود، از اصول و تمایلات ادوارد با آن ستایشی که آنها را می شناخت و لیاقتش را داشتند صحبت کرد، و قول داد آن مأموریت را با کمال میل پذیرا گردد، و در صورتیکه آن اشتیاق واقعاً چنان مأموریتی را براستی مورد پسند دیگری قرار دهد. ولی در همان هنگام، نمی توانست از آن تصوری دوری گزیند که هیچکس مثل او توانائی انجام دادن آنرا بدان نیکوئی نخواهد داشت. آن مسئولیتی بود کوتاه مدت، که ادوارد را در پذیرش آن از النور مدیون میساخت، و او بسیار خوشحال میشد اگر از خود اثری بروز نمی داد، ولی کلنل براندون، با توجه به انگیزه هائی بهمان نسبت ظریف، بهمان گونه خود را کنار می کشید، و هنوز ابراز امیدواری می نمود تا از طریق النور تحقق پذیرد، که _ در هر صورت بیش از آن اعتراضی از جانب النور مطرح نگردید. النور میدانست که ادوارد، هنوز در شهر اقامت دارد، و خوشبختانه آدرس او را از دوشیزه استیل دریافت نمود. النور بنابراین می توانست مسئولیت با خبر ساختن ادوارد را در طول روز به عهده بگیرد. پس از آن موافقت، کلنل براندون شروع به برشمردن مزایای برخورداری از چنان همسایه محترم و پسندیده ای را نمود، و سپس بدانجا رسید که با کمال تأسف اظهار داشت، که آن خانه کوچک و تا حدودی نامرتب است.

النور گفت، " نمی توانم تصور کنم که کوچکی یک خانه بتواند از آرامش آن بکاهد، زیرا باندازه ابعاد خانواده آنهاست. "

کلنل براندون از آن جمله مطمئن شد که ازدواج آقای فررارز بعنوان یک نتیجه قطعی از مسائل جاری فعلی میباشد، زیرا او تصور می نمود ممکن باشد امرار معاش در دلافورد بتواند از محل درآمد آنجا تأمین گردد، و هر کسی که آن گونه طرز زندگی نظیر او را داشته باشد با آن مشکل روبرو خواهد شد _ و چنین گفت:

" این بخش کوچک فقط میتواند برای راحتی آقای فررارز به عنوان یک مرد مجرد مورد استفاده قرار بگیرد، با شرایط آنجا نمی تواند ازدواج نماید، متأسفم بگویم حمایت من در همین جا به پایان میرسد، و علاقه من بیش از آن اجازه نمیدهد. اگر در هر حال هرگونه فرصت پیش بینی نشده ای در اختیار من باشد که بتوانم در اختیار او قرار بدهم، باید دیدگاه دیگری نسبت به او داشته باشم، خیلی دلم میخواهد اگر از آن به بعد هم مثل همین حالا هر کاری از دستم برآید صمیمانه برایش انجام دهم. آنچه در حال حاضر انجام میدهم، در واقع چیزی نیست، زیرا فقط بعنوان وسیله ای برای رسیدن به هدفی که دنبال می نماید تلقی می شود، و آن تنها هدف خوشبختی است. ازدواج او هنوز بهتر است مدتی به تعویق بیفتد، _ دست کم متأسفانه ظاهراً نمی تواند در آینده نزدیک تحقق یابد. "

فصل سی و شش

از کجا باید آغاز می نمود _ در یادداشت خود به ادوارد چگونه مقصود خود را بروی کاغذ منعکس میکرد، در این هنگام تمامی توجه او را بخود مشغول کرده بود. آن ارتباطات ویژه ای که میان آنها برقرار گشته بود، از چنان ویژگی خاصی برخوردار بود که نسبت به هرکس دیگری در دنیا مشکل تر احساس میشد، ولی النور هم از زیاد گفتن و هم از کم گفتن از هر دو به یک نسبت وحشت داشت، و روی کاغذ خم شده و می اندیشید، قلم در دستش بود، تا آنکه ادوارد خودش با ورود خود رشته آن افکار را درهم شکست. آمده بود تا کارت خداحافظی را به آنها برساند.

النور، در میان آن حیرت خود، بخود تبریک گفت، که در هر حال با اشکالی که در نوشتن نامه برای بیان مقصود خود میتوانست روبرو باشد، دست کم اظهار آن صحبت هائی که در صدد انتقال به ادوارد بطور شفاهی فراهم آمده، و با ورود دیدار کننده او، تقلای شدیدی بخرج نداد تا مطلب را بیان دارد. پیدایش ناگهانی ادوارد تعجب و اختلال درونی شدیدی را در وی ایجاد نمود. از آن موقعی که موضوع نامزدی او بر سر زبانها جاری گشته بود دیگر موفق به دیدار ادوارد نشده بود، و از این رو نمیدانست که او هم از ماجرا باخبر گشته است، که ، با آگاهی از آنچه النور در اندیشه آن، و آنچه در صدد بیان آن، برای چند لحظه ای وی را شدیداً دستخوش ناراحتی نموده بود. ادوارد نیز شخصاً پریشان احوال، و هر دو در شرایطی بسیار دگرگون و آشفته نشستند. _ اگر هم بخاطر ورود سرزده به اتاق او پیش از آنکه به دیگران سری بزند، پوزش خواسته باشد یا نه، اصلاً یادش نمی آمد، ولی مصمم بر آنکه جانب احتیاط از دست نداده باشد، بمحض آنکه توانائی شروع گفتگو را در خود احساس نمود، پس از آنکه نشست. در قالب یک عذرخواهی لب به سخن گشود.

گفت، " بسیار متأسف میشدم اگر بدون دیدار شما و خواهرتان لندن را ترک میکردم. بخصوص آنکه عمدتاً برای مدت مدیدی خواهد بود _ احتمال نمی رود در آینده نزدیک افتخار دیدار مجدد شما را داشته باشم. فردا به آکسفورد میروم. "

النور که بر خود مسلط گشته، و مصمم شده بود هرچه زودتر مطلبی را که آن همه تفکر نموده بیان دارد، گفت، " بدون آنکه دعای بدرقه راه ما را دریافت بدارید، حتی اگر شخصاً قادر به ابراز آن نبودم. مطلبی بسیار بااهمیت را که میخواستم از طریق مکاتبه به شما اطلاع دهم از این فرصت استفاده کرده و در حضور شما اعلام می نمایم. من مأموریت یافته ام تا موضوعی بسیار خوشایند را بشما خبر بدهم. " ( سریعتر از همیشه، همچنانکه صحبت میکرد، نفس می کشید. ) " کلنل براندون، که درست ده دقیقه پیش از شما باینجا آمده بود، از من درخواست نمود باطلاع شما برسانم، با توجه به دستوری که برای شما صادر گردیده، برای او بسی باعث خوشوقتی است که امرار معاش در دلافورد را به شما پیشنهاد نماید، که هم اکنون بدون تصدی است، و فقط آرزو میکرد می توانست بیشتر از اینها برای شما قدمی بردارد. بمن اجازه بدهید از داشتن دوستی چنان محترم و خوش طینت به شما صمیمانه تبریک بگویم، و با او در این پیشنهاد همصدا شوم _ سالی در حدود دویست پوند _ رقم بسیار ناقابلی است، و باین ترتیب شما را قادر خواهد ساخت بعنوان یک تثبیت وضعیت اضطراری قدم مؤثری برای خود بردارید _ بطور خلاصه، شاید باین ترتیب زمینه های خوشبختی شما فراهم آید. "

آنچه را که ادوارد احساس می نمود، نمی توان انتظار داشت که هیچ انسان دیگری بتواند آنرا بیان دارد، همانگونه که خود نیز قادر به بیان آن نبود. در کمال بهت زدگی، باین پیشنهاد بسیار غیرمنتظره، بسیار غیرقابل پیش بینی توجه کرد و بشدت به هیجان درآمده بود ولی فقط به ذکر این کلمات قناعت نمود _

" کلنل براندون! "

النور، یکبار دیگر با تسلط بر افکار خود، ادامه داد، " بله، کلنل براندون درصدد اثبات حسن نیت خود به آنچه که اخیراً اتفاق افتاده میباشد _ زیرا این شرایط ظالمانه ای است که در قبال رفتار شما از طرف خانواده به شما تحمیل شده _ مطلبی است که، یقین دارم، ماریان، من خودم، و هه دوستان شما باید خود را در آن سهیم بدانند، و در عین حال بعنوان دلیلی برای بزرگ داشتن شخصیت والای شما، و تأیید ویژگیهای خاص شخصیت شما در پیش آمد فعلی تلقی می گردد. "

" کلنل براندون بمن زندگی می بخشد! _ آیا واقعاً امکان دارد؟ "

" خصومتی که نسبت به شما روا داشته اند، شما را از استنباط هرگونه رابطه دوستی در هر کجای دیگر بسیار حیرت زده کرده است. "

با یک آگاهی ناگهانی، اظهار داشت، " نه، نباید آنرا در وجود شما پیدا می کردم، برای آنکه نمی توانم خوبی شما را نادیده تلقی کرده باشم من به شما مدیونم. _ آنرا درک می کنم _ اگر قادر بودم ابراز میداشتم _ اما، همانطور که خودتان خوب میدانید، من سخنران نیستم. "

" خیلی اشتباه می کنید. به شما اطمینان میدهم که شما تماماً، یا دست کم تقریباً، به شایستگی های خودتان مدیون هستید، و کلنل براندون بر آن وقوف کامل دارد. من اصلاً در ارائه آن پیشنهاد دخالتی نداشتم. حتی باخبر هم نبودم، تا آنکه به من اطلاع داد، آن امکانات در آنجا بلاتصدی است، هرگز هم تصورش را نمی کردم که در آنجا آن فرصت را بتواند برای شما پیشکش نماید. فقط بعنوان یکی از دوستان خودم، و خانوده ام، شاید _ براستی قبول نمایم. او از تقدیم آن به شما بی نهایت خوشحال خواهد شد، اما حرفم را قبول کنید، که شما هیچگونه دینی بمن ندارید. "

واقعیت او را ملزم نمود تا برخی نکته های کوچک را عملاً اظهار نماید، ولی در عین حال اکیداً نمیخواست به عنوان خیرخواه ادوارد جلوه نماید، و از این رو، با تردید آنرا اطلاع داد که، شاید آن سوءظن را که اخیراً در ذهن او ایجاد گشته بود، به اثبات نرساند. مدتی اندک را ادوارد به تفکر سپری ساخت، النور لب از سخن بسته بود، _ سرانجام، و گوئی که در قالب یک کوشش، ادوارد گفت، " کلنل مردی بسیار ارزشمند و قابل احترام است. همواره از محسنات او فراوان شنیده بودم، و میدانم برادر شما احترام عمیقی برای او قائل میباشد. بی تردید انسان بس فرزانه ای است، و رفتار او دقیقاً بر ویژگیهای یک مرد محترم و برجسته منطبق است. "

النور در جواب گفت، " من اطمینان دارم. با ارتباطی عمیق تر واقعاً او را همانطور خواهید یافت، بویژه آنکه همسایه مجاور یکدیگر خواهید شد، بسیار بااهمیت است که او از همه این ویژگیها برخوردار می باشد. "

ادوارد پاسخی نداد، ولی آنگاه که النور سربرگرداند، نگاهی جدی بسمت او افکند، آنچنان با محبت، آنچنان بدوراز شادی، گوئی درصدد اظهار آن است که، او از حالا به بعد شاید ترجیح میدهد که فاصله زیادی از آنها بگیرد.

اندکی بعد، درحالی که از صندلی خود برمی خاست، گفت، " تصور میکنم، منزل کلنل براندون در خیابان سنت جیمز (saint James) قرار داشته باشد. "

النور شماره منزل کلنل براندون را به ادوارد یادآور شد.

" در اینصورت باید عجله کنم، و آن تشکرات خود را که شما از پذیرش آن خودداری می کنید. شخصاً تقدیم حضورش بنمایم، برای آنکه به او اطمینان ببخشم که از من _ یک انسان، و یک مرد بسیار خوشبخت بوجود آورد. "

النور پیشنهادی برای معطل کردن او ننمود، و آنها از یکدیگر جدا شدند، بآن اطمینان خالصانه ای که النور برای بهبودی وضع او در هر شرایطی آرزوی موفقیت می نمود، برای او، که وسیله کوشش هایش بهمان مرحله مورد نظرش دست یابد.

با خروج او و بسته شدن در پشت سر او، النور بخود گفت، " آنگاه که دوباره او را ببینم، او را در قالب شوهر لوسی خواهم دید. "

و با این پیش بینی دردآلود نشست تا گذشته را مرور نماید، آن کلمات را بخاطر آورد و کوشید تا تمامی آن عواطف ادوارد را بفهمد، و بدیهی است که با نگرانی آن خاطرات را مجسم نماید.

فصل سی و هفت

ادوارد پس از ابراز تشکر به کلنل براندون، بسوی خوشبختی خود در کنار لوسی شتافت، و چنان بود که خود را به ساختمان بارت لت رساند، که لوسی در آنجا موجبات اطمینان خاطر خانم جنینگز را، که روز بعد برای احوال پرسی و عرض تبریک بنزد او رفته بود، فراهم آورد، بطوریکه او ادوارد را هرگز قبل از آن بدانگونه، با نشاط و سرحال ندیده بود، شادی لوسی و روحیه او، دست کم بسیار اطمینان یخش می نمود، و با خانم جنینگز که از صمیم قلب زندگی راحت و آسوده ای را در دلافورد برای آنها آرزو میکرد هم آوا گشته بود. در عین حال آنچنان آن فداکاری نسبت به ادوارد خود را مدیون النور احساس می نمود که از دوستی و محبت او و حق شناسی در ازای صمیمیت او برای هر دو آن ها سخن می گفت، و آماده بود که تمامی آن تعهدات را در قبال آن دو نفر بپذیرد، و آشکارا اظهار داشت که هیچگونه کوششی برای آنها چه در حال حاضر و چه در آینده هرگز از جانب دوشیزه دش وود وی را دچار تعجب نخواهد ساخت، زیرا او اعتقاد داشت که النور قادر بانجام تمامی آن چیزهائی است که در دنیا ارزشمند جلوه می نماید. اما در مورد کلنل براندون، نه تنها آن آمادگی را احساس می نمود که وی را به عنوان یک موجود مقدس پرستش نماید، بلکه بالاتر از آن براستی نگران آن بود که چگونه میتوان پاسخ آن محبت های را ادا نمود، نگران آنکه آن فداکاری را حدی بر آن متصور نیست، و مخفیانه برآن شد در دلافورد، تا آنجا که میسر بود، برای مستخدم های او، برای کالسکه او، برای گاوهای او، و برای مرغداری او از هر اقدامی فروگذار ننماید.

اکنون یک هفته از دیدار جان دش وود به منزل واقع در خیابان بارک لی می گذشت، و از آنجا که از آن زمان به بعد هیچگونه اطلاعی از تمایلات همسر وی به آنها نرسیده بود، النور رفته رفته لزوم سرکشی و احوال پرسی از آنها را در خود احساس می نمود. _ در هر حال الزامی بود، که نه فقط با تمایلات درونی وی در تضاد، بلکه از پشتگرمی سایرین نیز مایه ای نمی توانست بخود بپذیرد. ماریان که شخصاً تمایلی بدان دیدار نشان نمی داد، مصراً از رفتن خواهرش نیز ممانعت بعمل آورد، و خانم جنینگز، گرچه کالسکه او همواره در خدمت النور، ولی آنچنان از خانم دش وود بیزار گشته، که حتی کنجکاوی او هم نمی توانست دلیلی بر کشف احوال او پس از بهبودی از بیماری گردد، و علاقه شدید او به ادوارد نیز موجبی شد تا نتواند یکبار دیگر همراه النور عازم آنجا شود. نتیجه آن شد که النور به تنهائی رهسپار ملاقات آنها گردید، زیرا هیچکس کوچکترین تمایلی ابراز نداشت، و آن خطر رویاروئی با زنی را که هیچکسی حاضر به معاشرت با او نبود، به خود پذیرفت.

خانم دش وود اطلاع داده بود که در منزل نمی باشد، ولی پیش از آنکه کالسکه بتواند از برابر خانه آنها دور بزند، شوهرش ناگهان از منزل بیرون آمد. از دیدن النور اظهار خوشحالی نمود، باو اطلاع داد در همان لحظه عازم دیدار ساکنان خیابان بارک لی بوده، و با او اطمینان داد که فانی از دیدن النور خوشحال خواهد شد، و بداخل دعوتش نمود.

از پله ها بالا رفته وارد سالن پذیرائی شدند _ کسی آنجا نبود.

گفت، " مثل آنکه فانی در اتاق خودش میباشد _ حالا میروم پیش او، زیرا یقین دارم هیچ مانعی در دنیا برای دیدار او از تو وجود ندارد _ واقعاً وجود ندارد. حالا، بخصوص هیچ دلیلی وجود ندارد _ ولی در هر حال، تو و ماریان خوشحالی بزرگی برای ما هستید. _ چرا ماریان نیامد؟ "

النور بهانه ای تراشید.

گفت، " از اینکه تنها بدیدن ما آمده ای متأسف نیستم، برای آنکه حرف های زیادی هست که باید بتو بگویم _ این موضوع پیشنهاد کلنل _ یعنی حقیقت دارد؟ _ آیا راستی راستی آنرا به ادوارد بخشیده است؟ _ دیروز اتفاقی از آن باخبر شدم، و میخواستم عمداً نزد شما بیایم و سؤال کنم. "

" کاملاً حقیقت دارد. "

" واقعاً ! _ خوب، اصلاً باور کردنی نیست! _ بدون آنکه نسبتی با او داشته باشد! بدون وجود ارتباطی میان آن دو! _ و آن جا و مکان با آن قیمت! _ چقدر می ارزد؟ "

" تقریباً سالی دویست پوند. "

" بسیار خوب _ و در مورد هدیه بعدی برای زندگی کردن در آن محل _ فرض کنیم مستأجر قبلی آدم بیمار و مسنی بوده، و در نظر داشته هرچه زودتر آنجا را تخلیه نماید _ احتمالاً شاید بتوان گفت که یک هزار و چهارصد پوند ذخیره داشته. و از کجا معلوم که قبل از مرگ همین آدم آن موضوع حل و فصل شده باشد؟ _ در واقع حالا برای فروش آن خیلی دیر شده. ولی مردی با ادراک مثل کلنل براندون! _ تعجب می کنم مردی با آن بی احتیاطی در زمینه ای باین پیش پا افتادگی، باین طبیعی، از آن آگاه نباشد! _ خوب، کاملاً یقین دارم که تقریباً در شخصیت هر انسانی مقدار زیادی موارد ناهماهنگ پیدا می شود. در هر حال، تصور می کنم _ با اندک تفکر بیشتری احتمالاً داستان از این قرار باشد. ادوارد فقط تا زمانی آن تأسیسات را به عهده خواهد داشت که آن پیرمردی که کلنل آنجا را به او فروخته، در قید حیات باشد. _ آی، آی، واقعیت همین است، باور کن.

لنور در هر صورت جداً نظر او را مردود شمرد، و با افزودن آنکه شخصاً آن مأموریت را از طرف کلنل براندون در قبال ادوارد پذیرفته، و بنابراین بایستی شرایط بخشش آنرا استنباط می نمود، برادرش را ملزم به پذیرش عقاید خود نمود.

پس از شنیدن همه توضیحان النور، فریاد کشید، " باور کردنی نیست! انگیزه کلنل در این مورد چه میتواند باشد؟ "

" انگیزه ای بسیار ساده _ کمک به آقای فررارز. "

" خوب، خوب، کلنل براندون هر کسی که باشد، ادوارد مرد خوشبختی است! _ در هر حال از این موضوع حرفی به فانی نزن، برای آنکه گرچه تاحدودی او را دلداری داده، و او بخوبی این پیشامد را تحمل میکند، _ ولی بیشتر از آن اگر صحبت شود ناراحت خواهد شد. "

النور در اینجا بخوبی ملاحظه میکرد، که فانی در کمال پرروئی، ثروت قابل توجه برادرش را تصاحب نموده، که هرکدام از آنها یعنی هم او و هم فرزندش بدون آن به فلاکت می افتادند.

در حالیکه لحن صدای او حاکی از بیان موضوع بسیار با اهمیتی بنظر میرسید، با صدای آهسته ای گفت، " خانم فررارز در حال حاضر هیچگونه خبری از این موارد ندارد، و من تصور میکنم بهتر باشد تا سر حد امکان از نظر او پنهان بماند. _ نگران آن هستم که با ازدواج آنها، موضوع به گوش او برسد. "

" ولی چرا باید چنین احتیاطی رعایت شود؟ اگرچه گمان نمی کنم خانم فررارز ذره ای رضایت پیدا کند اگر بفهمد که فرزندش باندازه کافی برای تأمین مخارج خود درآمد دارد، _ این که اصلاً جای تردید ندارد، _ با این حال، برای چه پس از رفتار اخیر خود، نباید از آن باخبر شود؟ _ او با پسرش رفتار نامعقولی انجام داد،برای همیشه اخراجش کرد. و همه آن کسانی را که نفوذی در آنها داشت، وادار نمود مثل او از ادوارد روی برگردانند. قطعاً، پس از این اقدام، نمی توان از او انتظار داشت لیاقت بهره مندی از خوشحالی و یا ناراحتی پسرش را داشته باشد _ او حق ندارد در آنچه که به ادوارد مربوط میشود مداخله کند _ او نباید آنقدر ضعف از خود نشان میداد که از یک طرف ادوارد را از خود براند، و از طرف دیگر مهر مادری را پیشه خود سازد! "

جان گفت، " آه. النور، استدلال تو بی نظیر است، ولی این استدلال بر پایه طبیعت انسانی قرار ندارد. هنگامی که سرنوشت نافرجام ادوارد عملی شود، با توجه به وابستگی او به مادر خود، شرایط آنچنان است که گوئی هرگز او را از خود جدا نساخته است، و بنابراین هر کدام از عواملی که بروز آن پیش آمد را شدت بخشیده باشد، بایستی از نظر مادر او تا حد امکان مخفی بماند. خانم فررارز هرگز فراموش نخواهد کرد که ادوارد پسر او است. "

" از شما تعجب می کنم، خیال میکردم در این لحظه باید عقل از سرش پریده باشد. "

" قضاوت اشتباهی نسبت باو داری. خانم فررارز، یکی از دلسوزترین مادرهای روی زمین است. "

النور ساکت بود.

پس از مکث کوتاهی، آقای دش وود گفت، " حال این فکر در سر ما جای گرفته که رابرت با دوشیزه مورتون ازدواج کند. "

النور با خنده ای بر آن لحن قاطع و استوار برادر خود، به ملایمت پاسخ داد،

" بنظر من، آن خانم، هیچ گونه حقی برای دخالت در این موضوع ندارد. "

" حق دخالت! _ چطور میتوانی؟ " _

" من فقط مقصودم آن است که، با توجه به لحن گفتار شما به نظر من، برای دوشیزه مورتون همان کافی است که بخواهد با ادوارد ازدواج کند یا با رابرت. "

" قطعاً، فرقی وجود نخواهد داشت، برای آنکه رابرت در حال حاضر از هر نظر پسر ارشد تلقی میگردد، و در مورد سایر مسائل، هر دو آنها جوانهای خوبی هستند، من نمی توانم یکی را بر دیگری ترجیح دهم. "

النور بیش از آن سخن نگفت، و جان هم تا لحظاتی بعد سکوت اختیار کرده بود. باین ترتیب رشته تفکرات او به پایان آمده بود.

با مهربانی دست خواهر را گرفت، و با لحن آهسته ای در گوش او گفت، " راستی یک موضوع دیگر، خواهر عزیزم، من به تو اطمینان میدهم _ و قطعاً عمل خواهم کرد، برای آنکه میدانم ترا باید خوشحال نماید. برای تفکر در این زمینه دلائل خوبی دارم _ در واقع از منابع معتبر کسب کرده ام، در غیر این صورت تکرار نمی کردم، زیرا صحبت از آن اشتباه بزرگی تلقی میشد _ اما آنرا از معتبرترین منابع بدست آورده ام _ نه فقط آنکه دقیقاً از شخص خانم فررارز شنیده باشم _ ولی از دخترش، و از او کسب کردم _ که بطور خلاصه، هرچه مقاومت در مقابل آن ارتباط قطعی _ متوجه حرفم میشوی _ برای خانم فررارز خیلی اهمیت دارد، باندازه نصف رنجشی که پیش آمده نیز نمی باشد. من بی نهایت خوشحال شدم که شنیدم خانم فررارز چنان بذل توجهی دارد _ دانستن آن یک عامل قدردانی بزرگ برای همه ما است. او می گفت، " به هیچ وجه قابل مقایسه نمی باشد که آن دو نفر چه عمل ناشایستی مرتکب شدند، و او خیلی خوشحال میشد که حالا مسائل را پیچیده تر و خراب تر نکنند. " ولی در هر حال، این حرفها دیگر جای سؤال ندارد _ دیگر نباید بآنها فکر کرد و نه باید ذکری بمیان آورد _ همانطور که خودت هم از وابستگی ها اطلاع داری _ هرگز نمی تواند باشد _ آنچه که گذشته، گذشته. اما من خیال می کردم که باید این را بتو بگویم، برای آن که میدانستم خیلی از آن خوشحال خواهی شد. نه به آن خاطر که دلیلی برای تأسف داشته باشی. النور عزیز من : هیچ تردیدی در آنکه بخوبی رفتار کرده ای وجود ندارد _ کاملاً خوب بود، شاید، همه جوانب در نظر گرفته شده بود. آیا اخیراً کلنل براندون را دیده ای؟ "

النور باندازه کافی گوش فرا داده بود. اگر بنا نبود که غرور خود را خشنود سازد، و اهمیت باطنی اش را تعالی دهد، خود را به خشم در می آورد و ذهنش را انباشته می ساخت، _ بنابراین خوشحال بود که بر خود تسلط داشت و لزوم پاسخ بیشتر را احساس نمی نمود، و از آسیب شنیدن مطالب بیشتری از برادرش خود را مصون داشت، و در آن لحظه آقای رابرت فررارز وارد شد. پس از چند لحظه ای گفتگو، جان دش وود، بیادش آمد که فانی هنوز از ورود خواهر او اطلاعی حاصل ننموده، از اتاق خارج شد تا او را مطلع سازد، و النور تنها ماند تا آشنائی اش را با رابرت توسعه بخشد، که با خوشحالی بدون دلیل با گونه ای از خود راضی بودن که در رفتارش مشهود بود، خود را نمایان سازد.

فصل سی و هشت

در موعد عزیمت به سمت بارتون، النور یکبار دیگر تبریکات برادرش را که برای بجای آوردن دیدار کوتاهی نزد آنها آمده بود پذیرفت، و کلنل براندون که تصمیم گرفته بود در یکی دو روز آینده آنها را تا کلولند همراهی نماید، معاشرت های آنها را در آخرین دیدار خواهر و برادر در شهر کامل نمود، _ دعوت تعارف آمیز از سوی فانی، که هنگام عبور از نورلند سری هم به آنها بزنند، که اصلاً سایقه ای قبلاً نداشت، به همراه تائیدی از جانب جان که تا حدودی جسته و گریخته با اطمینان و مردم داری همراه بود، و به النور اطمینان میداد که با زرنگی و چالاکی برای دیدار او به دلافورد خواهد شتافت، تمامی آن چیزهائی بود که صورت پذیرفته بود.

بنظرش جالب توجه میرسید که همه دوستان او تصمیم گرفته بودند برای دیدار او به دلافورد بروند، _ به همان منطقه ای که دیدار از آن چندان برای النور دلچسب نمی نمود، چه برسد به آنکه در آنجا سکونت گزیند، زیرا آن منطقه را نه فقط برادرش و خانم جنینگز منزل آینده او تلقی می نمودند، بلکه حتی لوسی نیز، هنگام خداحافظی، از او مصرانه دعوت نموده بود که بدیدار آنها برود.

در روزهای اوائل ماه آوریل، و در نخستین ساعات بامدادی، دو گروه از میدان هانور و خیابان بارک لی منزل خود را به قصد ملاقات یکدیگر در انتهای جاده ترک گفتند. بخاطر راحتی شارلوت و فرزندش، آنها مسیر مورد نظر را با سرعت کمتری در طول دو روز باید می پیمودند، و آقای پالمر، که بهمراه وسیله تندرو کلنل براندون عزیمت می نمود، بلافاصله پس از ورود گروه اول، در کلولند بآنها ملحق می گشت.

ماریان، که ساعات راحتی بس اندکی را در لندن گذرانده بود، و با آن اشتیاق طولانی خارج شدن از آن شهر، آنگاه که هنگام عزیمت فرا رسید، نمی توانست با آن خانه ای که آخرین امیدهایش را در آن گذرانده بود وداع کند، و آن اعتماد را، در ویلوف بای، که اکنون برای همیشه از دست رفته بود، بدون احساس درد سنگین فراموش نماید. در عین حال نمی توانست آن شهری را، که ویلوف بای در آنجا ساکن بود، و سرگرم انجام کار و حرفه خود، و در تدارک نقشه ای جدیدتری که ماریان هیچگونه سهمی از آنها نمی توانست داشته باشد، بدون آنکه اشکی بریزد پشت سر بنهد.

رضایت النور در آن لحظه حرکت، بیشتر محسوس می نمود،او هیچ هدفی برای آنکه افکارش را در آن متمرکز نماید در آنجا نداشت، او هیج انسانی را پشت سر خود ننهاده بود، خوشحال بود که از مزاحمت های ناشی از دوستی با لوسی خود را رها میسازد، و سپاسگزار از آنکه خواهرش را بدون آنکه یکبار دیگر موفق به دیدار ویلوف بای از لحظه ازدواجش شده باشد، بهمراه خود میبرد، و با امیدواری بآن آینده ای نظر دوخته بود که در ماه های بعدی آن آرامش فکری و ذهنی را در بارتون برای خواهر خود احتمالاً فراهم آورده و خود را نیز بدان آرامش رهنمون گردد.

در دومین روز سفر به منطقه تسلی بخش، یا ممنوعه سامرست (Somerset) رسیدند، زیرا بدان ترتیب در تخیلات ماریان نقش بسته بود، و پیش از ظهر روز سوم به سمت کلولند عزیمت نمودند.

کلولند منطقه ای زیبا، مسکونی مدرن، و در مرغزاری شیب دار قرار داشت. هیچ پارکی در آن وجود نداشت، ولی زمین های سرسبز سر تا سر آنرا تشکیل میدادند و مثل همه سرزمین های مشابه خود، از بوته زار های گسترده، و جنگل های انبوه، جاده ای پیچ در پیچ، فضای سبز که نقطه های آنرا تنه تک درختان تشکیل میداد، دید گاه های کوهستانی و مناظر بدیع را در برابر دیدگان قرار میداد.

ماریان با قلبی انباشته از هیجان که بیانگر نزدیکی به بارتون بود، وارد خانه شد، و هنوز پنج دقیقه از ورود او نگذشته بود، که دوباره بدون آنکه کسی متوجه او باشد از خانه فرار کرده و از لابلای بوته های سبز، که طراوتی تازه بدست آورده بودند، فاصله ای قابل توجه را پیمود، در حالیکه سایر همراهان او سرگرم کمک به شارلوت بودند که فرزندش را به خانم خانه نشان میداد. چشمان ماریان از آنجا روی جاده عریضی خیره ماند که دهکده را به قسمت جنوب شرقی متصل میساخت، و امکان دست یابی به افق آنسوی تپه ها را در برابر دیدگانش فراهم میساخت، و تصور نمود که از فراز آن منطقه کامب مگنا ممکن است قابل مشاهده باشد.

در آن لحظات ارزشمند، و درماندگی بی ارزش، از آمدن به کلولند که پریشانی اش را سبب گشته بود اشک آلود گشت، و هم چنانکه از مسیر جداگانه ای به خانه باز می گشت، تمامی آن امتیازهای شادمانی و آزادگی دهکده را احساس می نمود، آن احساس آزادگی از یک ناحیه به ناحیه دیگر و آن انزوای بی مانند را که تصمیم گرفت در خانه پالمر همه روزها و همه ساعت هایش را، در انزوای مخصوص بخود تا افراط سپری سازد. درست زمانی به خانه رسید که سایرین برای یک گردش گروهی خانه را ترک می گفتند، و باقی مانده صبح آن روز بآن ترتیب سپری گشت، به پرسه زدن در اطراف باغچه ها، مشاهده غنچه های روی دیوارها، و گوش دادن به توضیحات باغبانی که در مورد رشد و نمو گیاهان حرف میزد، _ به وقت گذرانیدر گلخانه آنجا که گیاهان مورد علاقه اش را، مشاهده می نمود، و بر سطوح یخ زده ضربه میزد، صدای خنده های شارلوت برمیخاست _ و مشاهده محوطه مرغداری، جائیکه، مسئول تهیه ی لبنیات با ناامیدی، اظهار داشت که مرغ و جوجه ها از لانه های خود آزاد شده، و روباه چند تا از آنها را گرفته است، یا بر اثر بیماری های واگیر چند تا از آنها تلف شده اند.

هوای صبح آن روز مطبوع و خشک بود، و ماریان، در طراحی گردش بخارج از منزل، عامل تغییر هوای ناگهانی را در طول اقامت در کلولند بحساب نیاورده بود. بنابراین هنگامی که باران باریدن گرفت بسیار حیران گشت که بعد از صرف ناهار نیز نمی تواند از خانه خارج گردد. امید به گردش غروب بسته بود، و شاید در تمام زمینه ها، و یک غروب سرد و مرطوب نمی توانست وی را منصرف سازد، ولی با آن باران شدید و طولانی، اصلاً نمی توانست تصور هوای خشک و مساعدی را برای پیاده روی داشته باشد.

گروه آنها کوچک، و گذشت زمان بکندی صورت می گرفت. خانم پالمر سرگرم رسیدگی به کودک خود، و خانم جنینگز مشغول بافندگی. از دوستانی که در پشت سر بر جای نهاده بودند صحبت میکردند، سرگرمی های خانم میدل تون را بر می شمردند و نمیدانستند آیا آقای پالمر و کلنل براندون تا شب فرا خواهند رسید یا نه. النور که در هر حال چندان ارتباطی با آن نداشت، به گفتگوی آنها پیوست، و ماریان، که با ابتکار خود در هر خانه ای به دنبال آزادی خود میرفت، و در هر حال راهی پیدا نکرده بود، اندکی بعد کتابی پیدا کرد.

هیچ چیز گیراتر و خوشایندتر از چهره گشاده روی خانم پالمر نبود که بتواند احساس خوش آمد گوئی را در آنها بوجود آورد. گشاده روئی و صمیمیت رفتار او، جبران همه آن نیاز به تفکر و ظرافت را نموده، که اغلب در قالب کمبودی بشکل نزاکت، مهربانی او از آن چهره بسیار قشنگ آشکار، نادانی او را، گرچه آشکار، ولی زننده نمی نمود، زیرا ناشی از غرور نبود، و النور می توانست از هر چیز صرف نظر کند مگر از خنده های او.

حوالی ظهر روز بعد آن دو مرد محترم از راه رسیدند، و بر خوشحالی آن گروه افزودند، و مورد استقبال دوستانه آنها قرار گرفتند، که صبح آن روز را در زیر باران طولانی گذرانده و حوصله شان سر رفته بود.

النور آشنائی چندانی با آقای پالمر نداشت، و در ازای همان آشنائی مختصر نشانه های متفاوتی از او در رابطه با خود و خواهراش مشاهده کرده بود، بطوریکه نمیدانست چه برخوردی در میان افراد خانواده پیش خواهد آمد. النور او را در هر حال مردی یافت، کاملاً محترم که رفتاری صمیمی نسبت به همه آنها ابراز می نمود، و فقط گاهگاهی گستاخی هائی به هسر و مادر او روا میداشت. النور او را لایق معاشرت یافت، و فقط سعی نمود که چندان عمومیت نیابد، تا تصور ننماید که از دیگر مردمان، برتری دارد، زیرا که در برابر خانم جنینگز و همسرش چنان تصوری می نمود. سایر صفات و خصوصیات او، تا آنجا که النور می توانست استنباط نماید، بدور از هرگونه نشانه های غیرعادی تجلی می کرد. هنگام صرف غذا با نزاکت، بدور از ساعات مقرر، علاقمند به فرزند، گرچه با تظاهر به اندک بودن آنها، و صبح ها به بازی بیلیارد می پرداخت، که بایستی به حرف او اختصاص یافته باشد.

النور، بهرحال او را در مجموع آدم خوبی تصور می کرد، و در قلب خود بدان حد راضی بود. از ادوارد، یا دست کم به مواردی که به او مربوط میشد، اخباری از طریق کلنل براندون به النور میرسید، که اخیراً به دورست شایر رفته بود، و با او رفتاری داشت گوئی که دیگر به آقای فررارز چندان علاقه ای ندارد، و آن گونه صحبت ها را از دلافورد مطرح میساخت، از نارسائی های آن، و از آنچه که درصدد بود برای جابجا کردن آنها انجام دهد. _ رفتار کلنل براندون نسبت به النور، مثل همه موارد دیگر، با آن قیافه گشاده ای که پس از یک غیبت ده روزه پیش آمده بود، آمادگی او را برای گفتگو با النور، و تمایل به اطلاع از نقطه نظرهای او، می توانست سوءظن خانم جنینگز را به دلبستگی او برانگیزد، و شاید کافی بود، که اگر النور از اول انتخاب ماریان را از طرف کلنل براندون نشنیده بود، تردید می نمود که نسبت بخودش می باشد. ولی بدان صورت، چنان توجهی بندرت به ذهن او خطور نموده بود، مگر آنکه خانم جنینگز پیشنهاد کرده باشد، و او نمی توانیت تصور ننماید که آن دو نفر آدم های خوبی هستند، _ به چشمان او نگاه میکرد، در حالی که خانم جنینگز فقط رفتار او را در زیر نظر داشت : _ و آنگاه که نگاه های نگران کلنل براندون بی پروا بدنبال احساسات ماریان جریان داشت، در ذهن النور و در گلوی او، شروع یک احساس سردی استنباط میشد، آنطور که کلمات قادر به بیان آن نبود. و نظاره گری آن خانم دوم به کلی از یادش فراموش میشد، _ او میتوانست در آن نگاه ها عواطف سریع را کشف نماید، و سوزش هشداردهنده زبانه های عشق رادرک کند.

پیاده روی در غروب روز سوم و چهارم، نه فقط در شیارهای میان بوته زارها، بلکه در سراسر آن زمینهای سرسبز، و بویژه در فاصله ای بدور از دیگران، آنجا که کمتر زیر پای انسانی قرار گرفته بود، آنجا که درختان بس تنومند، و علف ها بلندتر و مرطوب تر. _ بیاری آن جسارت شگرفی که هنوز در وجودش شعله می کشید. با پای خیس در جوراب و کفش های خیس شده ماریان را به گوشه ای هدایت کرد تا لحظاتی چند در آنجا نشسته و بفکر فرو رود. سرما خوردگی شدیدی بر او سنگینی می کرد مثل آنکه یکی دو روز آنرا آنکار نموده، ولی کسالت شدید گرفت، و همه میدانستند و خودش هم میدانست. تجویز دارو از هر طرف بسویش روان گشت، و مثل همیشه، دست رد بر همه آنها زد. با وجود سرگیجه و تب، با احساس درد در عضلات، سرفه و گلو درد، یک استراحت کامل شبانه می توانست بهبودی وی را تضمین نماید، و چیره گشتن النور بر او چندان آسان میسر نگردید، و سرانجام ماریان مجبور شد یکی دو قلم از آن داروها را اجباراً در دهان خود فرو دهد.

فصل سي و نه

صبح روز بعد ماريان در همان ساعتي که هميشه از خواب برميخاست، بيدار شد، هرکسي که حالش را مي پرسيد پاسخ ميداد بهتر است، و ميکوشيد که اثبات نمايد، و بدين جهت خود را سرگرم همان امور روزمره خود نمود. ولي روزي را سپري ساخت سراسر آميخت با تب و لرز در کنار آتش بخاري و کتابي در دست، که قادر به مطالعه آن نبود، گهگاه دراز مي کشيد، خسته و کسل، روي يک نيمکت، چندان صحبتي نمي کرد، و هنگامي که سرانجام، زودتر از موعد مقرر به رختخواب رفت، بيش از پيش بيماريش شدت گرفته بود، و کلنل براندون فقط از تسلط بر نفس خواهر ماريان تعجب نموده بود، که تمامي روز از ماريان مراقبت و پرستاري کرده، برخلاف تمايلات ماريان، داروهاي لازم را شب هنگام باو ميداد، و به او اطمينان ميداد که با استراحت شبانه، قطعاً بهبودي يافته و نشانه اي از خطر وجود نخواهد داشت.

آن شب، در هر حال، بدور از هرگونه آسايش و برخلاف آنچه هر دو انتظار داشتند سپري گشت، و هنگامي که ماريان، پس از پافشاري براي برخاستن از رختخواب، اقرار کرد که قادر به نشستن نمي باشد و بناچار به رختخوابش پناه برد، النور با کمال ميل توصيه خانم جنينگز را پذيرا گشت، و کسي را بدنبال طبيب آقاي پالمر فرستادند.

طبيب آمد، بيمار را معاينه کرد، و گرچه دوشيزه دش وود را دلداري داد که فقط چند روزي استراحت لازم است تا خواهر بيمار او بهبودي اش را بدست آورد، با اينحال با اظهار آنکه ناخوشي او تا حدودي مزمن مي نمايد، و کلمه عفونت که از ميان لبهايش بيرون پريد، هشدار فوري به خانم پالمر بخشيد که نگراني او را نسبت به فرزندش برانگيخت. خانم جنينگز که از همان ابتدا، بيشتر از النور تصور ميکر ناراحتي ماريان سطحي نباشد، در اين هنگام با نگراني به گزارش آقاي هاريس گوش فرا داد، و ضمن تائيد وحشت شارلوت و احتياط او، لزوم جابجائي او و نوزادش را در اسرع وقت تأکيد نمود، و آقاي پالمر گرچه استنباط آنها را منطبق با واقعيت نمي پنداشت، نتوانسته در برابر اضطراب و پافشاري همسر خود بيش از آم مقاومت نمايد. بنابراين موعد عزيمت شارلوت مشخص و يکساعت پس از ورود آقاي هاريس، او بهمراه پسر کوچولو و پرستارش به قصد منزل يکي از نزديکان آقاي پالمر، که چند مايل دورتر از منطقه بات (bath) قرار داشت عزيمت نمود، به جائيکه شوهرش قول داد، در مقابل پافشاري شديد همسرش، يکي دو روز ديگر باو ملحق گردد، و نيز بهمان نسبت به مادر خود اصرار ورزيد که او هم به او ملحق شود. خانم جنينگز، با مهرباني خاصي، که محبت النور را جلب نمود، اظهار داشت تا زماني که ماريان بهبودي نيابد، کلولند را ترک نخواهد گفت، و خواهد کوشيد تا از او مراقبت نموده، و بايستي او را همانطور که از مادرش تحويل گرفته، در همانجا بدو باز رساند. و النور در همان لحظه او را کمک دهنده اي علاقمند و دلسوز شناخت که در همه کسالت ها و خستگي ها خود را سهيم نموده، و با بهره گيري از تجربيات خود، کمک شاياني به آنها نموده است.

ماريان درمانده، خسته و بي حوصله از بيماري خود، و با احساس دردي در سراسر وجود خود، ديگر اميدي نداشت که روز بعد را دوباره نظاره گر باشد. و تجسم آنکه فردا بجز بيماري بدون درمان، حاصلي در بر نخواهد داشت، بر ميزان بيماري اش مي افزود، زيرا قرار بود در همان روز آنها ادامه سفر خود را به سمت خانه ي خود آغاز نمايند، و تمامي مسير را بهمراه يکي از مستخدم هاي خانم جنينگز، تا منزل خود طي نمايند. جمله مختصري که ماريان اظهار داشت، تماماً ضجه اي در مورد آن تأخير اجتناب ناپذير بود، اگرچه النور مي کوشيد روحيه او را تقويت نمايد، همانگونه که او خود نيز براستي باور داشت، که بزودي برطرف خواهد شد.

روز بعد هيچگونه تغييري در وضع بيماري بوجود نيامد، ماريان اصلاً بهتر نشده بود. و اگر حالش رو به بهبودي نمي رفت، بدتر از آن هم نشده بود. در اين هنگام گروه آنها کاهش يافته بود، براي آنکه آقاي پالمر برخلاف ميل خود، و بخاطر انسان دوستي و خوش نيتي، بخاطر آنکه ظاهراً از دست همسر خود وحشت زده نشود، سرانجام توسط کلنل براندون قانع شد که از پي همسر خود روانه گشته و بقول خود عمل نمايد، و هنگامي که خود را آماده عزيمت مي نمود، کلنل براندون شخصاً ، با کوشش فراوان، شروع به صحبت کرد که مثل او عازم گردد. _ در اينجا، مهرباني خانم جنينگز بهرحال بعنوان واسطه عمل نمود و مورد قبول قرار گرفت، زيرا او تصور ميکرد عزيمت کلنل آنهم در شرايطي که عشق خود را با آن بيماري توان فرسا بدست خواهرش سپرده باشد، به منزله محروميت هر دو آنها از هرگونه آسايش فکري تلقي ميگرديد، و بنابراين بيدرنگ باو گفت که ماندن او در کلولند بخاطر بيماري ماريان ضروري است. خانم جنينگز آنچنان کلنل براندون را براي ماندن در آنجا تحت فشار قرار داد که او، قلباً با سپاسگزاري فراوان پذيرفت بويژه آنکه درخواست خانم جنينگز با گرمي خاصي همراه بود و از آن گذشته، آقاي پالمر نيز با بجا گذاردن شخص خوش نيتي که در صورت لزوم ميتوانست هرگونه کمک و مشورتي را در اختيار دوشيزه دش وود قرار دهد، خيال خود را آسوده مي يافت.

البته ماريان از هيچ کدام آن دگرگوني ها اطلاعي نداشت. نمي دانست که وجود او باعث عزيمت صاحبان کلولند گشته، که در طول آن هفت روزيکه از ورود آنها مي گذشت اتفاق افتاده بود. از آنکه اثري از خانم پالمر نمي ديد، هيچگونه تعجبي در وي پديدار نگشته، و از آنجا که توجهي بدان نمي نمود، هرگز اسم او را هم بر زبان خود جاري نمي ساخت.

دو روز از عزيمت آقاي پالمر گذشت، و شرايط بيماري او، با اندک تغييري بهمان گونه ادامه داشت، آقاي هاريس، که همه روزه به عيادت ماريان مي آمد، هنوز هم با کمال شهامت از بهبودي سريع صحبت ميکرد، و دوشيزه دش وود بهمان نسبت دلواپس به نظر ميرسيد، ولي توقع ديگران چندان خوشحال کننده جلوه نمي کرد. در ابتداي بيماري ماريان، خانم جنينگز تصور ميکرد که ماريان هرگز به بهبودي کامل دست نخواهد يافت. و کلنل براندون، که عمدتاً به پيشگوئي هاي او گوش ميداد، از نظر ذهني آنچنان آمادگي را در خود احساس نمي نمود که بتواند نيروي مقاومت خود را تقويت نمايد. او مي کوشيد، از روي ترس خود را قانع نمايد که قضاوت هاي مختلف طبي چندان پايه و اساسي ندارد، ولي در آن ساعت هاي متعدد روزانه اي که کاملاً تنها مي ماند، بهترين فرصت پذيرش کابوس هاي نگران کننده بود، و او نمي توانست آن اعتقاد را از ذهن خود خارج نمايد که ديگر ماريان را نخواهد توانست ببيند.

صبح روز سوم، پيش بيني ابهام آميز آن هر دو نفر نادرست از آب درآمد، زيرا هنگام ورود آقاي هاريس، او اظهار داشت که حال بيمارش جمعاً رو به بهبودي است. ضربان نبض ماريان تندتر شده، و ساير علائم نيز اميدوارکننده تر از عيادت قبلي به نظر ميرسيد. النور، با هر اميد نشاط آوري روحيه مي گرفت، و بسيار خوشحال گشته بود. خوشحال از آنکه در نامه هايش به مادر، ترجيحاً نظرات شخصي اش را نسبت به نظرات دوستانش برگزيده، و علت تأخيرشان را در کلولند بخوبي روشن نموده بود، و ضمناً تاريخ دقيق عزيمت خود را با توجه به وضع جسماني ماريان مشخص نموده بود.

اما آن روز آنچنان که خجسته آغاز گشته بود بپايان نرفت. _ حوالي غروب همانروز يکبار ديگر حال ماريان رو به وخامت گذارد، ناراحتي اش افزون گشت، بي قرار و ناآرام تر از پيش. خواهرش، با همه نگراني، درصدد بود آن دگرگوني را به خستگي ناشي از نشستن او ارتباط دهد، و در کمال دقت داروهاي او را آماده مي نمود، و سرانجام او را ديد که در حالتي از خواب سبک فرو رفت، که تصور ميکرد براي بهبودي بيمار مناسب باشد. خواب ماريان، گرچه نه چندان آرام همانند آنکه النور آرزو ميکرد، مدتي به درازا کشيد، و ماريان که نگران آن بود تا نتيجه آنرا مشاهده نمايد، تصميم گرفت بيدار در کنار تخت او بنشيند. خانم جنينگز، که از تغيير حال بيمار هيچگونه اطلاعي نداشت، مثل هميشه زود به رختخواب خود رفت، مستخدم او يکي از پرستارهاي اصلي ماريان بود، و در اتاق مخصوص خود استراحت کرده بود، و النور تنها نزد ماريان مانده بود.

استراحت ماريان چندان بي دردسر نبود، و خواهر او، که پيوسته تمامي دگرگوني هاي چهره او را زير نظر داشت، و هر کدام از ناله هاي او را مي شنيد، تقريباً ميخواست که او را از آن خواب دردناک بيدار نمايد، که ناگهان ماريان، خودش بر اثر صدائي ناگهاني که از گوشه اي برخاسته بود از خواب پريد، از جايش برخاست و با تب شديدي که داشت، فرياد کشيد:

" آيا مادر از راه رسيده؟ "

النور، براي برطرف نمودن وحشت ماريان، و کمک به او که دراز بکشد، پاسخ داد، " نه هنوز، ولي خواهد آمد، اميدوارم زياد طول نکشد. ميداني که از اينجا تا بارتون راه زيادي است. "

ماريان با همان حالت شتابزده فرياد کشيد، " اما نبايد نزديک لندن برود، اگر به لندن برود هرگز او را نخواهم ديد. "

النور آگاهانه دريافت که ماريان از حالت عادي خارج شده، و در حاليکه مي کوشيد تا او را تسلي ببخشد، نبضش را صميمانه در دست گرفت، آهسته تر و سريعتر از گذشته بود! و ماريان همچنان از مادر سخن مي گفت، وحشت او فزوني يافته، بر آن شده بود تا بلافاصله کسي را به دنبال آقاي هاريس بفرستد، و پيکي نيز به بارتون نزد مادرش. مشورت با کلنل براندون، براي يافتن بهترين اثرات در ماريان، فکري که بي درنگ بمنظور اجراي آن شکل گرفت و اندکي بعد که زنگ را به صدا درآورد تا مستخدم به جاي او مراقب خواهرش باشد، شتابان به سالن رفت که کلنل براندون معمولاً در انتهاي روز آنجا مي نشست.

هيچ فرصتي براي ترديد نمودن وجود نداشت، هراسها و مشکلات النور بي درنگ در مقابل او قرار گرفت. براي هراس هاي او جاي هيچگونه دلداري دادن نبود، هيچ گونه اعتمادي به از ميان برداشتن آنها با هرگونه تلاشي ممکن نمي نمود، _ در سکوت حزن آور به تمامي آنها گوش فرا داد، _ اما مشکلات النور اندکي بعد مرتفع شدند، زيرا با آمادگي کامل، و حضور ذهني دقيق، شخصاً تقبل نمود به آنجا بياورد. النور هيچگونه مقاومتي که بسادگي قابل پذيرش باشد ننمود. با سپاسگذاري فراوان تشکر نمود، و آنگاه با عجله ميرفت تا مستخدم خود را بهمراه يک پيغام فوري به نزد آقاي هاريس بفرستد، و دستوري براي آماده شدن اسبها، النور نامه اي در چند سطر براي مادر خود نوشت.

آسودگي فکري ناشي از دارا بوند چنان دوستي همچون کلنل براندون در چنان لحظه اي _ و از چنان هم صحبتي براي مادرش، _ احساس سپاسگذاري شديدي در دل احساس نمود! _ هم صحبتي که قضاوتش بعنوان ره گشا. همراهيش بعنوان مساعدت، و دوستي اش به عنوان يک آرامش بخش همواره فراهم بود! _ هرچه آثار آن ضربه با حضور او مي توانست بيشتر کاهش يابد، حضور او، رفتار او، باز هم بيشتر از شدت آنها مي کاست.

صرف نظر از هرآنچه احساس مي نمود، کلنل براندون با تمام استوراي يک مرد مصمم وارد عمل شد، تمامي پيش بيني هاي ضروري را در نهايت دقت بعمل آورد، و زمان دقيق بازگشت خود را تعيين نمود. هيچ لحظه اي بخاطر هيچ گونه موردي از دست داده نشد. اسبها حتي قبل از موعد پيش بيني شده آماده شدند، و کلنل براندون فقط با فشار دادن دست او و با نگاهي مملو از وقار، و اداي چند کلمه اي بسيار آهسته که به زحمت به گوش او رسيد، شتابان بدرون کالسکه رفت. ساعت دوازده نيمه شب را نشان ميداد، و النور به اتاق خواهرش مراجعت نمود تا به انتظار طبيب بنشيند، و باقيمانده شب را مراقب او باشد. آنشب رنج هر دو مساوي بود. ساعت ها به دنبال يکديگر آميخته با بي خوابي و درد و هذيان گوئي ماريان مي گذشت، و تا رسيدن آقاي هاريس ناراحتي ظالمانه اي به النور وارد آمده بود. ادراک ماريان يکبار بيدار شد، با توجه به همه مراقبت هائي که از او به عمل مي آمد، و مستخدمي که کنار او نشسته بود و سعي مي نمود او را آرام نمايد زيرا النور نمي خواست خانم جنينگز خبردار شود.

افکار ماريان، هنوز هم در فواصلي، بشدت متوجه مادرش بود، و هر وقت که نام او را بر زبان جاري مي ساخت، دردي طاقت فرسا بر قلب النور درمانده وارد مي آورد، که خود را بخاطر سرسري گرفتن بيماريهاي چند روزه قابل سرزنش ميدانست، و در پي خلاصي فوري از آن وضع آشفته، تصور ميکرد که تمامي آن تلاشها بزودي بي نتيجه خواهد ماند، چرا که تأخير در همه زمينه ها پيش آمده، و در نزد خود تجسم نمود که در صورت دير رسيدن مادر او بر بالين فرزند عزيزش چه صحنه اي بوجود خواهد آمد.

النور مصمم بود يک بار ديگر کسي را بدنبال آقاي هاريس بفرستد، يا در صورت نيامدن او، چاره ديگري بيانديشد، که آقاي هاريس _ البته ساعت پنج بامداد _ از راه رسيد. نظر او، در هر حال، تا حدودي تأخير نمودن او را توجيه نمود، زيرا اگرچه تغيير و دگرگوني غيرمنتظره و ناگوار بيمارش را مورد تائيد قرار ميداد، ولي ضمناً بيش از آن اجازه پيشروي بآن نمي داد، و با تجويز داروي ديگري اظهار اميدواري نمود که از ميزان بيماري کاسته گردد، و اين ادعا بهمراه نوعي اعتماد به النور منتقل گرديد. آقاي هاريس قول داد سه چهار ساعت بعد مجدداً به عيادت بيايد، و بيمار و همراه مضطربش را با ترکيبي فراتر از گذشته ترک گفت.

با توجهي شديد، و ملالت هاي بسيار بخاطر آنکه او را براي کمک صدا نزده اند، خانم جنينگز آنچه را که شب گذشته اتفاق افتاده بود شنيد. استنباط نخستين او، که اکنون به اثبات رسيده بود، ترديدي را نمايان نساخته، و گرچه مي کوشيد تا با گفتگو موجبات برطرف نمودن نگراني النور را فراهم آورد. اعتقاد او از خطري که خواهرش را تهديد ميکرد، محلي براي اميدواري در وي ايجاد نکرده بود.وخيم شدن سريع بيماري، و مرگ زودرس چنان دختر جواني، به زيبائي ماريان، براي هر انساني هر چند ناآشنا ضربه شديدي تلقي مي گرديد. دلسوزي هاي خانم جنينگز ابعاد ديگري داشت. براي مدت سه ماه با ماريان همدم و هم صحبت بود، ماريان هنوز زير نظارت او واقع، و همه از صدمه اي که بر او وارد آمده، و نااميدي دراز مدت او آگاهي کامل داشتند _ پريشاني النور نيز، بويژه با آن امتيازات برجسته، در برابر خانم جنينگز قرار داشت ، _ و در مورد مادر آنها، با در نظر گرفتن اين که ماريان براي مادرش همان اررزشي را دارد که شارلوت براي او، احساس ترحم نسبت به ماريان با صميميت و دلسوزي خاصي همراه شده بود.

دومين عيادت آقاي هاريس در موعد مقرر انجام گرفت، _ ولي از مشاهده نتايج آخرين نسخه اي که تجويز نموده بود اميد چنداني حاصل نگرديد. داروهاي او مؤثر نيفتاده، _ آنهم نه از نظر جسمي _ بلکه دچار بي حالي سنگيني شده بود. النور، با آگاهي از همه چيز، و بيشتر از آن همه،وحشت لحظه اي آقاي هاريس، پيشنهاد کرد پزشک متخصص تري آورده شود. ولي او آنرا غيرضروري تشخيص داد، هنوز مرحله ديگري را ميتوانست به آزمايش بکشد به کمک برخي داروهائي که همانند داروهاي قبلي درصد اطمينان بيشتري در آنها وجود داشت، و عيادت او بدان نتيجه انجاميد و با اطمينان قابل توجهي اميدوار کننده بود که بگوش ها رسيد ولي در دلها راهي نيافت، آنهم در دل دوشيزه دش وود. آرام بود، فقط يادآوري مادر آرامش او را دگرگون ميکرد، افکار او از يک تصور دردآلود، از يک دوست رنج کشيده به ديگري روي مي آورد، و روحيه اش بر اثر گفتگو با خانم جنينگز بشدت دچار آشفتگي شده بود، زيرا خانم جنينگز بدون آنکه ترديدي داشته باشد، شدت و خطر آن بيماري را به هفته هاي پيش از بروز نااميدي هاي او مربوط ميساخت. النور تمامي آن استدلال را که به نقطه نظر ويژه اي منتهي ميشد، احساس ميکرد، و بر تفکرات او نگراني هاي تازه تري فزوني ميگرفت.

حوالي ظهر، در آن توهمات نااميدانه اي که مدتي النور را ساکت نگهداشته بود، خانم جنينگز، تصور نمود، اميدي جزئي در بهبودي احوال خواهر او استنباط مي نمايد، - اندکي صبر کرد، نبض او را گرفت، و يکبار ديگر و ديگر بار دقت نمود، _ و سرانجام با هيجاني که پنهان کردنش از ديدگان ناممکن مي نمود، با همه نيروي خود شروع به گفتگو با النور کرده و اميدهايش را از آن دقت نظرها و بهبودي لحظه اش باطلاع او رسانيد، و کوشيد دوست جوان خود را از در پيش گرفتن افکار نااميدکننده بر حذر دارد، _ و النور، با بي اعتمادي نسبت به هرکدام از آن نسخه ها، باو اظهار داشت که چندان اميدوار نباشد، ولي دير شده بود. اميد از پيش محلي يافته بود، و با احساس تمامي آن تب و لرزها، روي خواهر خود خم شد تا چيزي را تشخيص بدهد که خودش هم نمي دانست. نيم ساعت طي شد، و هنوز آن نشانه بهبودي بر او مژده ميداد. حتي بقيه نيز برخاسته و بهبودي را مورد تائيد قرار دادند. تنفس ماريان، رنگ پوست او، حالت لبهايش، همگي در نظر النور نشانه هاي بهبودي را ندا ميدادند، و ماريان نگاه خسته اش را با صميميت به النور دوخته بود. اکنون نگراني و اميد به يک نسبت بر او فشار مي آوردند، و لحظه اي او را رها نمي ساختند تا آنکه در ساعت چهار بعد از ظهر آقاي هاريس وارد شد : _ در حالي که اطمينان او، تهنيت گفتن او در قبال بهبودي خواهر النور بيش از حد انتظارش جلوه ميکرد، و آن اعتماد، آرامش فکري، و اشکهاي خوشحالي را براي النور به ارمغان آورده بود.

ماريان از هر نقطه نظر به بهبودي نزديک تر ميشد، و آقاي هاريس برطرف شدن خطر را قطعي ميدانست. خانم جنينگز، احتمالاً راضي از آنکه تشخيص او، با حقيقت تطابق يافته، نظر آقاي هاريس را پذيرا گشت، و با شادماني بهبودي کامل و زودرس بيمار را حتمي نمود.

النور نمي توانست خوشحال باشد. شادي او از نوع ديگري بود، و بهر شکل ديگري مي توانست ظاهر شود مگر به شکل خوشحالي ماريان به آغوش زندگي، به مرزهاي سلامتي، به حلقه دوستان، و به آغوش باز مادر فداکار خود بازگشته بود، و اين انديشه اي بود که قلب او را سرشار از آرامشي بي نظير ميساخت، و تا مرزهاي سپاسگذاري بي اندازه پيش مي رفت : _ ولي هيچ گونه لبخندي، هيچ نوع کلمه اي، و هيچ يک از شکل هاي خوشحالي را در چهره او موجب نمي گشت. تمامي سينه النور را رضايتي آرام و سنگين فرا گرفته بود.

النور تمام بعد از ظهر آن روز را در کنار خواهر بيمار خود صرف برطرف نمودن ترسها، پاسخگوئي به پرسشهاي بي انتها، فراهم آوري هرگونه مدد، و نظارت بر همه حالات چشمها و تنفسهاي او نمود. احتمال وقوع برگشت تشنج، که البته در برخي از لحظات کوتاه رخ ميداد، باز هم النور را به همان نگراني پيشين سوق ميداد _ ولي با معاينه هاي ممتد و پي در پي، که نشانه هاي بهبودي را بيش از پيش آشکار مي نمود، و از مشاهده آنکه در ساعت شش بعد از ظهر ماريان به خواب آرام و ممتدي فرو رفته بود. و از هر نظر آسوده بنظر ميرسيد، ديگر آن ترديدها از خاطرش محو گرديد.

زمان آن فرا مي رسيد که رفته رفته کلنل براندون مراجعت نمايد. تصور ميکرد، در ساعت ده، يا دست کم کمي ديرتر، مادر او از ترديدي که وي را دچار نگراني کرده بود رها شده و اکنون بايستي در راه سفر بسوي آنها در حرکت باشد، بهمراه کلنل! _ شايد بندرت وسيله اي براي ترحم پيش آيد! _ اوه! _ چقدر حرکت زمان به کندي صورت مي گرفت و با اينحال آنها چيزي نمي دانستند!

در ساعت هفت بعد از ظهر که هنوز ماريان در خواب شيريني بسر ميبرد ، النور براي صرف چاي نزد خانم جنينگز بسالن طبقه پائين رفت. بجاي صبحانه هراس، و هنگام ناهار نيز با آن دگرگوني ناگهاني غذائي صرف ننموده بود، و بنابراين با تغيير مساعدي که اکنون پيدار گشته بود، صرف چاي و بيسکويت مي توانست رمقي فراهم آورد. خانم جنينگز ميخواست النور را متقاعد سازد تا رسيدن مادرش قدري استراحت نمايد، و به او اجازه دهد بجاي او بر بالين ماريان مراقبت از او را به عهده بگيرد، ولي در النور هيچ گونه احساس خستگي، و يا ميل به خوابيدن مشاهده نمي شد، و بهيچ روي حاضر نمي شد بدون دليل خواهرش را تنها بگذارد. خانم جنينگز بناچار بهمراه النور به اتاق مريض رفت، تا شخصاً از بهبودي بيمار مطمئن شود، و سپس يکبار ديگر النور را با افکار خود و وظيفه خود تنها گذاشت، و به اتاق خواب خود بازگشت تا به چند نامه رسيده پاسخ گفته و به استراحت بپردازد. آن شب هوا سرد و طوفاني بود. باد در اطراف خانه مي غريد، و باران تازيانه هاي سريع خود را بر صفحه شيشه هاي پنجره وارد ميساخت، اما النور، سراسر غوق شادي، توجهي به هوا نداشت.

ماريان با همه آن رعد و برق ها خوابيد، و مسافران _ در ازاي هر لحظه از مشقت طول راه، پاداش ارزنده اي را انتظار مي کشيدند.

ساعت ضربه هشت بعد از ظهر را به صدا درآورد. اگر در ساعت ده صبح حرکت کرده باشند، النور متقاعد مي گشت که در آن لحظه صداي نزديک شدن کالسکه را بايد بشنود، و آنچنان بشدت متقاعد گشته بود، که تقريباً آنرا واقعي پنداشته به طرف پنجره شتافت و آنرا گشود تا مطمئن شود. در همان لحظه مشاهده کرد که گوشهايش او را به اشتباه نکشانيده اند. سوسوي چراغهاي يک دليجان سريعاً در پهنه ديدگان او قرار گرفت. از آن نور نامطمئني که به ديدگان النور ميرسيد، حدس ميزد که چهار اسب آن دليجان را بدنبال خود مي کشانند، و آن شايد بخاطر نگراني بيش از حد مادر بيچاره اي بود، که مي توانست دليل توجيه سرعت غيرمنتظره حرکت آنها باشد.

هرگز در طول زندگي خود، النور حفظ آرامش خود را در آن لحظه تا بدان حد طاقت فرسا احساس نکرده بود. مشاهده احساسات و عواطف مادري، آنگاه که دليجان در مقابل در منزل توقف نمايد، مشاهده ترديدها _ وحشت ها _ و شايد نااميدي هاي او! و از آنچه که بايد بگويد! _ با چنان زمينه هاي دردآلودي که به نظر ميرسيد، حفظ آرامش را غيرممکن ميساخت. آنچه ميشد انجام داد، سرعت بخشيدن بود، و بنابراين مستخدم خانم جنينگز را نزد خواهر خود گذاشت، و از پله ها شتابان به پائين دويد.

همچنانکه از داخل سرسرا مي گذشت، سر و صداي نزديک در ورودي، او را از وارد شدن آنها به داخل خانه مطمئن ساخت. با عجله به طرف سالن دويد _ وارد شد، و فقط ويلوف باي را ديد.

فصل چهل

النور با دیدن ویلوف بای، از نخستین تپش های قلب خود اطاعت کرد، بیدرنگ با حالتی وحشت زده عقب عقب رفت تا از اتاق خارج شود، و دست برده دستگیره را گرفت، که در همان لحظه صدای ویلوف بای او را در همان حالت میخکوب نمود، صدائی آمیخته با التماس که گفت:

" دوشیزه دش وود، نیم ساعت _ دست کم ده دقیقه _ خواهش می کنم بمانید. "

با لحنی قاطع پاسخ داد، " نه، آقا، امکان ندارد. شما نمی توانید کاری با من داشته باشید. تصور میکنم، مستخدم فراموش کرده بود به شما یادآوری نماید که آقای پالمر در منزل نیستند. "

با صدای خشنی فریاد کشید، " اگر هم گفته بود که آقای پالمر و همه افراد خانواده اش به جهنم رفته اند، باز هم عقب گرد نمی کردم. من فقط با شما کار دارم، فقط با شما. "

_ در کمال شگفتی _ " با من! خوب، آقا _ خواهش می کنم خیلی سریع _ و در صورت امکان _ با لحن ملایم تر. "

" لطفاً بنشینید، و من هر دو مورد را رعایت میکنم. "

النور مردد بود، نمیدانست چه باید کرد. امکان فرا رسیدن ورود کلنل براندون و یافتن او در آنجا به مغزش خطور کرد. ولی قول داده بود به گفته های او گوش کند، و حس کنجکاوی او دست کمی از انسانیت او نداشت. پس از لحظه ای تفکر، بناچار باین نتیجه رسید که گستاخی را نباید مجالی داد، و رابطه دوستی او یکبار دیگر تجلی نمود، با قدمهائی منظم و آرام بسوی میز رفت و پشت آن نشست. ویلوف بای در صندلی روبروی النور قرار گرفت، و تا لحظاتی بعد هیچ کدام کلمه ای بر زبان جاری نساختند.

النور با بی حوصلگی گفت، " لطفاً عجله کنید، آقا _ من وقت زیادی ندارم. "

ویلوف بای ظاهراً در اندیشه های عمیقی غوطه ور، و گوئی که صدای او را نمی شنید.

لحظه ای بعد با حالتی غیرعادی گفت، " خطر از وجود خواهر شما بیرون رفته. از مستخدم شنیدم. خدا را ستایش می کنم! _ ولی آیا حقیقت دارد؟ _ براستی حقیقت دارد؟ "

النور نمی خواست حرفی بزند. ویلوف بای سؤالش را با جدیت بیشتری تکرار نمود.

" بخاطر خدا به من بگوئید، آیا خطر برطرف شده، یا هنوز وجود دارد؟ "

" ما امیدواریم برطرف شده باشد. "

از جایش برخاست، و در اتاق به قدم زدن پرداخت.

همچنانکه بسوی صندلی خود باز می گشت، با گونه ای خوشحالی تصنعی صحبت میکرد، " آیا نیم ساعت پیش بیشتر از آن میدانستم _ ولی از آن وقت در اینجا هستم، و چه مفهومی میتواند داشته باشد؟ _ فقط یک بار دوشیزه دش وود _ و شاید، آخرین بار باشد _ بیائید با هم خوشحال باشیم. _ من آمادگی خوشحال شدن را دارم. _ صمیمانه به من بگوئید، آیا مرا یک آدم رذل فرومایه تصور میکنید یا یک احمق ساده لوح؟ درخشندگی عمیقی گونه هایش را فرا گرفت.

النور بیش از پیش حیرت کرده و همچنان به او می نگریست. به نظرش رسید شاید در حالت عادی نباشد، _ این دیدار غیرمنتظره با آنگونه رفتارها، اصلاً عادی به نظر نمی رسید، و با این رویداد، بی درنگ برخاست، و گفت،

" آقای ویلوف بای، در حال حاضر به شما پیشنهاد می کنم به خانه خود بازگردید _ من آنقدر وقت آزاد ندارم که نزد شما بمانم. _ هر کاری که با من داشته باشید، بهتر خواهد بود فردا تشریف بیاورید. "

با لبخندی معنی دار ، و لحنی کاملاً ملایم، پاسخ داد، " می فهمم، بله من مست هستم. مقدار زیادی مشروب بهمراه گوش گاو در مالبورو (Marlborough) برای دگرگون کردن من کافی بود. "

کاملاً متحیر از آنکه از بیان آن موارد چه مقصودی دارد، النور فریاد کشید، " در مالبورو! "

" بله _ امروز ساعت هشت صبح از لندن خارج شدم، و فقط ده دقیقه را استراحت کردم تا در مالبورو تجدید قوائی بکنم. "

استواری رفتار، و نفوذ نگاه او هنگام صحبت، النور را ملزم می ساخت در صورتیکه هرگونه مطلب دیگری در کشاندن او به کلولند دخالت داشته باشد، در هر حال از روی مستی به آنجا کشانیده نشده، و پس از اندکی تأمل، گفت،

" آقای ویلوف بای، شما باید احساس کنید، و تأکید میکنم _ که بعد از آنچه که گذشته _ آمدن شما به این جا آنهم باین حالت و اصرار شما برای حرف زدن با من، مستلزم عذر بخصوصی می باشد. _ بهانه شما چیست و چه مقصودی دارید؟ "

با لحنی بسیار جدی گفت، " مقصودم آن است که، اگر بتوانم یک درجه از شدت نفرت شما نسبت بخودم، یعنی از چیزی که حالا می بینم بکاهم. مقصودم آن است که بگونه ای داستان را شرح دهم، بخاطر گذشته عذرخواهی کنم، مکنونات قلبی ام را در مقابل شما بیرون بریزم، و اگرچه همواره آدم کند ذهنی بوده ام، ولی شما را متقاعد سازم که آدم پلیدی نیستم، آمده ام تا از، _ از خواهر شما طلب بخشش کنم. "

" آیا این دلیل واقعی شما برای آمدن به اینجاست؟ "

" به روح خود سوگند میخورم، " _ جوابی بود، که با لحنی پر حرارت ارائه شد و تمامی آن ویژگیهای ویلوف بای گذشته را به صحنه خاطره او رهنمون گشت، و برخلاف میل باطنی خود، او را مردی مهربان پنداشت.

" اگر موضوع فقط همین باشد خیالتان آسوده باشد، زیرا ماریان از مدتها قبل شما را بخشیده است. "

با همان لحن علاقمند، فریاد کشید، " مرا بخشیده! پس قبل از آنکه خودم بخواهم مرا بخشیده. ولی باید یکبار دیگر مرا ببخشد، و با دلائل منطقی تر. حالا ممکن است خواهش کنم به حرفهای من گوش بدهید؟ "

النور با اشاره سر رضایت داد.

پس از لحظه ای مکث، بدنبال تفکری کوتاه، گفت، " نمیدانم رفتار مرا نسبت به خواهرتان چگونه توجیه کرده اید، یا چه نوع انگیزه های شیطانی را به من نسبت داده باشید. _ شاید اصلاً نتوانید مرا آدم خوبی تلقی کنید، _ در هر حال به امتحان کردنش می ارزد و شما از همه چیز آگاه خواهید شد. وقتی که برای اولین بار با خانواده شما آشنا شدم، هیچ نیت دیگری نداشتم، هیچگونه هدفی نداشتم مگر آنکه اوقات خودم را که اجباراً بایستی در دوون شایر می گذشت با خوشی سپری نمایم، با آن گونه خوشی که پیش از آن هرگز بیاد نداشته ام. شخصیت دوست داشتنی و صفات نیکوی خواهر شما نمی توانست برای من دلچسب نباشد، و رفتار او نسبت به من، تقریباً از همان ابتدا، طور دیگری بود _ وقتی که در آن مورد فکر می کنم، برای من تعجب انگیز است که او چه بود، که قلب من تا بدان حد بی قرار گشته بود! _ ولی باید اعتراف کنم، ابتدا غرور من برانگیخته شد. بدون توجه به خوشبختی او، فقط در فکر سرگرمی خودم بودم، امکان پرواز احساسات را که همواره عادت به زیاده روی در آن دارم، فراهم ساختم، از تمام امکانات خود برای خوب جلوه دادن خودم در نظر او استفاده کردم، بدون آنکه توجهی به عواطف او داشته باشم. 

در این هنگام، دوشیزه دش وود نگاهش را با خشم فراوان به سمت او چرخانده، گفت،

" اصلاً ارزش آنرا ندارد که شما به حرفهای خود ادامه داده، یا من بیش از این به آنها گوش بدهم. یک چنین سرآغازی ابداً قابل ادامه دادن نیست. _ بیشتر از این بخودتان اجازه ندهید درد مرا تازه کنید. "

در جواب گفت، " من اصرار دارم به همه ماجرا گوش کنید، درآمد من هرگز قابل توجه نبود، و همیشه رقم مخارج من زیاد بود، همیشه با کسانی معاشرت داشتم که وضع مالی آنها بهتر از وضع مالی من بود. از وقتی که بزرگ شدم، یقین دارم همه ساله بر میزان دیون من افزوده میشد، و اگرچه با درگذشت عمه پیرم، خانم اسمیت، ثروت او به من میرسید، با این حال، ضمن مشخص نبودن قطعیت آن حادثه، و احتمالاً بعید بودن آن، هدف من آن بود که برای مدتی با زن ثروتمندی ازدواج نمایم. بنابراین دلبستگی و وابستگی به خواهر شما، مطلبی نبود که در آن حالت محلی برای تفکر خالی بگذارد، _ و با آن پستی، خودخواهی و ستمکاری _ که هیچ نگاه خشم آلود و تحقیرکننده ای، حتی نگاه شما، دوشیزه دش وود، هرگز نمی تواند شدت آنرا خنثی نماید _ من باین ترتیب عمل کردم، کوشیدم تا توجه او را به خود جلب نمایم، بدون آنکه در اندیشه به بازگشت آن تفکر کنم. _ ولی شاید یک مطلب در مورد من گفتنی باشد، حتی در آن حالت خود بینی و غرورآمیز لجام گسیخته، شخصاً از میزان صدمه ای که وارد آوردم هیچگونه گمانی نداشتم، زیرا در آن زمان معنی عشق را نمی فهمیدم . ولی آیا از آن زمان تا بحال معنی عشق را درک کرده ام؟ خوب شاید مردد باشم، برای آنکه، اگر حقیقتاً عاشق شده بودم، آیا می توانستم عواطف خود را در مقابل غرور، یا طمع فدا کنم؟ _ یا آنکه، بالاتر از آن، می توانستم عوطف و احساسات ماریان را فدا کنم؟ _ ولی فدا کردم. برای پیش گیری از یک فقر نسبی، که محبت و معاشرت او از همه آن وحشت ها بی بهره می نمود، من با بزرگ بینی خود، همه آن چیزهائی را که می توانستم با آنها سعادتی برای خودم بسازم، از دست دادم. "

النور اندکی ملایم تر شده بود، گفت، " پس قبول دارید که زمانی به او دلبستگی پیدا کرده بودید. "

" برای مقابله در برابر چنان کشش هائی، برای ایستادگی در مقابل چنان ظرافت هائی! _ آیا هیچ مردی روی زمین یافت می شود که چنان کرده باشد! _ بله، بطور جنون آمیزی خودم را شیفته او احساس میکردم، و شادی بخش ترین ساعات زندگی من همانهائی بود که در کنار او می گذشت، آنگاه که تمایلات درونی من از محدوده ی شرافت خارج نمیشد، و عواطف من در پوششی از شرم زدگی قرار نمی گرفت. از آن پس، بهرحال، وقتی که جداً تصمیم می گرفتم تا توجهات خود را به او عرضه کنم، بصورت ناشایسته ای هر روز درصدد بودم خودم را کنار بکشم، و هرگاه که آن لحظه فرا میرسد، از نقطه شروع بی علاقگی تا ورود به مرحله نامزدی افکار من دچار آشفتگی عظیمی می گشت. در اینجا هیچ دلیلی ارائه نخواهم داد _ ضمناً سعی نمی کنم شما را بخاطر تشریح یک مطلب پوچ معطل کنم، و بسی نارواتر از معطلی، در مورد رابطه وفاداری من و قولی که قبلاً بدان ارتباط داشت تردیدی ایجاد کنم. وقوع این مسائل، ثابت کرد که من آدم حقه باز ابلهی هستم، و با وجود آنکه درصدد فراهم نمودن احتیاط بیش از حد بخاطر استفاده از یک فرصت احتمالی بودم ولی برای همیشه خودم را آدمی حقیر و متزلزل نشان دادم. بهرحال، سرانجام تصمیم من گرفته شد، و بر آن شدم بمحض آنکه فرصتی پیش آید تنهائی او را نامزد کنم، برای آنکه با آنهمه توجهی که باو داشتم مطابقت نماید، و آشکارا از صمیمیتی که پیش از این موجب بروز چنان دردهائی شده بود، به او اطمینان ببخشم. اما در طول این مدت _ در طول همین چند ساعتی که باید بگذرد، قبل از آنکه فرصتی برایم پیش آید تا به تنهائی با او صحبت کنم _ موضوعی پیش آمد _ موضوعی که در کمال بدشانسی، که همه تصمیات مرا متزلزل کرد، و با آن تمامی آسایش من دستخوش تلاطم شد. مطلبی کشف شد، " _ در این جا دچار تردید شده و نگاهش را به پائین دوخت. _ " خانم اسمیت بطریقی اطلاع حاصل کرده بود، تصور میکنم توسط یکی از خویشاوندان دور خود، که مرا از ارث خود بخاطر وجود یک ارتباط محروم نماید _ اما لازم نیست شخصاً توضیح بیشتری بدهم، " با رنگی پریده و نگاهی پرسشگر به النور نظر دوخت، و اضافه کرد، _ " با آن صمیمیت نزدیکی که دارید _ شاید همه ماجرا را مدتی قبل شنیده باشید. "

النور نیز رنگش پریده بود، و در قلب خود خشونتی را در مقابل دلسوزی نسبت به او مجدداً احساس می نمود و جواب داد،

" شنیده ام، همه اش را شنیده ام. و چگونه در نظر دارید در مورد آن عمل ظالمانه خود را تبرئه نمائید، اعتراف میکنم از قدرت ادراک من خارج است. "

ویلوف بای فریاد کشید، " بخاطر بیاورید، از زبان چه کسی آن ماجرا را شنیده اید، آیا بی طرفی در آن رعایت شده؟ من اعلام میکنم که بایستی موقعیت و شخصیت آن دختر را محترم می شمردم. درصدد اثبات بی گناهی خود نیستم، ولی در ضمن نمی توانم بگذارم که خیال کنید هیچ چیز مرا به تحرک وا نمیدارد _ اگر آن دختر صدمه دیده بود و قابل ملامت کردن نبود، و برای آنکه من آدم عیاشی بودم، آیا میتوان او را مقدس و پاک جلوه داد. با آن شدت نیازهای او، و با آن ضعف ادراک او _ در هر حال منظورم دفاع از خودم نیست. علاقه او نسبت به من مستلزم رفتار عادلانه تری بود، و من اغلب، با غرور شدیدی، آن لطافتی را بخاطر می آورم که، برای مدتی کوتاه، نیروئی برای بازگشت ایجاد نموده بود. آرزو میکنم _ از صمیم قلب آرزو میکنم ای کاش هرگز بوجود نیامده بود. ولی من بیشتر از خودش آسیب دیدم، و به کسی آسیب زدم، که محبت او بمن _ ( اجازه می دهید اینطور بگویم؟ ) کمتر از خودش نبود، و اندیشه او _ اوه! چه افق بی نهایتی! " _

" بی تفاوتی شما، نسبت به آن دختر بخت برگشته، در هر حال باید بگویم، با تمام زشتی هائی که گفتگوئی شبیه این می تواند داشته باشد _ بی تفاتی شما هیچ گونه بخششی را بخاطر ستمی که بر او روا داشتید نمی پذیرد. تصور نکنید بخاطر نقطه ضعف هائی می توانید خودتان را تبرئه کنید، یا شواهدی از نارسائی های طبیعی را بآن دختر نسبت بدهید، آنهم در یک ماجرای شهوترانی ظالمانه ای که بوجود آورده اید. شما قطعاً میدانستید که هنگام خوش گذرانی در دوو شایر، افکار تازه ای در سر می پروراندید، همیشه خوشحال، و همیشه خندان، در حالی که او به منتها درجه فقر و تنگدستی رسیده بود. "

ویلوف بای با حرارت پاسخ داد، " ولی قسم میخورم بخاطر ندارم مشخصات خود را به او نداده باشم، و شعور عادی هم میتوانست راهنمای او باشد. "

" خوب، آقا، و خانم اسمیت چه عقیده ای داشت؟ "

" بلافاصله، با اهانت مرا جریمه کرد، و میتوانید آشفتگی مرا حدس بزنید. سادگی زندگی او، رسمیتی که در امور مورد نظر او مطرح بود، بی خیالی او نسبت به دنیا _ همه شواهد بر علیه من رأی میداد. اصل موضوع را نمی توانستم شخصاً انکار کنم، و هرگونه تلاشی برای توجیه آن بی فایده بود. او گمانم از قبل مطلع شده بود، که به رفتار من دچار تردید گشته بود، و از آن گذشته با توجهی اندک، از وقت ناچیزی که صرف او می نمودم راضب به نظر نمی رسید. خلاصه، با یک نقض عهد کامل به پایان رسید. فقط بیک معیار امکان داشت که خود را مصون بدارم. در پناه ویژگیهای اخلاقی آن زن نیکو صفت! به من توصیه کرد در ازاء ازدواج با الیزا، اعمال گذشته ام را خواهد بخشید. عملی نبود _ و من بطور رسمی از مزایای خانه و ثروت او محروم شدم. آن شب را در اندیشه روشی که در آینده باید برگزینم به صبح رساندم _ و صبح روز بعد بایستی به آنجا میرفتم، کشمکش بزرگی بود _ ولی خیلی زود به پایان رسید. علاقه من به ماریان، اعتقاد استوار من به آنکه شدیداً به من دلبستگی دارد _ همه انگیزه های پذیرش فقر را تشکیل میداد، تا آنکه بآن افکار تصنعی ضرورت برخورداری از ثروت بیشتر آگاه شوم، که طبیعتاً تمایل به احساس آن را داشتم، و آن معاشرت های گرانبهائی که بر تعداد آنها افزوده بودم، برای مصون داشتن خوداز زندگی خود از زندگی فعلی ام دلیلی داشتم ، اگر قرار بود او را مخاطب خود قرار دهم، و خودم را متقاعد سازم که هیچ چیز مگر یک گستاخی معمولی برای من باقی نمانده باید اقدام می نمودم. پیش از آنکه دوون شایر را ترک کنم، بهرحال صحنه سنگینی انتظارم را می کشید، _ در همان روز قرار بود با شما غذا صرف کنم، بنابراین بخاطر بدقولی اجباراً بایستی پوزش می طلیدم. ولی آیا باید آنرا بصورت کتبی، یا حضوری عنوان میکردم، نکته ای بود که به بحث طولانی نیاز داشت. احساس میکردم، دیدن ماریان برایم اهمیت فراوان دارد، و حتی مردد بودم که آیا دیدار مجدد او میتوانست امکان داشته باشد و منجر به تصمیم گیری من بشود. در آن نکته، بهرحال بزرگواری چندانی در من وجود نداشت، و آن ماجرا نیز آنرا به اثبات رساند، زیرا من رفتم، او را دیدم، و درماندگی اش را نظاره کردم، و او را در عین درماندگی ترک گفتم و او را ترک گفتم باین امید که هرگز دوباره نخواهم دید. "

النور با لحن ملالت آمیزی، گفت، " چرا دوباره آمدید، ویلوف بای؟ یک یاداشت مفاهیم زیادی میتواند در بر داشته باشد. _ چرا باید می آمدید؟ "

" برای غرور شخصی من ضروری بود. نمی توانستم تحمل کنم که دهکده را در شرایطی ترک گفته باشم که احتمالاً شما، یا سایر ساکنین مجاور را در تردید نسبت به آنچه میان من و خانم اسمیت گذشته باقی گذاشته باشم _ بنابراین عزم آن کردم که سری به خانه ی روستائی شما بزنم، و آن زمانی بود که به هانیتون میرفتم. قیافه خواهر شما، در هر حال واقعاً اسفناک بود، و زمانی شدیدتر شد، که او را در منزل تنها یافتم. همه شما خارج از منزل رفته بودید و نمیدانم به کجا. درست غروب قبل از آن روز، ماریان را در حالتی انباشته از عزم و اراده کامل خود رها کرده بودم! چند ساعت کافی بود که او را برای همیشه به نامزدی خودم درآورم، و بخاطر دارم که چقدر خوشحال، و چه روحیه بانشاطی یافته بودم، و آنگاه که از منزل شما به سوی آلن هام براه افتادم، سرشار از رضایت درونی، و خوشحالی بی اندازه بودم! ولی در آن آخرین گفتگوی دوستانه ی خود، من با احساسی آمیخته با گناه که تقریباً همه نیروهای پنهانی را دو خود فرا گرفته بود به ماریان نزدیک شدم. اندوه او، ناامیدی او، تأسف عمیق او را _ هنگامی که به او گفتم الزاماً باید دوون شایر را هرچه زودتر ترک کنم _ هرگز فراموش نخواهم کرد _ که با آن همه اعتقاد، و دلگرمی نسبت به من درآمیخته بود! _ اوه، خداوندا! _ چه آدم سنگدل پلیدی هستم! "

هر دو چند دقیقه ای ساکت بودند. النور ابتدا شروع به صحبت کرد.

" آیا به او نگفتید که زود برمی گردید؟ "

با بی حوصلگی جواب داد، " یادم نیست چه به او گفتم، کمتر از انچه به گذشته مربوط میشد، بی تردید، و احتمالاً بیشتر راجع به آینده. نمی توانم فکرش را بکنم. _ ممکن نیست _ سپس مادر عزیز شما از راه رسید تا بیش از حد، با آن همه مهربانی و اعتماد بنفس خود، شرمنده ام سازد، من بدبخت بوم. دوشیزه دش وود، نمی توانید تصور کنید که با نگرش به بدبختی های گذشته خود چه آرامشی به من دست میدهد. آنچنان غبطه ای بر حماقت خود مدیونم، آنچنان رذالتی احمقانه از قلب خود سراغ دارم، که همه رنجهای گذشته من در برابر آن فقط به عنوان یک پیروزی و شادمانی در وضع فعلی من تلقی می گردد. بسیار خوب، من رفتم، آنچه را که دوست میداشتم برجای نهادم، و بطرف آنهائی رفتم، که در نهایت برایشان فقط بی تفاوت بودم. سفر من به شهر _ سفر به وسیله اسبهای خودم بود، و بنابراین بسیار خسته کننده می نمود _ هیچ موجودی نبود که با او حرف بزنم _ سراپای وجودم با نشاط _ وقتی به آینده نگاه می کردم همه چیز بشارت آمیز! _ هنگامی که به گذشته و به بارتون می نگریستم، تصویری در نهایت سوز و گداز! _ اوه! سفر سعادت بخشی بود. "

خاموش شد.

النور، که با وجود ترحم بر او، حوصله اش لبریز گشته بود، گفت، " بسیار خوب، آقا، و بالاخره تمام شد؟ "

" تمام! _ نه، _ فراموش کرده اید که در شهر چه اتفاقی روی داد؟ _ آن نامه کذائی! _ آیا ماریان به شما هم نشان داد؟ "

" بله، من هم اشاره های آنرا دیدم. "

" وقتی اولین نامه اش بدت من رسید، ( که خیلی هم زود رسید، برای آنکه در تمام آن مدت در شهر بودم. ) چیزی که احساس کردم این بود که _ بزبان عامیانه، نه بصورت مصطلح به زبانی بسیار ساده _ شاید آنچنان ساده که هیچگونه هیجانی را به وجود نیاورد _ عواطف من، بسیار بسیار، دردمند گشت. _ هر سطر آن، هر کلمه آن. _ در قالب استفاده های متداولی که آن نویسنده عزیز، بکار برده بود، او را برایم مجسم میساخت، و همانند یک صاعقه بود. _ صاعقه ها و خنجرها! _ چه سرزنش ملامت باری را بر من نازل میکرد! _ سلیقه او، اندیشه او _ یقین دارم بیشتر از هر کس دیگری خصوصیات او را می شناسم. _ و اطمینان دارم از هر پدیده ای برای من عزیزترند. "

قلب النور، که در خلال این گفتگوی بی سابقه دگرگونی های متعددی را پذیرا گشته بود، اکنون یکبار دیگر به ملایمت گرائید! با اینحال احساس نمود وظیفه دارد صحت آن نقطه نظرها را در هم صحبت خود تا به آخر مورد تجدید نظر قرار دهد.

" این حقیقت ندارد، آقای ویلوف بای. _ از یاد نبرید که شما ازدواج کرده اید. تنها به بیان موارد اکتفا کنید که تصور می کنید شنیدن آن برای من لازم باشد. "

" یادداشت ماریان، با آن اطمینان خاطری که به من می بخشید و حاکی از آن بود که مثل گذشته برای او عزیز و گرامی هستم، با وجود آنکه هفته های بسیار زیادی از یکدیگر جدا مانده بودیم، به من خاطر نشان ساخت که او همچنان در آن عواطف و احساسات خود پابرجا است، و همانند من وفادار به ثبات خود میباشد، که باعث بیدار کردن همه پشیمانی ها در وجود منگردید. گفتم بیدار کردن، بری آنکه زمان و مکان، حرفه و عیاشی، تا اندازه ای آنرا به آرامش کشانده بود، و من به آدم هرزه استواری تبدیل میشدم، با تصور آنکه نسبت به ماریان بی تفاوت و باز هم با تصور آنکه او هم بایستی نسبت به من بی تفاوت شود، از گذشته از او به عنوان یک وابستگی سست بنیاد و یک سرگرمی یاد می کردم، شانه هایم را بالا می انداختم که ثابت کنم جز این نیست، و هرگونه سرزنشی را بر سرجای خود نشانده، بر هر تردیدی فائق آمده، مخفیانه به خود ندا میدادم،" از صمیم قلب خوشحال خواهم شد اگر بشنوم ماریان ازدواج کرده. " ولی آن یادداشت سبب شد خودم را بهتر بشناسم. فهمیدم که ماریان بیش از هر زن دیگری در دنیا بی نهایت برایم عزیز است، و فهمیدم رفتار من با او بی نهایت ظالمانه بوده.ولی در آن هنگام همه چیز بین من و دوشیزه گری مشخص شده بود. برهم زدن آن قراردادها غیرممکن به نظر میرسید. تنها کاری که از دست من ساخته بود آنکه از هر دو شما دوری کنم. هیچ پاسخی برای ماریان نفرستادم، بدان صورت قصد داشتم خودم را از محدوده ی توجه او در امان نگهدارم، و تا مدتی حتی مصمم بودم اصلاً به طرف خانه مستقر در خیابان بارک لی نروم، _ ولی بالاخره، با تشخیص آنکه اتخاذ یک روش سرد، بهمراه آشنائی معمولی بهتر از هر روش دیگری میباشد، یک روز صبح در بیرون از منزل همه شما را از دور دیدم، و سپس کارت ویزیت خودم را در غیاب شما تحویل مستخدم دادم. "

" بیرون از خانه همه ما را دیدید و مواظب بودید! "

" همین طور است. تعجب خواهید کرد اگر بدانید چندین بار شما را بیرون از خانه ی دیدم. چندین بار چیزی نمانده بود خودم را به شما بنمایانم. بخاطر آنکه متوجه من نشوید، همچنانکه کالسکه شما در حرکت بود، وارد فروشگاههای متعددی میشدم. محل اقامت من در خیابان باند (bond street) قرار داشت، همه روزه یکی دو نفر از شما را می دیدم، و هیچ چیز مگر یک مراقبت مستمر دورادور، یک اشتیاق غیرقابل تغییر برای آنکه به چشم شما ظاهر نشوم، نمی توانست در آن مدت طولانی جدائی ما را از یکدیگر قابل تحمل جلوه دهد. تا آنجا که میسر بود از رویاروئی با افراد خانواده میدل تون، و یا هر کس دیگری که مختصر آشنائی و رابطه ای با شما میتوانست داشته باشد، احتراز می جستم. در نخستین روز ورود آنها، در هر حال از آمدنشان به شهر اطلاعی نداشتم، یعنی همان روز اشتباهاً در خیابان به آقای سر جان برخوردم. از من برای شرکت در مهمانی دعوت کرد، به آن مهمانی شامی که در منزل خود ترتیب داده بود. _ اگر بعنوان یک محرک بمن نگفته بود که شما و خواهرتان هم در آن مهمانی شرکت خواهید نمود، تردید ندارم در آن مهمانی شرکت می نمودم. صبح روز بعد یادداشت کوتاه دیگری از ماریان برایم رسید _ هنوز هم پر از صمیمیت، پر از سادگی، بدون هیچگونه ابهام، در کمال اعتقاد _ برخوردار از همه عواملی که رفتار مرا به نهایت تنفر ظاهر می ساخت. نمی توانستم پاسخی بدان بدهم. خیلی سعی کردم _ ولی موفق به ساختن هیچ جمله ای نشدم. اما باو فکر میکردم، یقین دارم همه لحظات آن روز را باو فکر می کردم، اگر دلتان بحال من بسوزد، دوشیزه دش وود، پس باید دلتان به موقعیت من در آن لحظه هم بسوزد. با ذهنی انباشته از فکر او و با قلبی مملو از مهر او، مجبور بودم نقش عاشقی را ایفا کنم که زن دیگری را دوست میدارد ! _ آن سه چهار هفته بدترین ایام زندگی من بودند. خوب، سرانجام، نیازی به گفتن نیست، شما را اجباراً دیدم، و چه قیافه ای داشتم! _ چه غروب آشفته حالی بود آن لحظه ها ! _ ماریان، به زیبائی یک فرشته، در گوشه ای، با آنچنان لحنی مرا صدا میزد ویلوف بای! اوه! خداوندا! _ دستش را به طرف من دراز کرد، با آن چشمان مسحور کننده به من خیره مانده و با آن چهره نگران با من حرف زد! _ و سوفیای حسودی که مثل یک ابلیس از سویدیگر، پیوسته مواظب من بود _ خوب، هیچ معنی ندارد، اکنون دیگر تمام شده _ در چنان غروبی! تا آنجا که امکان داشت، با سرعت زیاد، از شما فرار کردم! ولی فرار من پیش از مشاهده چهره ملکوتی ماریان عزیزم نبود _ رنگ چهره او بسفیدی یک مرده می مانست. _ آن نگاه، آخرین نگاهی بود که بر او افکندم، آخرین رفتاری که در نظرم نقش بست. منظره هولناکی بود! _ با اینحال وقتی به امروز که واقعاً در حال مرگ بود می اندیشیدم، برایم حالتی از آسودگی بهمراه داشت که تصور کنم میدانستم _ دقیقاً در نظر آنها چگونه جلوه کرده بود، آنهائی که برای آخرین بار او را در این دنیا دیدند. ماریان در برابر من قرار داشت، در برابر من بدون آنکه دستخوش تغییری گشته باشد، همانطور که در طول سفر خود او را در برابر خودم تجسم میکردم، با همان قیافه و همان سیما. "

مکث کوتاهی حاکی از تفکر دو جانبه برقرار شد. ویلوف بای از جایش برخاست، و سکوت را شکست، " خوب، اجازه بفرمائید حرفم را تمام کرده و بروم. احوال خواهر شما قطعاً بهتر شده، حتماً خطر نیز برطرف گردیده؟ "

" ما اطمینان داریم. "

" مادر درمانده شماهم! _ شیفته ماریان است. "

" ولی آن نامه. آقای ویلوف بای، نامه خودتان، آیا در مورد آن حرفی برای گفتن دارید؟ "

" 

بله، بله، آن هم موضوع بخصوصی است. میدانید، که خواهر شما باز هم به من نامه نوشت، درست صبح روز بعد. شما شنیدید چه به من گفت. من در رستوران الیسون مشغول صرف صبحانه بودم، _ و آن نامه، بهمراه چند نامه دیگر، برایم آورده شد. اتفاقاً پیش از آنکه چشم من بآن بیفتد سوفیا آنرا دید – و اندازه آن، ظرافت کاغذ آن، دستخط آن، همگی موجب سوءظن او گردید. خبرهائی از دلبستگی های قبلی من به یک خانم جوان در دوون شایر بگوشش رسیده بود، و با آنچه که در غروب روز گذشته در برابر چشمان او اتفاق افتاده بود، برایش مشخص نمود که آن خانم جوان چه کسی می باشد، و او را بیش از پیش به حسادت کشاند. بنابراین تحت تأثیر همان حال و هوای بازیگوشی، که مشاهده آن در یک زن عاشق نشاط آور میباشد، او مستقیماً نامه را باز کرد، و مضمون آنرا مطالعه کرد. بخاطر آن گستاخی اش، به سزای خطای خود رسید. او همان مطالبی را خواند که باعث درهم شکستگی اش میشد. درهم شکستگی اش را میتوانستم تحمل نمایم، ولی علاقه اش را _ کینه توزی اش را هرگز _ بهیچ روی آرام نمی گرفت. و خلاصه آنکه _ از طرز نامه نگاری همسر من چه برداشتی پیدا کردید؟ _ ظرافت _ لطافت _ واقعاً یک زن _ اینطور نبود؟ "

" همسر شما! _ نامه با دستخط خود شما نوشته شده بود. "

" بله، ولی من فقط اعتبار نوکری کپی کردن آن جمله هائی را که شرم دارم بنام خودم از آن یاد کنم داشتم. در اصل مضمون نامه به او تعلق داشت _ به افکار شادمان او و دیکته آرام او. ولی من چه کاری می توانستم بکنم؟ ما نامزد شده بودیم، همه پیش بینی ها بعمل آمده، روز عقد هم مشخص شده بود _ ولی حرف های من خیلی احمقانه است. پیش بینی ها! _ روز عقد! _ راستش را بخواهید. من به پول او نیاز داشتم. و در شرایطی همچو من، برای جلوگیری از هرگونه گسیختگی مبادرت به هر اقدامی ضروری تلقی میشد. از اینها گذشته، چه تأثیری در عقیده ماریان و دوستان او نسبت به شخصیت من می توانست داشته باشد، پاسخ من با چه زبانی در داخل پوششی پنهان گشته بود؟ _ بناچار بایستی به یک انتها ختم میشد. حرف من بیانگر شخصیت یک آدم بیکاره بود، و فرقی نمی کرد که آن پاسخ با تعظیمی همراه باشد، یا با یک ضربه. من برای همیشه در انظار آنها متزلزل گشته بودم _ بخودم میگفتم _ برای همیشه از معاشرت با آنها محروم شده ام، آنها مرا بعنوان یک انسان بی هویت شناسائی کرده اند، این نامه فقط آنها را وادار خواهد ساخت تا مرا بعنوان یک آدم هرزه به حساب آورند. " و این بود استدلال من، بعنوان یک آدم ناامید بی تفاوت، من حرفهای همسرم را بروی کاغذ آوردم، و آن آخرین یادگار ماریان را از خودم جدا نمودم. آن سه یادداشت او _ بدبختانه در جیبم بود، یا باید وجود آنها را انکار میکردم، و برای همیشه آنها را مخفی نگهمیداشتم _ ولی مجبور شدم آنها را رور کنم، وحتی حتی فرصتی دست نداد که بوسه ای بر آنها بزنم. و آن گره گیسوی بریده شده _ آنرا هم همیشه همراه خود و در جیب لباسم داشتم، که حالا دیگر با کنجکاوی های مادام بهمراه مداخله بسیار تندی ظاهر شد، _ آن گیسوی بریده شده دوست داشتنی _ همه چیزو هر خاطره ای که از او داشتم از من گرفته شد. "

النور با صدائی که هیجان شدید او را آشکار میساخت، گفت، " بسیار در اشتباهید، آقای ویلوف بای، بسیار قابل سرزنش، شما حق ندارید اینطور حرف بزنید، چه از خانم ویلوف بای و چه از خواهر من. شما در انتخاب خود آزادی عمل داشتید، بشما تحمیل نشده بود. همسر شما حق شکایت نسبت به بی احترامی و یا دست کم بی توجهی شما را دارد.او بایستی به شما وابسته باشد. در غیر اینصورت با شما ازدواج نمی کرد. چنان رفتاری بدور از مهربانی، چنان صحبتی هر قدر هم مختصر هیچ ربطی به ماریان ندارد _ بهمین ترتیب هیچگونه تخفیفی بنظر من در آنچه که آگاهانه انجام داده اید نمی دهد. "

آه عمیقی کشید و گفت، " از همسر من با من صحبت نکنید، او لیاقت دلسوزی شما را ندارد. _ میدانست هنگام ازدواج هیچگونه علاقه ای باو نداشتم. _ خوب، ما ازدواج کردیم، و به کامب مگنا رفتیم تا خوشبخت شویم و پس از آن به شهر بازگشتیم تا خوشحال باشیم. _ و حالا، دوشیزه دش وود، آیا به من دلسوزی نمی کنید؟ _ یا آنکه از بیان همه اینها هیچ نتیجه ای بدست نخواهم آورد؟ _ آیا من _ فقط یک درجه هم _ در نظر شما نسبت به گذشته بی گناه نیستم؟ _ خواسته های درونی من همواره اشتباه نبوده اند. آیا هیچکدام از جزئیات خطاهایم را پنهان کردم.؟ " 

" بله، قطعاً، اندکی، بعضی مسائل را رو نکرده اید. _ در مجموع، ثابت کردید که چندان هم گناهکار نبوده اید. میخواستید ثابت کنید که قلب شما آنچنان هم بی رحم نمی باشد، ولی موضوع آن بدبختی را که شما روی آن تأکید می نمائید نمی توانم بفهمم _ نمی توانم بفهمم چه عاملی می توانست آنرا وخیم تر سازد. "

" آیا ممکن است از شما خواهش کنم وقتی که حال خواهرتان بحالت عادی بازگشت، همه حرفهائی را که به شما زدم برای او تعریف کنید؟ _ این فرصت را بمن بدهید که مثل شما او هم تصویر روشن تری از من در ذهن خود داشته باشد. بمن گفتید مرا قبلاً بخشیده است. به من اجازه بدهید بتوانم تجسم قشنگتری از قلب خود را تصور نمایم، و عواطف فعلی من، انگیزه بیشتری از او به خود بگیرد، انگیزه ای طبیعی تر، آرامتر، بی پیرایه تر، و در جهت بخشایش. از بدبختی من و از پشیمانی من او را باخبر نمائید _ بگوئید که قلب من هرگز در برابر او دستنخوش بی ثباتی نگشته است و اگر اشکالی نداشته باشد بگوئید که در این لحظه، از هر کسی در دنیا برای من عزیزتر است. "

" من هرچه را که لازم باشد برای او خواهم گفت، هرچه را که لازم باشد، و شما را تبرئه نماید. اما شما برای من دلائل خاصی را که به آمدنتان به اینجا منجر شد نگفتید، حتی نگفتید از کجا بیماری ماریان را شنیدید. "

" دیشب در یک محفلی به سر جان برخوردم، و هنگامی که مرا شناخت _ پس از این دو ماهی که سپری شده _ با من حرف زد. برای آنکه از زمان ازدواج من با من قطع رابطه کرده بود، من بدون تعجب و بدون هیچگونه رنجشی او را دیدم، در هر حال، با توجه به خلق و خوی نیکو، صداقت، صفای او، و خشمی که به خاطر خواهر شما نسبت به من در او ایجاد شده بود، نتوانست از اهانت نسبت به من خودداری نماید _ گرچه احتمالاً تصور نمی کرد که به ان صورت در آید _ بی اندازه مرا خشمگین نمود. _ در نهایت صراحت حرف میزد، از این رو بمن گفت که ماریان بر اثر ابتلاء به یک تب مزمن در کلولند در حال مرگ است _ نامه ای که صبحهمان روز از سوی خانم جنینگز برایش رسیده بود حاکی از وخامت آن بیماری بود _ بطوریکه افراد خانواده پالمر از وحشت به نقطه دیگری کوچ کرده بودد، و غیره – من آنقدر وحشت کرده بودم که قادر نبودم حتی صحبت های سر جان را بفهمم، از مشاهده رنجی که به من دست داده بود دلش خنک شده و تا اندازه ای عقده هایش را خالی کرده بود، بطوریکه وقتی از یکدیگر جدا شدیم، تقریباً با من دست داد و مرا به یاد خاطرات گذشته مان انداخت. از شنیدن خبر رو به مرگ بودن خواهر شما چه احساسی به من دست داد _ و از مرگ او، خودم را حیوان ترین موجود روی زمین تصور میکردم، حقیرترین و تنفرانگیزترین لحظات بر من نازل گشته بود _ زیرا چگونه میتوانستم بگویم که چه نقشه های وحشتناکی را در سر نداشته ام؟ _ اطمینان داشتم که یک انسان می تواند مرا بهر چیزی قادر سازد _ آنچه که احساس میکردم هولناک بنظر میرسید! _ خیلی زود تصمیم من گرفته شد، و در ساعت هشت صبح امروز، در دلیجان خود قرار داشتم. و حالا شما از همه چیز باخبرید. "

النور هیچ پاسخی نداد. افکار او به آرامی روی خسارتهای جبران ناپذیری که بر اثر استقلال زودرس و نتایج متداول آن یعنی ولگردی، هرزگی، و جاه طلبی و زیاده طلبی بوجود می آمد دور میزد، روی شخصیت، و خوشبختی مردی که از همه امتیازهای یک انسان با استعداد، با احساس و مهربان بطور طبیعی و در حد متعادل برخوردار بود. آنگاه که خود پسندی او در جستجوی پیروزی خطاکارانه خود به قیمت نابودی دیگری برآمده بود، درگیر شدن او در یک دلبستگی واقعی که شدت آن، یا دست کم جوشش آن، فدا شدن را الزامی می نمود. هر کدام از گرایشهای گناه آلودی که او را به سمت اهریمن سوق میداد، بهمان نسبت او را در جهت مجازات مشابه می کشاند. با آن که می کوشید تا برخلاف صداقت و عاطفه و همه آن صفات نیکوئی که آنها را نادیده گرفته بود گام بردارد اکنون، که دیگر افکار گوناگون بر ذهن او مسلط گشته بودند، و آن ارتباطی که به خاطر آن خواهر النور را در بدبختی رها نموده بود، احتمالاً در قالب نوعی از درماندگی خود را تجلی می ساخت. سرانجام پس از چند دقیقه ای که با یادآوری آن توهمات بر او گذشت، ویلوف بای که با آلامی مشابه همان توهمات، از جای خود برخاسته بود، خود را آماده رفتن نمود و گفت.

" ماندن در اینجا هیچ فایده ای ندارد، بهتر است من بروم. "

" آیا به شهر باز می گردید؟ "

" نه _ به کامب مگنا. در آنجا کاری دارم، یکی دو روز بعد هم از آنجا به شهر باز خواهم گشت.

خدا نگهدار. "

ویلوف بای دستش را دراز کرد. النور نتوانست از دست دادن با او دریغ ورزد، _ ویلوف بای دست النور رابا مهربانی فشرد.

در حالیکه دست النور را رها میکرد، روی میز خم شد گوئی که رفتنش را فراموش کرده باشد، و گفت، " آیا نسبت به من عقیده بهتری پیدا نکرده اید؟ "

النور اطمینان داد که پیدا کرده است، _ اطمینان داد که او را بخشیده، نسبت به او ترحم نموده، و برایش آرزوی خوشبختی نمود _ حتی به گونه ای که طالب سعادت او می باشد _ و چند جمله دوستانه احترام آمیز را نثار او کرد. پاسخ ویلوف بای چندان دلگرم کننده نیود.

گفت، " در آن مورد، تا آنجا که امکان دارد بایستی در این دنیا با مشقت دمساز باشم. شادی های درونی قابل مطرح شدن نیستند. در هر حال، اگر اجازه داشته باشم تصور می کنم که شما و خواهر شما علاقه ای به سرنوشت من و اقدامات من داشته باشید، ممکن است دست کم موجباتی تلقی گردد _ ممکن است مرا تحت پوشش حفاظتی خود بگیرد _ و ممکن است بعنوان انگیزه ای برای ادامه زندگی من جلوه نماید. بی تردید ماریان برای همیشه از دست من رفته است. آزادی دوباره من حتی بیاری هرگونه فرصت سعادت بخشی نیز غیرممکن است. "

النور با ملامت ملایمی او را ساکت کرد.

پاسخ داد، " خوب، یک بار دیگر خدانگهدار. اکنون خواهم رفت تا در ابهامی از یک حادثه بزندگی ادامه دهم. "

" مقصودتان چیست؟ "

" ازدواج خواهر شما."

" بسیار در اشتباهید."

" او هیچوقت نمی تواند بیش از حال حاضر در وجود شما غرق شده باشد. "

"ولی کس دیگری جای مرا خواهد گرفت. و اگر آن کس دیگر همان کسی باشد که من کمتر از همه طاقت تحمل او را دارم _ ولی تصمیم ندارم در اینجا بمانم تا همه آن زمینه های مساعدی را که ازطریق آشکار نمودن دردهای درونی خودم برای جلب بخشش شما در شما بوجود آورده ام از بین ببرم. خدانگهدار. خداحافظ شما! "

و با ادای این کلمات. ویلوف بای با شتاب از اتاق خارج شد.

فصل چهل و یک

اندکی پس از رفتن ویلوف بای، حتی اندکی پس از محو شدن صدای چرخهای دلیجان او، النور با انبوهی از عقاید درهم و برهم، و آمیخته با اندوه به چنان حالتی از پریشانی دچار شده بود که حتی به خواهر خود نیز نمی اندیشید.

ویلوف بای را که تا نیم ساعت قبل از آن مرد بی ارزش ترسناکی می پنداشت، آن ویلوف بای را که با همه خطاهایش، برای رنجهائی که سبب گشته بود منشأ بروز درجه ای از دلسوزی را فراهم آورده بود، که او را وادار به تفکر در مورد خودش نموده بود بهمانگونه اکنون برای همیشه از خانواده او با دلسوزی، و با تأسفی نسبی با توجه به آگاهی النور جدا می شد _ به طوریکه بیشتر به آرزوهای او ارتباط پیدا می نمود تا به شایستگی های او، النور احساس می نمود که نفوذ ویلوف بای بر ذهن او تحت شرایطی که منطقاً نمی باید وزنی داشته باشد بالاتر رفته، به صورت شخصیتی با کشش های غیرعادی _ با سلوکی گشاده، صمیمی و سرزنده که از هیچگونه شایستگی برخوردار نیست، و با آن عشق آتشین و پایدار ماریان، که حتی افراط در آن نیز گناهی محسوب میشد. اما النور احساس می کرد که از مدتها پیش از تأثیر آن کاسته گردیده بود.

هنگامی که سرانجام به حالت بی خبری ماریان بازگشت، او را یافت که تازه از خواب برخاسته، با نشاط از شیرینی خوابی نسبتاً طولانی که امیدهایش را پرورانده بود. قلب النور انباشته بود. از گذشته، از حال، از آینده، از دیدار ویلوف بای، از سلامتی ماریان و از انتظار فرا رسیدن مادر، همه در مجموع سبب پدیدار شدن هیجانی عصبی در وجود او گشته بودند بطوریکه هرگونه نشانه ای از خستگی را زایل کرده، و فقط دلهره او را در برابر خواهرش آشکار می نمودند. بهرحال زمان آن دلهره چندان بلند نبود، زیرا نیم ساعت پس از رفتن ویلوف بای، النور یکبار دیگر با شنیدن صدای چرخهای دلیجانی دیگر در پای پلکه کان طبقه پائین قرار گرفت. _ علاقمند به مخفی داشتن هر کدام از لحظه های وحشتناک غیرضروری و بلاتکلیفی، بی درنگ به درون سالن دوید، و تا آستانه در ورودی پیش رفت تا مادرش را درست در لحظه ای که قدم به درون خانه می گذارد در آغوش کشد.

خانم دش وود، که با نزدیک شدن به خانه هر لحظه بر شدت وحشت تصور آنکه دیگر ماریانی وجود نداشته باشد افزوده می گشت، دیگر صدایش طنینی نداشت که سؤالی را شکل بخشد. و حتی برای النور نیز صدائی نداشت، ولی النور، که نه منتظر احوالپرسی و نه منتظر هیچ گونه سؤالی، در یک لحظه فراغتی لذت بخش بر او مستولی گشت، - و مادر با تمام آن اشتیاق همیشگی خود او را در آغوش کشید، لحظه ای پر از خوشحالی و مسرت که بر وحشت لحظات قبلی او چیره گشته بود. خانم دش وود در میان آغوش دختر خود و همراهی دوست او به سالن پذیرائی هدایت شد، _ و در آنجا اشکهای ناشی از خوشحالی باریدن گرفت، گرچه هنوز یارای حرف زدن نداشت، النور را یک بار دیگر و یکبار دیگر به آغوش کشید، و به نوبت دست کلنل براندون را نیز می فشرد، و با آن نگاه خود که سپاسگذاری را می رساند قدردانی نموده، و سعادت خود را در آن لحظه مدیون مشارکت وی تلقی می نمود. کلنل براندون، با سکوتی حتی عمیق تر از خاموشی او، بهرحال در آن سعادت سهیم بود.

پس از آنکه خانم دش وود حال عادی خود را بدست آورد، نخستین اشتیاقش دیدار ماریان بود، و هنوز دو دقیقه نگذشته بود که نزد فرزند دلبندش قرار داشت، که به مراتب عزیزتر از گذشته، گذشته ای آمیخته با ناراحتی و خطر. خشنودی النور، با مشاهده دیدار آن دو نفر، فقط به خاطر استنباط آن بود که ماریان از خواب سنگینی دست برداشته است: _ ولی خانم دش وود با مشاهده فرزندش که از پرتگاه خطر به سلامت بازگشته بود، میتوانست آرام باشد، و حتی می توانست محتاطانه برخورد نماید، و ماریان خشنود از آنکه مادر را در کنار خود می دید، و آگاه از آنکه شدت ضعف، رمقی برای گفتگو برجای نگذاشته بود، به راحتی سکوت و آرامشی را که هرکدام از پرستارها تجویز می نمودند پذیرا گشت. خانم دش وود می خواست تمامی طول شب را با فرزندش بیدار بنشیند، و النور، با پذیرش درخواست های مادر، به رختخواب رفت. ولی بقیه ساعات آن شب را که خواب از سرش پریده بود، در آن ساعات بسیار نگران کننده و خسته کننده ای را که بر اثر هیجانهای روحی بیدار مانده بود، به طرز دلنشینی سپری نمود. ویلوف بای، " ویلوف بای درمانده، " بدان صورت که اکنون النور او را تجلی میساخت، به مرور در اندیشه هایش جای می گرفت. النور فقط به اظهارات او مبنی بر بی گناهی اش گوش فرا داده بود، و اکنون به خاطر آنکه پیش از آن، قضاوت ناعادلانه ای را در مورد او در پیش گرفته بود، خود را مورد سرزنش قرار می داد. ولی تعهدی که سپرده بود تا همه آن اظهارات را برای خواهرش بازگو نماید قطعاً دردناک می نمود. النور از مبادرت بآن اقدام هراس داشت، هراس از تأثیر احتمالی آن در ماریان، مردد از آنکه آیا پس از استماع آن اظهارات آیا می تواند با مرد دیگری برای همیشه احساس خوشبختی نماید، و در یک کلمه آرزو کرد ای کاش ویلوف بای همسرش را طلاق داده بود.

اندکی بعد، با به خاطر آوردن کلنل براندون، خود را سرزنش کرد، احساس نمود که به خاطر رنجهای او و استواری بیش از حد او نسبت به رقیبش، پاداشی در حد خواهرش ضروری است، و هر چیزی را آرزو کرد مگر مرگ همسر ویلوف بای را.

هیجان روحی ناشی از مأموریت کلنل براندون در بارتون، برای خانم دش وود با توجه به آگاهی پیشین او چندان تکان دهنده نبود، زیرا نگرانی اش در مورد ماریان تا بدان حد زیاد، که پیش از ورود کلنل براندون، مصمم گشته بود در همان روز، بدون آن که انتظار خبر دیگری را داشته باشد، شخصاً به کلولند عزیمت نماید، و آنچنان برنامه عزیمت خود را طراحی نموده بود که قبل از ورود کلنل براندون، مارگارت را به خانواده کاری (carey) سپرده بود زیرا قصد آن نداشت او را با خود به جائی ببرد که امکان سرایت بیماری وجود داشته باشد.

بهبودی ماریان در روزهای بعد ادامه یافت، و درخشندگی شادی بخش نگاههای خانم دش وود و روحیه او، همچنانکه خودش مکرراً آن را یادآور می گشت، نمایانگر موقعیت خوشبخت تریت زن دنیا بود. النور نمی توانست آن ادعا را بپذیرد و نمی دانست که آیا مادر او هرگز از ادوارد چیزی بخاطر دارد. اما خانم دش وود با اعتماد بر مفروضات معتدل و امیدهای شخصی خود که النور در نامه هایش برای او فرستاده بود، آنچنان از شادی فراوانی لبریز گشته بود، که فقط به آنچه که آنرا افزون تر می نمود فکر می کرد. ماریان از ورطه ی خطری عظیم به آغوش او و به آغوش زندگی بازگشته، و همچنان که اکنون استنباط می نمود، پیامدهای بعدی در نتیجه تشخیص اشتباه او مبنی بر تشویق به آن وابستگی نافرجامی که به ویلوف بای مربوط می شد، به وجود آمده بود، _ و در مرحله بهبودی خود، هنوز سرچشمه نشاط انگیز دیگری که بدان تفکر نکرده باشد وجود داشت. پس بنابراین به محض آنکه فرصت مناسبی برای یک گفتگوی خصوصی بین آن دو پدیدار گشت اظهاررات ویلوف بای را برای مادر بازگو نمود.

" بالاخره تنها شدیم. النور عزیزم، هنوز نمی دانی چقدر خوشبختم. کلنل براندون عاشق ماریان است. خودش این مطلب را به من گفت. "

دخترش، با احساسی دوگانه، گاهی مسرت آمیز و زمانی دردناک، گهی حیرت زده و گاهی بدور از تعجب، سراپا گوش بود و سراپا دقت.

" تو اصلاً شبیه من نیستی، النور عزیزم، در غیر این صورت از قیافه فعلی تو تعجب نمی کردم. اگر نشسته و آرزو می کردم که ای کاش امکان مساعدی برای خانواده خوب من پدیدار شود، بایستی تاریخی را برای ازدواج یکی از شما دو نفر با کلنل براندون به عنوان عالی ترین هدف ها تعیین می کردم. و به نظر من ماریان با او خیلی خوشبخت خواهد شد. "

النور تا حدودی علاقمند بود دلیل آن را جویا شود، زیرا اطمینان داشت که خصوصیات فردی هیچ کدام از آنها از نظر سن، شخصیت، یا عواطف تطابقی با یکدیگر نداشت، _ ولی اتکاء مادر او در مورد هر موضوع قابل توجهی مبتنی بر تخیلاتی می باشد، و بنابراین بجای هرگونه سؤالی، با لبخندی از آن صرف نظر نمود.

" همانگونه که دیروز مسیر خود را طی می کردیم، کلنل براندون تمام حرفهای دورن سینه اش را برایم فاش کرد. کاملاً ناخوادآگاه و ناخواسته بود. من و تو شاید به خوبی باور داشته باشیم، که از هیچ موضوعی صحبت نکنیم مگر از فرزند من، _ کلنل براندون نمی توانست پریشانی خودش را آشکار نسازد، من متوجه شدم که مثل من ناراحت بود، و شاید هم صرفاً از جهت رابطه دوستی فکر می کرد که، با چرخش عالم، چنین مهربانی با حرارتی مفهومی ندارد _ یا شاید به نظر من اصلاً فکر نمی کرد _ که احساساتش قابل تحمل نباشد، و باین وسیله مرا از صمیمیت خود، از دلسوزی خود، و از محبت دائمی خود نسبت به ماریان باخبر ساخت ماریان را دوست دارد، النور من، از همان لحظه ای که چشمش به ماریان افتاده. "

النور، در اینجا، بهرحال متوجه شد، _ نه از زبان، و نه از رفتار کلنل براندون، بلکه از آن مواهب طبیعی قوه تخیل مادر خود، که هر چه را که انتخاب می نمود و هرچه را که می خواست در لباسی خوش نقش پدیدار می نمود.

" علاقه او به ماریان، بی نهایت بیشتر از آن چیزی است که ویلوف بای احساس می کرد، خیلی گرم تر، خیلی با محبت تر _ که تابحال بیاد نداریم _ با همه آن تعصب های ناروای ماریان عزیزمان برای آن جوانک بی ارزش، تا بحال مدارا کرده! _ و بدور از خودخواهی _ بدون آنکه به امیدی پشت گرمی داشته باشد! _ آیا می توانست خوشحالی او را با دیگری دیده باشد _ چنین مغز شریفی! _ چنین آدم بی ریائی، چنین صمیمیتی! _ هیچکس نمی تواند محسنات خوب او را نادیده بگیرد. "

النور گفت، " در شخصیت کلنل براندون، به عنوان یک مرد بی نظیر، تردیدی نیست! "

مادر با لحنی جدی جواب داد، " خودم می دانم، یا باید پس از چنان زمینه هشدار دهنده ای ، آخرین نفری باشم که چنان صمیمیتی را دلگرم کننده تلقی کنم، یا فقط از آن خوشحال باشم، ولی آمدن او به دنبال من، با آن چالاکی، با آن صمیمیت حاضر و آماده، کافیست که ارزش بی نظیر بودنش را به اثبات برساند. "

النور پاسخ داد، " شخصیت او، در هر حال، به یک عامل مهربانی مربوط نمی شود، که صمیمیت او به ماریان باشد، بلکه موضوع انسانیت او مطرح است، که او را بسیار محترم جلوه میدهد. در نظر خانم جنینگز و افراد خانواده میدل تون، از مدت ها قبل به عنوان یک دوست صمیمی شناخته شده بود، آنها هم او را دوست دارند و هم برایش احترام قائلند، گرچه اخیراً موارد بسیار ناقابلی مطرح بوده ولی به نظر من آنقدر از ارزش و احترام خاصی برخوردار است، که اگر ماریان قادر باشد با او خوشبخت شود، من هم به اندازه شما از برقراری چنان ارتباط خجسته ای بی اندازه شادمان خواهم شد. چه جوابی به او دادید؟ آیا امیدوارش کردید؟ "

" اوه! عزیزم، من که نمی توانستم باو یا بخودم از امید حرف بزنم. نمی دانستم که در آن لحظه ماریان زنده هست یا نه. ولی او راجع به امید و دلگرمی سؤالی نکرد. سؤال او در مورد اعتماد غیرارادی، یک جریان مهارنشدنی یه یک دوست رنجیده بود _ نه به صورت یک درخواست از یک مادر _ با اینحال پس از گذشت اندکی گفتم، برای آنکه ابتدا کاملاً خودم را باخته بودم _ اگر ماریان زنده بماند، که احتمالاً زنده خواهد ماند، بزرگترین خوشحالی من آن خواهد بود که آنها ازدواج کنند، و از هنگام ورودمان، از هنگام نجات یافتن شادی بخش مان آن جمله را مرتباً برای او تکرار کرده ام، و هرچه می توانستم برای او پشت گرمی فراهم کرده ام. باو می گویم، زمان، اندک زمانی که بگذرد، همه چیز روبراه خواهد شد، _ قلب ماریان که همیشه به خاطر چنان مردی مثل ویلوف بای نخواهد پوسید. _ عدم شایستگی های او بزودی کار خودش را خواهد کرد. "

" برای پی بردن به روحیه کلنل، در هر حال، هنوز او را بدرستی نشناخته اید. "

" نه. _ بنظر او وفاداری ماریان آنقدر ریشه دار است که برای هرگونه تغییری مدت زیادی زمان لازم دارد، و با فرض آنکه قلب ماریان اگر دوباره آزاد شود، باز هم بسختی میتوان باور کرد که با آن تفاوت سنی و جسمی، بتوانند به یکدیگر دلبستگی پیدا کنند. در این مورد، بهرحال، کلنل براندون اشتباه می کند. سن زیاد او به عنوان به عنوان یک نکته مثبت می تواند شخصیت و اصول فکری او را تثبیت نماید، _ و تمایلات او، به اعتقاد من، دقیقاً منطبق با تمایلاتی است که خواهرت را به خوشبختی می رساند. و خلق و خو، و اخلاق او هم، همگی با خصوصیات دیگری منطبق هستند. جانبداری من جلو قضاوت مرا نمی گیرد، قطعاً مثل ویلوف بای قشنگ نیست _ ولی در عین حال، جذابیت او خیلی بیشتر از ویلوف بای است. _ اگر یادت باشد، در چشمان ویلوف بای همیشه حالتی موج میزد که من اصلاً دوست نداشتم. "

النور قادر نبود آنرا به خاطر آورد، _ ولی مادر او، بدون آنکه انتظار رضایت او را بکشد، ادامه داد،

" و رفتار او، رفتار کلنل خیلی بیشتر از رفتار ویلوف بای به دل من می نشیند، و بشکلی است که من یقین دارم برازنده وابستگی به ماریان است. آن تواضع، آن اصالت، توجه به مردمان دیگر، و آن سادگی مردانگی خیلی زیاد با تمایلات ماریان مطابقت می نماید و یقین دارم، اگر ویلوف بای با صمیمیتی واقعی، برخلاف آنچه که خودش را به ماریان شناسانده بازگردد، باز هم ماریان آنقدر با او به خوشبختی نخواهد رسید که با کلنل براندون میرسد. "

مکث کرد. _ دخترش نمی توانست کاملاً نظر او را قبول نماید ولی عقیده مخالفی هم اظهار ننمود، و باین ترتیب هیچگونه اعتراضی نشد.

خانم دش وود ادامه داد، " اگر اگر به دلافورد بروند، فقط چند مایل از من فاصله خواهند داشت، حتی اگر هم در بارتون بمانم، که احتمال آن کم است، _ برای آنکه بطوریکه شنیده ام دهکده بزرگی است، _ قطعاً باید در آنجا چند خانه کوچک هم پیدا بشود، که حتماً مثل کلبه روستائی فعلی ما برازنده ما خواهد بود. "

طفلک النور! _ در اینجا هم نقشه تازه ای برای کوچ دادن او به دلافورد طراحی میشد! _ ولی او روحیه لجبازی داشت.

" و اما در مورد دارائی اش! _ چونکه همانگونه که می دانی، در حال حاضر همه به فکر مال و منال میباشند، _ و با اینکه نه اطلاع دارم و نه علاقه دارم، که واقعاً چه می باشد، اما مطمئن هستم که دارائی اش باید قابل توجه باشد. "

در اینجا نفر سومی وارد شد و صحبت آنها متوقف گردید، و النور فرصتی یافت تا در تنهائی بدانها بیاندیشد. و برای دوست خود ارزوی موفقیت نماید، و با این حال با این آرزو، رنجی را به خاطر ویلوف بای احساس نماید.

فصل چهل و دو

بیماری ماریان، گرچه در نوع خود ضعیف کننده، ولی چندان به طول نیانجامید که دوره بهبودی اش را کند نماید، و با بهره گیری از نیروی جوانی، قدرت طبیعی، و حضور مادر، به مرحله ای رسید که در طول چهار روز بعد از ورود مادر به حرکت درآید. با درخواست ماریان، بخاطر ابراز تشکر خود در ازای زحمتی که کلنل براندون، بخاطر آوردن مادر او کشیده بود، به دیدار او رفت.

هیجان کلنل براندون هنگام ورود به اتاق، و مشاهده ماریان همه نگاهها را دگرگون ساخت، و در گرفتن دست لرزان او که بلافاصله به طرف کلنل براندون دراز کرده بود، به کمان النور، چیزی بیشتر از صمیمیت به ماریان، یا آگاهی از آن در نظر دیگران، مشاهده میشد، و النور بزودی در نگاه دردمند و چهره دگرگون شده کلنل براندون که به خواهر او نگاه میکرد، احتمال تداخل صحنه های فلاکت بار گذشته را که در ذهن خود داشت حدس میزد، که آن شباهت را میان ماریان و الیزا بیاد او انداخته، و اکنون با آن چشمان گود رفته، بدن بیمار، هیکل ضعیف و لاغر شده و تعهدات ویژه ای که آگاهی گرمی بخش را به یاد او می انداخت در برابر دیدگان او قرار داشت.

خانم دش وود به دقت کمتری نسبت به دختر خود، در عین حال با ذهنی انباشته از تأثیری دیگر، که لاجرم به برداشت متفاوتی منجر می گشت، از رفتار کلنل براندون هیچ چیز نمی دید مگر آنکه از بطن سادگی و نمای ظاهری احساس سرچشمه گرفته، که از عمل و کلمات ماریان خودش را متقاعد ساخت چیزی بالاتر از حق شناسی و سپاسگذاری قبلاً سایه گسترده است.

در انتهای یکی دو روز بعد، ماریان که به طور محسوسی نسبت به دوازده ساعت پیش از آن سالم تر گشته بود. خانم دش وود ، بر اثر فشار تمایلات او و خواهراش شروع به صحبت از حرکت به سوی بارتون را نمود. بر اساس ملاحظات او آن دو دوست دیگر بخاطر آنها مجبور به رعایت مواردی بودند، خانم جنینگز در طول اقامت خانم دش وود آنجا را ترک نکرده، و کلنل براندون بر اثر توافق آنها ملزم به اقامت در آنجا گردیده بود. در عوض با درخواست او و خانم جنینگز، از خانم دش وود درخواست شد که از دلیجان کلنل براندون برای بازگشت به خانه ی خود استفاده نمایند، زیرا با داشتن جای کافی برای فرزند رنجور او مساعدتر بود، و کلنل بنابر دعوت مشترک خانم جنینگز و خانم دش وود، با کمال میل بر آنها منت نهاده و دیدار از آنها را در خانه روستائی به چند هفته بعد موکول نمود.

روز جدائی و عزیمت فرا رسید، و ماریان، پس از گذراندن یک دوره همراه با حق شناسی، پر از احترام و هر نوع اشتیاق درونی، از خانم جنینگز خداحافظی کرد، و با صمیمیت به کلنل نیز خدا نگهدار گفت، در حالیکه به کمک او در داخل دلیجان قرار می گرفت. خانم دش وود و النور به دنبال او، و دیگران هم پس از آنها بر جای ماندند، تا از مسافران خود سخن برانند. و جای آنها را خالی احساس کنند، تا آنکه خانم جنینگز در صندلی خود قرار گرفت و با مستخدم خود شروع به گفتگو نمود تا شاید جای خالی آن دو هم صحبت جوان را احساس ننماید، و کلنل براندون اندکی بعد مسیر تنهائی خود را بسوی دلافورد برگزید.

افراد خانواده دش وود مدت دو روز در راه بودند، و ماریان بدون احساس خستگی، مشقت سفر را در میان آن دو نفر احساس ننمود. هر اقدامی که از صمیمیت زیاد، توجه بیش از اندازه سرچشمه گرفته باشد، برای راحتی هرچه بیشتر ماریان از سوی آن دو مراقب دلسوز بکار گرفته شد. و هر کدام پاداش خود را در قالب راحتی وجود و آرامش اعصاب او جستجو می نمودند. برای النور، مشاهده ماریان بی اندازه قابل شکرگذاری بود. او که ماریان را پس از آن هفته بیماری شدید می دید، که نه شهامت گفتگو از آن، و نه شکیبائی مخفی نگهداشتنش را در خود مهیا نمی دید اکنون در کمال شادی، اثرات آن عکس العمل های خطرناک را می دید، که قطعاً بایستی او را به سوی رضایت و خوشحالی سوق می داد.

همانطور که به منطقه بارتون نزدیکتر می شدند، آن مناظر و درختان آشنا، خاطره ای دردناک و اختصاصی را در نظر او مجسم می نمودند، ماریان خاموش و متفکر، سرش را به اطراف می چرخاند، از درون پنجره به بیرون خیره شده بود. ولی در اینجا، النور نه دلیلی برای حیرت و نه دلیلی برای ملامت احساس نمی نمود، و هنگامی که در چهره ماریان می نگریست، متوجه شد که آهسته می گرید، بسیار طبیعی بود که بر آن احساس رقیق دلسوزی نماید، که در حد بی آزار خود قابل ستایش بود، در تمامی رفتار بعدی خود، مسیر ذهن بیدار شده ای را دنبال می نمود که کوششی منطقی دارد، زیرا اندکی بعد که به سالن رسیدند، ماریان با نگاهی استوار و مصمم به اطراف نگریست، گوئی که در نظر اول قصد آن داشت تا خود را به دورنمای همه اشیائی که به خاطره ویلوف بای مربوط میشد عادت دهد. _ چندان صحبت نمی کرد، ولی هر کدام از جمله هایش نشانه ای از خوشحالی در بر داشت، و گرچه که گاهی آهی از دل برمی کشید، ولی هرگز بدون همراهی با یک لبخند بوقوع نمی پیوست. پس از صرف غذا می خواست ترانه هائی با پیانو اجرا نماید. به طرف پیانو رفت، ولی ترانه ای را که چشمش بدان افتاد یک اپرا بود، که توسط ویلوف بای برایش تهیه شده بود، برخی از آن قطعه های دو نفری مورد علاقه آنها را برداشت، و با ورق زدن جلد آن اسم ماریان با دستخط ویلوف بای روی جلد نوشته شده بود. _ امکان نداشت آن را اجرا نماید. سرش را به علامن نفی تکان داد، دفتر نت موسیقی را به کناری نهاد و ، پس از لغزاندن انگشتانش روی کلید هی پیانو بمدت یک دقیقه، از ناتوانی انگشتان خود به شکایت درآمد، و دریچه آن را دوباره بست، در حالیکه با استواری ادعا می کرد، که در آینده به تمرین بیشتری نیاز دارد.

صبح روز بعد از اثر آن نمونه های شادی بخش بهیچ روی کاسته نشد. برعکس، با ذهنی باز و جسمی تقویت شده، از صمیم دل صحبت میکرد و نگاهش سرحال به نظر میرسید، و بی صبرانه انتظار بازگشت مارگارت را می کشید، و از گردهمائی خانوادگی که از آن پس پیش خواهد آمد سخن می راند، از آن مهمانی های کوچک و خودمانی که به آرزو کردنش می ارزند.

گفت، " وقتی هوا مساعدتر و حال من بهتر شود، هر روز با هم به پیاده روی های طولانی خواهیم رفت. به طرف آن مزرعه ای که در حاشیه دره قرار دارد پیاده پیش خواهیم رفت، و بازی بچه ها را تماشا خواهیم کرد، سری هم به مزرعه تازه سر جان می زنیم، سری هم به خرابه های قدیمی عمارت پرایوری (priory) خواهیم زد، و سعی خواهیم کرد که تاریخچه آن را تا آنجا که امکان دارد پیدا کنیم. میدانم خوشبخت خواهیم شد. میدانم تابستان خوبی در انتظار ما است. دیگر هیچ وقت دیرتر از ساعت شش صبح از خوب بیدار نمی شوم، و از آن ساعت تا هنگام ناهار هرکدام از لحظه هایم را میان موسیقی و مطالعه تقسیم خواهم کرد. برنامه ام را مشخص کرده ام، و تصمیم دارم یک دوره مطالعاتی تازه را شروع کنم. کتابخانه خودمان را خوب می شناسم، که برای مطالعات بیشتر مفید است. ولی کارهای دیگری هم برای مطالعه وجود دارد که به خواندنش می ارزند، مثلاً در منزل سر جان و آثار جدیدتری که قطعاً میتوانم آنها را از کلنل براندون به امانت بگیرم. اگر روزی شش ساعت مطالعه کنم. در طول یک سال مقدار قابل توجهی بر معلومات من افزوده میشود. "

النور با وجود آنکه از مشاهده آن اشتیاقی که او را به نهایت سستی خمارآلود و شکوه های خودخواهانه سوق میداد، خنده اش گرفت بود ولی نقشه او را برای اجرای چنان اقدامات پسندیده ای مورد ستایش قرار داد، و می دید که ماریان در تدارک برنامه های سرگرم کننده ای در قالب انتخاب چنان کارهای مبتنی بر منطق و تسلط واقعی خود برآمده است. خنده النور با یادآوری قولی که به ویلوف بای داده و هنوز آنرا علملی نساخته بود، بهرحال به آهی مبدل گشت، و از آن هراس داشت که با گفتگو از آن ماجرا یکبار دیگر ذهن ماریان را دچار آشفتگی نماید، و همین نتیجه مطلوب و آرامش فکری را نیز کهبرای مدتی بوجود آمده، متزلزل نماید. بنابراین با امید بر آنکه آن لحظه اهریمنی دیرتر تحقق پذیرد، تصمیم گرفت تا بهبودی کامل خواهر خود، از افشای آن خودداری ورزد، ولی این تصمیم محکوم به شکست بود.

ماریان چند روزی را در منزل ماند تا هوا برای بیمار تازه بهبود یافته ای همچو او مساعد گردد که از خانه بدر آید. ولی سرانجام آن صبح ملایم با طراوت فرا رسید، آن هوائی که دختری را به وسوسه درآورده و مادرش را مطمئن سازد، و ماریان، در حالی که روز بازوی النور لم داده بود، اجازه یافت تا برای یک پیاده روی متعادل در فضای سبز جلو خانه بیرون برود.

خواهران او، با هماهنگی قدم های او که از دوره پس از بیماری راه نرفته بود. بهمراهش عازم شدند، _ و تا آن سوی خانه خود تا بدانجا پیش رفتند که دورنمای کاملی از تپه های اطراف در برابر دیدگانشان شکل بگیرد، وقتی که آن تپه با اهمیت پشت سر را با برگرداندن سر خود مشاهده کرد، با اشاره دست به طرف آن و با صدای آرامی گفت، " آنجا، درست در آنجا، در آن تپه برجسته، _ من در آنجا به زمین افتادم، و ویلوف بای را اولین بار در آنجا دیدم. "

صدایش با ادای کلمات آهسته تر شد، ولی قوتی مجدد گرفت و اضافه کرد،

" خیلی خوشحالم که با رنج کمتری میتوانم به آن نقطه نگاه کنم! _ آیا می توانیم راجع به آن موضوع بعضی وقتها حرف بزنیم النور؟ - این جمله را تا حدودی با تردید ادا کرد. – " یا به نظر اشتباه است؟ حالا قدرت صحبت کردن از آن را در خود می بینم، امیدوارم، بتوانم طاقت بیاورم. " _

_ النور با ملایمت از او خواست لب به سخن بگشاید.

ماریان گفت، " تا آنجا که به او مربوط می شود، من تأسف خودم را ابراز داشته ام. هدفم آن نیست که از احساسا خودم نسبت به او حرف بزنم، بلکههدفم آن است که وضع فعلی آن را تشریح کنم. _ در حال حاضر، اگر می توانستم از یک نظر مطمئن شوم _ اگر می توانستم آزادانه تصور کنم که او همیشه نقشی ایفا نمی کرد، و هیچوقت درصدد فریب دادن من نبود، _ و بالاتر از همه، اگر می توانستم مطمئن شوم که هرگز آن ضعف شدیدی را که من بعضی اوقات از او تصور می کردم در خود ندارد، یعنی از لحظه ای که داستان آن دختر بیچاره مطرح شد " _

خاموش شد. _ النور با خوشحالی حرفهای او را با اهمیت شمرد.

" اگر بتوانی از آن اطمینان حاصل کنی، فکر می کنی که آسوده خاطر میشوی؟ "

" بله. آرامش فکری من به دو صورت در آن درگیر است، برای آنکه نه فقط سوءظن در مورد شخصی که برای من ارزش خاصی داشته، با داشتن چنان نقشه هائی وحشتناک است، _ بلکه آنچه را که از من بروز میکند نیز قابل بررسی است که در شرایطی شبیه من، چگونه میتواند چنان محبت شرم آوری را نسبت به من روا بدارد؟ "

النور پرسید، " در این صورت چه برداشتی از رفتار ویلوف بای داری؟ "

" اودر نظر من، _ اوه! چقدر خوشحال کننده بود اگر فقط او را آدم بی وفا، بسیار بسیار بی وفا تصور می کردم. "

النور دیگر حرفی نگفت. در مورد مناسب بودن شروع آن داستان در درون خود با خود مباحثه می نمود، _ و نمیدانست که آیا باز هم باید بخاطر تقویت ماریان از گفتن آن خودداری نماید یا نه، _ و چند دقیقه ای بدون آنکه صحبتی بنمایند راه رفتند.

سرانجام ماریان آهی از دل برکشیده، گفت، "وقتی که به آرزوهای ویلوف بای فکر می کنم که شاید وضع مساعدتری نسبت به من نداشته باشد، چندان هم برایش آرزوی سعادت نمی کنم. او هم به اندازه ی کافی باید رنج ببرد. "

"آیا رفتار خودت را با او مقایسه میکنی؟ "

" نه. با آن رفتاری مقایسه می کنم که بایستی می داشت، آنرا با رفتار تو مقایسه میکنم. "

" موقعیت ما تا حدودی مشابه یکدیگر است. "

" 

موقعیت ما بیشتر از رفتار ما متحمل سختی شده اند. _ النور عزیز من، نگذار مهربانی تو مانع سرزنش کردن قضاوت تو بشود. این بیماری مرا به تفکر وا داشت _ اوقات بیکاری و تؤام با آرامشی فراهم شد که جداً فکر کنم. خیلی پیش از آنکه حال صحبت کردن پیدا کنم، کاملاً میتوانستم فکر کنم. گذشته را مورد بررسی قرار دادم، از زمان آشنائی خودم با او که از پائیز گذشته شروع شده بود، در رفتار خودم چزی ندیدم مگر یک سری بی احتیاطی ها در مورد خودم، و نیاز به دریافت محبت از دیگران. دیدم که عواطف من آمادگی رنج کشیدن را یافته اند، و اشتیاق من به شکیبائی، تقریباً مرا به ورطه ی نابودی کشاند. بخوبی میدانم، بیماری من کاملاً ناشی از همین غفلت از سلامتی خودم بود، که در همان زمان هم اشتباه بودنش را احساس می کردم. اگر می مردم، _ این اقدام یک خودکشی بود. از خطری که تهدیدم میکرد اطلاعی نداشتم، تا آنکه خطر برطرف شد، اما با چنان عواطفی که آن تفکرات از برای من مهیا نمودند، از بهبودی خود تعجب میکنم، _ تعجب از آنکه همین اشتیاق من به زندگی کردن، یافتن فرصتی برای جبران خطاها، چرا در همان لحظه به زندگی من خاتمه نبخشیدند. اگر میمردم، _ در چه بیچارگی غم انگیزی باید شما را رها میکردم، خواهرم را، دوستم را، پرستارم را! _ تو را. که همه آن روزهای ناراحت کننده خودخواهی اخیر مرا شاهد بودی؟ که همه مکنونات قلبی مرا میدانستی! _ چگونه می توانستم در خاطره تو جائی داشته باشم! _ همین طور در مورد مادرم. چطور می توانستی مادرم را دلداری بدهی! _ قادر نیستم انزجار را از خودم ابراز کنم. هر وقت که به گذشته نظر می دوختم، متوجه وظایفی میشدم که در آنها تفکر کرده بودم، یا در برخی از موارد زیاده روی. مثل اینکه همه را از خودم دلسرد کرده بودم. مهربانی، مهربانی بی دریغ خانم جنینگز را، با حق شناسی حقارت آمیزی پاسخ گفته بودم. با افراد خانواده میدل تون، و خانواده پالمر، با خواهران استیل، حتی با هر کدام از آشنایان معمولی هم، برخوردی اهانت آمیز و نادرست داشتم، قلب من در برابر همه شایستگی ها مثل سنگ شده، نسبت به توجه همه آنها احساس خشم میکردم، _ به جان، به فانی، _ بله، حتی به آنها، هرچند که تا حدودی حقشان بود، احترام کمتری قائل بودم. اما تو، _ تو از همه بالاتر هستی، بالاتر از مادر، درباره تو اشتباه کردم. من، و فقط من هستم که، قلب ترا می شناسم و با رنج های آن آشنا هستم، چه تأثیری در من گذاشته بود؟ _ هیچ گونه اثر دلسوزانه ای که عاید من و تو شود نداشت. _ تو به عنوان یک نمونه در برابر من قرار داشتی، ولی چه فایده؟ _ آیا اصلاً توجهی به تو و آسایش تو داشتم؟ آیا برای مشقت تو ارزشی قائل بودم، یا از فشار آن می کاستم، آیا باری از دوش تو برمی داشتم؟ نه، _ حتی در آن موقع که بر ناراحتی تو وقوف داشتم نیز از هرگونه انجام وظیفه و رعایت دوستی خودداری ورزیدم، بندرت اجازه میدادم که غم ها را از وجود خود بیرون کنم، فقط با تأسف از آنکه آن قلبی که مرا به اشتباه کشانده و به زحمت انداخته، و نسبت به او ایمان شدیدی داشتم، چون ترا ترک کرده بود، به خاطر خودم احساس بدبختی میکردم. "

در اینجا آن روحیه خودداری از دگرگونی اودستخوش تغییر شد، و النور با وجود آنکه نمی خواست حرفی بزند، پریشان گشت، و با ستایش و همدردی سریع خود به یاری آن صراحت گفتار و اظهار ندامت شتافت. ماریان دست او را فشرد و گفت :

" تو خیلی خوبی. _ آینده ثابت خواهد کرد من نقشه خودم را طراحی کرده ام، و در صورتیکه قادر به اجرای آن باشم _ عواطف من تحت کنترل درآمده و اخلاق من بهتر خواهد شد. دیگر آن خصوصیات من باعث ناراحتی دیگران و عذاب وجودم نخواهند شد. از حالا به بعد فقط به خاطر خانواده خودم زندگی خواهم کرد. به خاطر تو، مادرم، مارگارت، که از این به بعد همه دنیای من خواهید بود، محبت مرا کاملاً بین خودتان تقسیم کنید. از شما،از خانه ام، هرگز دوباره بخاطر هیچ یک از انگیزه های بزرگ و کوچک جدا نخواهم شد، و اگر در گروهای دیگری هم وارد شوم فقط بخاطر نشان دادن آن خواهد بود که روحیه من متواضع شده است، قلب من التیام یافته، و قادر به انجام آداب معاشرت، کم کردن وظایف زندگی از دوش شما با آرامش، و با تحمل خواهم شد. در مورد ویلوف بای _ گفتن آنکه به زودی او را فراموش کرده یا برای همیشه فراموشش کرده ام، بی ربط می باشد. هیچ تغییر و یا شرایط ذهنی دیگری قادر به فائق آمدن بر خاطره او نمی باشد. ولی باید تحت قائده درآید، باید بر اصولی منطبق گردد، با دلیل همراه شود، و به مرور نظم بگیرد. "

ماریان لحظه ای مکث کرد _ و با لحن ملایمی افزود، " ای کاش میدانستم درقلب او چه می گذرد، آنوقت همه چیز آسان تر میشد. "

النور، که تا آن لحظه مدتی را به تفکر در مورد زمان صحیح گفتن یا نگفتن آن ماجرا مصروف ساخته بود، بدون آنکه هرگزبه نتیجه ای رسیده باشد، آن جمله را شنید، و با ادراک آنکه، تفکر و تصمیم گیری باید به مرحله عملی برسند، اندکی بعد بیان واقعیت رابر عهده گرفت.

بیان آن ماجرا را، آنطور که امیدوار بود، به گونه ای بر او تشریح نمود. آن شنونده مضطرب را به جانب احتیاط کشاند، نکته های اصلی و ساده ای را که پایه های عذرخواهی های ویلوف بای محسوب می گشتند به سادگی و صداقت شرح داد. پشیمانی ها و توبه های ولوف بای را ارزشی واقعی نهاد و فقط ادعاهای فعلی اش را به مرحله تعدیل متجلی ساخت. ماریان هیچ حرفی نزد. می لرزید چشمانش در نقطه ای ثابت به زمین دوخته شده، و رنگ لبهایش بی رنگ تر از زمانی بود که به ناخوشی دچار گشته بود. هزاران سؤال از اعماق قلبش به فوران درآمده، ولی جرأت اظهار حتی یکی از آنها را هم نداشت. هر کدام از کلمه ها و حروف را با اشتیاق بی اندازه ای می پذیرفت، دستهایش بدون آنکه خود بداند، دستهای خواهرش را می فشردند، و جریان اشک سراسر گونه هایش را مرطوب ساخته بود.

النور، بیمناک از خستگی او، به طرف منزل هدایتش کرد، و تا هنگامی که به منزل خود برسند، به آسانی بدون آنکه سؤالی مطرح سازد کنجکاوی خود را پنهان داشته بود، از هیچ چیز حرفی نمی زد مگر از ویلوف بای، و از گفتگوهایشان با یکدیگر، و در هر کدام از گفته ها و نگاه ها دقت می نمود، آنجا که حساسیت می توانست به طور مطمئنی مورد مخالفت قرار بگیرد. با ورود به داخل خانه، ماریان، بوسه ای حاکی از سپاسگذاری بر گونه های خواهر خود زده و با ادای این دو کلمه بسیار ظریف، " بمادر بگو " که از میان اشکهایش بگوش میرسید از خواهر خود جدا شد و به آهستگی از پله ها بالا رفت.النور درصدد نبود تا آن انزوای منطقی را که در جستجویش بود برهم زند، و با ذهنی نگران که از قبل نتیجه را مرتب کرده بود، و با عزمی که دوباره باید ماریان از انجام آن خودداری نماید، به داخل سالن رفت تا از بروز هرگونه بی احتیاطی جلوگیری بعمل آورد.

فصل چهل و سه

خانم دش وود از شنیدن داستان بیگناهی ویلوف بای یکه خورد. از آنکه قسمتی از خطاهای اتهامی او روشن گشته بود اظهار خوشحالی نمود، _ و برایش متأسف شد، _ برایش آرزوی خوشبختی کرد. اما آن عواطف گذشته قابل برگشت نبودند. _ در نظر ماریان ویلوف بای مردی بود عهد ناشکسته _ و شخصی غیرقابل ملامت. هیچ چیز نمی توانست رنجی را که او تحمل کرده بود برطرف سازد، و هیچ چیز قادر به موجه جلوه دادن ظلمی که بر الیزا وارد آمده بود نمی شد. بنابراین هیچ چیز نمی توانست ویلوف بای را به سر جای اول خود بازگرداند، و هیچ چیز نمی توانست منافع کلنل براندون را آسیب پذیر سازد.

اگر خانم دش وود، دخترش را دوست میداشت، داستان ویلوف بای را از زبان خودش می شنید _ اگر شاهد پریشانی ویلوف بای میشد، و تحت تأثیر حالت چهره و رفتار او قرار می گرفت، احتمال آن به وجود می آمد که دلسوزی اش نسبت به او افزون تر گردد. ولی النور نه توان آن را داشت، و نه آرزویش را، که چنان عواطفی را، با شرح جزئیات آن در دیگری بیدار نماید. تفکر به آرامش او قضاوت بخشیده بود، و اعتدالی بر ذهن او پدید آورده بود، _ بنابراین اشتیاق او بر آن بود که تنها به بیان حقیقت ساده اکتفا کرده، آن حقایق را آشکارا، بدور از هرگونه شاخ و برگی تشریح نماید.

شامگاهان، که هر سه کنار یکدیگر گرد آمده بودند، ماریان یک بار دیگر داوطلبانه لب به سخن گشود، _ ولی در قالب کوششی، ناآرام، و تفکری مشوش که از خاموش نشستن ساعات قبل سرچشمه می گرفت _ همانطور که صحبت میکرد، رنگ چهره اش برافروخته گشته _ و آوای نااستوارش با وضوح کامل محسوس بود.

گفت، " ای کاش می توانستم به هر دو شما اطمینان بدهم، که من همه چیز را می بینم _ همانطور که شما توقع آنرا از من دارید. "

خانم دش وود می خواست بلافاصله با همان دلسوزی های مادرانه صحبت ماریان را قطع نماید، که النور، با اشتیاق سکوت خود را شکست و آرزو کرد که نقطه نظرهای واقعی خواهرش را بشنود. ماریان با ملایمت ادامه داد:

" آنچه را که النور صبح امروز برایم شرح داد، کمک بزرگی به من تلقی می شود _ من اکنون آنچه را شنیده ام که دقیقاً آرزوی شنیدنش را داشتم. " _ چند لحظه ای صدایش شنیده نشد، _ وقتی بر خود مسلط شد، با آرامش بیشتری نسبت به گذشته ادامه داد، " من اکنون کاملاً آسوده ام، دیگر آرزوئی ندارم. پس از دانستن آن ماجرا هرگز نمی توانستم با ویلوف بای خوشبخت شوم، و بهرحال دیر یا زود آگاه میشدم. _ دیگر هیچ اعتماد و یا احترامی باقی نمی ماند. هیچ عاملی دیگر نمی توانست احساسات مرا به حال اول خود بازگرداند. "

مادرش فریاد کشید، " میدانستم _ میدانستم. خوشبختی با مردی که عیاش باشد، _ با مردی که عزیزترین دوست ما را آسیب رسانده و به یکی از بهترین مردها صدمه زده باشد غیرممکن است؟ _ نه _ ماریان من از آن قلب ها ندارد که با چنان مردی خوشبخت شود! _ وجدان ماریان، وجدان آگاه او، همه آن چیزهائی را که شوهرش احساس کند درک خواهد کرد. "

ماریان آهی کشید، و تکرار نمود _ " من آرزوی هیچ تغییری را ندارم. "

النور گفت، " موضوع را از دیدگاه یک فکر پسندیده و یک شعور پرورش یافته در نظر بگیر، و به جرأت می توانم بگویم تو هم مثل من، گمان می کنی که نه فقط در این زمینه، بلکه در همه موارد، هر ازدواجی لزوماً با تعدادی از گرفتاری ها، و ناامیدی های بخصوصی همراه میباشد، که کم و بیش، با اندک صمیمیتی باید قابل تحمل شود. اگر با هم ازدواج می کردید، برای همیشه با فقر دست بگریبان می شدید. ولخرج بودن او حتی توسط خود او مورد اعتراف قرار گرفت، و رفتار او در مجموع بیانگر آن است که او شخصاً فداکاری را نفی می نماید. نیازهای او و بی تجربگی تو، با یک درآمد ناچیز، درآمد بسیار ناچیز، بناچار آشفتگی های فراوانی را برای شما پدیدار می ساخت. آنطور که ترا می شناسم، با آگاهی از موقعیت خود، به خاطر عزت نفس و صداقتی که داری تا سر حد امکان به صرفه جوئی خواهی پرداخت. و تا آنجا که صرفه جوئی تو از وسایل راحتی خودت بکاهد،شاید بتوانی رنج ناشی از آن را تحمل کنی، اما از طرف دیگر _ اقدامات یک جانبه تو چطور می تواند آن تزلزلی را که مدتها پیش از ازدواج شما بوجود آمده بود ترمیم نماید؟ _ از آن گذشته، تازه اگر هم بهرحال با سعی و کوشش و منطق گرائی، از میزان تفریحات و سرگرمی های او کمی کاسته شود، آیا این نگرانی وجود ندارد، که بجای تسلط بر احساسات خودپسندانه و خودخواهانه او ، از میزان نفوذ وجود تو در قلب او کاسته شود، و از آنکه در چنان ازدواج پر از مشکلاتی که با تو پیوند خورده ابراز تأسف نماید؟ "

لبهای ماریان دچار ارتعاش گردید، و با تکرار کلمه ی " خودپسندی؟ " با لحن بخصوصی گفت، " آیا واقعاً او را خودپسند تصور می کنی؟ "

النور پاسخ داد، " همه نشانه های رفتاری او، از شروع تا به آخر، برپایه خودپسندی قرار داشت. بخاطر خودپسندی بود که برای نخستین بار احساسات ترا به بازی گرفت، که پس از آن وقتی که احساسات خودش نیز گرفتار گشت، باعث شد که در اعتراف به آن تأمل نماید، و بالاخره باعث رانده شدن او از بارتون شد. شادی شخصی او با آسایش شخصی او، در هر کدام از خصوصیات و اصول فکری او قابل تشخیص بود. "

" کاملاً درست است. خوشبختی من هرگز هدفی برای او محسوب نمیشد. "

النور افزود، " در حال حاضر، به رفتار گذشته اش افسوس می خورد. و چرا باید به خاطر آن متأسف باشد؟ _ برای آنکه متوجه شده از این عملکرد نتیجه خوبی عاید او نگشته: خوشبخت نشده. موقعیت و شرایط او اکنون از هرگونه آشفتگی در امان است _ رنج او ناشی از آن مسائل نمی باشد، و فکر او فقط آن است که با زنی ازدواج کرده که کمتر از تو او را دوست دارد. ولی آیا مفهوم مخالف آن می تواند چنان باشد که اگر با تو ازدواج میکرد، به خوشبختی می رسید؟ _ نگرانی ها و ناراحتی ها در آن صورت فرق میکرد. آنوقت از آشفتگی های مالی ممکن بود دچار گرفتاری و نارضایتی شود، که چون اکنون برطرف شده، آنها را به هیچ می انگارد. اگر زنی نصیبش میشد که اخلاق و رفتارش با خوسته های او منطبق می گردید، در آن صورت همیشه نیازمند میشد _ همیشه فقیر می ماند، و شاید اندکی بعد، میزان وسائل متعدد راحتی و درآمد قابل توجه را در زمره با اهمیت ترین عوامل خوشبختی قرار میداد و اخلاق و رفتار یک همسر خوب را از ارزش کمتری برخوردار می دانست. "

ماریان گفت، " اصلاً تردیدی در آن ندارم، و از چیزی هم متأسف نیستم _ هیچ چیز مگر از نادانی خودم. "

خانم دش وود گفت، " حرف مادرت را می زنی، فرزندم، آن حرف باید جواب داشته باشد. "

ماریان دلش نمی خواست مادرش بیش از آن جلو برود، و النور، راضی از آنکه هر کدام متوجه خطای خود شده اند، میخواست از بروز هرگونه نگرش به رویدادهای گذشته که احتمالاً تضعیف روحیه خواهرش را به دنبال می کشاند، ممانعت به عمل آورد، بدین جهت با پی گیری موضوع صحبت قبلی ، بلافاصله ادامه داد،

" راستی به نظر من، از همه این داستان یک نکته را میتوان بیرون کشید _ و آن این است که همه گرفتاریهای ویلوف بای از نخستین جبهه گیری او در مقابل واقعیت شروع شد، و آن طرز رفتار او در قبال الیزا ویلیامز میباشد. آن گناه او منشاء گناه های کم اهمیت تر بعدی، و مبین همه نگرانی ها و نارضایتی های فعلی او بوده است. "

ماریان با احساسی عمیق آن نشانه را پذیرفت، و مادر او از آن طریق تعداد بیشماری از صدمات و شایستگی های کلنل براندون را در قالب با حرارت بودن در دوستی، و برخورداری از تدابیر همگن و با ظرافت بشمرد. دخترش بهرحال به او نگاه نمی کرد، گوئی که از آن حرفها زیاد شنیده بود.

بر اساس پیش بینی هایش، النور در دو سه روز بعدی مشاهده نمود، که ماریان آن نیروی ذهنی و جسمانی لازم را بدست نیاورده، و به مرور که از قدرت ذهنی استواری برخوردار شده، و می کوشید تا خود را آسوده خاطر و بشاش بنمایاند، النور توانست اطمینان حاصل نماید که آثار آن عملکرد او به مرور در سلامتی کامل او مؤثر خواهد افتاد.

مارگارت پیش آنها بازگشت، و افراد خانواده یک بار دیگر در کنار همدیگر قرار گرفتند، یکبار دیگر فضای آرامش بخش خانه ی روستائی شکل مطلوبی به خود گرفت و اگر مثل روزهای نخستین که به منطقه بارتون کوچ کرده بودند انرژی زیادی را صرف مطالعه نمی نمودند، ولی دست کم با یک نقشه طراحی شده برای اجرای آن در آینده پیش بینی های لازم را به عمل می آوردند.

النور دلش برای شنیدن اخبار مربوط به ادوارد تنگ شده بود. پس از عزیمت ادوارد از لندن هیچ خبری از او نداشت، هیچ اطلاعی از برنامه ها و حتی از وضع اقامت فعلی او نداشت. به خاطر بیماری ماریان، نامه هائی میان النور و برادرش مبادله شده بود، و در نامه اول جان، این جمله ذکر شده بود، " از سرنوشت ادوارد بیچاره خودمان هیچ خبری نداریم، و حق هرگونه تحقیقی هم در این مورد اکیداً از ما سلب شده، اما نتیجه گرفته ایم که هنوز از آکسفورد خارج نشده، " که تمامی آن اطلاعاتی را تشکیل میداد که از طریق نامه برای او فراهم گشته بود، زیرا از آن پس دیگر از نام ادوارد در هیچ کدام از نامه ها ذکری به میان نیامده بود. در هر حال، سرنوشت النور آنچنان نبود که برای مدت مدیدی از سرنوشت ادوارد بی خبر بماند.

یک روز صبح که مستخدم خود را برای انجام کاری به منطقه اگزتر فرستاده بودند، و هنگامی که او در سر میز نهار انتظار می کشید تا پیغام مورد نظر را به خانم خانه ابلاغ نماید، این گفتگو میان آنها رد و بدل شد _

" تصور میکنم شما هم بدانید مادام، که آقای فررارز ازدواج کرده اند. "

ماریان در جای خود تکانی خورده، چشمانش را روی النور ثابت نگهداشت، متوجه رنگ پریدگی خواهرش شد و بر اثر یک حرکت عصبی به صندلی خود تکیه داد. خانم دش وود، همان طور که به گفته مستخدم جواب میداد، چشمانش را بی اختیار به سمت النور چرخاند، و از مشاهده آشفتگی چهره النور که براستی تحمل رنجی را نمایان میساخت، و لحظه ای بعد دچار همان پریشانی گردید که ماریان بدان دچار شده بود، هراسان شد که به کدامیک از فرزندان خود باید رسیدگی نماید.

مستخدم که فقط متوجه حمله عصبی دوشیزه ماریان شده بود، آنقدر فهمید که یکی از مستخدمه ها را برای کمک به خانم دش وود صدا بزند، و ماریان را به اتاق دیگری رساند. در آن لحظه ماریان تا اندازه ای بهتر شده، و مادرش او را بدست مارگارت و آن مستخدمه سپرده، به سراغ النور شتافت، که گرچه هنوز هم در وضع آشفته ای به سر میبرد، ولی تا حدودی توانسته بود بر خود تسلط یافته و درصدد برآمده بود تا از آن مستخدم که نامش توماس بود، منبع اصلی انتشار آن خبر را جویا شود. خانم دش وود بی درنگ رنج همه آن سؤالها را بر خود هموار ساخت، و النور توانست بدون هیچگونه زحمتی از آن مطلع شود.

" توماس، چه کسی به شما گفت که آقای فررارز ازدواج کرده؟ "

" من امروز صبح آقای فررارز را در اگزتر دیدم، مادام، و خانم او هم، دوشیزه استیل پیش او بود. آنها در جلو در مسافرخانه لندن نو ایستاده بودند، و من آنها را دیدم. اتفاقاً نگاهی به آنها انداختم، و درست همان دوشیزه استیل جوان را دیدم، بنابراین کلاهم را برداشتم، و مرا شناخت و صدا زد و احوال مادام و خانم های جوان را پرسید، مخصوصاً احوال دوشیزه ماریان را، و خواهش کرد سلام او و آقای فررارز را به شما برسانم. و اظهار تأسف کرد که نتوانستند به دیدن شما بیایند، آنها خیلی عجله داشتند که بروند، ولی در هر حال گفت که حتماً برای دیدن شما خواهند آمد. "

" ولی توماس، آیا خودش به شما گفت که ازدواج کرده است؟ "

" بله، مادام. او خندید، و گفت از وقتیکه به آن منطقه وارد شده اسمش را عوض کرده. او همیشه خانم مهربان و خوش بیانی بود، و خیلی مؤدبانه رفتار می کرد. باین ترتیب، منهم برای آنها آرزوی شادمانی کردم. "

" آیا آقای فررارز هم در کالسکه همراه او بود؟ "

" بله، مادام، درست او را دیدم که به صندلی عقب تکیه داده بود، ولی اصلاً سرش را بالا نگرفت، - او هیچوقت از آن مردهائی نبود که زیاد حرف میزنند. "

قلب النور براحتی می توانست دلیلی برای عقب کشیدن ادوارد از برابر دیده ها فراهم آورد، و خانم دش وود نیز احتمالاً همان توصیه را می پذیرفت.

" آیا در کالسکه شخص دیگری هم بود؟ "

" نه، مادام، فقط آن دو نفر. "

" نفهمیدی از کجا می آمدند؟ "

" همانطور که دوشیزه لوسی _ یا خانم فررارز به من گفت، مستقیماً از شهر می آمدند. "

" و آیا قصد عزیمت به سمت مناطق غربی را داشتند؟ "

" بله، مادام _ ولی مدت زیادی آنجا نمی مانند. دوباره بزودی برمی گردند، و سپس با اطمینان در همین جا خواهند ماند. "

در این لحظه خانم دش وود به دختر خود نگریست، ولی النور بیش از آنچه آنها انتظار داشته باشند از ماجرا آگاهی داشت. او از پیغام لوسی همه چیز را دریاف، و خیلی خوب میدانست که ادوارد هرگز به آنها نزدیک نخواهد شد. با صدای آهسته ای به مادر خود یادآور شد،که آنها احتمالاً برای دیدن آقای برات به پلیموت میروند. خبرهای توماس ظاهراً بهمان مختصر خاتمه می پذیرفت. النور چنان به او نگاه میکرد که گوئی انتظار بیشتر از آنرا داشته باشد.

" قبل از آنکه حرکت کنی، آیا آنها به راه افتاده بودند؟ "

" نه، مادام _ اسبها را تازه آورده بودند، ولی من بیشتر از آن منتظر نشدم، می ترسیدم دیرم بشود. "

" حال خانم فررارز خوب بود؟ "

" بله، مادام، گفت حالش خیلی خوبست، و به نظر من همیشه خانم قشنگی بوده. _ و خیلی راضی به نظر میرسید. "

هیچ سؤال دیگری به فکر خانم دش وود نرسید، و توماس و سفره رومیزی. که اکنون بوجود هیچ کدام نیازی نبود، اندکی بعد مرخص شدند. ماریان لحظه ای بعد اطلاع داد اشتهائی به صرف غذا ندارد. خانم دش وود و النور نیز میل به غذا را از دست داده بودند، و مارگارت نیز با توجه به ناراحتی هر دو خواهر خود، و با آن همه دلیلی که برای بی میل بودن به صرف غذا می توانست وجود داشته باشد، تصمیم گرفت غذای مختصری بخورد.

هنگامی که دسر و نوشابه روی میز قرار دادند، و خانم دش وود و النور تنها شدند، برای مدتی طولانی در سکوت مطلق و سیر در اندیشه های مشابه همانطور در سر جای خود مانده بودند خانم دش وود از ابراز هرگونه صحبتی هراسان بود، و از بیان هرگون صحبت تسلی بخش خودداری نمود. اکنون متوجه شده بود که در اتکاء به برخورد ظاهری النور دچار اشتباه شده، و چنان تشخیص داد که هرگونه مشکلی که در زمان خود به سهولت می گرائید، به خاطر آن بود که میخواست از شدت ناراحتی هایش بکاهد، در حالیکه او هم همانند ماریان بهمان نسبت رنج می کشید. دریافت که النور درصدد مواظبت از خواهرش، به وابستگی او می اندیشید، که از همان ابتدا بخوبی آن را ارزشیابی نموده بود، بیشتر از آنچه در واقعیت جای داشته باشد، و بیشتر از آنچه اکنون به مرحله اثبات رسیده است. خانم دش وود از آن بیم داشت که تحت آن شرایط، احتمالاً قضاوتی نادرست، بی تفاوت و نامهربان در مورد النور اتخاذ کرده باشد _ زیرا توجه بیش از حد به ماریان و به حساسیت او، بناچار النور را احتمالاً به دست فراموشی می سپرد و فراموش نموده بود که او هم سنگینی بار رنجی را بهمان اندازه شدید بر خود هموار میسازد، که قطعاً با انگیزه های درونی کمتر، و شهامت و شکیبائی عظیم تری همراه بوده است.

فصل چهل و چهار

النور اکنون دیگر تفاوت میان انتظاری را که از بروز یک رویداد ناخوشایند میتوان داشت و بروز واقعی آن رویداد را دریافته بود، اکنون دریافته بود، برخلاف تصور خود، همواره تا هنگامی که ادوارد مجرد بوده، امیدی در دل داشت تا شاید با بروز واقعه ای ازدواج او با لوسی بهم بخورد، یا شاید بر اثر تغییر فکری، یا نصیحت دوستی، یا هر علت دیگری، از آن اقدام خودداری نماید. ولی ادوارد اکنون ازدواج کرده، و النور قلب خود را به خاطر آن بی تابی که بر اثر شنیدن آن خبر به چنان حالت دردناکی دچار شده بود، محکوم می نمود.

از آنکه ادوارد قبل از سر و سامان بخشیدن به وضع زندگی خود و پیش از تصاحب حرفه ی پیشنهادی مبادرت به آن عمل نموده بود، النور ابتدا دچار حیرت شد. اما اندکی بعد دریافت که لوسی، به خاطر آینده نگری، به خاطر شتاب ورزیدن در حفظ ادوارد برای خود، از هر چیز می توانست صرف نظر نماید ولی خطر بروز تأخیر را نمی توانست بپذیرد. آنها ازدواج کردند، در شهر ازدواج کردند، و حالا شتابان به سوی عموی لوسی در حرکت بودند. با عبور از حوالی منطقه بارتون، با دیدن مستخدم خانم دش وود، با شنیدن پیغام لوسی، چه احساسی به ادوارد دست میداد!

النور تصور میکرد، به زودی آنها در دلافورد مستقر خواهند شد. _ دلافورد، _ همان منطقه ای که آن همه صحبت راجع به آینده او در آنجا عنوان شده بود، که زمانی دلش می خواست با آنجا آشنا بشود، و اکنون میلی به دیدن آن احساس نمی نمود، در یک لحظه آنها را در خانه کوچک خود مجسم کرد، لوسی را دید، فعال به عنوان یک اداره کننده جدی، که در آن واحد، علاقمندی ظاهری و سلیقه شخصی را با صرفه جوئی بسیار در هم آمیخته، و از آن درآمد کم و فقر مالی شرم زده میباشد، _ که در پی گیری منافع شخصی خود از هر نظر، به کلنل براندون، و خانم جنینگز، و هر دوست ثروتمند دیگری توجه شدیدی ابراز میدارد. در ادوارد، _ النور نمی دانست چه می تواند ببیند، و نمی خواست اشتیاق دیدن چیزی را هم داشته باشد، _ خوشبختی یا بیچارگی، _ هیچ کدام خوشحالش نمی کرد، _ النور از تصور هر موقعیتی برای ادوارد با تکان دادن سر خودداری می ورزید.

با خود در این اندیشه بود که از طریق برخی از نزدیکان خود در لندن اخباری کسب کرده و جزئیات بیشتری را بدست آورد، _ ولی هر روز از پس دیگری می گذشت، و نه خبر و نه نشانه ای به او نمی رسید. گرچه نمی توانست فرد به خصوصی را مورد ملامت قرار دهد، ولی از بی وفائی هر کدام از دوستان او ناراحت شده بود. همه آنها تنبل و بی فکر بودند. برای آنکه حرفی گفته باشد، با بی حوصلگی پرسید، " چه موقع تصمیم دارید نامه ای برای کلنل براندون بنویسید، مادر؟ "

" همین هفته پیش بود که برایش نامه نوشتم، عزیزم، و انتظار دارم قبل از رسیدن جواب آن خودش را ببینم. جداً از او خواهش کردم به دیدن ما بیاید، و اگر همین امروز و فردا قدم به اینجا بگذارد اصلاً تعجب نخواهم کرد. "

این موضوع حاصلی به دنبال می توانست داشته باشد، حاصلی که باید انتظارش را می کشید. کلنل براندون حتماً اطلاعاتی با خود به همراه می آورد. هنگامی که قیافه یک سوارکار در پشت پنجره ظاهر شد، اصلاً نتوانست نگاهش را از آن سو منحرف نماید. مرد اسب سوار در جلو در ورودی توقف کرد. مرد محترمی بود. کلنل براندون آمده بود. اکنون صدایش را النور بهتر می شنید، و از انتظار آن لرزه بر وجودش مستولی گشت. اما _ کلنل براندون نبود _ نه موهای او _ و نه قد و قواره او شباهتی به کلنل براندون نداشت. آیا امکان داشت، یعنی می توانست ادوارد باشد. النور یکبار دیگر نگاه کرد. آن مرد تازه از اسب فرود آمده بود، _ النور اشتباه نمی کرد، _ ادوارد بود. النور از کنار پنجره عقب رفت و نشست. " از پیش آقای برات می آید تا عمداً ما را ببیند. باید آرام باشم، باید بر اعصاب خودم تسلط داشته باشم. "

لحظه ای بعد، استنباط نمود که دیگران هم دچار همان اشتباه شده اند. النور شاهد پریدن رنگ رخسار مادر و ماریان بود، آنها را می دید که به سوی او نظر دوخته اند، و چند کلمه ای را در گوش یکدیگر زمزمه می کردند. النور حاضر بود دنیا را ببخشد تا بتواند صحبت کند و بتواند بآنها بفهماند که توقع هیچگونه بی محلی، هیچگونه نامهربانی را از سوی آنها نسبت به رفتار ادوارد ندارد، ولی قادر نبود کلمه ای بر زبان براند، و الزاماً آنها را به حال خود رها کرد.

هیچ کلامی ادا نگردید. همگی در سکوت مطلق انتظار ظهور تازه وارد را می کشیدند. صدای قدمهای پای او از بیرون شنیده میشد. لحظه ای بعد به راهرو رسید، و لحظه ای دیگر، در مقابل آنها ظاهر شد.

با ورود به داخل سالن. در چهره اش هیچگونه نشانه ای از خوشحالی به چشم نمی خورد، حتی وقتی که چشمش به النور افتاد. از شدت خشم چهره اش به سفیدی گرائیده. و گوئی که وحشت سراسر وجودش را فرا گرفته، و آمادگی پذیرش هرگونه بی محبتی را بر خود هموار ساخته بود. خانم دش وود، که بهرحال خود را با خواسته های دخترش هماهنگ ساخته بود، با نگاهی آمیخته با خشنودی به طرف ادوارد رفته، دستش را به سوی او دراز کرد، و به او خیر مقدم گفت:

ادوارد رنگ عوض کرد، و پاسخ نامشخصی را بیان داشت. لبهای النور همزمان با مادرش حرکتی نمود، و آنگاه که لحظه موعود فرا رسید، آرزو کرد ای کاش او هم با ادوارد دست داده بود. ولی خیلی دیر شده بود، و با قیافه ای که سعی می کرد بشاش تجلی کند، روی صندلی خود نشست و صحبت از وضع هوا را پیش کشید.

ماریان تا آنجا که امکان داشت سعی می نمود عکس العملی بروز ندهد، و پریشانی اش را مخفی نگهدارد، و مارگارت با فهمیدن قسمتی از ماجرا، کمی دورتر از آنها نشست و سکوت اختیار نمود.

هنگامی که النور با خوشحالی به موضوع خشک بودن هوای فصل اشاره کرد، مکث دردناکی به دنبال آن حکمفرما شد. خانم دش وود با اظهار امیدواری مبنی بر آنکه ادوارد با مادر خود به خوبی رفتار کرده باشد، اجباراً سکوت را شکست. ادوارد با لحنی متشنج پاسخ مثبت ارائه کرد.

سکوت دیگری برقرار گردید.

النور، تصمیم گرفت ابتکار عمل را در دست بگیرد، هر چند نگران بود که صدای او دستخوش لرزش باشد، . گفت،

" آیا خانم فررارز در لانگزتاپل (longstaple) بسر می برند؟ "

با لحنی تعجب آمیز، پاسخ داد، " لانگزتاپل! نه، مادر من در شهر می باشد. "

النور در حالی که چیزی را از روی میز برمی داشت، گفت، " مقصودم پرسیدن احوال خانم ادوارد فررارز بود. " جرأت نمی کرد سرش را بالا بگیرد، _ ولی مادرش و ماریان هر دو نگاه هایشان را متوجه ادوارد نمودند. رنگ از صورت او پریده بود، حیران به نظر میرسید، با نگاهی مردد، و پس از لحظاتی که با تردید گذشت، گفت _ " شاید مقصود شما _ برادر من _ مقصود شما خانم _ خانم رابرت فررارز باشد. "

" خانم رابرت فررارز!" _ در نهایت بهت زدگی، و با تأکید روی کلمات، ماریان و مادرش این عبارت را تکرار کرده بودد! – و با وجود آنکه النور نمی توانست حرفی بزند، ولی با اینحال چشمان او با همان تعجب آمیخته با نگرانی به ادوارد خیره مانده بود. ادوارد از روی صندلی خود بلند شده به طرف پنجره رفت، در حالیکه به نظر می رسید نمی داند چکار کند،

" شاید شما اطلاع نداشته باشید _ شاید شما نشنیده باشید که برادر من اخیراً ازدواج کرده _ با آن خانم جوان _ با دوشیزه لوسی استیل. "

کلمات ادوارد با حیرت غیرقابل بیانی در گوش همه صدا کرد بجز النور، سرش را پائین نگهداشته و به گلدوزی مشغول بود، و به چنان حالتی از آشفتگی دچار شده بود که موقعیت خودش را درک نمی نمود.

ادوارد گفت، " بله. آنها هفته پیش با هم ازدواج کرده و حالا در دالیش بسر می برند."

و النور دیگر نمی توانست فضای آن اتاق را تحمل کند. برخاست و از اتاق بیرون دوید، و بلافاصله پس از آنکه در پشت سر او بسته شد، از شدت خوشحالی بغضش ترکید، که ابتدا تصور می نمود هرگز آرامش به خود نپذیرد. ادوارد، که تا آن لحظه تقریباً به هر گوشه ای نظر دوخته بود، به جز به النور، دویدن او را به بیرون از اتاق مشاهده کرد، و شاید عکس العمل النور را دید یا حتی شنیدف زیرا اندکی پس از آن دچار توهماتی شد، که هیچ پرسشی، هیچ اشاره ای و هیچ کدام از صحبت های صمیمانه خانم دش وود، نتوانست در وجود او راه یابد، و سرانجام بدون ادای کلمه ای، از اتاق بیرون رفت، و قدم به مسیری که به دهکده منتهی میشد نهاد _ در حالی که آنها را در تعجبی عظیم و حیرتی بی مانند از وضعی که برایش پیش آمده غرق کرده بود. _ حیرتی که هیچ دلیلی نمی توانست آنرا توجیه نماید. 

فصل چهل و پنج

هر چند غیرقابل تصور، ولی مسلم بود که ادوارد آزاد است، و چه حاصلی از آن آزادی بوجود می آمد، همه آنرا پیش بینی می کردند، _ زیرا پس از آن همه مسائلی که به دنبال آن نامزدی گستاخانه در طول آن چهار سال بوجود آمده و مورد مخالفت شدید مادر ادوارد قرار گرفته بود، هیچکس انتظار شکست آن نامزدی را نمی کشید و بالاتر از آن تضاد سریعی که در اثر ازدواج با دیگری به وجود آمده بود.

مأموریت ادوارد در بازگشت به منطقه بارتون، در واقع، مأموریت ساده ای بود. آمده بود که فقط از النور درخواست ازدواج نماید، _ و با توجه به آنکه در مجموع نسبت به طرح چنان سؤالی هم بی تجربه نبود، شاید عجیب به نظر می رسید که در حال حاضر تا بدان حد ناراحت به نظر برسد، آن چنان که نیازی به دلگرمی و برخورداری از استنشاق هوای تازه داشته باشد.

تا چه مدت به تنهائی قدم زده و تفکر نموده باشد، چه مدتی طول کشید تا فرصتی را انتخاب کرده باشد، و چگونه مقصودش را بیان نموده باشد، و چه انعکاسی در افراد خانواده دش وود ایجاد شده باشد، در هر حال، نیازی به توصیف جزئیات آن احساس نمی شود. فقط لازم است اشاره شود. _ آنگاه که در ساعت چهار بعد از ظهر همه در سر میز نشسته بودند، تقریباً سه ساعت پس از ورود به آن خانه، ادوارد همسرش را برگزیده، رضایت مادر النور را جلب نموده، و نه تنها در قالب یک عاشق هیجان زده، بلکه با قبول حقایق و واقعیت ها، در زمره یکی از خوشبخت ترین مردهای جهان قرار گرفته بود. آنچنان خوشحال بود که از تصور بدور است. قلب او مالامال از عشق، و روحیه اش در نهایت پرواز سیر می کرد. او از یک گرفتاری طولانی که مدتها بدبختی اش را سبب گشته بود، بدون آنکه ملامتی متوجه او باشد، از دست زنی خلاص شده بود که از مدتها پیش از آن عشقی نسبت به او احساس نمی نمود، _ و با پناه بردن بر زنی دیگر به اوج آسمانها صعود نموده بود، با زنی که تقریباً با ناامیدی به او می اندیشید. ادوارد نه تنها از تردید به تعلیق، بلکه از اعماق سقوط به اوج سعادت رسیده بود، _ و آن دگرگونی آنچنان از گفتار، از شکوفائی چهره، از لحن حق شناسی، و از رخسار غرق در نشاط او نمایان بود، که دوستانش هرگز وی را در چنان قالبی مشاهده نکرده بودند.

اکنون قلب ادوارد، با همه سستی ها، با همه خطاهای اعتراف شده، و با آن نخستین دلبستگی بچه گانه نسبت به لوسی، در برابر النور گشوده گشته بود.

ادوارد گفت، " عجب کار احمقانه ای بود، که در پی هیچ حرفه و شغلی برنیامده بودم. اگر مادرم در سن هیجده سالگی بجای آنکه مرا به دست آقای برات بسپرد، حرفه پرتحرکی را به من سپرده بود، تصور میکنم _ نه، مطمئن هستم، که آن ماجرا هرگز اتفاق نمی افتاد، برای آنکه در آن هنگام، با وجود آنکه لانگزتاپل را با فکر تسلط بر عموزاده رام نشدنی او ترک گفته بودم، ولی اگر در همان هنگام هدفی را برای دنبال کردن در پیش می گرفتم، هرگونه هدفی برای گذراندن وقت و دوری گزیدن از او برای مدت چند ماه، به زودی بر آن تصور وابستگی غلبه می کردم، بخصوص با درآمیختن بیشتر به دنیا مثل همین حالتی که اکنون برایم پیش آمده. اما بجای آنکه کاری برای انجام دادن داشته باشم، بجای آنکه حرفه ای برای خودم در پیش بگیرم، یا آنکه اجازه انتخاب حرفه ای به من داده شود، حتی یک شغل اسمی هم نداشتم، که به طور افتخاری از دانشگاه به من داده باشند، زیرا تا سن نوزده سالگی وارد آکسفورد نشده بودم. بنابراین در این دنیا هیچ کاری برای انجام دادن نداشتم، ولی از تصور آنکه عاشق شده ام، و از آنجا که مادرم به هیچ وجه علاقه ای به فراهم نمودن وسائل آسایش من در منزل از خود نشان نمیداد، از آنجائیکه هیچ دوستی نداشتم، از مصاحبت برادرم لذتی نمی بردم، و از ارتباط های تازه هراس داشتم، غیرطبیعی به نظر نمی رسید که اغلب اوقات خودم را در لانگزتاپل بگذرانم، جائیکه مثل خانه خودم احساس می کردم، و همیشه مطمئن بودم کسی به من خوش آمد می گوید، و باین علت قسمت عمده اوقات خودم را در سنین هجده و نوزده سالگی در آنجا می گذراندم: لوسی در نظرم همه آن چیزهای دوست داشتنی و الزام آور جلوه می کرد. دختر قشنگی هم بود _ دست کم به نظر من قشنگ بود، و من که با کمتر دختری آشنا بودم، نمی توانستم او را با دیگری مقایسه کرده، نقائص او را تشخیص بدهم. بنابراین با توجه به شرایط زمان، هر چند که آن نامزدی تا حدودی احمقانه، و هر چند که از هر طرف احمقانه تلقی می شد، امیدوارم که در آن زمان غیرطبیعی جلوه نکرده باشد، یا یک اقدام غیرقابل جبران تلقی بشود. "

آن دگرگونی که در فاصله چند ساعت به خوشحالی و خوشبختی خانواده دش وود منتهی گردید، آن چنان عظیم، آنچنان امیدوارکننده، و آنچنان نیرومند به نظر میرسید که نمی دانستند چگونه ادوارد را دوست بدارند، چگونه النور را بپرستند، چگونه از ادوارد بخاطر خلاصی خود که بدور از هرگونه خدشه ای بر ظرافتش بود سپاسگذاری کنند، و چگونه آن فرصت را به آنها ببخشایند تا آزادانه با یکدیگر به گفتگو بنشینند، و در عین حال همانگونه که النور آرزو میکرد، لذت ببرند و از دیدار با یکدیگر و گفتگوی با هم بهره مند گردند.

ماریان می توانست فقط با ریختن اشک هایش از خوشبختی خود سخن بگوید، مقایسه ها انجام می گرفت تأسف ها برمی خاست، _ و شادی او هر چند به خاطر خواهرش از ته دل، ولی آن گونه ای بود که نه با روحیه و نه با زبان نمی توانست به او هدیه کند.

ولی النور _ چگونه میتوان احساسات النور را توصیف نمود، از آن لحظه ای که شنید لوسی با مرد دیگری ازدواج کرده، و ادوارد هنوز آزاد می باشد، تا آن لحظه ای که امیدهایش جامه عمل بخود پوشیدند، النور بهرحالتی دچار شده بود به جز آرامش خاطر ، ولی با سپری شدن لحظه های بعدی، آنگاه که هر کدام از تردیدها، و هر کدام از نگرانی ها بر طرف گردیدند. موقعیت خود را با روزهای اخیر مقایسه نمود، ادوارد را دید که خود را از مزاحمت نامزدی فعلی اش رها ساخته، او را دید که با استفاده از آن رهائی لحظه ای، بسوی او بازگشته و ادعای صمیمیت و یکرنگی می نماید، با همان ثباتی که همواره از او انتظار می کشید، _ پریشان گشت، سعادت بر او چیره گشت، _ و با خوشحالی خود رابدست آن دگرگونی که به راحتی برای بهبودی پیش می آید سپرد، چند ساعت برای تسکین بخشیدن به بهبود روحی او کفایت می نمود، تا هرگونه آرامش خیال را بر او مستقر سازد.

اکنون ادوارد چند هفته ای بود که در آن خانه روستائی به سر می برد، _ زیرا با وجود هرگونه ادعائی بر علیه او، امکان پذیر نبود که خوشحالی او از بودن با النور کمتر از یک هفته به طول بکشد، یا برای گفتن آنچه که باید از گذشته، از زمان حال و از آینده بیان میشد کافی باشد، برای آنکه با وجود اختصاص دادن چند ساعتی به کار شاق صحبت های بی پایان، کنار گذاردن مطالب متعددی که بین آن دو انسان منطقی به وجود آمده بود، با این حال آنجا که پای عشق به میان می آید، موضوع رنگ دیگری به خود می گیرد. بین انها هیچ موضوعی فراموش نشده، هیچ گفتگوئی حتی بوقوع نپیوسته ، تا آنکه دست کم بیست مرتبه مرور شده باشد.

ازدواج لوسی، با همه حیرتی که بر آنها وارد آورده بود، بدیهی است نخستین گفتگوی آن دو دلداده را تشکیل میداد، _ و آگاهی دقیق النور از هر کدام از دو طرف بدان شکل خاصی می بخشید، به عنوان یک موضوع غیرقابل تصور و بسیار شگفت انگیز در نظر او جلوه کرده بود. جور شدن آنها با یکدیگر و مجذوب شدن رابرت تا بدان حد که به ازدواج با آن دختر منتهی شود، در حالی که هرگز سخنی از ستایش او بر زبان او جاری نگشته بود، _ دختری که از مدتها قبل به نامزدی برادرش درآمده، و بخاطر او برادرش از آغوش خانواد ترد گشته _ تماماً خارج از تصور النور به نظر میرسید. در قلب او همانند اقدامی شادی آور، در تصور او مثل یک واقعه خنده آور، ولی در اندیشه و قضاوت او، کاملاً بصورت یک معما تجلی کرده بود. تنها توجیه ادوارد آن بود که ، شاید ابتدا بر اثر یک ملاقات اتفاقی، خودپسندی های یکی با چاپلوسی های آن دیگری مؤثر افتاده، و سرانجام رفته رفته به آنجا منتهی گردیده است. النور صحبت های رابرت را در مورد میانجی گری وی در ماجرای برادرش بخاطر آورد، که می توانست در آن زمان مفید قرار بگیرد. آنرا برای ادوارد تکرار کرد.

ادوارد گفت، " شاید دقیقاً حق با رابرت باشد، و شاید احتمالاً وقتی نخستین آشنائی بین آنها برقرار شد، چنان موضوعی در ذهن او جای گرفته بود و شاید لوسی ابتدا نفع خود را در وجود من جستجو میکرد. شاید هم طرحهای دیگری بعداً به مغزش خطور کرده باشد. "

در هر حال، ارتباط میان آنها از چه مدت برقرار گردیده بود، ادوارد از آن اطلاعی نداشت، زیرا از زمانی که لندن را ترک کرده و به آکسفورد رفته بود، از هیچ طریق بجز مکاتبه با لوسی، هیچ گونه اطلاعی نمی توانست از جائی کسب نماید، و آن آخرین نامه هائی که به او میرسید نه از آن صمیمیت همیشگی برخوردار و نه به دفعات بدست او نمی رسید. با اینحال کوچکترین سوءظنی در وی پدیدار نگشته بود، _ و هنگامی که سرانجام در یکی از نامه های لوسی، موضوع نامزدی او با برادرش به اطلاع ادوارد رسید، ادوارد برای مدتی بحالتی گیج میان تعجب، وحشت و شادی از بروز چنان جابجائی قرار گرفته بود. ادوارد آن نامه را در دستهای النور قرار داد _

آقای عزیز

با اطمینان از آنکه مدتهاست صمیمیت شما را از دست داده ام، بدان اندیشه افتاده ام که درخواست مرد دیگری را پذیرا شوم، و تردید ندارم بهمان اندازه که ابتدا نسبت به شما فکر می کردم، با او خوشبخت خواهم شد، ولی پذیرش یک دست در حالیکه قلبی به دیگری تعلق دارد شایسته نمی باشد. صمیمانه برای شما آرزوی خوشبختی نموده، و گناهی متوجه من نمی باشد اگر برای همیشه برای یکدیگر دوستان خوبی نبوده ایم، زیرا خویشاوندی فعلی ما موضوع را حساس تر میسازد. در کمال اطمینان اعلام می کنم که هیچگونه گله ای از شما ندارم، و مطمئن هستم که آنقدر مردانگی در شما وجود خواهد داشت که از هرگونه اقدام خصمانه ای نسبت به ما خودداری بورزید. برادر شما صمیمانه نظر مرا به خود جلب نموده، و قادر به ادامه زندگی بدون یکدیگر نمی باشیم، به تازگی از کلیسا بازگشته، و در تدارک سفر خود به دالیش میباشم، که برادر شما علاقه شدیدی به دیدن آنجا دارد، ولی صلاح در آن دید که ابتدا با نوشتن این چند سطر موجبات نگرانی شما را فراهم آورد، و به این علت از شما پوزش می طلبیم.

با آرزوی سعادت و سلامت بعنوان یک خواهر

لوسی فررارز

ضمناً همه نامه های شما را سوزانده، و در اولین فرصت عکس شما را برایتان خواهم فرستاد. خواهش می کنم این نامه را پاره کرده ولی آن حلقه گیسو را همیشه نزد خود نگهدارید.

النور بدون هیچگونه اشاره ای نامه را خواند و به ادوارد پس داد.

ادوارد گفت، " تصمیم ندارم به عنوان یک نوشته نظر ترا راجع به آن بپرسم. _ زیرا هرگز هیچکدام از نامه های او را قبلاً ندیده بودی _ به عنوان یک زن بردار به قدر کافی بی ارزش می باشد، ولی به عنوان یک همسر! _ چقدر از نگاه کردن به آن صفحه ها سرخ شده ام! _ و بجرأت می توانم بگویم که از نیمه سال اول ارتباط احمقانه خود _ این اولین نامه ای است که من از لوسی دریافت کرده ام، که مضمون آن توانسته نقائص نگارش آنرا بپوشاند. "

النور گفت، " در هر حال، آنطور که به نظر میرسد آنها قطعاً با هم ازدواج کرده اند. و باین ترتیب گوشمالی بسیار مناسبی به مادر شما وارد آمد. آم استقلالی را که به خاطر رنجش از شما به رابرت داده بود، او را بآن مرحله ای رساند که توانست انتخاب خودش را عملی نماید، و لوسی واقعاً با حقه بازی به سالی هزار پوند درآمد دست یافت، که با ازدواج با دیگری از آم محروم میشد. اگر شما با او ازدواج می کردید آسیب بیشتری به او میرسید تا آنکه با رابرت ازدواج کند. "

" لوسی صدمه بیشتری خواهد خورد، برای آنکه رابرت همیشه مورد علاقه او به شمار نمی رفت _ او صدمه بیشتری از آن خواهد خورد، و بهمان اندازه بزودی مجبور خواهد شد او را ببخشد. "

در حال حاضر چه موضوعی میان آنها قرار گرفته بود، ادوارد از آن بی خبر بود، زیرا هنوز هیچ گونه ارتباطی میان او و هیچکدام از افراد خانواده اش برقرار نگشته بود. او بیست و چهار ساعت پس از دریافت نامه لوسی آکسفورد را ترک گفته ، و درست با داشتن یک هدف در مقابل خود، نزدیک ترین جاده را به بارتون برگزیده، و آنچنان فرصتی را در پیش نداشت تا به نقشه ای که آن جاده وی را با ارتباط بسیار صمیمی به بارتون متصل میسازد بیاندیشد. خود را قادر به انجام هیچ کاری نمی دید مگر آنکه از سرنوشت خودش در رابطه با دوشیزه دش وود مطمئن شود، و با آن سرعتی که به سمت جستجوی سرنوشت خود پیش می رفت،با همه حسادتی که زمانی نسبت به کلنل براندون در خود احساس می نمود، با همه تواضعی که در بیان سردرگمی خود نشان داده بود، و با آن نزاکتی که از تردیدهای خودش سخن می گفت، تصور آن را نمی کرد که استقبال شایسته ای از او به عمل بیاورند. در هر حال باید آنرا ابراز میداشت، و آنرا بطرز پسندیده ای نیز ابراز داشت. آنچه را که در مورد یک موضوع پس از یک دوره دوازده ماهه عنوان می نمود، بایستی در قالب تصورات یک رابطه زن و شوهری بخود شکل می گرفت.

اگو لوسی قطعاً نیت فریب دادن آنها را داشت، که از روی بدخواهی بر علیه ادوارد پیغامی دروغین از طریق توماس بفرستد، کاملاً بر النور مسلم گشته، و ادوارد که اکنون، کاملاً از شخصیت لوسی آگاه بر النور گشته بود، هیچ گونه تردیدی در مورد طینت زشت و پست فطرتی او به خود راه نمی داد. چشمان ادوارد از مدتها پیش گشوده بود، حتی قبل از آنکه آشنائی او با النور آغاز گردد، آن بی خیالی و آزادگرائی او را می دید و نیاز به ادامه تحصیل او را شاهد بود، و تا قبل از دریافت آخرین نامه لوسی، همواره او را یکی از بهترین و خوش قلب ترین دخترهائی تصور می کرد که تماماً باو وابستگی دارد. فقط چنان اعتقادی می توانست پایانی بر آن رابطه نامزدی ببخشد، که مدتها پیش از آن او آشکارا در برابر خشم مادرش قرار داده، و به عنوان منشاء آشفتگی و تأسف مداوم او شکل گرفته بود.

گفت، " هنگامی که مادرم مرا مورد اتهام قرار داد، صرف نظر از احساسات خودم، برای خودم وظیفه ای تلقی می کردم که اختیار ادامه نامزدی یا قطع آنرا به لوسی واگذار کنم، بطوریکه او به تمام توان خود بدون آنکه دوستی داشته باشد در کنار من ایستاد تا به من کمک کند. در یک چنان موقعیتی، که هیچ گونه وسوسه مال اندوزی یا خودپسندی به چشم نمی خورد، چطور می توانستم باور کنم که با آن صداقت، و با آن پافشاری برای سهیم بودن در سرنوشت من، چیز دیگری به جز صمیمیت می تواند دخالت داشته باشد؟ حتی حالا هم، اصلاً نمی توانم انگیزه او را بفهمم، یا بدانم که چه فایده ای می تواند در تصور او نقش بسته باشد، که با مردی که کمترین توجهی باو ندارد پیمان زناشوئی ببندد، فقط به علت آنکه سالی دو هزار پوند درآمد دارد نمی توانست پیش بینی کند که کلنل براندون آن حرفه و زندگی محقر را به من پیشنهاد خواهد کرد. "

" نه، ولی احتمالاً تصور می کرد که عملی به نفع شما تحقق خواهد یافت، که خانواده شما بموقع با شما آشتی کند. و در هر صورت، اگر نامزدی را بهم نمی زد چیزی از دست نمی داد، زیرا ثابت کرده که آن پیمان نه موافق با تمایلات و نه مطابق با اقدامات اوست. آن ارتباط قطعاً قابل احترام، و احتمالاً با مقداری حمایت از جانب دوستانش همراه است، و اگر مزایای بیشتری برایش نداشته باشد، بهتر بود که با شما ازدواج می کرد تا آنکه بدون شوهر بماند. "

النور گفت، " رفتار شما در نورلند قطعاً خیلی اشتباه بود، برای آنکه _ اگر حرفی از اعتقاد خودم نگفته باشم، روابط ما آنقدر جدی تلقی نمیشد که بتوان موقعیت شما را به درستی تصور کرد. "

ادوارد فقط می توانست به غفلت قلب خودش متوسل شود، و آن اعتماد نادرستی که در گرو نامزدی اش قرار گرفته بود.

" من بقدری آدم ساده ای بودم که به جز آن فکری نداشتم. زیرا وفاداری من به شخص دیگری بود، از اینکه با تو حرف بزنم خطری متوجه من نمیشد، و وجدان من اجازه نمیداد از نامزدی خودم حرفی بزنم، و از صداقت خودم هراس داشتم. احساس می کردم که تو را ستایش می کنم، ولی به خودم میگفتم که این رابطه فقط یک دوستی ساده میباشد، و سپس موضوع مقایسه بین تو و لوسی مطرح شد، نمی دانم تا چه حدی پیش رفته بودم. پس از آن تصور میکنم، ماندن من در ساسکس اشتباه بود، و بحث هائی که با خودم در مورد انجام آن اقدام مهم داشتم، دست کمی از اینها نداشت: _ که خطری در جهت من بود، و اینکه کارهای من صدمه ای به هیچ کس وارد نمی کرد مگر بخودم. "

النور لبخندی زده و سرش را تکان داد.

ادوارد با خوشحالی خبر سر رسیدن کلنل براندون را به خانه روستائی شنید، و براستی اشتیاق آن را داشت که بیشتر با او ارتباط برقرار سازد، ولی میخواست فرصتی یافته او را مطلع سازد که باز هم به زندگی در دلافورد گرایش دارد _ گفت، " با توجه به وضع موجود، پس از آن همه تشکری که نسبت به او مدیون بودم، باید بداند که هرگز او را بخاطر آن پیشنهاد نمی توانم فراموش کنم. "

النور تعجب می نمود که هرگز آن نقطه را ندیده است. اما اگر توجه اندکی بآن موضوع از خود نشان میداد، همه ی دانش خود را در زمینه آن خانه، باغچه، و زمین، محدوده ی ناحیه، موقعیت زمین، و نرخ مبادله، مدیون شخص النور بود، که همه آن مطالب را از کلنل براندون شنیده و خیلی هم بدقت به آنها گوش فرا داده بوده بود، و در مجموع مأموریت های کلی آن موضوع را به عهده داشت.

پس از اینها فقط یک سؤال بود که بیان آنها در پرده ای از ابهام قرار داشت، مشکلی که باید بگونه ای حل و فصل می گردید. رابطه میان آنها یک رابطه صمیمیت دو جانبه بود، با آن پذیرش بسیار گرمی که از دوستی واقعی سرچشمه می گرفت، آگاهی صمیمانه آنها از یکدیگر میرفت، تا خوشبختی آنها را به مرحله قطعی استقرار دهد، _ و آنها فقط بدان نیاز داشتند که زندگی خود را بر پایه درآمدی استوار سازند. دارائی ادوارد را دو هزار پوند، تشکیل میداد، و النور نیز با همان وسائل مستقر در دلافورد تصور می کرد می توانند زندگیشان را شروع نمایند، زیرا امکان نداشت خانم دش وود بتواند توان پرداختی به آنها را داشته باشد، و هیچکدام از آنها آنچنان در عشق خود گرفتار نبودند که تصور کنند رقم سیصد و پنجاه پوند سالیانه میتواند زندگی راحتی برای آنها فراهم سازد.

ادوارد چندان هم نسبت به بروز تغییراتی در تصمیمات مادرش ناامید به نظر نمی رسید، و با آن امید انتظار داشت بتواند تا مدتی بر درآمد خود متکی باشد. ولی النور از آنچنان وابستگی بی بهره بود، زیرا از زمانیکه ادوارد از ازدواج با دوشیزه مورتون اجتناب کرده بود، و با انتخاب او بعد از لوسی از شدت روش خانم فررارز چیزی کاسته نمی گردید، و النور می ترسید که تخطی رابرت نیز به نفع فانی تمام شود.

چهار روز پس از ورود ادوارد، کلنل براندون نیز از راه رسید، تا رضایت خانم دش وود را کامل نماید، و برای نخستین بار پس از اقامتش در بارتون، افتخار پذیرائی از مهمانانی را بدست آورد. ادوارد امتیاز برخورداری از نخستین مهان را همچنان برای خود حفظ کرده، و بنابراین کلنل براندون هر شب را در همان منطقه آشنای قدیمی خود در پارک گذرانده، و معمولاً دوباره مراجعت می نمود، آنچنان صبح زود که قبل از صبحانه در برابر آن دو دلداده حضور می یافت.

یک اقامت سه هفته ای در دلافورد جائیکه در ساعات شامگاهی کاری نداشت به جز محاسبه عدم هماهنگی میان سنین سی و شش و هفده، کلنل براندون را به منطقه بارتون کشانده بود. با آن امید در ذهنش که در نگاههای ماریان تمامی آثار بهبودی را مشاهده نماید، همه مهربانی های خوش آمد گوئی، و تمامی آن دلگرمی های ناشی از پذیرائی مادرش را با خوشحالی پذیرا شود. بهرحال در میان چنان دوستانی، در میان چنان صحبت هائی، نیروئی تازه به خود گرفت. هنوز هیچ شایعه ای در مورد ازدواج لوسی به او نرسیده بود، _ از آنچه گذشته بود اطلاعی نداشت، و در نتیجه نخستین ساعات دیدار او، با شنیدن اخبار تازه و در تعجب فرو رفتن گذشت. خانم دش وود همه ماجرا را برای او تعریف کرد، و او دلیل تازه تری برای خشنودی از آنچه در راه آقای فررارز انجام داده بود به دست آورد، زیرا دست تقدیر آن را در جهت النور به گردش درآورده بود.

نیازی به گفتن نیست، که آن مرد محترم در ابراز خوشوقتی خود نسبت به هر یک پیشقدم گردید، همچنانکه آنها در شناخت دوستی یکدیگر مصمم تر گشتند، زیرا غیر از آن عملی نبود. شباهت های آنها از نظر نیک اندیشی، تمایلات و سلوک متفکرانه، احتمالاً برای یگانگی رابطه دوستی آنها کفایت می نمود، بدون آنکه گرایش دیگری مطرح باشد، ولی دلدادگی آنها به آن دو خواهر که صمیمانه به یکدیگر عشق می ورزیدند، پدیدار شدن صمیمیت و احترام دو جانبه را ناگزیر و تسریع می نمود، که در غیر آن صورت به زمان و تشخیص طولانی نیاز پیدا می کرد.

نامه های رسیده از شهر، که تا چند روز قبل می توانستند هر کدام از رشته های عصبی النور را به ارتعاش درآورند، اکنون فقط بدور از هرگونه هیجانی خوانده میشدند. نامه خانم جنینگز حاکی از داستانی شگفت انگیز بود، برای خالی کردن خشم صادقانه او از عملکرددختری بی وفا، و بیان دلسوزی های او در مورد ادوارد درمانده، که بزعم او، بخاطر آن ماجرای بی ارزش همه چیزش را از دست داده بود، و اکنون درمانده از هر طرف، در آکسفورد بانتظار نشسته است. در دنباله نامه خود نوشته بود، " به نظر من این کمال بیشرمی است، زیرا دو روز قبل از آن، لوسی به من سر زد و چند ساعتی پیش من ماند. هیچ کسی سوءظنی نمی توانست داشته بشد، حتی آن نانی بیچاره! روز بعد گریه کنان پیش من آمد. از ترس خانم فررارز وحشت کرده بود، و اصلاً نمی دانست چطوری خود را به منطقه پلیموت برساند. برای آنکه لوسی قبل از ازدواج خود همه پولهای او را قرض گرفته بود، بطوریکه نانی حتی یک شلینگ هم با خودش نداشت، _ بنابراین من مقداری باو قرض دادم تا خودش را به اگزتر برساند. و باید بگویم که کج خلقی لوسی آنقدر زیاد بود که حتی حاضر نشد نانسی را همراه خودشان ببرند. بیچاره آقای ادوارد! اصلاً نمی توانم از فکرش بیرون بیایم، ولی باید از او بخواهید به بارتون برود، و دوشیزه ماریان باید بکوشد تا کمی او را آرام نماید. "

عکس العمل های آقای دش وود از نوع موقرانه تری بودند. خانم فررارز بدبخت ترین زن دنیا قلمداد شده _ فانی بیچاره دچار اختلالات ذهنی گشته _ و تحت آن ضربه های وحشتناک، موقعیت را بسیار حیرت آور تلقی می نمود. تخطی رابرت غیرقابل گذشت، ولی خطای لوسی در تصور نمی گنجید، اسم هیچ کدام از آنها هرگز نبایستی در برابر خانم فررارز بر زبان ها جاری می گشت، و اگر از آنی مجبور به چشم پوشی از خطای پسرش هم بشود، هرگز حاضر به پذیرش همسر او نخواهد بود، و حق نخواهد داشت در برابر چشمان او ظاهر شود. حالت محرمانه ای که بین آنها جریان داشت، منطقاً ابعاد وسیعی به آن خیانت می بخشید، زیرا در صورتیکه سوءظنی مشاهده میشد، برای جلوگیری از تحقق آن ازدواج امکان مبادرت به هر اقدامی وجود داشت، و از النور دعوت کرده بود تا با او همصدا شده و بخاطر برهم خوردن نامزدی لوسی با ادوارد اظهار تأسف نماید، و در ادامه نامه اش آمده بود:

" خانم فررارز هنوز اسم ادوارد را بر زبان خود جاری نساخته، که برای ما تعجبی ندارد، ولی از آن عجیب تر اینکه ادوارد هم حتی یک خط نامه برای مادرش ننوشته. شاید، در هر حال بخاطر وحشت خود سکوت اختیار کرده باشد، و بنابراین طی یک خط یادداشت به آکسفورد باو یادآور میشوم، کهخواهر او و من تصور می کنیم با نوشتن یک نامه معذرت آمیز بعنوان مثلاً فانی، که به مادرش نشان خواهد داد، ممکن است از خطای او چشم پوشی شود، زیرا همه ما از خوش قلبی خانم فررارز آگاهیم، و میدانیم که هیچ آرزوئی مگر سعادت فرزندانش ندارد. "

این قسمت از نامه برای طرز تفکر و موقعیت ادوارد تا حدودی اهمیت داشت. او را بر آن داشت تا کوششی در جهت برقراری آشتی، البته نه بطریقی که بدان اشاره شده بود، بعمل آورد.

تکرار کرد، " نامه ای مبنی بر اطاعت محض! یعنی از مادرم درخواست بخشش کنم بخاطر آنکه رابرت در حق او سپاسگذار نبوده، و ناجوانمردی را برای خودم فراهم کنم؟ _ من از او اطاعت نمی کنم _ من نه با پستی و نه با پشیمانی نسبت به رفتار گذشته خود میانه خوبی ندارم. _ از زندگی خودم خوشحالم، ولی آن اهمیتی ندارد. _ هرگز به هیچ گونه اطاعت مخلصانه ای تن در نخواهم داد. "

النور گفت، " قطعاً می توانی درخواست بخشش بکنی، برای آنکه او را از خود رنجانده ای، _ و من تصور میکنم در حال حاضر میتوانی مواردی را ادعا کنی که مربوط به نامزدی شما بوده و موجب بروز خشم مادرتان شده است. "

ادوارد احتمال آنرا مورد تائید قرار داد.

" و هنگامی که مادر ترا ببخشد، شاید تحمل اندکی تحقیر و اهانت در برابر وقوف از دومین نامزدی قابل تحمل باشد، که تقریباً بهمان اندازه نامزدی اول زننده جلوه بنماید. "

هیچ دلیلی برای مخالفت در آن نمی دید، ولی همچنان از ارسال نامه ای مبنی بر اطاعت بی چون و چرا خودداری می ورزید، و بنابراین، بخاطر تسهیل آن، همانطور که ادوارد شخصاً نیز بر آن اعتراف داشت، تصمیم گرفته شد، بجای نوشتن نامه ای به فانی، شخصاً به لندن رفته، و در حضور مادر خود مسائل را بازگو نماید. ماریان در قالب شخصیت تازه خود که براحتی سخن می گفت، اظهار داشت، " و اگر آنها واقعاً تمایلی از خودشان در جهت آشتی دادن از خود نشان بدهند، تصور میکنم که حتی جان و فانی هم کاملاً آدم های بدون حسن نیتی نباشند. "

پس از دیدار سه چهار روزه کلنل براندون، آن دو محترم بهمراه یکدیگر بارتون را ترک کردند. _ قرار بر آن بود که بیدرنگ بطرف دلافورد بروند، تا ادوارد احتمالاً از محل سکونت آینده خود اطلاعاتی کسب نموده، و شریک و همراه خود را از مواردی که باید درست شوند آگاه نماید، و پس از چند شب اقامت، از آنجا دنباله مسافرتش رابه لندن در پیش بگیرد.

فصل چهل و شش

پس از یک مقاومت سرسختانه از جانب خانم فررارز، ادوارد سرانجام بحضور او راه یافت، و یکبار دیگر درخواست نمود که رابطه مادری و فرزندی بین آنها برقرار گردد.

خانواده خانم فررارز از مدت های بسیار طولانی دستخوش نوسان گردیده بود. در طول سالهای متمادی از عمر خود صاحب دو پسر شد، اما خطا و ترد شدن ادوارد که چند هفته قبل از آن اتفاق افتاده بود، یکی از افراد خانواده او را جدا ساخته، خطای مشابه رابرت برای مدت دو هفته او را کاملاً بدون فرزند ساخته بود، و اکنون با بازگشت ادوارد، یکی از پسرهایش را دوباره در اختیار خود می گرفت.

ادوارد با وجود آنکه یکبار خود را از آن رشته رها کرده بود، ولی بهرحال، ادامه آنرا چندان به نفع خود نمی دید، تا آنکه نامزدی دوباره خود را اعلام نمود، زیرا نگران آن بود، که بر ملا شدن این جریانات، ضربه های ناگهانی بر وقعیت او وارد آورد، و مثل گذشته با سرعت هرچه تمامتر باعث ترد شدن دوباره او گردد. بنابراین خیلی با احتیاط آنرا برملا ساخت، و خانم فررارز در کمال آرامش به حرفهای او گوش فرا داد. ابتدا خانم فررارز بطور عاقلانه ای کوشید تا ادوارد را از ازدواج با دوشیزه دش وود منصرف نماید، و در این زمینه از هرگونه نیروی استدلالی که در اختیار داشت بهره گیری نمود، _ باو گفت، که ثروت فراون تر و خانمی بیشتری در ازدواج با دوشیزه مورتون نصیب او خواهد شد، _ و تأکید نمود که دوشیزه مورتون با برخورداری از عنوان پدر بزرگوار خود و بهره مندی از یک دارائی سی هزار پوندی شرایط بهتری را نسبت به دوشیزه دش وود که فقط دختر یک مرد معمولی بوده، و بیشتر از سه هزار پوند نیز عایدی ندارد، بشارت میدهد، اما هنگامی که فهمید، با وجود اعتراف به انتخاب نیکوی او، ادوارد هیچگونه علاقه ای به پیروی از راهنمائی او ندارد، باتوجه به تجربه گذشته خود به آن نتیجه رسید که خود را تسلیم نظر ادوارد نماید _ و بنابراین، پس از آن تأخیر ناخوشایندی که بر شأن و مقام او خدشه ای وارد آورده بود، و بخاطر ممانعت از هرگونه سوءظن مبنی بر عدم حسن نیت، رضایت خود را با ازدواج آن دو نفر اعلام نمود.

آنچه که می بایستی در ارتباط با ترمیم درآمد آنها انجام بگیرد، موضوعی بود که به دنبال آن بایستی مورد توجه قرار می گرفت.و در اینجا آشکارا معلوم شد، که گرچه ادوارد اکنون به عنوان تنها پسر او مورد پذیرش قرار گرفته، با این حال فرزند ارشد محسوب نمی گردید، زیرا هنگامی که سالیانه یک هزار پوند به ناچار به رابرت تعلق گرفت، هیچ گونه اعتراضی بر علیه ادوارد که با مبلغ دویست و پنجاه پوندی مجبور به اجرای اوامر خانواده شده بود به عمل نیامده بود، و ضمناً هیچ مبلغی نیز به عنوان پیش بینی زمان حال و آینده او، به غیر از آن مبلغ ده هزار پوندی که به فانی بخشیده شده بود، باقی نمانده بود.

در هر حال برای ادوارد و النور بسی جای خوشوقتی و بسیار ارضاء کننده بود، و بیشتر از آنرا انتظار نمی کشیدند، و خانم فررارز به کمک آن عذرخواهی تصنعی، بنظر میرسید تنها کسی است که به خاطر نرسیدن هیچگونه سهمی به آنان دچار تعجب گشته است.

با درآمدی متعادل در حد نیازهای اساسی آنها، دیگر انتظار چیزی را نمی کشیدند، زیرا آن خانه ای را که کلنل براندون، مشتاقانه بخاطر سکونت النور در نظر گرفته بود، از هر نظر قابل تعمیر و قابل سکونت بود، و پس از چند صباحی که صرف تکمیل وسائل آن گردید و پس از مدتی معطلی معمولی، و هزاران دلائل بی مورد که موجب تأخیر و ناامیدی آنها می گردید، و النور که مصمم گشته بود تا کامل شدن همه امور از ازدواج خودداری نماید، سرانجام با یک تصمیم قاطع مثل همیشه قدم به پیش نهاد و مراسمی در کلیسای بارتون انجام گردید و در اوایل پائیز آنها به کلیسا رفتند.

اولین ماه پس از ازدواج آنها در خانه یکی از دوستانشان سپری گشت، و از آنجا مستقیماً در پیشرفت کارهای تعمیراتی خانه خود نظارت داشتند، _ خانم جنینگز مثل همیشه به دیدار آقای ادوارد و همسرش النور می رفت و آنها را به عنوان خوشبخت ترین زوج دنیا قبول داشت. آنها در واقع هیچ آرزوئی نداشتند مگر ازدواج کلنل براندون با ماریان و رسیدگی بهتری برای گاوهای آنها.

اندکی پس از نقل مکان به خانه جدید خود همه دوستان و آشنایان به دیدار آنها شتافتند. خانم فررارز آمده بود تا شاهد آن خوشبختی آنها که تقریباً از رضایت بدان احساس شرم زدگی می نمود، و حتی خانم و آقای جان دش وود هزینه سفر از ساسکس تا منزل آنها را به خود تقبل کرده بودند که منتی بر سر آنها بگذارند.

همچنانکه یک روز صبح در دلافورد در بیرون از محوطه خانه با یکدیگر قدم میزدند، جان گفت، " خواهر عزیزم، نمی خواهم بگویم که ناامید شده ام، قطعاً تو یکی از خوشبخت ترین زنهای جوان این دنیا هستی. ولی، اعتراف میکنم، اگر با کلنل براندون ازدواج میکردی، بی اندازه خوشحال میشدم. املاک او، خانه او، و همه چیز او در اینجا عالی است! _ و آن درختهای او! _ اصلاً در دورست شایر چنان الوارهائی ندیده بودم! و گرچه، شاید ماریان آن دختری نباشد که بتواند نظر او را به خود جلب نماید _ با این حال من تصور می کنم در مجموع باید بتو توصیه کنم آنها را پی در پی به اینجا دعوت نمائی، برای آنکه کلنل براندون در اینجا خیلی راحت است، زیرا وقتی که مردم بیشتر با یکدیگر دمخور باشند، و کمتر کسان دیگری را ببینند _ و بالاخره تو همیشه از آن قدرت برخورداری که بنفع ماریان قدمی برداری، و از این قبیل حرفها، _ خلاصه، شاید بتوانی شانسی برای او فراهم کنی _ حرفمم را که می فهمی. " _

اما با وجود آنکه خانم فررارز اغلب به دیدار آنها آمده و رفتار خوشایندی را در قبال آنها در پیش گرفته بود، هرگز آنها از نیت واقعی او رنجیده نشده و انتخابش را بدل نگرفتند. حماقت رابرت و حیله گری همسر او چنان تمایزی را سبب گشته بود . خودخواهی آگاهانه همسر رابرت، که ابتدا رابرت را بسوی خود جلب کرده بود، تنها وسیله رهائی او از آن گرفتاری بود، زیرا با کوششهای همسرش سرانجام خانم فررارز را به آشتی با آنها واداشته و رابرت را کاملاً در قلب او جای داد. آنها چند صباحی را با خوشبختی در دالیش سپری نموده، و از آنجا به شهر بازگشتند، و تدارکات لازم را برای طلب بخشایش از خانم فررارز فراهم آوردند. ابتدا رابرت مورد بخشش مادرش قرار گرفت، و لوسی، که هیچ وظیفه ای در قبال مادرشوهر خود نداشت، چند هفته ای در برابر او ظاهر نگردید. ولی رفته رفته با بهره گیری از هرگونه امکانات موجود، به طور بی سابقه ای به بالاترین درجه نفوذ و صمیمیت دست یافت. لوسی هم مثل رابرت و یا فانی به عنوان یک ضرورت برای خانم فررارز تلقی میشد، آنها در شهر سکونت گزیده، کمک قابل توجهی از خانم فررارز دریافت داشته، با خانواده جان دش وود روابط بسیار دوستانه ای برقرار نمودند.

آنچه که ادوارد بخاطرارشدیت خود از دست داده بود، شاید عده بسیاری را دچار تعجب می نمود، و آنچه که رابرت با موفقیت به چنگ آورده بود، بیشتر از مورد اول تعجب برانگیز بود.

ازدواج النور چندان نقشی در جدا ساختن او از خانواده اش نداشت، زیرا مادر و خواهران او بیشتر اوقات خود را با او سپری می ساختند. خانم دش وود در نظر گرفتن انگیزه ها و تکرار دیدارهایشان را از دلافورد چندان بی هدف دنیال نمی کرد، زیرا اشتیاق او برای همراه آوردن ماریان و ملاقات با کلنل براندون کاملاً محسوس به نر میرسید. ماریان اکنون هدف نهائی کلنل براندون محسوب می شد. ادوارد و النور غم های او را احساس کرده، و الزام آنها، و ماریان، پاداشی به همه آنها تلقی میشد.

با چنان اتحادی بر علیه او _ با آگاهی کامل از صمیمیت و خیراندیشی کلنل براندون _ با قبول وابستگی عمیق کلنل نسبت به او، گرچه مدتها پس از آنکه بر همگان آشکار گشته بود _ بر او مسلم گشت _ ولی چه کاری از دست ماریان ساخته بود ؟

ماریان دش وود بدنیا آمده بود که سرنوشتی بس عجیب را دنبال نماید. بدنیا آمده بود که نادرستی نقطه نظرهای خودش را دریابد، و با رفتار خود درصدد مقابله با آنها برآید. او بدنیا آمده بود تا بر اثرات دردناک عشقی که در سن هفده سالگی وی را زیر ضربه های خود گرفته بود چیره شود، و با احساسی بالاتر از احترام شدید و دوستی شادی آور، داوطلبانه دستش را در دست مرد دیگری قرار دهد! _ و آن دیگری، مردی که رنجهای او، بخاطر دلبستگی در ماجرائی که سالها قبل اتفاق افتاده بود و کمتر از هم نبوده، به نظر ماریان برای ازدواج بسیار مسن جلوه می نمود.

اما بدانگونه بود. بجای قربای شدن در برابر یک هوس غیر قابل دوام،_ بجای سکونت کردن در نزد مادر خود، و اشتغال به تنها سرگرمی های مطالعاتی، _ در سن نوزده سالگی خود را به یک وابستگی جدید، به پذیرش وظائف جدید، و جایگزینی در خانه ای جدید، بعنوان یک همسر، رهنمون گشت.

اکنون کلنل براندون مرد خوشبختی شده بود، همچنانکه همه دوستداران او برایش آرزو می کردند، _ ماریان برای او تسکین دهنده تمامی پریشانی های گذشته اش تلقی میشد، توجه و هصحبتی او راحتی بخش ذهن و شادی بخش روح او شد، و ماریان نیز خوشبختی خود را در وجود او جستجو نمود. ماریان نمی توانست با نیمی از قلب خود کسی را دوست بدارد، و با گذشت زمان، تمامی قلب خود را به شوهرش تقدیم نمود، همانگونه که زمانی به ویلوف بای سپرده بود.

ویلوف بای نمی توانست خبر ازدواج ماریان را شنیده و دردمند نگردد، خانم دش وود در ادامه سکونت خود در آن خانه ی روستائی همچنان استواری از خود نشان میداد، و کوششی در جهت نقل مکان _ به دلافورد نمی نمود، سر جان و خانم جنینگز، با ازدواج ماریان ، خوشبختانه هنوز از مصاحبت و معاشرت با مارگارت برخوردار گردیده بودند زیرا او هم اکنون به سن بلوغ رسیده و چندان بعید به نظر نمی رسید که خواستارانی نداشته باشد.

میان منطقه بارتون و دلافورد، آن رفت و آمدهای پی در پی و ارتباط سریع که از صمیمیت خانوادگی ناشی میگردد برقرار گردیده بود، _ و از میان شایستگی ها و خوشبختی هائیکه النور و ماریان را احاطه کرده بود. آنها در فاصله نزدیکی از یکدیگر به زندگی شیرین خود ادامه داده و آن صمیمیت همیشگی را در شوهران خود نیز به وجود آورده بودند.

پــــایــــان

-----------------

 ارتباط با سازنده نرم افزار 

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

http://faridsoghrati.persianblog.ir

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف .و

 سئوالات و پيشنهادات و انتقادات خود را به روشهايي که در زير امده .با ما درميان بگذاريد/با سپاس 

================

نحوه سفارش 

========

 {روش اول}

========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

{ روش دوم}

========

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

goldjar.blogfa.com