کتاب رمان: اقلیما

===============

ساخت کتاب : فريدسقراطي

================

نويسنده:nastiya 

==============

goldjar.blogfa.com

---------------------------

goldjar.fardblog.com

(( اقلیما ))

------------------------

خلاصه داستان :

اقلیما دختر بلند پروازی است که در یک خانواده فقیر در جنوب شهر متولد شده است. پدر و مادرش در یک تالار کار میکنند اما اقلیما دوست دارد 

در تالاری در شمال شهر که حقوق بهتری میدهند کار کند. روزی در آن تالار در یک جشن خانمی به اقلیما پیشنهادی میدهد که با آن پول خوبی 

میتواند بدست آورد اما باید روی آینده اش قمار کند. عمه آن خانم که در حقش مادری کرده است به علت بیماری سختی دو ماه بیشتر زنده نیست 

و برای درمان به خارج رفته است. پسر آن خانم زنی که عمه خانم برایش پسندیده را بعد از رفتن عمه خانم طلاق داده است. اقلیما بسیار شبیه 

زن انتخابی عمه خانم است. آن خانم به اقلیما پیشنهاد میدهد تا زمان مرگ عمه اش نقش زن پسرش را بازی کند….

------------------------

نام کتاب :  اقلیما

ـ مامان گیر نده دیگه، اَه! بابا مگه این جا چی داره که این قدر چسبیدی بهش؟ حالا اگه بریم چهار تا خیابون بالاتر چی می شه؟ هان؟ ما که کلفتی این و اون رو می کنیم، حداقل بذار بریم یه جای درست و حسابی کار کنیم و پول خوب بهمون بدن. این آقای محبی اصلا از سر انصاف پول بهمون نمی ده!

مامان ـ دختر یه دقیقه اَمون بده، بذار منم حرف بزنم. دوباره شروع کرد به غر غر کردن! من می گم اینجا چند ساله کار می کنم و می دونم چی جاش کجاست. ولی اگه بخوایم جامون رو عوض کنیم و بریم یه جای دیگه کار کنیم، اصلا از کجا معلوم من سر کارگرشون باشم هان؟ من دیگه جونی واسه ی کار کردن ندارم. تو هم با این غر زدنات همون یه کم جون رو ازم می گیری! اَه! من نمی دونم به درگاه خدا چه خبط و گناهی کردم، که رو پیشونیم همچین سرنوشتی رو نوشت!

بازم مامان شروع کرد به غر زدن و به قول خودش گله از پیشونی نوشتش! منم که حوصله ی شنیدن حرفای تکراری رو ندارم، می روم تو اتاقم که همون زیر پله ی خونه امون حساب می شه و پرده رو می اندازم!

من یه دخترم! یه دختره هجده ساله. تازه چند وقتی می شه دیپلم گرفتم و از اون جا که حوصله ی درس رو نداشتم، برای کنکور شرکت نکردم. بر خلاف اصرار های مامان و بابام! اونا خودشون بی سواد بودن و چند سال پیش مامان با کلی زور تونست تو نهضت تا کلاس سوم بخونه! به خاطر همین فکر می کردن، اگه من درس بخونم، موفق می شم. اما زهی خیال باطل! فوق دکتراش بی کارن، چه برسه به ما! من تک دختر نیستم. در کل ما یه خانواده ی شش نفری هستیم و من آخرین بچه ی خانوادمون محسوب می شم و به قولی ته تغاری! ما چهار تا دختریم.

فاطمه، فرزانه، افسانه و من به عنوان اقلیما!

البته اسم اصلیم تو شناسنامه اگلیمه بوده، ولی بعد از اینکه هجده سالم کامل شد، اسمم رو عوض کردم و به جاش گذاشتم اقلیما! موقعی که من به دنیا میام، خاله ی مامانم که همین اسم رو داشته می میره و اسم اون رو برای یادبود روی من بیچاره می گذارند. حالا خودمم نمی دونم که این اسم چه معنی داره؟ ولی بعدا خودم به اقلیما تغییرش دادم و پیش آبجی هام جا انداختم، ولی پیش مامان و بابام نه!! همه ی خواهرام ازدواج کرده اند و من مونده ام در انتظار یه پژو دویست و شش سوارِ آلبالویی! مامان و بابام تو یه تالار کار می کنند. مامانم سر کارگر و بابام مسئول پارکینگه. خونه امون یه جایی نزدیک لب خطه. در کل یه خیابون خیلی بزرگ هست، که اطرافش پر از کوچه های باریک و تنگه. خونه ی ما هم توی یکی از همین کوچه هاست. از محلمون متنفرم! همیشه دوست داشتم تو یه جای بهتر زندگی می کردیم، یا حداقل مامان و بابام یکی دیگه بودن! گاهی با خودم فکر می کردم اگه تو یه خانواده ی دیگه متولد می شدم زندگیم چه طور می شد، ولی حیف که اینا همه اش یه خیاله! برای اینکه بتونم پول در بیارم، چند وقتی بود که دنبال کار می گشتم. به کارای منشی و جواب گویی تلفن و از این کارا علاقه نداشتم. دوست داشتم مثل مامانم تو یه تالار کار کنم. البته تو یه منطقه ی بالاتر و با کلاس تر! یه جایی رو پیدا کرده بودم، ولی مامان و بابا نمی ذاشتن. ولی باز من اصرار می کردم، آخه تنها چیزی بود که واقعا دوسش داشتم! حسن این کار برای من این بود که چون همیشه اینجا عروسی می شد، اون شادی به منم سرایت می کرد، هر چند بروز نمی دادم. یکی دیگه از دلایلم این بود که از این که اون همه خانوم و با لباسای مختلف و قشنگ می دیدم و شب قبل خواب، خودم رو توی هر کدوم از اون لباسا فرض می کردم که با شوهرم توی یه پژو دویست و شش آلبالویی نشستیم و رمانتیکانه به هم نگاه می کنیم و بعد... کات!!

دراز کشیدم. به این فکر می کنم که چطوری روی مخ مامانم بدوم تا قبول کنه که من برم و اون جا کار کنم، ولی هیچ راهی به ذهنم نرسید. این دفعه حتی غر غر کردنام هم جواب نداده! یه دفعه تو هوا یه بشکن می زنم و می پرم روی تلفن.

ـ الو، سلام آبجی فاطی، خوبی؟

فاطمه ـ سلام آبجی خانوم! خوبم، تو خوبی؟

ـ آره، مرسی! آجــــــی می دونی، رفتم یه سالن پیدا کردم تا برم اون جا کار کنم! حقوق خوبی می دن. جاشم خوبه، مسیر اتوبوس داره، ولی مامان نمی ذاره برم! تو بهش می گی؟

ـ مامان بهم گفته. الان که موقع کار کردن تو نیست، تو باید درس بخونی! می دونی که مامان و بابا چقدر می خوان که تو درس بخونی؟!!

ـ دونستنش رو می دونم، ولی وقتی علاقه ندارم چه کار کنم؟ تازه این همه آدم مدرک گرفتن، مگه به جایی هم رسیدن؟ معلومه که نه! حالا اونی که پول و پارتی داره و اوضاعش با ما فقیر بیچاره ها فرق داره!

ـ حالا تو بخون، شاید تو تونستی یه کاری جور کنی!

ـ وای! من می گم نره، تو می گی بدوش؟!! با اما و اگر کار درست نمی شه. اصلا از کجا معلوم من قبول بشم؟ حالا ول کن این حرفا رو، با مامان حرف بزن دیگه، تو رو خدا!!

ـ حرف می زنم، ولی باید یه طوری بری و بیای که به آخر شب نخوری. می دونی که بابا حساسه!!!

با یه صدای پر از خوشحالی می گم:

ـ باشه! می رم صحبت می کنم که فقط تا عصرا اونجا کار بکنم! خب کاری نداری؟ راستی دستت درد نکنه! خداحافظ!

ـ خداحافظ، به مامان سلام برسون!

همین که تلفن رو قطع کردم، شروع کردم برای خودم رقصیدن! می خواستم پول در بیارم. وای چه حسِ چیزی!!! در حال رقصیدن تو دلم قربون صدقه ی آبجیم می رفتم. فاطمه از همه ی ما بزرگتر بود. سی و دو سالش بود و دو تا بچه داشت. الهه و الهام. شوهرش، آقا امیر، تو شرکت آب و فاضلاب کار می کرد و وضعشون خدا رو شکر خوب بود. از بین بقیه ی خواهرام، رابطه ام با فاطمه بهتر بود، چون موقعی که اون ازدواج کرد، من کوچولو بودم و زیاد خاطره های دعوامون تو ذهنم نیست. ولی با فرزانه و افسانه حسابی کتک کاری می کردم و به خاطر همین چندان رابطه ی خوبی با اونا نداشتم! بعد از قر دادن راحت می رم که یه خواب عصرانه داشته باشم، تا شب برای بحث با مامان و بابا، جون داشته باشم!

*****

الان یک ماهی می شه که این جا کار می کنم! اون شب مامان و بابا کلی برام حرف زدن، گفتن که جامعه ناامنه، فلانه، بسانه، توام خوب مواظب باش! مثل دخترای خوب گوش می دادم و هیچی نمی گفتم و بالاخره قبول کردند که فقط از صبح تا عصر اونجا کار کنم! این تالارم چون تازه تاسیس بود و نیاز به کارگر داشت، شرطم رو قبول کرد و من مشغول به کار کارگری شدم! تو این تالار، حدودا نه تا خانوم و ده تا کارگر آقا، کار می کنند. تو سالن دو، پنج تا خانم کار می کنند و تو سالن شماره ی یک که من توش کار می کنم و از سالن شماره ی دو کوچک تره، چهار نفر خانم کار می کنند. تو سالن ما شیرین خانوم، سرکارگر محسوب می شه و ما باید طبق دستورات اون کار کنیم. شیرین خانوم یه زن تقریبا قد بلنده. قیافه ی معمولی داره. شوهرش راننده تاکسیه. یه دخترم به اسم پریسا داره که بیست و دو سالشه و تو دانشگاه پیام نور، حسابداری می خونه. پریسا وقتایی که دانشگاه نمی ره اینجا برای کار میاد. این مادر و دختر خیلی مهربونن. یکی دیگه از کارگرا شکوفه خانومه. یه زن تپل و حرص دربیار. به نظرم از اون زنای آب زیرکاهه! هر وقت می بینمش، یاد کُپل تو مدرسه ی موش ها می افتم. شکوفه خانوم تقریبا پنجاه ساله است و دو دفعه ازدواج کرده و فکر کنم هر دو دفعه شوهراش رو با اراجیفاش دق داده و کشته! شش تا بچه داره، دو تا پسر و یه دختر از شوهر اولش و سه تا دختر هم از شوهر دومش داره! خدا بده برکت، ما هنوز تو اولی موندیم ولی مردم دو تا دو تا شوهر می کنن و اندازه یه مرغ دونی بچه میارن!! نفر سوم از همکارام، سمیه خانومه. یه زن لاغر و ظریف که مثلِ خودم قدش کوتاهه. یه پسر کوچولو داره به اسم پیمان. شوهرشم آقا امید تو مکانیکی کار می کنه. در کل زن فهمیده ایه! نفر چهارم هم خودم هستم. اقلیما فرش باف، به عنوان یک کارگر جوان. یه دخترِ خیلی سفید با چشم و ابروی قهوه ای و یه دماغ کمی بزرگ و کمی افتاده با صورتی پر از مو در ابعاد مختلف!! قدم صد و شصت سانته و خیلی لاغرم، ولی هیکلم خوبه! تنها چیزایی که تو بدنم ازشون خوشم میاد یکی موهامه که رنگ خرماییش رو همه دوست دارن، یکی سفیدیم و یکی دیگه هم هیکلم. در کل قیافه ام اصلا تو چشم و جذاب نیست، ولی خدا رو شکر که مثلِ مهتاب سبزه و مثلِ شکوفه خانوم گرد و قُلُمبه نیستم! تنها کسی که این جا ازش بدم میاد شکوفه خانوم و آقا ابولفضله! این جناب نگهبانه و از قضا جوون و خیلی زیاد دیلاق ( فرد بلند و بدقواره!) و خیلی هیزه! از اوناییه که ساکش رو تازه از ترمینال شهرستان به تهران پایین گذاشته!! از ظاهرش هر چی بگم که کم گفتم! ته تیپه! یه شلوار شش جیب مشکی که رنگ و روش رفته، با یه تیشرت تاناکورای گوجه ای و یه کتونی ورزشی!! موهاشم که کلی چرب کرده و نصفش رو ریخته تو صورتش و نصفش رو زده بالا! صورتشم که همرنگ تی شرتشه! از همون روز که من اومدم اینجا هر روز همین لباسا رو می پوشه، ولی دیروز یه فرقی کرده بود! به خودش عطر مشهد زده بود و داشت با چشای ور قلمبیده اش من رو نگاه می کرد! مردک چیز!!!!

باز هم امروز مهمونی داریم. از ساعت یک بعد از ظهر تا سه، از حج اومدن و سالن گرفتن! به اندازه یه عروسی غذا سفارش دادن. پنج نوع غذا، چهار نوع سالاد، سه نوع نوشیدنی و سه نوع دسر!! اوفـــــــف خدای من، اونا اصلا فکر ما رو نمی کنند. از ساعت هفت صبح اینجام و الان تقریبا کارا تموم شده! روی یه صندلی می شینم تا استراحت کنم. شیرین خانوم از دور با هن و هن میاد. قیافه اش از خستگی داد می زنه. میاد پیشم و می گه:

ـ اقلیما جون، دخترم، خسته شدی.

ـ آره، ولی خب باید عادت کنم!

شکوفه خانومم تا صدای ما رو می شنوه میاد.

ـ وا شیرین جون، این جوونه، خستگی نمی دونه چیه؟! خستگی برای من و توئه که سنمون بالا رفته، اگر نه دختر به این جوونی این چیزا حالیش نمی شه! والا من هم قد این بودم به اندازه ی چهار تا مرد کار می کردم!

اَه اَه، قلمبه باز اومد. این قدر از این آدما که هی از این طور حرفا می زنن که جوون خستگی چی می دونه و جوون باید مثل آهو باشه و خستگی مالِ پیراست، بدم میاد! واه واه! کپل! انگار من آدم نیستم! هر وقت این طور حرف می زد، می دونستم یه کاری می خواد بهم بگه، مثلِ مامانم!

شکوفه خانم ـ وای اقلیما جون، دخترم، برو اون ور دسته گلا رو بچین، من دیگه جونی برام نمونده!

خودمم جون نداشتم، ولی چون تازه کار بودم جلوی خودم رو گرفتم تا حرفی نزنم. به خاطر همین چشمی گفتم و رفتم! وایـــــــی خدای من! خیلی خوشگل بودن و زیاد. آخه من چه طور دست تنها کار کنم؟ 

پریسا ـ نترس بابا، نمی میری که! همچین دهنتم باز گذاشتی، هر کی ندونه فکر می کنه چه خبره!!

ـ اومدی؟ اصلا تو از کجا فهمیدی من چی گفتم؟

ـ اولا سلام خانوم بزرگ، دوما آی کیو! از اون جایی که تو همیشه بلند فکر می کنی!

ـ نچ! خوب شد یادت افتاد سلام بدی کوچولو! باید به مامانت بگم دعوات کنه. اصلا یادت نداده سلام چیه!!

ـ سنگ پا، دختره ی ور پریده ی چشم سفید! حالا اقلی جون، می خوای کمکت کنم؟

ـ کوفت اقلی، گفتم خوشم نمیاد اسم من رو یکی نصفه صدا بزنه. ای کاش نمی گفتم و نقطه ضعف دستت نمی دادم! حالام عوضِ چرت و پرت گفتن کمکم کن. به خدا خیلی خسته ام. الانه که برسن!

همون طور که با پریسا حرف می زدیم و می خندیدیم، گلا رو هم چیدیم. خداییش سالن جیگر شده بود! از سلیقه ی خودم حظ کردم! تو افکارم خودم رو تحسین می کردم که متوجه شیرین خانوم شدم که صدام می زد.

ـ اقلیما! بیا اینجا، تشریف آوردن، برو تو آشپزخونه به سمیه کمک کن، دست تنهاست!

وقتی رفتم تو آشپزخونه، سمیه با دیدنم گفت:

ـ خوب شد اومدی، امروز واقعا خسته کننده بود. حالا شبم دوباره مجلس داریم. به امید گفتم پیمان رو بیاره این جا پیشِ خودم! اصلا اعصابم دیگه به خدا خرد شده.

ـ حالا این همه حرص نخور! بالاخره وقتی بخوای تو این دوره زندگی کنی، باید این همه مصیبتم به جون بخری خب.

ـ راس می گی، خدا به دادمون برسه!

یه کم تو آماده کردن وسایلا به سمیه کمک کردم، ولی بعد شیرین خانوم صدامون زد تا با پریسا بریم برای پذیرایی! همین که وارد سالن شدم از تعجب، چشمام چسبید کف پام! عجب لباس و مدلایی! چه قیافه هایی! خدا امروز به من رحم کن!

پریسا از پشت سرم با خنده گفت:

ـ تو دوباره بلند فکر کردی؟ الان موقع فکر کردن نیست. زودِ زود، کارات رو انجام بده، بعد بیا دو تایی نگاه کنیم.

سریع رفتم وسط مجلس برای پذیرایی. هر کی یه سوال می کرد.

خانوم ببخشید دستشویی کجاست؟

خانوم نوشیدنی ها کجاست؟

خانوم می شه بگید فلانی کجاست؟

کم کم داشتم دیوونه می شدم. پیش خودم گفتم: ـ « الانه که جای شوهراشونم از من بپرسن!» زنای فیس فیسی! نمی دونم چرا هیچ وقت حس خوبی به پولدارا نداشتم. ولی جالب بود که همیشه دوست داشتم پولدار باشم. پژو دویست و شش به بالا سوار بشم. بریزم. بخرم. بپاشم. کسی هم نپرسه چرا! وقتی به اون زنا نگاه می کردم، تو دلم حسرت می خوردم. ولی گاهی اوقات به اینم فکر می کردم که واقعا همه ی اونا خوشبختن؟ تو همین فکرا بودم که دیدم یه نفر داره بر و بر نگام می کنه. ازش پرسیدم:

ـ مشکلی پیش اومده خانوم؟

خانوم ـ می تونم بپرسم اسم شما چیه؟

ـ اقلیما هستم. مشکلی پیش اومده؟

خانومه با یه حالت تعجب و شک گفت:

ـ نه، نه! راستش چهره ی شما من رو یاد یه دختری هم سن و سال خودتون انداخت.

بعد سریع با تکبر گفت:

ـ سریع برید سر کارتون، ممکنه کسی چیزی لازم داشته باشه!

پیش خودم گفتم: ـ « خوبه تو صاحب مجلس نیستی و اگر نه چه کار می کردی با ماها!» رفتم پیش پریسا، تا رسیدم گفت:

ـ یه جوری نگاهت می کرد، چیزی بهت گفت؟

ـ نه فقط گفت خیلی شبیه به یکی از آشناهای اونا بودم. مهم نیست. ولش کن.

ـ وا؟

خواستم جواب پریسا بدم که دیدم شیرین خانوم با عصبانیت داره میاد سمت ما، سریع زدم پهلوی پریسا و با هم رفتیم داخل جمعیت!

*****

هر دفعه که سر بلند می کردم، می دیدم همون خانوم و با بغل دستیش به من نگاه می کنن و آروم در گوشی حرف می زنن. یه کم ترسیده بودم، ولی سعی می کردم خودم رو بی تفاوت نشون بدم. رفته بودم سر میز کناریشون تا لیوانا رو جمع کنم که دوباره صدای همون خانوم رو شنیدم.

ـ می شه برای ما آب بیارید؟

ـ چشم الان میارم!

آروم از جلوشون رد شدم که ناخودآگاه صدای حرفاشون رو شنیدم. خانومی که بغل دستش نشسته بود، داشت باهاش حرف می زد.

ـ وای ثریا! یه لحظه فکر کردم خود سولان داره باهات حرف می زنه. اگه خانوم جونت ببینه اصلا تشخیص نمی ده!

ثریا ـ آروم، می شنوه سودابه.

سودابه ـ نمی شنوه، الان سرگرمِ کارشه. باید یه طوری اون رو بیاری و به خانم جونت نشون بدی، تا آبا از آسیاب بیافته، وگرنه بیچاره این دم دمای آخریش آرزو به دل می مونه.

ـ حالا یه فکری می کنم.

پیش خودم داشتم فکر می کردم که قضیه از چه قراره؟ این سولان که می گفتن کیه؟ این خانم جون کیه؟ حس فوضولیم بد جوری گل انداخته بود، ولی نمی تونستم برای برطرف کردنش کاری بکنم. به خاطر همین سریع براشون آب بردم. موقعی که آب را به اون ها دادم، سودابه خانم پرسید:

ـ عزیزم چند سالته؟ 

ـ هجده سالمه!

ـ دانشگاه می ری، یا فقط کار می کنی؟

خیلی مشکوک شده بودم، به خاطر همین سعی کردم مودبانه حس فوضولیش رو خفه کنم!

ـ ببخشید خانم، من واقعا کار دارم و نمی تونم با شما صحبت کنم!

سریع رفتم سراغ کارم، ولی اون روز تا آخرین لحظه داشتم به این مسئله فکر می کردم.

*****

ـ ساعت هفت صبحه! وای باز خواب موندم. اَه اَه! امروزم که شیرین خانم نیست و اون قلمبه قراره تریپ رئیسی واسه من بیچاره بیاد! سریع لباس می پوشم و می رم صبحانه بخورم. اگر نخورم وسط روز حتما ضعف می کنم.

مامان ـ من نمی دونم تو چطوری کار می کنی؟ می گی مسیرم دوره و بعد صبح ساعت هفت از خواب بیدار می شی. از موقعی که اون ماسماسَکو خریدی، شبا دیر می خوابی!

ـ مادر من، من خوابم نمیاد، چه ربطی به موبایل داره؟ اصلا ربط داشته باشه، تازه یه دونه سرگرمی پیدا کردما، ببین می تونی ذوقم رو کور کنی؟ روزی که نکوست از ناشتاش پیداست! صبح من این طور شروع بشه، ببین شبم چه طوری می شه!

ـ حالا مگه چی گفتم که این همه شلوغ می کنی؟

بابا میاد و کنار سفره می شینه و به مامان می گه:

ـ زهرا خانم، با این یکی به دو نکن! می شناسیش که! هر چی بگی برمی گرده یه چیزی بهت می گه! صبحانه ات رو بخور که بریم، دیرمون شده!

بابام در کل مرد آرومی بود. من مثل بقیه ی دخترا که بابایی بودن، اصلا این طوری نبودم. رابطه ام با بابا و مامان خیلی کم بود. صبح می رفتن و شب برمی گشتن. به خاطر همین از بچگی عادت کرده بودم خودم کارام رو انجام بدم. کوچک که بودم دلم می خواست منم مثل بقیه ی دخترا بابا یا مامانم من رو مدرسه ببرن و بیارن، تو راه برام خوراکی بخرن، مامانم برام لقمه بگیره و بذاره تو کیفم و هزار تا خواسته ی دیگه! ولی وقتی بزرگتر شدم دیگه عادت کردم. بعضی وقتا می شد که تا دو یا سه روز حتی نمی دیدمشون، فقط هر صبح تو عالم خواب و بیداری همین جمله ی بابا رو می شنیدم که می گفت:

ـ بریم دیرمون شد!

نمی دونم چطور صبحانه خوردم و در خونه رو بستم! راه می افتم. انقدر ذهنم مشغول بوده که یادم رفته ژاکتم رو بردارم. آرام آرام قدم بر می دارم. از تو یه کوچه ی فرعی می پیچم تا زودتر به ایستگاه اتوبوس برسم. احساس می کنم یه نفر داره پشتم میاد، برمی گردم و می بینم که یه مرد پنجاه ساله است. سرم رو می اندازم پایین و به راهم ادامه می دم. پیش خودم قیافه ی شکوفه خانم و تصور می کنم که داره با عصبانیت به من نگاه می کنه و با اون صدای کلفتش می گه:

ـ فرش باف، دوباره دیر کردی؟ تو چطوری کار می کنی و حقوق می گیری؟

از قیافه اش خنده ام می گیره. یه لبخند می زنم که یه دفعه احساس می کنم یه چیزی خورد به کمرم. بر می گردم. وایـــــــــــــی!

مرده ـ تو رو خدا یه ذره نگاه کن! یه ذره!

خدای من! من چی دیدم؟ همون مردی که هم سن بابای من بود! نه امکان نداره! شلوارش رو کشیده بود پایین. سعی می کنم فرار کنم ولی آستین مانتوم رو گرفته و نمی ذاره!

مرد ـ فقط یه بار! نگاه کن تا بذارم بری!

سرم رو تا جایی که می تونستم انداختم پایین! مغزم از اون چی که دیده هنگ کرده. مردک بی شعور هنوز مانتوم رو گرفته بود و نمی ذاشت برم. یهویی دستش رو گاز می گیرم همین که ول می کنه در می رم! بر نمی گردم تا پشت سرم رو نگاه کنم! فقط می دوم و گریه می کنم! اِنقدر گریه کردم که صورت و چشمام می سوزنند. مردم با تعجب نگاهم می کنند. حالت تهوع بهم دست میده. می رم تو یه کوچه و سرم رو بالای جوب نگه می دارم و تمام محتویات معده ام رو می فرستم بیرون. به هق هق افتادم. سرم رو تکیه می دم به دیوار و گریه می کنم! یه نفر صدام می کنه:

ـ خانم حالتون خوبه؟

سرم رو بالا می گیرم. وای بدشانسی، پشت بدشانسی! برادر شوهر افسانه است که!

با بغض و گریه جواب می دم:

ـ نه مشکلی نیست آقا مسعود، بفرمایید! نمی دونم یهویی دلم چرا گرفت، این گوشه نشستم تا دلم باز بشه و برم!

با یه حالتی که تو دلش می گه: ـ «خودتی» به من می گه:

ـ پس دلتون گرفته!

با اشاره به جوب ادامه می ده:

حتما هم این غصه هاشه که سر ریز شده!

تازه وقت کردم به جوب نگاه کنم! نصف کوچه رو کثیف کردم. خجالت زده می گم:

حالم بد شد، بعد هم این طوری شد دیگه! ببخشید!

با حالت عصبی می گه:

مطمئنید حالتون خراب شده؟ پس حتما به خاطر حال خرابتون بود که اون طور گریه می کردید نه؟ خواهش می کنم اگه مسئله ای پیش اومده بگید. من حتما حلش می کنم!

با عصبانیت بهش می گم:

مگه شما مفتش محلید؟ اصلا به شما چه ربطی داره هان؟ در حال حاضر جناب مسعود خان ایستادن اینجا و با هم بحث کردن نه صورت خوشی برای شما داره، نه برای من! بهتره سریع تر برید منزلتون تا یکی برای من حرف درنیاورده!

ـ باشه اقلیما خانم! من رو که برای درد و دل قابل نمی دونید، پس به خواهرتون می گم باهاتون تماس بگیره. فقط بدون، اگه بفهمم کسی اذیتت کرده، خودم با دستام خفه اش می کنم!

راهش رو می گیره و می ره. تو دلم می گم:

ـ نه به داره، نه به باره! این خودش رو وکیل وصی من می دونه. اگه یه موقع باهاش ازدواج کنم چه کار می خواد بکنه؟!!

خواهرم افسانه دو ساله که ازدواج کرده. همسرش آقا فریبرز تو یه کارخونه ی بلور و شیشه سازی کار می کنه. با خانواده ی همسرش تو یه ساختمون زندگی می کنن. یه سال بعد ازدواج آن ها فرخنده خانم من رو برای پسر کوچکش مسعود خواستگاری می کنه که مامان و بابام به خاطر کم سنیم قبول نمی کنن، ولی کاملا جواب رد نمی دن. یه طوری بهشون جواب می دن که یعنی اگه چند سال بعد بیاید خواستگاری ما مشکلی نداریم! منم همه ی این اطلاعات رو موقعی که فالگوش ایستاده بودم به دست آوردم. این جناب مسعود خان فوق لیسانس مدیریت صنعتی بود ولی تو آژانس کار می کرد. از نظر قیافه هم کاملا معمولی بود. نه خیلی خوشگل و نه خیلی زشت. از جام بلند می شم. دیگه آروم شدم، ولی وقتی یاد اون لحظه می افتم، تنم مور مور می شه، ولی چه کاری از دستم بر میاد؟ تازه یاد سرکارم می افتم. یه اتوبوس از سر خیابان رد شد. کیفم و می گیرم تو دستم و می دوم.

*****

ـ شکوفه خانم ببخشید، سعی می کنم دیگه تکرار نشه! خب شما هیچ وقت خواب نمی مونید؟

شکوفه خانم ـ منم خواب می مونم، ولی دیگه نه اون همه که به جای ساعت هشت، ساعت ده بیام سرکار. به هر حال من نمی دونم، وقتی به آقای صدری گفتم اون موقع حساب کار میاد دستت! هر دفعه که تو دیر میای، من کوتاه میام و می گم بچه است و اشکال نداره، ولی این دفعه دیگه از این خبرا نیست. یه بار جستی مَلَخَک، دو بار جستی ملخک، سومین بار تو مشتی ملخک!

خیلی دیگه داره زیاده روی می کنه. بهش می گم:

خیلی ببخشید شکوفه خانم، من احترام سنتون رو نگه می دارم که بهتون هیچی نمی گم. من فقط تو این یک ماه و خرده ای دوباره که دیر اومدم. البته دفعه ی اول خودم با آقای صدری صحبت کردم و بهشون توضیح دادم. به خاطر همین دیر اومدن هم دو ساعت اضافه کار ایستادم. این دفعه هم خودم باهاشون صحبت می کنم و دلیلی نمی بینم که شما اخبار رو بهشون برسونید.

با چشم های گرد شده به من می گه:

ـ دختره ی فلان فلان شده، تا الان خیلی جلوی خودم رو گرفتم تا به آقای صدری چیزی نگم. فکر می کنی من از سَر و سِرّی که با ابولفضل داری خبر ندارم؟ نه جونم، فکر کردی! من از اون زنای هالو نیستم. الانم زیادی حرف بزنی، می رم همه رو صاف می ذارم کف دست مدیر.

خدای من! این زن عجب آدمیه! یه روز که دیگه کارام تموم شده بود و داشتم می رفتم خونه، این ابولفضل بی صاحب جلوی من رو می گیره شروع می کنه به حرف زدن. منم گاهی برای خالی نبودن عریضه بهش لبخند می زنم، ولی شکوفه خانم از در میاد بیرون و ما دو تا را با هم در حال خندیدن می بینه! ای خدا بگم خفه ات نکنه ابولفضل که ببین با اون حرفای صد من یه غازت چه بلایی سرم آوردی! وقتی می فهمم شکوفه خانم قصد داره زیر آب من رو پیش آقای صدری که مدیر سالنه، بزنه سریع خودم رو می رسونم به دفترش! یه تقی به در می زنم و وارد می شم.

ـ سلام جناب صدری. خوب هستید؟

آقای صدری ـ سلام خانم فرش باف. الحمدالله، من خوبم، شما چطورید؟

ـ منم خوبم، راستش باید خدمتون برسونم که من باز دیر کردم و به خاطر این مسئله خیلی از شما عذر می خوام. دفعه ی قبل به شما قول داده بودم که تکرار نشه، ولی نتونستم پایبند قولم باشم. به خاطر همین شما هر تنبیهی که برای من در نظر بگیرید من مشکلی ندارم!

با خنده می گه:

ـ تنبیه؟! حرف های شما متین، ولی خب اگه مثل دفعه ی قبل برای اضافه کاری تشریف بیارید و تا جبرانی این دو ساعت که نبودید بشه، من مشکلی ندارم. خب شما هم که می دونید که چقدر کار سالن سخته!

از این همه فهمش شرمنده می شم و می گم:

خیلی متشکرم جناب صدری، ولی من تو این هفته نمی تونم برای اضافه کاری بمونم. راستش باید بچه ی خواهرم رو نگه دارم. خودشون عروسی دارن و نمی تونن. اگر که می شه این بار هم لطف کنید و اجازه بدید من هفته ی دیگه برای اضافه کاری بمونم.

ـ چه بهتر، اتفاقا هفته ی بعد چند تا مراسم داریم و کارامون سنگین تر می شه. من مشکلی نمی بینم.

ـ ممنونم ازتون. واقعا لطف کردید.

ـ خواهش می کنم. اگه کارِ دیگه ای ندارید، می تونید تشریف ببرید.

ـ بله، با اجازه!

بلند می شم و به سمت در می رم، ولی یاد حرفای شکوفه خانم می افتم و دوباره بر می گردم و روی صندلی می شینم.

ـ ببخشید می دونم مزاحمتون شدم، ولی مسئله ای هست که می خوام با خود شما در میون بذارم.

ـ خواهش می کنم. بفرمایید.

ـ راستش یک هفته پیش من داشتم می رفتم سمت خونه که آقا ابولفضل جلوی من و می گیرند و شروع می کنند به احوال پرسی کردن. من هم متقابلا به ایشون لبخند می زدم که همون لحظه شکوفه خانم بیرون میان و راجع به ما طور دیگه ای فکر می کنن. امروز هم سر دیر اومدن با من بحثشون می شه و این مسئله رو مطرح می کنن و من رو تهدید کردن که این مسئله رو به شما می گن. پیش خودم فکر کردم اگر شما این موضوع رو از زبون خودم بشنوید بهتره.

ـ بله کاملا متوجه حرفاتون شدم. تو این سه ماهی که این جا کار می کنید من کاملا با شما و خصوصیات اخلاقیتون آشنا شدم و می دونم که از این دخترای خیابونی نیستید. به هر حال من این موهام رو که تو آسیاب سفید نکردم.

از حرفاش دلم آروم می گیره. با لبخند تو صورتش نگاه می کنم و می گم:

خیلی ممنونم. بابت همه چیز و ببخشید که مزاحم وقت شریفتون شدم. با اجازه.

ـ خواهش می کنم خانم. به سلامت.

تا در رو می بندم، یه نفس راحت می کشم. با حرفای آقای صدری دلم قرص می شه. می دونم اگه شکوفه خانم بخواد راپورت من رو بده خودش ضایع می شه. دوباره به فکرام می خندم.

ابولفضل ـ بَه، سلام اقلیما خانم. حالتون خوبه؟ مامان و بابا خوبن؟ 

با صداش از جا می پرم. انگار امروز همه ی مردای دنیا انقلاب کردن تا یه اتفاقی برای من بیافته. چقدر از نگاهای این مردک بدم میاد، ولی باز جلوی افکارم و می گیرم با لبخند به سمتش برمی گردم.

ـ سلام آقا ابولفضل. ممنون، خوبن. ببخشید من خیلی کار دارم و باید برم.

برمی گردم که برم، ولی قدم اول و برنداشته می گه:

ـ بازم خواب موندید؟ ای بابا! می خواید من براتون یه ساعت بخرم تا دیگه خواب نمونید؟

بلند می زنه زیر خنده. خنده هاش هیستیریکم می کنه. اَه اَه. حتی خنده هاشم چندش آوره. تمام تنفرم و می ریزم تو نگاهم و بهش خیره می شم. می فهمه زیاده روی کرده .

ابولفضل ـ این طوری نگاه نکن! قصدم شوخی بود.

هنوز چشام رو قفل کردم تو چشاش. از اینکه این همه باهام راحت شده بیشتر عصبانی می شم و قدم به قدم می رم جلوش می ایستم. بیست سانتی از من بلند تره. همون طور که تو چشماش نگاه می کنم، می گم:

ـ ابولفضل خر، با من این طوری حرف نزن!

عصبانی می شه و می گه:

ـ حرف دهنت رو بفهم خانم. مواظب رفتارت باش.

ـ وقتی شما با من این همه راحتید که من رو به دوم شخص مورد خطاب قرار می دید و با من شوخی می کنید، احساس می کنم همچین فحشی به من دادید. گفتم مثل خودتون با خودتون حرف بزنم ببینم خوشتون میاد یا نه؟

بیچاره کُپ می کنه. می مونه به من چی بگه. برمی گردم و می رم سمت سالن، ولی می شنوم که می گه:

ـ دختره ی روانی!

لباسم رو عوض می کنم و مشغول کار می شم. دوباره یاد جریان صبح می افتم. تو وجودم با خودم حرف می زنم.

ـ اون مرد هم سن بابای من بود. چه طور تونست اون کار رو با من بکنه؟ تجاوز فقط به این معنی نیست که یه مرد با جسم یه زن هرکاری که خواست انجام بده. تجاوز می تونه روحی باشه. می تونه فکری باشه. هر چند اون مرد هم از لحاظ روحی و فکری و هم از لحاظ جسمی به من تجاوز کرد. همین که باعث شد اون لحظه تو ذهن من نقش ببنده می شه تجاوز. چرا که من اصلا نمی خواستم هیچ وقت همچین خاطره ای داشته باشم. نه من، نه دخترای دیگه! این یعنی بی اجازه وارد حریم کسی شدن. این یعنی حرمت شکستن. خدایا هنوز تو این دنیا یه مرد به معنی واقعی هست؟

پریسا ـ اقلیما حالت خوبه؟ چرا گریه می کنی؟ می دونی چند دفعه صدات کردم؟

یه گریه ی عصبی. هر وقت عصبانی می شدم گریه ام می گرفت.

ـ اقلیما یه چیزی بگو، چت شده؟

با صدایی پر از بغض می گم:

ـ چیزیم نیست.

می رم سمت دستشویی. دوست ندارم وقتی ناراحت یا عصبی ام، کسی کنارم بیاد و مدام از من بپرسه چته؟ این باعث می شه به اون مسئله ی ناراحت کننده فکر کنم. پریسا به در می زنه.

ـ اقلیما در رو باز کن. بابا یه چیزی بگو، آخه تو که من رو نصف جون کردی!

در رو باز می کنم.

ـ شکوفه خانم بهت چیزی گفته؟ هان؟ اقلیما جواب بده!

ـ پریسا یه خواهش ازت دارم. امروز اصلا سمت من نیا. دوست دارم موقعی که ناراحت و عصبی ام تنها باشم. از دستم دلخور نشو.

ـ آخه...

ـ پریسا ازت خواهش کردم.

سرش رو می اندازه پایین و می ره آشپزخونه. شکوفه خانم داره بر و بر نگاهم می کنه. اصلا حوصله ی کسی رو ندارم، به خاطر همین سریع می رم داخل سالن تا اون جا رو مرتب کنم.

*****

ـ وای خدا. خسته شدم. از کَت و کول افتادم.

پریسا ـ منم همین طور! این روزا نمی تونم درس بخونم. باید به جای مامان بیام. راستی نمی خوای بگی صبح چت شده بود؟

احتیاج داشتم برای یه نفر حرف بزنم. پریسا بهترین گزینه بود. کل ماجرا رو براش تعریف کردم. حال اون از من بیشتر به هم خورده بود. بیچاره از تعجب چشماش گرد شده بود. در آخرم فقط به من گفت:

ـ زیاد فکرت رو مشغول نکن. مردا سر تا پا یه کَرباسَن!

چه ساده این حرف رو زد. پیش خودم گفتم اگه برای اون همچین مشکلی به وجود بیاد، باز هم همین رو می گه؟ صدای زنگ گوشیم من رو از تو رویا میاره بیرون. افسانه است.

افسانه ـ سلام خوبی؟

ـ آره، خوبم تو خوبی؟ فریبرز خوبه؟

ـ اونم خوبه. سرکاره .این هفته ظهرا می ره سرِ کار. خب چه خبرا؟

ـ خبرا دست آقا مسعوده! خوب گذاشته کف دستت!

ـ وقتی تعریف کرد تو چه وضعیتی بودی، واقعا نگران شدم. حالا بگو چی شده بود؟

دوست نداشتم این مسئله رو با افسانه در میون بذارم. اصلا احساس راحتی نسبت به اعضای خانواده ام نداشتم. دلیلشم نمی دونم. به خاطر همین برای افسانه دروغ بافتم.

ـ صبح دیر از خواب بیدار شدم، گفتم از کوچه ی شما بیام تا زودتر به ایستگاه برسم. سر کوچه یهویی پام پیچ خورد و افتادم زمین. داشتم برای اون گریه می کردم. از اون طرفم حالم به هم خورده بود.

ـ وای! اون دیگه چرا؟

ـ دیشب از غذایی که از تالار آورده بودم گرم کردم. فکر کنم اون خرابم کرده باشه!

ـ حالا الان بهتری؟

ـ آره. یه کم این جا چای نبات بهم دادند خوب شدم. نگران نشو.

ـ من که زیاد نگران نبودم، ولی مسعود داشت می مُرد. معلوم هم نیست بهش چی گفته بودی که اون طوری قاطی کرده بود.

بعد هم می خنده.

ـ کی؟ من؟

ـ هر کی ندونه، من که می دونم نیم متر زبون داری!

ـ آره، اصلا هر چی گفتم خوب کردم گفتم. صبح اول صبحی واستاده می گه شما که من رو برای درد و دل کردن قابل نمی دونید، می گم خواهرتون بهتون زنگ بزنه! آخه من و اون چه درد و دلی برای گفتن داریم؟

افسانه که داشت می خندید گفت:

ـ خاک بر سرت. برات خواستگار پیدا شده، بعد تو داری ردش می کنی؟

ـ ایـــــــــش! همچین می گی خواستگار، حالا انگار چه تحفه ایه!

ـ خواستگاری خانم، دکتر و مهندسا میان که تحویل نمی گیرن!

ـ نه پس چی فکر کردی؟

ـ من بمونم با تو یکی به دو کنم صبح می شه. باشه، کاری نداری؟

ـ نه، خداحافظ.

ـ خداحافظ. به خواستگارتم سلام می رسونم.

با خنده می گم:

ـ گم... خداحافظ!!!

پریسا میاد پیشم می شینه و می گه:

ـ خواهرت بود؟

ـ آره.

شکوفه خانم صدامون می زنه.

ـ دخترا زود بیاین. مهمونا اومدن.

با هم وارد آشپزخونه می شیم. باز هم کار کردن باعث شد به اتفاق امروز زیاد فکر نکنم، ولی شب قبل خواب هی اون صحنه می اومد جلوی چشام. تو دلم کلی نفرین نثار اون یارو کردم.

*****

صبح دیگه زود بیدار شدم. بعد از صبحانه و آماده شدن راهی می شم. از یه فرعی دیگه رفتم. خدا رو شکر اتفاقی نیفتاد. اما مگه می شه یه روز من بدون اتفاق باشه. سر موقع می رسم سالن. ابولفضل داخل سالن نشسته بود. تا من رو دید دوباره بلند شد.

ابولفضل ـ سلام خانم فرش باف. حال شما؟ مامان بابا....

دوباره این یارو اینجاست. هر دفعه ام من رو می بینه همینا رو می پرسه!

ـ آقای محترم، می شه از این جا برید بیرون، من می خوام کارم رو شروع کنم.

می خنده.

ـ اولا سلام. دوما حالم خوبه. سوما خب شروع کنید. من جایی رو گرفتم؟ سالن به این بزرگی، شما می تونید هر جایی که بخواید کار کنید.

ببین چطور گند می زنه به روز آدم.

ـ من با حضور شما اعصابم به هم می ریزه. نمی تونم کار کنم. حالا لطفا برید بیرون.

ـ چرا شما هر وقت من رو می بیینید، داد می زنید؟

وای خدا این دیگه کی بود؟ من سرش داد می زدم و اون تازه با خنده داشت سر صحبت رو با من باز می کرد. می ترسیدم دوباره کپل سر برسه.

ـ آقای محترم، لطفا تشریف ببرید بیرون.

ـ خانم محترم، تا شما جواب من رو ندید تشریف نمی برم بیرون.

نفسم رو با حرص می دم بیرون.

ـ گفتم که، هر وقت می بینمتون اعصابم به هم می ریزه. نمی تونم درست کار کنم.

اضافه می کنم:

ـ زیر نگاه خیره ی شما!!

چشماش برق می زنه.

ـ بعضی از دوستام می گفتن بعضی از دخترا برای تو چشم اومدن هی سعی می کنن خودشون رو مایل نشون ندن، ولی من باور نمی کردم.

ـ خب حالا حرفای شما چه دخلی به من داره؟

ـ هه! شما دقیقا از اون دسته اید. پیش خودم می گفتم چرا تو این طوری می کنی؟ با دست پس می زنی و با پا پیش می کشی. وقتی این حرف رو زدی، دیگه باورم شد که می خوای باهام دوست بشی!!

چشمام به اندازه ی دو تا هندونه از تعجب باز شده بود. داشت چی می گفت؟!

ابولفضل ـ گوشیت رو بده شماره ام رو برات سیو کنم.

دیگه قاطی کردم. با دست کوبیدم تو سینه اش و هلش دادم عقب. دستش رو گرفت به صندلی، ولی نتونست خودش رو کنترل کنه و با صندلی افتاد زمین.

شکوفه خانم ـ این جا چه خبره؟

یا امام غریب!! این دیگه از کجا پیداش شد؟ کپل با ابروهای گره خورده داشت ما دو تا رو نگاه می کرد.

ابولفضل ـ چیزی نیست. من اینجا بودم و یهویی خوردم زمین.

لعنت بر دهنی که بی موقع باز شود. اومد حرف بزنه، زد کار رو خراب کرد.

شکوفه خانم ـ اصلا شما اول صبحی تو سالن چه کار می کنید؟ برای منم دروغ نبافید، خودم دیدم اقلیمه هُلت داد. امروز دیگه من باید تکلیفم رو با شما دو تا معلوم کنم. صدری باید بدونه چه جوجه هایی رو آورده تا براش کار کنن. فقط صبر کنید بیاد. من می دونم و شما دو نفر. اون از هِر و کِر کردناتون، اینم از خلوت کردناتون! شما دو نفر اینجا رو خونه ی فساد کردید. فقط صبر کنید آقای صدری بیاد، تا شما دو تا رو اخراج نکنم راضی نمی شم.

پشتش رو به ما کرد و رفت. دهنم باز مونده بود. نمی دونم این زن از من چی دیده بود. داشتم به این فکر می کردم که اگه اخراج بشم، چه کار باید بکنم؟

ـ اگه اخراج بشم؟!؟

ابولفضل ـ عزیزم ناراحت نباش. خودم می رم دنبال یه جای خوب.

پام رو میارم بالا که بزنم به ساق پاش که یهویی... خدایا من چرا وسط آسمون و زمین؟ شَپَلَق!!! خوردم زمین. ابولفضل داره بهم می خنده.

ـ خیلی بامزه افتادی! عزیزم حالا از غصه ی اخراج شدن خودت رو نکش. گفتم که می رم یه جایی سراغ کار.

همین طور می خنده. چقدرم زشت می خنده.

ـ دهنت رو ببند. وگرنه خودم برات قفلش می کنم!

از عصبانیت دارم نفس نفس می زنم. این با خودش چی فکر کرده؟

ابولفضل ـ عزیزم دوباره وحشی شدی؟!!

پریسا ـ اقلیما چرا افتادی زمین؟

ابولفضل ـ نمی دونم والا خانم سبزواری. منم اومده بودم کمکشون ببینم که خدایی نکرده جاییشون نشکسته باشه!

اِی آفتاب پرست! تا صدای پریسا رو شنید رنگ عوض کرد.

ـ چیزیم نیست، شما می تونید برید آقای جماعتی.

پریسا کمکم می کنه تا روی صندلی بشینم. موندم چطور حال این آفتاب پرست رو بگیرم. حالا شکوفه خانم رو چه کارش کنم؟

پریسا با شک می پرسه:

ـ چیزی شده؟ این روزا خیلی یه جوری شدی!

می مونم چه جوابی بهش بدم. بهش بگم این مردک هیز به من نظر داره؟ چی با خودش فکر می کنه؟ ولی بهترین راه برای اینکه جلوی اخبار غلط رو بگیرم اینه که راستش رو به پریسا بگم. تمام ماجرا رو براش تعریف می کنم. خیلی سنگ صبور خوبی بود. صبر کرد تا حرفام رو بزنم و خالی بشم. بعد بلندم کرد و برد سمت آشپزخونه. یه لیوان آب قند بهم داد و دقیقا نشست روبه رو.

ـ ببین اقلیما، به هر حال من چد سالی از تو بزرگترم. یک تجربه هایی بیشتر از تو دارم. به نظر من همه ی این مسائل رو برای آقای صدری بگو. حداقل اون می دونه چه اتفاقاتی داره می افته و اگه یه زمانی این شکوفه خانم خواست موش بِدُوُنه، نتونه زیاد بهت ضربه بزنه. این طور که تو از شکوفه خانم می گفتی، به نظرم اگه اون بخواد این اتفاقا رو برای آقای صدری تعریف کنه، چند تا چیزم بهش اضافه می کنه و می ذاره کف دستش. تازه می فهمم چرا مامان می گفت زیاد پیشِ این زنه نرم!

ـ دیروز که دیر رسیدم، با آقای صدری صحبت کردم، ولی بازم نگرانم.

ـ امروزم باز برو پیشش. اقلیما حواست رو جمع کن. می ترسم این پسره برات دردسر درست کنه!

می ره سمت سینک. ظرف ها رو می شوره. هنوز تو فکرم که صدای جیغ شکوفه خانم به گوشم می خوره. با پریسا سریع به سمت توالت می ریم. نمی دونستم داره با کی حرف می زنه، ولی هی تو سرش می کوبید و گریه می کرد.

شکوفه خانم ـ وای خدا!! بی پدر شدم. خدا بی پشت و پناه شدم. خدا این چه مصیبتی بود که به سرم اومد؟ وایـــــــــــــی!!!

انقدر تو صورتش چنگ انداخته بود که داشت خون می یومد. سمیه هنوز نیومده بود. من و پریسا دو نفری نمی تونستیم از روی زمین بلندش کنیم! کم کم رنگش داشت می پرید. پریدم تو آشپزخونه و یه آب قند درست کردم. یه قُلپ می خورد و کلی می زد تو سر و صورتش. بالاخره خودش از روی زمین بلند شد و روی یکی از صندلی ها نشست. پریسا براش دستمال کاغذی میاره.

ایشاالله غم آخرتون باشه!

تا پریسا این رو گفت دوباره صداش اوج گرفت. منم اونقدر شوکه شده بودم، که همون جا روی زمین ولو شده بودم! شکوفه خانم انقدر جیغ جیغ کرد، که آقای صدری هم به سالن اومد.

آقای صدری ـ چیزی شده خانم بایرامی؟ چرا گریه می کنید؟

شکوفه خانم با فین فین جواب می ده:

ـ آقای صدری بی پشت و پناه شدم. بی پدرشدم. یتیم شدم.

دوباره می زنه زیر گریه.

ـ خیلی براتون متاسفم. می تونید تشریف ببرید منزلتون. باهاتون تماس می گیرم. برای ختم حتما میام.

شکوفه خانم درحالی که با گوشه ی مقنعه اش اشک چشمش رو پاک می کنه و می گه:

ـ نه، لطف می کنید. آقام و ننه ام تو شهرستان زندگی می کنند. برای دفن و مراسم باید برم شهرستان. اگر که می شه من چند وقتی سر کار نیام. با فوت آقام، ننه ام تنها می مونه. باید یه مدت اونجا باشم و کاراش رو راست و ریس کنم.

ـ باشه. حالا چقدر مرخصی می خواید؟

ـ والا روم سیاه آقا. اگر که می شه یه، یه ماهی مرخصی بدید!!

آقای صدری از تعجب چشماش گرد می شه!

ـ خانم بایرامی یک ماه خیلی زیاده.

ـ شما می گید خب من چه کار کنم آقا؟ توقع داری ننه ام رو بذارم و بیام اینجا کار بکنم؟!! شما اصلا شعور داری که بدونی با یه زنی که تازه آقاش رو از دست داده باید چطور رفتار کنی؟ ها؟

دلم برای آقای صدری می سوزه. بیچاره تازه الان فهمیده کی داره براش کار می کنه! حسابی قاطی می کنه، ولی خیلی مرد خود داریه و به روی خودش نمیاره، ولی صورتش حسابی از عصبانیت قرمز می شه.

ـ باشه. مانعی نداره. می دونید که حقوقی به شما تعلق نمی گیره. من حقوق شما رو به کسی که به جای شما برای کار میاد می دم. حالا هم می تونید تشریف ببرید منزلتون. غم آخرتون باشه!

شکوفه خانم سریع می ره لباساش رو عوض می کنه و می ره. پریسا با خوشحالی میاد کنارم و می گه:

ـ می گم اقلیما، با اینکه خودش اذیتت می کنه، ولی بابای خدا بیامرزش معلومه حسابی هوات رو داره!

نمی دونم داره راجع به چی حرف می زنه؟ می گم:

ـ چطور؟

ـ چقدر خنگی دیوونه! شکوفه خانم که رفت تا یه ماه دیگه بیاد. امروزم که آقای صدری رو دید، تو حال خودش نبود. پس در نتیجه قضیه ی صبح دیگه به گوش آقای صدری نمی رسه!!

پریسا رو بغل می کنم و می چرخونمش.

ـ عاشقتم خدا!! قربونت که این همه هوام رو داری!

ـ دیوونه آرومتر. کل این جا رو گذاشتی رو سرت!

ـ پریسا نمی دونی چقدر خوشحالم. اگه به آقای صدری می گفت، نمی دونم چی می شد. خدا چاکرتم. یادم باشه یه دو رکعت نماز شکر بخونم.

ـ باشه حالا. بدو بریم سر کارمون. این قلمبه ام رفت و کارامون دو برابر شده. سمیه ام هنوز نیومده.

با شیطنت ادامه می ده:

ـ تا وقتی مامانم و شکوفه خانم نیستن، صبحا راحت می تونیم بخوابیم!!!!

دستام رو می زنم به هم.

ـ راست می گی.

بعد پریسا صداش رو مثل شکوفه خانم می کنه و می گه:

ـ اقلیمه و پری برید سر کارتون. آخه چقدر شما چرت و پرت به هم می گید؟

می خندم و مشغول کار می شم.

*****

نزدیک هشت می رسم خونه. فرزانه در حالی که آرتین بغلشه، در خونه را برای من باز می کنه.

فرزانه ـ چقدر دیر اومدی! بیا موهام رو برام سشوار بکش. الانه که افشین بیاد دنبالم.

خسته و کوفته داخل خونه می شم. بوی سوپ میاد. صدای قار و قور شکمم من رو می بره سمت آشپزخونه، ولی دوباره فرزانه صدام می کنه.

ـ اقلیما بدو دیر شده.

اوفی می گم و وارد هال می شم. فرزانه آینه را از روی تاقچه برداشته و روی زمین گذاشته و از توی آینه منتظر نگاهم می کنه. سشوار رو روشن می کنم و مشغول کار می شم.

*****

ـ فرزانه خوب شده دیگه. بسه بابا بلند شو. افشین از کی منتظر تو نشسته.

ـ باشه. اگه سراغم رو گرفت، بگو الان میاد.

برای افشین چای می برم.

افشین ـ فرزانه نیومد؟ نمی دونم شما زنا چرا این طوری هستید؟ از صبحم جلوی آینه بشینید، آخرشم دل نمی کنید!

یه لبخند کوچولو بهش می زنم و می شینم جلوی تلویزیون. فرزانه دومین خواهرم محسوب می شه. نزدیک چهار ساله که با افشین ازدواج کرده. یه پسر سه ساله دارند که اسمش آرتینه. افشین تو آژانس کار می کنه و وضعشون بد نیست.

فرزانه خودش رو جلوی آینه ی جا کفشی برانداز می کنه و به من می گه:

ـ اقلیما سوپ درست کردم. آرتین سرما خورده، هم به اون بده، هم خودت بخور. افسانه می گفت حالت دیروز خوب نبوده. ما دیگه می ریم. زود میایم.

با افشین می رن بیرون و در رو می بندن. آرتین تا می بینه رفتن، شروع می کنه به گریه کردن. زیاد اهل خونه داری و بچه داری نیستم، به خاطر همین به آرتین محل نمی دم و می رم برای خودم چای می ریزم. آرتین میاد و بغلم می شینه. به این فکر می کنم که چه کار کنم زودتر بخوابه، ولی دریغ از یه لحظه که تن این بچه به زمین بخوره! ساعت یازده فرزانه دنبال آرتین میاد. با کلی زور خوابوندمش! بعد از رفتن اونها سریع تشکم رو پهن می کنم و می خوابم.

*****

صبح با صدای بارون و خروس همسایه ی بغلیمون از خواب بیدار می شم. شهین خانم و شوهرش چند وقتی هست که تازه از شهرستان اومدن. مرغ و خروساشون رو هم همراه خودشون آورده بودند تهران! هر چند محله ی ما هم دست کمی از دهات نداشت، ولی باز اسمش این بود که تهرانه. کلی اون روز به اونا خندیدم، ولی بعد از آشنا شدن با شهین خانم هر روز یکی از تخم مرغاشون رو برای من روی دیوار بین خونه می ذاشت تا بردارم. هوا سرده و جام گرم. دلم نمیاد از خواب بیدار بشم. به خصوص اینکه امروز باید تا ساعت هفت اضافه کاری بایستم! چقدر زجر آور بود، ولی وقتی به این فکر می کنم که امسال می تونم راحت با پولای خودم خرید عید کنم، با یه لبخند خوشگل از جام بلند می شم. با یه صبحونه سر هم بندی از خونه می زنم بیرون. خدا رو شکر بعد از اون اتفاقی که اون روز صبح برام افتاد، دیگه مشکلی پیش نیومد. ولی هر روز با دیدن اون مرد که داخل تاکسیش، کنار خیابون نشسته، قلبم می یاد تو دهنم. دیگه اعتمادم از دست رفته بود. چند سال پیش تو راه مدرسه دوباره یه اتفاق این مدلی برام پیش اومده بود. صبح زود از خونه در اومده بودم بیرون، که سر خیابون چند تا پسر دبیرستانی دیدم که رد شدند. منم تو حال و هوای خودم بودم که یه دفعه حس کردم یک نفر به بدنم دست زد. تا برگشتم پسره دوید. انقدر شوکه شده بودم که نتونستم دنبالش برم. اونم که دید من هیچ کاری نمی کنم برام یه چشمک فرستاد و با دو پیش دوستاش رفت. اون روز حسابی گریه کردم ولی چه کاری از دست من ساخته بود؟

*****

راس ساعت هشت می رسم سالن. اَه دوباره ابولفضل میاد سمت من.

ابولفضل ـ سلام خانوم. حالت خوبه؟ عزیزم می گفتی بیام دنبالت. پاهات خسته می شن قربونت برم.

تو این مدت اونقدر باهاش دعوا کردم که دیگه خسته شدم. اونم چون فهمیده از صمیمیت زیادیش خوشم نمیاد، هر روز بدتر می کنه تا حرصم و در بیاره! به همین خاطر، بدون هیچ حرفی راهم رو می کشم و می رم.

ابولفضل ـ نچ نچ! دخترای قدیم یه کم حیا داشتن، تا وقتی یکی به اونا سلام بده جوابش رو بدن، ولی دخترای امروزی!!

یه کم می گذره و دوباره صدام می کنه.

ـ اقلیما بدون هر چقدر برام ناز و عشوه بیای من خریدارشم، ولی تو رو برای خودم می کنم!

با عصبانیت به سمتش برمی گردم. زن نیستم نفهمم که برق چشماش برای چیه! می ترسم و وارد سالن می شم. ترس، ترس، ترس. چرا تو این جامعه فقط ما دخترا باید بترسیم؟ چرا وقتی یه خانواده متوجه می شن که کسی مزاحم دخترشون شده، اول اون دختر رو محدود می کنند و بعد یه کم با طرف مقابل دعوا می کنند و تموم می شه! البته برای یه پسر، برای یه دختر این تازه اول ماجراست. فقط لازمه یه کم با آرایش بیای بیرون. کلی نگاه مشکوک پشت سرته. شاید کسی به زبون نیاره ولی نگاهاشون چی؟ اونا رو که نمی شه نگفت، نمی شه نشون نداد. چرا هنوز تو جامعه ی ما هستن خانواده هایی که اجازه نمی دن دختراشون درس بخونند و اونا رو تو سن سیزده سالگی شوهر می دن؟ خدا رو شکر که ما این طور نیستیم! با اینکه مامان و بابام سواد خوبی ندارند ولی من و خواهرام تو خانوادمون حق انتخاب داریم. حق ظاهر شدن و حضور داشتن. چرا الان شعور و اخلاق آدم رو با مدرک تحصیلیش و پولش می سنجند؟

پریسا ـ اقلی جونم دوباره که شبیه علامت سوال شدی؟

ـ چرا همیشه تو موقعی که من تو فکرم یهو ظاهر می شی؟

ـ این طوری حرصت در میاد و من کلی خوشحال می شم!

ـ بیشعور!! جرئت داری صبر کن تا حسابت رو برسم!

پریسا در حال دویدن می گه:

ـ اعتراف می کنم جرئت ندارم! جلوی گازای تو دیو هم دووم نمیاره، چه برسه به من!

همین طور در حال دویدن و خندیدن هستیم، که زهرا خانم از در وارد می شه. زهرا خانم به صورت موقت به جای شکوفه خانم اومده. زن خوبیه، ولی گِرد بودنش من رو یاد شکوفه خانم می اندازه.

زهرا خانم ـ دخترا بازیتون رو تموم کنید که امروز کار داریم. هم ظهر و هم شب برنامه داریم.

با این حرف سریع وارد آشپزخونه می شیم و کار رو شروع می کنیم.

*****

پریسا ـ اقلیمـــــــــــا!!! خیلی خسته شدم. این از ظهر که گذشت. حالا تا شب چطور دووم بیاریم؟

ـ آره والا! همه عروسی و مراسماشون رو گذاشتن برای نزدیک عید!

زهرا خانم دوباره با داد ما دو نفر رو صدا می کنه.

ـ بچه ها زود بیاید دیگه! کلی کار ریخته رو سرمون!

با پریسا دوتایی اَه می گیم و با بی حالی از جامون بلند می شیم. نزدیک سه ساعته که بدون وقفه کار می کنم. شام شبم آماده کردیم. پریسا رادیو رو روشن کرده. اذان رو زدن. وضو می گیرم و نمازم رو شروع می کنم. سلام نماز رو که گفتم، سمیه در اتاق رو باز می کنه و می گه: 

ـ اقلیما جان، یه خانمی اومده و با شما کار داره.

با تعجب می گم:

ـ من؟!؟

ـ آره عزیزم. زود باش، انگار عجله هم داره.

تعجب می کنم. آخه مثلا کی با من کار داره؟ از اتاق میام بیرون و می رم سمت سالن. یه خانم خیلی خوشتیپی روی یکی از صندلی ها نشسته. مطمئنم که اون رو یه جا دیدم.

دستم رو به سمتش دراز می کنم و می گم:

ـ سلام خانم. اقلیما هستم. با من کاری داشتید؟

بدون اینکه به من دست بده می گه:

ـ سلام. ثریا هستم. چند ماه پیش ما برای دیدن یکی از اقواممون که از حج اومده بود به سالن شما اومدیم. من و شما هم یه بار همدیگه رو اونجا دیدیم.

آخ یادم اومد. تازه به این ثریا خانم دقت می کنم. یه بارونی خز دار پوشیده و با یه کیف و کفش چرم. عجب ادکلنی هم زده. همین طور در حال برانداز کردن اونم که یه جورایی با نفرت می گه:

ـ من برای کار مهمی پیش شما اومدم. لطفا مرخصی بگیرید و همراه من بیاید.

با شکل علامت سوال می گم:

ـ من نمازم مونده. اگر هم که نمازم تموم بشه، همراه شما نمیام!

ابروش رو می اندازه بالا و می گه:

ـ چرا؟

ـ دلیلی نمی بینم با خانمی که نمی شناسمش و نمی دونم کیه همکلام بشم؟ از اون مهم تر من کلفت شما نیستم خانم، این طور که با حس ارباب رعیتی با من صحبت می کنید، می دونم که اگر با شما هم صحبت بشم، هیچ اعصابی برام نمی مونه.

از عصبانیت قرمز شده! نمی دونم چرا اون همه حس نفرت رو می شه تو چشماش دید. راهم رو کج می کنم که برم، که صدام می کنه.

ـ اقلیما خانم صبر کنید! گفتم که من با شما عرض مهمی دارم. لطفا زودتر همراه من بیاید. من نسبت به شما غریبه نیستم!

وا؟! یعنی چی که غریبه نیستی؟ چه زود دختر خاله شد! ولی چون دختر خوبی شد و مهربون حرف زد حرفش رو گوش می کنم.

ـ باشه. ولی باید چند دقیقه ای صبر کنید تا من نمازم رو بخونم.

ـ فقط سریع تر.

سریع وارد اتاق می شم و نمازم رو می خونم. نمی دونم چطور خوندم؟ مهرم رو داخل کیفم گذاشتم و پیش ثریا خانم رفتم.

ـ می تونیم بریم.

همراهم می شه. از در که میایم بیرون، ابولفضل نیشش تا بنا گوش باز می شه. با سر می پرسه که این خانم کیه؟ سرم رو می اندازم پایین و به اون توجه ای نمی کنم. عجب بنز خفنیه!!!! ثریا خانم می شینه پشت رل و به من می گه که رو صندلی کناریش بشینم. هنوز تو شوکِ این صحنه ام. با بوق ثریا خانم به خودم میام و می شینم داخل ماشین و می گم:

ـ اگر که می شه یه جا گوشه ی خیابون پارک کنید و حرفتون رو بزنید. خونه ی ما از اینجا دوره و می ترسم دیر برسم.

ـ می برم خونتون.

با تعجب می گم:

ـ شما خونه ی ما رو از کجا می شناسید؟

خیره می شه تو چشمام و می گه:

ـ براتون توضیح می دم.

چقدر امروز به من شوک وارد شده. هنوز تو بهتم که شروع به حرف زدن می کنه.

ـ وقتی که با شوهرم ازدواج کردم، چند ماه بعد پدر و مادرم می میرند. عمه ام که ازدواج نکرده بود، یه جورایی می شه دایه ی من. هر وقت به کسی احتیاج داشتم، می رفتم پیش عمه ام. مثل مادر خدا بیامرزم دوسش داشتم، به خاطر همین به همسرم گفتم که عمه ام با ما زندگی کنه، که اونم مخالفتی نکرد. بعد از اومدن عمه ام به خونه ی من، رابطه ی من و اون به هم نزدیک تر شده بود. تا این که پسرم ارسلان به دنیا اومد. مثل نوه ی خودش دوسش داشت. همیشه می گفت: ـ «خودم براش زن می گیرم.» به حرفش اهمیتی نمی دادم. فکر می کردم که از این آرزوهای مادربزرگا برای نوه هاشونه، ولی چند سال پیش که ارسلان دیگه درس و سربازیش رو تموم کرده بود، خانم جون برای ارسلان می ره خواستگاری. حتی منم از این ماجرا خبر نداشتم، تا اینکه یه روز عصر که ارسلان تازه از سر کار برگشته بود، این مسئله رو بیان کرد. هم من و هم ارسلان تعجب کرده بودیم. من نمی تونستم چیزی بگم. خانم جون برای من حکم مادر رو داشت. تو رودروایسی گیر کرده بودم. از این طرف هم ارسلان تا این رو شنید، شروع به داد و بیداد کرد. اِنقدر با خانم جون دعوا کرد که خانم جون قهر کرد و خونه ی برادرم رفت. سه ماه خونه ی برادرم موند. منم مثل مرغ سر کنده شده بودم، یه دفعه می رفتم پیش ارسلان و یه دفعه می رفتم پیش خانم جون. بعد هم که دیدم هیچ کدوم راضی نمی شند با همسرم رفتیم اروپا. یه ماهی گذشت تا اینکه یه شب ارسلان زنگ زد و گفت که راضی شده با سولان ازدواج کنه. سریع برگشتم و همین که رسیدم تهران به صورت رسمی رفتیم خواستگاری. نوه ی یکی از دوستای خانم جون بود. خانواده ی خوبی بودند، ولی سولان خیلی کم سن و سال بود. تازه دیپلم گرفته بود. خلاصه می کنم. ارسلان و سولان با هم عقد می کنند. برای عروسی تدارک می دیدم، که خانم جون حالش بد می شه و برای عمل می بریمش اروپا. مشکل تنفسی پیدا کرده بود. بعد از عمل ریه هاش دکتر قدغن می کنه که یه جای آلوده زندگی کنه. چند ماهی تو اروپا همراه خانم جونم می مونم، ولی پسر و همسرم هم ایران بودند. با رضایت خانم جون یه خدمتکار ایرانی براش میارم تا اونجا کنارش باشه و خودم برمی گردم ایران. وقتی که برمی گردم متوجه می شم که ارسلان و سولان از هم طلاق گرفتند، ولی کاری نمی تونستم انجام بدم. ارسلان پسر یه دنده و لجبازی بود و قضیه همین طور باقی مونه. همیشه هم برای خانم جون نقش بازی می کردیم تا از این موضوع خبر دار نشه. چند ماه پیش که برای دیدن خانم جون رفته بودم، دکترش می گفت: ـ «چند ماه بیشتر زنده نمی مونه.»

با بغض ادامه می ده:

ـ خانم جون به من گفت که این چند ماه آخر رو می خواد بیاد ایران، ولی اگر که بیاد ایران و ببینه که ارسلان و سولان طلاق گرفتند قلبش می شکنه و ممکنه که زودتر...

گریه اش می گیره. دیگه از اون زنی که تو نگاهش نفرت بود، خبری نیست. الان زنی جلوی من نشسته که برای عزیزترین کسش نگرانه. سعی می کنم آرومش کنم.

ـ حالا ثریا خانم چه کمکی از دست من ساخته است؟

ـ تو و سولان خیلی شبیه به هم هستید، لطفا یه مدت به عنوان سولان تو خونه ی من زندگی کن. خواهش می کنم!!

خشکم می زنه. یعنی چی این حرف؟ احساس خفگی می کنم. سریع از ماشین پیاده می شم. با حالت دو می رم و یه گوشه، کنار خیابون می شینم. منظورش چی بود؟ چرا من؟

*****

شب ساعت ده می رسم خونه و کیفم رو می اندازم یه گوشه و می رم حموم. زیرِ دوش چمبره می زنم.

ـ من هیچ وقت این کار رو نمی کنم. حتی اگر که بمیرم! شاید اصلا اینا از اون زنایی باشن که دخترا رو گول می زنن و می فرستن اونور آب. نه، نه! اگر که مزاحمم بشند؟ اگر که یه روز من رو بدزدند؟

بلند داد می زنم:

ـ امکان نداره.

*****

صبح با گلو درد از جام بلند می شم. تو خونه موندن دردی رو از من دوا نمی کنه. به خاطر همین لباسام رو می پوشم و می رم پایین.

مامان ـ بیا بشین صبحونه بخور.

کنار سفره دراز می کشم. اصلا حال ندارم.

ـ اگلیمه مریض شدی؟ شب دوباره رفتی حموم؟ صد دفعه گفتم شبا حموم نرو، می ری سشوار بکش به موهات. هوا هم سرده. می خوای نرو؟ ها؟

با اینکه جون ندارم ولی بلند می شم و کنار سفره می شینم و می گم:

ـ نه حالم خوبه. آقای صدری گفته کسی حق نداره این روزای آخر سال دیر بیاد یا مرخصی بگیره. کارامون حسابی سنگین شده.

ـ چه می دونم؟ الان برات یه قرص میارم. خونه ام نیستم که حداقل برات سوپ درست کنم.

با ناراحتی از جاش بلند می شه و می ره برای من قرص بیاره. مامانم رو دوست دارم، زیاد... با اینکه خیلی دعوا می کنیم، ولی یه حس خیلی خوبی بهش دارم. با اینکه اکثر وقتا نمی بینمش، با اینکه خیلی جاها برای من کم گذاشته، ولی همین از صبح تا شب زحمت کشیدناشون برای من. چطور می تونم چشمام رو ببندم و فقط جاهایی که برام کم گذاشتن رو ببینم؟

بعد از خوردن قرص از خونه میام بیرون.

*****

از هشت که رسیدم تا چهار بعد از ظهر یه بند کار می کردم. پریسا هم امروز دانشگاه داشت. دیگه واقعا رو به موت بودم. روی یکی از صندلی ها نشستم. در حال چرت زدن بودم که احساس کردم یه نفر صدام می زنه. صدای ثریا خانم بود.

ثریا ـ اقلیما خانم. اقلیما...

ـ بله؟ بازم که تشریف آوردید!

ثریا روی صندلی روبه رویی من می شینه و می گه:

ـ من واقعا به کمک تو احتیاج دارم. خانم جونم حالش خیلی بده. منتظره تا کاراش رو درست کنم و برگرده ایران، ولی من هی دست دست می کنم.

بلند می شم که برم، که یهو سرم گیج می ره و نقش زمین می شم. صداهاشون رو می شنیدم. صدای یا زهرا گفتن زهرا خانم و صدای اقلیما گفتن سمیه و صدای ثریا خانم رو که می گفت:

ـ ارسلان بلندش کن، ببریمش بیمارستان

و بعد هم بیمارستان. همیشه وقتی بیمارستان می رفتم غش می کردم. از دکتر و آمپول و بوی الکل وحشت داشتم. وقتی که رسیدیم بیمارستان من تو بغل این ارسلان خان بودم. حیف که جونی برای بلند شدن نداشتم، وگرنه یه مشت می زدم تو دهنش تا از این به بعد خواهر و مادر خودش رو بغل کنه! همین که من رو، روی تخت گذاشتن یه پرستار اومد و به دستم سرم وصل کرد. حالم از بوی الکل به هم خورد، ولی آروم ترم کرد. بعد از نیم ساعت که حالم سر جاش اومد، بلند شدم و نشستم. ثریا خانم و یه پسر جوونی دقیقا روبه روی تختم ایستاده بودند. ثریا خانم تا دید بلند شدم پرستار رو صدا کرد تا سرمم رو در بیاره و بعد با هم از بیمارستان خارج شدیم. ارسلان با یه ژست خاص سویچش رو درآورد و دزد گیر ماشینش رو زد. نمی دونم ماشینش چی بود؟ فقط می دونم آلبالویی بود. همون رنگی که من عاشقش بودم. یعنی اینا این همه پولدارند که هر کدوم یه ماشین جدا دارند؟!؟

ثریا خانم ـ اقلیما، زود بیا داخل ماشین، هوا سرده.

به ارسلان نگاه می کنم که بهم یه پوزخند می زنه. پسره ی ایکیبیری. داخل ماشین می شینم. ثریا خانم هم پشت، پیش من نشسته. از تو آینه به ارسلان نگاه می کنم. یه آقای قد بلند و چهار شونه است. همه چیز صورتش میزونه و می شه گفت خوش چهره است. تا می بینه نگاهش می کنم ابروش رو می اندازه بالا! منم دهنم رو کج می کنم و به بیرون نگاه می کنم.

ثریا خانم ـ امروز دوباره اومده بودم که با هم صحبت کنیم، ولی تو حالت خراب شد.

ـ سرما خورده بودم. هر وقت مریض می شم این طوری می شم. ممنونم که من رو آوردید بیمارستان. فقط لطفا هزینه اش رو بگید تا من پرداخت کنم.

ـ خواهش می کنم. در مقابل هزینه، من به کمکت احتیاج دارم. خانم جونم برای من مهم تره!

ـ متاسفم، من نمی تونم در این مورد به شما کمکی کنم. من نمی دونم شما کی هستید؟ چطور آدمی هستید؟ توقع دارید چطور به شما و خانواده اتون اعتماد کنم؟

بدون توجه به ارسلان ادامه می دم:

ـ اصلا از کجا معلوم تا وقتی که خونه ی شما هستم برای من مشکلی پیش نیاد و پسر شما... پسر شما به من دست نزنه؟ اصلا شاید شما از اون آدمایی باشین که اول خودشون رو الهه نشون می دن و بعد دخترای مردم رو می فرستن اون ور آب؟

این ها رو با صدایی شبیه به داد می گفتم. وقتی حرفام تموم شد، ارسلان زد رو ترمز و با عصبانیت و داد گفت:

ـ خانم بفرمایید بیرون. شما راجع به من و خانوادم چه فکری کردید؟ اصلا شما در حدی نیستید که بخواید راجع به من و اعضای خانواده ام نظر بدید. به شما کمک کردیم و بعد شما این طور با ما برخورد می کنید؟ اصلا از کجا معلوم شما از اون دسته دخترایی نباشید که به خاطر پول هر کاری می کنند؟ اون چه که ما می بینیم اینه که شما به کارگری تن دادید، شاید پشت پرده کارهای دیگه ای هم انجام می دید!

داغ می کنم و محکم یه پس گردنی بهش می زنم که سرش می خوره به فرمون ماشین و می گم:

ـ شما حق ندارید به من توهین کنید!

سریع از ماشین پیاده می شم. ارسلان با قفل فرمون ماشین دنبالم راه می افته. تا می بینمش فِلِنگ رو می بندم. کنار خیابون هر دو تامون داریم می دوایم. بینیم کیپ شده بود و راحت نمی تونستم نفس بکشم. ارسلان داشت به من می رسید که نیروم رو جمع کردم که سریع تر بدوام، ولی ارسلان مقنعه ام رو از سرم کشید.

ارسلان ـ صبر کن فِنچول! یکی زدی، باید یکی بخوری. این قاعده ی بازیِ منه!

تقریبا بیشتر آدما دارن ما رو نگاه می کنن. خدا رو شکر پلیس نیست، وگرنه معلوم نبود چه اتفاقی بیوفته!

ثریا خانم ـ بچه ها بس کنید و برید داخل ماشین. همه دارن ما رو نگاه می کنند.

ارسلان ـ ماما...

ثریا خانم ـ ارسلان بس کن! نمی خوام هیچ کدومتون حرفی بزنید!

ارسلان زل می زنه تو چشمام و می گه:

حسابت رو می رسم!

بعد هم به سمت ماشین می ره.

ثریا خانم با عصبانیت به سمتم میاد و می گه:

ـ یه دفعه بهت گفتم من و تو نسبت به هم غریبه نیستیم. اینم گفتم که بهت توضیح می دم، ولی تو...

سرش رو با افسوس تکون می ده و می گه:

ـ زبونت مثل خود گوهر نیش داره! حالا هم زودتر برو داخل ماشین.

خودش هم برمی گرده و داخل ماشین می شینه. باز هم شکل علامت سوال شدم، ولی با نگاه ثریا خانم تقریبا به سمت ماشین پرواز می کنم. ثریا خانم دیگه ساکت شده و حرفی نمی زنه. ارسلان هم با نفرت هر چند دقیقه یه نگاه به من می اندازه. منم سنگ پا زل می زنم تو چشماش و بهش لبخند می زنم! می رسیم خونه. ارسلان با تمسخر به خیابون و کوچه ها خیره می شه و می گه:

ـ چه جای باشکوهیه! عجب کوچه باغایی! توش مرغ و خروسم دارند. مامان از این به بعد به جای پاریس بیا اینجا یه دور بزن!

از دست این پسره دیگه خونم به جوش میاد. دیگه داره روش رو زیاد می کنه. بهش می گم:

ـ آره، راست می گید! خونه ی ما تو یه کوچه باغیه که گاهی روی زمینش سرنگ می بینی. گاهی شبا از صدای عربده ی پسرایی که مست کردن بیدار می شی. در خونه ات رو در همسایه جلوییت باز می شه. تو این کوچه باغ، هستن خانواده هایی که هنوز دختراشون رو تو سن سیزده سالگی شوهر می دن. ولی می دونید، به عنوان کسی که هجده سال تو همچین محله ای زندگی کرده، قسم می خورم هنوز هستند خانواده هایی که بچه هاشون رو طوری تربیت می کنند که به جای توجه به ظاهر افراد، به شخصیت و اخلاق طرف مقابل بَها بِدن.

از حرص و عصبانیت احساس می کنم از روی صورتم بخار بلند می شه. سریع میام پایین و می رم سمت کوچه امون، ولی باز برمی گردم. در ماشین رو باز می کنم و می گم:

ـ ببخشید شازده، یادم رفت این رو بگم، تو این محله هنوز خانواده هایی هستند که به بچه هاشون یاد دادند که شکستن غرور و دل آدما گناهه، ولی انگار هنوز کسی نبوده به شما این رو یاد بده!

در رو می کوبم و می دوم سمت خونه. رو پله می شینم.

ـ خدا چرا باید این طور بشه؟ چرا یه پسر حاجی از خود راضی باید این طور با من صحبت کنه؟

جلوی اشکام رو می گیرم. نمی خوام مثل بعضی از زنا و دخترا تا یه چیز می شه پُقی بزنم زیر گریه. از خستگی کنار بخاری دراز می کشم و نمی فهمم کی خوابم می گیره.

*****

صبح با بی حالی از خونه میام بیرون. یا امام غریب!!! این این جا چه کار می کنه؟ دقیقا با ارسلان چشم تو چشم می شیم. با یه پوزخند به من نگاه می کنه و از ماشین پیاده می شه. هر یه قدم که میاد جلو، منم یه قدم می رم عقب. می خوام فرار کنم ولی وقتی به عقب برمی گردم مسعود رو می بینم. طبق معمول سرش رو پایین گرفته و راه می ره. از یه طرف ارسلان داره میاد جلو و از طرف دیگه مسعود! موندم چیکار کنم؟ مُخم هنگ کرده!

ـ خدا عوض مخ برای من کاهدون گذاشته! لامصب الان باید از کار بیافتی! خدا چه غلطی بکنم؟

مسعود و ارسلان به اندازه ی بیست قدم با من فاصله دارند. خدایا چه کار کنم؟ ارسلان بلایی سرم بیاره، بهتر از اینه که این برادر ریشو راپرتم رو به افسانه بده. با این فکر سریع چشام رو می بندم و می دوم. نمی دونم دارم در چه جهتی می دوم که یه دفعه می خورم به یه جسم بزرگ! تو این سوز و سرما اینجا خیلی گرم! هنوز چشام بسته است. دارم از سرما می لرزم و بدون فکر خودم و بیشتر به اون جسم بزرگ و گرم می چسبونم. صدای گروپ گروپ یه قلب میاد. دوباره بلند فکر می کنم و می گم:

ـ چقدر آرامش بخشه!

ارسلان می زنه زیر خنده. البته یه خنده از روی تمسخر. تازه دوهزاریم صاف می شه. خودم رو یه کم از بغلش می کشم بیرون، ولی نه به طور کامل. می دونم که دوباره گند زدم، ولی برای حفظ آبرو می گم:

ـ ایـــــــــش! وسط کوچه چرا من رو بغل کردی؟ هان؟ مگه خودت خواهر و مادر نداری که مزاحم ناموس مردم می شی؟ ناکسِ نکبت!

سریع از بغلش میام بیرون و با سرعت از کنارش رد می شم. مسعود از کوچه ی بغلیمون می ره و دیگه مفتش ندارم! کنارم راه میاد و می گه:

ـ ببین فنچول، خیلی مراعاتت رو می کنم که بهت هیچی نمی گم، ولی دیگه داری دور برمی داری!

می ایستم و خودم رو می زنم به کوچه ی علی چپ و می گم:

ـ منظورت چیه؟

خیلی قاطی می کنه. میاد جلو. از ترسم می رم عقب و می خورم به دیوار. روی صورتم خم می شه، اون قدری که نفساش می خوره به صورتم. می گه:

ـ پریدی بغلم و فحش هم می دی و می گی بغلت کردم. آخه جوجه اردک زشت، تو چی داری که من بخوام سمتش بیام؟

از ترس چشمام دودو می زنه. ادامه می ده:

ـ می بینی من یه مردم و تو یه زنی. بخوام هر کاری باهات می کنم. فهمیدی یا نه؟ از این به بعدم حرف اضافی نمی زنی!

جواب نمی دم. یه دفعه با صدای دادش از جا می پرم.

ـ شیر فهم شدی یا نه؟

مسعود ـ هو یارو، مگه خودت ناموس نداری؟ 

خدایا این که رفته بود! از کجا پیداش شد؟ خودم رو می کشم تو بغل ارسلان و آروم می گم:

ـ این فامیلمونه، اگه این طوری من رو ببینه، برام بد می شه. یه کاری کن!

مسعود پیراهن ارسلان رو می کشه عقب و منم چون تو بغل ارسلانم، باهاش کشیده می شم عقب. عجب اوضاعی شده! خدا کمک کن. تنها راهی که به ذهنم می رسه اینه که فرار کنم. مقنعه ام رو می کشم تو صورتم و صدام رو شبیه کسایی می کنم که دارن گریه می کنن و سریع می دواَم سر کوچه. از خستگی نفس نفس می زنم. ارسلان با صورت خونی میاد جلوم می ایسته.

ارسلان ـ پاشو خودت رو بنداز تو ماشین. هر دفعه تو رو می بینم یه اتفاقی می افته!

ـ بذا... ر نفسم یه کم بالا بیاد.

می ره سمت ماشینش. با بی حالی از جام بلند می شم و دنبالش راه می افتم. نمی دونم ارسلان داره کجا می ره؟ ازش می پرسم:

ـ من رو کجا می بری؟

زل می زنه بهم و می گه:

ـ قبرستون.

ـ واقعا؟! این راه که بیشتر شبیه راهِ بهشته!

پوفی می کنه و هیچی نمی گه.

اینجا دیگه کجاست؟ انگار اومدم تو بهشت!

ارسلان در رو با ریموت باز می کنه و وارد می شیم. دهنم باز مونده. جعبه ی دستمال کاغذی رو پرت می کنه روم و می گه:

ـ جمع کن آب دهنت رو، حالم رو به هم زدی!!! هرچی به پست ما می خوره، گیج و گور از آب درمیاد.

برای من اهمیتی نداره چی می گه، در حال حاضر این باغ رو فقط می تونم ببینم. یه خونه ی ویلایی خوشگل. حیاط بزرگی دارند. تو حیاط کلی درخت و باغچه های کوچیک، کوچیک هست. زمین حیاطم چمن کاری شده و روی چمنا مثل پارکا سنگ گذاشتن تا از روی اونا رد بشیم. ولی هنوز کمی برف روی زمین هست و خوب چمنا معلوم نمی شن. یه گوشه ی حیاطم پارکینگه. پشت پارکینگم انگار یه استخره، ولی خوب نمی تونم ببینم. یه کم از جایی که ایستادم میام این طرف تر که به ارسلان می خورم.

ارسلان ـ چی شد دید زدی؟

ـ ایــــش! حالا انگار این جا تحفه است!

ـ اعتماد به نفست من رو کشته. از... پا شدی اومدی خونه ی ما تو... و می گی انگار تحفه است؟ خیلی پررویی دختر.

ـ خونه ی شما؟ من رو چرا آوردی اینجا؟

خم می شه رو صورتم و با یه حالت خاص می گه:

ـ خوشگل و قشنگ نیستی، ولی یه زنی!

بعد هم پشتش رو می کنه به من و راه می افته. چشمام تا جایی که می تونند گشاد می شند. چند دفعه آب دهنم رو قورت می دم. با پای خودم افتادم تو چاه. سریع میام فرار کنم که مانتوم رو می کشه و می گه:

ـ کجا جوجو؟ ترسیدی؟ نترس، نترس کاریت ندارم که، فقط می خوایم یه کم بازی کنیم.

بعد با حرص مقنعه ام رو درمیاره و موهام رو می کشه و می گه:

ـ می خوام جواب حرفای دیشبت رو بذارم کف دستت. با بد کسی طرف شدی!

حس ترس، پشیمونی، درد و کلی حس دیگه وادارم می کنند که گریه کنم، ولی نمی خوام خودم رو خار و خفیف کنم. هر چقدر ارسلان موهام رو می کشه خم به ابروم نمیارم. به خاطر همین، جِری تر می شه. می رسیم داخل خونه و پرتم می کنه روی زمین. خدا رو شکر رو فرش پرتم کرد، وگرنه ضربه مغزی می شدم. پاهام رو تو شکمم جمع می کنم و چشام رو می بندم. با اینکه درد دارم ولی باز دهن باز نمی کنم.

ارسلان ـ حیف، حیف که مامان گفته بلایی سرت نیارم، وگرنه زنده زنده دفنت می کردم.

با چشمای بسته می گم:

ـ تهدید می کنی شازده؟ ولی می گن تهدید کار آدماییه که نمی تونن کاری از پیش ببرن.

با این حرفم خودش رو پرت می کنه رو بدنم. زانوش رو می ذاره زیر گلوم و می گه:

ـ جرات داری یه دفعه دیگه حرف بزن! بزن دیگه آشغال!

ثریا خانم ـ ارسلان بس کن. الان خفه اش می کنی!

ارسلان همین طوری که گلوم رو فشار می ده می گه:

ـ بس کنم؟ چی چی رو بس کنم؟ از دیروز تا به حال هر چی دلش خواسته بارمون کرده. هر دفعه خواستم یه کاری کنم شما گفتی نکن. امروز دیگه زیادی دور برداشته!

واقعا دارم خفه می شم. با زور چند تا نفس می کشم، ولی ارسلان پاش رو بیشتر فشار می ده.

ثریا خانم تا شکل و شمایل من رو می بینه سریع میاد پیشمون و ارسلان و پرت می کنه اون طرف.

ثریا خانم ـ خفه اش کردی! خودم می دونم باید چه کار کنم! حالا هم از اینجا برو.

ارسلان ـ نمی رم.

ثریا خانم با داد می گه:

ـ ارسلان گم شو بیرون.

و بعد ارسلان گورش رو گم می کنه. منم که فرصت پیدا کردم چند تا نفس عمیق می کشم. گلوم می سوزه. گُندِوَک! خودش رو پرت کرده روم. از فشار و ترس، چند تا قطره اشک از چشام لیز می خوره و میاد پایین. تازه تازه می تونم ثریا خانم رو ببینم. رو زمین کنارم نشسته. یه خانم دیگه ای هم کنار دستشه و داره یه آب قند رو هم می زنه.

ثریا خانم ـ آذر خانم چقدر همش می زنی؟ بده بهش بخوره دیگه.

آذر خانم ـ مادر بذار چند تا نفس بکشه، بعد.

همین آذر خانم سرم رو بلند می کنه و چند قلپ آب قند می ریزه تو گلوم، ولی خوب که نمی شم هیچ، بیشتر سرفه ام می گیره. ثریا خانم با ترس نگاهم می کنه. می گم:

ـ حالم خوبه. مشکلی نیست.

ثریا خانم با نگرانی می گه:

ـ می خوای ببریمت دکتر؟

ـ نه، گفتم که خوبم. ممنونم.

یکی محکم می زنم رو پیشونیم و می گم:

ـ اَه! سرکارم. ارسلان مرده شور ببرتت ایشاالله.

ثریا خانم رنگ نگاهش عوض می شه. بازم می شه همون زن مغرور که انگار من ارث باباش رو خوردم و می خواد حقش رو از من بگیره. از جاش بلند می شه و می ره روی یکی از مبلا می شینه. با دست با آذر خانم اشاره می کنه که از پذیرایی خارج بشه. ارسلان هم وارد پذیرایی می شه. ثریا خانم با تحکم به من می گه:

ـ بشین!

انقدر ترسناک گفت که همون جا روی زمین نشستم. ارسلان و ثریا خانم با پوزخند نگاهم می کنند. اصلا متوجه نمی شم که به چی می خندند؟

ارسلان ـ می دونستم وضعتون خوب نیست، ولی دیگه فکر نمی کردم که این همه وضعتون خراب باشه که ندونی مبل و صندلی چیه!

به خودم یه نگاه می اندازم. چقدر احساس حقارت می کنم. با شرمندگی روی یکی از مبلا می شینم.

ثریا خانم ـ خیلی دوست دارم برات از خودم بگم. از زندگیم، از اینکه چطور با شهروز ازدواج می کنم و از همه ی سختی ها و بدبختیام. ولی الان وقتش نیست. می ذارم برای یه موقعیت مناسب که همه ی خانواده ات هم حضور داشته باشند. امروز به ارسلان گفتم که تو رو بیاره خونمون تا از نزدیک همه چیِ زندگی ما رو ببینی، تا دیگه ابهامی برات باقی نمونه. در کل آدم صبوری هستم ولی حرفای دیروزت خیلی برام سنگین اومد.

صداش رو بالا می بره و ادامه می ده:

ـ تو فکر می کنی کی هستی که این طور راجع به من و خانوادم حرف می زنی؟ تو بیشتر از یه دختر بدبخت و فقیر نیستی. من خیلی چیزا به بچه ام یاد دادم. یاد دادم که دل شکستن گناهه، ولی بهش یاد دادم که بعضیا لیاقتشون در این حده که دلشون رو مثل یه تیکه شیشه، صد تیکه اش کنی. ولی هنوز گوهر و شوهرش به تو یاد ندادند که چطور حرف بزنی؟ بهت یاد ندادند که وقتی جلوی یه بزرگتر قرار می گیری چطور رفتار کنی؟ 

با این حرفاش هر چقدرم تونستم، ولی نشد که جلوی اشکام رو بگیرم. چشمام رو بسته بودم و اشکام بودند که برای تیکه تیکه شدن شخصیت و غرور خودم و خانوادم آب می شدند و پایین می اومدند.

ثریا خانم که حالا آروم تر شده، ادامه می ده:

ـ روز اول که دیدمت، به نظرم اومد دختر عاقلی هستی و من می تونم روت حساب کنم، ولی دیروز با اون حرفات تمام ذهنیتم رو نسبت به خودت خراب کردی. چند بار ازت خواهش کردم که پیشنهادم رو قبول کنی، ولی تو هر دفعه...

سرش رو تکون می ده و می گه:

ـ حتی حاضر نشدی شرایطم رو بشنوی. من می دونم که ممکنه بین تو و ارسلان مسائلی به وجود بیاد، به خاطر همین می خواستم برای خواستگاری پیش خانواده ات بیام. تا شما تو این مدت به هم محرم بشید. من به خاطر این کار بهت پنج برابر حقوقت رو که تو اون سالن می گیری می دم، ولی تو مجبورم کردی که این طوری برات بیانشون کنم.

آب دماغم رو می کشم بالا. گوشیم زنگ می خوره. پریساست. خاموش می کنم و دنبال یه دستمال کاغذی می گردم. آذر خانم برام آب و دستمال میاره. یه نگاه از سر دلسوزی به من می اندازه و می ره. ارسلان هم دیگه نه می خنده و نه حرفی می زنه. مثل ثریا خانم تو فکره. انگار فقط می خواستند اشکای من رو ببیند. بغضم رو قورت می دم و شروع به حرف زدن می کنم.

ـ درسته من یه دختر فقیر و بدبخت و زشتم. دختری که خانواده اش وقتی برای تربیتش نداشتند. از همون اول یادم میاد که خواهر بزرگم من رو بزرگ کرد. مامان و بابام از صبح می رفتند و شب می اومدند. مجبور بودند کار کنند و زندگی ما رو تامین کنند. ولی من با این همه مشکل بزرگ شدم. می خواستم مستقل باشم و زندگی کنم. می خواستم پولدار بشم تا زندگی راحتی داشته باشم، ولی نمی خوام این پول رو با فروختن جسم و آبروم به دست بیارم. من یه آدمم و یه آدم به عنوان یه زن. شما توقع ندارید که من به راحتی قبول کنم که وارد خانواده ی شما بشم. حتی اگه من هم قبول کنم، خانواده ام چی؟ من با همه کمبودها و مشکلات خانواده ام حاضر نیستم بهشون پشت کنم و باعث بی آبرو شدنشون بشم. شما و پسرتون که این همه ادعای فضل دارید، باید این مسائل رو بهتر درک کنید. پس دیگه انتظار نمی ره که شما با این همه فضل و روشن فکری از این پیشنهادات بچگانه تحویل بقیه بدید و برای نشکستن قلب کسی که خیلی دوسش دارید.

اشکام رو پاک می کنم و بلند می شم که برم که ارسلان صدام می زنه.

ارسلان ـ اقلیما من یه گندی زدم و پاش ایستادم. من و مامان باهات بد حرف زدیم. درست. ولی این عکس العمل در مقابل عمل تو بوده و من ازت معذرت خواهی نمی کنم، چون الان با هم یِر به یِریم.

پسره ی تخس!

ـ ولی ما الان به کمکت احتیاج داریم. خانم جون خیلی رو من حساب می کرد، اگه خبردار بشه، واقعا نمی دونم چه اتفاقی براش می افته!

ـ نگفتنتون هم دردی رو دوا نمی کنه. شما دارید اون پیرزن رو گول می زنید!

ثریا خانم ـ حالا شما به این مسائل کاری نداشته باشید.

ـ اصلا گیریم من قبول کردم و همه چی اُکی شد. ولی زد و این خانم جون شما نمرد. من چه خاکی رو سرم بریزم؟

ارسلان ـ آرزو می کنم این طوری نشه.

ثریا خانم ـ ارسلان!!!

ارسلان ـ نه مامان، منظورم رو بد فهمیدی. منظورم این بود این طوری کی می خواد این دختره رو این جا تحمل کنه؟

ثریا خانم ـ بسه دیگه. هر دوتا تون بس کنید.

ثریا خانم از گوشه ی مبل یه کاغذ بر می داره و روش یه چیزی می نویسه. بعد بلند می شه و برگه رو تحویلم می ده. شماره تلفنشه!

ثریا خانم ـ این شماره ی منه. هم موبایل و هم خونه. اگر یه موقعی نظرت عوض شد و خواستی قبول کنی به من تلفن کن. نگران خانواده اتم نباش. می دونم چطور راضیشون کنم. ولی اگه قبول نکردی سریع به من زنگ بزن تا یه فکری بکنم. دیگه باهات کاری ندارم.

راه می افتم ولی یاد سرکار و آقای صدری می افتم. برمی گردم و به ثریا خانم می گم:

ازتون یه خواهشی دارم. لطفا به محل کارم زنگ بزنید و توضیح بدید. وگرنه من حتما بازخواست می شم.

ثریا خانم ـ من می خوام استراحت کنم. ارسلان می برتت و توضیح می ده.

ارسلان ـ اه مامان چرا شما هی از من مایه می ذارید؟! من با این دختره بهشتم نمی رم.

ثریا خانم با غیظ به سمتش نگاه می کنه که حساب کار دستش میاد و به سمت در خروجی حرکت می کنه. یه لبخند محو رو لبام میاد، که با نگاه عصبیش قورتش می دم و دنبالش حرکت می کنم.

*****

ابولفضل داخل نگهبانی نشسته. وقتی با ارسلان به سمت دفتر مدیریت حرکت می کنیم، احساس می کنم می خواد قورتم بده. من بیرون دفتر منتظر ارسلان می مونم. همزمان با خارج شدن ارسلان و آقای صدری از اتاق، ابولفضلم از راه می رسه.

آقای صدری ـ تبریک می گم دخترم. تو واقعا از هر نظر شایسته بودی.

ارسلان رو به من می گه:

ـ اقلیما جان، به جناب صدری عرض کردم که امروز به خاطر آزمایش ازدواج، مجبور شدی تاخیر داشته باشی. در رابطه با مسئله ی کار نکردنت هم با ایشون صحبت کردم.

واقعا تو یه حالت بهت عجیبی بودم. نمی دونستم باید چه کار کنم که ابولفضل با یه حالتی گفت:

ـ اِ! خانم فرش باف ازدواج کردید؟ پیشاپیش تبریک عرض می کنم.

و بعد بیرون می ره.

آقای صدری ـ دخترم قصد داری که دیگه سر کار نیای، نه؟

به ارسلان نگاه می کنم، با سر اشاره می کنه بگم: ـ «بله.» سعی می کنم آرامشم رو به دست بیارم. با یه لبخند به آقای صدری می گم:

ـ بله. راستش ارسلان جان گفت که دوست نداره من کار کنم. خب منم دوست ندارم ناراحتش کنم، به خاطر همین حرفش رو قبول کردم.

تا این حرف رو زدم، ارسلان با لبخند ابروهاش رو بالا انداخت. مونده بودم این ارسلان جان رو از کجام درآوردم؟ آقای صدری هم گفت:

ـ باشه. پس طبق توافقِ تو و نامزدت، تو تا آخر اسفند اینجا کار می کنی. به هر حال خیلی خوشحال شدم و برای هر دوتون آرزوی خوشبختی می کنم.

بعد هم با ارسلان دست می ده و وارد دفترش می شه. ارسلان با خنده میاد جلوی من می ایسته و می گه:

ـ اقلیما جان، عزیزم، با من کاری نداری قربونت برم؟ آخه ارسلان جونت دیگه نمی تونه تحملت کنه و می خواد بره!

بعد هم ریز زد زیر خنده. با خشم تو چشماش زل می زنم. انگار نه انگار! صدای خنده هاش رو اعصابمه، آروم بهش می گم:

ـ خفه شو و اون گاله رو ببند!

ـ چیه جیگر؟ خوشت نمیاد ارسلان جونت این طوری باهات حرف بزنه؟

ـ دهنت رو ببند! تو زبون نفهم ترین موجودی هستی که تا به حال دیدم!

ـ آدم با عشقش این طوری حرف می زنه؟

ـ ارسلان خواهش می کنم بس کن. دیگه نمی خوام چیزی بشنوم! راستی تو چی تحویل آقای صدری دادی؟

ـ می ذاشتی بعدا می پرسیدی!

ـ ارسلان جواب بده!

ـ حالا چی قاطی هم می کنه. گفتم من و تو می خوایم با هم ازدواج کنیم. امروزم برای آزمایش و این کارا رفته بودیم، ولی اقلیما یادش می ره به شما اطلاع بده. بعدم گفتم که چون تو عید ازدواج می کنیم دیگه نمی تونی بیای سرکار!

خیلی عصبانی می شم. من هنوز نگفتم که موافقم یا نه!

ـ اصلا من مگه موافقت کردم؟

ـ موافقت می کنی! نکنی هم یه کاری می کنم که موافقت بکنی. از ما گفتن بود.

بعد هم به سمت در خروجی می ره. همیشه از زور گفتن بدم می اومد. هر وقت که مامان و بابا یا بقیه به من زور می گفتن، لجبازی می کردم. حالا این عوضی داره به من زور می گه! با این کارش دیگه مطمئن شدم که قبول نمی کنم. با آسودگی به سمت سالن حرکت می کنم. پریسا با حالت حرص میاد جلو. یه دستمالم تو دستاش می چرخونه که یکدفعه ای پرت می کنه تو صورتم.

پریسا ـ تو یه کاسه ای زیر این نیم کاسه ات داری که هر روز دیر میای. جالب این جاست که آقای صدری هم هیچی بهت نمیگه. نکنه ما یه عروسی دعوتیم؟

ـ گم شو! صدری از بابامم پیر تره!

ـ شاید می خوای باهاش عروسی کنی و بعد خفه اش کنی و پولاش رو بالا بکشی!

ـ اَه پریسا. حتی فکر کردن بهشم چندش آوره!

ـ نچ نچ! معلوم شد منحرفی! به کجاش فکر کردی که چندشت شد؟!

ـ ایــش! بسه دیگه!

شیرین خانم به سمتون میاد و می گه:

ـ چطوری اقلیما جان؟ خوبی؟ بازم که دیر کردی.

ـ وا؟! شیرین خانم. همچین می گین بازم، که انگار هر روز دیر میام!

پریسا ـ نه بابا، فقط از اون موقعی که اومدی، حساب کنی ده روز، ساعت ده اومدی سرکار!

یه دونه می زنم به پهلوش که دادش می ره هوا. با نگاه شیرین خانم خنده اش رو کنترل می کنه. تازه یادم می افته که شیرین خانم تازه از زیارت برگشته. می گم:

ـ راستی زیارتتون قبول. این دخترتون برای آدم حواس نمی ذاره که.

شیرین خانم با من روبوسی می کنه و می گه:

ـ ممنونم. ایشا... قسمت تو هم بشه.

ـ ممنونم.

ـ حالا بهتره دیگه برید سرکارتون. کلی کار ریخته رو سرمون.

با پریسا لباسامون رو می پوشیم و مشغول کار کردن می شیم. بعد از تموم شدن کارا به سمت اتاق پشتی می رم تا نمازم رو بخونم. وسط نماز صدای ویبره ی گوشیم بلند می شه. هول هولکی نمازم رو تموم می کنم و جواب می دم.

مامان ـ سلام، خوبی مامان؟

ـ سلام. خوبم. چه خبرا؟ چی شده زنگ زدید؟

ـ هیچی می خواستم یه کم باهات حرف بزنم.

می دونستم یه چیزی می خواد بگه. گفتم:

ـ چیزی شده؟!

ـ نه! امروز همین طوری داشتم با افسانه حرف می زدم که گفت فرخنده خانم می خواد برای خواستگاریت بیاد!

فهمیدم از قضیه از چه قراره. من بمیرم هم زن اون برادر ریشو نمی شم.

ـ مامان من فعلا سنم کمه و در ضمن قصد ازدواجم ندارم.

ـ کی گفته سنت کمه؟ فاطمه هم سن تو بود عروسی کرد!

ـ شما داری من رو با اون مقایسه می کنی؟

ـ اه! من چه می دونم! اگه ازدواج نکنی می خوای چه کار کنی؟ مسعود هم پسره خوبیه، هم اینکه خانواده اش رو می شناسیم. اهل نماز و روزه است. کارم که داره. یکی از آپارتمانای خونه اشون رو هم فرخنده خانم زده به نامش. تازه با خواهرتم همسایه می شی! دیگه چی می خوای؟

ـ بابا، مامان من می گم نمی خوام ازدواج کنم!

ـ دیگه از مسعود بهتر برای تو نمیاد. با این پسره عروسی کردی، کردی. نکردی دیگه موندی!

ـ زوره؟!

ـ زور نیست. فقط دارم راه و چاه رو بهت نشون می دم. هیچ مادری که بد بچه اش رو نمی خواد. اگلیمه صدام می کنن، من می رم دیگه، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

رو به روی قبله می شینم و شروع می کنم با خدا حرف زدن. یه نجوای درونی که خیلی آرومم می کنه.

ـ خدا. دستت درد نکنه. آخه چی بهت بگم؟ گله کنم؟ شکایت بکنم؟ آخه تو که از همه چیزِ ما آدما خبر داری. چرا این همه من زجر می کشم؟ اون از ثریا خانم و پسر گُندِوَکِش، اینم از مسعود. خدا من از این پسره خوشم نمیاد. از هیچ پسری خوشم نمیاد. به کی بگم آخه؟ مامان اینا با زور دارن من رو می فرستن خونه ی شوهر. مگه ازدواجم زوری می شه؟ اصلا چرا ما باید این همه مشکل داشته باشیم؟ هنوز مامان و بابا دارند قسطای خونه و جهیزیه ی افسانه رو می دند. چرا دیگه می خوان من رو شوهر بدن؟ خدایا خودت یه راهی بذار جلوی پام. همه چی رو به خودت می سپارم.

اشکام رو پاک می کنم و برای نماز عصر با دل پر خون قامت می بندم.

*****

از سالن خارج می شم. ابولفضل صدام می کنه. دوباره این کَنه اومد.

ابولفضل ـ سلام. این بود رسمش؟ من رو می کشی سمت خودت و کلی برام ناز و عشوه میای، اون وقت می ری با یکی دیگه می ریزی رو هم؟ خیلی نامردی!

این بشر عجب رویی داشت. تمام حرصم رو سر اون خالی می کنم و می گم:

ـ من کی به تو چراغ سبز نشون دادم که این طوری می گی؟ اگه منظورت کل کل کردن با توِ که باید بگم مجبور بودم تو رو تحمل کنم! در ضمن من یه دختر خراب نیستم که با من این طوری حرف می زنی. همون طور که ارسلان گفت، من و اون می خوایم با هم ازدواج کنیم. می فهمی ازدواج! 

ـ سر من داد نزن دختره ی...! وقتی همه ی این برنامه هات رو برای نامزد جونت گفتم، اون موقع آدم می شی. نمی ذارم با این پسره عروسی کنی. من تازه زنگ زده بودم مامانم و خواهرام برای خواستگاریت بیان و اون وقت تو می ری ازدواج می کنی؟ ببین اقلیما یه دفعه بهت گفتم و این بارم می گم. من تو رو برای خودم می کنم. این رو تو مغزت فرو کن.

داغ می کنم و یه سیلی می خوابونم تو صورتش. وقتی پشت ابولفضل رو نگاه می کنم، ارسلان رو می بینم که از عصبانیت داره نفس نفس می زنه. ابولفضل به سمت پشت برمی گرده و ارسلان سریع یقه اش رو می چسبه و می گه:

ـ جناب عالی با زن من چه کار داری؟

ـ من با زن تو کاری ندارم، ولی بهتره یه چیزایی رو راجع به گذشته ی زنت بدونی!

عجب آدمِ عوضی بود. من تا به حال نه باهاش گرم گرفته بودم و نه تا به حال کاری کرده بودم که ناز و عشوه محسوب بشه ولی این... با ترس و نگرانی به هر دوتاشون نگاه می کنم. ارسلان خیلی تو پر تر از ابولفضله. میزان زورشم خودم حس کردم و می دونم ابولفضل راحت نمی تونه نفس بکشه. بهش می گم:

ـ ارسلان ولش کن! بیا بریم.

ولی ارسلان بدون توجه به حرفای من، یقه اش رو بیشتر تو دستاش می چرخونه و می گه:

ـ اِ نه بابا! ولی باید بدونی من تا اسم شیر خشکی رو که اقلیما خورده درآوردم و بعد رفتم خواستگاریش. بهتره این چرت و پرتا رو تحویل یکی دیگه بدی!

بعد هم یقه اش رو ول می کنه و می گه:

ـ از این جا گم شو! یه دفعه دیگه ببینم دور و بر زن من می پلکی، می کشمت!

بعد هم یقه ی پیراهنش رو مرتب می کنه. باید اعتراف کنم که احساس خیلی خوبی بود. برای اولین بار حس کردم ارسلان رو هم می شه جزو آدما حساب کرد. با لبخند بهش نگاه می کنم. همون طوری که به سمتم میاد، می گه:

ـ زیادی این کارام رو جدی نگیر! به هرحال باید از الان تمرین کنیم، تا جلوی خانم جون سه بازی درنیاریم. حالا عزیزم دستات رو بده؟

دستاش رو که به سمتم دراز کرده، با نفرت پس می زنم و می گم:

ـ فکر کردم این شازده آدم شده، ولی نه، هنوز تو خارج از دایره ی آدمایی!

بعد هم میام به سمت خیابون برم که از پشت دستم رو می گیره تو دستاش و می گه:

ـ اون یارو داره نگاهمون می کنه. اگه نمی خوای بهمون شک کنه، بهتره با من راه بیای. وگرنه منم خوشم نمیاد این همه با هم رابطه ی نزدیک داشته باشیم.

راست می گفت. اگه ابولفضل می دونست قضیه از چه قراره، حتما یه پاپوشی برای من درست می کرد. به خاطر همین اجازه می دم که ارسلان دستام رو تو دستاش بگیره. در ماشین رو برای من باز می کنه و بعد هم خودش می شینه. به سمت خونه ی ما حرکت می کنه.

ـ من می خوام یه چیزی بگم.

ارسلان ـ می شنوم.

ـ راستش، راستش من قبول نمی کنم. دلم رضا نمی ده که این کار رو بکنم.

ارسلان ماشین رو می زنه بغل و به سمتم برمی گرده و می گه:

ـ ببین اقلیما، بی رودروایسی باهات حرف می زنم. تو اگه نگرانی که من بهت دست بزنم باید بهت بگم که من هیچ وقت این کار رو نمی کنم. من یکی دیگه رو دوست دارم. مامان و بابا هم می دونند. اون دختر عشق منه. می فهمی؟ من هیچ وقت بهش خیانت نمی کنم!

ناراحت شدم. نمی دونم چرا؟ فقط می دونم که شدم. سرم رو می اندازم پایین و می گم:

ـ این هفتاد درصد قضیه است. اگه این خانم جون شما نمیره، اگه از این قضیه بو ببره، اصلا فک و فامیلاتون چی؟ اونا چی فکر می کنند؟ خانواده ی من چی؟ من خواهرام ازدواج کردن، اگه دامادامون بفهمند قضیه چیه و بعد هم مسلما خانواده ی اون ها هم متوجه می شن و این وسط خواهرای منن که باید کلی حرف بشنوند. چرا این قدر به خودتون فکر می کنید؟ به خدا ما هم آدمیم.

بعد از تموم شدن حرفام سکوت برقرار می شه. بعد از یه مدت ارسلان می گه:

ـ حرفات کاملا درسته، ولی خب مامان گفت که میایم خواستگاریت و یه مدت به هم محرم می شیم و بعد یه مدت می گی از من خوشت نمیاد و از هم جدا می شیم. به همین راحتی!

ـ هه! واقعا؟! به همین راحتی با پودر کیک رشد! حالا ما صیغه شدیم. تو در و همسایه و فک و فامیل نمی گن این دختره کجا رفت؟

ـ می گید خونه ی شوهرش!

ـ اَی بابا! ما بد می دونیم دختر تا نامزده، شبا خونه ی شوهرش بمونه. در ضمن این هفته هم برای من خواستگار میاد. به احتمال قوی باهاش ازدواج کنم، پس خود به خود این قضیه منتفی می شه!

ارسلان با تعجب می گه:

ـ واقعا؟! فکر نمی کردم برای تو هم خواستگار بیاد! حالا این دوماد بدبخت کیه؟

چشمام رو ریز می کنم و می گم: فوضول رو بردند جهنم، گفت هیزمت تره! در ضمن باید عرض کنم که حسابی هم دوسم داره. حالا هم بهتره من رو ببری خونه امون.

یه لحظه تو چشمام خیره می شه و می گه:

ـ خیلی رو داری دختر!

با این حرف ماشین رو روشن می کنه و راه می افته. دو تا خیابون پایین تر نگه می داره. وقتی پیاده می شم از تو ماشین صدام می زنه و می گه:

ـ اقلیما، چه روزی برات خواستگار میاد؟

ـ به تو چه؟

ـ نترس نمیام به هم بزنم. می خوام فقط ببینم به اومدن خانم جون نمی خوره؟ همین!

می دونم یه چی تو مخشه، ولی با این حال جواب می دم:

ـ نمی دونم هنوز!

ـ آهان! خب باشه، خداحافظ.

بعد هم دور می زنه و می ره.

*****

چراغ خونه روشنه. احتمالا دوباره یکی از خواهرام اومدن، چون اون ها هم کلید خونه رو دارند.

افسانه در رو برام باز می کنه.

افسانه ـ سلام. خسته نباشی، خوبی؟

ـ سلام. خوبم.

ـ امروز حوصله ام سر رفت، پیش خودم گفتم بیام یه کم با هم حرف بزنیم. فریبرز هم شب دیر میاد.

پیش خودم می گم: ـ «من که می دونم واسه چی اومدی!» ولی خودم رو به اون راه می زنم و می گم:

ـ خوب کردی. منم تنهام.

ـ چای دم کردم. تا تو لباسات رو عوض کنی. برات می ریزم.

*****

با افسانه در حین چای خوردن ماهواره ام نگاه می کنیم. افسانه بی مقدمه شروع به حرف زدن می کنه:

ـ خب اقلیما، چه خبر؟

ـ خبری نیست.

ـ حقوقت رو دادن؟

ـ نه هنوز، خبری نیست.

ـ سرکارت چه...

حوصله ام رو سر می بره. می گم:

ـ اَه! افسانه خفه ام کردی. من که می دونم واسه چی این جا اومدی. باید بگم جواب من نه!

افسانه تعجب می کنه ولی کمی بعد می گه:

ـ دوباره که قاطی کردی. من موندم مسعود توی تو چی دیده که این همه خودش رو برات می کشه!

ـ می خوام نکشه. من از اون پسره ی ریشو خوشم نمیاد.

ـ اقلیما درست فکر کن. تو زندگی قیافه خیلی زیاد اهمیت نداره. خوشگلی برای چند روز اول زندگیه، بعدش چیزای دیگه روی کار میاد.

ـ مگه من گفتم زشته؟ فقط گفتم ازش خوشم نمیاد. بابا من نمی خوام هنوز ازدواج کنم.

ـ من مجبورت نمی کنم، ولی یه کم بیشتر فکر کن. اونا به ما می خورند. کسی که دیگه این جا نیست. خودت وضعیت مامان و بابا رو می بینی. مامان و بابا الانش هم دیگه خوب نمی تونند کار کنند، چه برسه به چند سال دیگه. به خدا مسعود پسر خیلی خوبیه. تو رو هم دوست داره. بچه بازی درنیار و بیشتر فکر کن.

با حرفاش عصبی می شم و به سمتم اتاقم می رم که می گه:

ـ اقلیما به خاطر مامان و بابا بیشتر فکر کن.

سرم رو تو بالشم فرو می کنم تا صدای گریه ام بیرون نره. دوست ندارم کسی ببینه که دارم گریه می کنم. همه اشون می گن زور نیست ولی هی اصرار می کنند. من از این پسره خوشم نمیاد. یاد حرکاتش می افتم. صورت ریشوش حالم رو به هم می زنه. همیشه سرش رو پایین می اندازه و باهات حرف می زنه، نمازش هیچ وقت قضا نمی شه، خیلی هم دم از غیرت و مردونگی می زنه. نمی گم این اخلاقاش بده. اتفاقا اگه بخوام یه روزی با کسی ازدواج کنم باید حتما این شرایط رو داشته باشه ولی نمی دونم چرا هیچ دلم به این ازدواج رضا نمی ده که نمی ده. حتی فکر کردن به ازدواج با اون هم آزارم می ده. فرخنده خانم همیشه غیر مستقیم می گفت:

ـ پسرم دنبال یه دختره نجیب و سر به زیره. از این دخترای تازه به دوران رسیده خوشش نمیاد.

بعد هم با یه حالتی نگاهم می کرد. واقعا نمی دونم این مسعود از چیِ من خوشش اومده؟ اون من رو دوست داره و من به اون بی اعتنام، ولی یکی دیگه هست که خیلی دوسش داره. تو عروسی افسانه، وقتی شب افسانه رو بردند خونه ی خودش، جلوی در یه کم بزن و برقص شد. مسعود هم اون موقع با کلی خواهش یه دور زد. تو همون حین یه دختر خانم تقریبا هم سن و سال من با یه هیجان خاصی نگاهش می کرد، از قضا منم اون نگاهش رو دیدم. بعدا با پرس و جو فهمیدم که دختر یکی از همسایه های فرخنده خانم ایناست که اسمشم سحره. اون از هر نظر به شکل و شمایل مسعود میاد، نه من! ولی وقتی یاد مامان و بابا می افتم دلم ریش ریش می شه. مامان راست می گفت. مسعود بهترین مورد برای ازدواجه. اگه ازدواج نکنم می دونم که دیگه یه خواستگار درست و حسابی برای من نمیاد و من می ترشم! حالا کیه که بیاد دهن این مردم رو ببنده؟ با این فکرا آروم آروم خوابم می گیره.

*****

یه چیزی هی رو بدنم راه می ره. انگار یکی داره نازم می کنه. گوشه ی چشمم رو باز می کنم که می بینم آرتین دقیقا رو به روی من نشسته. تا می بینه بیدار شدم می خنده. ولی بعد دوباره چشام می افته رو هم.

فرزانه ـ آرتین، خاله رو ناز کن تا بیدار بشه.

با این حرف، آرتین با اون دستای نرمش موهام رو نوازش می کنه و می گه:

ـ نایی... نایی.

با خنده چشمام رو باز می کنم و می گیرم تو بغلم که فرزانه می گه:

ـ بسه دیگه! از کی خوابیدی؟! پاشو بیا همه اومدند.

بعد هم خودش می ره. منم یه گاز محکم از لپای تپلیِ آرتین برمی دارم و می رم پایین. عادت ندارم جلوی دامادامون روسری سر کنم، با اینکه رو این مسائل تا حدودی حساسم ولی نمی دونم چرا جلوی اونها روسری سر نمی کنم؟

همه دور تا دور نشستند. فاطمه تو آشپز خونه غذا درست می کنه و فرزانه و افسانه هم یکیشون سالاد می گیره و اون یکی وسایلای سفره رو میاره. مامان و بابا امروز زود اومدند. مامان هم با امیر مشغول صحبت کردنه. همین طور که آرتین بغلمه وارد آشپز خونه می شم.

فاطمه ـ اومدی؟ بشین غذا رو میارم.

ـ مامان بهتون زنگ زد؟

فاطمه ـ آره! ببین اقلیما. من از تو چند تا پیراهن بیشتر پاره کردم. دیگه چم و خم زندگی دستم اومده. به نظرم اگه به مسعود بیشتر فکر کنی، خیلی بهتره.

بعد یه جورایی با خنده می گه:

ـ نکنه دوست پسر داری؟

با خجالت می گم:

ـ وا؟ آجی این حرفا چیه؟ من اصلا تیپم به این دخترا می خوره؟

فاطمه ـ حالا قاطی نکن. برو آرتین رو بذار و بیا و کمک کن.

آرتین تا اسمش رو می شنوه با خنده به سمت آبجیم برمی گرده. فاطمه می گه:

ـ خاله قربونت بره. یه کوچولو بشین الان برات به به میارم.

آرتین و کنار فرزانه می ذارم. دوباره با افسانه مشغول حرف زدنه.

فرزانه ـ بیدار شدی؟ چه عجب!

افسانه ـ مثلا من مهمون بودم. من رو گذاشته و رفته خوابیده!

ـ نه بابا! تو چه جور مهمونی هستی که کلید می اندازی و میای تو خونه ی مردم؟!

افسانه ـ اونش دیگه به تو ربطی نداره.

امیر و فریبرز و افشین به سمت ما برمی گردن. امیر با شوخی می گه:

ـ علیک سلام. من حالم خوبه.

ـ می دونستم، به خاطر همین نپرسیدم. سلام.

ـ من بتونم به تو و الهه و الهام سلام دادن یاد بدم، هنر کردم!

ـ ایـش! مامانم یادم داده، ولی گفته فقط در مواقع ضروری به کار ببرم.

فریبرز و افشین هم با خنده نگاهمون می کنند. با سر سلام می دم. مامان می بینه زیاد بلبل زبونی می کنم، چشم غره ای برام می ره و می گه:

ـ به جای این حرفا پاشو برو به اونا کمک کن. از اون موقعی که اومدن دارن کار می کنن.

وسایل شام رو آماده می کنم و با هم شام می خوریم. الهه و الهام رو آبجی خونه ی مادر شوهرش گذاشته. بعد از شام همه دور تا دور می شینیم و با هم صحبت می کنیم که مامان بلند شروع به حرف زدن می کنه:

ـ ببین مامان، می دونی که خیلی وقته فرخنده خانم تو رو برای آقا مسعودش در نظر گرفته. ما هم همگی راضی هستیم. ولی خودمم نمی دونم تو چرا این وسط ناراضی هستی؟ ببین ما هم این مسعود رو می شناسیم و هم خانواده اش رو. حالا بذار اونا اخر هفته بیان. اصلا با خود مسعود بشینین و حرفاتون رو بزنین، شاید اصلا اون تو رو نپسندید! هان؟ چی می گی؟

از بابا و دامادامون خجالت م یکشم و سرم رو یه کم پایین می اندازم. نمی دونم چی بگم؟ بهش بله بگم، شاید مثل این رمانا بعدا عاشقش بشم، ولی نه خودم رو می شناسم. می دونم که اگه راضی نباشم، بعدا اگه زمینم بره آسمون از حرفم برنمی گردم. 

امیر ـ منم یه چند جایی سراغش رفتم و چیزی بدی ازش پیدا نکردم. حالا ببخشید اقا فریبرز، ناراحت نشید، ولی اقلیما مثل خواهرم می مونه.

فریبرز ـ نه این حرفا چیه؟ به هر حال بحث یه عمر زندگیه. باید تحقیقاتی انجام بشه.

واقعا نمی دونم چی بگم؟ این زندگیِ منه. نباید از گفتن حرفام خجالت بکشم. سرم رو بالا میارم و با بابا چشم تو چشم می شم. دلم می گیره. درسته، مسعود بهترین مورد برای ازدواجه. می گم:

ـ باشه. بگید بیان ولی من باید باهاش حرف بزنم. از الان گفته باشم.

با این حرفم همه دست می زنند. با اینکه خیلی ناراحتم، ولی برای ناراحت نکردن مامان و بابا یه لبخند کوچولو می زنم.

*****

امروز قراره مسعود و خانواده اش برای خواستگاری بیان. مرخصی گرفتم. گوشیمم خاموش کردم. ارسلان مدام سوال پیچم می کرد.

کی میان؟

اینا کین؟

و از این حرف ها... حرفاش خیلی بو دار بود. از صبح استرس داشتم. مامان و بابا سالن رفتند ولی گفتن زود میان. قراره خواستگاری برای ساعت هفته. همه اومدن. فاطمه، افسانه، فرزانه. همه در حال تکاپو ان ولی من اصلا حال و حوصله نداشتم. کسی هم کاری به کارم نداشت. افسانه صدام می کنه و می گه:

ـ اقلیما می خوای چی بپوشی؟

ـ نمی دونم.

ـ اون پیراهن زرشکیه بود، با دامن مشکیت خیلی میاد. همون رو بپوش. چادر یادت نره. مامان گفته حتما چادر بپوشی.

تازه یاد مامان و بابا می افتم. دیر کردن. ساعت چهار و نیمه. به افسانه می گم:

ـ حالا برای لباس پوشیدن زوده، به گوشی بابا یه زنگ بزن. دیر کردن.

ـ آره، راست می گی.

گوشی رو برمی داره و مشغول شماره گیری می شه. منم بافتنیم رو برمی دارم و می رم تو حیاط بشینم. هوا سرد شده. دوباره برمی گردم تو خونه. فرزانه می گه:

ـ اقلیما حالت خوبه؟ چرا این طوری می کنی؟

ـ استرس دارم. نگران مامان اینام.

ـ بابا گفت تو راهن. الان میان.

ـ می رم یه کم بخوابم. زود بیدارم کن.

به سمت اتاق نقلیم می رم. برای فکر نکردن به مسائل ناراحت کننده فقط خواب کارسازه. سعی می کنم به هیچی فکر نکنم جز خواب و کمی بعد خوابم می گیره.

*****

صدای زنگ در میاد. این زیر پله امون کنج خونه است و اصلا نورگیری نداره. پیش خودم می گم: ـ «چرا اینا در رو باز نمی کنن؟» با چشمای خمار به هوای این که مامان و بابا اومدن می رم و کلید آیفون رو فشار می دم. یه گوشه ی اتاق دراز می کشم. مسعود اسمم رو صدا می کنه. این، این جا چه کار می کنه؟ در رو با شدت باز می کنه و داخل خونه می شه. پشتش فرخنده خانم میاد. با صداش از جام می پرم.

مسعود ـ اقلیما چرا در رو باز نمی کنی؟ می دونی از کی دارم زنگ می زنم؟

دهنم قفل شده. فرخنده خانم هم با ترس می گه:

ـ وای اقلیما جان، چرا در رو باز نمی کردی؟

خیره شدم بهشون که یه دفعه چشمم می افته به ساعتی که روی دیوار پشت مسعود قرار داره. ساعت هفت و ربعه! وای خدای من چقدر خوابیدم؟ هنوز تو بهتم. فرخنده خانم به مسعود می گه:

ـ برو مادر یه لیوان آب قند براش بیار. ترسیده.

بعد هم میاد و کنارم می شینه. تازه یادم می افته با همون شلوار نخی که موقع خواب می پوشم جلوشون نشستم. از این بدتر نمی شه. اصلا چرا فرزانه بیدارم نکرد؟ راستی اینا کجا رفتن؟ تو همین شکل علامت سوالی بودم که مسعود برای من آب قند آورد. بدون اینکه سرش رو بالا بیاره لیوان رو می گیره جلوم و می گه:

ـ بفرمایید.

از دستش می گیرم و یه قلوپ می خورم. من که آبروم رفته، پس بهتره همین طوری این جا بشینم. از فرخنده خانم می پرسم:

ـ شما می دونید اینا کجا رفتند؟ خیلی نگرانشون شدم.

همین طوری می مونه. مسعود می گه:

ـ راستش چه طوری عرض کنم خدمتتون...

صدای ارسلان میاد.

ـ کسی خونه است؟

یه آقایی بهش می گه:

چه کار می کنی؟ از دست شما دو نفر! این چه کاریه که با این خانواده می کنید؟

ثریا خانم ـ شهروز بس کن، شاید براشون اتفاقی افتاده!

ارسلان ـ هی! کسی این جاست؟

مسعود بلند می شه و می ره در خونه رو باز می کنه و می گه:

ـ بفرماید؟ شما؟

صدای ارسلان رو می شنوم که می گه:

ـ شما با این خانواده نسبتی دارید؟

خودم جلوی در می رم. ارسلان تا من رو می بینه می گه:

ـ اقلیما حالت خوبه؟ مشکلی پیش اومده؟

مسعود چشماش گرد می شه! یه نگاه به من می اندازه و یه نگاه به ارسلان. ثریا خانم از اون طرف می گه:

ـ سلام عزیزم. مامان اینا نیستند؟

اینا این جا چی می خوان؟ چرا اومدن؟ چرا یهویی این طوری شد؟ با درموندگی می گم:

ـ چی شده؟ چرا کسی چیزی نمی گه؟ اَه!

مسعود کمی صداش رو بلند می کنه و می گه:

ـ اقلیما برو تو خونه. اینا رو راهی کنم میام می ریم.

ـ منظورت چیه؟ کجا می ریم؟

ـ برو تو!

با درموندگی می رم تو پذیرایی می شینم. فرخنده خانم هم همون طور اون گوشه نشسته. یه حالتیه. انگار ناراحته. تلفن زنگ می خوره. صدای فاطمه میاد. انگار داره گریه می کنه. می گه:

ـ سلام. خوبی؟

ـ آبجی چه خبر شده؟ کجا رفتین؟ چرا گریه می کنی؟

ـ مسعود و فرخنده خانم اومدند؟ 

ـ آره.

ـ زود آماده شو باهاشون بیا بیمارستان.

با جیغ و وحشت می گم:

ـ بیمارستان؟!؟!؟! چی شده؟ چرا همه اتون خفه خون گرفتین؟ بگو دیگه!

صدای گریه اش اوج می گیره و بعد صدای ممتد بوق اِشغال تلفن تو گوشم می پیچه.

فرخنده خانم آب قند رو میاره نزدیک لبم. پسش می زنم. می ریزه روی روسریش. ازش بوی عطر مشهد بلند می شه. وارد راهرو می شم. مسعود و ارسلان در حال بحث کردن هستن. می خوام داد بزنم و می زنم. یه داد بلند. خودم از صدام می ترسم. گریه ام می گیره. روی زمین می شینم. صدای گریه ی فرخنده خانم هم بلند می شه. مسعود دستش رو، روی شونه ام می ذاره و می گه:

ـ اقلیما...

ـ هیچی نگو، فقط بهم بگو چی شده؟ چرا این طوری می کنید؟ بگو دیگه. دارم می میرم.

ـ تو حالت خوب نیست.

باز هم جیغ می زنم.

ـ مسعود خفه شو. بگو چی شده؟ مسعود تو رو به جون مامانت قسم می دم. مسعود...

هق هقم بلند می شه. مطئنن شدم که مامان و بابا یه اتفاق بدی براشون افتاده.

مسعود می گه:

ـ باشه، فقط قول بده آروم باشی.

با سرم تایید می کنم.

ـ مامان و بابات با یه پراید تصادف می کنن. راننده فرار می کنه. مردم می رسوننشون بیمارستان. الانم تو اتاق عمل هستن. فریبرز فقط همین رو گفت. حالا بلند شو و برو لباست رو بپوش. باید بریم بیمارستان.

مغزم یخ می کنه. صدام دیگه درنمیاد. فقط چشمام هستند که می بارند. مسعود با دلسوزی می گه:

ـ اقلیما بلند شو. باید بریم بیمارستان.

سریع لباسام رو می پوشم و می رم پیش مسعود. ارسلان و خانواده اش وقتی اوضاع رو اون طوری دیدن، بدون اینکه کسی بفهمه خونه رو ترک کردن. فرخنده خانم یادش رفته بود در رو ببنده. مسعود و فرخنده خانم یه گوشه ی پذیرایی نشستن و من رو نمی بینن. فرخنده خانم هنوز در حال گریه کردنه. مسعود دلداریش می ده.

ـ مامان بس کن. اقلیما همین طوری هم حالش خوب نبود. گریه ی شما رو هم ببینه، حالش بدتر می شه.

فرخنده خانم با گریه می گه:

ـ مادر می بینی چه بد قدم بودیم. نیومده مامان و باباش رو خوابوندیم گوشه ی بیمارستان. من چطوری تو چشمای اونا نگاه کنم؟

باز هم هق هقش بلند می شه.

مسعود ـ مامان این حرفا خرافاته! جون مسعودت گریه نکن.

ـ تو فوت آقای خدا بیامرزت این همه گریه نکردم. نمی دونی که مادر، شرمنده ی اینا شدیم.

ـ ای بابا، چی بگم دیگه آخه؟ من و اقلیما با هم می ریم بیمارستان. ماشینمم خوابوندن، باید ماشین بگیریم. تا برسیم دیر می شه. شما خونه باش. درم محکم بببند.

ـ زنگ بزنیا. خدا به همراهتون.

قبل از اینکه مسعود من رو ببینه که فالگوش ایستادم، خودم می رم جلو و می گم:

ـ بریم، دیرمون شد.

همراهم می شه. ساکتم. به این اتفاق فکر می کنم. اگه مسئله از یه تصادف ساده بیشتر باشه چی؟ باید چه کار کنم؟ با صدای مسعود به خودم میام.

ـ ناراحت نباشید. خدا بزرگه. ماشین من رو چند وقتی می شه خوابوندن. باید ماشین بگیریم.

فقط سرم رو تکون می دم. مسعود حرفی نمی زنه و اجازه می ده همین طور آروم باشم، تا بتونم این قضیه رو هضمش کنم. کنار خیابون می ایستیم. یه ماشین مدل بالا جلوی پای ما ترمز می کنه. ثریا خانم شیشه رو می ده پایین و می گه:

ـ می رسونیمتون بیمارستان. بفرمایید.

مسعود در حالی که عصبانیه می گه:

ـ نه، بفرمایید. خودمون می ریم. مزاحم نمی شیم.

ثریا خانم ـ میل خودتونه.

من با عجله می گم:

ـ بهتره بریم، معلوم نیست ماشین بیافته یا نه؟

بعد هم سریع در ماشین رو باز می کنم و می شینم توش. ارسلان پشت نشسته. مسعود هم بعد از چند دقیقه داخل ماشین می شینه. وقتی می بینه کنار ارسلان نشستم، دستش رو می اندازه دور کمرم و من رو می کشه سمت خودش. این اولین بار بود که به من دست می زد. ارسلان هم با دیدن این صحنه یه پوزخند می زنه و روش رو به سمت شیشه برمی گردونه. آقایی که پشت فرمون نشسته می پرسه:

ـ کدوم بیمارستان بریم؟

مسعود ـ بیمارستان... ببخشید باعث زحمتتون شدیم.

ثریا خانم ـ خواهش می کنم. اقلیما جان برای من خیلی عزیزه!

از حرفش تعجب می کنم. امروز چرا همه این مدلی شدند؟ وقتی به بیمارستان می رسیم، ثریا خانم با خانواده اش، همراه ما میان. اونقدر فکرم درگیره که اصلا به دلیلش فکر نمی کنم. به طبقه ی چهارم که اتاق عمل اونجا قرار داره می ریم. همه هستن.

امیر، فاطمه، فرزانه و شوهرش با افسانه و آقا فریبرز.

معلومه که خواهرام گریه کردن. مسعود تا فریبرز رو می بینه به سمتش می ره و مشغول حرف زدن می شه. منم تنها کاری که می کنم اینه که روی صندلیِ کناریِ افسانه می شینم و ازش می پرسم:

ـ چی شده؟

با ناراحتی می گه:

ـ یه کم بعدِ اینکه تو خوابیدی، تلفن زنگ خورد. یه آقایی زنگ زده بود که بیایم بیمارستان. مامان و بابا از بانک پول گرفته بودن و داشتن برمی گشتن. میان از خیابون رد بشن که یه موتوری بهشون می زنه و کیف مامان رو می دزده. بعد هم مامان و بابا رو میارند بیمارستان. وقتی خبر رو دادن اونقدر هول شدیم که یادمون رفت تو رو بیدار کنیم. وقتی رسیدیم بیمارستان به فرخنده خانم زنگ زدم تا بیان سراغت.

ـ دکترا چی گفتن؟

ـ مامان دست چپش شکسته، دکترا گفتن باید یه روزی اینجا بمونه. بابا هم انگاری یه پاش شکسته. بردن اتاق عمل . می خواستن توی پاش نمی دونم یه چیزی بذارن.

بعد آروم می پرسه:

ـ اینا کین؟

منظورش ثریا خانمه. بهش می گم:

ـ بعدا می گم، الان حوصله ندارم.

ثریا خانم بالای سرم ایستاده. معذب بودم. ولی اونا اصلا به روی خودشون نمی آوردن. تصمیم گرفتم تا مامان رو ببینم. همین که از جام بلند شدم، ثریا خانم پرسید:

ـ کجا عزیزم؟ بشین حالت جا بیاد.

همه تقریبا چشماشون چهار تا شده بود. با زور گفتم:

ـ می خوام مامانم رو ببینم.

اونم از خدا خواسته گفت:

ـ پس منم همراهت میام.

بعد از پرسیدن طبقه و شماره ی اتاق، سوار آسانسور می شیم. ثریا خانم ازم می پرسه:

ـ نیازی به پول ندارید؟

ـ نه ممنونم!

ـ اگر که خواستید، بهتون قرض می دیم.

ـ ممنونم از لطفتون. فکر نکنم مشکلی باشه.

یه جوری بود. انگار بین مرز خوب رفتار کردن و بد رفتار کردن با من گیر افتاده بود. ولی در هرصورت از این همه توجهش خوشم می اومد. یه حس امنیت خوب.

مامان روی یه تخت سفید خوابش برده. چقدر دلم براش تنگ شده. با دیدنش گریه ام می گیره ولی بهشون اجازه ی سر خوردن نمی دم و همون جا خشکشون می کنم. قیافه ی ثریا خانم پر از سوال و تعجب بود. انگار از دیدن مامانم یه جورایی تعجب کرده بود. برام اصلا مهم نیست. الان فقط مامانم مهمه. کنار تختش می شینم و دستاش رو تو دستام می گیرم. دیگه نمی تونم جلوی گریه ام رو بگیرم و بی صدا گریه می کنم. یه کم که می گذره مامان هم بیدار می شه. ثریا خانم کنار پنجره ایستاده و به من و مامان نگاه می کنه. تا می بینم مامان بیدار شده دستم رو، روی سرش می کشم و صداش می کنم.

ـ مامانم، حالت خوبه؟ 

با گیجی نگاهم می کنه و می گه:

ـ اقلیما، مامان اومدی؟ خوبم. مسکن زدن و آروم شدم. خدا اونی که کیفم رو زد رو به زمین گرم بزنه. جلوی فرخنده خانم هم آبرومون رفت.

ـ اشکال نداره. باید یه گوسفند قربونی کنیم. حالا خدا رو شکر چیزیتون نشده.

ـ آره، راست می گی. با کی اومدی؟

ـ با مسعود، ماشین نداشت.

به ثریا خانم اشاره می کنم و می گم:

این خانم و خانواده اشون زحمت می کشن و ما رو تا اینجا میارن.

ثریا خانم جلوتر میاد و سلام می ده. مامانم می گه:

ـ زحمت کشیدین.

ثریا خانم به مامان زل می زنه و می گه:

ـ گوهر خیلی عوض شدی! وقتی وارد اتاقت شدم، اصلا نشناختمت.

مامانم با تعجب می گه:

ـ من شما رو نمی شناسم.

ثریا خانم با پوزخند می گه:

ـ نبایدم بشناسی. من ثریام. زنِ شهروز. همون دختری که اون همه بلا سرش آوردید.

مامانم از تعجب چشماش گرد می شه و با لکنت می گه:

ـ تو... تو همون ثریایی؟

ثریا خانم پشتش رو به ما می کنه و می گه:

ـ آره. همونم. خیلی اتفاقی دخترت رو دیدم. عین خودته. زبونش، قیافه اش، حرف زدنش، همه چیزش به خودت رفته.

اصلا نمی دونم باید چه کار کنم؟ نمی دونم که دارن راجع به چه موضوعی با هم صحبت می کنن. ثریا خانم دوباره به سمت ما میاد و می گه:

ـ کلی باید با هم حرف بزنیم. ولی امروز نمی شه. باز هم برمی گردم.

با گفتن این جمله از در بیرون می ره. مامانم تو فکر فرو می ره. ازش می پرسم:

ـ مامان شما این خانم رو می شناسید؟

جوابم رو نمی ده. بازم می پرسم که می گه زنِ پسر داییمه.

اوف خدای من! یعنی ما با هم فامیلیم؟ امکان نداره. برای خودم یه لیوان آب می ریزم. هضم این قضیه برام سخته. بدون هیچ حرفی دوباره پیش بقیه برمی گردم. کسی انگار نیست. فقط مسعود و افسانه و فریبرز موندن. پیش افسانه می رم و می گم:

ـ بابا رو آوردن بیرون؟

افسانه ـ آره. دکترا گفتن یه چند روزی باید بمونه و بعد مرخص می شه. ولی چند ماهی طول می کشه که دوباره بتونه کار کنه.

غصه ام می گیره. مامان که اون طوری و بابا هم این طوری. باید خیلی سخت کار کنم. افسانه با کنجکاوی ازم می پرسه:

ـ راستی اونا کی بودن که باهات اومدن؟

حوصله ی حرف زدن ندارم ولی سربسته می گم:

این خانم رو تو تالار دیده بودم. اونا هم داشتن از سر خیابون ما رد می شدن که دیدن ما عجله داریم ما رو رسوندن. تو ماشین هم بعد از پرس و جو فهمیدن چی شده که با ما اومدند تا اگه به پول احتیاج داشتیم بهمون بِدَن.

افسانه خیره می شه تو صورتم و می گه:

ـ شبیه یه بچه ی هفت ساله ام که فکر می کنی اگه دروغ ببافی نمی فهمم؟ تو این دوره زمونه کی از این کارا می کنه؟ از ریخت و قیافه اشون می ریخت واسه محله ی ما نیستند. اقلیما دروغ نگو.

حرصم درمیاد. می گم:

ـ ولم کن افسانه تو رو خدا. آره اصلا دروغ گفتم. حالا می خوای چه کارم کنی؟ از اون موقعی که اومدم هی می پرسی اینا کین؟ آدم هستن دیگه!

با عصبانیت از جام بلند می شم و به سمت محوطه ی بیمارستان می رم. روی یکی از صندلیا می شینم. هوا سرده. خودم رو جمع می کنم. یکی یه کت می اندازه روی شونه هام. مسعوده. با یه قیافه ی جدی.

کنارم می شینه و می گه:

ـ یه چیزی ازتون بپرسم، راستش رو می گید؟

اینم برای من بیست سوالی راه انداخته.

با بی حوصلگی می گم:

ـ بله، بفرمایید.

ـ اون پسره کیه؟

ـ کدوم پسره؟

ـ همون که اسم کوچیکتون رو صدا زد.

ارسلان رو می گفت. می گم:

ـ یه بنده ی خدا.

تو صورتم خیره می شه، اون قدری که برمی گردم سمتش. ازم می پرسه:

ـ اقلیما گفتی راستش رو می گی، ولی نگفتی. اگه اون یه پسر غریبه است، چرا تو رو با اسم کوچیکت صدا می زنه؟ چرا یه روز اول صبحی وسط کوچه بغلت می کنه؟ اقلیما اون کیه؟ اینا داره دیوونه ام می کنه!

از این بدتر نمی شد. اون و ارسلان، همون روز صبح که ارسلان سر کوچه ی ما اومده بود، با هم درگیر می شند. اصلا حواسم به این مسئله نیست. می گم چرا این مسعود یه طوری به من نگاه می کنه. حالا من چه طوری حالیش کنم؟ بدون اینکه اعتماد به نفسم رو از دست بدم، می گم:

ـ مزاحممه. چطور؟ 

رگ گردنش باد می کنه. می تونم متورم شدنش رو ببینم. بلند می شه و قدم می زنه. یه کم بعد دوباره می گه:

ـ اقلیما، اگه اون مزاحمته، چرا امروز با دست گل و شیرینی با خانواده اش بلند شده و اومده خونه ی شما؟ چرا مامانشم تو رو می شناسه؟ اقلیما به خدای احد و واحد اگه بدونم، فقط اگه بدونم...

می زنم به سیم آخر و بلند، بلند داد می زنم:

ـ اگه چی؟ هان بگو دیگه؟ من بی کس و کار نیستم. اون خانواده با ما یه نسبت فامیلی دارن، که خودم هم تازه الان فهمیدم. اصلا برای چی دارم برای تو توضیح می دم؟

انگشتم رو با تهدید به سمتش می گیرم و می گم:

ـ مسعود به همون خدایی که قسم خوردی، قسم می خورم اگه یه دفعه دیگه فکر کنی مالک منی، یا یه جوری رفتار کنی که انگار صاحب منی، به خدا یه بلایی سرت میارم. تو هنوز هیچی نشده این طوری با من حرف می زنی، چه برسه به اینکه من بخوام باهات ازدواج کنم. اصلا جناب عالی بیخود کردی خواستگاری دختری اومدی که هنوز بهش اعتماد نداری.

خیره شده تو صورتم. از حرص نفس نفس می زنم. اونم سرخ شده. نصف آدمایی که اونجا هستن به ما خیره شدن. یکی می گه چی شده؟ یکی دیگه می گه ولشون کنید، نامزدن. یکی دیگه می گه اینا فرهنگ ندارند که این طوری تو بیمارستان داد و هوار راه انداختن؟

ولی اصلا مهم نیست. مسعود تو چشمام نگاه می کنه و آروم می گه:

ـ حیف که زنی، وگرنه...

از این جمله نفرت داشتم. دلم می خواد یکی بخوابونم تو صورتش، ولی خودم رو کنترل می کنم و می گم:

ـ وگرنه چی؟ ادامه بده دیگه. تو فکر کن من مردم، می خوای چه کار کنی؟ بگو دیگه. من با این که زنم ولی جلوی تویی که ادعای مرد بودن داری ایستادم.

آروم سرش رو تکون می ده و می گه:

ـ برای خودم متاسفم که از دختری مثل تو خوشم می اومد. تو هم مثل خیلی های دیگه ای!

با تمسخر می گم:

ـ چقدر ناراحت شدم! این رو بدون آق مسعود، من می مردم هم زن آدمی مثل تو نمی شدم. از تو و از این همه تعصبت بیزارم.

بلندتر می گم:

ـ بیزارم ازت مسعود، می فهمی؟ دیگه حق نداری برای من پیغوم، پسغوم بفرستی!

با صدای فریبرز که می گفت:

ـ اینجا چه خبره؟

به خودم میام. مسعود هم از بیمارستان خارج می شه. من هم به اتاق مامان پناه می برم.

*****

امروز بابا مرخص می شه. مامان هم دیروز مرخص شد. از ثریا خانم خبری نشد. همین طور از مسعود و خانواده اش. همه یه جورایی با من سرسنگین شدند. فرخنده خانم دیگه برای عیادت مامان و بابا نیومد. فریبرز هم فقط جواب سلامم رو می ده. هنوز هیچ کس نمی دونه این ثریا خانم با ما چه نسبتی داره؟ نمی دونم چه اخباری به گوش بقیه رسیده. تنها چیزی که ذهنم رو به خودش مشغول کرده، اینه که دم عیدی با این همه مشکل باید چه کار کنم؟ اجازه ندادم کسی کمکمون کنه. از نگاه های بقیه بیزار شدم. خودم یه تنه جلوی همه ایستادم.

سمت حسابداری بیمارستان می رم و پول رو برای ترخیص بابا می دم. دکتر برگه ی ترخیصش رو امضا کرده. فقط می مونه آماده کردن بابا. سمت اتاقش می رم و به بابا کمک می کنم آماده بشه. براش یه ویلچر می گیرم و از بیمارستان خارج می شیم و با یه تاکسی به سمت خونه می ریم.

مامان از گوشه در، سرِ کوچه رو نگاه می کنه. براش دست تکون می دم که یعنی رسیدیم. با پس اندازهای خودم یه گوسفند خریدم تا قربونیش کنیم. علی آقا، قصاب محلمون، به بابا کمک می کنه از ماشین پیاده بشه و بعد گوسفند رو بسمل می کنه. زیر لب یه صلوات می فرستم و از روی خون گوسفند رد می شم. فرزانه و فاطمه اومدند. سریع به کمک من میان و چرخای ویلچر بابا رو تمیز می کنند. علی آقا گوسفند رو میاره خونه تا بقیه ی کاراش رو انجام بده. مامان بهش می گه:

ـ علی آقا خوب تمیزش کن. پاچه و کله اش رو هم بذار بمونه، می خوام کله پاچه درست کنم.

علی آقا ـ چشم خانم. فقط بی زحمت واسه ی من یه لیوان چایی بیارید.

فاطمه ـ من الان میارم.

لباسام رو عوض می کنم و به پذیرایی می رم. بابا از خستگی روی همون ویلچر خوابش برده. فرزانه برای بابا تشک پهن می کنه. مامان آروم می گه:

ـ ای کاش نمی خوابید. باید حمومش کنم. خودش که نمی تونه بره.

بعد از من می پرسه:

ـ چقدر شد؟

ـ ول کن.

ـ یه کم پول دستمون بیاد، بهت می دم.

ـ مامان ولم کن. این حرفا چیه؟ بابامه دیگه.

سرم رو می ذارم روی پاهاش. موهام رو آروم نوازش می کنه و می گه:

ـ خسته شدی. از صبح حتما سرپایی.

بعد آروم ازم می پرسه:

ـ ثریا بازم اومد؟

ـ نه.

ـ اون رو تو کجا دیدی؟

با همین سوالش کل ماجرا رو براش تعریف می کنم، البته برخوردای خودم و با ارسلان رو نمی گم. بدون هیچ حرفی گوش می ده. دعوای خودم با مسعودم تعریف می کنم. آخرش می گه:

ـ اشکال نداره. زور که دیگه نمی شه. خدا هم بزرگه. زیاد فکر نکن.

انگار منتظر همین جمله ی مامان بودم. یه نفس راحت می کشم و بعد می خوابم.

*****

چند وقتی از مرخصی بابا و مامان می گذره. اصلا این روزا هیچی نمی فهمم. فقط تند تند کارام رو انجام می دم که برسم خونه. مامان و بابا هیچ کدوم سرکار نمی رن. تمام هزینه های خونه افتاده روی دوش من. هر چند از پس اندازی که مامان برای من گذاشته بود هم استفاده می کنیم.

کلید می اندازم و وارد حیاط می شم. از پشت در خونه می تونم صدای مامان و بابا رو بشنوم.

مامان ـ نمی دونم این ثریا دوباره می خواد چه آتیشی راه بندازه؟ سرکار اگلیمه رو پیدا کرده.

بابا ـ چی بگم؟ تازه به این حرف قدیمیا رسیدم که می گفتند کوه به کوه نمی رسه، ولی آدم به آدم می رسه.

ـ اگلیمه می گفت شاید برای پسرش اومد خواستگاری.

ـ می خوای دخترت رو واسه ی دو قرون به اونا بفروشی؟!

ـ چرا بفرشیم؟ می خوان بیان خواستگاری. اگلیمه بره سر خونه و زندگیش، منم خیالم راحت می شه.

ـ اون همه که تو سر اون زن بلا آوردی، می ترسم همونا رو سر دخترت دربیاره.

ـ باقر تو هم یه چیزایی می گی ها!

فشارم افتاده بود پایین. این همه برای اونا اضافیم؟ من که دارم کار می کنم. چرا مامان این طور می گه؟! دوباره گریه ام می گیره. اشکام رو پاک می کنم و خودم رو به اون راه می زنم و وارد خونه می شم.

ـ مامان، ماما!

مامان ـ چه خبرته؟ 

ـ سلام، خوبی؟

ـ خوبم. اگلیمه لباس تنته، برو از بازار روز یه کم خرید کن، شب مهمون داریم.

با تعجب می گم:

ـ مهمون؟

ـ آره، ثریا و خانواده اش قراره بیان.

تازه می فهمم چرا مامان این طور می گفت. به آرومی می گم:

ـ باشه پس من رفتم.

ـ زود بیا.

هوا هنوز یه کم سرده. با این وضعیتی که ما داریم، چاره ای جز قبول کردن پیشنهاد ثریا خانم ندارم. چند روز دیگه ام عیده. با کلی ناراحتی خرید می کنم و برمی گردم. شیرینی، میوه، همه چی! نمی خوام فکر کنن ما چیزی نداریم! ساعت هفت می رسم خونه. فرزانه در رو باز می کنه و می گه:

ـ زود باش برو حموم، الان می رسن.

بدون هیچ حرفی وارد حموم می شم. صدای حرف زدن های مامان و با آبجی هام رو می شنوم. چاره ی دیگه ای نیست. این بهترین راه ممکنه. صدای باز شدن در میاد و بعد هم صدای احوال پرسی. رسیدن. از حموم درمیام و سریع یه لباس می پوشم و می رم پذیرایی. تا وارد می شم ثریا خانم می گه:

ـ سلام عزیزم. عافیت باشه.

ـ ممنون.

کنار فاطمه می شینم. ثریا خانم به یه آقایی اشاره می کنه و می گه:

ـ شهروز خیلی دوست داشت تو رو ببینه.

آقا شهروز ـ سلام دخترم.

خاک بر سرم! سلام نداده نشستم تنگ دل فاطمه! با شرمندگی از جام بلند می شم و می گم:

ـ ببخشید، اصلا حواسم نبود. سلام.

به سمت ارسلان می رم و زیر لب سلام می دم. خوش تیپ شده بود. یه کت چرم با پیراهن سفید و یه شلوار پارچه ای مشکی. به دلم نشست، ولی چه اهمیتی داشت؟!

ثریا خانم و آقا شهروز شروع می کنند به صحبت کردن و گفتن از قدیم و الان. به صورت سربسته مسئله ی خواستگاری رو مطرح می کنن. مامان از اول تا آخر ساکت نشسته بود. گاهی بابا و گاهی فرزانه و فاطمه چیزی می گفتن. افشین و امیر هم نبودن. چه سوت و کور! یه چند دقیقه ای که مجلس آروم می شه، مامان می گه:

ـ اگلیمه برای من همه چیز رو تعریف کرده. ثریا من به تو دختر بده نیستم!

همه همین طور مونده بودیم. این چی بود که مامان گفت؟ با این حرف ارسلان با عصبانیت از جاش بلند شد و گفت:

ـ مامان من پیش ماشین منتظرم.

آقا شهروز ـ ارسلان صبر کن.

ولی رفت! ثریا خانم هم از عصبانیت سرخ شده بود. بلند گفت:

ـ دختر تو همچین تحفه ای نیست که من بخوام برای پسر یکی یه دونه ام بگیرمش. دختر تو میاد چند روزی نقش بازی می کنه و می ره. همین! نگرانم نباش، به خاطر این کار بهش پول می دم. تو و شوهرت که از پا افتادید!

با این حرف از در می رن بیرون! بابا به مامان می توپه و می گه:

ـ نه به ظهرت، نه به الانت! یه چند دقیقه جلوی زبونت رو بگیر!

مامان ـ نمی تونم! می بینمش یاد جون دادن دایی خدا بیامرزم می افتم. این زن کل خانواده ی ما رو به هم ریخت.

فاطمه می گه:

ـ مامان چرا اون طوری گفتی؟

مامان ـ من دخترم رو دست اون نمی دم. می ره به بچه ام یه چیزی می ده می خوره و بعد می اندازه رو دستم! من اون ذو می شناسم!

منم این وسط بدون هیچ حرفی به آلونک خودم می رم! این کینه ی بین مامان و ثریا خانم برای چیه؟ چرا من باید جوابش رو پس بدم؟ آقای صدری هم یه کارگر آورده تا از الان با کار آشنا بشه. هنوز فکر می کنه من و ارسلام نامزدیم! پس فقط چند روز می تونم اونجا کار کنم و بعدشم بیکار می شم! با این فکرا غصه ام می گیره! باید خودم با ثریا خانم حرف بزنم. قبول می کنم. چند روزی بیشتر که نمی شه. مامان هم ببینه من راضیم، اونم راضی می شه. فردا زنگ می زنم. الان عصبانی اند. با این فکر یه کم آروم می شم و پیش بقیه می رم.

*****

با پریسا روی یه صندلی نشستیم و مگس می پرونیم. یاد ثریا خانم می افتم. باید بهش زنگ بزنم. سریع از جام بلند می شم و به اتاق می رم. پریسا داد می زنه:

ـ اقلیما به اون نومزدت زنگ نزن. لوس می شه!

جوابش رو نمی دم. به پریسا و بقیه گفتم. همه می دونن که دیگه روزای آخر کاری منه. اونا چه فکری می کنن و من تو چه فکری هستم! شماره ی ثریا خانم رو سیو کرده بودم. به خونه اشون زنگ می زنم. بعد چند تا بوق یه خانمی گوشی رو برمی داره، فکر کنم خدمتکارشونه. بعد هم گوشی رو به ثریا خانم می ده.

ـ الو، سلام ثریا خانم، اقلیما هستم.

ثریا خانم ـ بفرمایید.

ـ می خواستم بگم من پیشنهاد شما رو قبول می کنم، ولی یه شرط هایی دارم.

با تعجب می گه ـ شرط؟

ـ بله! پشت گوشی نمی تونم توضیح بدم. می شه لطفا حضوری همدیگه رو ببینیم؟

ـ میام دنبالت.

ـ لطفا آقا ارسلان هم بیان.

ـ باشه.

ـ خدا...

گوشی رو قطع می کنه. نیم ساعت دیگه احتمالا می رسن. تو ذهنم همه چیز رو مرور می کنم. لباسام رو عوض می کنم و روی صندلی می شینم. حس وحشتناکیه. احساس می کنم دارم روی خودم معامله می کنم. روی جسم و روحم. نمی دونم ته این قضیه چی می شه؟ هیچی نمی دونم. از بقیه خداحافظی می کنم و از سالن خارج می شم. کنار خیابون قدم می زنم. هیچی تو مغزم نیست. با صدای یه بوق به خودم میام. چهار تا پسر ژیگولی پشت فرمون نشستن. یکیشون می گه:

ـ جوجو ببینمت. سرت رو بالا کن سروناز.

قدمام رو تند تر می کنم. با صدای ارسلان به پشت برمی گردم. چه زود رسیدن. سوار ماشین می شم و آروم سلام می دم. هیچ کدوم جوابم رو نمی دن. ارسلان حین رانندگی می پرسه:

ـ چه شرایطی داری؟

آب دهنم رو قورت می دم و می گم:

ـ راستش می خوام یه صیغه ی محرمیت بین ما خونده بشه. که هر وقت خانم جون شما فوت شد، خود به خود اون باطل بشه. باید قول بدید که هیچ مشکلی برای من به وجود نمیاد و اینکه... راستش...

ارسلان از تو آینه نگاهم می کنه و می گه:

ـ بگو.

ـ می خوام هزینه ای رو به من بدید که توی طول این مدت که من کار نمی کنم بتونم هزینه ی خانواده ام رو هم بدم.

ثریا خانم با عصبانییت می گه:

ـ مامان و بابای تو علیل شدن، خرجش رو من باید بدم؟!

ارسلان ـ مامان!

هیچی نمی گم. خودم وارد این راه شدم، پس باید همه ی این نیش و کنایه ها رو تحمل کنم. می گم:

ـ راستش به خاطر توضیحی که پسر شما به صاحب کار من داده، من دیگه سرکار هم نمی تونم برم.

ثریا خانم می گه:

ـ ارسلان بی خود کرد.

ارسلان ـ حالا خودت هزینه ای رو مد نظر داری؟

ـ بله، ده میلیون.

ارسلان با تعجب می گه:

ـ چقدر؟!!!!!!!

ثریا خانم ـ تو فقط قراره یه نقش بازی کنی. همین. من پولام رو که با زحمت جور کردم، دست تو و خانواده ات نمی دم. ارسلان نگه دار بذار بره.

بدون هیچ حرفی پیاده می شم. احساس حقارت، خرد شدن. همه چی با هم مخلوط شده بود. یه تاکسی می گیرم و می رم خونه. چرا من باید جواب کینه ی اینا رو بدم؟ راننده با تعجب نگاهم می کنه و می گه:

ـ دخترم کسی اذیتت کرده؟

ـ نه.

ـ خدا بزرگه.

سرم رو به شیشه تکیه می دم و تا برسیم خونه گریه می کنم.

*****

از وقتی که رسیدم به بهانه ی سردرد وارد اتاقم شدم و اصلا پیش مامان و بابا نرفتم. حتی برای غذا خوردن. با همون لباس بیرون دراز کشیدم. ساعت تقریبا نه و نیمه. گوشیم زنگ می خوره. آَشنا نیست. جوابش رو نمی دم. بازم زنگ می خوره که این بار با این فکر که شاید کسی کار مهمی داره، جواب می دم.

ـ الو، بفرمایید.

ثریا خانم ـ من برای این که اون پول رو به تو بدم یه شرط دارم.

تو جام سیخ می شم و می گم:

ـ بفرمایید.

ـ از اون جایی که تو دیگه کار نداری، من یه شرط گذاشتم که هم به نفع تو باشه، هم به نفع من.

مشکوک می شم. می گم:

ـ گوش می کنم. بفرمایید.

ـ هر وقت خانم جون فوت شد، تو باید بعد از اون سه ماه تو خونه ی من به عنوان خدمتکار کار کنی!

مخم سوت می کشه! بشم کلفت اونا؟ امکان نداره! سریع می گم:

ـ من قبول نمی کنم.

ولی ثریا خانم می گه:

ـ روش فکر کن. به نفعته!

بعد قطع می کنه. منظورش چی بود؟ سرم رو با دستم می مالم. سر چه راهی گیر کردم؟ این روزا انقدر فکر کردم که مغزم درحال ترکیدنه، ولی باز فکر می کنم. به همه چی. یه موقع به خودم میام که ساعت نزدیکِ یازده شده. کاری که من الان انجام می دم هم کار خدمتکاراست. راه دیگه ای وجود نداره. به همون شماره زنگ می زنم. این بار ارسلان جواب می ده:

ـ بله؟

ـ سلام، اقلیما هستم.

ـ بگو.

می میره حداقل بگه "بفرمایید." می گم:

ـ من شرط مامانتون رو قبول کردم.

ـ من چیزی از این موضوع نمی دونم. فقط مامان گوشی من رو گرفت که با تو حرف بزنه.

صدای یه دختر میاد که می گه:

ـ عزیزم کیه؟

می گم:

ـ آهان. پس بگید بهشون که من قبول کردم. راستی ببخشید بد موقع مزاحم شدم.

ـ تو همیشه مزاحمی!

قطع می کنه. این خانواده کلا با سلام کردن و خداحافظی کردن مشکل دارن. تو دلم کلی فحش بارش می کنم. اَه اَه! دختره چه با عشوه ام گفت "عزیزم!" حتما همون دختره بود که می گفت دوسش داره! صدای قور قور شکمم بلند می شه. این یعنی گرسنه ام. به سمت آشپزخونه می رم و یه چیزی می خورم و بعد با همون لباس می خوابم.

*****

صبح با خستگی از جام بلند می شم. انگار که کوه کنده باشم. مامان و بابا خوابن. بدون صبحانه از خونه می زنم بیرون. انگار دنیا برام شده یه قفس. یه قفسی که هر روز میله هاش تنگ تر می شن و این منم که نفس کم میارم برای نفس کشیدن.

کارهای سالن بیشتر شده. وققت سر خاروندن هم ندارم، ولی باز جای شکرش باقیه که من نیمه وقتم. مشغول آماده کردن سالاد بودم که گوشیم زنگ می خوره.

ـ بله، بفرمایید.

ارسلان ـ ارسلانم.

ـ سلام، خوب هستید؟

ـ مرسی. کارت تموم شد یه اِس بده بیام دنبالت. مامانم می خواد باهات بیشتر حرف بزنه.

ـ باشه، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

معلوم هست چی می خواد بگه. باید قضیه رو به مامان اینا بگم. دوباره مشغول کار می شم.

*****

ده دقیقه ای می شه منتظر ارسلانم. از دور ماشینش معلوم می شه. مقابلم ترمز می گیره و سوار می شم.

ـ سلام.

باهم جوابم رو می دن و ارسلان راه می افته.

ثریا خانم ـ ارسلان به من خبر داد که قبول کردی. اومدم ادامه ی حرفام رو بهت بزنم.اولا تا موقعی که تو، تو خونه ی من هستی دوست ندارم کسی از اعضای خانواده ات اونجا رفت و آمد داشته باشند. می تونی بری خونه اشون، ولی دلم نمی خواد اونا به دیدنت بیان. در مورد مبلغی که خواسته بودی، باید بگم نصفش رو الان بهت می دم و مابقی رو بعدا. خودت باید با خانواده ات در مورد این مسئله صحبت کنی و خوب براشون جا بندازی. من حوصله ی جر و بحث رو ندارم. از فردا هم سر کار نرو. باید آماده بشی. خانم جون دوم عید قراره بیاد. تو باید با ارسلان بری خرید، منم باید برم اتریش، تا خانم جون رو آماده کنم.

ارسلان با ابروهای درهم رفته می گه:

ـ مامان من از لباسای زنونه سر در نمیارم.

ثریا خانم ـ چه طور وقتی با گیلدا می ری بیرون سر در میاری؟ این دفعه ام سر در بیار.

ـ مامان...

ـ ارسلان نمی خوام چیزی بشنوم.

ـ با این حال من با این خرید نمی رم.

ـ از دست تو. باشه تارا رو هم با خودتون ببرید.

ـ مامان می خوای همه بفهمن؟

ـ فکر می کنی نمی دونن؟ به اکثر فامیل گفتم تا کسی جلوی خانم جون یه موقع چیزی نگه. حالا هم بهتره حواست رو بدی به رانندگیت.

ارسلان زیر لب یه چیزی گفت و بعد ساکت شد. به ثریا خانم می گم:

ـ در مورد صیغه چی؟ موافق نیستید؟

ثریا خانم ـ خوب شد یادم انداختی. هر وقت با خانواده ات صحبت کردی، یه روز با یه عاقد میایم خونه اتون و همون جا شما دو نفر رو صیغه می کنیم. بعد هم همراه ما به خونه امون میای.

با تعجب می پرسم:

ـ همون روز؟!

ـ فعلا این مسئله اهمیتی نداره.

ارسلان ـ من موندم تو واسه چی جوش می زنی؟ آش دهن سوزی هم که نیستی.

ثریا خانم بهش می توپه و می گه:

ـ ارسلان مواظب حرف زدنت باش.

دلم بد جور خنک شد. تا این شازده یادش باشه برای من زبون درازی نکنه. با لبخند از شیشه به بیرون خیره می شم.

*****

ساعت هشت به خونه می رسم. مامان در رو برای من باز می کنه و می گه:

ـ چه دیر کردی!

ـ نزدیک عیده و همه جا ترافیکه.

لباسام رو عوض می کنم و پیش مامان و بابا می رم.

مامان ـ چای می خوری؟

ـ من می ریزم. شما بشین.

برای ریختن چای به آشپزخونه می رم. باید همین حالا بهشون بگم. سینی رو جلوی مامان می گیرم و می گم:

ـ مامان یه چیزی بگم؟

ـ بگو.

ـ من پیشنهاد ثریا خانم رو قبول کردم.

با این حرفم مامان مثل اسپند روی آتیش می شه. با عصبانیت می گه:

ـ تو بیخود کردی! مگه تو بزرگ تر نداری؟ معلوم نیست تو گوش تو چی خونده؟

ـ مامان یه دقیقه صبر کن. آقای صدری به جای من یکی دیگه رو آورده. منم فقط تا چند روز دیگه اونجا کار می کنم. شما هم که کار نمی کنید و این طوری شدید. پس این همه قسط و قرض رو با چی بدیم؟

بابا ـ دخترم تو نمی خواد این کار رو کنی. حالا ما یه کاری می کنیم.

ـ مثلا چه کار؟ می خواید قرض بگیرید؟ چقدر می تونید قرض بگیرید؟ من گفتم برای این کار به من ده تومن بدند. قبول کنید دیگه! اَه! از دست این زندگی نکبتی!

مامان با تعجب می پرسه:

ـ ده تومن؟!

ـ گفتم ده میلیون بدن.

مامان با تعجب می گه:

ـ ده میلیون؟! فکر کردی ثریا یه همچین پولی به تو می ده؟ نخیر، من اون زن رو می شناسم.

ـ گفته اگه خانم جونش مرد، باید توی خونه اش کار کنم. اگه قبول کردم پنج تومن الان می ده و بقیه رو هم بعد می ده. تو رو خدا یه کم بیشتر فکر کنید.

مامان ـ باشه، حالا تو برو یه کم غذا گرم کن بخوریم.

به سمت آشپزخونه می رم. امیدوارم مامان و بابا قبول کنن. به جز این کار دیگه راه دیگه ای نداریم.

سفره ی غذا رو پهن می کنم و غدا رو می کشم. روبه مامان می گم:

ـ چی شد؟ فکراتون رو کردید؟

مامان ـ من راضی ام، ولی بابات مخالفه.

به بابا می گم:

ـ چرا؟

بابا ـ اگه اون پسر یه بلایی سرت بیاره چی؟ فکر آبروی ما رو نکردی؟

ـ گفتن اگه قبول کنید، بین ما صیغه ی محرمیت خونده می شه.

ـ بعدا که صیغه ات تموم شد و یکی اومد خواستگاریت، چی می خوای بگی؟

ـ اوفـــف ! بابا حالا بعدا یه چیزی به اون می گم. الان ما پول لازمیم. چرا نمی فهمید؟

ـ می خوای بری کلفتی اونا رو بکنی؟ این همه سال جون کندم که تو بری کلفت بشی؟ آره بابا؟

دلم می گیره. می گم:

ـ دستتون درد نکنه، ولی کار که عار نیست. اگه نگران حرف مردمید که باید بگم برای من اهمیتی نداره. دهانه ی غار رو می شه بست، ولی دهان مردم رو نمی شه بست. مردم همیشه یه حرف برای گفتن دارن. یه عمر شما برای من زحمت کشیدید، حالا من برای شما زحمت می کشم. اگه این کارم برای شما نکنم، پس به چه دردی می خورم؟

ـ حیف که واقعا چاره نداریم، وگرنه اصلا قبول نمی کردم. بهشون بگو قبول کردیم.

ذوق می کنم. سرم رو می اندازم پایین و می گم:

ـ یه چیز دیگه ام هست. من که با ثریا خانم حرف زدم، گفت تا وقتی من خونه ی اونا هستم، شما... ایم... شما نمی تونید بیاید اونجا، ولی گفت هر وقت دلم خواست من می تونم برای دیدن شما بیام.

مامان دوباره حرص می خوره. رو به بابا می گه:

ـ ببین این زن رو. بعد می گی چیزی بهش نگو!

بابا ـ گوهر، تقصیر خودتم هست.

بعد به من می گه:

ـ بهشون بگو باشه. قبول کردیم.

شروع به خوردن غذا می کنم ولی اصلا چیزی از مزه اش متوجه نمی شم. بعد از تموم شدن غذا سفره رو جمع می کنم و به اتاقم می رم. شماره ی خونه اشون رو می گیرم. خود ثریا خانم جواب می ده:

ـ بله، بفرمایید.

ـ سلام، اقلیما هستم. ببخشید مزاحم شدم.

ـ سلام، خواهش می کنم. چیزی شده؟

ـ راستش می خواستم بگم که خانواده ام همه ی شرایط رو قبول کردند. فقط خواستم به شما اطلاع بدم.

ـ ممنون. پس به اونا بگو ما پس فردا برای خوندن صیغه میایم خونه ی شما. راستی اقلیما فردا باید بری خرید کنی. از آرایشگاهم برات وقت گرفتم.

ـ سرکارم چی؟

ـ ارسلان فردا صبح می ره تا با صاحب کارت صحبت کنه. لزومی نداره که دیگه بری.

ـ باشه، ممنون. لطف کردید. ببخشید من کی باید بیام خونه ی شما؟

ـ با شهروز حرف زدم. من برای پس فردا شب پرواز دارم. احتمالا دوم فروردین با خانم جون بیام ایران. هر وقت قرار شد بیام به ارسلان می گم یه روز جلوتر تو رو بیاره تا با خونه آشنا بشی. سودابه زن داداشمه. بهش گفتم بیاد تا بهت توضیح بده که وقتی من نیستم باید چه کار کنی.

ـ باشه، بازم ممنون. 

ـ خواهش می کنم. به ارسلان گفتم تا ساعت ده بیاد دنبالت، باید زودتر کارات رو انجام بدی. کارِ دیگه ای نداری عزیزم؟

ـ نه ممنونم. لطف کردید. خداحافظ.

ـ شب خوش!

*****

لباسام رو می پوشم و منتظر ارسلان می شم تا دنبالم بیاد. مامان به خواهرام خبر داده. امیر وقتی موضوع رو فهمید، دوباره نصیحت کردن رو شروع کرد، ولی مرغ من یه پا بیشتر نداشت. مامان ته دلش راضی نبود، ولی چاره ای هم نداشت. مامان تا من رو می بینه که آماده نشستم می گه:

ـ تنها با خود پسره می ری؟

ـ نه، ثریا خانم گفت دختر داداششم همراهمون میاد.

صدای زنگ بلند می شه. از جام بلند می شم که در رو باز کنم، ولی مامان می گه:

ـ بشین خودم صدات می کنم.

بعد هم چادرش رو می پوشه و می ره تا در رو باز کنه. خدا، خدا می کنم چیزی به ارسلان نگه که ارسلان قاطی نکنه. از پنجره تو حیاط رو نگاه می کنم. برخلاف تصور من، ارسلان با لبخند به مامان خیره شده و هر از چند گاهی سرش رو تکون می ده، تا بالاخره مامان صدام می کنه. کفشم رو می پوشم و به سمت در می رم و سلام می دم. ارسلان جوابم رو می ده. مامان با لبخند می گه:

ـ پسرم حواست بهش باشه، یه کم سر به هواست.

ارسلان با لبخند نگاهم می کنه و می گه:

ـ چشم. نگران نباشید.

ـ شبم برای شام بیاید. می خوام غذا بذارم.

ـ ممنون ولی بیرون یه چیزی می خوریم.

ـ نه مامان، بیرون غذاهاش فایده نداره. منتظرتونم بیاید. به مامانتم زنگ بزن بگو. خودم شمارشون رو ندارم وگرنه خودم زنگ می زدم.

ـ چشم. اگه اجازه بدید، دیگه ما بریم.

ـ به سلامت.

با صلواتای مامان که زیر لب می فرستاد سوار ماشین می شم. چی شده بود که اینا با هم این همه خوب شده بودند؟ تو این فکرا بودم که یه دختری از صندلی جلو به سمتم خم می شه.

ـ سلام، ببخشید اصلا حواسم نبود. شما باید تارا خانم باشید دیگه، درسته؟

تارا ـ بله، خوشوقتم. زندایی خیلی به من سفارش کرده تا مواظبت باشم و برات چیزای خوب، خوب بگیرم.

با لبخند می گم:

ـ ثریا خانم به من لطف دارن.

حرف دیگه ای بین ما رد و بدل نمی شه. ارسلان ما رو تا مرکز خرید می بره. موقعی که رسیدیم یه دسته تراول با یه کارت بانکی از جیبش درمیاره و به تارا می ده و می گه:

ـ من دیگه نمیام. هرچیزی که لازم بود بخرید. جایی کار دارم.

تارا ـ اگه زندایی بفهمه...

ـ تو چیزی نگی نمی فهمه

و بعد از تو آینه به من می گه:

ـ و تو! 

تارا با شیطنت می گه:

ـ با کی قرار داری؟ هان؟

ـ کار دارم بابا. باید برم خونه رو آماده کنم. عاقد بگیرم.

ـ باشه. پس فعلا.

تارا از ماشین پیاده می شه و منم در رو باز می کنم که ارسلان می گه:

ـ اقلیما از مامانت تشکر کن و بگو ما خونه اتون نمیایم.

ـ برای چی؟

ـ اون دفعه که اون طوری برخورد کردید، امروزم اگه بیایم معلوم نیست چی می خواید به ما بگید.

ـ ارسلان من نمی دونم بین مامان من و مامان تو چه اتفاقاتی افتاده که این طوری برخورد می کنن؟ به نظر خودم اصلا اون حرفی که مامانم زد بد نبود که تو اون همه قاطی کردی. مشکل تو اینه که خودت رو خیلی دست بالا گرفتی. من خودم عقل دارم که متوجه اطرافم بشم. من و تو هیچ سنخیتی با هم نداریم و این رو خانواده ام هم می دونند. پس فکر نکن که من می خوام خودم رو به تو قالب کنم و پول شما را هاپولی کنم. من به این مسئله به عنوان یه کار دارم نگاه می کنم. ولی اگه هنوز ناراحت اون حرف مامانم هستی، من شخصا از تو عذرخواهی می کنم. خودم هم به مامانت زنگ می زنم و می گم و برای امشب دعوتشون می کنم. مامان من خیلی تدارک دیده. حداقل بهتره جلوی در و همسایه نشون بدیم که من در حال ازدواج کردن هستم.

تارا در ماشین رو باز می کنه و می گه:

ـ شما چی به هم می گید؟ اقلیما زود بیا بیرون. کلی کار داریم.

ارسلان ـ تارا یه کم دیگه صبر کن. الان میاد.

تارا در ماشین رو می بنده. ارسلان به من می گه:

ـ ما خیلی کار داریم. مامان فردا شب پرواز داره و باید بمونه و کارا رو انجام بده. به خاطر همین نمیایم.

بهش زل می زنم و می گم:

ـ می تونستی از اولم همین رو بگی.

ارسلان یه لبخند می زنه و می گه:

ـ آخه معذرت خواهی نکرده بودی!!!

چشمام رو تنگ می کنم و می گم:

ـ تو یه خود شیفته یِ خودخواهِ ناکسِ نکبتی!!!

بعد هم در ماشین رو می کوبم و به سمت تارا می رم.

تارا وقتی من رو با اون قیافه می بینه می گه:

ـ چی شد بین شما دو تا؟ ناراحت نشو، ارسلان یه کم شیرین عقله!

با چشمای گشاد می گم:

ـ یه کم؟! یه کم برای یه دقیقه اشه! این پسرعمه ی تو رو باید به تیمارستان روزبه معرفی کنم! پسرک روانی!

تارا با خنده می گه:

ـ خب حالا، کلی کار داریم.

با تارا وارد مجتمع می شیم. جلوی هر مغازه ای ده دقیقه ای می ایستادیم. به اندازه ی دو تا کمد هم برای من لباس خریدیم. تارا دختر خوبی بود. اهل فیس و افاده نبود، ولی من از دنیای اون دور بودم. در حین قدم زدن یکی از دوست پسراش رو دید، وقتی دیدش یا ذوق به سمتش دوید و بین اون همه نگاه مردم، خودش رو تو بغل طرف جا داد!! بعد هم من و دوست پسرش رو معرفی کرد. کیارش موقع سلام دادن دستش رو هم به سمت من دراز کرد که من گفتم:

ببخشید من از این کار خوشم نمیاد! تارا جان من روی یکی از صندلیا می شینم. خیلی خسته شدم!

تارا وقتی گفت و گوش با کیارش تموم شد، کنار دست من نشست و گفت:

ـ اصلا کارت درست نبود! کیارش واقعا ناراحت شد و من کلی ازش معذرت خواهی کردم تا با من قهر نکنه! حتی خود منم ناراحت شدم. حالا مگه یه دست دادن چیه که اون طوری حرف زدی؟!!

یه پوف بلند می کنم. یه چیزی هم بدهکار شدیم!

ـ ناراحت نشو! هر کسی یه سری اعتقادات و عقاید داره که ممکنه یه دسته افراد از اونا خوششون بیاد و یه دسته خوششون نیاد. من هم از اینکه با یه پسر غریبه که نه می دونم کیه و نه می شناسمش ارتباط نزدیک برقرار کنم خوشم نمیاد. به اینکه این نامحرمه یا محرمه کاری ندارم و راستش فکر نمی کنم که حرف بدی زده باشم که دوستت ناراحت شده باشه و تو بخوای کلی ازش عذر خواهی کنی.

تارا یه پشت چشمی برای من نازک کرد و گفت:

ـ بهتره عجله کنیم. باید به آرایشگاهم بریم.

بعد هم با لبای آویزون جلوتر از من به راه افتاد.

بعد از اینکه تو رستوران مجتمع غذا خوردیم، با یه دربستی به آرایشگاه رفتیم. فضای داخل آرایشگاه خیلی شیک بود. محوش شده بودم و مثل همیشه از تعجب دهنم یه کم باز شده بود. با سقلمه ی تارا که داشت من رو به یه خانمی معرفی می کرد به خودم اومدم. یه زن معمولی بود. همیشه فکر می کردم خود آرایشگر ها زنای خوشگلی هستن، ولی این دور از انتظار من بود. تارا با لبخند به سمت من گفت:

ـ اقلیما جان، فرشته خانم یکی از بهترین آرایشگر هایی هستن که من و عمه می شناسیمش.

فرشته خانم ـ مرسی تارا جان. بعد به من سلام می کنه. من هم دستم رو به سمتش دراز می کنم و می گم:

ـ اقلیما هستم. خیلی خوشوقتم!

فرشته خانم ـ منم همین طور، حالا بهتره ما تارا جان رو تنها بذاریم که کلی کار داریم.

و بعد من رو با خودش به سمت یه اتاقی می بره که وقتی وارد شدم متوجه شدم اتاق بنده. از اینکه قرار بود اصلاح کنم هیجان داشتم. می خواستم ببینم چه شکلی می شم. فرشته خانم به من گفت که لباسام رو دربیارم و روی یکی از صندلیا بشینم و بعد کارش رو شروع کرد. از درد اشکم دراومد. اما وقتی خودم رو تو آینه دیدم به این نتیجه رسیدم که نه، می ارزید به گریه کردن! ابروهای هشتی پری داشتم که فقط می شه گفت برای من تمیزش کرده بود و اصلا به خط ابروهام دست نزده بود. بعد دوباره با فرشته خانم به یه اتاق دیگه رفتیم. یه تخت بود و یه چند تا وسایل کنار تخت. وقتی وارد شدم، فرشته خانم به من گفت:

ـ لباسات رو دربیار.

با چشمای گشاد شده پرسیدم:

ـ بله؟

ـ باید اپیلاسیون کنی. ثریا خانم گفته.

ـ همه جای بدن رو؟ یعنی منظورم اینکه باید همه ی لباسام رو دربیارم؟

ـ نه، اون اندام هایی که لنفهای پوستی حساسی هستن رو دست نمی زنیم. زودتر لباسات رو دربیار.

ـ چیزه، فرشته خانم من خجالت می کشم!

ـ از چی خجالت می کشی؟ زنای شصت ساله برای اپیلاسیون میان و خجالت نمی کشند، بعد تو که جوونی خجالت می کشی؟ زود دربیار کلی کار دارم. با کلی سرخ و سفید شدن لباسام رو درآوردم و روی تخت خوابیدم. با زحمت جلوی خودم رو گرفته بدم که از درد صدام درنیاد که موفق هم شدم.

بعد از اینکه کار اپیلاسیون تموم شد، ازشون خواستم که یه کم به بدنم استراحت بدن، فرشته خانم هم از خدا خواسته قبول کرد. مشغول پوشیدن لباسام بودم که تارا با یه تقه ای به در، وارد اتاق شد. تا من رو دید تو جاش میخکوب شد.

تارا ـ وای اقلیما چقدر قشنگ شدی! اگه عمه ببینتت نمی شناستت!

منم با ذوق گفتم:

ـ راست می گی تارا؟!

ـ آره به خدا! محشر شدی!

منم با عشوه گفتم:

ـ عزیزم محشر که بودم، تو نمی دیدی! حداقل یه چیز جدید بگو!

تارا یه چین به ابروهاش داد و گفت:

ـ چقدر تو اعتماد به نفست بالاست. زود باش باید موهات رو رنگ کنی!

ـ رنگ؟! من رنگ موهام رو دوست دارم و نمی خوام رنگش کنم.

ـ اقلیما، عمه گفت. تازه پوستت سفیده، رنگ شرابی بهت میاد.

ـ تارا نِمی خوام! من موهام رو رنگ نمی کنم!

ـ باشه ولی باید خودت جواب عمه رو بدی. پس دیگه کاری نداریم، لباس بپوش تا من حساب کنم و بعد بریم.

وقتی از آرایشگاه خارج شدیم، تارا به ارسلان زنگ زد تا دنبالمون بیاد، ولی ارسلان نیومد و تارا دوباره لباش رو مثل دخترای لوس آویزون کرد! با ناراحتی به من گفت:

ـ اقلیما من باید برم خونه امون، دیرم شده. برات آژانس می گیرم تو برو.

ـ وا؟ این حرفا چیه؟ مگه من خودم نمی تونم یه آژانس بگیرم. تو برو من خودم می رم.

ـ پول همرات داری؟

اینا فکر کردن با جیب خالی اومدم! می گم:

ـ آره بابا، تو برو.

تارا با خوشحالی گفت:

ـ باشه، پس من رفتم. بای هانی!

با یه خنده ی زورکی می گم:

ـ خداحافظ عزیزم.

تا برمی گرده دوباره بلند بلند فکر می کنم و اداش رو درمیارم.

ـ بای هانی! ایش! کوفت! چقدر لوسه! با اون دوست پسرش! من کلی معذرت خواهی کردم تا کیارش با من قهر نکنه

و بعد الکی ادای کسایی رو که عق می زنن رو درآودم که یه دفعه در ماشینی که از کنارش رد شدم باز شد. با صدای در ماشین به سمت عقب برگشتم. یه آقای جون با یه عینک آفتابی مسخره و یه لبخند ژکوند درحال برانداز کردن من بود، ولی عجب بویی می داد. گفت:

ـ خانم، من از دور در حال نظاره کردن شما بودم، به نظر میاد حال چندان مساعدی نداشته باشید. اگه مایل باشید شما رو تا یه جایی برسونم.

می خواستم یکی بزنم تو سرش و بگم: ـ «مرتیکه مگه خودت ناموس نداری که من رو نظاره می کنی؟» چقدرم لفظ قلم حرف می زنه، ولی با این حال بهش گفتم:

ـ نه، ممنون. حالم خوبه. چشماتون عوضی دید زدن.

می خواستم حرکت کنم که دوباره گفت:

ـ نه، ولی فکر می کنم حالتون بد باشه. اجازه بدید برسونمتون.

زیر لب یه "وای" گفتم و با عصبانیت به سمتش برگشتم و گفتم:

ـ چی می گی مرتیکه؟ مگه خودت ناموس نداری مزاحم می شی؟ یه دفعه گفتم حالم خوبه، ولی انگار مغز شما سنگ و حرفای من میخه و گفتند نرود میخ آهنین در سنگ. حالا هم مزاحمم نشید.

عینکش رو برداشت و با خنده گفت:

ـ اوه چه لیدی عصبانی هستی! من از این تیپ دخترا خیلی خوشم میاد.

بعد صورتش رو نزدیک تر آورد و گفت:

ـ مثل یه اسبِ وحشیِ آماده ی رام شدن.

تازه قیافه اش رو دیدم. سی و پنج بهش می خورد و با این حال خودش رو مثل پسرای هجده ساله کرده بود. گفتم:

ـ عزیزم اگه من یه اسب وحشی باشم که قراره تو رامش کنی، پس از نظر من تو هم مثل یه سگی که هار شده و آماده است که از من کتک بخوره.

با این حرف سریع تمام ساکام رو انداختم زمین و شروع کردم با کیفم زدن تو سر و صورتش. یه کم بعد چند تا آقا پیش ما اومدن و سعی کردن اون رو از دست من نجات بدن، ولی من که ول کن نبودم، اون روسریم رو کشید و منم سریع دستش رو گاز گرفتم که صداش رفت هوا و آخر سر چند نفری بینمون قرار گرفتند و من و اون رو از هم جدا کردن. اون هم سریع سوار ماشینش شد و رفت. یه خانم مسنی کمک کرد تا روی پله ی یکی از خونه ها بشینم. به من گفت:

ـ دخترم مزاحمت شده بود؟

تو دلم گفتم: ـ «پس نه، داشتیم وسط خیابون ادای شامپانزه در می آوردیم!» ولی گفتم:

ـ معلومه دیگه! مرتیکه از سن و سالش خجالت نمی کشه!

از تو کیفش یه آب معدنی درآورد و داد دستم و گفت:

ـ بیا این رو بخور، حالت خوب می شه. خونه اتون کجاست؟

یه قلپ از آب خوردم و گفتم:

ـ از خرید برمی گشتم، خونه امون اینجاها نیست. دنبال یه آژانس می گشتم که این آقا به تورم خورد.

ـ من ماشین دارم. این اطراف آژانس نیست، بخوای می رسونمت.

خواستم بگم: ـ «من که از خدامه» ولی گفتم در دیزی بازه، حیای گربه کجا رفته؟ بنابراین گفتم:

ـ نه ممنون. یه دربستی می گیرم.

ـ بلند شو، با این همه وسایل، نزدیک شبه، بلند شو، می برمت.

ـ نه، می دونید خونه ی ما تو... ، از اینجا دوره 

با سخاوت گفت:

ـ تو هم مثل دخترم، اگه یه روز تا اونجا برم که چیزی نمی شه، بلند شو بیا داخل ماشین.

بعد هم چند تا از ساکام رو برداشت و با خودش به ماشین برد. من هم از خدا خواسته روسریم رو سفت کردم و بقیه ی وسایل رو برداشتم و سوار ماشین شدم.

یه پراید سفید داشت. زن شیکی بود. یه لحظه مامان و با این خانم مقایسه کردم که مغزم سوت کشید. چه تفاوت فاحشی. مشغول فکر کردن بودم که گوشیم زنگ خورد. از خونه بود.

مامان ـ سلام اقلیما، کجایی؟ مهمونا الان میان.

با تعجب می گم:

ـ مگه مهمون داشتیم؟

ـ ثریا و خانواده اش دیگه! چقدر بی حواس شدی! زود بیا هوا تاریک می شه. کاری نداری؟

ـ نه، خداحافظ.

تازه یادم می افته که ارسلان گفت نمیان. شماره اش رو می گیرم. بعد چند تا بوق جواب می ده، بدون سلام تند می گم:

ـ ارسلان به مامان گفتی شب بیان خونه امون؟

ـ علیک سلام. خوبم، مرسی. مزاحمم نیستی.

با حرص می گم:

ـ ارسلان تو رو خدا، مامان الان زنگ زد، منتظر شما بود، کلی هم غذا گذاشته.

ـ من که بهت گفتم نمیایم.

ـ وای خدایا، به مامانت زنگ بزن و بگو بیان. تو رو خدا.

ـ اقلیما من کار دارم، نمی تونم، خودت زنگ بزن.

ـ ار...

ولی قطع کرد. با حرص گوشی رو خاموش می کنم. همون خانم مسن گفت:

ـ دوستت بود؟

ـ نه خانم، راستش می شه گفت نامزدم بود.

ـ خب خوشبت بشید. من ماه چهره ام. می تونی به اسم کوچیک صدام بزنی.

ـ من هم اقلیما هستم. از آشناییتون خوشبختم.

یاد شام می افتم و خودم به گوشی ثریا خانم زنگ می زنم.

ـ الو، سلام ثریا خانم. حالتون خوبه؟

ـ سلام. ممنون خوبم. اقلیما من بعدا بهت زنگ می زنم الان با شهروز اومدیم بیرون.

با صداییی شبیه فریاد می گم:

ـ نه، تو رو خدا قطع نکنید.

ـ باشه، حالا چرا داد می زنی؟ زود بگو.

ـ صبح مامانم به ارسلان گفته بود که شب خونه ی ما دعوتید. ارسلانم قبول کرد ولی الان که زنگ زدم می گه ما نمی تونیم بیام. مامانم الان تو خونه منتظر شماست. چند دقیقه پیش به من زنگ زده بود. کلی تدارک دیده. میشه بیاید؟

چند ثانیه سکوت می کنه و می گه:

ـ اون دفعه از دست مامانت خیلی عصبانی شدم، اگه این دفعه...

اجازه ی حرف زدن بهش نمی دم و می گم:

ـ من از طرف مامانم معذرت می خوام. خواهش می کنم بیاید، اگه نیاید کینه ی بین شما بیشتر می شه. نزدیک عیده، خدا رو خوش نمیاد دلتون پر کینه بمونه.

ثریا خانم با آرامش می گه:

ـ حالا بببینم چی می شه.

ـ خواهش می کنم، قول بدید که میاید.

ـ باشه قول می دم، حالا راضی شدی؟

ـ مرسی، ممنون، پس می بینمتون. فعلا.

ـ خداحافظ.

با خیال راحت سرم رو به ماشین تکیه می دم. ماه چهره خانم می گه:

ـ فکر کنم این یکی هم مادرشوهرت بود، نه؟

تو دلم می گم: ـ «چقدر این زن فوضوله!» ولی باز با لبخند زورکی می گم:

ـ بله درست حدس زدید.

با این حرفم ماه چهره خانم شروع کرد به حرف زدن از دوران جوونی و ازدواجش. من هم گاهی یه حرفایی می زدم، ولی خیلی دوست داشتم دیگه حرف نزنه. تو مغزم مجسم می کردم که من یکی زدم تو دهنش و دهن اون پر از خون شده و با عصبانیت به من می گه:

ـ دختره ی چشم سفید، تا اینجا آوردمت، حالا می زنی تو دهنم؟

ولی چه می شه کرد که یه خیال بیشتر نبود. موقعی که من رو سرکوچه پیاده کرد گفت:

ـ صحبت خوبی بود. نصف حرفام موند. اگه خواستی با هم حرف بزنیم این شماره ی منه. خوشحال می شم، تو هم مثل دختر نداشتمی.

با لبخند کارت رو ازش می گیرم و می گم:

ـ ممنونم به خاطر اینکه تا اینجا اومدید. اگه یادم موند چشم، حتما زنگ می زنم.

بعد هم برای من یه بوق زد و رفت. وقتی وارد خونه شدم اولین کسی که دیدم بابا بود که روی پله های حیاط نشسته بود. با تعجب به من گفت:

ـ خانم شما کی هستید؟

با خنده و خجالت گفتم:

ـ وا؟ بابا منم دیگه. دخترت رو نمی شناسی؟

تا این رو گفتم لنگان لنگان پیشم اومد و من رو تو بغلش گرفت و گفت:

ـ تویی بابا؟ چه خوشگل شدی! ایشاالله عروسیت دخترم.

با خجالت خودم رو از تو بغل بابا درآوردم و بهش گفتم:

ـ سرما می خورید، بیاید تو.

بعد هم سریع وارد خونه شدم.

افسانه هم اومده بود. تا من رو دید گفت:

ـ وای چقدر عوض شدی.

مامان هم از آشپزخونه در اومد بیرون و به من نگاه کرد و گفت:

ـ ماشا... چقدر رنگ و روت باز شده!

با هیجان گفتم:

ـ برام یه اسفند دود کن مامان، چشم می خورم.

مامان هم سریع برای من اسفند دود کرد و بالای سرم چرخوند. بعد هم با ذوق تمام لباسایی رو که خریده بودیم به مامان و آبجی ها نشون دادم.

*****

صبح با صدای مامان از خواب بیدار شدم. یه راست به سمت دستشویی می رم. دیشب بالاخره ثریا خانم و آقا شهروز اومدند. یکی از لباسایی که تازه خریده بودم رو پوشیدم و یه کم آرایش کردم. وقتی سلام کردم، ثریا خانم و آقا شهروز چند ثانیه ای به صورتم خیره شدند و بعد آقا شهروز از جاش بلند شد و به سمتم اومد و بعد پیشونیم رو بوسید و گفت:

ـ چقدر خوشگل شدی عروس گلم.

با این حرفش چنان قندی تو دلم آب شد که نگو! ثریا خانم هم بعد با من روبوسی کرد. انگار واقعا قرار بود عروسشون بشم. مامان با اینکه ناراحت بود ولی باز سعی می کردم چیزی نگه. بیشتر آبجی ها با ثریا خانم صحبت می کردند، حتی ثریا خانم هم سعی نکرد چیزی به مامان بگه یا باهاش حرفی بزنه. فریبرز شیفت بود و نیومده بود. خوشحال شدم. طوری نگاهم می کرد که انگار گناه کبیره کردم که داداشش رو رد کردم. بعد از شام هم تمام خریدام رو به ثریا خانم نشون دادم. با اینکه چیزی به زبون نمی آورد، ولی از تو نگاهش می فهمیدم که از خریدام راضیه و می تونم بگم دیشب به خوبی و خوشی تموم شد.

*****

امروز عصر، ساعت هفت، عاقد میاد تا من و ارسلان رو صیغه کنه. شب هم ثریا خانم به اتریش می ره. از روز اول عید باید به خونه ی ثریا خانم برم تا با اونجا آشنا بشم. از پریسا و شیرین خانم خداحافظی نکردم. می خوام که به سالن برم. به خاطر همین سریع لباس می پوشم و دوباره همون راه قدیمی رو طی می کنم.

وقتی جلوی در می رسم، ابولفضل در حال جر و بحث با یه آقاییه که ماشینش رو جلوی در سالن پارک کرده. سریع به سمت داخل می رم تا با ابولفضل هم کلام نشم. وقتی وارد آشپزخونه می شم پریسا و سمیه پشتشون به منه و درحال درست کردن سالاد هستند.

پریسا ـ دیروز اون استادمون بود که می گفتم سخت گیره، یه امتحان گرفت، سخت!! وای سمیه هیچی نخونده بودم، فکر کنم تک بشم. امیدوارم بتونم درسش رو پاس کنم.

دلم براش تنگ شده بود. تازه الان که صداش رو شنیدم فهمیدم! آروم از پشت بغلش می کنم می گم:

ـ سلام.

پریسا یه جیغ می زنه. یه کم بعد که حالش سرجاش میاد یه دونه می زنه تو سرم و می گه:

ـ سلام و کوفت! بعد یه هفته اومده می گه سلام!

سمیه یا همون آرامش خودش می گه:

ـ سلام عزیزم، چه بی خبر رفتی؟

ـ راستش دارم ازدواج می کنم.

با این حرفم پریسا سریع می پره بغلم می کنه و می گه:

ـ کِی؟ با کی؟ نکنه با همون پسر خوش تیپه؟ ناقلا! راستی پس شیرینیت کو؟

ـ امون بده بذار بگم. خیلی یهویی شد! هیچ مراسمی هم نمی گیریم. حال مادر بزرگ ارسلان خوب نیست. این روزا هم درگیر خرید بودیم. ارسلان با آقای صدری تسویه حساب کرد. امروز هم اومدم که با شما خداحافظی کنم.

بعد هم پریسا رو بغل کردم. پریسا کنار گوشم گفت:

ـ خوشبخت بشی!

ازش جدا می شم و می گم:

ـ نمی گفتی هم می شدم، اگه تو فامیلاشون یه پسر خوب دیدم، معرفی می کنم تا بیشتر از این نترشی!

پریسا دستمال کناریش رو پرت می کنه و می گه:

ـ برو بابا!

بعد هم با سمیه روبوسی می کنم. وارد سالن می شم تا شیرین خانم رو پیدا کنم که یهو شکوفه خانم جلوم سبز می شه. با سردی سلام می دم و از کنارش رد می شم! قلمبه دوباره برگشته!

پریسا و شیرین خانم از انتهای سالن کنارم میان و من شروع می کنم به حرف زدن. در آخر وقتی از همه اشون خداحافظی می کنم، به آقای صدری هم سر می زنم و به خونه برمی گردم.

وارد حموم می شم. به اندازه ی دو ساعت طول می دم که آخر سر صدای بابا هم دراومد. مامان دوباره در حال تدارک شام. در حال پوشیدن لباسم بودم که فرزانه رو صدا می زنم و می گم:

ـ آبجی یه کم به موهام حالت می دی؟ یه کم خردش کن!

فرزانه ـ الان که در اومدی می گی؟

ـ فوقش بازم یه دوش می گیرم.

فرزانه موها رو خوب کوتاه می کرد. یه مدت دوره ی آرایشگری دیده بود. موهام رو خرد کرد و من دوباره دوش گرفتم و از حموم خارج شدم. بعد از خوردن ناهار یه کم چرت زدم و وقتی که بیدار شدم سریع مشغول آرایش صورتم شدم. تا من آماده بشم ساعت شش و نیم شد و راس ساعت شش و نیم صدای زنگ در بلند شد.

یه چادر سفید روی سرم انداختم و به استقبال مهمونا رفتم. اول با ثریا خانم و آقا شهروز روبوسی کردم و بعد نوبت به ارسلان رسید. با اینکه می دونستم همه ی این کارها سوریه، ولی باز هیجان داشتم. دستام به وضوح می لرزید. ارسلان موقعی که سبد گل رو به دستم داد، آروم گفت:

ـ خیلی قشنگ شدی!

یه لحظه نوک انگشتامون به هم خورد و من یه دفعه ای دستم رو کشیدم، اگه ارسلان سبد گل رو نگرفته بود، حتما می افتاد زمین. با این کارم یه لبخند خوشگل رو لباش اومد و بعد برای من یه چشمک زد و رفت! بعد هم با سودابه خانم و تارا روبوسی کردم و بعد با یه خانم دیگه ای که سودابه خانم گفت خواهر ثریا خانمه، یعنی خاله ی ارسلان. سوری خانم تقریبا هم شکل ثریا خانمه، ولی از ثریا خانم پرتره. یه صورت سفید و تپل با چشم های کشیده ی قهوه ای. چشماش مثل ارسلان بود. بعد هم با همسر سوری خانم آقا هوشنگ و بعد هم با فرزام پسر سوری خانم و آقا هوشنگ احوال پرسی کردم. مهمون ها همین ها بودند. از طرف آقا شهروز کسی نبود. من هم به دنبال مهمون ها وارد پذیرایی شدم. همه در حال رد و بدل کردن تعارفات معمول بودن. نیم ساعت بعد هم آقا هومن، پدر تارا، همراه با عاقد آمدند. من و ارسلان کنار هم نشستیم و عاقد مشغول قرائت صیغه ی عقد شد. ثریا خانم به عاقد گفت که شش ماه، مدت صیغه رو بنویس. با این حرفش حسابی شوکه شدم. قرار ما فقط سه ماه بود، ولی ثریا خانم با چشماش به من اشاره کرد که چیزی نگم. مهریه هم صد و چهارده سکه شد. نمی دونم ثریا خانم واقعا می خواست چه کار کنه؟ وقتی هم نگاهش می کردم طوری نگاهم می کرد که سرم رو پایین می انداختم. بالاخره صیغه، بین من و ارسلان جاری شد. نمی دونستم کارم درسته یا نه؟ بعد از اینکه رسما ما زن و شوهر شدیم، حتی احساس پشیمونی هم کردم، ولی دیگه این حادثه اتفاق افتاده بود و زمان رو نمی تونستم به عقب برگردونم. ثریا خانم یه گردنبند به عنوان کادو به من داد و مامان و بابا هم یه تمام سکه دادن. دیگه کسی کادویی نداد. من هم انتظاری نداشتم. بعد از اینکه عاقد رفت، ثریا خانم در گوش فاطمه چیزی گفت و بعد فاطمه پیش من و ارسلان اومد و گفت:

ـ بهتره یه کم با هم خلوت کنید.

دیگه این یکی برای من غیر قابل قبول بود. ارسلان از خدا خواسته سریع از جاش بلند شد و گفت:

ـ باشه.

ولی من با اخم های درهم مثل چسب به زمین چسبیده بودم. وقتی فاطمه دید که نمی تونه من رو راضی کنه، ثریا خانم رو صدا کرد. وقتی ثریا خانم کنارمون رسید، گفت:

ـ بهتره با هم یه کم حرف بزنیم.

و به من اشاره کرد که از جام بلند بشم، ولی من نشسته گفتم:

ـ ثریا خانم شما که...

ـ با هم صحبت می کنیم.

به اجبار همراه ثریا خانوم به یکی از اتاق ها رفتیم. ثریا خانم همین که در رو بست، رو به من گفت:

ـ چرا این طوری می کنی؟ 

ـ من سر از کارای شما در نمیارم. اون از مدت صیغه و مهریه و اینم از این کارتون. توقع دارید هر چی که می گید گوش بدم؟

ـ خودم این تصمیم رو گرفتم. بهتره تا آخر تابستون، تو خونه ی من باشی. به خاطر همین علاوه بر اون ده میلیون، مهریه هم تعیین کردم.

ـ خب حداقل من رو هم در جریان می ذاشتید.

ـ وقت برای این کار نداشتم. من دیگه می رم. شما هم حرفاتون رو با هم بزنید.

با این حرف بیرون رفت و در رو پشت سرش بست.

از این که با ارسلان تنها تو یه اتاق بودم، یه ترس تو دلم نشست. سرم رو انداختم پایین و مشغول بازی کردن با گوشه ی چادرم شدم. ارسلان کنار من روی زمین نشسته بود و از پنجره حیاط رو نگاه می کرد. از گوشه ی چشمم تمام حرکاتش رو زیر نظر داشتم. یه نگاه به من انداخت و آروم خندید. گفت:

ـ تو بلدی ساکت باشی؟

اینم تو این وضعیت می خواست با من بحث کنه. سعی می کردم لرزش دستام رو پنهون کنم و صدام نلرزه، ولی نمی شد. به زحمت گفتم:

ـ نه فقط تو بلدی!

یه کم خودش رو پیش من کشید. من هم یه کم عقب رفتم. ارسلان با دیدن این صحنه گفت:

ـ از من می ترسی؟

با این حرف سریع به خودم مسلط شدم و گفتم:

ـ نه! مگه تو کی هستی؟

ارسلان ابروش رو بالا انداخت و گفت:

ـ چه دختر شجاعی! خوبه این طور شجاع باشی، چون قراره من و تو، تا وقتی خانم جون هست، تو یه اتاق، روی یه تخت بخوابیم.

با این حرف وحشت زده گفتم:

ـ چی گفتی؟

ـ نمی شه که من و تو جلوی خانم جون بگیم ازدواج کردیم و بعد جدا بخوابیم.

ـ خب می گیم دعوامون شده. نمی دونم به هر حال یه چیزی می گیم.

ـ این رو نگیا، خانم جون خیلی به این که زن و شوهر جاشون رو از هم جدا کنن حساسه! اصلا تو چرا این همه می ترسی؟ من که کاری باهات ندارم، ولی امکان داره از خودت بترسی! نه؟!

یکی می زنم تو سینه اش و می گم:

ـ نخیر! من به خودم تسلط کامل دارم!

ـ کلا معلومه!

ـ یه دفعه نشد من و تو مثل دو تا آدم با هم حرف بزنیم!

ـ من که آدمم، ولی انگاری تو...

با عصبانیت می گم:

ـ ارسلان!

با خنده می گه:

ـ خب بابا! حالا چی می خوای بگی؟

ـ من کی باید بیام خونه ی شما؟

ـ احتمالا از اول فروردین. امشب که مامان می ره و منم یه کم باید به کارا برسم. احتمالا بابا هم با مامان بره، حالا نمی دونم.

ـ می گم ارسلان، یه طوری ام!

ـ آخه چه جوری عزیـــــزم؟!

گوشش رو می کشم و می گم:

ـ ارسلان مثل این پسرای تخس نباش! دارم مثل آدم باهات حرف می زنم. نمی ذاری که!

ـ آی بابا، باشه! دختر با این هیکلت، این همه زور رو کجا جا دادی؟

ـ به تو ربطی نداره!

ـ خب می گفتی! یه طوری یعنی چه طوری؟ استرس داری؟ هیجان داری؟ اینا طبیعیه!

ـ این خانم جون چه طوریه؟ اخلاقش چه مدلیه؟

ـ الان که مریض شده، ولی یادم میاد بچه تر که بودم، با چنان اُبهتی راه می رفت که گاهی می ترسیدم جلوش سرم رو بالا بگیرم، ولی اکثر مواقع مهربون بود. عقاید سنتی خودش رو هنوز داره. سعی کن جلوی خانم جون زبونت رو نگه داری، وگرنه بد ضایعت می کنه!

ـ منظورت چیه؟

ـ مهربون باش. مثل الان حاضر جوابی نکن. خانم جون معتقده زن باید همیشه احترام شوهرش رو نگه داره و از این حرفا. با اینکه مامانم رو خیلی دوست داره، ولی یادم میاد یه دفعه به خاطر این که تو روی بابا ایستاده بود، حسابی با مامان بحثش شد. از اون به بعد هم مامان با بابا تو خلوت دعوا می کرد. این حرفا رو دور از شوخی به تو گفتم.

با حرفای ارسلان تو فکر رفتم. پیش خودم خانم جون رو مثل زن تناردیه تصور کردم، البته تناردیه ای که پیر شده!

به ارسلان می گم:

ـ فکر کنم خیلی وحشتناک باید باشه!

ـ اون تیپی هم نیست، ولی خب اینا رو گفتم حساب کار دستت بیاد.

ـ ولی می دونی، ارسلان من موقعی می تونم جلوی زبونم رو بگیرم که تو اذیتم نکنی، متوجه می شی؟

ـ من حوصله ی جواب دادن به خانم جون رو ندارم، اگه منظورت اینه که جلوی خانم جون زبونم رو نگه دارم که باید به عرضتون برسونم که خودم حواسم هست.

وقتی این حرف ارسلان تموم شد تقی به در خورد و فاطمه وارد اتاق شد و گفت:

ـ می خوایم شام بخوریم، با ما می خورید یا اینجا می خواید بخورید؟

ارسلان یه نگاه به من انداخت و گفت:

ـ به نظرم بهتره پیش بقیه غذا بخوریم. نظر تو چیه؟

ـ منم موافقم.

از جامون بلند شدیم و به سمت پذیرایی رفتیم. ثریا خانم کنار خودش و آقا شهروز برای ما جا باز کرد. یه نگاه به مامان انداختم، اشاره کرد پیش ثریا خانم برم. کار آقا شهروز نشستم. کنار گوشم گفت:

ـ حالت چطوره دختر گلم؟

مثل بابا که مهربون می شد، حرف می زد. می تونم بگم تو همین چند تا برخورد ازش خوشم اومده بود. یه لبخد بهش می زنم و می گم:

ـ ممنون بابا.

انگار این کلمه ی بابا به دلش می شینه، چون بعدش سرم رو می بوسه و برای من غذا می کشه.

به طور کلی شب خوبی بود. همه چیز آروم بود. تارا هم انگار ناراحتیش برطرف شده بود. بعد از خوردن شام کلی از اخلاق ارسلان و خانم جون حرف زد. من هم هر کلمه اش رو مثل فشنگ تو هوا می گرفتم و یه جا تو ذهنم جاسازی می کردم. آقا شهروز هم که مدام به من لطف می کرد و به من لبخند می زد. از نگاه های خصمانه ی بین مامان و ثریا خانم هم خبری نبود. بابا مثل همیشه آروم به صحبت های بقیه گوش می داد.

*****

امروز سال تحویله و چند ساعت بعد از سال تحویل، من با ارسلان به خونه ی اونها می رم. هم ناراحتم که از خانواده ام جدا می شم و هم هیجان دارم از اینکه قراره یه زندگی جدید رو آغاز کنم.

مامان ـ اگلیمه همه ی لباسات رو برداشتی؟

ـ آره مامان. چند دفعه سوال می کنی؟

وضو می گیرم و سجاده ام رو باز می کنم. دوست دارم موقع سال تحویل سر نماز باشم. دو رکعت نماز شکر می خونم که سر سجده اول، توپ رو می اندازند. دلم یه طوی می شه. سریع نمازم رو می خونم و با مامان و بابا روبوسی می کنم. مامان بغضش رو قورت می ده و صورتم رو می بوسه، بابا هم طبق معمول عیدیم رو می ده. چند دقیقه بعد هم کل آبجی ها به خانه ی میان. زیاد فامیل نزدیک تو تهران نداریم. اکثرا شهرستان هستن. مشغول صحبت و خوردن آجیل می شیم که ارسلان به خونه زنگ می زنه. اول با مامان و بابا صحبت می کنه و بعد هم با من که فقط می خواست بگه که آماده باشم که دنبالم می یاد. تمام وسایلم رو جمع و جور کردم. فقط باید مانتو بپوشم، اونم موقعی که ارسلان اومد پوشیدم. مامان ما رو از زیر قران رد کرد و بعد با ارسلان سوار ماشین شدیم، تا من یه زندگی نو رو شروع کنم.

*****

وقتی وارد خونه ی ثریا خانم می شیم، آقا شهروز به همراه یه خانم به استقبالمون میاد. با آقا شهروز احوال پرسی می کنم. اون خانم هم خدمتکارشون آذر خانم بود. بعد ارسلان برام گفت که شوهرش عباس آقا باغبونشونه و یه پسر دارند که تو شهرستان کار می کنه، ولی دیگه نگفت چه کاری می کنن؟ آذر خانم من رو به سمت اتاقی که قراره این مدت توش باشم می بره و به من اون جا رو نشون می ده. یه اتاق خیلی ساده، وسطش یه تخت دو نفره است و کنارش یه میز آرایش. دستشویی و حموم هم داخل اتاق وجود داره. در حال تماشا کردن اتاق بودم که آذر خانم گفت:

ـ دخترم لباسات رو عوض کن و زود بیا پایین. الاناس که سودابه خانم هم بیاد.

از داخل چمدون یه دست لباس برمی دارم. دیگه روسری سرم نمی کنم و چمدونم رو همون جا یه گوشه می ذارم تا بعدا لباسام رو مرتب کنم. یه بلوز و شلوار می پوشم و پایین می رم. ارسلان و آقا شهروز جلوی تلویزین نشستن و مستند نگاه می کنن. آقا شهروز تا من رو می بینه، کنار خودش یه جا برای من باز می کنه. تا می شینم، می گه:

ـ چی می خوری که بگم آذر خانم برات بیاره؟

ـ ممنون، چیز خاصی نمی خورم، فقط یه لیوان آب می خوام.

آقا شهروز یه دست به موهام می کشه و می گه:

ـ چقدر موهات قشنگ و نرمه.

با این حرفش ارسلان یه نگاه به من می اندازه، انگار یه آدم فضایی دیده باشه، زل زده بود به من. آقا شهروز با دست می زنه تو کمرش و می گه:

ـ چه خبرته؟ می خوای نیومده بخوریش؟

با این حرف سرخ شدم و سرم رو پایین انداختم. خدا رو شکر آذر خانم آب برام آورد، وگرنه نمی دونستم باید چه کار کنم؟ آقا شهروز به بهانه ی استراحت، من و ارسلان رو با هم تنها گذاشت. من هم با خیال راحت روی مبل لم داده بودم و تلویزیون نگاه می کردم. یه دفعه ای ارسلان دستش رو روی سرم گذاشت، از ترسم یه جیغ زدم. دستم رو گذاشتم رو قلبم و گفتم:

ـ چه کار می کنی دیوونه؟ سکته کردم!

آذر خانم از آشپزخونه با هول بیرون اومد و پرسید:

ـ چی شده؟ اقلیما خانم چرا داد زدید؟

آقا شهروز هم از روی پله ها نگران نگاهمون می کرد. پرسید:

ـ ارسلان چی شد؟

ارسلان همین طوری مونده بود چی بگه؟ من گفتم:

ـ چیزی نیست، یه لحظه احساس کردم یه چیزی از روی پاهام رد شد. نگران نشید.

آذر خانم برام آب آورد. دوباره کنار ارسلان نشستم. گفت:

ـ چرا جیغ زدی؟

ـ تو یه دفعه ای دستت رو می ذاری روی موهام. می خواستی نترسم؟ اصلا تو چرا به من دست زدی؟

ـ همچین می گی دست زدی، انگار چه کار کردم؟! می خواستم ببینم موهات چطوریه که بابا ازش تعریف کرد! دیوونه، واقعا که!

چیزی بهش نگفتم. من چطور با این تو یه اتاق بمونم؟ 

دیگه اتفاقی بین ما نیفتاد. یه کم بعد سودابه خانم و تارا هم اومدن. با اومدن اون ها ارسلان بیرون رفت. سودابه خانم مدام به من گوشزد می کرد که زیاد با ارسلان جلوی خانم جون بحث نکنم. سودابه خانم من رو با تمام گوشه و کنار خونه آشنا کرد. فامیل ها رو معرفی کرد. از خانم جون برام گفت. از این که غذا چی دوست داره یا چه عادتایی داره. از اخلاق ثریا خانم هم کمی گفت. از سولان و رفتاراش گفت تا ضایع بازی درنیارم. من هم تو تمام مدت که سودابه خانم صحبت می کرد ساکت بهش گوش می کردم. بیشتر از تارا با آدما می جوشید. یه کم شبیه به شیرین خانم بود، ولی خب تفاوت هم داشتند. سودابه خانم چشمای قهوه ای ریزی داشت. چشمای تارا هم همین شکلی بودند. سودابه خانم پوست گندمی رنگی داشت. ابروهاش رو هم تاتو کرده بود. زیاد چاق نبود، ولی در تمام مدت می گفت:

ـ باید لاغر کنم. هیکلم خیلی بده!

یه کم اهل کلاس و افه بود، ولی نه زیاد که آدم خوشش نیاد باهاش هم کلام بشه. به نظرم زن خوبی بود. تارا فقط رنگ پوست و چشماش به سودابه خانم رفته بود و بیشتر شبیه به پدرش بود.

سودابه خانم مشغول صحبت با آقا شهروز بود. تارا هم گوشیش رو گرفته بود دستش و اس ام اس می داد. من هم حوصله ام سر رفته بود، به آقا شهروز می گم:

ـ بابا می شه تو حیاط یه دور بزنم؟

آقا شهروز ـ حوصله ات سر رفت! باشه برو، ولی فکر کنم عباس آقا تو حیاط باشه.

ـ باشه ممنون.

روسریم رو سر می کنم و وارد حیاط می شم. قبلا که اومده بودم خیلی دوست داشتم پشت خونه رو ببینم که قسمت نشد، ولی حالا با خیال راحت می تونستم همه جا رو ببینم. پشت ساختمون یه حیاط دیگه ای بود. تو ضلع شرقی ساختمون اصلی، یه خونه ی نقلی بود که احتمالا برای آذر خانم و شوهرش بود. حیاط پشتی از حیاط جلوی خیلی بزرگتر بود. همین طور تو حیاط قدم می زدم. درختایی که تو حیاط بودن، همه اشون شکوفه داده بودن. گلهای تو باغچه هم در اومده بودن. هوا هم واقعا تمیز بود. وسط چمنا دراز کشیدم و چشمام رو بستم. وارد دنیای رویا و خیال شدم. به این فکر می کردم که ارسلان عاشقم می شه ولی من بهش محل نمی دم، ولی بعد منم عاشقش می شم و با هم ازدواج می کنیم، مثل این رمانا و فیلم های ایرانی! سر سفره ی عقد نشستیم. از تو آینه به ارسلان نگاه می کنم که با خنده جوابم رو می ده. عاقد برای با سوم ازم می پرسه: 

ـ عروس خانم وکیلم؟

منم با ناز و البته صدای بلند جواب می دم:

ـ با اجازه ی بزرگترا بله!!!

ـ دختر جون حالت خوبه؟ تو کی هستی؟ این جا چه کار می کنی؟

چشمام رو باز می کنم. یه آقا، بیل به دست، بالای سرم ایستاده و با تعجب نگاهم می کنه. به احتمال صد درصد دوباره بلند فکر کردم. سریع از جام بلند می شم. همون آقا هنوز با تعجب نگاهم می کنه که من می گم:

ـ سلام، من اقلیما هستم، قراره یه مدت اینجا باشم.

اون آقا که فکر کنم عباس آقاست، با خنده می گه:

ـ سلام خانم جون، خوبید؟ ببخشید نشناختم. چرا اینجا دراز کشیدید؟ خدای نا کرده سرما می خورید.

ـ ممنون، خوبم. راستش تازه اومدم. حوصله ام سر رفت، از بابا اجازه گرفتم که که تو حیاط یه دور بزنم.

ـ خوش اومدید. باشه مزاحمتون نمی شم. با اجازه خانم.

دوباره مشغول گشت زدن تو حیاط می شم. یه جا ته حیاط، پر از درخت و باغچه و گل بود. صحنه ی خیلی قشنگی بود. به اون قسمت رفتم. وقتی از گوشه ی درختا خوب نگاه کردم، دیدم که پشت درختا یه کلبه چوبی کهنه و درب و داغون هست. به سمت اون کلبه رفتم، ولی درش قفل بود. پنجره ای هم نداشت که بتونم داخل رو ببینم. از پشت صدای ماشین می شنوم. ارسلان ماشین رو داخل پارکینگ می ذاشت. سه تا ماشین مدل بالا داخل پارکینگ بود. با اینکه پارکینگ تو حیاط جلویی بود ولی خب کمی هم از حیاط پشتی دیده می شد. اگه ارسلان به این سمت که من قرار داشتم نگاه می کرد، من رو می دید. سرم رو می دزدم تا من رو نبینه و فکرای ناجور نکنه. وقتی ارسلان رفت، من هم به سمت ساختمون به راه می افتم.

بلند سلام می دم و کنار بابا می شینم. ارسلان و تارا با هم پچ پچ می کنند. ناخودآگاه بعضی از حرفاشون رو شنیدم. تارا راجع به یه دختر به اسم گیلدا صحبت می کرد. فکر کنم همون دوست دختر ارسلان رو می گفت. دلم یه جوری شد. نمی دونم حسادت بود، غبطه بود، یا هر چیزی، ولی هر چی که بود باعث شد یکم دمغ بشم. به سبد میوه ای که آذر خانم جلوم گذاشته بود خیره شدم.

بابا ـ دخترم خونه امون چطور بود؟

ـ خیلی خیلی قشنگ بود. من عاشق این خونه های ویلایی ام. راستی بابا درخت آلبالو هم دارید؟

ـ نه. آلبالو دوست داری؟

ـ آره، خیلی زیاد.

ـ به عباس آقا می گم یه نهالش رو بگیره و تو باغچه بکاره.

با خوشحالی می گم:

ـ مرسی. خیلی لطف کردید.

ـ فایده نداره که. اقلیما همیشه خونه ی ما موندگار نیست.

با یه لبخند عریض می گم:

ـ اشکال نداره. می کاریم تا تو هر وقت دیدی به یاد من بیافتی و عصبانی بشی.

ارسلان همین طور نگاهم می کنه و تا میاد حرف بزنه، آذر خانم سر می رسه و می گه:

ـ آقا غذا آماده است. شما بشینید سر سفره، تا من دیس رو بیارم.

منم با سرعت می گم:

ـ من کمکتون می کنم.

بعد هم به آشپز خونه می رم. آذر خانم اجازه نمی داد کاری بکنم، ولی منم یکدنده، گفتم:

ـ الا و بالله که من باید دیسا رو بچینم.

بالاخره قبول کرد. پیش بابا می شینم و مشغول غذا خوردن می شیم. به بابا می گم:

ـ آذر خانم با ما غذا نمی خوره؟

ـ نه. خودم چند دفعه ای بهش گفتم، ولی خودش قبول نکرد. می گفت خونه ی خودشون راحت تره.

با خیال راحت مشغول غذا خوردن می شم. دوست دارم موقع غذا خوردن همه دور سفره یا میز بشینن. فرقی نمی کنه برای من طرف، خدمتکار باشه، یا یه کارخونه دار. مهم اینه همگیمون آدمیم.

بعد از غذا بالاخره سودابه خانم و تارا تصمیم می گیرن که برن. سودابه خانم دوباره تکرار کرد که مواظب رفتارم باشم. انقدر حرفاش رو تکرار کرده بود که استرس گرفته بودم. ساعت نزدیک یازده بود که به سمت اتاقم به راه افتادم. لباسام رو از داخل چمدون بیرون می کشم و آویزون می کنم. یه کم از لباسام رو ثریا خانم آورده بود. بعد هم یکی از لباس خواب هایی رو که خریده بودیم می پوشم و دراز می کشم. عادت داشتم تو تاریکی بخوابم. تمام چراغ ها رو خاموش کرده بودم. با کلی فکر و خیال خوابم می گیره.

احساس می کنم یه جسم سنگین روی تنم افتاده و هر کاری می کنم نمی تونم از روم برش دارم. فکر می کنم خوابم ولی خواب نبودم. چشمام رو باز می کنم. اولین چیزی که می بینم صورت ارسلانه. نصف هیکلش روی بدنم افتاده. بدون لباس هم خوابیده. زبونم بند میاد. تنها فکری که به ذهنم می رسه اینه که داد بزنم. در حین داد زدن تو سر و کله ی ارسلانم مشت می زنم. یه دفعه ای در باز شد و بابا وارد اتاق شد. ارسلان هم سیخ روی تخت نشست.

بابا ـ چی شده؟

ارسلان یه نگاه به من می اندازه. هم گریه ام گرفته، هم عصبانی ام و هم ترسیدم. ارسلان به خودش میاد و با عصبانیت می گه:

ـ چته مثل دیوونه ها داد می زنی؟ پرده ی گوشم پاره شد. مگه اینجا سرگردنه است که داد می زنی؟ دختره ی روانی!

ـ یه بشکه ی بزرگ روم افتاده بود. داشتم از ترسم می مردم، توقع داری چه کار کنم؟ قربون صدقه ات برم؟ اصلا تو اینجا چه کار می کنی؟

ـ برای خوابیدن تو اتاق خودم هم باید از تو اجازه بگیرم؟ اینجا اتاق منه. شیرفهم شدی؟ از فردا خانم جون بیاد می خوای چه کار کنی؟ هر شب می خوای کولی بازی دربیاری؟

راست می گفت. اتاق خودش بود. از روی تخت بلند می شم و یه پتو و بالش می زنم زیر بغلم و می گم:

ـ خب می گفتی، من چه می دونم؟  می رم روی یکی از مبلا بخوابم.

ارسلان همین طوری زل زده بود به من. بابا هم مشغول تماشا کردن ما بود که با یه سرفه گفت:

ـ بچه ها من می رم بخوابم. خودتون مشکلتون رو حل کنید.

بعد هم سریع از اتاق خارج می شه. با تعجب به در نگاه می کردم که از رو به رو از تو آینه خودم رو دیدم. لباس خوابم خیلی نازک بود. تمام هیکل و بدنم معلوم بود. ارسلان همین طور مشغول نگاه کردنم بود. فکر کنم با اون همه دقتی که به کار می برد، رگ های بدنم رو هم دید. بالش رو می گیرم جلوی بدنم و می گم:

ـ نگاه نکن.

از خجالت می خواستم بمیرم. ارسلان به خودش میاد. چشماش رو می بنده و یه دست به موهاش می کشه و آروم می گه:

ـ من می رم با بابا بخوابم.

و بعد از اتاق بیرون می ره. روی تخت می شینم و با بالش چند تا می زنم تو کله ی خودم و با خودم می گم:

ـ هی خدا! چی می شد عین آدم خوابم بگیره تا همچین آبرو ریزی نکنم؟ ارسلان دید هیچ، بابا هم کل بدنم رو دید زد. از فردا من چه خاکی تو سرم بریزم؟ باید از فردا شب با ارسلان تو یه اتاق بخوابیم.

روی تخت دراز می کشم و هی با بالش تو سر و کله ی خودم می زنم. آخر سر خوابم می گیره.

صبح با صدای ارسلان از خواب بیدار می شم. در حال پوشیدن لباساشه. خواب آلود روی تخت می شینم و می گم:

ـ برای چی اول صبح صدام می کنی؟

بدون اینکه نگاهم کنه، می گه:

ـ زود باش آماده شو. باید دنبال خانم جون بریم.

تازه یادم می افته برای چی وارد این خونه شدم! بعد از اینکه ارسلان بیرون رفت، لباسام رو می پوشم و پایین می رم. از روی پله ها آذر خانم رو می بینم که برای ارسلان لقمه می گیره و می ده دستش. آذر خانم تا من رو می بینه، می گه:

ـ خانم بیاید ناشتایی بخوید. ضعف می کنیدا.

بوی تخم مرغ عسلی کل خونه رو برداشته. با عجله چند تا لقمه می خورم و بعد دنبال ارسلان راه می افتم. کنار در منتظر ارسلان می ایستم تا ماشین رو از داخل پارکینگ دربیاره. عباس آقا مشغول کاشتن گل داخل باغچه هاست. با صدای بوق به خودم میام و داخل ماشین می شینم. خیابونا خلوت بود و سریع به فرودگاه رسیدیم. تازه یادم می افته که گل نخریدیم. به ارسلان می گم:

ـ ارسلان یادمون رفت گل بگیریم.

ـ راست می گی. الان از این آقایی که جلوی فرودگاه بود، می گیرم و میام. تو برو داخل.

وارد سالن فرودگاه می شم. بر خلاف بیرون اینجا نسبتا شلوغ بود. روی یکی از صندلی ها می شینم. از بلندگو اعلام می کنند که هواپیمای اتریش روی زمین نشسته. به سمت شیشه ها می رم تا بتونم ثریا خانم و خانم جون رو پیدا کنم. مردم خیلی فشار می دن. بالاخره بعد از یه مدتی، ثریا خانم رو می بینم که یه خانمی رو روی ویلچر داره میاره. براشون دست تکون می دم. وقتی به هم رسیدیم با خانم جون و ثریا خانم روبوسی می کنم. خانم جون پیر بود، ولی از اون خانم های پیری بود که حسابی به خودش می رسید. یه کت دامن خوش دوخت پوشیده بود. آرایش ملایمی داشت و یه عطر خوش بو به خودش زده بود. من رو چند دقیقه ای تو بغلش نگه می داره و می گه:

ـ سولان جون، پس ارسلان کو؟

اول از اسم سولان تعجب می کنم، ولی بعد دوباره یاد قضیه می افتم و خودم و جمع و جور می کنم و می گم:

ـ خانم جون یادمون رفت براتون گل بگیریم، ارسلان رو فرستادم تا یه دسته گل براتون بگیره. الانا دیگه پیداش می شه.

سرم رو بلند کردم و دنبال ارسلان گشتم. با دسته گل تو دستش مدام دور خودش می چرخید، براش دست تکون می دم که ما رو می بینه و با خنده به سمتمون میاد. دوباره مراسم ماچ و بوسه و بغل به راه می افته. آخر سر تصمیم می گیرن که به خونه بریم. ارسلان ساک ها رو پشت ماشین می ذاره و کمک می کنه تا خانم جون روی صندلی بشینه. به خانم جون می گم:

ـ خانم جون رو صندلی جلو بشینید. این طوری بده.

ـ نه مادر، خوشم نمیاد.

به ثریا خانم می گم:

ـ پس مامان شما جلو بشینید، بذارید من پیش خانم جون بشینم.

ـ نه، من پیش خانم جون می شینم.

ـ آخه زشته این طوری، پشتم به شما می افته.

خانم جون با ذوق نگاهم می کنه و می گه:

ـ اشکال نداره. دیگه تو ماشینه خب. اینا رو هم این طور ساختند. بشین بریم مادر. خودت رو اذیت نکن.

داخل ماشین می شینم و ارسلان حرکت می کنه. خانم جون می پرسه:

ـ چرا بچه دار نشدید؟

با ارسلان کُپ می کنیم. تو دلم می گم:

ـ خبر نداری ما هنوز ازدواج نکردیم، یعنی داریم برات فیلم میایم و تو می پرسی چرا بچه دار نشدیم.

ارسلان با خنده جواب می ده:

ـ هنوز زوده. بذارید یه کم بگذره حالا.

خانم جون ـ وا یعنی چی زوده؟ نزدیک یک سال و خرده ای از عروسیتون می گذره. زودتر بچه دار بشید. می خوام نوه ام و ببینم و بعد بمیرم.

با این حرف می گم:

ـ وای خدا نکنه خانم جون. ایشا... سایه ی شما همیشه روی سر ما باشه.

خانم جون ـ نه دیگه مادر. من آفتاب لب بومم.

بعد هم ساکت می شه. من هم چیزی نمی گم و به خیابون خیره می شم.

وقتی وارد حیاط خونه می شیم، آذر خانم سریع اسفند رو دور سر خانم جون می چرخونه و مدام زیر لب صلوات می فرسته. بعد هم با صلوات جلوی خانم جون دو تا گوسفند می برند و خانم جون رو از روی خونش رد می کنند. من هم پشت سر اون ها به راه می افتم. خانواده ی سوری خانم و آقا هوشنگ، همه داخل پذیرایی حضور دارن و یکی یکی با خانم جون روبوسی می کنن. من هم به اتاق می رم و لباسام رو عوض می کنم و پایین می رم. خانم جون با سودابه خانم و سوری خانم مشغول صحبت کردنه. ارسلان و فرزام و تارا هم یه گوشه با هم حرف می زنن. درکل همه مشغول اند و من مثل یه وصله ی ناجور می مونم. بلند می شم که به آشپزخونه برم که خانم جون صدام می زنه و می گه:

ـ سولان جون، عزیزم، بیا پیش خودم بشین.

کارش می شینم که آروم ازم می پرسه:

ـ از ارسلان راضی هستی؟ چطوریه؟ زندگیتون خوبه؟

می خوام بگم: ـ «آره، خبر نداری چه زندگی داریم با هم!» ولی می گم:

ـ بله. ارسلان که خیلی مرد خوبیه. یک دنده و لجباز هست، ولی من سعی می کنم باهاش راه بیام. مامان و بابا هم هوامون رو دارن.

ـ مامان و بابات خوبن؟ مادربزرگت چی؟

حتما می خواسته بپرسه چرا نیومدن؟ سریع یه دروغ می بافم و می گم:

ـ راستش حال مادر بزرگم زیاد خوب نبود. قلبش درد می گرفت این اواخر. بابا براش از کانادا وقت دکتر گرفته بود و از شانس خورد به اومدن شما، به من گفتند که معذرت خواهی کنم و بابا گفت کارای مامان جون درست بشه حتما برای دست بوسی میاد. الانم بالا رفتم و زنگ زدم ولی نمی گرفت. می خواستم بابا و مامان با شما صحبت کنند ولی نشد.

خانم جون یه جوریایی با تعجب و ناراحتی گفت:

ـ واقعا مادر؟ من که رفتم اتریش مادر بزرگت چیزیش نبود.

خاک بر سرم با این دروغ گفتنم، می گم:

ـ خب به هر حال چند وقتی می گذره. هوای تهرانم که خرابه. مامان جونم دیگه پیر شده بود.

ـ راست می گی مادر، پیریه و هزار تا دردسر. راستی بابات، مادر بزرگت رو برده کانادا؟ اون که اصلا اهل اروپا رفتن نبود.

دستی دستی گور خودم رو کندم. بدون اینکه خم به ابروم بیارم می گم:

ـ اینجا چند جا بردن، ولی بابا حساسیت نشون می داد و از کار هرکدوم یه ایراد می گرفت. بین دوستاش پرس و جو کرد یه دکتر خوب تو کانادا پیدا کرد. مامان جونم با کلی قسم و التماس برد. وگرنه مامان جون اهل این کارا نبود.

خانم جون چیزی نمی گه و منم نفس راحت می کشم و یه نگاه به بقیه می اندازم.

ارسلان با نگرانی نگاهمون می کنه. اشاره می کنم که اتفاقی نیفتاد. به خانم جون می گم:

ـ راستی خانم جون، می خواید براتون آش رشته درست کنم؟ مامان که می گفت خیلی دوست دارید.

با لبخند نگاهم می کنه و می گه:

ـ آره مادر . دستت درد نکنه، خیلی هوس کردم. حتما خوشمزه می شه، مخصوصا اگه عروس گلم درستش کنه.

با لبخند می گم:

ـ پس با اجازه، می رم آشپزخونه تا وسایلش رو آماده کنم.

از جام بلند می شم و به ارسلان اشاره می کنم تا طوری که ضایع نباشه پشتم بیاد آشپزخونه. تا وارد می شم یه نفس بلند می کشم و خودم رو می اندازم روی یکی از صندلی ها. ارسلان یه کم بعد میاد و با نگرانی می پرسه:

ـ خانم جون چی بهت می گفت؟

ـ حال مامان و بابا و مامان بزرگ رو می پرسید. منم گفتم مامان بزرگ قلبش ضعیف شده . بابا و مامانم بردن کانادا تا عملش کنند. به خاطر همین نیومدن. هر چقدرم زنگ زدم نمی گیره. بهت گفتم بیای تا اینا رو بهت بگم تا جلوی خانم جون ضایع بازی درنیاری.

ارسلان مثل من روی یکی از صندلی ها می شینه و سرش رو می ذاره روی میز و می گه:

ـ نمی دونم ته این ماجرا به کجا ختم میشه. اقلیما برام یه لیوان آب بیار.

می گم:

ـ بلند شو خودت بیار.

سرش رو از روی میز برمی داره و می گه:

ـ جلوی خانم جونم هم این همه بلبل زبونی می تونی بکنی؟

از جاش بلند می شه و به پذیرایی می ره. وقتی آذر خانم وارد آشپزخونه شد، بهش گفتم که وسایل آش رو آماده کنه، تا عصر درست بکنم و بعد خودم وارد پذیرایی می شم. ارسلان تا من رو می بینه، می گه:

ـ عزیزم می شه برای من یه لیوان چای بیاری؟

با حرص نگاهش می کنم، ولی سعی می کنم خودم رو کنترل کنم. با یه لبخند زورکی می گم:

ـ به آذر خانم می گم برای همه چای بیاره.

خانم جون ـ مادر جون شوهرت از تو چای خواست. زن باید به حرف آقاش گوش بده.

حرصم می گیره. دلم می خواد سر ارسلان رو بکنم. ارسلان برای من چشم و ابرو میاد که یعنی تحویل بگیر.

یه لیوان چای بی رنگ می ریزم و براش می برم. با خنده به من نگاه می کنه. سینی رو بالا می گیرم تا مجبور بشه یه کم دستش رو بالا بیاره و چای رو برداره. تا دستش و بالا میاره، می گه:

ـ آخ! دستم.

انقدر بلند گفت که بقیه به سمت ما برگشتند. خانم جون پرسید:

ـ چی شد مادر؟

ارسلان قیافه اش رو شبیه کسایی کرده بود که دارن درد می کشن. در حین مالیدن دستش گفت:

ـ هیچی خانم جون. این روزا انقدر رانندگی کردم که تا دستم رو بلند می کنم عضله اش می گیره. عروس شمام اون قدر سینی رو بالا گرفته که باید چهار پایه بذاری و چای برداری.

خانم جون با جدیت گفت:

ـ سولان بلدی چای بگیری؟

زیر لبی می گم:

ـ بله.

تو دلم می گم آقا ارسلان بین بهت چه چایی بدم. تا کمر جلوش خم می شم. ارسلان مدام دستش رو می ماله. آروم به طوری که من بشنوم می گه:

ـ نچ نچ! چه تا کمر برام خم شدی! یه کم دیگه این طور وایسا تا ادب بشی و یاد بگیری وقتی ازت یه چیز می خوام، عوض بلبل زبونی به من بدی. حرصم حسابی در میاد. دستش رو بالا میاره که چای رو برداره که سینی رو می کشم و چای می ریزه روی شلوارش. صدای هوارش که می گفت: ـ «سوختم سوختم.» به هوا میره. همه از جاشون می پرن. ثریا خانم هولم می ده و من روی مبل می شینم. تو دلم جشن گرفتم. ارسلان یه دفعه ای گفت:

ـ اقلیما می کشمت.

چشمام گرد شد. سوتی داد. خانم جون پرسید:

ـ مادر اقلیما کیه؟ این سولانه، زنت!

بعد با تشر به من گفت:

ـ بلد نیستی چای بگیری؟ ببین سر بچه ام چه بلایی آوردی!

منم با شرمندگی سرم رو می اندازم و پایین و می گم:

ـ ببخشید. دیدم برنداشت خواستم بذارم روی میز که این طوری شد.

خانم جون با عصبانیت گفت:

ـ بسه. عوض این حرفا شوهرت رو ببر بالا و به پاش پماد بزن تا تاول نزنه.

با تعجب می گم:

ـ من؟!

خانم جون تو چشمام زل می زنه و می گه:

 ـ می خوای من از جام بلند بشم؟

فهمیدم اوضاع خیطه. از جام بلند می شم و دست ارسلان رو می گیرم که بالا ببرمش ولی اون دستشو می اندازه دور گردنم. کم مونده بود خفه بشم. سعی می کنم دیگه جلوی خانم جون چیزی نگم. وقتی از دید خانم جون خارج می شیم سریع هولش می دم و می گم:

ـ خودت برو. کم مونده بود خفه بشم.

ـ یا تا اتاق من رو می بری، یا داد می زنم و دوباره به خانم جون می گم چه کار کردی؟

می دونم دیوونه است و این کار رو می کنه. دوباره دست می اندازه دور گردنم. منم بدون هیچ حرفی تااتاق می برمش و روی تخت می نشونمش و می گم:

ـ می رم پماد بیارم.

همین که در رو باز می کنم، ثریا خانم رو می بینم که پماد به دست جلوی در ایستاده. میاد تو اتاق و می گه:

ـ چرا این طوری می کنید شما دو تا؟

ارسلان ـ مامان من فعلا دارم می سوزم. وقت برای سین جیم کردن ما هست.

ثریا خانم روبه من می گه:

ـ یا خودت بزن، یا بده خودش بزنه. من می رم پایین. می ترسم خانم جون حالش بد بشه.

ثریا خانم می ره و در رو می بنده. ارسلان با تشر می گه:

ـ بیا این پماد کوفتی رو به پام بزن، الانه که تاول بزنه.

بعد از جاش بلند می شه تا شلوارش رو در بیاره که من داد می زنم و می گم:

ـ عمرا! خودت بزن.

ارسلان عصبانی تر می شه و می گه:

ـ تو ریختی، دو قورت و نیمت باقیه؟ بیا، زود، فعلا خودم نمی تونم بزنم.

شلوارش رو در میاره، تا این صحنه رو می بینم یه وای می گم و روم رو به سمت در برمی گردونم.

ارسلان یه جورایی با خنده می گه:

ـ بیا بزن، فعلا وقت خجالت نیست.

با حرص می گم:

ـ یا خودت بزن یا نزن. من دست به تو نمی زنم.

و بعد از اتاق بیرون میام. روی یکی از مبلایی که اونجاست می شینم. چند دقیقه ای می گذره که از ارسلان خبری نمی شه. از پشت در می گم:

ـ هی ارسلان چه کار می کنی؟ می خوام بیام تو. ارسلان. چشمام رو می بندم و میام تو.

در رو باز می کنم و وارد می شم. با چشمای بسته دوباره می گم:

ـ ارسلان چه کار می کنی؟

جواب نمی ده. می ترسم چشمام رو باز کنم و دوباره همون صحنه رو ببینم، ولی نگرانشم شده بودم. گوشه ی یه چشمم رو باز می کنم و می بینم که آقا پماد رو زده و همون طور روی تخت خوابش برده. حتی شلوارش رو هم نپوشیده. آروم می رم بالای سرش. واقعا خواب بود. یه ملافه می کشم روش و میام بیرون.

وقتی می رم پایین، خانم جون تا من رو می بینه، می پرسه:

ـ چی شد؟ پاش که تاول نزد؟

ـ نه خانم جون. صبحم زود بیدار شده بود. از فرصت استفاده کرد و خوابید.

ـ همه اتون رو به دردسر انداختم.

خودم رو مثلا ناراحت نشون می دم و می گم:

ـ وا خانم جون این حرفا چیه؟ ایشا... همیشه از این دردسرا باشه، تازه وظیفه امونه. شما بزرگ مایید.

ثریا خانم از اون موقعی که اومده، حسابی کپ کرده. به من می گن یه عروس چای شیرین! الانم یه کم با تعجب نگاهم می کنه و بعد خودش رو سرگرم صحبت با سوری خانم نشون می ده. من هم به سمت آشپزخونه می رم تا غذاهای مورد علاقه ی خانم جون رو درست کنم. آذر خانم اول یه کم تعارف می کنه، ولی بعد همه ی کارای پخت و پز رو می سپره دست من و خودش می ره سراغ کارای دیگه.

خانم جون از بین غذاها یکی آش رشته رو خیلی دوست داره یکی هم ته چین رو. من هم سعی می کنم حسابی سنگ تموم بذارم. به عباس آقا کلی سفارش می دم تا از بیرون برام بخره. مشغول دون کردن گوشت مرغا بودم که تارا وارد آشپزخونه می شه.

تارا ـ اقلیما به تو می گن عروس نمونه! از اون موقعی که خانم جون اومده، مثل پروانه دورش می چرخی!

یه بادی به غبغبم می دم و می گم:

ـ پس چی فکر کردی؟!

روی صندلی می شینه و می گه:

ـ حوصله ام سر رفت. ارسلان که خوابید. با فرزامم که زیاد نمی جوشم.

با خنده می گم:

ـ بدی تک فرزندی اینه دیگه. من و خواهرام دور هم جمع می شیم، یکی من می گم، یکی اون یکی. کنار هم نباشیم حسابی سیم تلفن می سوزونیم.

ـ نه بابا، چیه بچه ی زیاد؟ تو این دوره زمونه دیگه بی کلاسیه.

ـ وا، چه حرفا؟

ـ من که خجالت می کشم به دوستام بگم ما پنج تا بچه ایم. حالا نمی دونم تو چطور می گی!

ایش! دختره ی فیس فیسی! می گم:

ـ من که اصلا خجالت نمی کشم. برام هم مهم نیست بقیه چی می گن. اگه بخوام با حرف مردم زندگی کنم، هر روز باید خودم رو به یه شکل بندازم. در غار رو می شه بست، ولی دهن مردم رو هیچ وقت نمی تونی ببندی.

تارا شونه بالا می اندازه و می گه:

ـ به هر حال. راستی تو به ارسلان پماد زدی؟

چشم غره می رم و می گم:

ـ نه بابا، من عمرا به اون پسره دست بزنم!

تارا در حال خندیدن می گه:

ـ اگه گیلدا بفهمه ارسلان رو می کشه.

یه فرصت گیرم اومد تا ته و توی این گیلدا خانم رو دربیارم. از تارا می پرسم:

ـ این گیلدا دوست دختر ارسلانه؟

یه طوری نگاهم می کنه و می گه:

ـ ارسلان گفته راجع به اون باهات حرف نزنم.

ـ خودش یه چیزایی گفته بود، ولی خب بگو دیگه. قول می دم بهش نگم.

ـ قول دادیا.

ـ باشه بابا.

تو دلم می گم:

ـ عمرا من دیگه پیش توی دهن لق حرف بزنم.

ـ گیلدا دختر یکی از همکارای بابامه. ولی وضع اونا بهتره. بابای گیلدا مدیر شرکت ساختمونیه که بابام توش کار می کنه. دو سه سال پیش، تولدم اونا رو هم دعوت می کنم. ارسلانم اون رو همون جا می بینه و خلاصه ازش خوشش میاد. گیلدا هم از این دخترای مغرور، به اسلان پا نمی داد، ولی ارسلان اونقدر رفت و اومد تا بالاخره گیلدا راضی شد تا با هم دوست باشن. عمه و آقا شهروز اصلا از اون خوششون نمی یاد. نمی دونم چرا. ولی ارسلان که براش می میره. اگه گیلدا بگه بمیر، ارسلان واقعا براش می میره. دیگه آخر هفته ها برن شمال، تو ویلا بمونن و مسافرت خارج از کشور برن و از این حرفا. یه مدت ارسلان به عمه اصرار می کرد که براش بره خواستگاری. خانم جون و عمه بعد کلی اصرار ارسلان یه روز می رن خونه اشون، ولی نمی دونم چی می شه که دیگه از اون موقع اسم اون دختر رو نبردن. یه چند ماه بعد اون قضیه بود که خانم جون برای ارسلان رفت خواستگاری سولان. ارسلانم که هنوز با گیلدا دوست بود، ولی خب دیگه قبول کرد و بعد طلاقش داد. الانم که با هم هستند. ارسلان زیاد چیزی نمی گه. اینا رو هم از این و اون شنیدم.

تو فکر فرو می رم. تارا جلوی صورتم دست تکون می ده و می گه:

ـ ولش کن. اگه ببینیش، اصلا از گیلدا خوشت نمی یاد. راستش به نظرم با اینکه پولدار نیستی، ولی از نظر قیافه از گیلدا بهتری. حوصله ام سر رفت، پاشو بریم تو حیاط تاب بازی.

ـ باید شام درست کنم.

ـ پاشو. دلم تاب می خواد.

دستکش رو از دستم درمیارم و می گم:

ـ مگه اینجا تاب هم داره؟

ـ آره، زود باش تا بریم نشونت بدم.

غذا رو به آذر خانم می سپرم و با تارا به حیاط می ریم. حیاط پشتی و جلویی به وسیله ی یه در آهنی از هم جدا می شند. این در هم تو ضلع غربیِ خونه قرار داره که دورش رو کلی پیچک و درخت گرفته. وقتی که از این در وارد حیاط می شی رو به روت استخر قرار داره. یه در دیگه ام هست که پشت پارکینگ قرار داره. اگه از اون وارد حیاط بشی خونه ی آذر خانم دقیقا روبه روت قرار می گیره. خونه ی اون ها فکر کنم حدود 70 متر بشه. زیاد بزرگ نیست. از در ضلع غربی وارد حیاط می شیم. از استخر رد می شیم. از بین درختای میوه رد می شیم که تازه من یه تاب رو می بینم که دقیقا وسط درخت ها قرار داره. درخت ها چندان زیاد نبودند، ولی دفعه ی قبل به خاطر اون کلبه، دیگه توجه ام به این سمت نیومد. با تارا کلی بازی می کنیم. با تارا دونفری روی تاب نشسته بودیم که فرزام و ارسلان رو دیدیم که به سمت ما میان. وقتی رسیدند، فرزام روبه ارسلان گفت:

ـ نظرت چیه یه کم ما هم بازی کنیم؟

ارسلان می خنده و بعد دونفری گوشه های تاب رو می گیرن و ما رو محکم هل می دن. من و تارا با این کار جیغمون رفت هوا. اون دو نفر هم به ما می خندیدن. تارا با یه دست طناب تاب رو گرفته بود و با یه دست آستین لباسم رو گرفته بود. من بیچاره ام نمی دونستم آستینم رو از دستش دربیارم بیرون، یا طناب رو بگیرم. اونقدر جیغ زدیم که عباس آقا بدو بدو به سمت ما اومد. معلوم نبود بیچاره چقدر دویده که این طور نفس نفس می زد. وقتی وضعیت ما رو دید، به ارسلان گفت:

ـ آقا این چه کاری بود؟ مردم تا اینجا برسم. گفتم خدای ناکرده شاید اتفاقی افتاده باشه.

ارسلان در حین خندیدن گفت:

ـ این دفعه دیگه تقصیر من نبود. کار، کارِ این فرزام بود.

تاب که آروم شد از روش پایین میام. حسابی از دستشون عصبانی شدم. جلوی فرزام می ایستم و زل می زنم تو چشاش، با پوزخند می گه:

ـ ترسیدی؟ قیافه ات خیلی خنده دار شده بود!

ارسلان تا ما رو می بینه، می گه:

ـ ولش کن فرزام. دیگه نمی شه زبونِ این رو جمع و جور کرد.

تمام حرصم رو می ریزم تو پاهام و با عصبانیت به سمت خونه می رم. خودم رو به آشپزخونه می رسونم و یه لیوان آب خنک می خورم. بعد هم تارا با عصبانیت وارد آشپزخونه می شه و می گه:

ـ این دو تا دیوونه اند!

ـ ارسلان خیلی اذیتم کرده، باید حتما تلافی کنم، وگرنه از عصبانیت خفه می شم.

ـ هر کاری خواستی بکنی به منم بگو تا باهات همراهی کنم.

تو دلم می گم:

ـ اون موقع هی سه بازی در میاری تا بفهمه.

به تارا می گم:

ـ حالا فعلا بلند شو با هم غذا درست کنیم، یه فکری می کنیم.

ـ من تا به حال برای خودم نیمرو هم درست نکردم.

یک لحظه تعجب می کنم. من از ده سالگی سفره ی صبحانه رو آماده کردم. خب اینا با ما فرق داشتند.

ـ خب اشکال نداره. هرچی می گم تو انجام بده.

با هم مشغول می شیم. اون قدر باهم حرف زدیم که اصلا متوجه نشدیم کی ساعت هشت شد. آذر خانم هم کمک می کرد، ولی بیشتر در حال پذیرایی و انجام این کارا بود. با کمک آذر خانم سفره رو چیدیم. اهل درست کردن دسر و پیش غذا نبودم ولی حسابی به غذاها رسیده بودم. آش رشته، دو نوع برنج، زرشک پلو، خورشت بادوم و دو نوع سالاد. مختلفات دیگه ای هم داخل سفره گذاشتیم. ارسلان مثل قحطی زده ها به سفره حمله کرد. خانم جون در حین خوردن آش رشته گفت:

ـ سولان جون خوب آشپزی یاد گرفتیا. یادمه زهرا همیشه می گفت این دختری که اومدی خواستگاریش تا به حال چایی هم دم نکرده ها، حواست باشه! منم همیشه بهش می گفتم یاد می گیره! منم هیچی بلد نبودم. هی یادش به خیر.

ارسلان ـ نصف این کارا رو مامان بزرگ یادش داده.

تازه متوجه شدم این زهرا اسم مادر بزرگ سولانه. چیزی نگفتم و مشغول خوردن غذام شدم.

*****

امروز هم به خوبی و خوشی گذشت، ولی سخت ترین جای کار مونده. خوابیدن!

اون لباس حریر رو نمی پوشم. یه بلوز و شلوار نخی راحت تنم می کنم و دراز می کشم. یه کم بعد ارسلان وارد اتاق می شه.

ارسلان ـ مثل شب قبل کولی بازی درنیاریا! می خوام بخوابم. دیشب اون قدر بابا خر و پف کرد که نذاشت بخوابم.

ـ کافر همه را به کیش خود پندارد. خودت کولی هستی! اگه مثل شب قبل هیکلت رو بندازی روی من، می کشمت!

ارسلان پیراهنش رو در میاره و می گه:

ـ خواب بودم. آدم تو خواب که اختیار نداره!

کمر شلوارش رو هم باز می کنه و من چشمام رو می بندم، تا وقتی که دراز نکشیده، باز نمی کنم. وقتی من رو با چشمای بسته می بینه، می گه:

ـ تو هم خجالت بلدی؟ اصلا بهت این کارا نمیاد!

به سمتش برمی گردم و می گم:

ـ خیلی داری حرصم رو درمیاری! مواظب خودت باش!

ارسلان با خنده می گه:

ـ مثلا می خوای چه کار کنی؟

ـ مطمئن باش بالاخره تلافی می کنم. حالا هر طوری.

ارسلان دستش رو می ذاره روی سرش و کمی به سمت من خم می شه و می گه:

ـ هرکاری می خوای بکنی بکن، فعلا خوابم میاد، بوسم رو بده تا من با خیال راحت بخوابم.

پسره ی پررو. می گم:

ـ بوس می خوای؟

سرش رو مثل پسرای مظلوم تکون می ده که یعنی آره.

صورتم رو می برم جلو. به اندازه ی یه نفس باهاش فاصله دارم، یه دفعه ای لپش رو یه گاز اساسی می گیرم. دندونای تیزی داشتم. تا تونستم فشار دادم. به خاطر خانم جون هم نمی تونست بلند داد بزنه. اون هم موهام رو گرفت تو دستاش و هی می کشید. هر چقدر من بیشتر فشار می دادم اون هم بیشتر می کشید. آخر سر گفت:

ـ اقلیما ول نکنی می کشمت! تیکه تیکه ات می کنم.

فعلا دندونام رو روی صورتش نگه داشته بودم. با همون حالت گفتم:

ـ ول کنی، ول می کنم.

با حرص گفت:

ـ باشه، فقط ول کن.

ـ یک، دو، سه...

از هم جدا شدیم. جای دندونام روی صورتش مونده بود. یه تیکه از صورتش زخم شده بود و خون می اومد. جلوی آینه رفت تا خودش رو ببینه. وقتی خودش رو دید، برگشت و به سمت من دوید. خواستم از روی تخت بپرم که محکم خوردم زمین و زانوم درد گرفت.

ارسلان ـ خدا جوابت رو داد. بگیر.

زانوم واقعا درد می کرد. مثلا خواستم نشون بدم که چیزیم نشده و خواستم از جام بلند بشم و راه برم که فقط تونستم یه آخ بلند بگم و دوباره بشینم. ارسلان روی تخت دراز کشیده بود. گفت:

ـ سیس! خوابم میاد. راستی برو یه تیکه یخ بیار تا بذارم روی صورتم.

دلم می خواست خفه اش کنم. با عصبانیت گفتم:

ـ مگه نمی بینی نمی تونم راه برم؟

ـ می خواستی نخوری زمین. به من چه؟ حالا برو برام یخ بیار وگرنه به خانم جون می گم.

ـ برو بگو. منم یه داستان می بافم براش. هی برای من خانم جون، خانم جون می کنه. بچه می ترسونی؟

دوباره از جام بلند شدم. لنگان لنگان به سمت تخت رفتم.

ارسلان ـ بذار ببینم پات چطور شده؟ شاید شکسته باشه.

با حرص پتو رو می کشم روم و می گم:

ـ مگه دکتری؟ در ضمن اگه شکسته بود نمی تونستم زیاد تکونش بدم.

ـ بذار ببینم. واسه من ناز می کنه. پتو رو می زنه کنار و پاچه ی شلوارم رو می کشه بالا. منم با این کارش سریع سیخ می شینم. می خنده ولی چیزی نمی گه. پام رو بررسی می کنه و می گه:

ـ ضرب دیده. خدا رو شکر نشکست.

با تعجب می گم:

ـ دکتری؟

نگاهم می کنه و می گه:

ـ مامایی می خونم. ولی چون خیلی به پزشکی علاقه دارم، کتابای دیگه ای رو از پزشکی هم می خونم، به خاطر همین یه چیزایی بلدم.

تازه متوجه می شم من هیچی راجع به ارسلان نمی دونم.

ارسلان به سمت در می ره و می گه:

ـ می رم یخ بیارم، وگرنه پات باد می کنه.

یه جوری می شم. چقدر مهربون شد! دوباره دراز می کشم. تازه مشغول رویابافی شده بودم که ارسلان وارد اتاق شد.

ـ یه پیراهن تنت می کردی، شاید یه کسی دید.

یه دستمال پر از یخ رو می ذاره روی پام و یکیش رو هم می ذاره روی صورت خودش و می گه:

ـ من شبا همین طوری می خوابم. همه عادت کردند.

ارسلان دوباره دراز می کشه. خوابم دیگه پرید. ارسلان هم بیدار بود و به سقف خیره شده بود. می خواستم کشفش کنم.

ـ ارسلان یه چیزی بپرسم؟

همون طور خیره به سقف می گه:

ـ بپرس.

ـ مامایی همون زنان و زایمان؟

یه کم نگاهم می کنه و می گه:

ـ اصلا اطلاعات عمومی نداری.

بعد هم در مورد هرکدوم یه توضیح مختصر می ده. 

بعد از اینکه فهمیدم چی به چیه می گم:

ـ پس یعنی تو یه قابله ای دیگه، نه؟

انگار بهش برخورده باشه می گه:

ـ این اصطلاحات برای دوره ی عهد قجره. الان همه به این طور افراد پزشک می گن.

فکر کنم منظورش این بود که منم برای همون دورانم. دیگه چیزی نمی گم. یه کم بعد می پرسه:

ـ تو چی؟ دانشگاه نمی ری؟

ـ نه. درسم زیاد خوب نبود. درس خوندنم پول می خواد. نه اینکه دیگه اونقدر بدبخت باشیم که پول کتاب و دفترم رو نداشته باشیم، ولی خب می دونستم شهرستانم سراسری قبول نمی شم. ولی عوضش عاشق آشپزیم. همه چی بلدم درست کنم.

با خنده می گه:

ـ آره واقعا! غذای امشب خیلی خوب بود. بالاخره من یه صفت خوب توی وجود تو پیدا کردم.

حوصله ی جر و بحث نداشتم. خوابم گرفته بود. چشمام رو، روی هم می ذارم و می خوابم.

*****

ـ ارسلان به خدا می کشمت. دیوونه ی روانی!

ارسلان با لباس بیرون و در حالی که یه پارچ آب دستشه با خنده می گه:

ـ تو من رو بکشی؟ عمرا! این جواب کار دیشبت بود. یادت باشه با من از این کارا نکنی!

بالشم رو به سمتش پرت می کنم که می ره بیرون و بالش بهش نمی خوره. یه کم بعد سرش رو از لای در بیرون میاره و می گه:

ـ بای بای عزیزم! شب می بینمت!

پسره ی خل و چل! یه پارچ آب یخ رو، روی من خالی کرد. عمرا کارش رو بی جواب بذارم. با فکر به این که چه بلایی سر ارسلان بیارم روی تخت رو مرتب می کنم و بعد یه دوش می گیرم. زیر دوش کمی از پام رو که ورم کرده ماساژ می دم. درد می کرد، ولی نه خیلی زیاد که نتونم راه برم. بعد از پوشیدن لباس پایین می رم. خانم جون و ثریا خانم داخل آشپزخونه دور میز نشستن.

ـ سلام، صبح به خیر.

ثریا خانم ـ سلام عزیزم.

خانم جون ـ سلام دخترم. صبح توام به خیر.

آذر خانم هم جواب سلامم رو میده و برام یه چای میاره. 

ثریا خانم ـ خوب خوابیدی؟

دوباره یاد کارای ارسلان می افتم. می گم:

ـ از دست این ارسلان. نمی دونم مامان شما چطوری بزرگش کردید؟ دیشب اصلا نذاشت بخوابم.

ثریا خانم با یه لبخند خاص به من گفت:

ـ بچه ام از اول آتیشش تند بود. از کوچیکیش یه جا بند نمی شد. هی شلوغ کاری می کرد. الانم یه جور دیگه شلوغ می کنه!

اول منظورش رو نگرفتم، ولی بعد یاد کلمه ی آتیشش تند بود افتادم. از خجالت عین لبو شدم. ثریا خانم و خانم جون و آذر خانم با هم خندیدند.

در حالی که سرم پایین بود گفتم:

ـ نه منظورم اون چیزی که شما فکر کردید نبود.

خانم جون با خنده به آذر خانم گفت:

ـ آذر برای عروسمون کاچی درست کن!

یه کم از چایم خوردم. خودم رو مشغول خوردن صبحانه نشون دادم. ثریا خانم به خانم جون کمک کرد تا به اتاقش بره، قبل از رفتن، خانم جون به من گفت:

ـ سولان مادر صبحونه ات رو که خوردی بیا تو اتاقم کارت دارم.

چشمی گفتم و چاییم رو نوشیدم. از روی میز وسایل صبحانه رو جمع کردم. آذر خانم در حال درست کردن غذا بود. دلم براش می سوخت. دلم می خواست کمکش کنم.

آذر خانم وقتی دید دارم میز رو مرتب می کنم گفت:

ـ خانم جون شما نکنید. من خودم انجام می دم.

با لبخند می گم:

ـ نه بابا. این حرفا چیه؟ آدم که با یه میز مرتب کردن که کمرش کج نمی شه.

ـ دستتون درد نکنه، ولی خانم جون اگه ببینه ناراحت می شه. آخه خانم دوست نداشتن سولان خانم کار کنند.

با تعجب می گم:

ـ منظورتون عمه شمسیه؟

ـ آره، هیچ موقع نمی ذاشتن کار کنه. آخه خیلی سولان خانم رو دوست داشتند.

ـ ولی من خونه داری خیلی دوست دارم و می خوام به شما کمک کنم. خودم به خانم جون می گم.

ـ نه خانم جون نگید، از چشم من می بینند.

ـ خیالتون راحت. خودم حلش می کنم.

با خوشحالی به سمت اُتاق خانم جون می رم. از اون جایی که خانم جون روی ویلچر بود، یکی از اتاقای طبقه ی پایین رو برای خانم جون درست کرده بودند. که ثریا خانم هم هرشب کنار خانم جون می خوابید تا قرصاش رو بهش بده.

در می زنم و وارد اتاق می شم. ثریا خانم در چمدون خانم جون رو باز کرده بود و مشغول مرتب کردن وسایلا بود. کنار خانم جون روی تخت می شینم. خانم جون یه نگاه به من می اندازه و می گه:

ـ سولان همیشه همین طوری جلوی ارسلان می گردی؟

یه نگاه به سرو وضعم می اندازم. یه تونیک بنفش با یه شلوار پارچه ای مشکی پوشیدم. می گم:

ـ خب بله. چطور؟

یه جورایی با تاسف می گه:

ـ خوش سلیقه بودیا. پسرم جوونه، یه کم به خودت برس. لباسای خوب بپوش. به موهات برس. آرایش کن. مادر مثلا جوونی! نبینم دیگه از این لباسا بپوشیا. هر روز به خودت عطر بزن. بچه ام روی بو خیلی حساسه. یه چند تا بسته جلوی من می ذاره و می گه:

ـ خودم که نتونستم برم خرید، ولی به ثریا گفتم برات کلی لباس و وسایلای خوب بخره. باز کن ببین خوشت میاد.

یکی از بسته ها رو باز می کنم، چند تا پیراهن خوشگل بود. تو یکی از بسته ها عطر بود، تو یکی دیگه یه جفت صندل. یکی از بسته ها رو که باز می کنم خشکم می زنه. لباس خواب و لباس زیر بود. با شرمندگی می گم:

ـ ممنون، زحمت کشیدید. همه اشون خیلی قشنگن.

ثریا خانم هم بعد از جا به جا کردن چمدون، رو به روی ما روی صندلی می شینه.

خانم جون ـ خواهش می کنم عزیزم. فقط حواست باشه چی گفتما. دیگه نبینم جلوی ارسلان از این لباسا بپوشی.

ثریا خانم ـ همشون از مارک هایی معروفی اند. همین طور که همیشه دوست داشتی.

دوباره تشکر می کنم. بسته ها رو کنار می گذارم و به ثریا خانم می گم:

ـ مامان، خونه خیلی حوصله ام سر می ره. می شه شما با آذر خانم صحبت کنی بذاره من تو کارا کمکش کنم؟

خانم جون به جای ثریا خانم جواب می ده و می گه:

ـ وا، نه مادر! نمی خواد. خودش بهتر می تونه انجام بده. دیروز هم چون خودم هوس کرده بودم گفتم برام غذا درست کنی. وگرنه من نمی ذارم نه تو، نه ثریا، کار کنید.

خودم رو کمی ناراحت نشون می دم و می گم:

ـ ولی من خیلی به آشپزی علاقه مند شدم و دوست دارم این کار رو بکنم. تازه ارسلانم غذاهایی که من می پزم رو بیشتر دوست داره.

خانم جون ـ چی بگم؟

ـ خواهش می کنم. واقعا این کار رو دوست دارم.

ـ باشه ولی باید خودم با آذر حرف بزنم.

می دونستم خانم جون خیلی ارسلان رو دوست داره. با خوشحالی دستام رو به هم می زنم و می گم:

ـ مرسی. خیلی دوستون دارم.

خانم جون متقابلا من رو بغل می کنه و می گه:

ـ عزیز دلم، منم خیلی دوست دارم.

وقتی که از بغل خانم جون میام بیرون، خانم جون به ثریا خانم می گه:

ـ ثریا اون قرصای من رو بده. می خوام بخوابم.

ثریا خانم قرصا رو به دست خانم جون می ده.

خانم جون ـ یادت باشه سوغاتی های آذرم ببری. بعد بهش بگو بیاد کارش دارم.

ثریا خانم ـ چشم. خانم جون کارِ دیگه ای ندارید؟

خانم جون ـ نه مادر.

ثریا خانم چند تا بسته رو به دست می گیره و با هم به سمت آشپزخونه می ریم. آذر خانم خیلی زرنگ بود. تا وقتی ما تو اتاق خانم جون بودیم، نصفی از غذا ها رو درست کرده و در حال شستن ظرف بود. آذر خانم وقتی ما رو می بینه، می گه:

ـ چیزی می خواید خانم جون؟

ثریا خانم بسته ها رو روی میز می ذاره و می گه:

ـ نه آذر خانم. فقط این سوغاتی هاتونه. اون بسته سفیده برای تو و اون بسته مشکیه برای عباس آقا و این بسته آبی هم برای سیاوش جانه. خیلی دوست داشتم براتون چیزای بهتری بخرم.

آذر خانم دستاش رو می شوره و با سرعت به سمت ثریا خانم میاد و تو بغلش می گیره و می گه:

ـ این چه حرفیه خانم؟ همین که به یاد ما بودید خودش از سر ما زیاده.

تا به حال این جناب سیاوش رو ندیده بودم. به احتمال زیاد بچه ی آذر خانم بود.

من هم مثل ثریا خانم روی یکی از صندلی ها می شینم. آذر خانم برای هرکدوممون یه لیوان چای می ریزه و برمی گرده دوباره سر وقت کارش.

ثریا خانم ـ راستی آذر خانم، خانم جون باهات کار داشت.

آذر خانم ـ باشه خانم، الان می رم.

ثریا خانم ـ انگار اقلیما می خواد از این به بعد به شما کمک کنه. فکر کنم خانم جون می خواد راجع به این مورد با شما صحبت کنه.

آذر خانم ـ والا خانم من که راضی نیستم، ولی خود خانم اصرار کردند.

ثریا خانم ـ خودشم به خانم جون گفت. دیگه نمی دونم چی می خواد بهت بگه. الانم نرو. قرصاش رو دادم، فکر کنم خوابیده.

آذر خانم ـ باشه خانم. هر جور که شما صلاح می دونید.

چند لحظه ای سکوت برقرار می شه. آذر خانم کاراش رو انجام می ده و من و ثریا خانم هم مشغول نوشیدن چایمون هستیم.

*****

دیشب که رفتم به خانم جون سر بزنم، از پشت در شنیدم که خانم جون و ثریا خانم راجع به یه موضوعی با هم صحبت می کردند. قضیه ی داروهای خانم جون بود. خانم جون می گفت:

ـ ثریا، مادر، این قرصایی که این دکتره داده، باعث شده تند تند دستشویی برم. من رو یه روز ببر دکتر یه قرص دیگه هم برام بنویسه. اینا رو هم بذار روی میز، یادت بمونه کدوم قرصم بود.

یه جرقه تو ذهنم زده شد. یه راه برای تلافی کارای ارسلان.

ـ آقا ارسلان، حالت رو می گیرم امروز.

ثریا خانم ـ انگار اصلا با ارسلان نمی تونی کنار بیای.

دوباره گند زدم و بلند فکر کردم. صادقانه می گم:

ـ آره. این حرفایی که خانم جون می زنه اعصابم رو به هم می ریزه. ارسلانم مدام از رودروایسی من پیش خانم جون استفاده می کنه و حرصم می ده. امروز یه پارچ آب یخ رو، روی من خالی کرد.

ثریا خانم با لبخند محوی می گه:

ـ حتما تو یه کاری کرده بودی. فکر کنم تلافی اون گازی که ازش گرفتی رو سرت آورده.

صبح اصلا به صورتش دقت نکردم، ولی فکر کنم جاش مونده بود که ثریا خانم دیده.

ـ اذیتم می کنه. نمی خوام جلوش تسلیم بشم تا هر بلایی که خواست سرم بیاره.

ثریا خانم تو فکر فرو می ره و می گه:

ـ شاید بد باشه این طور می گم، ولی اصلا دوست ندارم به خانم جون دروغ بگم. می خوام هر چه زودتر این فیلم بازیا تموم بشه.

بعد رو به آذر خانم می گه:

ـ آذر خانم، لطفا برای من یه لیوان دیگه چای بریز.

آذر خانم ـ چشم خانم. سیب زمینی ها رو که بشورم، می ریزم.

آذر خانم با یه لیوان چای و یه ظرف پر از سیب زمینی روی صندلی می شینه.

به حرف ثریا خانم فکر می کنم. فکر کنم منظورش این بود که هر چه زودتر خانم جون به رحمت خدا بره. خدا کنه! وای نه، زشته آدم برای مرگ کسی دعا کنه.

لیوانم رو آب می کشم و دوباره کنار ثریا خانم می شینم.

ثریا خانم ـ آذر خانم از این پسرت خبری نیست. مگه نگفتی عید میاد! پس چی شد؟

آذر خانم در حین پوست کندن سیب زمینی ها می گه:

ـ آره خانم جون. سر از کار این بچه ها نمی شه درآورد. فعلا منتظره تا کارای انتقالیش درست بشه.

با یه آه ادامه می ده:

ـ الان چند ماهه بچه ام رو ندیدم.

ـ شهروز که گفت کاراش درست شده.

ـ نمی دونم که. می گفت فعلا رئیسشون موافقت نکرده. بهش گفتم حداقل چند روز عید رو بیا ببینمت، گفت می خواد با دوستاش بره مسافرت. نمی دونم با کی می ره و با کی میاد؟

یه آه می کشه. ثریا خانم برای اینکه آذر خانم رو از اون حال و هوا بیرون بیاره می گه:

ـ اشکال نداره. ماشا... باشه. سیاوش جان خیلی پسر آقاییه. مثل ارسلان نیست که هی سرش بجنبه. ایشا... کاراش هم درست می شه و میاد همین جا پیش خودت.

ـ خدا از دهنتون بشنوه.

ثریا خانم از جاش بلند می شه و می گه:

ـ من باید یه چند جایی برم عید دیدنی. شهروز دنبالم میاد. نهارم نیستیم. آذر خانم یادت باشه قرصای خانم جون رو بدی.

ـ چشم خانم. با خیال راحت برید. به سلامت.

ثریا خانم می ره و من و آذر خانم تنها می شیم. دلم می خواد راجع به سیاوش از آذر خانم بپرسم، ولی چیزی نمی گم، می ترسم یه فکرای دیگه ای بکنه. به نظرم جوون میاد.

آذر خانم ازم می پرسه:

خانم شما جایی نمی رید؟

ـ من که اینجا جایی رو بلد نیستم. ترجیح می دم به شما کمک کنم.

با خنده می گه:

ـ فکر نمی کردم الان دیگه از این دخترا پیدا بشه. الان دیگه هیچ کدوم از این دخترا خونه داری رو نمی پسندند. چه می دونم می گن بی کلاسه.

با یه حال خاصی گفت که خنده ام گرفت. می گم:

ـ حالا من برای اینکه بهتون ثابت کنم که هنوز این دخترا هستند، بقیه ی کار رو انجام میدم. شما هم به کاراتون برسید.

آذر خانم هم از خدا خواسته گفت:

ـ دستت درد نکنه. می رم بالا یه چند جایی دستمال بکشم. یه موقع عصر برامون مهمون بیاد، زشته جلوی مردم.

آذر خانم می ره سراغ کاراش و من هم غذا رو آماده می کنم. تا عصر تنها بودم. آذر خانم هم یه کم به خونه ی خودش رسید و وقتی خانم جون بیدار شد، باهاش صحبت کرد. خانم جون بهش گفته بود که نذاره زیاد کار کنم و از این جور حرفها. از این اخلاق خانم جون بدم اومد، ولی باید احترام بذارم دیگه. عصر جلوی تلویزیون نشسته بودم که تلفن زنگ زد. ثریا خانم بود. به من گفت که به آذر خانم بگم برای شب کوکو درست کنه با سالاد کاهو و غذایی که ظهر درست کرده رو برای خودشون برداره. بیچاره آذر خانم. اون همه زحمت کشید. خودم آذر خانم رو فرستاده بودم تا یه کم استراحت کنه. صداش نزدم. بعد از اینکه به خانم جون سر زدم مشغول درست کردن کوکو شدم. به ارسلان زنگ زدم تا خونه بیاد. بهترین موقعیت برای اجرای نقشه بود. سالاد رو می گیرم. موقع درست کردن کوکو آذر خانم میاد. کوکو رو به آذر خانم می سپرم و خودم به حموم می رم. آرایش می کنم و یکی از لباسایی که خانم جون آورده بود رو می پوشم. یه پیراهن و دامن آبی آسمونی که روی دامن کمی طراحی شده بود. ساده بود، ولی به پوست سفیدم خیلی می اومد. کمی از کبودی زانوم رو با لوازم آرایش درست می کنم. سشوار کشیدم و یه عطر خوشبو هم زدم. خیلی عوض شده بودم. در حال بررسی خودم بودم که صدای زنگ در رو شنیدم. از داخل پنجره نگاه می کنم. ارسلان مشغول پارک ماشین بود.

ـ دارم برات شازده!

با لبخند به استقبالش می رم. تقریبا با دیدنم چشماش چهار تا شده بود. با دیدنم یه سوت زد و گفت:

ـ انگار آبی که صبح روت ریختم، حسابی روت تاثیر گذاشته.

با اینکه دوست دارم بزنمش، ولی برای اجرای عملیات می گم:

ـ نه خب. خانم جون گفته این طوری لباس بپوشم. بدت میاد؟

درحالی که وارد خونه می شه، می گه:

ـ نه، چرا بدم بیاد؟!!!!!!

می خوام خفه اش کنم. ولی باز می ریزم تو خودم. به ارسلان که روی مبل نشسته می گم:

ـ برو یه دوش بگیر. حسابی عرق کردی.

ارسلان با تعجب می گه:

امروز چه مهربون شدی؟ راستش رو بگو، چی تو کله ات می گذره؟

فکر کنم ضایع بازی درآوردم، دوباره تو قالب بی خیالیم می رم و می گم:

ـ کی؟ من باهات مهربون بشم؟ حتی فکرشم نکن! گفتم برو حموم، چون فکر کردم شاید مهمون بیاد، مثلا عیده!

از جاش بلند می شه و به سمت اتاق می ره و می گه:

ـ باشه، من می رم حموم، ولی خودتی!

چیزی نمی گم. به اتاق خانم جون می رم. یکی از همون قرصا رو برمی دارم. آهسته بیرون می رم. آذر خانم جلوی سینک ایستاده بود. بهش می گم:

ـ آذر خانم لیوانای شربت خوری کجاست؟ می خوام برای ارسلان شربت ببرم.

ـ تو اون کابینت بالایی. مواظب باشی.

از داخل یخچال شربت پرتقال رو درمیارم و قرصم می ریزم توش و خوب هم می زنم. بعد دوباره داخل یخچال می ذارم و به آذر خانم می گم"

ـ آذر خانم، این شربت برای ارسلانه، مواظب باشید کسی نخوره. می دونید که ارسلان عصبانی می شه.

ـ چشم خانم.

به پذیرایی می رم و روی یکی از مبلا می شینم. از بالا صدای سشوار میاد. حتما از حموم دراومده. استرس داشتم. کمی قدم زدم. صدای خانم جون رو از اتاق شنیدم که ثریا خانم رو صدا می زد. وارد اتاق شدم و گفتم:

ـ خانم جون مامان و بابا رفتند عید دیدنی. الانا دیگه میان. کاری دارید؟

ـ نه مادر، فقط از تو کمد یه دست لباس به من بده. ارسلان هست؟

ـ بله، بالاست. کاریش دارید؟

ـ لباسم رو بده و کمک کن بپوشم و بعد برو ارسلان رو صدا کن تا من رو روی ویلچر بذاره.

یکی از کت و دامن ها رو به خانم جون می دم و کمک می کنم تا لباس بپوشه. بعد سراغ ارسلان می رم. در حال پایین اومدن از پله ها بود، بهش می گم:

ـ ارسلان بیا کمک کن تا خانم جون رو بذاریم روی ویلچرش.

خانم جون اون قدر کوچیک و ضعیف بود که ارسلان راحت خانم جون رو، روی ویلچر گذاشت. بعد با هم به پذیرایی رفتیم. ارسلان جلوی ـ تلویزیون نشسته بود. از خانم جون می پرسم:

خانم جون چیزی می خواید براتون بیارم؟

ـ دستت درد نکنه مادر. یه لیوان آب بیاری بسه.

به ارسلان می گم:

ـ ارسلان جان تو چیزی می خوای؟ شربت داریم، برات درست کنم؟

ارسلان با یه لبخند می گه:

ـ آره عزیزم، دستت درد نکنه!

چندش! خانم جون هم از ابراز احساسات ما حسابی خوشحال شده بود و مشغول برانداز ما بود. حالا موقعش بود. با احتیاط آب و شربت رو داخل سینی می ذارم و به پذیرایی می رم. اول جلوی خانم جون می گیرم و بعد جلوی ارسلان. یه جوری نگاه می کرد. نمی تونستم بفهمم! بی خیال سینی رو روی میز می ذارم و می خوام کنار خانم جون بشینم که ارسلان می گه:

ـ عزیزم بیا پیش من. می خوام راجع به یه مسئله باهات صحبت کنم.

به خانم جون نگاه می کنه و می گه:

ـ البته اگه خانم جون ناراحت نمی شه؟

خانم جون با لبخند گفت:

ـ نه مادر، من می رم با آذر خانم حرف بزنم. دیگه از من گذشته بشینم پای حرف شما جوونا.

ارسلان از جاش بلند می شه و می گه:

ـ پس بذارید شما رو ببرم بیرون. تا یه کم هواتون هم عوض بشه.

خانم جون با خنده گفت:

ـ باشه مادر. پس آذر خانومم صدا بزن.

ارسلان خانم جون رو تا حیاط برد. آذر خانوم هم همراهش رفت. از استرس در حال غش کردن بودم. ارسلان برمی گرده و با خنده کنارم روی مبل لم می ده. دستش رو دور شونه ام می اندازه و مشغول جا به جا کردن کانال های ماهواره می شه. به شربتش دست نمی زنه، من هم خودم رو بی خیال نشون می دم. می گم:

ـ راجع به چی می خواستی حرف بزنی؟

ارسلان زل می زنه تو چشام و می گه:

ـ امروز یه چیزیت هست.

لیوان رو می گیره جلوم و می گه:

ـ چرا این رو آوردی؟

فکر کنم خودش از این کارا کرده بود که بو برد، با این حال تو همون کوچه ی علی چپ می مونم و می گم:

ـ ببین ارسلان، امروز کلی خانم جون با من حرف زد. مواظب شوهرت باش و مواظب حرف زدن و لباس پوشیدنت باش و از این حرفا... منم به خاطر همین این کارا رو می کنم.

ابروش رو بالا می اندازه و می گه:

ـ یعنی دلیل دیگه ای نداره؟ مثلا تو بخوای کارای من رو تلافی کنی؟

ـ می خوای اصلا این لیوان رو من تا ته بخورم خیالت راحت بشه؟ یا اصلا می خوای بریزمش دور؟

ـ خدایی نمی خوای بلایی سرم بیاری؟

به چهره ام یه حالت غم و ناراحتی می دم و می گم:

ـ درسته من دارم نقش بازی می کنم و تو کلی برام دردسر درست کردی، ولی بدون این شربتم جزئی از این فیلم بازی کردنه. درضمن من قراره شش ماه اینجا بمونم، بهتره به جای دعوا با هم دوست باشیم.

ـ یعنی...

لیوان رو برمی دارم و مثلا می خوام برم آشپزخونه تا بریزم بره. بهش می گم:

ـ می ریزم می ره و لیوان رو برات میارم، اگه توش چیزی بود حتما تهش می مونه.

دامن رو می کشه و می گه:

ـ بسه دیگه، بده من! یه روز مهربون شدی، باید قدر بدونم.

لیوان رو دوباره روی میز می ذارم و می شینم. ارسلان لیوان رو تا ته سر می کشه. اون قدر هم زده بودم که همه اش حل شده بود و تهش چیزی معلوم نبود. ارسلان یه نگاه به ته لیوان می اندازه و انگار مطمئن می شه. چیزی نمی گم. دستم رو می ذارم زیر چونه ام. سرم کمی به شونه های ارسلان می خوره که خودم رو می کشم کنار. تا این کارم رو می بینه، می گه:

ـ چرا از من فرار می کنی؟

ـ ازت فرار نمی کنم. نمی خوام زیاد بهت نزدیک بشم. من یه دخترم. شاید تو فقط عصبانیتم رو دیده باشی، ولی خب احساسم دارم. دلم نمی خواد به تو وابسته بشم و بعد که می خوام از اینجا برم یه چیزی رو جا بذارم. تو خودت دوست دختر داری. همونی که گفتی خیلی دوسش داری.

جدی می شه و می گه:

ـ به نظرت اگه نزدیک بشیم تو به من علاقه مند می شی؟

ـ آره خب. منم یه آدمم و با غریزه.

ـ مطمئنی که من خیلی دوست دخترم رو دوست دارم؟ شاید الان دیگه اون احساس قبل رو بهش نداشته باشم؟

ـ خب من چیزی نمی دونم. به منم ارتباطی نداره.

دستش رو دوباره می اندازه دور شونه ام و می گه:

ـ راست می گی. 

یه کم من رو به خودش می چسبونه، ولی نه خیلی. نمی دونم چرا اجازه دادم این کار رو بکنه. یعنی ازش خوشم می اومد؟

کمی بعد صدای سلام کردن ثریا خانم و آقا شهروز رو هم می شنوم. به استقبالشون می رم. ثریا خانم دسته ی ویلچر خانم جون رو گرفته و کمک می کنه که داخل خونه بیان. آقا شهروز مشغول صحبت با عباس آقا بود. به ثریا خانم سلام می دم. ارسلان همون طور روی مبل نشسته و از جاش تکون هم نمی خوره. دارو هنوز اثر نکرده. از استرسم کمتر شد. میز شام رو آماده می کنم. بابا وقتی فهمید من درست کردم کلی خوشحال شد. مدام تعریف و تمجید می کرد. من هم فقط می تونستم لبخند بزنم. چهل دقیقه ای از خوردن دارو گذشته بود، ولی چیز خاصی اتفاق نیفتاد. یه حسی بهم می گفت قراره یه اتفاق بدی بیافته. سعی می کردم خونسردی خودم رو حفظ کنم. بعد از خوردن شام و کمی استراحت مشغول پوست کندن میوه شده بودیم که ارسلان از جاش بلند شد.

خانم جون ـ ارسلان، مادر کجا می ری؟

ارسلان ـ یه کاری دارم. الان میام.

حدس زدم قصد داره به سمت دستشویی بره. خودم رو کاملا خونسرد جلوه می دادم. کمی بعد دوباره برگشت. رو به ارسلان گفتم:

ـ ارسلان جان میوه می خوری پوست بگیرم؟

ـ نه. چیزی نمی خوام.

دستش رو روی شکمش گذاشته بود. برای خودم جشن گرفته بودم. دوباره از جاش بلند شد که ثریا خانم گفت:

ـ چیزیت شده؟ دل درد داری؟

ارسلان با بی حالی گفت:

ـ نه چیزیم نیست.

به سرعت به دستشویی کنار اتاق خانم جون رفت. ده دقیقه ای گذشت و نیومد. کم کمک نگرانش شدم. رو به بقیه گفت:

ـ می رم ببینم چش شده.

به سمت دستشویی رفتم.

ـ ارسلان از کی رفتی اون تو؟ چه کار می کنی؟

ارسلان با عصبانیت گفت:

ـ چی تو اون شربت ریخته بودی؟ هان؟!!!!

با عشوه می گم:

ـ عزیزم می خوای چی ریخته باشم؟ تمام عشقم رو توش ریختم و بهت دادم!

ریز می خندم. صدای آخش رو می شنوم. کمی بعد دوباره میگه:

ـ اقلیما بگو چی ریختی توش؟

از هال صدای خانم جون رو می شنوم که می گه:

ـ سولان چی شده؟ چرا نمیاید؟

به خانم جون می گم:

ـ چیزی نیست. الان میایم.

به ارسلان می گم:

ـ اون موقعی که بهت می گم تلافی می کنم، یعنی تلافی می کنم. یک ساعت بشین تو دستشویی حالت خوب می شه. انگار زیاد از قرصای خانم جون تو شربت ریخته بودم.

منتظر نمی شم ببینم چی می گه و به پذیرایی برمی گردم.

بابا ازم می پرسه:

ـ چش شده؟

ثریا خانم ـ حالش خوب نیست؟ ما که اومدیم خوب بود.

با آرامش می گم:

ـ انگار بیرون غذا خورده بود که حالش رو خراب کرده. خودش که می گفت چیزیش نیست.

ارسلان ـ که من گفتم چیزیم نیست.

رنگ و روش پریده بود. شده بود عین مرده ها. به دیوار تکیه داده بود. ثریا خانم سریع به سمتش می ره و می گه:

ـ چت شده؟ چرا این طوری شدی؟

انگار منتظر این حرف بود. به سمتم حمله کرد. اگه بابا جلوش رو نگرفته بود، حتما من رو می کشت. ثریا خانم وحشت زده نگاهمون می کرد. خانم جون هم سعی می کرد آرومش کنه. ولی اون بدون توجه به خانم جون می گه:

ـ می کشت. نمی ذارم یه دونه مو تو سرت بمونه. از اون موقعی که اومدی آرامش و آسایش ندارم. همه اش تقصیر مامانه. نمی دونم تو رو از کجا پیدا کرد؟

بابا هلش می ده روی مبل. دستش رو هم روی شونه اش می ذاره تا وقتی جم خورد، سریع جلوش رو بگیره. خانم جون بنده ی خدا فکر می کرد از این دعواهای زن و شوهریه. برای خوابوندن دعوا گفت:

ـ ارسلان، خب حالا مگه زنت چه کار کرده؟ اگه خطایی هم کرده تو ببخش.

ثریا خانم ـ شاید غذایی که سولان درست کرده حالش رو بد کرده.

سکوت می کنم. ارسلان مدام دستش رو به صورتش می کشه. حسابی کلافه شده.

خانم جون ـ نه مادر. عروس گلم که غذاش خیلی خوب بود. شاید بیرون چیزی خورده باشه.

ارسلان دوباره عصبانی می شه. بابا بهش می توپه و می گه:

ـ بشین سر جات!

ارسلان ـ بشینم سر جام تا بقیه هر چی خواستند بگن؟ سولان، عروس گلم. خانم جون کی گفته اقلیما عروس شماست؟ هان؟ به خاطر زور گویی های شما، زندگی من خراب شد.

بلند تر داد می زنه و می گه:

ـ ایهاالناس بابا من سولان رو طلاق دادم. این دخترم اسمش اقلیماست. خانم جون اومده تا جلوی شما نقش بازی کنه، تا شما قهر نکنی و مامان دنبالتون راه نیفته تا زندگی ما خراب بشه. این دختری که اینجا ایستاده، سولان نیست. متوجه شدید؟

خانم جون انگار شک بزرگی بهش وارد شد. همگی ساکت شدیم. ارسلان دوباره به دستشویی می ره. یه دفعه ای خانم جون صورتش کبود می شه. ثریا خانم به سمت خانم جون میاد و به بابا می گه:

ـ شهروز بدو اسپری مامان رو بیار.

از جام بلند می شم و به آمبولانس زنگ می زنم. صورت خانم جون هر لحظه کبود تر می شه. ثریا خانم، خانم جون رو، روی صندلی می خوابونه و دکمه های پیراهنش رو باز می کنه و با جعبه ی دستمال کاغذی بادش می زنه. بابا اسپری رو جلوی دهن خانم جون می ذاره. کنار میز تلفن می شینم. خانم جون به سختی می تونست نفس بکشه. بابا به ثریا خانم گفت:

ـ سریع به آذر خانم بگو بیاد تا سوار ماشینش کنیم. باید ببریمش بیمارستان.

ثریا خانم آذر خانم رو صدا می زنه ولی نبود. به ثریا خانم گفته بود که مهمون دارند.

کنار ثریا خانم می رم و می گم:

ـ من آماده اشون می کنم، شما آماده بشید.

ثریا خانم به سرعت به سمت اتاقشون می ره. خانم جون رو روی صندلی می شونم و به طرف در می رم. بابا ماشین رو آماده کرده بود. با هم سعی می کنیم خانم جون رو روی صندلی ماشین بذاریم که صدای آمبولانس رو می شنوم. در رو باز می کنم. پرستارا با دیدن وضعیت ما به کمکمون میان. ثریا خانم به سمت ما میاد. ارسلان هم با اون حال زارش کنار ما میاد. مهمون های آذر خانم قصد رفتن داشتند که با دیدن این صحنه خشکشون می زنه. ثریا خانم یه گوشه کنار زمین می شینه. ارسلان هم خودش حال مساعدی نداشت. آذر خانم محکم می زنه رو گونه اش و به کنار ثریا خانم می ره. من هم مثل آدمای مسخ شده فقط به صحنه و آدما نگاه می کنم. آذر خانم به سمت خونه می ره تا برای ثریا خانم آب بیاره. شلنگ کنار باغچه روی زمین افتاده. آب رو باز می کنم و کمی به صورت ثریا خانم می پاشم. نیروهای آمبولانس خانم جون رو روی برانکارد می ذارن و با آمبولانس می برنش. ثریا خانم به بابا می گه:

ـ شهروز زود باش دنبالشون بریم.

آذر خانم لیوان آبی رو که آورده به ارسلان می ده.

بابا ـ خودم می رم. حالت خوب نیست.

ثریا خانم می گه:

ـ حالم خوبه. از جاش بلند می شه که سرش گیج می ره و می افته تو بغل من. ارسلان، ثریا خانم رو تو بغلش می گیره و به بابا می گه:

ـ بابا صبر کن منم همراهت میام.

بعد ثریا خانم رو به خونه می بره. من هم دنبالش راه می افتم. ثریا خانم رو، روی یکی از مبلا می ذاره. تا نگاهش به من می افته اخم می کنه.

ارسلان ـ این کارت رو بی جواب نمی ذارم.

و بعد از خونه بیرون می ره.

آذر خانم شونه های ثریا خانم رو می ماله. عباس آقا هم وارد خونه می شه. بلند می پرسه:

ـ خانم چشون شده؟!

آذر خانم آروم بهش می گه:

ـ چه خبرته؟ مگه نمی بینی خانم حالش خوب نیست.

عباس آقا بیچاره کنار من میشینه و آروم ازم می پرسه:

ـ خانم دوباره حالش خراب شده بود؟

سرم رو تکون می دم. نای حرف زدن نداشتم. خراب کرده بودم. ثریا خانم کم کم حالش بهتر می شه. از جاش بلند می شه و می شینه. آذر خانم رو به عباس آقا می گه:

ـ عباس برو یه آب قند درست کن و بیار.

ـ من میارم.

لیوان رو به ثریا خانم می دم. فقط تو چشام نگاه می کنه بعد هم لیوان رو روی میز می ذاره و شروع به گریه کردن می کنه. آذر خانم هم وقتی دید ثریا خانم گریه می کنه خودش هم گریه اش گرفت. هم ثریا خانم رو آروم می کرد و هم خودش گریه می کرد. وضعیت بدی بود. ترجیح می دادم چیزی نگم. عباس آقا هم با دیدن گریه ی خانم ها بیرون رفت. ثریا خانم کمی از آب قند می خوره و بعد از جاش بلند می شه و می گه:

ـ می رم تو اتاقم. کسی مزاحم نشه.

وارد اتاق خانم جون می شه. آذرخانم هنوز در حال اشک ریختنه. با دستمال کاغذی اشکاش رو پاک می کنه و می گه:

ـ خانم شما می دونید چطور شد که حال خانم جون خراب شد؟!

چی می تونستم بگم؟ با بی حالی می گم:

ـ ول کن آذر خانم. الان حوصله ی جواب دادن ندارم.

بیچاره دیگه حرفی نمی زنه. با مرتب کردن خونه، خودم رو مشغول می کنم. یک ساعتی می گذره و خبری نمی شه. از نگرانی خوابم نمی برد. ساعت دوازده و ربع بود. به گوشی بابا زنگ می زنم.

ـ الو، سلام بابا. حال خانم جون چطوره؟

ـ سلام. توccu  بستریش کردن. الان به ثریا زنگ زده بودم. می گن باید همین جا بمونه. دیگه به ثریا نگفتم ولی انگار حالش خوب نیست.

با این حرفش دلم هری می ریزه پایین.

ـ الو اقلیما، گوشی دستته؟

ـ بله بابا.

ـ چرا این کار رو کردی؟

ـ فکر نمی کردم این طوری بشه و ارسلان این همه جوش بیاره. من مقصر هستم، ولی ارسلان هم بی تقصیر نیست.

ـ بعدا با هم مفصل صحبت می کنیم. الان نمی تونم. خداحافظ. حواست به ثریا باشه.

ـ چشم. خداحافظ.

گوشی رو، روی دستگاه می ذارم . نکنه خانم جون بمیره؟ اگه بمیره همه از چشم من می بینند. می گن من باعث شدم حالش خراب بشه! امیدوارم چیزیش نشه. خدایا کمکمون کن!

*****

صبح با کوفتگی از خواب بیدار می شم. روی مبل با همون لباسا خوابم برده بود. به جز صدای ظرف که از آشپزخونه میاد دیگه صدایی شنیده نمی شه. حوصله ی خوردن صبحانه رو ندارم. به اتاق خانم جون می رم. در می زنم ولی کسی جواب نمی ده. با احتیاط در رو باز می کنم، ولی خبری از ثریا خانم نیست. حتما به بیمارستان رفته. دست و صورتم رو می شورم و بعد به بابا زنگ می زنم. وضعیت خانم جون مثل قبله. آدرس بیمارستان رو می گیرم و بعد از پوشیدن لباسام به بیمارستان می رم.

فاصله ی بیمارستان با خونه کم بود. در عرض چند دقیقه می رسم. با پرس و جو به بخش اورژانس می رم. ثریا خانم با حالت ژولیده روی صندلی نشسته. کنارش می شینم. متوجه نمی شه. دستش رو می گیرم، تازه تو صورتم نگاه می کنه. تو چشمام زل می زنه. دستش رو از تو دستام بیرون میاره و یه سیلی محکم به من می زنه. با حرص شروع به حرف زدن می کنه:

ـ خوب جواب کارای من رو دادی! واقعا که! خیلی تحملت کردم تا درست بشی، ولی بدتر شدی. هر روز با کارهای بچگانه ات کلی مشکل به وجود می آوردی.

همین طور در حال بلند کردن صداش بود. خدا رو شکر بابا زودتر رسید و مامان رو بیرون برد، وگرنه بیشتر از این آبرو ریزی می شد. تنها روی صندلی می شینم. پرستارا یه جوری نگاهم می کنند. نمی دونم ثریا خانم از کدوم مشکلا حرف می زد. اگه دیشب ارسلان جلوی خودش رو می گرفت این طوری نمی شد. ولی دیگه چه می شه کرد؟

تو بیمارستان کاری ندارم. دلم برای مامان تنگ شده. یه تاکسی می گیرم و به خونه می رم. دلم برای همون محله ای که ازش بدم میاد تنگ شده. کوچه های باریک و شلوغ. به راننده می گم سر خیابون نگه داره. می خوام پیاده تا خونه برم. همه چیزی که قبلا به نظرم زشت بود الان به نظرم خوب می یومد. دلم برای همه چیز محله مون تنگ شده. با شوق دستم رو می ذارم روی زنگ و برنمی دارم. عادتم بود. هر وقت کلید نداشتم، همین طوری زنگ می زدم. مامان خودش در رو برام باز می کنه. تا می بینمش خودم رو سریع می اندازم تو بغلش. به اشکام اجازه ی پایین اومدن نمی دم. نمی خوام متوجه قضیه بشن. مامان با خوشحالی من رو به خونه می بره. بابا خوابیده. دلم نمیاد بیدارش کنم. لباسام رو درمیارم و یه سر به اتاقم می زنم. مامان اونجا رو به یه انباری تبدیل کرده. دیگه جایی برای دراز کشیدن نیست. مامان کاراش رو نصفه نیمه می ذاره و پیش من می شینه.

مامان ـ از کی یه سر به ما نزدی؟ نه تلفنی، نه چیزی.

دوباره نگرانی و دلتنگیش رو با غر زدن نشون داد.

ـ سرمون خیلی شلوغ بود. وقت نمی کردم. حالا مهم اینه که من الان اینجام.

ـ ثریا چطوریه باهات؟ خوبه؟ 

ـ اره. خیلی کم حرفه. کاری هم به کارم نداره. زن خوبیه.

ـ به ظاهرش نگاه نکن. زیر زیرکی یه کارایی می کنه که نگو و نپرس. من اون رو می شناسم.

ـ مامان چرا شما انقدر با هم بدید؟ قبلا تو زندگیتون چه اتفاقی افتاده؟

ـ هی! قبلا تو ده زندگی می کردیم. آقام پیر بوده که با ننه ی خدا بیامرزم ازدواج می کنه.

صدای زنگ در بلند می شه. لعنت به خروس بی محل. یه چادر می اندازم روی سرم و به حیاط می رم. باورم نمی شد. فرخنده خانم بود. با مسعود و یه دختر جوون. خشکم می زنه. صدای تعارفای مامان رو از پشت سرم می شنوم. نمی دونم کی با فرخنده خانم روبوسی می کنم. هنوز به اون دختر نگاه می کنم. همونی بود که شب عروسی افسانه به مسعود نگاه می کرد. مسعود یه نگاه تو صورتم می اندازه. یه کم خیره می شه و بعد یه سلام زیر لبی می ده و وارد خونه می شه. پشت سرشون به راه می افتم. روسریم رو می پوشم و بعد به آشپزخونه می رم تا چایی بیارم. اون دختر حسابی زل زده بود به من. می خواستم بگم چیه؟ آدم ندیدی؟ حیف که مهمون بودند. مسعود حتی سرش رو بلند نکرد. بی خیال. فرخنده خانم کنار مامان و بابا دور سفره نشسته بود. مسعود و اون دختره پیش هم نشسته بودند و من هم پیش اون دختر نشستم. فرخنده خانم با مامان و بابا حسابی مشغول حرف زدن بودند. ما سه تا ساکت نشسته بودیم. دختره رو به من کرد و پرسید:

ـ شما خواهر افسانه جون هستید؟

پَ نه پَ داداششم! با لبخند زوری می گم:

ـ بله. اسمم اقلیماست.

ـ خوشحال شدم، من هم سحر هستم. همسر مسعود جان.

ـ اِ مبارک باشه. نمی دونید چقدر خوشحال شدم. ایشا... خوشبخت بشید.

مسعود با این حرفم انگار کلافه شد. یه کم اخماش تو هم رفت.

ـ ممنون. شما هم ازدواج کردید؟

ـ بله. چند وقتی می شه، ولی مراسم نگرفتیم.

با حالت مسخره ای گفت:

ـ برای چی؟

با لبخند می گم:

ـ من نیازی به جشن ندارم. اگه جشنم می گرفتیم ما فامیل چندانی نداریم.

ـ آهان. خوشبخت بشید.

ـ ممنون.

لیوان ها رو جمع می کنم و دوباره چای میارم. مسعود چای برمی داره. دوباره پیش سحر می شینم. با عشوه به مسعود گفت:

ـ عزیزم برات میوه پوست بگیرم؟

مسعود در حالی که سرش پایین بود گفت:

ـ خواستم خودم پوست می گیرم.

ناخودآگاه خنده ام می گیره. خوب حالش رو گفت. مثلا می خواست به من بگه مسعود مالِ من شده. به حیاط می رم تا کفشا رو جفت کنم. بعد از قورت دادن خنده ام دوباره برمی گردم. فرخنده خانم یک بارم تو صورتم نگاه نکرد. به درک! بعد از خوردن چاییشون بلند می شن تا برن. مامان تا جلوی در بدرقه اشون می کنه. با بابا روبوسی می کنم. مشغول جمع کردن سفره بودم که بابا گفت:

ـ بابا خوب شد اومدی. انقدر دلم برات تنگ شده بود.

نمی دونم چی بگم. دل منم تنگ شده بود ولی خیلی درون گرا بودم و اصلا احساساتم رو بروز نمی دادم. بعد از مرتب کردن سفره و شستن ظرفا مشغول درست کردن غذا می شم. خیلی وقت بود ماکارانی نمی خوردیم. مامان نمی ذاشت کار کنم و می گفت بعد از این همه مدت اومدم. از کاراش خنده ام می گرفت. چراش رو نمی دونم!

بعد از خوردن ناهار دراز کشیده بودیم که صدای زنگ گوشیم بلند شد. شماره ی ارسلان بود.

ـ بله؟

ارسلان ـ تو کجا رفتی؟ 

حسابی عصبانی بود. می گم:

ـ اومدم خونه ی بابام. باید ازت اجازه می گرفتم؟

ـ هه! فکر کردی برای من اهمیتی هم داری؟ فقط این آذر خانم از صبح هی زنگ زده به گوشیم. یه زنگ بهش بزن!

بعد هم قطع می کنه. یادم رفته بود به آذر خانم زنگ بزنم. شماره ی خونه رو می گیرم و کلی به آذر خانم توضیح می دم. بیچاره حسابی نگران شده بود.

دیگه خواب از سرم پریده بود. مامان و بابا خواب بودند. ظرف ها رو می شورم. چای دم می کنم. تا اون موقع مامان و بابا هم بیدار می شند. بعد از خوردن چایی لباسام رو می پوشم و به خونه ی ثریا خانم می رم.

وقتی وارد خونه می شم یه لحظه از سکوت خونه و تاریک بودنش ترس برم می داره. آذر خانم رو صدا می زنم که از تو آشپزخونه جواب می ده. به آشپزخونه می رم. آذر خانم در حال درست کردن غذا بود. روی صندلی می شینم و می گم:

ـ سلام کسی نیومده؟!

آذر خانم ـ سلام خانم. یه چند دقیقه پیش آقا ارسلان و ثریا خانم اومدن و یه کم استراحت کردند و دوباره بیمارستان رفتند. انگار حال خانم جون تعریفی نداره.

خدا نکنه بمیره! با ناراحتی می گم:

ـ یعنی امکان داره...

آذر خانم با ناراحتی و تشر می گه:

ـ وا خدا نکنه خانم . زبونتون رو گاز بگیرید. این حرفا چیه؟!؟

ـ آخه گفتید حالش خیلی بده، منم احتمال دادم که این اتفاق بیافته!

ـ ایشا... که سایه ی خانم جون همیشه روی سر ما باشه.

حوصله ی جر و بحث ندارم. به اتاقم می رم و لباسام رو عوض می کنم. میل به هیچی ندارم. فقط دوست دارم بخوابم.

نمی دونم ساعت چنده. از طبقه ی پایین صدای گریه میاد. چراغ خواب کنار تخت رو روشن می کنم و یه نگاه به ساعت می اندازم. ساعت نزدیک شش صبحه. به طبقه ی پایین می رم. آذر خانم و سودابه خانم مشغول گریه کردن بودند. نکنه...

آذر خانم تا من رو می بینه، بغلم می کنه و می گه:

ـ خانم دیدید بدبخت شدیم. هی خدا.

با حالت منگ می گم:

ـ آذر خانم، ساکت باشید چه اتفاقی افتاده؟

سودابه خانم با فین فین جواب می ده:

ـ خانم جون فوت شد.

صدای گریه ی آذر خانم تو گوشم می پیچه. امکان نداره. با تعجب به سودابه خانم می گم:

ـ راست می گید؟

یه نگاه عاقل اندر سفیه می اندازه و می گه:

ـ باهات شوخی دارم؟!

انگار واقعا این اتفاق افتاده بود. همراه آذر خانم روی مبل کناری سودابه خانم می شینم و می گم:

ـ کی این اتفاق افتاد؟

سودابه خانم ـ ساعت چهار صبح بود که ثریا زنگ زد. من هم اومدم اینجا تا کارا رو راست و ریس کنم. ساعت ده صبح جنازه رو می برن بهشت زهرا و بعد دفنش می کنند. ارسلان دنبال کارای کفن و دفن رفته.

بعد از اینکه کمی گریه کردم حالم بهتر می شه. آذر خانم وقتی دید که جوابش رو نمی دم دیگه حرفی نزد. به صورتم یه آب می زنم و به اتاقم می رم. لباسای مشکیم رو می پوشم و به کمک آذر خانم می رم.

با هم خونه رو آماده می کنیم. کمی بعد میز و صندلی هایی رو که سودابه خانم سفارشش رو به آقا هومن کرده بود رو برامون میارند. با کمک عباس آقا صندلی و میز ها رو داخل خونه می ذاریم. آذر خانم هم در حال درست کردن حلوا بود. ثریا خانم و بابا هم به خونه میان. ثریا خانم خیلی ناراحت بود. بعد از تعویض لباساش، صدر سالن کنار عکس خانم جون نشسته بود. کمی بعد مهمان ها از راه می رسند. همه دور تا دور نشسته بودند. خیلی ها صحبت می کردند. بعضی ها هم چند قطره اشک می ریختند و می رفتند. ساعت نزدیک به یازده بود که به سمت بهشت زهرا رفتیم. داخل بهشت زهرا هر کی می دید تشییع جنازه است، چد قدمی کنار ما راه می اومد. سر قبر رسیدیم. خانم جون رو داخل قبر گذاشتند. ثریا خانم کنار قبر روی زمین نشسته بود و گریه می کرد و به داخل قبر نگاه می کرد. بعد از تلقین و خوندن فاتحه همه برای صرف ناهار به رستوران رفتند. دلم نمی خواست کنارشون باشم. به آذر خانم گفتم که نمیام و کمی اینجا می مونم. قبول کرد. بعد از رفتن همه کنار قبر نشستم. مامانم می گفت درست نیست همین که مرده رو گذاشتند تو قبر ولش کنی. باید به اندازه ی پنج دقیقه هم کنارش بمونی تا احساس تنهایی نکنه.

کنار قبر خانم جون نشسته بودم. احساس عذاب وجدان بدی داشتم. بدون اینکه چیزی به زبون بیارم تو وجود خودم با خدا کلی درد و دل کردم و اشک ریختم. بعد از خوندن یاسین برای خانم جون، از جام بلند می شم و به خونه می رم.

خانم جون هم رفت، مثل همه ی آدمای دیگه!

*****

مشغول پوست کندن پیاز بودم که عباس آقا، با کلی خرید وارد آشپزخونه شد.

عباس آقا ـ دخترم بیا اینا رو از دستم بگیر.

با لبخند به سمتش می رم و در حین گرفتن کیسه ها می گم:

ـ بهتون گفتم بذارید خودم برم، نذاشتید.

ـ زن بره بازار روز، نمی تونه با مردا یکی به دو کنه. جنس رو بهش می اندازن.

ـ وا این چه حرفیه؟

ـ حالا یه لیوان آب خنک بده دستم. تو این گرما مصیبتیه بیرون رفتن.

یه لیوان آب دست عباس آقا می دم که آذر خانم وارد آشپزخونه می شه.

آذر خانم ـ عباس آقا اومدی؟ هر چیزی رو که گفتم خریدی؟

ـ علیک سلام. هر چیزی که دستور دادی رو خریدم خانم. امر دیگه ای نداری؟ می خوام یه کم به این باغچه ها برسم. زبون بسته ها رو از صبح بهشون آب ندادم.

آذر خانم با خنده می گه:

ـ مگه این پسر تو هوش و حواس برای آدم می ذاره!

مشغول تفت دادن پیاز ها می شم. عباس آقا می گه:

ـ سیاوش خطا می کنه می شه پسر من، ولی اگه به یکی خیر برسونه می شه پسر تو!

از جر و بحثاشون خنده ام می گیره. اکثر مواقع همین طوری بودن. آذر خانم یه لیوان آب پرتقال روی میز می ذاره و می گه:

ـ وا؟! آقا این چه حرفیه؟ هر کی که سیاوش رو می بینه که می گه همه چیزش شبیه به شماست. هم خوبی هاش هم بدی هاش!

عباس آقا با لبخند می گه:

ـ خانم شوخی کردم، به دل نگیر!

آذر خانم کیک و آب پرتقال رو داخل سینی می ذاره و به من می گه:

ـ اقلیما جان، اینا رو برای خانم می برم. تا من میام، گوشتم بریز تو پیاز و یه کم تفت بده، خودم میام برنج رو می ذارم.

ـ چشم.

عباس آقا هم در حالی که از جاش بلند می شه، می گه:

ـ بابا جون منم می رم به این گلا یه سری بزنم. دستت درد نکنه دخترم، یه چای دم کن و برای من بیار.

ـ چشم عمو جون، بفرمایید.

چند هفته بعد از فوت خانم جون، ارسلان برای کار به یکی از بیمارستان های کرمان می ره. ثریا خانم تا چند وقت باهاش صحبت نمی کرد. انتظار نداشت ارسلان تنهاش بذاره. من هم همکار آذر خانم شدم. البته همه من رو به عنوان یکی از اعضای خانواده می شناختند، به خصوص بابا. بیشتر از همه هوای من رو داشت. گاهی دور از چشم ثریا خانم برام کادو می گرفت. ثریا خانم هم با دیدن احترامی که بابا و بقیه برای من قائل بودند از صرافت اذیت کردن من افتاده بود، ولی باز گاهی زخم زبون می زد.

آذر خانم و عباس آقا هم جای مامان و بابا رو برای من پر کرده بودند. مثل مامان و بابا با من رفتار می کردن. مهربونیاشون، فداکاریاشون. همه چیزشون شبیه به مامان و بابا بود.

آذر خانم این اواخر پا درد و کمر درد گرفته بود. من هم به تنهایی از عهده ی کارها برنمی اومدم. سودابه خانم و ثریا خانم تصمیم گرفتند که یک نفر دیگه رو هم برای انجام کارای خونه استخدام کنند، ولی با رفتن ثریا خانم و بابا به مسافرت چند هفته ای شون نتونستند کسی رو پیدا کنند.

تازه دیروز ثریا خانم و بابا رسیدند. بابا امروز به کارخونه رفت. چند دقیقه پیش هم، سوری خانم با سودابه خانم برای دیدن ثریا خانم اومدند و از اون جایی که معلومه، قراره تا شب لنگر بندازند و کنگر بخورند!

با صدای آیفون به خودم میام. بدون نگاه کردن به صفحه باز می کنم. به عباس آقا می گم که ببینه کی اومده؟ یه کم بعد صدای سلام و خوش اومدید رو می شنوم. از داخل پنجره ی آشپزخونه یه نگاه می اندازم. ارسلان بود. ته ریش درآورده بود. به پذیرایی می رم و رو به ثریا خانم می گم:

ـ خانم چشمتون روشن، ارسلان اومد.

ذوق زده می گه:

ـ راست می گی؟

ارسلان در خونه رو باز می کنه و وارد خونه می شه. سلام بلندی می گه. ثریا خانم به سمتش می ره و محکم بغلش می کنه. آذر خانم هم سریع اسفند دود می کنه و زیر لب یه چیزایی می گه. بعد هم ارسلان با سوری خانم و سودابه خانم احوال پرسی می کنه. وقتی به من رسید، فقط به یه سلام خشک و خالی اکتفا می کنه. من هم با سرم جواب می دم و به آشپزخونه می رم. وقتی ارسلان نبود کاری به کار کسی نداشتم، ولی با اومدن ارسلان باید خودم رو دوباره برای هر گونه جنگ و دعوایی آماده کنم.

آذر خانم ظرف اسفند رو، روی سینک می ذاره و به من می گه:

ـ اقلیما، آقا ارسلان شربت خواست. براش بریز و ببر.

با بی حالی می گم:

ـ خاله جون می شه لطفا شما ببرید، من دستم بنده. می بینید که کار دارم.

ـ اینا رو بذار من انجام می دم. تو برو ببین آقا چیزی نمی خواد؟ تازه از راه رسیده!

چقدر این آذر خانم این خانواده رو دوست داشت. دوباره می گم:

ـ می شه خودتون ببرید؟! خواهش می کنم!

چنان چشم غره ای رفت که قلبم اومد تو دهنم. با عصبانیت کفگیر و می اندازم داخل ماهی تابه و یه لیوان شربت می ریزم و می خوام ببرم که آذر خانم می گه:

ـ اون رو بذار تو سینی. یه کم هم از اون شیرینی ها بذار بغلش. از دست تو دختر!

لبم رو می گزم تا از عصبانیت چیزی نگم. طبق حرفای آذر خانم عمل می کنم و به پذیرایی می رم.

ارسلان تا من رو می بینه، می گه:

ـ می خواسی بذاری فردا بیاری، الان زود آوردی!!!

ایــــش! چیزی نمی گم. سینی رو جلوش می گیرم. برنمی داره. 

ثریا خانم به من می گه:

ـ اقلیما جان، بذار روی میز و برو به کارت برس.

با حرص می ذارم روی میز و به آشپزخونه برمی گردم. تمام حرصم رو سر آذر خانم خالی می کنم و می گم:

ـ اَه! شما که می دونید من و ارسلان با هم سر جنگ داریم، چرا هر سری می گید من کاراش رو انجام بدم؟ 

ـ حالا مگه چی شد؟!

ـ هیچی. فقط از این به بعد دیگه به من نگید کارای ارسلان رو انجام بدم.

بیچاره آذر خانم! کاهو ها رو می شورم. آذر خانم هم بعد از دم زدن برنج به پذیرایی می ره. سفارش خود ثریا خانم و آقا شهروز بود که آذر خانم زیاد کار نکنه.

برای ناهار آقا هوشنگ و آقا هومن و بابا اومدن. تارا و فرزام نبودند. موقع ناهار به خوبی و خوشی گذشت. بعد از ناهار ارسلان برای خواب رفت و مهمون ها هم رفتند. من هم ظرف ها رو می شورم. بعد از شستن ظرف ها برای استراحت به اتاقم می رم، وقتی در رو باز می کنم ارسلان رو می بینم که حوله ی حمومش رو دور کمرش بسته!

یه نگاه بهش می اندازم و بعد در رو می بندم. ارسلان هم همون طوری مونده بود. وقتی در رو می بندم، از داخل داد می زنه و می گه:

ـ بلد نیستی در بزنی؟

ـ بلدم، ولی فکر نمی کردم تو بخوای بیای تو اتاق من!

ـ اتاق تو؟! انگار یادت رفته اینجا اتاق منه!

راست می گفت. وای خدا! صبح که رفته بودم حموم، یادم رفته بود لباسام رو آویزون کنم و همون جا مونده بود. از خودم حرصم می گیره.

ـ به هرحال. من کار دارم. چه اینجا اتاق تو باشه، یا نباشه، من میام توش!

در رو محکم باز می کنم که می خوره به دماغ ارسلان. دماغش رو با دست می گیره و می ماله.

با ناراحتی می گم:

ـ چت شد؟ چرا پشت در بودی؟

در حال مالیدن دماغش می گه:

ـ من هر وقت تو رو می بینم یه اتفاقی برای من می افته. الانم اومده بودم در رو باز کنم که تو خودت در رو باز کردی.

ـ بذار ببینم چت شد؟

روی تخت می شینه و می گه:

ـ چیزیم نیست. مطمئنم تو به من دست بزنی یه چیزیم می شه!

ـ ایش! اصلا به من چه!

به سمت حموم می رم. ارسلان از پشت صدام می کنه و می گه:

ـ اقلیما برای اونا اون همه جوش می زدی؟

به سمتش برمی گردم. دماغش قرمز شده. خودمو می زنم به اون راه و می گم:

ـ راجع به چی حرف می زنی؟!

ارسلان از جاش بلند می شه و به سمتم میاد و می گه:

ـ راجع به لباسات که تو حموم جا مونده بود و من برات آویزون کردم. آهان راستی فکر کنم صورتی بود و روش عکس قلب داشت نه؟!

به بالکن نگاه می کنم. راست می گفت. زیر لب می گم:

ـ نه!

ارسلان با خنده می گه:

ـ آره عزیزم. یادت که نرفته هنوز من و تو زن و شوهریم. مدت صیغه شش ماه بود!

بهش نگاه می کنم و می گم:

ـ خب که چی؟

ابروش رو بالا می اندازه و می گه:

ـ خب به جمالم!

از خجالت می خوام آب بشم. قبل از اینکه از اتاق خارج بشم می گه:

ـ دستم درد نکنه که برات آویزون کردم!

پسره ی پررو. می بینه جواب نمی دم، بدتر می کنه. رو می دی آسترم می خواد! در رو می کوبم و به حیاط می رم.

همیشه وقتی دلم می گرفت یا وقتایی که حوصله ام سر می رفت به حیاط پشتی می اومدم. کمی روی تاب می نشستم و بعد کنار انبار می رفتم. قسمت کنار انبار درختاش بیشتر بود. بعضیا جوون بودند و بعضیا پیر. از روی یکی از درختا خیلی راحت می شد بالا رفت. همیشه اون بالا می رفتم و می نشستم. عادتم بود. درخت زیاد بلند نبود ولی با این حال می شد قسمتی از باغ رو دید.

دوباره به اون قسمت می رم. روی چمنا دراز می کشم. عباس آقا تازه بهشون آب داده بود. بوی خاک و آب، توی هوا پیچیده بود. ریه هام رو پر می کنم و بیرون  می دم. هوا مستم می کنه. چشمام می افته روی هم و نمی دونم کی خوابم می گیره.

کش و قوسی به بدنم می دم. چشمام رو که باز می کنم تعجب می کنم. من روی تخت تو اتاق خودم دراز کشیده بودم، ولی مگه من تو حیاط نبودم؟! از روی تخت بلند می شم و بعد از شستن دست و صورتم و مرتب کردن لباسم پایین می رم.

بعد از اینکه خانم جون فوت شد، دیگه روسریم رو باز نکردم حتی جلوی بابا. اصلا حس خوبی به من دست نمی داد.

به پذیرایی که می رسم بابا با خنده می گه:

ـ ساعت خواب. می دونی ساعت چنده؟!

یه نگاه به ساعت می اندازم. شش و ربع بود. وقتی که رفتم حیاط ساعت سه و نیم بود.

با خنده می گم:

ـ سلام. ببخشید، من خوابم خیلی سنگینه! راستی ثریا خانم و ارسلان نیستند؟

ـ سلام بابا. نه رفتند سر خاک.

روی مبل کنار بابا می شینم. دلم از گرسنگی ضعف می ره. به بابا می گم:

ـ بابا من گرسنه ام، شما چیزی می خورید؟

بابا یه دست روی شکمش می کشه و می گه:

ـ من که هر چقدر بخورم سیر نمی شم. حالا که ثریا نیست، می تونم راحت بخورم.

با خنده به آشپزخونه می رم. خیار و گوجه خرد می کنم. نون ها رو داغ می کنم و بابا رو صدا می زنم. بابا وقتی روی میز رو می بینه، می گه:

ـ نمی دونی چقدر هوس کرده بودم. خیلی وقت بود از این غذاهای سبک نمی خوردم.

یه لقمه برای خودم می گیرم و می گم:

ـ نوش جانتون.

همین طور گرم خوردن بودیم که ارسلان و ثریا خانم هم رسیدند. ارسلان تا سفره رو دید به من گفت:

ـ اقلیما پاشو یه کم دیگه خرد کن، منم می خوام بخورم.

ـ دیگه نیست. می خوای املت درست کنم؟

عوض ارسلان، بابا می گه:

ـ آره بابا. دستت درد نکنه. زود بیار که گرسنمه.

ثریا خانم ـ شهروز بسه دیگه. نگاه کن، شکم آوردی!

بابا ـ خانم از صبح چیزی نخوردم. الانم نفخ کردم، به خاطر همین شکمم باد کرده.

ثریا خانم همیشه مواظب خورد و خوراک بابا بود. نه اینکه بابا مریضی داشته باشه، ثریا خانم از مردای چاق خوشش نمی اومد.

بعد از خوردن شام همگی دور هم جمع شده بودیم و صحبت می کردیم. کمی بعد آذر خانم و عباس آقا هم پیش ما اومدن. آذر خانم می گفت پسرش زنگ زده و گفته که این روزا دیگه به تهران میاد، ولی دقیق نگفته بود چه روزی میاد. تمام صحبت ها حول و حوش همین قضیه بود. شب هم دیر وقت بود که برای خواب رفتیم. البته من روی کاناپه خوابیدم.

*****

صبح زود از خواب بیدار شدم. خوابم نمی برد. دوش گرفتم و در حال درست کردن میز صبحانه بودم که آذر خانم هم وارد آشپزخونه شد. کمی نگذشته بود که ارسلان با موهای پریشون و چشمای پف کرده وارد آشپزخونه شد.

ارسلان ـ سلام، صبح به خیر.

جوابش رو ندادم. سرم پایین بود و درحال گرفتن آب پرتقال بودم که یه دفعه ارسلان سرش رو، رو به روی صورتم قرار می ده و می گه:

ـ سلام عرض شد!

ـ اَه! ارسلان ترسیدم.

ـ قبلا زیاد دم از شجاعت می زدی!

چیزی بهش نمی گم و دوباره مشغول کارم می شم. یه لیوان آب پرتقال برمی داره و کمی به من خیره می شه. خیره شدنش اعصابم رو به هم می ریزه. اخمام می ره تو هم که می گه:

ـ این چیه انداختی رو سرت؟

با تعجب نگاهش می کنم که می گه:

ـ چرا روسری پوشیدی؟

تازه متوجه می شم. می گم:

ـ دوست دارم!

ـ چه جواب قانع کننده ای! ولی من دوست ندارم جلوی من روسری بپوشی!

ـ من کاری به تو ندارم. کاری که به نظر خودم درسته رو انجام می دم.

ـ از نظر تو این کار درسته که جلوی شوهرت روسری بپوشی؟

ـ شوهر؟! انگار قول و قرارامون یادت رفته. می خوای برات تکرار کنم؟!

ـ من کاری به قول و قرار ندارم. بهت می گم نباید روسری بپوشی و تو هم مثل یه دختر خوب حرفم رو گوش می دی.

ـ از اون جایی که من دختر خوبی نیستم، به حرفت گوش نمی دم و در ضمن دفعه ی آخرت باشه به من دستور می دی!

ـ مهم نیست، خودم برات درش میارم!

با این حرف روسری من رو کشید، سریع روسریم رو گرفتم و اجازه ندادم که درش بیاره. با این کارم عصبانی تر شد. آذر خانم هم مات ما دو تا شده بود.

ـ بهت می گم درش بیار.

ـ هفت حرفه. نمی خوام!

من عقب عقب می رفتم و ارسلان جلو می اومد. تقریبا وسط هال بودیم. کمی عقب رفتم که پام به یکی از عسلیا خورد. ارسلان از فرصت استفاده کرد و روسریم رو درآورد.

ـ ببین خدا هم کمکم کرد! از این به بعد روی حرف شوهرت حرف نزن!

نمی دونم چطور شد که یه سیلی محکم بهش زدم. صورتش سرخ شد. روسری رو انداخت زمین و دنبالم دوید. حالا من بدو و ارسلان بدو. چشمام رو بسته بودم و جیغ می زدم. که یه دفعه احساس کردم یکی روی من آب ریخت. چشمام رو باز کردم. ارسلان شلنگ رو تو دستاش گرفته بود.

ارسلان ـ به من سیلی می زنی؟ مشکلی نیست من هم این طوری تلافی می کنم.

تا خواستم حرفی بزنم، دوباره آب باز کرد و گرفت سمت من. دقیقا هم روی صورتم گرفته بود. هر طرف می دویدم فایده نداشت. یه لحظه آب رو قطع کرد. من هم ایستادم و به سمتش برگشتم. کنار یکی از باغچه های کنار در ایستاده بود. تا دید نگاهش می کنم، خندید. از عصبانیت خون به مغزم نمی رسید. دستام رو مشت کرد و با جیغ به سمتش دویدم. چشمام رو بسته بودم. وقتی که بهش رسیدم سریع بازوش رو گاز گرفتم. صدای دو تا داد بلند شد. فقط من و ارسلان تو حیاط بودیم، پس اون یکی کی بود؟ محکم دندونام رو فشار می دادم که یه دفعه ارسلان از پشت صدام زد و گفت:

ـ اقلیما ولش کن. کشتیش.

در حالی که دندونام روی بازوش بود، سرم رو بالا آوردم. این که ارسلان نبود!

از درد، رگ کنار شقیقه هاش مشخص شده بود. در حال بررسی بودم که ارسلان از پشت موهام رو کشید و گفت:

ـ ول کن. کندی گوشت تنش رو!

ـ آیـــــــــــــی! چه کار می کنی؟

ارسلان با اشاره به بازوی اون آقا گفت:

ـ ببین چه بلایی سرش آوردی؟

از جای دندونام خون می اومد! به جای معذرت خواهی گفتم:

ـ به من چه؟ این آقا مثل اجل معلق جلوی من سبز شد!

هر دوتاشون با عصبانیت نگاهم کردند. ارسلان در حالی که به من نگاه می کرد به اون آقا گفت:

ـ سیاوش بریم تو. حالا بیشتر آشنا می شید و سر از کارای این اعجوبه درمیاری!

همین طوری مونده بودم. سیاوش گفت:

ـ دستم درد می کنه. یه یخی، چیزی بده، بذارم روش.

ارسلان ـ همین بلا رو یه بارم سر من آورد. البته دستم نبود، یه جای دیگه بود!

پسره ی خل! از قصد دو پهلو گفت. به روی خودم نمیارم و وارد خونه می شم. بعد از عوض کردن لباسام به آشپزخونه می رم. وقتی وارد آشپزخونه می شم، ارسلان و سیاوش هم آروم وارد آشپزخونه می شند. آذر خانم در حال برداشتن پنیر از تو قالبش بود که سیاوش دستاشو می ذاره روی چشماش.

آذر خانم ـ اقلیما. نکن اول صبحی. معلوم نیست کجا رفتی.

با خنده می گم:

ـ وا آذر خانم، این همه دستای من کلفته؟!

سیاوش دستاش رو از روی چشمای آذر خانم برمی داره و می گه:

ـ سلام مامان خانم. نمی دونستم این همه ظرافت دخترونه دارم!

آذر خانم اول شوکه می شه، بعد با همون دستای کثیفش سیاوش رو بغلش می گیره. قربون صدقه های مادرانه شروع می شه. من هم یاد مامان خودم افتاده بودم. با لذت و لبخند در حال تماشا کردن این صحنه بودم. ثریا خانم و بابا هم وارد آشپزخونه می شند. اون ها هم اول تعجب می کنند، ولی بعد شروع به سلام و احوال پرسی می کنند. فقط عباس آقا نبود که یه کم بعد با یه دسته نون وارد آشپزخونه شد.

بعد از تموم شدن مراسم ماچ و بوسه، نوبت به خوردن صبحانه رسید. همه دور میز نشسته بودیم و هرکسی یه سوال از این جناب سیاوش خان می کرد. آذر خانم گاهی براش لقمه می گرفت. طبق معمول بیجا خنده ام می گرفت.

همین طور درحال لبخند زدن بودم که سیاوش پرسید:

ـ به چی می خندید؟! حتما یاد کاری که با من کردید افتادید نه؟!

خنده ام رو قورت دادم. اگه بقیه می فهمیدند خیلی بد می شد. با خونسردی می گم:

ـ من کلا خوش خنده ام. راستی راجع به کدوم کار صحبت می کنید؟!

ارسلان و سیاوش زیر چشمی به هم نگاه کردند و نیشخند زدند. همه گوش شده بودند تا ببینند قضیه چیه.

ثریا خانم ـ اقلیما دوباره چه کار کردی؟!

این بار همگی با هم خندیدند. بابا گفت:

ـ دخترم خیلی شیطونه.

ارسلان آروم گفت:

ـ شیطون نه، خله!

از زیر میز با پام محکم روی زانوش زدم. که پاشو بالا آورد و خورد به میز، بعد لیوان چایم سر ریز شد و ریخت روی دستم. چای زیاد داغ نبود ولی باز سوختم. صدای آخم بلند شد. همه تقریبا هول کردند. ارسلان دستم رو گرفت زیر آب. آروم شدم.

بابا با نگرانی گفت:

ـ چیزیت که نشد بابا؟

ـ نه چیزیم نشد، ولی دستم سوخت!

ثریا خانم ـ از دست شما دو نفر. کنار هم باشید خونه رو با آتیش می کشید.

سیاوش درحالی که یه جعبه تو دستش بود به ارسلان گفت:

ـ یه کم پماد بزن. آروم می کنه.

ارسلان ـ اقلیما بشین آستینتم بده بالا.

با حرص جعبه رو از دست ارسلان گرفتم و گفتم:

ـ خودم می تونم و نیازی به تو ندارم.

خشکشون زد. به اتاقم رفتم و به دستم پماد زدم و با باند بستمش. خوبی این سوختن این بود که از کار معاف شدم. ولی برای این که جلوی جمع نشون ندم، به کمک آذر خانم رفتم.

هر کسی دیگه دنبال کارش رفته بود. آذر خانم تا من رو دید، گفت:

ـ بیا این غذا رو درست کن، من می رم پیش ثریا خانم. گفت کارم داره.

بهترین سرگرمیم آشپزی بود. از این کار خوشم می اومد و همیشه با لذت انجامش می دادم. حسابی سرگرم شده بودم. وقتی به خودم اومدم که ظهر شده بود. وقتی برای استراحت کردن خواستم روی صندلی بشینم، با تعجب سیاوش رو دیدم که در حال نوشیدن چای بود. یکه خوردم و یه قدم به عقب رفتم.

سیاوش ـ ترسوندمتون؟!

ـ بله!

ـ وقتی اومدم اصلا متوجه نشدید. حسابی سرگرم کارتون بودید. از تنها بودن باهاش معذب شده بودم. گفتم:

ـ آذر خانم نیست؟!

ـ چرا، مامان با ثریا جون صحبت می کنه. به شما نگفت؟

ـ نه، یعنی چرا... آره! آهان آره، راستی از صبح با هم رفتن تو اتاق!

سیاوش مات و مبهوت نگاهم کرد! فهمیدم دوباره چرت گفتم.

ـ نه منظورم این بود برای صحبت با هم رفتند تو اتاق!

یه لبخند عریضم تحویلش دادم.

سیاوش با تعجب گفت:

ـ حالتون خوبه؟!

با همون لبخند عریضم می گم:

ـ بله، بله! خیلی خوبم.

سیاوش یه کم از چاییش خورد و گفت:

ـ بله از صورت گل انداخته تون معلومه!

مثل بادکنک که یه دفعه ای بادش رو خالی می کنند، اون شکلی شدم. دهنم رو براش کج کردم. سرش پایین بود و ندید. در حال نگاه کردن بهش بودم که یه دفعه ای سرش رو بالا آورد! هول کردم و دستم رو به سینک تکیه دادم که یکی از لیوانا از روی سینک افتاد. با پام زدم زیرش که بالا بیاد با دستام بگیرمش، پرت شد جلو. دستام رو بالا بردم که بگیرمش، دو قدم به سمت جلو رفتم که پام به گوشه ی یکی از صندلیا گیر کرد و با شکم روی زمین شیرجه رفتم. احساس کردم چونه ام خرد شد. پاهام صد و هشتاد درجه از هم باز شده بود. با همون حالت برگشتم، چشمم به لیوانی که جلوم بود خورد. سیاوش گرفته بودش. تازه فهمیدم چرا نشکست! چشمام از تعجب گرد شده بود. سیاوش با نگرانی گفت:

ـ حالت خوبه؟

سرم رو تکون دادم. لیوان رو، روی میز گذاشت و کنارم ایستاد و گفت:

ـ می تونی بلند شی یا کمکت بکنم؟!

ـ نه چیزی نیست. شما بشینید.

موقع بلند شدن زانوهام تیر کشید. مجبور شدم یکی از صندلیا رو بیارم جلو تا بهش تکیه بدم و بلند بشم. سیاوش هم مدام نگاه می کرد. حرصم گرفته بود. بهش گفتم:

ـ فیلم اَکشن این سانسش تموم شد. زحمت بکشید سالن رو تخلیه کنید!

اول فقط نگاهم کرد، ولی بعد تازه دوهزاریش صاف شد و یه راست از آشپزخونه بیرون رفت. موقع بیرون رفتن صدای آذر خانم رو شنیدم که گفت ـ سیاوش چای می خواستی؟ خوردی؟

ولی سیاوش جوابش رو نداد. اگه آذر خانم من رو تو این وضعیت می دید متوجه می شد دوباره خراب کاری کردم. با اینکه زانوم درد می کرد ولی صاف ایستادم و صندلی رو مرتب کردم و جلوی ظرف شویی ایستادم.

آذر خانم وارد شد و با تعجب و به من نگاه کرد و گفت:

ـ این پسره چرا این طوری کرد؟

با شک ادامه داد:

ـ چیزی شده؟!

نفسم رو تنظیم کردم و گفتم:

ـ راستش نفهمیدم. آقا سیاوش داشتن چاییشون رو می خوردن، گوشیشون زنگ زد. بعد هم این شکلی شدن. شما خودتون رو ناراحت نکنید، ایشا... چیزی نیست. راستی این همه مدت با ثریا خانم راجع به چی حرف می زدید؟!

آذر خانم در حالی که روی صندلی می نشست به من گفت:

ـ اول یه لیوان آب بده با قرصم بخورم. انقدر این پله ها رو بالا و پایین رفتم که زانوم باد کرد.

دوباره پرسیدم:

ـ ثریا خانم کسی رو پیدا نکردن؟

آذر خانم ـ چرا! همین الان که پیش خانوم بودم، راجع به همین با من حرف می زد. نمی دونم می گفت دختره دانشجوِ، انگار از شهرستانم اومده. تارا پیداش کرده. بازم بیاد ببینمش. کسی که این دختره پیداش کرده باشه معلومه دیگه چیه!

با خنده گفتم:

ـ وا آذر خانم؟ مگه تارا چشه؟

یه نگاه به من انداخت و گفت:

ـ چش نیست؟

به در آشپزخونه نگاه کرد که مبادا کسی بیاد و صداش رو پایین تر آورد و گفت:

ـ دختره ی چشم سفید، خجالتم خوب چیزیه والا! یه تیکه پارچه می پوشه و میاد هی جلوی این مردا رژه می ره! گلاب به روت مادر، همچین سینه هاشم می ده جلو و با فخر راه می ره که نگو و نپرس!

بعد از جاش بلند شد و دستش رو زد پشتش و ادای تارا رو درآورد! از خنده غش کرده بودم. انقدر خندیده بودم که اشکام راه افتاده بودند. با خنده به آذر خانم می گم:

ـ خیلی بامزه اید! کپیِ خودش اداش رو درآوردید!

آذر خانم خودشم خنده اش گرفته بود. گفت:

ـ یه مدت هم خیلی دنبال ارسلان راه افتاده بود، ولی ارسلان محلش نداد تا اینکه خودش دیگه پاپیش نشد. با تهدید ادامه داد:

ـ نبینم این حرفا رو پیش کسی بگیا!

ـ چشم! خیالتون تختِ تخت!

آذر خانم دوباره با همون لحن ادامه داد:

ـ یه مدتم دنبال بچه ی من افتاده بود. دید ارسلان محلش نمی ده دنبال پسر من راه افتاد. ولی ماشا... باشه انقدر پسرم آقاست، که حتی یه دفعه ام سرش رو جلوش بلند نکرد!

از دهنم پرید و گفتم:

ـ آذر خانم هیچ کس نمی گه ماست من ترشه!

آذر خانم همون طور بهت زده موند. خواستم مثلا حرفم رو درست کنم، بنابراین گفتم:

ـ نه منظورم رو بد گفتم. شما درست می گید. سیاوش جای برادری، هم خوشگله، هم خوش تیپه و هم معلومه از قواره ی ارسلان نیست. منم جای تارا بودم، دنبال سیاوش خان راه می افتادم!

آذر خانم آب دهنش رو قورت داد و چیزی نگفت. اصلا نفهمیدم چطور این حرفا رو گفتم. آذر خانم از جاش بلند شد و گفت:

ـ من می رم ببینم عباس آقا چه کار می کنه. مواظب باش!

با اون پایی که می گفت درد می کنه، بدو از آشپزخونه بیرون رفت. وقتی این حرکتش رو دیدم، دو دستی زدم تو سرم و گفتم:

ـ خاک تو کاهدونم بیاد. شاید توش حداقل سبزه رشد کنه و یه چیزی دربیاد اونجا! زنِ بیچاره فکر کرد الان پسرش رو می خوام قورت بدم، بدو رفت بیرون! خدا قربونت، اون موقع که عقل پخش می کردی من کجا ایستاده بودم؟

درحال حرف زدن بودم که احساس کردم بوی سوختگی میاد. وقتی داخل تابه رو نگاه کردم یه آه کشیدم. همه ی سیب زمینی ها سوخته بود!

*****

عصر تو اتاقم در حال چرت زدن بودم که ثریا خانم با یه تقی به در وارد شد.

ـ سلام.

ثریا خانم ـ سلام. خواب بودی؟

ـ نه، چرت می زدم.

ـ اینجا حوصله ات سر می ره؟

ـ راستش یه کم آره، ولی خب گاهی اون قدر کار می ریزه رو سرم که این جور چیزا یادم می ره. آذر خانم هم تنهاست، نمی شه تنهایی کارا رو انجام بده.

ثریا خانم با کمی مکث گفت:

ـ دیشب تارا زنگ زده بود و یه خانمی رو معرفی کرد که برای کمک بیاد اینجا. آذر خانم که انگار زیاد میل نداره کسی برای کار اینجا بیاد، ولی من که می بینم پاهاش درد می کنه و تو هم دست تنها از عهده ی کارها برنمیای، به خاطر همین گفتم که این خانم بیاد تا هم ما اون رو ببینیم و هم اون با اینجا آشنا بشه. تارا که می گفت دختر خوبیه، ولی ندیده نمی شه قضاوت کرد. اومدم بهت اطلاع بدم. اگه کسی رو استخدام کردیم می تونی بیرون کلاسی یا جایی بری.

ـ ممنونم از لطفتون. می خواستم یه مطلبی رو بگم.

ـ بگو.

ـ می شه صیغه ی من و ارسلان رو فسخ کنید؟ این طوری راحت ترم!

ـ من به ارسلان گفتم، ولی خودش قبول نکرد!

پسره ی چیز! ثریا خانم که کلافگی من رو می بینه، می گه:

ـ اذیتت می کنه؟!

ـ راستش هیچ دوست ندارم اتفاقی بین ما بیافته!

ـ اگه ارسلان مشکلی برات به وجود آورد، به خودم بگو! نگران چیزی هم نباش.

با لبخند محوی می گم:

ـ ممنون!

ـ تارا گفته بود که عصر با اون خانم میان اینجا. تو هم زود تر بیا پایین. دیر نکن!

با این حرف از اتاق خارج شد. به خاطر رفتارهای ضد و نقیض بقیه، سر دوراهی مونده بودم. نمی دونستم تو این خونه چه کاره ام! وقتی برای فکر کردن نبود. بعد از مرتب کردن روی تخت، به طبقه ی پایین رفتم. کسی نبود. داخل آشپزخونه رفتم تا چای دم کنم. زیر سماور رو که روشن کردم صدای زنگ بلند شد. تارا با یه خانمی بود. در رو باز کردم و ثریا خانم رو صدا کردم. به استقبالشون رفتم.

ـ سلام، خوبی تارا؟!

تارا ـ سلام. مرسی. زندایی که هست؟

ـ بله، بیا تو، الانم ثریا خانم میاد.

تارا به دختر خانم کناریش اشاره کرد و گفت:

ـ ایشون همون خانمی هستند که گفته بودم. مهشید خانم، ایشون تقریبا همکار شما هستند.

با خوشحالی باهاش دست می دم و می گم:

ـ خوشحال شدم. اقلیما هستم.

مهشید ـ منم همین طور!

با هم وارد پذیرایی می شیم. تارا و مهشید کنار هم می شینند. ثریا خانم هم پایین میاد. رو به من می گه:

ـ اقلیما، آذر خانم رو صدا کن. برای استراحت خونه ی خودشون رفت.

به حیاط پشتی می رم. خوشبختانه ارسلان و سیاوش بیرون بودند. خونه ی آذر خانم مثل خونه های روستایی بود. کمی از سطح زمین بالا تر بود و جلوی خونه سه تا پله می خورد. چند دفعه در می زنم که بالاخره آذر خانم در رو باز می کنه. بعد از اطلاع دادن دوباره به خونه می رم. وقتی وارد می شم، ثریا خانم می گه:

ـ به آذر خانم گفتی؟

ـ بله، الان میان.

به سمت آشپزخونه می رم تا شربت درست کنم. آذر خانم شربت آلبالو درست کرده بود. تو لیوان می ریزم و وارد پذیرایی می شم. بعد از دور گرفتن سینی می خوام که به آشپزخونه برم، که ثریا خانم می گه:

ـ اقلیما بمون.

تبعیت می کنم و روی یکی از مبلا می شینم. مهشید دختر سبزه ای بود. اولین چیزی که تو چهره اش جلب توجه می کرد چشماش بود. حالت چشماش بادومی بود. قدش هم از من بلند تر بود. در کل می شه گفت قشنگ بود.

در حال نگاه کردن به مهشید بودم که آذر خانم هم وارد شد. تا رسید به ثریا خانم گفت:

ـ ببخشید خانم که دیر شد. سیاوش و آقا ارسلان اومدن، گفتم یه چند دقیقه خونه ی ما بمونن تا من برم صداشون کنم.

ثریا خانم ـ اشکال نداره.

رو به مهشید کرد و گفت:

ـ این خانم همونی هستند که تارا جان معرفی کرده.

آذر خانم نگاه خریدارانه ای به مهشید انداخت و بعد کنار ثریا خانم نشست.

ثریا خانم ـ خب خانم کمال زاده، از خودتون بگید. چند سالتونه؟ چه کار می کنید؟

مهشید صداش رو صاف کرد و گفت:

ـ من مهشید کمال زاده هستم. بیست و سه سالمه. دانشجوی تاریخ هستم. خانواده ام اهل دماوند هستند و خودم برای ادامه تحصیل تهران اومدم. چند جایی به عنوان منشی کار کردم، ولی خب شرکت های خصوصی کلی مسائل و مشکلات داره. به خاطر همین، هرجا می رفتم، سریع از کارم بیرون می اومدم. این اواخر دنبال کار بودم، اتفاقی صحبت های تارا خانم رو با یکی از دوستانشون شنیدم. بعد هم با ایشون صحبت کردم و در حال حاضر هم در خدمت شما هستم.

ثریا خانم سری تکون داد و گفت:

ـ برای چی کار می کنی؟

ـ جامعه ی الان ما، از نظر اقتصادی وضعیت خوبی نداره. برای هر کاری که انجام بدی، باید پول بدی. به اصطلاح هرچقدر پول بدی همون قدرم آش می خوری. منم می خوام تا حدودی چرخ زندگی خودم رو بچرخونم. زمان پدر و مادر های ما، پدر خانواده کار می کرد و خرج چند نفر رو می داد، ولی الان اگه الان همه ی اعضای یک خانواده هم کار کنند، خرج تحصیل یک نفر هم نمی شه، چه برسه به مابقی مسائل.

آذر خانم ـ راست می گی خانم. زندگی سخت شده.

ثریا خانم بدون توجه به آذر خانم گفت:

ـ یه کم در مورد خانواده ات توضیح بده. به هر حال من باید بدونم شما کی هستید یا از چه خانواده ای هستید؟ امیدوارم از سوال هام ناراحت نشید.

مهشید با لبخند کوچکی گفت:

ـ نه مشکلی نیست. من می خوام خونه ی شما کار بکنم، باید به من اطمینان پیدا کنید. من کوچکترین عضو یه خانواده ی پنج نفری هستم. دو تا برادر دارم که یکیشون ازدواج کرده و یکی هم نامزد داره. مادرم هم خونه داره و پدرم یه لوله کش ساده است.

ـ خودت چی؟ خودت ازدواج نکردی؟ 

مهشید یه چین می اندازه به ابروهاش و می گه:

ـ نه.

ـ دوست نداری یا مورد خوبی پیش نیومده؟

احساس کردم که کلافه شد، ولی دوباره با همون لحن گفت:

ـ می شه گفت هر دو مورد. ترجیح می دم فعلا درسم رو بخونم.

ـ چند ترم مونده تا تموم کنی؟

ـ چهار ترم دیگه تموم می شه. بعد هم قصد دارم برای فوق درس بخونم.

ـ موفق باشی. این جلسه فعلا برای یه آشنایی مختصر بود. شماره ات رو بده تا اگه قبولت کردیم، باهات تماس بگیریم.

ـ همون طور که لازمه شما به من اطمینان پیدا کنید، لازم هست که من هم با شما آشنا بشم. به نظرتون این طوری درست نیست؟!

ثریا خانم لبخند کوچکی می زنه و می گه:

ـ درسته. من و همسرم و پسرم ارسلان با هم اینجا زندگی می کنیم. آذر خانم هم با عباس آقا و سیاوش جان تو حیاط پشتی خونه دارند. اقلیما هم که به آذر خانم کمک می کنند. فعلا همین بسه. فکر نکنم جایی مرسوم باشه یه جوینده ی کار از صاحب کارش سوال بکنه.

ـ اگر بی ادبی کردم عذر می خوام، ولی باید آدم یه شناخت اجمالی داشته باشه.

از داخل کیفش برگه ای درآورد و در حین نوشتن شماره روش، گفت:

شماره ام رو براتون نوشتم، اگه خواستید زنگ بزنید.

برگه رو به دست ثریا خانم داد و با خداحافظی بیرون رفت. تارا قصد نداشت همراهیش کنه. من برای بدرقه اش رفتم. به مهشید گفتم:

ـ می تونید برگردید؟ مسیر رو بلدید؟

ـ بله. شما هم به کارهاتون برسید. فعلا خداحافظ.

زیر لب خداحافظی کردم و به پذیرایی برگشتم.

ثریا خانم و آذر خانم مشغول صحبت بودند. کنار تارا نشستم.

تارا ـ خوبی اقلیما؟

ـ مرسی. سودابه خانم خوبه؟

ـ آره مامانم هم خوبه.

ثریا خانم رو به من گفت:

ـ اقلیما به نظرت چطور بود؟

ـ راستش تا به الان ازش خوشم اومده، ولی خب باید دید بعدا چطور می شه.

آذر خانم ـ از تو قیافه اش معلوم بود از این دخترایی هستش که سرش تو کار خودشه. منم ازش خوشم اومد.

ـ آذر خانم حالا نمی شه زود قضاوت کرد. یه پرس و جو باید بکنیم.

تارا ـ مگه می خواید برید خواستگاریش؟ این کارا چیه دیگه!

آذر خانم ـ این طور نگید خانم. دور و زمونه ی بدی شده. اقلیما راست می گه. باید یه پرس و جو بکنیم.

ثریا خانم ـ منم موافقم. ارسلان رو می فرستم تا راجع به دختره تحقیق کنه. من نمی تونم هر کسی رو تو خونه ام راه بدم.

بعد به تارا می گه:

ـ آدرس دانشگاه و خوابگاهش رو بنویس، می دم ارسلان بره دنبالش!

تارا ـ باشه.

لیوان ها رو از روی میز جمع کردم و به آشپزخونه بردم. در حال آب کشیدن لیوان ها بودم که آذر خانم وارد آشپزخونه شد و گفت:

ـ اقلیما بیا برو دنبال آقا ارسلان و سیاوش بگو خانم کارشون داره.

اصلا دوست نداشتم دیگه با سیاوش رو به رو بشم. آذر خانم که از قیافه ام دیده بود دوست ندارم برم، با تشر گفت:

ـ نه نیار. زودم برو، خانم منتظره.

با حرص به سمت خونه ی آذر خانم رفتم. در خونه باز بود. صدای تلویزیون می اومد. وارد خونه شدم. به سمت هال رفتم. ارسلان و سیاوش رو زمین دراز کشیده بودند و تخمه می شکستند. یه فیلم خارجی پخش می شد. خواستم صداشون بزنم که یه صحنه ی ترسناک تو فیلم پخش شد و جیغ زدم. ارسلان مثل فنر از جاش بلند شد. سیاوش خشکش زده بود. ارسلان تا من رو دید، گفت:

ـ اینجا چه کار می کنی؟ در نداره که بدون در زدن اومدی تو؟!

هنوز حالت ترس رو داشتم. گفتم:

ـ به من چه! در باز بود، صداتون هم نمی اومد، نگران شدم، گفتم بیام ببینم شاید اتفاقی افتاده باشه!

نفس عمیقی کشیدم. ارسلان به من گفت:

ـ حالا چه کار داشتی؟

ـ ثریا خانم کارتون داره. هم تو و هم سیاوش رو!

سیاوش تلویزیون رو خاموش کرده بود و روی مبل نشسته بود. ارسلان ابروش رو بالا انداخت و گفت:

ـ این سیاوش رو کیه دیگه؟!!!!!

ـ ارسلان! من حالم خوب نیست، تو حالا اذیت کن!

ـ آخه برام جالبه. تو تا چند وقت بعد از صیغه هم من رو با آقا صدا می زدی، حالا نمی دونم چطور شده که سیاوش رو این طور صدا می زنی!!!!!!

سیاوش به من نگاه کرد و پوزخند زد، بعد به ارسلان گفت:

ـ بیا بریم. معطل نکن.

خودش از اتاق خارج شد. وقتی از کنارم رد شد، تو صورتم نگاه کرد و خندید. دلیلش رو نفهمیدم، حتما دیوونه شده بود. ارسلان هم دنبالش از اتاق خارج شد و به من گفت:

ـ خونه رو مرتب کن.آذر خانم میاد غر می زنه!

ـ نوکر بابات غلام سیاه!

ـ به من چه! آذر خانم که از گل کمتر به من نمی گه. با سیاوشم کار نداره، غراش رو به تو می زنه!

پسره ی پررو! از خونه بیرون رفت. هاج و واج وسط اتاق مونده بودم. اگه می رفتم اونجا باید جلوی ارسلان و سیاوش مدام خم و راست می شدم. حوصله لبخندای ژکوند سیاوش رو نداشتم. پس بهتر بود همین جا می موندم. ظرفای کثیف رو به آشپزخونه بردم و آب کشیدم. اتاقم کمی مرتب کردم. دوست داشتم ماهواره رو روشن کنم و فیلمه رو ببینم. حس کنجکاوی داشت خفه ام می کرد. تلویزیون رو روشن کردم. همون شبکه بود. کمی از فیلم رو دیدم. تا به این جا چیز خاصی نداشت. سخت مشغول دیدن فیلم بودم. احساس کردم که صدای کفش میاد، به پشت سرم نگاه کردم کسی نبود. دوباره به تلویزیون خیره شدم. یه کم ترسیده بودم. یه دفعه ای یه دختره اومد که سرش به سمت پشت چرخیده بود و از داخل دهنش خون می اومد. تا این صحنه رو دیدم جیغ کشیدم و از اتاق بیرون رفتم. بدو بدو به خونه برگشتم. وقتی وارد شدم، همه دور تا دور نشسته بودند، نمی دونم چه شکلی شده بودم که ثریا خانم با نگرانی گفت:

ـ حالت خوبه؟!!!

از ترسم گریه ام گرفته بود. بدون جواب به آشپزخونه رفتم. سرم رو گذاشته بودم روی میز و نفس عمیق می کشیدم. دست یه نفر رو روی شونه ام احساس کردم. از جام پریدم و جیغ خفیفی کشیدم. ارسلان تا من رو این طوری دید، گفت:

ـ نترس عزیزم، منم! حالت خوبه؟!

اشکام رو پاک کردم و با صدای خفه ای گفتم:

ـ نه!

ارسلان از روی صندلی بلندم کرد و گفت:

ـ بلند شو و بیا دست و صورتت رو بشور. بذار یه لیوان آب قند برات درست کنم. از ترس فشارت افتاده!

به صورتم آب زدم. ارسلان دونه دونه کابینت ها رو باز می کرد.

ـ دنبال چی می گردی؟

ـ قندا کجاست؟

کشوی کناریش رو باز می کنم و می گم:

ـ تو که جای چیزی رو نمی دونی، برای چی می خوای آب قند درست کنی؟

چند تا از قندا رو انداخت داخل لیوان و گفت:

ـ خیلی ترسیدی! نگرانت شدم!

دوباره روی صندلی نشستم و سرم رو روی میز گذاشتم. ارسلان لیوان رو جلوم گذاشت و گفت:

ـ بلند شو این رو بخور، حالت بهتر می شه.

با دستش سرم رو از روی میز بلند کردم و کمی از آب قند رو خوردم.

ارسلان ـ بهتری؟!

تو چشماش زل زدم و چیزی نگفتم.

ارسلان ـ خب انگار دوباره حالت بهتر شد که از این نگاهای خصمانه به من می اندازی!

روی صندلی کناریم نشست و گفت:

ـ نذاشتم کسی بیاد. می دونستم دوست نداری موقعی که گریه می کنی کسی کنارت باشه!

با تلخی گفتم:

ـ خوبه خودت می دونی برای من مثل روح می مونی و کسی به حساب نمیای!

چیزی نگفت! فهمیدم ناراحتش کردم، ولی به روی خودم نیاوردم و سرم رو گذاشتم روی میز.

ارسلان دستش رو روی کمرم گذاشت و گفت:

ـ برو بالا تو اتاقت استراحت کن. این جا یه موقع سیاوش میاد. دوست ندارم این طوری ببیندت!

تو دلم گفتم این چش شده؟!! دوباره رفته بودم تو جلد بد ذاتیم.

از روی میز بلند شدم و دستش رو پس زدم و گفتم:

ـ برای من تکلیف مشخص نکن. من می دونم چی برام خوبه یا چی بده؟

وارد پذیرایی شدم. آذر خانم از جاش بلند شد و گفت:

ـ خوبی؟ آقا نذاشت بیایم.

تو دلم از ارسلان تشکر کردم. با لبخند بی جونی گفتم:

ـ بله، حالم خوبه!

ثریا خانم ـ برو تو اتاقت. حسابی رنگت پریده!

تارا با بی حالی گفت:

ـ یه دفعه چت شد؟

با همون لبخندم گفتم:

ـ چیزی نیست.

سیاوش یه نگاه به من انداخت و دوباره به تارا نگاه کرد. تارا هم سرش رو تکون داد و با خنده مشغول صحبت با سیاوش شد.

ارسلان از داخل آشپزخونه بیرون نیومد. بدون توجه به کسی به سمت اتاقم رفتم و از داخل در رو قفل کردم. احساس کردم ممکنه ارسلان وارد اتاق بشه. نمی دونم چرا اصلا دوست نداشتم ببینمش یا باهاش روبه رو بشم. روسریم رو از سرم درمیارم و دمر روی تخت دراز می کشم.

ارسلان از اون موقعی که اومده بود یه طور دیگه ای شده بود.

چند شب پیش کنار بابا و ثریا خانم نشسته بودم و سریال نگاه می کردم. ارسلان از صبح بیرون رفته بود. ثریا خانم به ساعت نگاهی کرد و گفت:

ـ ارسلان دیر کرد. شهروز به تو نگفت کجا می ره؟

بابا ـ نه. حتما با دوستاش بیرون رفته.

وقتی حرفای بابا تموم شد، ارسلان هم وارد شد. دو تا دسته گل تو دستاش بود.

بابا با خنده به ثریا خانم گفت:

ـ اینم پسر شما. حلال زاده است.

ارسلان با خنده جلو میاد و صورت ثریا خانم رو می بوسه و یکی از دسته گل ها رو با یه جعبه ی کادو شده می ده دستش. ثریا خانم هم با ذوق صورت ارسلان رو می بوسه و می گه:

ـ عزیزم این چه کاری بود که کردی؟

ارسلان در حین دست دادن با بابا می گه:

ـ یادم رفته بود براتون سوغات بیارم. براتون اینا رو خریدم.

یه جعبه هم به بابا می ده. بابا هم متقابلا سرش رو می بوسه. به من که می رسه، ثریا خانم و بابا هردوتاشون زل زدند به ما. ارسلان دسته گل رو می ده دستم و می گه:

ـ قابل تو رو نداره.

یاد روز عقدمون می افتم. با یادآوردی اون روز لبخندی می زنم و می گم:

ـ ممنون. خیلی قشنگه.

ارسلان یه جعبه می ده دستم و می گه:

ـ امیدوارم خوشت بیاد.

جعبه رو باز می کنم. یه ساعت خوشگل بود. با ذوق می گم:

ـ مرسی ارسلان، خیلی قشنگه.

بابا به ارسلان می گه:

ـ بابا بلند شو و بنداز دستش.

ارسلان انگار خجالت می کشید جلوی بابا این کار رو بکنه. همیشه همین طور بود. همیشه جلوی ثریا خانم و بابا خیلی مراعات می کرد. به صفحه ی تلویزیون خیره شد و گفت:

ـ خودش دیگه می بنده!

بابا با تشر می گه:

ـ بلند شو ببینم.

ارسلان با اجبار از جاش بلند می شه. دستم رو بالا می گیرم و بهش اشاره می کنم که ببنده. عوض من اون خجالت می کشید. برام بست و سریع سر جاش نشست.

خیلی ساعت قشنگی بود. بابا دوباره می گه:

ـ بلند شو زنت رو ببوس!

ثریا خانم لبخندی زد و گفت:

ـ شهروز بذار راحت باشند.

می دونستم تا این اتفاق نیفته، بابا راضی نمی شه. از جام بلند شدم و گفتم:

ـ من دیگه می رم بخوابم. دیر وقته.

بابا ـ صبر کن بابا.

ـ نه. خیلی خسته ام، می رم بخوابم.

به سمت پله رفته بودم که از پشت ارسلان دستام رو گرفت و سرم رو بوسید. خشکم زده بود. مطمئن بودم دوباره لبو شدم.

بابا با خنده گفت:

ـ این خجالت داشت؟!

واقعا درحال پس افتادن بودم. با سرعت بالا رفتم. همه از این کارم خنده اشون گرفته بود!

با به یاد آوردن این خاطره اصلا احساس خوبی به من دست نداد. اولین بار بود که ارسلان من رو می بوسید. ولی من واقعا هیچ حسی بهش نداشتم. حتی گاهی دوست داشتم کله اش رو بکنم. این همه مهربون بودنش، گاهی باعث می شد عذاب وجدان بگیرم. یه حسی می گفت انگار دوسم داره. ولی من واقعا از احساس تهی بودم!

به سیاوش فکر می کنم. چهارشونه بود و تقریبا هم قد ارسلان. چهره ی مردونه ای داشت. نمی شد بهش گفت قشنگه ولی آدم دوست داشت نگاش کنه.

یاد نگاه تارا می افتم. همیشه براش تو یه پسر، خوشگلی و پولدار بودنش مهم بود. سیاوش تقریبا هیچکدوم رو نداشت. ولی خودم امروز دیدم که چطور به سیاوش نگاه می کرد.

دوباره ذهنم به سمت سیاوش می ره. به نظرم خیلی مغرور و سخت می اومد. جذبه ی خاصی داشت. صبح که تو آشپزخونه تو چشمام زل زده بود، کم بود قالب تهی کنم.

در کل به نظر آدم خوبی می اومد. زیر لب چند بار اسمش رو تکرار می کنم. از اسمش خوشم اومد. چشمام رو بستم تا کمتر بهش فکر کنم ولی انگار سخت بود. چشمام رو، روی هم فشار دادم و ذهنم رو به سمت ارسلان معطوف کردم، ولی خیالم دور سیاوش چرخ می زد!

*****

نور خورشید به چشمام می خوره و مجبورم می کنه که از خواب بیدار بشم. ساعت نزدیک به هفت صبحه. دیشب پنجره رو باز گذاشته بودم. صدای گنجشکا من رو به سمت پنجره می کشونه. نفس عمیقی می کشم و کشی به بدنم می دم. از اینجا راحت می شد خونه ی آذر خانم رو دید. همون طور به اونجا زل زده بودم که سیاوش رو دیدم. با گرم کن در حال دویدن بود. از چشماش معلوم بود تازه از خواب بیدار شده. موهام رو پشت گوشم زدم و به دیوار کناریم تکیه دادم و بهش خیره شدم. بدون هیچ دلیلی ازش خوشم می اومد. با این فکر لبخندی روی لبام نشست که سیاوش یه دفعه ای به پنجره ی اتاقم نگاه کرد. وقتی من رو دید، با یه حالت بدی نگاهم کرد و بعد به خونه اشون رفت! خیلی خجالت کشیدم! الان فکر می کنه من از اونام که براش تور پهن کردم. برای خلاص شدن از این فکرا به حموم رفتم و دوش گرفتم. بعد از آماده شدن به پایین رفتم. ارسلان رو کاناپه ی جلوی تلویزیون خوابش برده بود. یه پتو می اندازم روش و به آشپزخونه می رم.

به جز آماده کردن صبحانه کاری نداشتم. درحال دم کردن چای بودم که صدای در خونه رو شنیدم. به پذیرایی رفتم. سیاوش بود. نونم گرفته بود. نون رو به دستم داد و گفت:

ـ ارسلان خوابه؟

سعی کردم اتفاق صبح رو به یاد نیارم و تو چشماش زل بزنم.

ـ بله، کارش دارید؟

سیاوش با یه اخم کوچولو گفت:

ـ حالا خوبه می دونست کارش دارم.

رو به من گفت:

ـ بی زحمت صداش کنید و بگید کارش دارم. فعلا.

ـ صبحونه نمی خورید؟ آماده است!

ـ برای همسرتون آماده اش کنید!

به رفتنش نگاه می کنم. منظورش چی بود؟! آه خدای من! مطمئنم راجع به من اشتباه فکر کرده. چشمام رو می بندم و به آشپزخونه برمی گردم. شیر سماور رو باز گذاشته بودم. چای داخل قوری سر ریز شده بود. چای رو دم می کنم و مشغول تمیز کردن زمین می شم. نمی دونم چقدر طول می کشه که دوباره سیاوش وارد خونه می شه. اصلا به روی خودم نمیارم. درحال شستن دستمالم بودم که وارد آشپزخونه شد. مشخص بود کلافه است.

سیاوش ـ ارسلان بیدار نشد؟

با بی خیالی می گم:

ـ یادم رفت صداش کنم.

برمی گردم و بهش نگاه می کنم. دستاش رو مشت کرده بود. نفسش رو می ده بیرون و می گه:

ـ تو اتاقشه؟!

ـ طبق گفته ی خودتون همسر منه، پس خودم بهتر می دونم چطور بیدارش کنم. حالا بفرمایید منزلتون تا صداش بزنم!

با دستم به در اشاره می کنم. انقدر دستاش رو فشار داده بود که قرمز شده بود. فقط گفت:

ـ بیرون منتظرم!

از عصبانی کردنش خوشحال شدم. از چیِ این عتیقه خوشم اومده بود؟!

به سمت ارسلان رفتم. چند دفعه ای صداش زدم تا بیدار شد. به آشپزخونه رفت و یه آبی به صورتش زد و بعد به حیاط رفت. از گوشه ی پنجره ی داخل آشپزخونه مشغول دید زدن اون ها بودم. حرفاشون درحد سی ثانیه ام طول نکشید. وقتی ارسلان برگشت، من هم خودم رو مشغول آماده کردن صبحونه نشون دادم. وارد آشپزخونه شد و به من گفت:

ـ اقلیما، برای من یه چای بریز تا آماده بشم.

یه ربع بعد حاضر و آماده وارد آشپزخونه شد و به من گفت:

ـ چاییم رو بده.

ـ راستش دم نکشیده بود، تازه الان دم کشیده، الان برات می ریزم.

ـ ای بابا، ول کن، نمی خواد. من می رم بیرون.

از روی صندلی بلند شده بود که دستش رو گرفتم و گفتم:

ـ وا؟! بشین یه لیوان بخور.

تو چشماش نگاه می کنم و می گم:

ـ ضعف می کنیا!

ارسلان با لبخند می گه:

ـ دیرم می شه. سیاوش منتظره.

برای اینکه سیاوش رو حرص بدم ارسلان رو معطل می کردم. به ارسلان می گم:

ـ اگه به جای این همه حرف زدن چاییت رو می خوردی، الان رفته بودی! سیاوش هم اگه چند دقیقه سر پا بایسته چیزیش نمی شه. بگیر بشین. ارسلان نشست. از این که بالاخره مجبورش کرده بودم لبخندی زدم. با آرامش براش چای ریختم و جلوش گذاشتم. ارسلان مشکوک نگاهم می کرد. بهش لبخندی زدم و کره و پنیر و از داخل یخچال درآوردم. خودمم کنار ارسلان نشستم و برای خودم لقمه گرفتم. ارسلان دوباره یه نگاه به من انداخت و گفت:

ـ چیزیت شده؟ نکنه مثل اون موقع چیزی توش ریخته باشی؟

خودم رو مثلا ناراحت نشون می دم و می گم:

ـ خوبه جلو روی خودت ریختم!

ـ آخه زیاد می خندی. فکر کردم نکنه دوباره یه فکر شیطانی داشته باشی!

وقتی می بینه جوابش رو نمی دم برای خودش لقمه می گیره. دوباره صدای باز و بسته شدن در خونه میاد. نمی تونم با دیدن چهره ی عصبانیِ سیاوش جلوی لبخند شیطانیم رو نگیرم.

وقتی وارد آشپزخونه می شه و می بینه من و ارسلان در کمال آرامش با هم صبحونه می خوریم، اول تعجب کرد و بعد با عصبانیت و دلخوری به ارسلان گفت:

ـ ارسلان می دونی از کی منتظرتم؟! حالا یه امروز صبحونه نمی خوردی!

ارسلان یه لقمه براش می گیره و به سمتش می گیره و با خنده می گه:

ـ امروز انگار از دنده ی چپ بلند شدیا! می ریم بابا، دیر نشده که! انقدر جوش نزن، می ری اونجا گند می زنی ها! از ما گفتن بود.

ارسلان با زور لقمه ی تو دستش رو می ده دست سیاوش و خودش دوباره مشغول خوردن می شه.

سیاوش معلوم بود حسابی کفری شده. با لبخند و آرامش به ارسلان می گم:

ـ برات چای بریزم؟!

ارسلان با لبخند می گه:

ـ آره عزیزم.

سیاوش با شنیدن این حرف از کوره در می ره و می گه:

ـ اَه. ارسلان من رفتم، خواستی خودت بیا!

ارسلان بلند گفت:

ـ شوخی کردم بابا. این رو گفتم که من و با زنم تنها بذاری!

فکر کنم تو رفتارم زیاده روی کرده بودم. احساس می کردم الان است که ارسلان یه بلایی سرم بیاره، ولی فقط با لبخند گفت:

ـ اقلیما...

ـ بله؟

ارسلان با یه حالتی گفت:

ـ هیچی! فعلا!

از آشپزخونه بیرون می ره. یه احساسی می گفت ارسلان فهمیده داشتم به خاطر سیاوش فیلم بازی می کردم! خودم رو با تمیز کردن روی میز مشغول کردم تا این فکر از سرم بیرون بره!

*****

به لیوان چایم خیره شدم. از استرس و فشارهای عصبی شبا خوابم نمی بره!

مهشید استخدام شد. ارسلان و سیاوش راجع به مهشید تحقیق کرده بودند. هیچ کس چیز بدی ازش ندیده بود. ثریا خانم چند روزی ارسلان رو فرستاد دماوند. نمی دونم این کارها دیگه برای چی بود. همه از خانواده ی اون ها تعریف می کردند. کسی بدی ندیده بود. ثریا خانم مهشید رو استخدام کرد. البته دو هفته قرار شد آزمایشی کار کنه. تو این دوهفته خودش رو خیلی خوب نشون داد. از تو چشمای ثریا خانم می شد خوند که از کارش راضیه. اون روزی که مهشید با ثریا خانم قرارداد کاریش رو بست، ثریا خانم حقوق این ماهش رو زودتر داد. از گوشه ی دیوار آشپزخونه همه چیز رو دیدم. یاد خودم افتادم. ثریا خانم پنج تومن فقط اون اوایل به من داد. که پانصد تومنش رو برای خودم نگه داشتم و بقیه رو به مامان و بابا دادم. با این صحنه بغضم گرفته بود. مهشید دختر خیلی خوبی بود. مودب و با شخصیت. حتی ارسلانم جلوی اون مراقب رفتارش بود. با اومدن مهشید بود که فهمیدم تو این خونه مثل یه عروسک کوکیم. یه عروسک کوکی که یکی کوکش می کنه تا من براش شیرین زبونی کنم.

یاد سیاوش می افتم. یه وقت به خودم اومدم و دیدم که نمی تونم موقع حرف زدن تو چشماش زل بزنم، نمی تونم به خواسته هاش یا حتی دستوراش نه بگم، نمی تونم وقتی که می بینمش جلوی تپش قلبم رو بگیرم، نمی تونم ناراحت نشم موقعی که با مهشید حرف می زنه و با خنده جلوی حرفاش کوتاه میاد، نمی تونم به خودم بقبولونم که دوسش ندارم!

اجازه دادم که اشکام بریزند تا راحت بشم. با هر قطره ای که از چشمام پایین می اومد با خودم عهد می بستم که این احساسم رو که هنوز یه نطفه است خفه اش کنم!

بعد از گریه کردن به اتاقم می رم و کنار ارسلان دراز می کشم.

ارسلان ـ اقلیما بیدار شو. ساعت یازده است.

چشمام رو می مالم و خواب آلود می گم:

ـ خوابم میاد.

ارسلان پتو رو از روم کنار می زنه و می گه:

ـ بلند شو بابا. به خاطر تو از کار و زندگیم زدم!

پتو رو می کشم روم و با غرغر می گم:

ـ من جایی نمیام.

ـ بلند نمی شی دیگه، نه؟!

داد می زنم و می گم:

ـ نه!

چند ثانیه نگذشته بود که یه چیزی خورد به بدنم. پتو رو کنار زدم و تو جام نشستم. ارسلان با یه بالش زد تو صورتم. مغزم تکون خورد.

ـ بهت گفتم بلند شو، خودت قبول نکردی!

بالش رو برداشتم و افتادم دنبالش. ارسلان خوشش اومده بود و من حرص می خوردم. ارسلان از روی تخت پرید و به سمت دیگه ی تخت رفت.

ـ ارسلان با زبون خوش می گم بیا این سمت!

ـ آخه جوجه تو که نمی تونی من رو بگیری، تازه منم بگیر، مثلا می خوای چه کار کنی؟

ـ یه کاری بهت نشون بدم که نگو و نپرس.

ارسلان دست کلیدش رو انداخت زمین. حواسم پرت شد که بالش رو تو صورتم پرت کرد. خوردم زمین. ارسلان از خنده ریسه کرده بود. حسابی کفریم کرده بود. سریع از جام بلند شدم. ارسلان فهمیده بود که حسابی عصبانی شدم. بالش رو برداشتم و تمام زورم رو جمع کردم و به سمتش انداختم. یه صدایی اومد. ارسلان با تعجب به من نگاه می کرد، ولی بعد شروع کرد به خندیدن. اون قدر عصبانی بودم که نمی دونستم داره به چی می خنده؟

ارسلان در حال خندیدن گفت:

ـ اقلیما خیلی صحنه ی باحالی بود!!!!!!

با عصبانیت گفتم:

ـ به چی می خندی؟!

با این حرفم خنده اش بیشتر شد. وقتی صورت عصبانیم رو دید گفت:

ـ معلومه تو انداختن بالش خیلی به خودت فشار آوردی. نه عزیزم؟!

یه کم فکر کردم. داشتم بالش رو می انداختم که یه صدایی اومد.

ـ هیم! وای خدای من!

ارسلان بلند زد زیر خنده! صورتم رو با دو تا دستام پوشوندم و داد زدم:

ـ نخند دیوونه!

ارسلان به خنده هاش ادامه داد. یه بالش از روی تخت برداشتم. ارسلان وقتی من رو دید، خنده هاش رو کنترل کرد و گفت:

ـ نندازیا! دوباره به خودت فشار میاری!

بالش رو انداختم، ولی ارسلان بیرون رفته بود و بالش به در اتاق خورد. ارسلان در رو باز کرد و گفت:

ـ پایین منتظرم، زود بیا!

وقتی در اتاق رو بست. یکی محکم زدم تو سرم. نیمچه آبرویی که داشتم هم رفته بود. یه نگاه به اتاق انداختم. حسابی به هم ریخته بود. صدای گوشیم بلند می شه. اس ام اس اومده بود. ارسلان نوشته بود:

ـ بهش فکر نکن. زود بیا پایین. منتظرم نذار!

بدون اینکه اتاق رو مرتب کنم آماده می شم و پایین می رم. مهشید و آذر خانم داخل آشپزخونه بودند.

آذر خانم تا من رو می بینه، می گه:

ـ چقدر امروز خوابیدی؟ خانم از صبح هی تو رو می پرسید!

مهشید با خنده گفت:

ـ وا خاله آذر، همیشه اقلیما حالا زود بیدار می شد. حالا یه امروز به خودش استراحت داده!

ـ آذر خانم راست می گه. امروز خیلی دیر بیدار شدم.

آذر خانم ـ حالا صبحونه می خوری؟ یه چای می خوای برات بریزم؟!

ـ نه با ارسلان می رم بیرون. نمی دونم چه کارم داره؟

مهشید برام یه چشمک زد و گفت:

ـ خوش بگذره! 

با لبخند می گم:

ـ ممنون، فقط لطفا بالا تو اتاق نرید، آخه ارسلان نذاشت مرتب کنم، به خاطر همین می گم که خودم میام مرتبش می کنم.

مهشید با شیطنت گفت:

ـ واقعا بالا به هم ریخته است که می گی نریم تو اتاق یا....

با خجالت می گم:

ـ مهشید! اذیت نکن!

آذر خانم هم خنده اش گرفته بود.

مهشید با لبخند می گه:

ـ عزیزم شوخی کردم. برو دیگه، آقا ارسلان بیرون منتظره!

خداحافظی می کنم و از آشپزخونه بیرون می رم. ثریا خانم هم آماده بود.

ـ سلام صبح به خیر.

ثریا خانم ـ سلام ظهرت به خیر!

متوجه کنایه اش می شم. سرم رو پایین می اندازم و می گم:

ـ ببخشید، دیشب دیر وقت خوابم برد.

ثریا خانم با آرامش همیشگیش گفت:

ـ اشکالی نداره، ولی از فردا زودتر بیدار شو.

ارسلان وارد خونه می شه و رو به من می گه:

ـ اقلیما زود باش دیگه!

ثریا خانم ـ بیرون می رید؟

ارسلان ـ آره مامان. شب بر می گردیم. منتظر نباشید.

خداحافظی می کنم و با ارسلان به سمت ماشینش می ریم. سوار می شم و ارسلان راه می افته.

ـ کجا می ریم؟

ـ می ریم یه کم بچرخیم. تا به حال با هم بیرون نرفتیم!

فهمیدم نمی خواد چیزی بگه. من هم سکوت کردم.

ارسلان ماشین رو جلوی مرکز خرید نگه داشت. به من گفت:

ـ پیاده شو تا من ماشین رو پارک کنم و بیام.

با تعجب گفتم:

ـ می خوای چیزی بخری؟

ـ پیاده شو حالا، با هم حرف می زنیم.

کنار خیابون منتظر ارسلان ایستادم. ماشین رو پارک کرد و به سمتم اومد و گفت:

ـ خب بریم.

دستم رو گرفت، با هم وارد شدیم. دوست نداشتم دستام رو بگیره. دستام رو از تو دستاش بیرون آوردم. یه نگاه به من کرد. گفتم:

ـ دوست ندارم. ببخشید!

حالش حسابی گرفته شد. خب دوست نداشتم، چه کار کنم؟ واقعا نمی دونستم برای چی اومدیم؟ الکی فقط جلوی هر مغازه ای می ایستادیم. جلوی یکی از مغازه ها که لباس مجلسی داشت ایستاده بودیم و نگاه می کردیم. ارسلان به من می گه:

ـ این زرده چطوره؟ خوشت میاد؟

ـ آره! می خوای بخری؟

ارسلان بدون جواب دادن من رو همراه خودش وارد مغازه کرد. فروشنده همون مدل و رنگ رو برام آورد. تو اتاق پرو لباس رو پوشیدم. قشنگ بود. یقه قایقی بود. روی سینه و کمی از بازوم رو پوشونده بود. روی کمرش کمی کار شده بود و از کمر به پایین یکم فون می شد. ساده و قشنگ بود. ارسلان به در زد که یعنی در رو باز کن. در رو براش باز کردم و گفتم:

ـ خب می مونه تو تنم؟

ارسلان از سر تا پام رو یه نگاه انداخت و گفت:

ـ خیلی بهت میاد.

در رو بستم و لباسم رو عوض کردم. موقعی که از اتاق خارج شدم، ارسلان پول لباس رو حساب کرده بود. فروشنده فقط داخل جعبه ای گذاشت و به ما تحویل داد. اخمای ارسلانم از هم باز شده بود. همین طور در حال گشتن بودیم، که از ارسلان پرسیدم:

ـ برای چی لباس مجلسی برام گرفتی؟ عروسیه؟

ارسلان نوک بینیم رو گرفت و گفت:

ـ نخیر خانم کوچولو! دو روز بعد تولد منه!

با ذوق گفتم:

ـ راست می گی؟

ـ آره. مهمونی هم گرفتم. هم برای تولدم و هم برای... برای اینکه تو رو به دوستام معرفی کنم!

ـ منظورت چیه؟

ـ خب می خوام بگم تو زنمی!!!!!

ـ ارسلان دیوونه شدی؟! یعنی چی که من زنتم؟!

ـ به دوستام این قضیه رو تعریف کردم. اونها هم مشتاق شدند تا تو رو ببینند!

ـ یعنی همه چیز رو بهشون گفتی؟!

ـ حالا ول کن. ببین این کت و شلوار برای من قشنگه؟

ـ ارسلان چی چی رو ول کن! چرا همه چیز رو گفتی؟

ارسلان این بار کاملا جدی شد و گفت:

ـ چیه می ترسی برات خواستگار دیگه پیدا نشه یا می ترسی بقیه بفهمند برای این کار پول گرفتی؟ هان کدومش؟

دست گذاشت روی نقطه ضعفم! وقتی دید چیزی نمی گم، گفت:

ـ ناراحت نشو. گفتم تو نامزد منی. همین! انقدرا هم دیوونه نیستم که بخوام هر چیزی رو برای هر کسی تعریف کنم!

نوش دارو پس از مرگ سهراب! ناراحتم کرد و بعد این طوری گفت! دیگه متوجه چیزایی که می گفت یا خریدایی که می کرد، نبودم! حسابی ناراحتم کرده بود!

*****

روی نیمکت پارک نشستیم و ساندویچمون رو می خوریم. گوشی ارسلان زنگ می خوره. تا شماره رو می بینه یه طوری می شه. از جاش بلند می شه و سه متر اون طرف می ایسته و بعد جواب گوشیش رو می ده. کلافه و عصبانی بود. بعد از چند دقیقه حرف زدن بالاخره قطع کرد.

ـ سرد شد!

ارسلان ـ نمی خورم. بلند شو بریم خونه.

ـ کی بود؟!

با عصبانیت گفت:

ـ وکیل وصی منی؟!

ـ وا؟! اصلا به من چه!

وسایلام رو برمی دارم و جلو جلو حرکت می کنم. وقتی تو ماشین نشستم، ارسلان با سرعت به سمت خونه حرکت کرد.

تا وقتی که برسیم خونه، نه من حرف زدم، نه اون چیزی گفت. من رو جلوی خونه پیاده کرد و گفت:

ـ جایی کار دارم. شب دیر میام. به مامان بگو نگران نشه!

بدون هیچ حرفی در ماشین رو کوبیدم و به سمت خونه رفتم.

آذر خانم، عباس آقا، سیاوش و مهشید روی یه زیر انداز، داخل حیاط نشسته بودند و مهشید سه تار می زد. همه بد جور حس گرفته بودند. متوجه حضور من هم نشدند. یه کم بهشون نزدیک شدم و آروم گفتم:

ـ سلام. تحویل نمی گیرید؟!

عباس آقا ـ سلام دختر گلم. ماشا... انقدر این دختر خوب می زنه که هوش از سر آدم می ره!

سیاوش ـ آره واقعا. مهشید خانم یه طوری می زنند که آدم به همه ی چیزای بی ارزش اطرافش بی توجه می شه. آدم یه حالت عارفانه پیدا می کنه!

منظورش من بودم؟! ارسلان اعصابم رو خرد کرده بود، این هم از سیاوش! مردی که به نظرم با بقیه فرق داشت.

با ناراحتی گفتم:

ـ مهشید جان بزن تا آقا سیاوش چیزای بی ارزش رو نبینند و به همون حالت عارفانه اشون برسند.

با حرص وسایل رو تو دستم جابه جا می کنم و به خونه می رم. صدای سیاوش رو از پشت می شنوم که گفت:

ـ این یه دفعه چش شد ؟

کسی داخل خونه نیست. یه لیوان آب می خورم و بعد یه راست به اتاقم می رم. وسایل رو یه گوشه پرت می کنم و خودم رو، روی تخت می اندازم. چند لحظه بعد صدای بابا رو شنیدم که صدام می کرد.

بابا ـ اقلیما، دخترم تویی؟

بیرون می رم و می گم:

ـ بله، فکر کردم کسی نیست.

ـ ثریا رفته پیش خواهرش. منم به حسابای مغازه می رسم. راستی ارسلان کو؟

ـ گفت یه جایی یه کاری داره. راستی بابا وقت دارید با هم حرف بزنیم؟

ـ تا تو یه چای برای من بریزی، میام پایین.

با همون مانتو و شلوار پایین می رم. آذر خانم چای دم کرده بود. یه لیوان برای خودم و یه لیوان برای بابا می ریزم. تو پذیرایی منتظر بابا می شینم. یه کم بعد بابا میاد. روبه روی بابا می شینم.

گلویی تازه کردم و گفتم:

ـ شما می دونید پس فردا تولد ارسلانه؟!

ـ راست می گی؟ ببینم امروز چندمه؟

ـ پانزده تیر

ـ راست گفتی. ارسلان متولد هفده تیره. خوب شد یادم انداختی!

ـ ارسلان می گفت می خواد مهمونی بده. می خواد منم به عنوان نامزدش معرفی کنه!

ـ به من چیزی نگفته، ولی فکر خوبیه!

ـ یعنی شما مشکلی ندارید که همه من رو نامزد ارسلان بدونند؟!

ـ من رو به آرزوم می رسونه! تو چیزی از زندگی من نمی دونی، اگه می دونستی متوجه می شدی واسه چی این حرف رو زدم!

ـ مامان می گفت شما پسر داییش هستید. درسته؟

ـ گوهر بهت چیزی گفته؟

ـ نه! این چه اتفاقیه که باعث شده ما از هم دور باشیم؟

ـ من کوچکترین بچه ی بابام بودم. دو تا خواهر و یه برادر داشتم. مادرم با خواهر کوچیکم و زن داداشم بعد از کارای خونه، پشت دارای قالی می نشستند و قالی می بافتند. قالیا که تموم می شد همیشه با بابا و داداشم، شهرام، می بردیم شهر و اونا رو می فروختیم.

یه روز عصر جمعه بود که یکی از زنا برامون خبر آورد که عمه ی من مرده! عمه ی بیچاره ام جوون مرگ شد.

مامان بزرگت که می شد عمه ی من، با یه مردی ازدواج کرده بود که بیست یا بیست و پنج سال از خودش بزرگتر بود. اسم مامان بزرگت اِنسیه بود. شوهرش، زن قبلیش مرده بود و مامان بزرگ تو رو گرفته بود. مادر خدا بیامرزم همیشه می گفت: ـ « اگه اِنسی نامادری سرش نبود، اون رو تو پانزده سالگی به یه مرد سی و پنج ساله نمی دادند.» یه روز که تو زمین داشته کار می کرده مار نیشش می زنه. تا مردم بیان به خودشون بجنبند، مامان بزرگت تموم می کنه. روز چهلم بود که بابام مادرت رو خونه مون آورد و گفت: ـ « گوهر از این به بعد می شه دختر خودم و سرسفره ی من می شینه!» مادر من با عمه خوب بودند. با هم کنار می اومدند. به خاطر همین مادرم چیزی نگفت. گوهر با ما بزرگ شد. مادرم بهش قالی بافتن یاد داده بود. کنار مامان می نشست و با اون ها قالی می بافت.

بابام برای راه اندختن کاراش گذاشته بود تا کلاس پنجم درسم رو بخونم. یه نموره سواد داشتم. گاهی بعضی از قالیا رو به شهرای دیگه می بردم و می فروختم و جنس می آوردم. یه سری به کله ام زد برم فسنجان و پسته بیارم. بار و بندیلم و بستم و راه افتادم. اون موقع ها اون جاها روستا بود. قالی رو انداخته بودم رو دوشم و داد می زدم. از جلوی یکی از خونه ها که رد شدم یه خانمی صدام زد. صدام رو شنیده بود و اومده بود ببینه قالیام چطوریه. خلاصه پسندید. بهش گفتم به جای پولش به من پسته بده. قبول کرد. با هم تو باغ پسته شون رفتیم. دخترش رو صدا زد که باباش رو صدا کنه. دخترش همین ثریا بود. هم سن و سال گوهر بود. وقتی دیدمش همه ی هوش و حواسم رفت. دیگه یادم رفت برای چی اومده بودم. باباش اومد و قالی رو با پسته عوض کردم و رفتم یه روستای دیگه.

بابا با خنده ادامه می ده و می گه:

ـ ولی دلم رو همون جا گذاشتم. هر روز تو روستاشون می رفتم و هی جار می زدم. برای کار نمی رفتم، برای دیدن ثریا می رفتم. همیشه صبحای زود و عصرا برای آوردن آب سر چشمه می رفت. منم همون موقع ها اونجا یه گوشه می نشستم و نگاش می کردم. جرئت اینکه برم جلو  رو نداشتم. برای ثریا بد می شد. قدیم مثل الان نبود. اگه می دیدن یه دختری با یه پسری سر و سری داره دمار از روزگارش در می آوردند! خلاصه بابا جون، یه روز به خودم اومدم و دیدم که قالیام تموم شده. برگشتم شهر خودمون. این دفعه که برگشتم بابام پاش رو تو یه کفش کرده بود که باید گوهر رو بگیرم. هر چقدر به بابام می گفتم که گوهر برای من مثل خواهرام می مونه، متوجه نمی شد. انقدر گفت و گفت که یه روز بهش گفتم یه دختر دیگه رو می خوام! هیچ وقت اون روز رو یادم نمی ره. بابام خون به پا کرده بود. کل مردم ده دور خونه ی ما جمع شده بودند. می گفت: ـ «دخترم تو خونه هست، می ری از غریبه می گیری؟» از این حرفا می زد. منم پسر خودش بودم. پام رو کرده بودم تو یه کفش که باید ثریا رو برای من بگیرند. بابام که این طور دید من رو از خونه انداخت بیرون. با پولایی که داشتم دوباره رفتم رفسنجان. این بار برای خواستگاری رفتم. بعد از یه کم رفت و آمد بالاخره ثریا رو به من دادند. وضعشون خوب نبود. روی زمینا کارگری می کردند. می خواستند زودتر به یکی بدنش بره. خلاصه یه روز آخوند دهشون اومد و بین ما صیغه ی محرمیت خوند. همون شب با عمه ی ثریا راه افتادیم که بیایم ده ما.

ـ عمه ی ثریا خانم، همین خانم جونه دیگه؟!

بابا ـ آره. شوهر می کنه که بچه دار نمی شه، بعدم شوهرش طلاقش می ده و اونم هیچ وقت ازدواج نمی کنه.

به ثریا نمی گفتم، ولی تو دلم آشوبی بود. می دونستم همین که برسیم بابام خون به پا می کنه!

رسیدیم ده. وقتی فهمیدند بین ما صیغه خونده شده، بابام از این رو به اون رو شد. به شهرام تو خونه ی خودمون یه اتاق داده بود، ولی به من که رسید، نه دیگه پول درست و حسابی داد، نه خونه. همه یه جا می خوردیم و می خوابیدیم. از همون موقع بین ثریا و مامانت اختلاف می افته. یه روز که ثریا رفته بود سرچشمه خم می شه که کوزه رو پر کنه. نمی دونم چطور می شه که شالش می افته تو آب. انگار مامانت به ثریا می خنده. ثریا هم که تا این چند وقت تحمل کرده بود، یهو عصبانی می شه و مامانت رو می زنه. نمی دونم چطور می شه ثریا مامانت رو هل می ده و مامانت می افته تو آب. از اون طرف بابام هم اینا رو دیده بود. با داد و فریاد کمک می خواد و مامانت رو از آب بیرون میارن. همون موقع یه کتک حسابی به ثریا می زنه. یه کم پول به من می ده و بعد ما رو از خونه می اندازه بیرون. ثریا از همون موقع کینه به دل گرفت! بابام بدجوری کتکش زده بود، از درد پهلوش نمی تونست سر پا بایسته. منم بدون اینکه یه ذره فکر کنم، وسایلمون رو جمع کردم و اومدیم تهران.اون پایینا یه خونه گرفتم و زندگیمون رو شروع کردیم. ثریا که یه کم قالی بافی یاد گرفته بود، با کمک خانم جون قالی می بافت. منم قالیا رو می فروختم و به جاش پسته بادوم می گرفتم و می فروختم. هر روز که یه پول گیرمون می اومد انگار دنیا رو به ما می دادند. وضعم هر روز بهتر می شد. یه خونه وسطای شهر گرفتم. اون موقع ها ثریا ارسلان رو حامله بود. یه روز که برای کار بیرون رفته بودم ثریا دردش می گیره. اون موقع ها مثل الان موبایل نبود. خانم جونم پیش یکی از همسایه ها بود. همسایه کناریمون، آذر خانم و عباس آقا بودند. آذر خانم صدای ثریا رو می شنوه. همسایه ها کمک می کنند و ثریا رو می برن بیمارستان. شب که رسیدم خونه یکی از همسایه ها بهم خبر داد. خودم رو رسوندم بیمارستان. به دنیا اومده بود. پسر بود!

خانم جون که بچه داری نکرده بود و چیزی سر در نمی آورد، ولی آذر خانم حسابی کمکمون کرد. دو تا بچه بزرگ کرده بود.

با تعجب می گم:

ـ دو تا؟

ـ برو یه لیوان چای برای من بیار. دهنم خشک شد! بیا بقیه اش رو می گم.

برای این که سریع تر بقیه ی ماجرا رو بشنوم، سریع یه چای ریختم. آذر خانم تو آشپزخونه بود.

ـ شما کی اومدید؟

آذر خانم ـ انقدر مشغول حرف زدن بودید که نفهمیدید!

سری براش تکون می دم و دوباره برمی گردم پیش بابا.

ـ خب بگید.

با خنده گفت:

ـ صبر هم نعمت خداست. بذار یه کم گلوم تازه بشه، می گم.

یه کم از چاییش رو می خوره و می گه:

ـ خب کجاش بودیم؟

ـ گفتید آذر خانم دو تا بچه بزرگ کرده بود.

ـ دو تا دختر داشتند. بزرگه پنج سالش بود و کوچیکه دو سالش. یه روز دختر کوچیکش از روی زمین یه سکه برمی داره و می خوره و خفه می شه! دختر بزرگشم سال بعدش زمستون از روی برفا لیز می خوره و سرش به نرده ی کنار پله ها می خوره و در جا تموم می کنه!

ـ وای چه بد!

ـ دو سال پشت سر هم، بچه هاش رو از دست می ده. سال بعدشم سیاوش به دنیا میاد. خدا انگار کل دنیا رو بهشون داده بود. اون موقع ها وضعم خوب شده بود. اینجا رو خریده بودم. عباس آقا کارگر ساختمون بود. وضعشون بد بود. با ثریا حرف زدم که آذر خانم و عباس آقا بیان با ما باشند. برای ثریا هم بعد خانم جون، آذر خانم مثل مادرش بود. از خدا خواسته قبول کرد. خونه ی پشت رو ساختم و اونا اونجا زندگی کردند.

ـ جالب بود! پس همه ی این کینه ها به خاطر این بود! راستی بابا دیگه خانواده تون رو ندید؟!

بابا که انگار به اون زمان برگشته بود، با صدای من به خودش میاد و می گه:

ـ چی گفتی باباجون؟

ـ گفتم دیگه خانواده تون رو ندیدید؟!

ـ بعد از اینکه تهران اومدیم، خرج زندگی و کار، وقتی برای فکر کردن نمی ذاشت. یکی، دو سال بعد از اینکه زندگیمون رو غلتک افتاد، یاد خانواده ام افتادم. خواستم برم دیدنشون که ثریا نذاشت. هر دفعه سر این موضوع بحثمون می شد. موقعی که ارسلان مدرسه می رفت، خانم جون پا در میونی کرد و ثریا راضی شد که برم. نه می خواستم ثریا رو ناراحت کنم و نه می خواستم بذارم این کینه بمونه. به خاطر همین با ثریا دعوامون می شد. می خواستم رضایت کامل بده که برم شهر خودم. بعد از هشت سال برگشته بودم. مادرت با پسرعموی ناتنی اش ازدواج کرده بود. خواهر کوچیکمم ازدواج کرده بود. مامان و بابا حسابی پیر شده بودند. بعد از اون، سالی کمِ کم سه بار پیششون می رفتم. چند سال بعدم ثریا رفت ده خودشون و خواهر کوچکش رو با داداشش رو برداشت و آورد. عروسیِ هر دو تاشون رو من گرفتم. هی... دورانی بود!

ارسلان تازه کلاس اول می رفت. ثریا سواد نداشت. دیدم دوست داره، گذاشتم بره بخونه. چند سال بعدم منو مجبور کرد بخونم. ارسلان که دیپلم گرفت من و ثریا هم دیپلم گرفتیم!

فقط به لبخندی اکتفا کردم. دیگه سوالی نپرسیدم تا بابا راحت باشه. لیوان ها رو جمع کردم و بردم آشپزخونه. آذر خانم نبود. غذا هم نداشتیم. به پذیرایی میام و به بابا می گم:

ـ راستی ثریا خانم کجاست؟ از اون موقعی که اومدم نیست.

بابا به ساعت نگاه می کنه و می گه:

ـ ای وای! من رو به حرف گرفتی و به طور کل یادم رفت. ثریا رفته خونه ی خواهرش، گفت ما هم برای شام بریم. تو که حاضری، من می رم لباسام رو بپوشم.

بابا به اتاقش رفت. روی مبل نشستم و به تمام این ماجرا ها فکر کردم. من کجای این قصه بودم؟!

*****

به لباسی که رو تختم افتاده، خیره می شم. اصلا حوصله ی جشن رو ندارم. صدای ثریا خانم رو از پایین می شنوم که دستور می ده. مهشید مرخصی گرفته بود و ارسلان چند نفری رو برای کار آورده بود. یه فکری تو ذهنم جرقه می زنه! مهشید نبود، پس می شد سیاوش رو تنها گیر آورد! می تونم یه طوری ارسلان رو بپیچونم! با این فکر لبخندی می زنم و با انرژی مشغول آرایش می شم. موهام رو فر می کنم و بعد از پوشیدن لباسام جلوی آینه یه لبخند حواله ی خودم می کنم و پایین می رم. خدمتکارا سریع در حال رفت و آمد بودند. از کسی خبری نبود. روی یکی از مبلا می شینم. با صدای عباس آقا به عقب برمی گردم.

عباس آقا ـ آذر بیا.

تا به حال این طوری جلوی هیچ مردی لباس نپوشیده بودم. یه کم معذب بودم. از جام تکون نخوردم.

عباس آقا ـ ثریا خانم، آقا هنوز نیومدند؟

ثریا خانم که نبود. نکنه اشتباه گرفته؟

خجالت زده بلند می شم و می گم:

ـ ثریا خانم هنوز تو اتاقشون هستند.

عباس آقا مات و مبهوت نگاهم کرد. یه کم بعد، با لبخند گفت:

ـ ماشاالله باشه، دخترم چقدر قشنگ شدی! به آذر می گم یه اسفند برات دود کنه.

ـ ممنون. نظر لطفتونه!

ـ من دیگه می رم. انگار نه آذر جواب می ده، نه خانم هستند. بشین دخترم.

ـ حتما کار دارند. ناراحت نشید.

عباس آقا با لبخند بیرون رفت. چقدر سیاوش شبیه به پدرش بود. قد و هیکل و ابروهای پر و کشیده اش! از فکر و خیال میام بیرون. ثریا خانم خرامان خرامان در حال پایین اومدن از پله ها بود. پیراهن بلند مشکی پوشیده بود. یه کت خوشگلم پوشیده بود. به پوست سفیدش می اومد. ثریا خانم متوجه نگاهم می شه.

با لبخند می گم:

ـ چقدر قشنگ شدید!

ثریا خانم با لبخند گفت:

ـ مرسی عزیزم. لباس تو هم خیلی قشنگه. ارسلان چه کار می کنه؟

ـ نمی دونم. از صبح ندیدمش!

ثریا خانم کنارم می شینه و می گه:

ـ حتما رفته آماده بشه. از بچگی همیشه موقع تولدش می رفت خونه ی آذر خانم آماده می شد. خیلی به سیاوش وابسته است. سیاوش هم برای ارسلان کم نمی ذاره. مثل دو تا برادر کنار هم هستند!

تو دلم گفتم:

ـ این سیاوش مهره ی مار داره؟

تو همین فکرا بودم که ارسلان با سر و صدا وارد شد.

ارسلان ـ سلام بر بانوان حرم!

ثریا خانم ـ بیست و نه سالت شده، ولی دست از این لودگیات برنمی داری!

ـ آدم باید شاد باشه!

روبه من می گه:

ـ شما چه کار می کنی خوشگل خانم؟!

با لبخند می گم:

ـ برای بزرگ شدن تو دعا می کنم!

طبق معمول ابروش رو می اندازه بالا و می گه:

ـ اِ داشتیم؟! باشه! حیف که امروز تولدمه، وگرنه یه چیزی بهت می گفتم!

فقط بهش می خندم. ثریا خانم به بهونه ی سر زدن به کارا، به آشپزخونه می ره. ارسلان کنارم می شینه و دستش رو می اندازه روی شونه ام و می گه:

ـ خیلی بهت میاد! سلیقه رو حال می کنی؟

با عشوه می گم:

ـ عزیزم تو سلیقه ی تو که شکی نیست. اون موقعی که من رو انتخاب کردی، به خوش سلیقه بودنت پی بردم!

ارسلان گوشه ی موهام رو می کشه و می گه:

ـ انگار این قضیه ها رو خیلی جدی گرفتی؟

ـ کی من؟ من که جدی نگرفتم، ولی تو با کارات نشون می دی که انگار همچین بدتم نمیاد از اینکه این قضایا جدی بشه؟

ـ کدوم کارام؟!

تا میام جواب بدم، صدای زنگ در بلند می شه.

ـ اون قضیه رو فعلا بی خیال. برو بالا، هر وقت همه ی دوستام اومدن بیا پایین.

ـ من چه می دونم کی میان؟

ـ یکی رو می فرستم بهت بگه. برو بالا.

ـ باشه!

به سمت اتاقم رفتم. صدای سودابه خانم و تارا می اومد که در حال خوش و بش بودند. بی خیال اون ها می شم و می رم جلوی پنجره! نمی دونم چرا نمی اومد! انگار داشت از من فرار می کرد. زل زده بودم به خونه ی آذر خانم. انقدر زل زدم که چشمام درد گرفت و روی تختم نشستم. یه کم چرتم گرفت. انگار تقریبا مهمون ها اومده بودند. صدای ضبط هم بلند شده بود. از دست ارسلان حرصم گرفته بود. نیم ساعت بود که نشسته بودم ولی خبری نشد. از جام بلند می شم تا یه سر و گوشی آب بدم. با همون کفشام دراز کشیده بودم. موقعی که از روی تخت بند شدم پام به گوشه ی لباسم گیر کرد و محکم خوردم زمین. از این طرف هم یکی در اتاق رو زد. از پا درد نمی تونستم بلند بشم. باز هم صدای در اومد. نمی دونم چرا داخل هم نمی اومد. به سختی بلند شدم. با کفشام نمی تونستم راه برم. موقعی که خواستم بندش رو باز کنم، بندش به پام کشیده شد و خون اومد. هر چی سنگه، مالِ پای لنگه!

لنگان لنگان به سمت در رفتم و در رو باز کردم که با قیافه ی نگران سیاوش روبه رو شدم.

سیاوش ـ حالتون خوبه؟

تکیه ام رو به دیوار کناریم دادم و گفتم:

ـ پام به لباسم گیر کرد و خوردم زمین. زانوم خیلی درد می کنه.

ـ می تونید راه برید؟

ـ می تونم، ولی درد میکنه! دنبال من اومده بودید؟

با تعجب گفت:

ـ دنبال شما؟

ـ ارسلان گفت یکی رو می فرسته تا صدام کنه، فکر کردم شما رو فرستاده!

ـ آقا شهروز گفتند از تو اتاقشون یه بسته ای رو بردارم که موقع برگشتن یه صدایی شنیدم و برگشتم.

ـ باشه برید!

می خواستم در رو ببندم که دستش رو، روی در گذاشت و گفت:

ـ الان به ارسلان خبر می دم!

در رو بستم. چرا این این طوری بود؟! لنگان لنگان به سمت تختم می رم. از محل زخمم خون رفته بود. یه دستمال می ذارم روش و با اون یکی دستم زانوم رو می مالم. یه دفعه ای در باز شد و ارسلان وارد شد و گفت:

ـ چت شده؟

ـ چیزیم نیست. خوردم زمین.

روبه روم می شینه و به زانوم یه نگاه می اندازه.

ـ از بس دست و پا چلفتی هستی، هی می خوری زمین!

با دستم هولش می دم که می افته رو زمین.

ـ پام به لباسم گیر کرد!

ـ دست و پا چلفتی هستی دیگه، وگرنه مواظب بودی!

ـ ارسلان؟!

ـ باشه بابا. می رم برات یخ بیارم. جم نخوریا!

بیرون رفت! هی نشستم و نشستم! یه ربعی گذشت. دوباره صدای در اومد. ارسلان که بدون در می اومد، حتما سیاوش بوده!

ـ بفرمایید!

صدای ضبط زیاد بود. فکر کنم صدام رو نشنید که دوباره در زد. داد می زنم و می گم:

ـ بفرمایید.

گوشه ی پیراهنم رو دادم پایین. بالاخره وارد شد. حدسم درست بود. با همون نگاه بی روحش گفت:

ـ آقا فرستادند دنبالتون. حالتون خوبه؟

ـ ارسلان کجا رفت؟ مثلا رفت برای پای من یخ بیاره. کلی باد کرد و کبود شد.

سیاوش به خنده گفت:

ـ داره میدون داری می کنه. شما رو یادش رفته!

دوست داشتم اون لحظه هم ارسلان رو بزنم و هم سیاوش رو!

با عصبانیت از جام بلند می شم که به یه آخ اکتفا می کنم و همون جا می شینم. سیاوش کنارم میاد و می گه:

ـ می تونم یه نگاه به پاتون بندازم؟!

ـ دکتری؟!

ـ من اومدم به کی کمک کنم؟! خودتون بلند بشید و بیاید پایین.

داشت می رفت، ولی پام خیلی درد می کرد، گفتم:

ـ نه! از دست ارسلان عصبانی بودم. می شه کمکم کنی؟

خیره می شه تو چشمام و می گه:

ـ الان براتون یخ میارم.

از اتاق خارج شد. همین که رفت، گوشه ی لباسم رو دادم بالا و به زخمم نگاه می کردم که سیاوش بدون در زدن وارد شد. با دیدن وضعیت من هول شد و سرش رو انداخت پایین. سریع لباسم رو کشیدم پایین که دستم به زخمم خورد و دردم اومد. صدام رو در نیاوردم، ولی اخمام تو هم رفت. سیاوش همون طوری که سرش پایین بود، یخ رو به دستم داد و گفت:

ـ این رو بذارید روی زخمتون. التهابش رو کمتر می کنه.

ـ آهان باشه.

ـ بیرون منتظرتون هستم، مشکلی بود صدام کنید.

ـ سیاوش!

با خنده به سمتم برگشت و گفت:

ـ بله اقلیما خانوم!

به نظرم اومد خانوم رو عمدا گفت.

ـ من عادت ندارم با کسایی که راحتم، برای صدا کردنشون پسوند بذارم!

ـ من چیزی نگفتم!

ـ ولی شما عمدا روی اقلیما خانوم تاکید کردید!

ـ نخیر، حتما سوء تفاهم شده!

ـ از کجا معلوم؟!

ـ من منظور خاصی نداشتم!

ـ ولی من این طوری فکر کردم!

ـ فکر شما به من ربطی نداره!

یه لحظه مخم هنگ کرد چی بگم! آخر خودش گفت:

ـ برای چی صدام زدید؟

هنوز تو همون حالت تدافعی بودم.

ـ از تو کشوم به من چسب زخم بده!

راست زل زد تو تخم چشام و گفت:

ـ جمله ات رو یه دفعه ی دیگه تکرار کن!

یه جوری شده بود! ترسیده بودم.

ـ از تو کشوم به من چسب زخم بده!

ـ ادب چیزه خوبیه!

ـ که شما فاقدش هستید!

نفس عمیقی کشید و گفت:

ـ به خاطر ارسلان بهت چیزی نمی گم!

ـ سیاوش...

از اتاق بیرون رفت. خواستم دنبالش برم که دوباره خوردم زمین! چرا این لباس این همه بلند بود؟!

روی زمین ولو شده بودم که سیاوش دوباره با عصبانیت وارد شد و گفت:

ـ ارسلان از دست تو چی می کشه؟! نمی تونی سر پا بایستی؟

تو جام نشستم. چرا امروز این مدلی شده بودم؟!

با کلافگی گفت:

ـ چی می خوای؟

ـ پام خون میاد. از تو کشوم یه چسب زخم بده. لطفا!

به سمت کشو رفت. درحال گشتن بود. درد پام عاصیم کرده بود.

ـ سیاوش همونجا یه مسکن هست، اونم بهم بده!

چسب و مسکن رو داد دستم. عادت داشتم بدون آب بخورم. بعد از خوردن قرص یه کم چشمام رو بستم تا آرامش بگیرم و بتونم بلند بشم.

ـ بگیر بخور!

چشمام رو باز کردم. برام آب آورده بود. یه نفس سر کشیدم. کنارم نشست. زخم پام مشخص بود. یه دستمال خیس کشید روش. در حین انجام ادن این کار گفت:

ـ اگه همین طوری چسب بزنی، یه موقع عفونت می کنه. آب میکروب ها رو می بره.

چسب رو باز کرد و زد روی زخمم! زل زده بودم بهش. سرش پایین بود. یه دفعه ای سرش رو بالا آورد که نگاه هامون گره خورد. چند ثانیه ای همین طور بودیم که به خودم اومدم و گفتم:

ـ اِ راستی دیر شد! می شه کفشم رو بدی؟

بدون حرفی کفشمام رو گذاشت جلوم و کنارم ایستاد. پوشیدمش. نمی دونستم می تونم راه برم یا نه؟ با احتیاط از جام بلند شدم. زق زق می کرد. موقع راه رفتن باید برای کم شدن درد زانوم، فشارم رو می انداختم روی اون یکی پام. تا نزدیک در رفتم که دیدم واقعا درد می کنه. خم شدم و دستم رو گذاشتم روش.

ـ اگه راه رفتن براتون مشکله، می تونید به من تکیه کنید.

دوست نداشتم فکر کنه منتظر بودم این رو بگه، به خاطر همین گفتم:

ـ نه ممنون. شما برید من یه طوری میام.

ـ باشه، پس من رفتم!

از اتاق خارج شد. پسره ی دیوونه، حالا من یه چیزی گفتم، این چرا رفت؟!

لنگان لنگان به سمت پله ها رفتم. از اون بالا به همه اشراف داشتم. یک لحظه نگاه سیاوش رو، روی خودم احساس کردم. تا دید بهش نگاه می کنم، به سمت دختر کناریش رفت. یه چیزی کنار گوشش گفت که دختره زد زیر خنده! حرصم گرفت. دندون قروچه ای کردم و بعد با اعتماد به نفس کامل پام رو گذاشتم روی پله ی اول، ولی کم مونده بود لیز بخورم. بابا رو به روی پله ها ایستاده بود، وقتی من رو دید، کنار گوش سیاوش چیزی گفت و بعد سیاوش به سمت من اومد.

سیاوش ـ آقا شهروز گفتند کمکتون کنم.

سرمو به سمت سالن چرخوندم و گفتم:

ـ چرا بابا شما رو فرستاد؟

ـ خودشون مهمون داشتند.

ـ در هر صورت ممنون. خودم میام.

ـ آقا گفتند کمکتون کنم. لطفا بهونه نیارید.

بعد با لبخند خاصی گفت:

ـ نمی خوام دوستم منتظرم بمونه!

با عصبانیت بهش نگاه کردم. چشماش برق می زدند. با لبخند کنارم ایستاد و دستش رو حلقه کرد و گفت:

ـ بهتره بریم پایین!

با چشم غره ای دستم رو تو حلقه ی دستاش گذاشتم و گفتم:

ـ حیف که مجبورم، وگرنه هیچ وقت نمی ذاشتم شما دست به جنازه ام بزنید، چه برسه به این که این طوری کمکم کنید!

سیاوش در حالی که لبخند کوچکی روی لب داشت گفت:

ـ بله. از نگاه های عصبانی شما به من و دوستم می شه همچین چیزی رو پیش بینی کرد!

نفسم رو بلند دادم بیرون که این کارم لبخندش رو پررنگ تر کرد. دستام رو محکم گرفت. چرا هر کی به من می خوره، می خواد حرصم رو در بیاره؟! پسره ی...

ارسلان پیش چند تا از دوستاش ایستاده بود و می خندید. دوست داشتم خفه اش کنم. انقدر بهش زل زدم که بالاخره متوجه شد. با تعجب نگاهمون کرد. بعد از بین دوستاش خارج شد تا بیاد اینجا. به پایین پله ها رسیده بودیم. بابا متوجه من و سیاوش شد. ابروش رو بالا انداخت. با هم کنار یه مبل رفتیم تا من بشینم. برای عوض کردن آهنگ صدای ضبط رو کم کردند. ارسلان با یه چهره ی شاکی رو به روم ایستاد.

ارسلان ـ اقلیما کجا بودی؟

یه صدایی از پشت سر بلند گفت:

ـ سلام!

تقریبا همه به سمت صدا برگشتند. به پشت سرم نگاه کردم. یه دختر تقریبا خوشگل با یه آرایش ملیح ایستاده بود. بابا و ثریا خانم میخکوب شده بودند. به ارسلان نگاه می کنم. از تعجب چشماش گرد شده. دستام هنوز تو دستای سیاوشه.

سیاوش یه نگاه به اون خانم می اندازه و می گه:

ـ خوش اومدید گیلدا خانم.

اون خانمی که تازه اسمش رو فهمیدم گفت:

ـ بالاخره یکی یه حرفی زد!

همه به همون حالت های قبلی برگشته بودند. دوباره صدای ضبط بلند شد. گیلدا به سمت ارسلان اومد و رو پاشنه اش ایستاد و گونه ی ارسلان رو بوسید و گفت:

ـ عزیزم تولدت مبارک!

ارسلان هنوز تو همون حالت بهت مونده بود. گیلدا به سمت ما اومد. به سیاوش گفت:

ـ سیاوش دوست دخترته؟

با این حرفش یکه خوردم. سیاوش دستام رو ول کرد و گفت:

ـ ایشون اقلیما خانم هستند. همسر ارسلان.

گیلدا موشکافانه سرتاپام رو نگاه کرد.

ـ سلام. خوش اومدید.

گیلدا ـ برای رقابت با همسر اول ارسلان خیلی کوچیکی!

بدون این که من چیزی بگم، گیلدا به طبقه ی بالا رفت. سیاوش هم نمی دونم کجا رفته بود. ارسلان کنارم اومد و گفت:

ـ چی بهت گفت؟

ـ سلام و علیک کردیم.

ـ همین؟!

ـ آره.

ارسلان بحث رو عوض کرد و دستم رو گرفت و گفت:

ـ تا به الان کجا بودی؟

دوباره یاد اتفاقای بالا می افتم. عصبانی می شم و می گم:

ـ مثلا تو رفته بودی برای من یخ بیاری! سیاوش نبود نمی دونستم باید چه کار کنم؟

با دستش روی پیشونیش زد و گفت:

ـ پاک یادم رفت. حالا بیا بریم به دوستام معرفیت کنم.

ـ پام خیلی درد میکنه. با زور سر پا ایستادم.

ارسلان بدون حرفی کمکم کرد تا وسط سالن برم. به یکی از دوستاش اشاره کرد تا ضبط رو کم کنه.

بلند گفت:

ـ همه گوش کنید.

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و ادامه داد:

ـ معرفی می کنم، نامزد من اقلیما!

صدای دست و سوت سالن رو برداشت. به نشونه ی تشکر سرم رو تکون دادم. یکی از بین جمعیت گفت:

ـ حالا نوبت رقص عروس و دوماده! فرناز صدای ضبط رو زیاد کن.

ارسلان ـ متاسفانه خانم من امروز پاش آسیب دیده و باید ما رو معذور بکنید!

یکی از دخترا گفت:

ـ عجب شانسی!

احساس غریبگی می کردم. به خاطر همین اجازه می دادم ارسلان از طرف من هم صحبت کنه.

ارسلان کمک کرد تا روی یکی از صندلی ها بشینم. خودش هم کنارم نشست. گیلدا از کنار ما گذشت و دقیقا اون سمت سالن، رو به روی من و ارسلان نشست. ارسلان دستاش یخ زده بود. گیلدا مستقیما به ما دو نفر نگاه می کرد. خیلی اسمش برای من آشنا بود. دستای ارسلان رو کمی فشار دادم و گفتم:

ـ ارسلان یه سوالی داشتم.

جوابی نداد. نگاهش رو دنبال کردم. به گیلدا نگاه می کرد. یه آقایی مشغول حرف زدن با گیلدا بود. باید می فهمیدم این دختر کیه؟ از پای ارسلان وشگون گرفتم. با اخم گفت:

ـ چه کار می کنی؟

ـ دیدم جواب نمی دی، این کار رو کردم.

بدون مقدمه پرسیدم:

ـ اون خانم کیه؟

یه لحظه یه طوری شد. ولی خودش رو نباخت و گفت:

ـ کدوم رو می گی؟

ـ همون خانمی که با دیدنش حسابی تعجب کردی و از اون موقعی هم که اومده ازش چشم برنمی داری!

ارسلان با کلافگی گفت:

ـ اقلیما فلسفه بافی نکن!

ـ منظورم گیلداست. اون کیه؟

کمی به صورتم نگاه کرد و گفت:

ـ یکی از دوستای قدیمی منه! می رم پیش بابا!

اجازه نداد دیگه سوالی بپرسم. تو ذهنم دنبال این اسم می گشتم. سرم رو که بالا آوردم دیدم که گیلدا بالای سرم ایستاده.

گیلدا ـ می تونم اینجا بشینم؟

ـ بله بفرمایید.

کمی از شربتش خورد و گفت:

ـ شما همسر ارسلان هستید؟

نمی دونستم باید چی بگم؟ کمی هول شده بودم. گفتم:

ـ همسر که نه، نامزدشم!

پوزخند زد. به خودم جرات دادم و پرسیدم:

ـ شما از دوستای ارسلان هستید؟

تو چشمام زل زد و گفت:

ـ انگار ارسلان راجع به من چیزی به شما نگفته. چه بهتر. خودم همه چیز رو می گم. من همسر ارسلان هستم.

با تعجب گفتم:

ـ واقعا؟

با خونسردی گفت:

ـ بله، دو ماهی هست که صیغه کردیم!

تو دلم گفتم:

ـ ارسلان عجب مارمولکی هستی!

گیلدا ـ البته فقط همسرش نیستم. مادر بچه ای هستم که الان یک ماهشه و پدرش ارسلانه!

با این حرف انگار تمام سلول های بدنم خشک شدند. برای مسلط شدن به خودم نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ ارسلان و شما تو کرمان با هم بودید؟

ـ بله. این حرف ها رو بهت زدم تا بدونی بی خودی دلت رو به ارسلان خوش نکنی. دوست هم ندارم کسی متوجه این حرف ها بشه!

ـ متوجه هستم، ولی آخه ارسلان که چند وقتی می شه این جاست. چطور شما رو تنها گذاشته؟

ـ مهم نیست. عوض این چند وقت رو درمیارم. امشب یه نمایش کوچولو داریم!

چشمم به تارا خورد که با کنجکاوی به ما نگاه می کرد. تازه متوجه شدم گیلدا کیه؟ همون دوست دختر ارسلان بود که تارا برای من تعریف کرده بود.

ـ شما همون دوست دختر ارسلان نیستید؟

ـ کاملا درست متوجه شدید.

بی مقدمه گفت:

ـ من و ارسلان عاشق هم بودیم. وقتی تو وارد زندگیش شدی، دیدم کم کم داره عوض می شه. یه کم راجع به تو تحقیق کردم. فهمیدم از چه خانواده ای هستی. پیش خودم گفتم نه، تو اون کسی نیستی که بتونی با من رقابت کنی، ولی این طور نبود. خانواده هامون برای ازدواج راضی نبودند. تا این که مادر بزرگ ارسلان فوت شد. نمی خواستم از دستش بدم. تصمیم گرفتیم هر دو برای خانواده هامون بهونه بیاریم و بریم کرمان و با هم عقد کنیم. می خواستم ارسلان از این خونه دور باشه. روزای اول خوب بود. کم کم تلفنای پدر و مادر ارسلان شروع شد. می دیدم می خواد برگرده ولی من نمی خواستم. می ترسیدم. با این تلفنا دعوا ها و بحثای ما شروع شد. یه شب مادرش زنگ زد و کلی گریه کرد. همون شب ارسلان وسایلش رو جمع کرد و راه افتاد. گفت زود برمی گرده، ولی... یه مدت بعد فهمیدم حامله ام. تلفنای ارسلان کم شده بود. گاهی بهونه می آورد. از طریق یکی از دوستام متوجه شدم ارسلان می خواد برای تولدش جشن بگیره. تصمیم گرفتم بیام و تکلیف زندگیم رو روشن کنم.

غرق حرفاش شده بودم. یاد ارسلان افتادم. یاد ابراز علاقه های پنهونیش. من که علاقه به ارسلان نداشتم، پس دلیلی نداشت بین این دو نفر قرار بگیرم.

ـ راستش نمی دونم چی باید بگم؟ فکر نمی کردم ارسلان این کار رو انجام بده، ولی خب دیگه این اتفاق افتاده. می خواستم بگم به من مثل یه رقیب نگاه نکنید. من هیچ علاقه ای به ارسلان ندارم.

ـ احساس تو مهم نیست، مهم اینکه ارسلان به تو علاقه مند شده. پس دیگه هیچ وقت به من و زندگیمون فکر نمی کنه.

ـ خب نمی دونم چه کاری می تونم انجام بدم.

ـ من نیازی به کمک شما ندارم، خودم از عهده ی کارام برمیام. ممنونم از لطفتون.

ـ هرطور راحتید.

گیلدا از جاش بلند شد و گفت:

ـ می خواستم این حرفا رو بزنم. خوشحال شدم.

باهاش دست دادم و گفتم:

ـ من هم همین طور.

گیلدا به سمت دیگه ای از سالن رفت. با چشمام دنبال ارسلان گشتم. نه خبری از ارسلان بود، نه از بابا و ثریا خانم. چشمم به سیاوش خورد. با یه آقایی کنار دستش مشغول حرف زدن بود. همون آقا به سیاوش من رو نشون داد. سیاوش وقتی من رو دید به سمتم اومد و گفت:

ـ مشکلی پیش اومده؟

ـ ارسلان کجاست؟

صدای ضبط قطع شد. یه دختری بلند گفت:

ـ پس این ارسلان کو؟ انگار نه انگار جشنِ اونه!

همهمه ای تو سالن پخش شد. سیاوش با آرامش گفت:

ـ ارسلان الان میاد. یه کاری پیش اومد.

با این حرف، ارسلان با چهره ی متفکری وارد شد. صدای دست زدن بلند شد. همه یک صدا گفتند:

ـ ما کیک می خوایم یالا.

ارسلان یه لبخند ظاهری زد. به یکی از خدمتکارا اشاره کرد. کمی بعد اون ها کیک رو آوردند. دوباره صدای دست و سوت بلند شد. سیاوش سر جاش نشسته بود. ارسلان کمکم کرد تا نزدیک کیک برم. دستم رو تو دستاش گرفت و با هم کیک رو بردیم. نگاهم به گیلدا افتاد. با ناراحتی به ما نگاه می کرد.

بعد از بریدن کیک، خدمتکارا اون رو بین همه تقسیم کردند. ارسلان یکی یکی کادوها رو باز می کرد. نوبت به کادوی من رسید که گیلدا جعبه ای رو دست ارسلان داد و با نگاه عاشقانه ای به ارسلان گفت:

ـ اول برای من رو باز کن.

ارسلان مستاصلانه کادو رو گرفت و باز کرد. داخل جعبه یه برگه ی آزمایش بود. تو دلم گیلدا رو تشویق کردم. خودم رو زدم به اون راه و گفتم:

ـ ارسلان این چیه؟

برگه رو بالا آورد. همه یک صدا گفتند:

ـ برگه ی آزمایش؟!

گیلدا با آرامش گفت:

ـ به نظرم بهترین کادو امشب، برات این بود که بدونی داری پدر می شی. تبریک می گم!

همه ی سالن رو سکوت گرفته بود. چهره ی ارسلان به زردی می زد. همه تعجب کرده بودند. بابا و ثریا خانم یه نگاه به ارسلان می انداختند و یه نگاه به گیلدا. این وسط من فقط تعجب نکرده بودم.

ـ تبریک می گم ارسلان.

متعجب به من نگاه کرد. یه دفعه بابا، با فریاد گفت:

ـ ارسلان این دختر رو از این جا بنداز بیرون!

اول فکر کردم داره من رو می گه، ولی بعد بابا به سمت گیلدا رفت و دستش رو گرفت و به سمت در برد.

بابا ـ این وصله ها به من و خانواده ی من نمی چسبه!

گیلدا دستش رو از تو دستای بابا بیرون آورد و گفت:

ـ برای اثبات ادعام می تونم شما رو به محضری ببرم که من و ارسلان اونجا با هم عقد کردیم!

بابا آشکارا رنگش پریده بود، ولی باز خودش رو از تک و تا ننداخت و گفت:

ـ خانم بهتره محترمانه از این جا برید!

گیلدا با عصبانیت گفت:

ـ من از اینجا تکون نمی خورم. باید تکلیف من و این بچه همین الان روشن بشه!

به سمت ثریا خانم رفتم. کمکش کردم روی صندلی بشینه. بابا و گیلدا هنوز در حال کش مکش بودند. نمی دونم چرا بابا اصلا از ارسلان چیزی نمی پرسید؟ ارسلان روی مبل نشسته بود و سرش رو تو دستاش گرفته بود.

بابا ـ بفرمایید بیرون!

گیلدا ـ موقعی که حقم رو گرفتم از اینجا می رم!

بابا دست گیلدا رو گرفت و به سمت در برد، ولی گیلدا دستش رو سریع از تو دستای بابا بیرون آورد که تعادلش رو از دست داد و افتاد زمین. به کمک گیلدا رفتم. گریه می کرد. کمکش کردم بلند بشه و روی صندلی بشینه. ارسلان از جاش بلند شد و می خواست که بیرون بره!

با فریاد گفتم:

ـ کجا؟!

به سمتم برگشت و کاملا بی روح نگاهم کرد. دوباره به راه خودش رفت.

این بار بلند تر داد زدم و گفتم:

ـ پرسیدم کجا می ری؟!

ارسلان ـ برو بابا!

از پشت کتش رو کشیدم و یه سیلی محکم زدم تو گوشش.

ـ دختر مردم رو عقد کردی و الان این طوری باهاش رفتار می کنی؟! حالت رو کردی، تموم شده، انداختیش اون وُر؟ 

ارسلان کتش رو درست کرد و گفت:

ـ این وسط به تو چی می رسه؟

ـ به من چیزی نمی رسه، ولی روی هم جنس خودم غیرت دارم! اون دختر از تو حامله است، می فهمی؟!

ـ دختری که با یه اشاره ی یه پسر پا بده، آخر و عاقبتش همینه!

گیلدا با گریه گفت:

ـ خیلی پست فطرتی! اون روزایی که افتاده بودی دنبالم یادته؟ یادته تو هفته، هشت روزش رو می اومدی خواستگاری؟ لعنتی عاشقت شدم. اگه عاشقت نبودم که تو روی مامان و بابام نمی ایستادم.

هق هق گیلدا کل سالن رو پر کرد. ارسلان بدون هیچ جوابی بیرون رفت. کمی بعد صدای ماشینش اومد که خبر می داد رفته. بابا پیپش رو روشن کرده بود. ثریا خانم مثل مجسمه نشسته بود. به سمتش رفتم و دستاش رو گرفتم، ولی ثریا خانم غش کرد و افتاد تو بغل من!

جیغ خفیفی کشیدم. بابا سریع به کنارم اومد. ثریا خانم رو گرفت تو بغلش. چند ضربه به صورتش زد، ولی بی فایده بود. گیلدا هم نگران به ما نگاه می کرد.

بابا به من گفت:

ـ برو سیاوش رو صدا کن. باید بریم بیمارستان.

بدو به سمت بیرون رفتم. کفشایی پاشنه بلندم نمی ذاشتند بدواَم. درشون آوردم و انداختمشون کنار باغچه. با سرعت به سمت خونه ی آذر خانم رفتم. در باز بود، ولی چراغا خاموش بودند. به همه ی اتاقا سرک کشیدم، ولی کسی نبود. کمی ترسیده بودم. نگران ثریا خانم هم بودم. گریه ام گرفت. بیرون روی پله ایستادم و بلند داد زدم:

ـ سیاوش!

دوبار پشت سر هم صداش زدم. چشمام رو که باز کردم، دیدم سیاوش از انتهای حیاط به سمت من میاد. اشکام رو پاک کردم و به سمتش دویدم. تا من رو دید با نگرانی پرسید:

ـ چی شده؟

به جای جواب خودم رو انداختم تو بغلش و زار زدم! سیاوش من رو محکم تو بغلش گرفت.

سیاوش ـ چی شده؟

گریه نمی ذاشت جواب بدم. وقتی دید جواب نمی دم من رو از خودش جدا کرد و گفت:

ـ لعنتی بگو چی شده؟ قلبم اومد تو دهنم!

با گریه گفتم:

ـ ثریا خانم!

با این حرفم به وضوح رنگش پرید. چند ثانیه ای همون طوری موند و بعد دستام رو گرفت و با هم به سمت خونه دویدیم.

وقتی سیاوش وارد سالن شد، بابا با عصبانیت گفت:

ـ کجا موندی؟ بدو برو ماشین رو روشن کن.

بابا سوئیچ رو به سمت سیاوش انداخت. سیاوش با عجله به سمت پارکینگ رفت. بابا مانتو ثریا خانم رو تنش کرد و بعد ثریا خانم رو تو بغلش گرفت و بیرون رفت. من هم دنبال بابا رفتم. سیاوش جلوی در منتظر ما بود. وقتی ما رو دید، از ماشین بیرون اومد تا به بابا کمک کنه. بعد از این که ثریا خانم رو روی صندلی عقب گذاشتند. بابا سریع داخل ماشین نشست. سیاوش در خونه رو باز کرد.

ـ سیاوش منم میام.

ـ بمون خونه. مامان و بابا نیستند.

کتش رو درآود و تو بغلم انداخت و گفت:

ـ نگران نشو. بهت زنگ می زنم.

بعد سوار ماشین شد و رفتند. روی زمین نشستم و گریه کردم. چرا همه چیز به هم ریخت؟!

صدای پایی رو از پشت شنیدم. سرم رو بلند کردم. گیلدا بود. در خونه رو بست و کنارم اومد.

گیلدا ـ بسه. بلند شو بریم خونه.

با بغض گفتم:

ـ تو برو، منم میام.

راهش رو کشید و رفت. بعد از این که کمی گریه کردم، به سمت خونه رفتم. خدمتکارا مشغول جا به جایی وسایل بودند. به سمت اتاقم رفتم. وقتی داخل شدم، گیلدا رو دیدم که روی تخت دراز کشیده. یکه خوردم.

گیلدا ـ یه دفعه اومده بودم اینجا. یادش به خیر!!

همین طور بهش زل زده بودم، وقتی نگاه خیره ام رو احساس کرد، سرش رو بلند کرد و گفت:

ـ من امشب اینجا می خوابم. تو، توی یه اتاق دیگه بخواب!

با این حرف با عصبانیت از اتاق خارج شدم و محکم در رو بستم. انگار اینجا خونه ی باباش بود! تازه یادم افتاد در خونه ی آذر خانم بازه. اون جا رفتم. نمی دونم یه دفعه ای کجا رفتند. وارد خونه شدم و یکی، یکی چراغا رو روشن کردم. از تاریکی می ترسیدم. روی مبل نشستم. چشمام رو بستم و به این اتفاق فکر کردم. واقعا ارسلان این کار رو کرده بود یا این که گیلدا...

چشمام رو باز کردم و افکارم رو پس زدم. چشمم به کت سیاوش که تو دستام بود افتاد. تا به حال اتاقش رو ندیده بودم. با این فکر لبخندی زدم و کارآگاه بازی رو شروع کردم!

زیاد خونه ی آذر خانم نمی اومدم. اتاق سیاوشم ندیده بودم. اینجا دو تا خواب داشت. در یکی از اتاقا رو باز کردم. به جز یه کمد و دراور چیز دیگه ای نبود. حمام اتاق بغلی بود. دستگیره رو چرخوندم و وارد شدم. چراغ رو روشن کردم. از چیزی که دیدم تعجب کردم. کلی لباس روی زمین ریخته بود. سشوار همون طور تو برق مونده بود. روی میز تحریرش چند تا کتاب نامنظم چیده شده بود. به سمت میزش رفتم. روی صندلی نشستم و چند تا از کتابا رو ورق زدم. وقتی دستم رو بالا آوردم، یه آدامس هم با دستم کش اومد. حالم به هم خورد. این اتاق خونه تکونی لازم داشت!

کت و روی تخت انداختم و مشغول جمع و جور کردن شدم. یه وقت به خودم اومدم و دیدم که ساعت نزدیک سه صبح بود. از خستگی در حال هلاک شدن بودم. روی تخت دراز کشیدم.

*****

یه صدای خوبی داشت دعا می خوند. چقدرم سوزناک می خوند. خواستم بی توجه باشم، ولی وقتی یادم اومد هنوز خونه ی آذر خانم هستم سیخ سر جام نشستم. ساعت پنج و نیم بود. هنوز همون صدا رو می شنیدم. پاورچین پاورچین بیرون رفتم. صدا از اتاق کناری بود. در رو که باز کردم سیاوش رو سر سجاده دیدم. با باز شدن در به من خیره شد. یه ذره نم تو چشماش دیده می شد.

با نگرانی گفتم:

ـ خوبی؟

حالت جدی به خودش گرفت و گفت:

ـ بله، بیدارتون کردم؟

ـ اشکالی نداره. راستش یه لحظه ترسیدم. ببخشید خلوتتون رو به هم زدم.

در رو بستم و بیرون اومدم. با همون لباس خوابیده بودم و حسابی چروک شده بود. به سمت خونه رفتم تا لباسم رو عوض کنم. دیشب اون قدر سر گیلدا اعصابم خرد شده بود که یادم رفته بود لباس بردارم. در اتاق رو باز می کنم و وارد می شم. گیلدا هم با لباس شبش خوابیده. بالا سرش می ایستم و بهش چشم می دوزم. چهره ی قشنگی داشت. در عین معمولی بودن چهره اش، ولی به دل می نشست. چشمم به عکس ارسلان که تو بغلش بود می افته. واقعا این همه دوسش داشت؟ دلم براش سوخت و به همون میزان احساس نفرت نسبت به ارسلان پیدا کردم.

از فکر بیرون میام و بعد از عوض کردن لباسم سری به پایین می زنم. همه جا مثل روز اولش شده بود. وارد آشپزخونه می شم. همه چی سر جاش بود. پس کاری دیگه نداشتم. زیر سماور رو روشن کردم و روی صندلی نشستم. کمی بعد سیاوش هم وارد آشپزخونه شد. حسابی گرفته بود. روی صندلی رو به روی من می شینه.

حرفی نمی زنه. از این حرف نزدناش هم نگران می شم، هم اعصابم خرد می شه. آروم می پرسم:

ـ حال ثریا خانم خوبه؟

نفس عمیقی می کشه و می گه:

ـ دکترا گفتند سکته کرده. خدا رو شکر زود بردیم بیمارستان، وگرنه معلوم نبود چه اتفاقی می افتاد.

ـ وای خدای من. حالا باید چه کار کنیم؟

سیاوش جوابی نداد. فهمیدم نمی خواد حرفی بزنه. تو خودش بود. چای رو دم کردم و دوباره سر جام نشستم. یه بار دست به موهاش می کشید، یه دفعه دست به صورتش می کشید. کمی بعد هم بلند شد و قدم زد. حرصم در اومد، با این حال با آرامش گفتم:

ـ گفتن نگرانی تحملش رو برای فرد آسون تر می کنه. اگه می خواید، می تونید به من بگید، سعی می کنم شنونده ی خوبی باشم.

جوابی نداد و همین طور به قدم زدن ادامه داد. یه لیوان چای براش ریختم. روی صندلی نشست.

ـ ازتون عذر می خوام. راستش عادت کردم به اینکه هیچ وقت نگرانی و ترسم رو برای کسی نگم. نمی خوام فرد دیگه ای با حرفام ناراحت بشه.

ـ من به خاطر خودتون گفتم. هر طور مایلید.

دستش رو دور لیوان گذاشت.

ـ دکتر گفت امکان داره یه مدت ثریا خانم نتونه خوب صحبت کنه. می گفت فشار زیادی بهش وارد شده. به گوشی ارسلانم هر چقدر زنگ می زنم، جواب نمی ده. آقا شهروز هم حال خوبی نداره. از این طرف قراره امروز مامان و بابا بیان. تحمل فشار زیاد برای قلب مامان خوب نیست. نمی دونم باید چه کار کنم؟ دنبال کی باشم؟ کجا برم؟

دوباره نفس عمیق کشید. نمی خواستم این همه بار رو خودش حمل کنه.

ـ آذر خانم و عباس آقا کجا رفتند؟

ـ بابا تحمل سر و صدای زیاد رو نداره. دیشب خونه ی عموم موندن. امروزم میان.

ـ دیگه فامیلی ندارید که یه نقشه ای بکشیم این چند روز اون ها اونجا بمونن؟

ـ چرا یکی از خاله هام تو قم زندگی می کنه.

ـ خب به خاله اتون زنگ بزنید و قضیه رو بگید. ازش خواهش کنید به مامانتون زنگ بزنه و اون ها رو دعوت کنه و چند روزی هم نگهشون داره. تا آبا از آسیاب بیافته.

ـ بد فکری نیست، ولی می ترسم مامان اینا زود راه بیافتند و بیان اینجا.

ـ به هرحال یه ریسکه. نگران نباشید. از چایتون بخورید، حالتون رو بهتر می کنه.

ـ ممنون. به خاطر خوب شدن حال ثریا خانم روزه گرفتم.

دلم یه جوری شد.

ـ خدا قبول کنه.

بدون هیچ حرفی از آشپزخونه بیرون رفت. به رفتنش نگاه کردم. یاد مسعود افتادم. کمی از این لحاظ شبیه بودند، ولی به ظاهر سیاوش نمی اومد از این کارا بلد باشه!

مات و مبهوت وسط آشپزخونه ایستاده بودم. کاری برای انجام دادن نبود. وارد پذیرایی می شم. چشمم به کادوها می خوره که یه گوشه جمع شده. به سمتشون می رم. کادو برمی دارم و بازش می کنم. دستی روی کیف می کشم. یاد ارسلان می افتم. گیلدا از چیِ این خوشش اومده بود؟

شاید به چشم گیلدا، ارسلان بهترین پسر بود، ولی از نظر من هیچی بود. کیف رو تو دستم می گیرم و بالا می رم. دیگه نمی خواستم این کادو دست ارسلان بیافته. کیف رو یه گوشه ی اتاق می ذارم. مانتوم رو تنم می کنم و بیرون می رم. جلوی در با سیاوش برخورد می کنم. انگار اون هم می خواست بیرون بره.

سیاوش ـ بیرون می رید؟

ـ تو این جا دلم می گیره. هوای صبح خوبه. می خواستم کمی پیاده روی کنم. شما سرکار می رید؟

ـ آره. می رم زود برگردم. 

ـ مزاحمتون نمی شم. با اجازه.

ـ اقلیما خانم، می گم الان بهتر نیست نرید؟

با تعجب گفتم:

ـ چرا؟

ـ صبح زوده و این طرفام خلوته. گیلدا خانم هم خونه تنها هستند.

ـ آقا سیاوش همه چیز کنار، ولی من از اینکه یه کی دیگه به من بگه چه کار کنم یا چه کار نکنم، بدم میاد. در ضمن هوا روشنه. اگه گیلدا هم بیدار بشه، خونه غول نداره. باید ببخشید، ولی دفعه ی آخرتون باشه برای من تکلیف تعیین می کنید.

خواستم برم بیرون که گفت:

ـ رفت و آمد شما به من ربطی نداره، ولی به عنوان یک انسان اگه مشکلی براتون پیش بیاد، ناراحت می شم. این حرفم به خاطر خودتون زدم. دلیلی هم برای عصبانی شدن شما نمی بینم.

جوابش رو ندادم و بیرون اومدم. پسره ی پررو. با شنیدن صدای گنجشکا همه چیز رو فراموش می کنم. مشغول قدم زدن می شم. اون قدری راه می رم که به نانوایی می رسم. نون می گیرم و دوباره به خونه برمی گردم.

ساعت هنوز هفت بود. گیلدا هنوز بیدار نشده بود. به گوشی بابا زنگ می زنم.

بابا ـ بله؟

ـ سلام بابا. خبید؟

ـ سلام دخترم، خوبی؟

ـ خوبم. حال ثریا خانم چطوره؟

ـ دکترا گفتند سکته کرده.

ـ آخه سیاوش می گفت دکترا گفتند ثریا خانم دیگه نمی تونه حرف بزنه. نگران شدم.

بابا، با نگرانی گفت:

ـ راست می گی؟ پس چرا به من چیزی نگفت؟

خاک تو سرم دوباره گند زده بودم. چطوری باید ماست مالیش می کردم؟

ـ شایدم سیاوش اشتباه شنیده. خودتون رو ناراحت نکنید!

ـ از دست این پسر، زندگیم نابود شد. چطور ناراحت نباشم؟ زنم این طوری، خودمم بی کس و کار.

بابا بغض کرده بود. دلم براش سوخت. لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود!

ـ می خواید بیام اونجا؟

بابا عوض جواب پرسید:

ـ اون دختره هنوز اونجاست؟

ـ بله.

ـ الان به اون بابای... زنگ می زنم.

بدون خداحافظی قطع کرد. اولین بار بود بابا این طوری حرف می زد. چرا سیاوش نگفت بابا نمی دونه؟!

با بی حالی از جام بلند می شم. روی یکی از مبلا می شینم و چشمام رو می بندم. کمی نگذشته بود که صدای قدم های کسی رو شنیدم. فکر کردم گیلداست، ولی وقتی چشمام رو باز کردم از دیدن ارسلان خشکم زد. به سمت اتاقمون می رفت. اگه گیلدا رو می دید امکان داشت اتفاقی بیافته. می خواستم برش گردونم پایین.

ـ ارسلان...

ـ نمی خوام چیزی بشنوم.

در اتاق رو باز کرد و وارد شد. به سمت بالا رفتم. چند ثانیه بعد صدای داد ارسلان رو شنیدم.

ـ گمشو از اینجا بیرون.

یک لحظه روی پله ها ایستادم، ولی با به یاد آوردن گیلدا به سمت اتاق دویدم. جلوی در رسیده بودم که در باز شد. ارسلان گیلدا رو به بیرون هل داد که خورد زمین.

ارسلان ـ پاشو وسایلات رو جمع کن از این جا برو بیرون!

گیلدا ـ تا حقم رو نگیرم از اینجا بیرون نمی رم.

ارسلان با پوزخند گفت:

ـ کدوم حق؟ یادت رفته هر روز پول و خانواده ات رو به رخم می کشیدی؟ یادته از اون بابای گردن کلفتت چقدر تعریف می کردی؟ بلند شو، بلندشو برو پیش همون بابایی که هر روز پزش رو می دادی!

گیلدا از جاش بلند شد. زل زد تو چشمای ارسلان و گفت:

ـ وقتی آبروم رو که ریختی، جمع کردی از اینجا می رم.

ارسلان به سمتش رفت. گیلدا همون طور سرجاش ایستاده بود. از پشت پیراهن ارسلان رو کشیدم، ولی هلم داد و خوردم زمین. صدای کشیده ی محکمی رو شنیدم. بعدش دوباره صدای یه کشیده دیگه رو شنیدم.

گیلدا ـ این رو زدم بدونی دست رو دختر کی بلند کردی!

تو جام نیم خیز شدم.

ارسلان ـ آره. دختر بابایی هستی که با اردنگی تو رو از خونه اش انداخت بیرون!

ـ مواظب حرف دهنت باش. در حدی نیستی که بخوای اسم بابای من رو بیاری! بابای من اشاره کنه، می تونه کل خانواده ات رو بخره!

با این حرف ارسلان به جون گیلدا افتاد. صدای گریه و جیغ های گیلدا خونه رو برداشته بود. از پشت رو کمر ارسلان پریدم تا جایی که تونستم دندونام رو تو گوشتش فرو بردم. با آرنجش محکم به پهلوم زد که مغزم از درد تیر کشید. روی زمین افتادم. به سمت من برگشت و گفت:

ـ گمشو!

از فرصت استفاده کردم و خودم رو بین ارسلان و گیلدا قرار دادم. دستام رو از دو طرف باز کردم. لب گیلدا ترکیده بود و خون می اومد. از درد به خودش می پیچید!

ارسلان با عصبانیت گفت:

ـ اقلیما گمشو از اینجا. نذار تو رو هم خرد و خاکشیر کنم!

ـ نمی ذارم نوک ناخن هاتم به بدن این زن بخوره!

ارسلان با فریاد گفت:

ـ اقلیما!

ـ اون زن حامله است. نمی خوام شاهد قتل یه انسان توسط پدرش باشم.

ارسلان کشیده ی محکمی روی صورتم خوابوند. یه لحظه تعادلم رو از دست دادم، ولی خودم رو نگه داشتم. از لبم خون می اومد. همون طور تو چشماش زل زده بودم.

ارسلان ـ انگار تا مثل این نمیری از اینجا نمیری. باشه وصیت بکن.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ اگه مرد بودن رو، تو دست بلند کردن می دونی، باشه بزن. ولی بدون من از جام تکون نمی خورم.

چشمام رو بستم. منتظر یه کشیده ی دیگه بودم، ولی صدای سیاوش رو شنیدم.

سیاوش ـ دستت به این بخوره، نخورده!

با شنیدن صداش لبخند زدم. چشمام رو باز کردم. سیاوش دست ارسلان رو گرفته بود. تو یک چشم به هم زدن ارسلان دست سیاوش رو پیچوند. دم گوشش گفت:

ـ تو بچه کلفت دفعه ی آخرت باشه به من دستور می دی؟ حالیته؟

صدای ناله ی گیلدا می اومد. نگران سیاوش بودم. جوابی نداد. ارسلان رو دستش رو بیشتر پیچوند، ولی سیاوش جوابی نداد.

ارسلان دوباره بلند پرسید:

ـ گفتم حالیته بچه گدا؟

تحمل این همه تحقیر رو نداشتم.

سیاوش ـ به این بچه گدا، بیشتر از تو افتخار می کنند.

ارسلان دوباره دستش رو فشار داد که این دفعه صدای آخش دراومد. تحمل دیدن درد کشیدنش رو نداشتم. به سمتشون رفتم و تمام زورم رو تو دستام ریختم. با مشتام افتاده بودم به جون ارسلان.

ـ ولش کن روانی!

سیاوش رو ول کرد و با دستش محکم به عقب هلم داد. تعادلم رو از دست دادم و خوردم زمین. در حین زمین خوردن سرم به لبه ی مبل خورد. انقدر ضربه محکم بود که خودم صدای سرم رو شنیدم. از شدت ضربه حالم خراب شد. آخرین تصویری که تو ذهنم ثبت شد چهره ی نگران سیاوش بود!

*****

چشمام رو با زور از هم جدا می کنم. نور به چشمم می خوره و دوباره می بندمشون. صدای یه خانمی رو می شنوم که می گه:

ـ حالت خوبه؟ سعی کن چشمات رو آروم از هم باز کنی.

طبق گفته اش عمل می کنم. نور تو چشمم خورد، ولی کمی بعد عادت کردم. داخل بیمارستان بودم. پرستاری بالای سرم ایستاده بود. با دیدن چشمای بازم گفت:

ـ بالاخره چشمات رو باز کردی. می رم به خانواده ات اطلاع بدم.

هنوز گیج و منگ بودم. سرم به اندازه ی یه وزنه ی صد کیلویی سنگین بود. کمی سرم رو به اطراف چرخوندم. بابا وارد اتاق شد. بالای سرم ایستاد.

بابا ـ حالت خوبه دخترم؟

سرم رو به نشانه ی بله تکون دادم.

بابا ـ ارسلان واقعا شورش رو درآورده! الانم معلوم نیست کجا گذاشته رفته.

یاد اون روز افتادم. کتک خوردن گیلدا، سیلی خوردن من از ارسلان، سیاوش.

با بی حالی می پرسم:

ـ حال گیلدا خوبه؟

آهی می کشه و می گه:

ـ استراحت کن بابا. بعدا با هم حرف می زنیم.

از اتاق بیرون رفت. انگار چند سالی شکسته تر شده بود. چرا ارسلان این کار رو کرد؟

چند روزی از بستری شدن من می گذره. خبری از مامان و بابای خودم نیست. دیروز آذر خانم و عباس آقا آمدند. هر روز فقط بابا بود که سر می زد. همیشه نزدیک عصر به دیدنم می اومد. منتظرش بودم. با دسته گل وارد اتاق شد.

بابا ـ سلام بابا بهتری؟

ـ سلام. مرسی. چرا زحمت کشیدید؟

ـ این حرفا چیه؟ 

ـ حال ثریا خانم خوبه؟ گیلدا چطور؟

ـ ثریا بهتر شده. فردا مرخصش می کنند. گیلدا هم که... چی بگم؟

با نگرانی گفتم:

ـ چیزی شده؟

ـ امروز به خانواده اش زنگ زدم. باباش گفت حق نداره برگرده خونه. هزار جور دری وریِ دیگه ام گفت.

ـ خب بعدش چی شد؟

ـ این دخترم انگار می دونست باباش این طور آدمیه که اومده بود خونه ی ما. پرستاراش می گفتند فقط به پنجره ی کناریش زل می زنه.

آهی کشیدم و گفتم:

ـ بیچاره. بچه اش هم افتاد. خانواده اش هم این طور کردند، اونم از ارسلان. مطمئنا وضعیت روحی خوبی نداره.

ـ سیاوش رو فرستادم دنبال ارسلان. این چند روز رفته بود کرمان. ارسلانم همون جا پیداش کرد. اونم حال درست و حسابی نداره.

ـ ارسلان برگشته؟

ـ الان خونه است. شده مثل یه تیکه گوشت متحرک.

ـ هی خدا... راستی بابا چرا مامان بابای من اصلا به من سرنزدند؟

کمی من و من کرد ولی آخر گفت:

ـ ببین بابا می دونم ارسلان بهت بد کرده، ولی اگه مامان و بابات بفهمند چه اتفاقی برات افتاده از ما شکایت می کنند.

با حالت التماس گونه ای گفت:

ـ نذار زندگیم از اینی که هست خراب تر بشه. خب؟!

ـ شما از من چی می خواید؟ پسره تون هر بلایی خواست سر من آورد، اون وقت شما... واقعا که!

ـ می دونم خواسته ی زیادیه. ولی دخترم من با این موهای سفیدم دارم التماست می کنم، روم رو زمین ننداز. ارسلان بره زندان، ثریا وضعیتش بدتر می شه.

با کلافگی گفتم:

ـ نمی دونم بابا! خسته شدم از این کارا. هر روز یه مشکل، هر روز یه دستور. چرا نمی ذارید من برگردم پیش خانواده ام؟

بابا روی صندلی نشست. با گرفتگی گفت:

ـ می دونی نزدیک سی سال بی خانواده موندن یعنی چی؟ تو این جور چیزا رو نمی فهمی. یه عمر پیش خانواده ی ثریا سرافکنده رفتم و اومدم چرا؟ چون چند سال پیش همچین اتفاقی افتاد. خانواده ی من حق رفت و آمد به خونه ی خودم رو نداشتند، چرا چون ثریا این طور می خواست، جلوی خانم جون باید مثل یه غلام حلقه به گوش باشم چرا چون ثریا می خواست. همه اش ثریا خواست و من گوش کردم. از خانواده ام زدم، از همه ی زندگیم زدم. حالا که یه فامیل تو این شهر پیدا کردم، نمی ذارم که دیگه ثریا ازم بگیرتشون.

بعد از فوت خانم جون خواست تو رو بفرسته که بری، ولی نذاشتم. مثل یه آدم غریب بودم. بدون هیچ پشت و پناهی.

بابا صندلیش رو کمی جلوتر کشید و گفت:

ـ نرو بابا. تو نیم قد بچه، پیش خانواده ی ثریا، باعث دل گرمی منی!

حسابی تحت تاثیر قرار گرفته بودم. دلم خیلی برای بابا سوخت.

بابا ـ بازم فکر کن. اگه بمونی جات روی دو تا چشمای منه. اگر هم که بری، خب نمی شه یه پرنده رو به زور تو قفس نگه داشت. استراحت کن.

بابا بیرون رفت و من رو با کلی فکر و خیال تنها گذاشت. یه دلم می گفت برم، یه دلم می گفت نرم. نمی دونستم کدوم رو انتخاب کنم.

*****

امروز قرار بود مرخص بشم. در حال آماده شدن بودم که پرستار وارد اتاقم شد.

پرستار ـ همراهت اومده. به من گفت بیام کمکت کنم.

بابا هیچ وقت از این کارا نمی کرد.

ـ نه، مرسی. وسایلی ندارم. می تونید به بقیه ی کاراتون برسید.

پرستار بدون حرفی از اتاق خارج شد. بعد از برداشتن کیفم بیرون رفتم. با دیدن سیاوش یه لحظه جا خوردم. روی صندلی نشسته بود. بعد از اینکه متوجه من شد، کنارم اومد.

سیاوش ـ سلام، حالتون خوبه؟

ـ مرسی. فکر کردم بابا دنبالم میاد.

ـ بابا کار داشت. به من زنگ زد. از سرکارم دنبالتون اومدم.

ـ منظور خاصی نداشتم، فقط جا خوردم.

ـ بهتره بریم.

دنبالش راه افتادم. یه سر و گردن از من بلند تر بود. موهاش خیلی خوش رنگ بود. مشغول بررسیش بودم که برگشت. یه قدم به عقب رفتم.

ـ ایم... چرا ایستادید؟ بریم دیگه!

ـ می خواید کیفتون رو بردارم؟

با ذوق گفتم:

ـ نه خوبه. مرسی.

ـ به نظر سنگین میاد. به هر حال هر طور راحتید.

دوباره راه افتاد. نفس عمیقی کشیدم و رفتم. سرم پایین بود و سعی می کردم پام رو داخل موزاییک ها بذارم. همیشه از این بازی ها انجام می دادم. یه دفعه ای خانمی به من خورد و ساکم از دستم افتاد. سیاوش با این صدا به عقب برگشت. همون خانم، بدون عذر خواهی به راه خودش ادامه داد. سیاوش کنارم اومد و در حین برداشتن ساکم گفت:

ـ گفتم که بذارید براتون بردارم.

شونه ای بالا انداختم و با هم از بیمارستان خارج شدیم. ماشین سیاوش یه ریوی نوک مدادی بود. سوار شدم و حرکت کرد. هوا خیلی گرم شده بود. با گوشه ی روسری خودم رو باد می زدم.

سیاوش بدون این که نگاهی به من بندازه گفت:

ـ گرمتونه؟

دلم می خواست سرش رو بکنم. ولی با بی حالی گفتم:

ـ می شه کولر ماشین رو روشن کنید.

ـ کولر خرابه. هی یادم می ره بدم درستش کنند.

پوفی کردم و شدید تر خودم رو باد زدم. کمی شیشه رو پایین داد. ولی انگار داخل یه کوره آتش بودم. ماشین رو کنار زد و گفت:

ـ الان برمی گردم.

وارد یه سوپر مارکت شد. دکمه های بالای مانتوم رو باز کردم. گره ی روسریم رو شل تر کردم. چشمام رو بسته بودم. با صدای بسته شدن در به خودم اومدم. سیاوش آب میوه ای دستم داد و گفت:

ـ بخورید. خنکه.

آب میوه رو گرفتم، ولی هرکاری کردم نتونستم درش رو باز کنم.

ـ می شه درش رو باز کنی؟

سیاوش مردد دستش رو دراز کرد و آب میوه رو گرفت. موقع باز کردن در احساس کردم دردش گرفته، ولی اصلا به روی خودش نیاورد. بعد از باز کردن درش، دوباره راه افتاد. با گوشه ی دستش فرمون ماشین رو می چرخوند. یاد اتفاقی که برای دستش افتاده بود، افتادم.

ـ دستتون خوبه؟

سیاوش ـ بهتره.

ـ دکتر رفتید؟

ـ نه!

ـ آخه چرا؟ معلومه که الان خیلی درد دارید.

ـ دستم رو با یه باند می بندم. چیز خاصی نیست.

ـ برگرد بریم دکتر.

ـ چیزی نیست.

ـ سیاوش!

ماشین رو کنار زد. به طرفم برگشت و گفت:

ـ اگه بریم دکتر، امکان داره گچ بگیرند. نمی خوام آقا متوجه بشه ارسلان این کار رو کرده. خودشون به اندازه ی کافی مشکل دارند. نمی خوام من هم یه قسمتی از این مشکل باشم و نمی خوام آقا جلوی من احساس شرمندگی بکنه.

ـ ولی دستت خیلی درد می کنه.

سیاوش دوباره ماشین رو روشن کرد.

ـ ممنونم از نگرانیتون. خودم یه فکری می کنم.

ـ آخه چه فکری؟

معلوم بود حسابی کلافه شده.

ـ اقلیما خانم، من امروز اصلا حال مساعدی ندارم. لطفا به کسی راجع به این موضوع چیزی نگید.

ـ باشه.

فهمیدم از سوالاتم خسته شده. تا وقتی که به خونه رسیدیم، حرفی نزدم.

سیاوش در رو برای من باز کرد و داخل شدم. خونه سوت و کور بود. وارد پذیرایی شدم. چشمم به ثریا خانم خورد. باورم نمی شد این زن، همون خانم باشه. روی صندلی چرخدار نشسته بود. دهنش کمی کج شده بود. جلوتر که رفتم، دیدم از گوشه دهانش، آب دهنش می ره. صحنه ی رقّت آوری بود. با دستمال کاغذی گوشه ی دهانش رو تمیز کردم. وسایلم رو گوشه ای گذاشتم و به آشپزخونه رفتم. مهشید در حال شستن ظرف ها بود. بالاخره یه آدم سالم تو این خونه پیدا شد.

مهشید به عقب برگشت. با دیدنم جیغ آرومی کشید. خودم رو تو بغلش انداختم و تا جای که تونستم گریه کردم. مهشید هم اجازه داد خودم رو تخلیه کنم. تازه اشکای مهشید رو هم دیدم. با دستم اشکاش رو پاک کردم. با بغض گفتم:

ـ این روزا به تو، بیشتر از من سخت گذشته!

با خنده گفت:

ـ پس چی فکر کردی؟ فکر کردی می ذارم خودت تنهایی غصه رو تحمل کنی!

تازه به خوب بودنش پی بردم. لبخند محوی زدم.

مهشید با خنده گفت:

ـ خوب شد خندیدی. تو این مدت انقدر ندیده بودم کسی بخنده، خودمم خندیدن یادم رفته بود.

ـ اشکال نداره. از این به بعد دو نفری کنار همیم!

ظرف اسفند رو دور سرم چرخوند.

ـ راستی، ناهار چی می خوری خانم مریض؟

ـ چیزی میل ندارم. فقط می خوام با یه نفر حرف بزنم.

مهشید دستکشاش رو درآورد و روبه روم نشست.

ـ من بدتر از تو، به یه هم زبون احتیاج دارم.

چند ثانیه ای هیچ کدوم حرفی نزدیم. 

کمی بعد گفتم:

ـ راستی آذر خانم رو نمی بینم. کجاست؟

ـ با عمو رفتن قم. گفت می رن یه گوسفند قربونی کنن. حالش چندان خوب نبود.

ـ واقعا؟ سیاوش می گفت قلبش ناراحته!

مهشید با شیطنت نگاهم کرد و گفت:

ـ پس که این طور!

خودم رو به اون راه زدم و گفتم:

ـ منظورت چیه؟

ـ اقلیما، یه سال بپرسم راستش رو می گی؟

ـ بستگی داره چی باشه!

صورتش رو کمی جلو آورد و گفت:

ـ تو از سیاوش خوشت میاد، نه؟

با دستپاچگی گفتم:

ـ نه، مهشید این حرفا یعنی چی؟!

مهشید با خنده گفت:

ـ یعنی تو اصلا از سیاوش خوشت نمیاد؟

ـ نه بابا، پسره ی خودخواه ایکبیری!

مهشید همین طور به من نگاه می کرد. آخر از جام بلند شدم و گفتم:

ـ می رم لباسام رو جمع کن.

و با سرعت بیرون رفتم.

وارد اتاقم شدم. کمی خاک روی وسایل نشسته بود. مشخص بود کسی وارد اتاق نشده. وسایل هام رو جا به جا می کنم و بعد از عوض کردن لباسم پایین می رم. با مهشید و ثریا خانم به حیاط می ریم. مهشید کمی غذا برای ثریا خانم آورده بود. دلم به حالش سوخت. در همین حین بابا هم همراه ارسلان و سیاوش به جمع ما پیوستند. ارسلان هم تغییر کرده بود. انگار این یه مدت تقریبا کوتاه، برای همه ی ما، مثل صد سال گذشته بود. ارسلان بدون هیچ توجه ای به خونه رفت. بابا کنار ما روی صندلی نشست. سیاوش هم برای استراحت به خونه ی خودشون رفت.

بابا ـ خوبی دخترم؟

ـ مرسی.

ـ می خواستم بیام دنبالت، ولی رفته بودم دنبال ارسلان، نتونستم برگردم.

ـ اشکالی نداره. آقا سیاوش زحمت کشیدن.

بابا، با افسوس گفت:

ـ چی می شد من یه پسر مثل سیاوش داشتم.

بابا به مهشید اشاره کرد تا ثریا خانم رو داخل ببره. بعد از اینکه تنها شدیم، بابا گفت:

ـ به حرفام فکر کردی؟

ـ همین که می خوام اینجا باشم، یا برگردم پیش خانواده ام؟

ـ آره، نظرت چیه؟

ـ راستش نمی دونم باید چی بگم؟ سخته. شاید دختر دیگه ای جای من بود، اصلا هیچ وقت وارد این ماجرا نمی شد، ولی من واردش شدم.

ـ هر تصمیمی که بگیری، برای من ارزش داره. راحت باش.

ـ خب راستش، ترجیح می دم بمونم. نمی دونم چرا؟ ولی این تصمیم رو گرفتم.

بابا، با خوشحالی صورتم رو بوسید.

ـ خیلی خوشحالم کردی. تو مثل دختر نداشته ام می مونی!

ـ از خوشحالیتون خوشحال شدم.

ـ باید یه خبری رو بهت بدم.

ـ بفرمایید.

ـ ما داریم از اینجا می ریم.

ـ چی؟!

ـ گیلدا رو مادرش همراه خودش برده. ثریا هم حال درست و حسابی نداره. ارسلان هم که خودت دیدیش. یه مدت می ریم اتریش. حال و هوای همگیمون عوض می شه. شاید تونستم زندگی ارسلان و گیلدا رو هم جفت و جور کنم.

ـ منم باید با شما بیام؟

ـ نه. می خوام درس بخونی. به سیاوش سپردم همه ی چیزایی رو که لازم داری، برات راست و ریس کنه.

ـ ولی...

ـ به خانواده ات بگو تو این مدتی که ما نیستیم بیان اینجا. هم کسی تو خونه هست و هم این که تو تنها نیستی.

ـ بابا این کارای شما چه معنی می ده؟

ـ گفتم مثل دختر نداشته ام می مونی، تعارف نکردم. یه پدر برای دخترش هرکاری که بتونه انجام می ده.

ـ خب تو این مدت من برمی گردم پیش خانواده ام.

ـ می خوام کسی تو خونه باشه. کی بهتر از هم خون آدم.

ـ ولی آخه.....

ـ نه نیار. تو این شصت سال، این همه فشار عصبی تحمل نکرده بودم که تو این چند وقت تحمل کردم. ما فردا عصر پرواز داریم. کسی خبر نداره. بعد از اینکه رسیدیم، به بقیه زنگ می زنم. نگران نباش.

بابا به سمت خونه رفت، ولی من با کلی فکر و خیال هنوز اونجا نشسته بودم.

*****

سیاوش مشغول رانندگیه. همراه مهشید، آذر خانم و عباس آقا برای بدرقه ی ثریا خانم می ریم. هیچ کسی حرف نمی زنه. به همه ی ما این چند وقت شوک بزرگی وارد شد.

کنار مهشید روی صندلی می شینم.

مهشید ـ کی پرواز دارند؟

ـ بابا می گفت بلیطشون برای ساعت هفته.

چشمم به گیلدا و ارسلان می خوره. تو چشمای هیچ کدومشون یه نور امید دیده نمی شه. از بلندگو صدای خانمی رو می شنوم که می گفت وقت رفتنه. کنار ثریا خانم می رم. گونه اش رو می بوسم. کنار گوشم گفت:

ـ حلالم کن.

تو بغل بابا فرو می رم. محکم تر از بابای خودم بغلم می کنه. کنار گوشم گفت:

ـ تو یه دختر قوی هستی. می دونم خونه و زندگیم رو دست خوب کسی سپردم.

با زور خودم رو تو بغل گیلدا جا می دم. هر دومون گریه امون می گیره. کنار گوشم گفت:

ـ ممنونم. به خاطر همه چیز.

نوبت ارسلان می رسه. دستم رو به سمتش دراز می کنم که یه دفعه ای من رو تو آغوشش می گیره. کنار گوشم گفت:

ـ می دونم بد کردم، ولی من عاشقت شدم.

ـ این یه هوسه.

ـ همیشه عاشقت می مونم.

ـ این دوست داشتن به این همه دردسر نمی ارزه.

ـ شاید حرف تو درست باشه.

ـ مراقب گیلدا باش. خواهش می کنم.

ارسلان تو چشمام زل زد و گفت:

ـ هستم.

پیشونیم رو بوسید و به سمت گیلدا رفت. دستش رو دور گردنش حلقه کرد و با هم رفتن و این یعنی یه نشونه ی خوب.

بابا، با همه خداحافظی کرد. آذر خانم بی محابا گریه می کرد. سیاوش به رفتن ارسلان نگاه می کرد. مهشید سخت تو فکر بود. بابا دوباره بغلم کرد و رفت. احساس کردم یه تیکه از وجودم رفت!

*****

سر کلاس نشستم و به حرفای صد من یه غاز استاد گوش می دم. به ساعت رو به روم خیره می شم. نمی دونم چرا سر کلاس ساعت کند حرکت می کنه. ثانیه ها رو می شمرم.

استاد بیاتی ـ خانم فرشباف، معلومه کلاس براتون خیلی خسته کننده است.

با پررویی می گم:

ـ تا حدودی!

معلوم بود کمی جا خورده.

ـ بیا این سوال رو حل کن. خستگیت در می ره.

مستاصل به شیما نگاه می کنم. شیما آروم گفت:

ـ چیزی نیست. دلتاست.

تازه متوجه قضیه شدم. خیلی خوب مسئله رو حل کردم و سر جام نشستم. هنوز چند دقیقه ای از نشستنم نگذشته بود که استاد بالاخره اجازه داد کلاس تموم بشه. نفس راحتی کشیدم.

شیما ـ چته امروز؟ از اون موقعی که اومدی، هی داری به ساعت نگاه می کنی؟

ـ ولم کن. اصلا حوصله ندارم!

با عجله وسایلم رو داخل کیف ریختم. با شیما از کلاس بیرون اومدیم.

ـ نکنه امروز اون آقا خوشتیپه میاد دنبالت که این همه عجله داری؟!

منظورش سیاوش بود.

ـ به تو چه؟! کار دارم.

ـ کارتم حتما قراره نه؟

ـ وای شیما، خفه ام کردی. من رفتم، خداحافظ.

می دونستم بایستم، شیما دنباله ی حرف رو می گیره. بدو از آموزشگاه خارج شدم. سیاوش جلوی آموزشگاه منتظرم بود. سوار ماشین شدم.

ـ سلام. ببخشید دیر شد.

سیاوش ـ سلام. اشکالی نداره.

حرکت کرد.

ـ نگفتید کجا می ریم؟

ـ تولد یکی از دوستامه. خواستم با هم کادو بخریم. خودم که سلیقه ی خوبی ندارم.

ـ تولد؟ حالا کی هست؟ راستی من از وسایل مردونه سر در نمیارم.

ـ یکی یکی بپرسید. گفتم که تولده. اصلا مگه من گفتم دوستم پسره؟!

با چشمای گرد شده گفتم:

ـ پس من رو آوردید برای دوست دخترتون کادو بخرم؟

نمی دونم چه شکلی شده بودم که با دیدنم زد زیر خنده. یه کم به من برخورد. دست به سینه نشستم و گفتم:

ـ من رو پیاده کنید می خوام برم.

سیاوش خنده اش رو قورت داد و گفت:

ـ ببخشید منظوری نداشتم. فقط خیلی جالب گفتید.

نمک دون! حرفی نزدم. خودش ادامه داد:

ـ امروز تولدِ مهشید خانمه. با بعضی از بچه ها قراره دور هم جمع بشیم. منم که نمی دونستم چی دوست داره، گفتم همراه شما بیام.

تو فکر فرو رفتم. یعنی این همه روابطشون صمیمی تر شده بود؟ از اون حالت تدافعی بیرون اومدم و گفتم:

ـ آهان. نمی دونستم.

ـ به مادرتون زنگ بزنید و بگید. شما هم دعوتید.

ـ نه. من باید درس بخونم. خوش بگذره.

ـ یه کم به خودتون استراحت بدید. در ضمن اگه نیاید، ناراحت می شه.

ـ حالا باشه.

ناراحت شده بودم. از خوشحال بودن سیاوش و این که براش مهم بود، حرصم در اومده بود.

ـ می دونید مهشید خانم چی دوست داره؟

خواستم برای خالی کردن حرصم دروغ بگم، ولی دیدم به عواقبش نمی ارزه.

با بی قیدی گفتم:

ـ مهشید بدلیجات و عطر خیلی دوست داره. کتابم زیاد می خونه.

ـ خب جایی رو می شناسید؟

یاد یه مغازه ی نقره فروشی افتادم. با مهشید از جلوش رد می شدیم که چشممون به یه سرویس خوشگل افتاد. ولی خیلی گرون بود. مهشید همیشه می گفت:

ـ پولام رو جمع می کنم، آخر می رم می خرم!

به سیاوش آدرس همون مغازه رو دادم. صد درصد اطمینان داشتم سیاوش همچین چیز گرونی رو نمی خره. ولی برخلاف فکرم، وقتی داخل مغازه سرویس رو دید، بی برو، برگرد گفت برامون کادو کنند.

با تعجب گفتم:

ـ این خیلی گرونه!

ـ اشکال نداره. بعدا پولش رو با هم نصف می کنیم.

ـ به من چه؟ خودت خواستی بخری.

ـ شوخی کردم. شما هم می دادید نمی گرفتم.

با هم از مغازه بیرون رفتیم.

وقتی سوار ماشین شدم، گفت:

ـ به مادرتون زنگ بزنید و بگید دیر میاید.

ـ برای چی؟

ـ امروز ناهار مهمون منید.

جدی گفتم:

ـ ببخشید من باید برگردم خونه. از لطفتونم ممنونم.

ـ باشه.

راه افتاد. برخلاف انتظارم به یه رستوران رفتیم. حرصم دراومده بود. این کارش من رو یاد خودخواه بودن ارسلان انداخت.

ـ اقا سیاوش، گفتم بریم خونه.

ـ من الان خیلی گرسنه مه. لطفا پیاده بشید.

ـ عمرا بتونی من رو از روی صندلی بلند کنی!

ـ پیاده بشید. می خواستم باهاتون حرفم بزنم.

جوابش رو ندادم. کمی به صورتم زل زد، ولی وقتی دید نخیر، من از جام بلند بشو نیستم، در رو کوبید و خودش وارد رستوران شد. فکر کردم الان برمی گرده، ولی برنگشت. از گرسنگی صدای قور قور شکمم بلند شده بود. نه می خواستم برم تو و نه می تونستم گرسنگی رو تحمل کنم. بعد از چهل دقیقه، سیاوش بالاخره بیرون اومد. کفری شده بودم. بی معطلی ماشین رو روشن کرد به سمت خونه حرکت کرد. یکی از آهنگای مازیار فلاحی رو گذاشته بود. زیر لب داشت باهاش زمزمه می کرد. انقدر بی خیال بود که فکر کردم اصلا متوجه من نیست.

صدای ضبط ماشین رو کم کرد و گفت:

ـ راستی یادم رفت بگم. شما باید به مهشید خانم بگید می خواید باهاشون برید تولد یکی از دوستاتون و من می خوام شما رو برسونم. نمی خوایم متوجه بشه.

ـ باید؟!

سیاوش به من نگاه کرد و گفت:

ـ باید!

حرصم گرفت.

ـ لطفا خودتون این کار رو انجام بدید. گفتم که من درس دارم. آهان چرا یادم نیومد، من فردا آزمون دارم!

ـ وقتی با هم برای ثبت نام به این آموزشگاه رفتیم، گفتند یک هفته درمیون آزمون دارید. هفته ی پیش برای آزمون رفتید، پس فردا خبری نیست.

ـ آره اصلا دروغ گفتم. نمی خوام بیام دیگه. چرا اصرار می کنید؟

ـ ما فقط می خوایم مهشید چیزی نفهمه. حالا که نمی خواید، خودم یه کاریش می کنم.

ـ باید از همون اول همین کار رو می کردید!

ـ من رو باش گفتم خودتونم میاید، یه کم از فشار درساتون کم می شه!

ـ لطفا از این به بعد، از این فکرا نکنید!

چشم غره ای رفت، ولی چیزی نگفت.

*****

سریع در خونه رو باز کردم و داخل رفتم. مامان و آذر خانم طبق معمول کنار هم نشسته بودند و حرف می زدند.

ـ سلام.

مامان و آذر خانم با هم جواب سلامم رو دادند.

مامان ـ آقا سیاوش اومد دنبالت؟

ـ بله، مامان می رم بالا، کلی درس دارم.

ـ به سلامت.

در رو باز کردم و سریع وارد حموم شدم. داخل حموم لباسام رو عوض کردم. تو این آفتاب، دوش آب سرد حسابی می چسبید.

چند روز بعد از رفتن بابا اینا به اتریش به خونه مون رفتم. بابا چند روز قبل از رفتنش، به خونه ی ما سر زده بود. نمی دونم بین آنها چه اتفاقی افتاده بود، چون برخلاف انتظارم، کسی با نقل مکان به اون خونه مخالفتی نکرد. البته چند وقت بعد فهمیدم مامان خونه امون رو به بابا فروخته و بابا، اون پول رو با سرمایه های خودش انداخته بود تو کار بساز و بفروش یه ساختمون قدیمی. ما یه جورایی اینجا مستاجر محسوب می شدیم. پول بیمه ای رو که گرفته بودیم، به عنوام پول پیش به بابا داده بودیم و بابای خودمم هنوز تو یه تالار نگهبان بود. مامان به خاطر شکستن دستش، نمی تونست خوب کار کنه و خونه نشین شده بود. با این حال وضعیت بدی نداشتیم. بابا هر ماه به حسابم پول می ریخت. هر وقتم می پرسم چرا این کار رو می کنه، می گه:

ـ شما نگهبان خونه ی منید، نباید به خاطر کارتون مزد بگیرید؟

همون پولی که هر ماه بابای خودم به حساب آقا شهروز می ریخت، آقا شهروز دو برابرش رو تو حساب من می ریخت. اوضاع شلم شوربایی بود.

یه هفته از رفتن بابا می گذشت که با سیاوش تو یکی از آموزشگاه های کنکور ثبت نام کردم. می خواستم مدیریت تهران قبول بشم. به خاطر همین خیلی سخت درس می خوندم. سیاوش هم که هر وقت نیازی داشتم کمکم می کرد.

رابطه ی خانواده ی من با خانواده ی سیاوش خیلی خوب بود. گاهی بابا تو کارا به عباس آقا کمک می کرد. مامان هم همیشه کمک حال آذر خانم بود. رابطه مون انقدر خوب بود که گاهی شک می کردم به این که واقعا ما تازه با هم آشنا شدیم، یا چند سالی می شه که همدیگه رو می شناسیم!

بعد از رفتن بابا، مهشید تسویه حساب کرد و رفت. تا اونجایی که خبر داشتم، تو یه شرکت مشغول کار شده بود. گاهی اینجا می اومد. هم مامان و هم آذر خانم از مهشید خوششون می اومد. مهشیدم خوب بلد بود چطور خودش رو تو دل بقیه جا کنه.

از فکر گذشته بیرون میام. حموم می کنم و بیرون می رم. اصلا حوصله ی درس خوندن رو نداشتم. پایین پیش مامان و آذر خانم رفتم.

آذر خانم با دیدنم گفت:

ـ سیاوش کارت داشت. رفت خونه امون.

ـ باشه الان می رم.

روسری مامان رو از سرش برداشتم و سر خودم کردم و رفتم. سیاوش از خونه بیرون اومده بود. با دیدنم گفت:

ـ واقعا نمی آید؟

ـ نه. کارتون همین بود؟!

کمی نگاهم کرد. چقدر این پسر هیز بود. فرصت گیر می آورد، زل می زد تو صورت من!

ـ من رفتم.

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

ـ خوش بگذره.

ـ مگه می شه آدم تو جمعِ بهترین دوستاش باشه و بهش خوش نگذره؟!

با همون لبخند ژکوندش به سمت ماشینش رفت. معلوم نبود چقدر به خودش ادکلن زده بود که ده دقیقه بعد از رفتنش هم بوی ادکلنش می اومد. چقدرم خوشتیپ کرده بود. با اون کت و شلوار کرم قهوه ایش خیلی خوشتیپ شده بود. اون رنگ خیلی به بهش می اومد. چشم و موهاش قهوه ای خوشرنگی بود. قد بلند و هیکل خوب. اعجوبه ای بود برای خودش!

با ناراحتی به سمت خونه رفتم. برای فکر نکردن به این قضیه سر درسم نشستم.

سخت مشغول حل کردن تست های بودم که امروز آقای بیاتی داده بود. صدای مامان رو از پایین شنیدم که صدام می کرد. پایین رفتم. با دیدنم گفت:

ـ بیا. مهشیده، با تو کار داره.

گوشی رو ازش گرفتم و گفتم:

ـ الو، سلام.

ـ کوفت سلام. چرا نیومدی؟

ـ یه ذره ادب!

ـ سیاوش گفت نخواستی بیای! حالا دیگه ما غریبه شدیم که به ما افتخار نمی دی؟

سیاوش چی نشی تو! معلوم نبود چی بهش گفته!

ـ نه بابا. به خدا درس دارم.

ـ یه امروز رو خب تعطیل می کردی.

ـ عقب می افتادم.

ـ بهانه های بنی اسرائیلی میاریا! دیدم سیاوش بدون تو اومد، نذاشتم بیاد بالا، فرستادمش دنبال تو!

کمی صدام رو بالا بردم و گفتم:

ـ چه کار کردی؟ مهشید می کشمت. الان همه ی حرصش رو سر من خالی می کنه.

مهشید با خنده گفت:

ـ خوب شد. الانم نخوای بیای، از ترس سیاوشم که شده میای. زود بیا منتظرم. بای بای.

ـ مهشید... مهشید... وای خدا از دست این بشر!

گوشی رو انداختم رو مبل.

مامان ـ چی گفت؟

ـ می گفت چرا نیومدی تولدم؟ الانم سیاوش رو فرستاده دنبالم.

ـ امروز تولدشه؟ خب می رفتی!

ـ مامان!

ـ دختره دیگه زنگ زده، بلند شو برو. ناراحت می شه. آقا سیاوشم الان میاد دنبالت!

ـ ایــــش مامان. شما هم چه آقایی به اسم این پسره بستی!

ـ زشته دختره ی بی حیا!

صدای زنگ در بلند شد. مامان در رو باز کرد و رو به من گفت:

ـ آقا سیاوش اومد!

پله ها رو دو تا یکی کردم و به سمت اتاقم رفتم. صدای حرف زدن سیاوش با مامان رو می شنیدم. از بین لباسام یه کت شلوار مشکی انتخاب کردم و سریع پوشیدم. در عرض پنج دقیقه آرایش کردم و بعد از برداشتن مانتو و کیفم پایین رفتم.

ـ سلام. مهشید زنگ زد و گفت که اومدید.

ـ تو ماشین منتظرم!

حسابی عصبانی بود. سریع مانتوم رو پوشیدم. مامان از آشپزخونه بیرون اومد و گفت:

مامان ـ آقا سیاوش رفت؟ تازه چای آورده بودم.

ـ مامان شما هم وقت گیر اوردیا! من رفتم.

بدو بدو به سمت ماشین رفتم. همین که داخل ماشین نشستم، سیاوش حرکت کرد. انقدر عصبانی بود که حرفی نزدم. بعد از بیست دقیقه جلوی یه خونه پارک کرد.

سیاوش ـ پیاده شو.

از ماشین بیرون اومدم و کنار همون خونه ایستادم. سیاوش بعد از قفل کردن پیاده شد. نگاهی از سر تا پا به من انداخت. قیافه اش حالت پوزخند گرفت.

با نیشخند گفت:

ـ این طوری می خوای بیای؟

ـ مگه چیه؟ خیلی هم خوبه!

نگاهی به خودم انداختم. امکان نداشت؟ با همون دمپایی لای انگشتیم اومده بودم. کت و شلوار و دمپایی لای انگشتی!

آهی از سر ناچاری کشیدم. سیاوش بدون توجه به من زنگ رو فشار داد. در باز شد و سیاوش وارد خونه شد.

ـ سیاوش من چه کار کنم؟

نگاهی از سر بی تفاوتی انداخت و گفت:

ـ مشکل خودتونه! بهتون گفتم همراهم بیاید!

با این حرفش دهنم باز موند! این دیگه کی بود؟!

بدون توجه به من بالا رفت. از مهشید حرصی شده بودم. تمام حرصم رو سر زنگ در آوردم. زنگ گیر کرد! بدبیاری پشت بدبیاری! چند دفعه با دستم روی آیفون کوبیدم، ولی درست نشد. آخر دمپاییم رو درآوردم و روش زدم که درست شد.

سیاوش از پشت آیفون گفت:

ـ اگه یه دفعه هم زنگ می زدید متوجه می شدیم. لازم نبود دستتون رو از روی زنگ برندارید!

این بشر چه پدر کشتگی با من پیدا کرده بود!

با حرص گفتم:

ـ لطفا مهشید رو صدا کنید!

مهشید ـ چه خبرته دختر؟ چرا بالا نیومدی؟

ـ مهشید می کشمت! انقدر هول شدم، یادم رفت دمپایی خونگیم رو دربیارم.

با این حرف مهشید بلند زد زیر خنده.

ـ حناق! نخند! برای من یه کفش جور کن!

مهشید با خنده گفت:

ـ دارم الان تصورت می کنم خیلی خنده دار می شی!

ـ مهشید!

ـ جونم عزیزم؟

ـ گفتم یه کفش جور کن بابا!

ـ اینجا خونه ی دوستمه. ببینم داره.

کمی جلوی در منتظر ایستادم. مهشید بالاخره با یه جفت کفش مشکی اومد. تا من رو دید پقی زد زیر خنده!

ـ دیوونه! سیاوش و انداختی به جون من حالا هی بخند!

ـ خیلی خوشتیپ شدی. بری بالا پسرا تورت می کنند.

ـ هه هه هه! کی به تو گفته خیلی بانمکی، خودم با دستام خفه اش می کنم!

ـ حالا حرص نخور. بیا ببین پات می شه.

کفش رو پوشیدم. یه شماره برام بزرگ بود ولی از اون دمپایی ها بهتر بود. مهشید دمپایی هام رو داخل یه کیسه گذاشت و همراه هم بالا رفتیم. وقتی وارد خونه شدم، مهشید بلند گفت:

ـ خب اینم اقلیما! بالاخره خانم شرفیاب شدند.

نمی دونم چی شد که همه دست زدند. لبخند کم جونی زدم. فکر نمی کردم تولدش این طوری باشه. مراسم رقص نبود. همه دورتا دور نشسته بودند. پسرا، دخترا. بعضی ها حجاب داشتند و بعضی ها هم بدون روسری بودند. سیاوش روی یکی از مبلا نشسته بود و به من نگاه می کرد. تا دید نگاهش می کنم، روش رو برگردوند. فکر کرده تحفه ی نطنزه.

بعد از تعویض لباسم با مهشید روی یک از مبلا نشستیم. دختر کناری مهشید دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:

ـ من سارینا هستم. خوشوقتم.

به طبع باهاش احوال پرسی کردم. مجلس گرمی بود. کمی از نشستنم نگذشته بود که مهشید به اتاقی رفت و همراه سه تارش بیرون اومد. یه آقایی هم از کنار مبلش دف درآورد. مهشید کنار همون آقا نشست و شروع به نواختن کردند. واقعا زیبا می زدند. همه یه جورایی تو حس رفته بودند. سر چرخوندم تا نگاهی به بقیه بندازم. چشمم به سیاوش افتاد. با شیفتگی خاصی به مهشید نگاه می کرد. انقدر تو فکر بود که حتی متوجه نگاهم نشد. با دیدن این صحنه خوشی که به دست آورده بودم زایل شد. سرم رو پایین انداختم. یه دفعه ای با صدای مهشید به خودم اومدم.

مهشید ـ اقلیما خوشت نیومد؟

با حواس پرتی گفتم:

ـ نه خوب بود. خوب که نه، عالی بود.

پسری که روبه رو نشسته بود گفت:

ـ به نظر خیلی ناراحت می اومدید. هرچند حقم دارید. مهشید و کیارش جان، همیشه آهنگای سوزناک می زنند.

با لبخند گفتم:

ـ کاملا غلط متوجه شدید. به نظر من خیلی هم زیبا بود. به نظر میاد خودتون نظرتون گفتید.

مهشید ـ آقا مهبد، خوشت نیومد رو راست بگو. چرا پای اقلیما رو وسط می کشی؟

کیارش ـ این مهبد همیشه ضد حال میاد.

مهبد به نشونه ی تسلیم بالا برد و گفت:

ـ اشتباه شد. ببخشید.

مهشید به آشپزخونه رفت و همراه کیک بیرون اومد. همه به افتخارش دست زدیم. بدون این که به کسی اجازه بده، کیکش رو برید. بعد از تقسیم کیک و گرفتن عکس نوبت باز کردن کادو ها رسید.

نوبت سیاوش رسید. مهشید در جعبه رو باز کرد. با دیدن سرویس با خوشحالی گفت:

ـ خیلی قشنگه! می خواستم این رو بخرم ولی نمی شد.

سیاوش با لبخند گفت:

ـ اقلیما خانم پیشنهاد دادند.

مهشید با خوشحالی بغلم کرد و گفت:

ـ مرسی عزیزم.

ـ باید از آقا سیاوش تشکر کنی. من نخریدم، فقط کمکش کردم.

مهشید ـ در هرصورت از هردوتون ممنونم.

سیاوش سرجاش نشست. می تونست حداقل بگه از طرف منم هست. حالت بدی به من دست داد. کادو نیاورده بودم. تقریبا کادوها تموم شده بود.

مهشید ـ خب کیکم که خوردیم، کادوها رو هم که باز کردیم، الان بهتره شام بخوریم.

یکی از دخترا گفت:

ـ چه خبره مهشید. بذار یه کم بگذره. تازه سرشبه.

مهشید ـ راستش مامان و بابای سارینا شاید زودتر بیان. بهتره بیشتر از این مزاحمشون نشیم.

سارینا ـ نه عزیزم. راحت باش.

مهشید ـ مرسی ممنون. ولی مامان و بابات معذب میشن.

به بازوی سارینا زد که یعنی دیگه چیزی نگو. درحال رفتن به آشپزخونه بودند که مهبد بلند گفت:

ـ یه دقیقه صبر کنید. کادوی اقلیما خانم رو باز نکردیم!

دوست داشتم زمین باز بشه و من برم توش! همه تقریبا به سمتم برگشته بودند.

مهشید ـ آقا مهبد چه کار داری؟!

ـ نه راست میگن. ببخشید من نتونستم یه کادوی خوب بگیرم.

ـ اشکال نداره. همین که اومدی برای من کافیه.

دستم رو زیر روسریم بردم. گردنبد شرف الشمسی رو که از مشهد خریده بودم و باز کردم و به دور گردن مهشید بستم.

ـ با ارزش ترین چیزیه که دارم. می دمش به تو، چون خیلی برای من عزیزی!

مهشید محکم بغلم کرد و کنار گوشم گفت:

ـ خیلی دوسش داشتی. بعد از جشن بهت می دم.

ـ آدم کادو رو پس نمی ده بی ادب!

همه دست زدند. نفس عمیقی کشیدم و خودم رو، روی یکی از مبلا تقریبا انداختم. سیاوش کاملا بی خیال با کیارش حرف می زد. برام بی اهمیت شده بود. چرا باید خودم رو به خاطر کسی به آب و اتش بزنم که به اندازه یه مورچه هم برای من ارزش قائل نیست؟ تا به الانم خودم رو خیلی از تک و تا انداختم. باید احساساتم و برای کسی خرج کنم که برای من ارزش قائله، نه برای تو!

مطمئن باش دیگه بهت احساسی نخواهم داشت جناب سیاوش حسین خانی!

با این حرف انگار یه غده ی بزرگ از تو دلم برداشته شد. با دستمال عرق روی پیشونیم رو پاک کردم.

مهبد ـ می تونم اینجا بشینم؟

سرم رو بلند کردم. کنارم ایستاده بود. تو دستش دو تا گیلاس بود.

کمی خودم رو کنار کشیدم و گفتم:

ـ بله، بفرمایید.

کنارم نشست و یکی از گیلاسا رو به سمتم گرفت و گفت:

ـ برای شما اوردم.

فکر کردم شرابه. تو دلم به این فکر می کردم که چطور ردش کنم که خودش گفت:

ـ مهشید شربت آلبالو درست کرده بود. دستم رو رد نکنید.

با شرمندگی لیوان رو ازش گرفتم. کمی ازش خوردم. به رفت و آمد بقیه نگاه می کردم.

ـ شما از دوستان مهشید هستید؟

تو دلم گفتم: ـ «خودش گفت دیگه!» ولی لبخند محوی زدم و گفتم:

ـ بله.

ـ چه رشته ای می خونید؟

ـ تازه می خوام برای کنکور شرکت کنم.

ـ که این طور. فکر کردم از دوستان دانشگاهی مهشید باشید! حالا دوست دارید چه رشته ای بخونید؟

چشمم به سیاوش افتاد که به ما نگاه می کرد. وقتی نگاه خیره ی سیاوش رو دیدم، با لبخند بیشتری به مهبد جواب دادم:

ـ فرقی نمی کنه چی بخونم. فقط دوست دارم سراسری تهران قبول بشم.

ـ اگه کمکی خواستید، می تونید روی من حساب کنید.

ـ ولی من که شما رو نمی بینم که از شما کمکم بخوام.

با خنده گفت:

ـ راست می گید. خب من شماره ام رو به شما می دم تا اگه کمک خواستید زنگ بزنید.

خاک بر سرم، این چی بود که گفتم؟

ـ نه نه. منظورم اصلا اونی که شما فکر کردید نبود.

مهبد با شیطنتی که تو چشماش می شد دید گفت:

ـ شما می دونید من به چی فکر کردم؟

ـ وای خدای من!

مهبد با لبخند گفت:

ـ ناراحت نشید، خواستم کمی باهاتون شوخی کنم. ولی اگه خواستید، من در رابطه با شماره ام اصلا مشکلی نمی بینم!

با شرمندگی گفتم:

ـ وای آقا مهبد حالا من یه چیزی گفتم.

ـ باشه خانم، حق با شماست.

دستش رو روی سینه اش قرار داد و گفت:

ـ اگه امری بود بنده در خدمت شما هستم خانم.

از حالت چهره اش خنده ام گرفته بود. خواستم چیزی بگم که سیاوش از پشت سر مهبد گفت:

ـ اقلیما خانم، شام آماده است.

به ابروهای گره شده اش نگاه کردم. ته دلم خنک شد.

مهبد ـ بابا سیاوش خان، ما رو ترسوندید. یه یا... ای چیزی!

با همون ابروهای گره شده گفت:

ـ ببخشید.

رو به من ادامه داد:

ـ بیاید با هم سر میز بریم. آشنا نیستید به اینجا.

ـ ممنون. شما بشینید، من می رم دستام رو بشورم.

بدون حرفی رفت. مهبد به سیاوش نگاه می کرد.

مهبد ـ پسره ی عصا قورت داده!

پقی زدم زیر خنده. حالتش خیلی بامزه بود. با خنده ی من به عقب برگشت. خودشم خنده اش گرفته بود.

مهبد ـ فکر کردم رفتید.

ـ نه، بودم.

ـ من می رم سر میز.

ـ منم الان میام.

در حال رفتن به سمت آشپزخونه بودم که صدام کرد.

ـ اقلیما خانم.

ـ بله؟

ـ کنار خودم براتون جا نگه دارم؟

چه پسر خاله شد!

با ترش رویی گفتم:

ـ نه.

لباش آویزون شد. حقش بود. یه کم خندیدم، آسترم خواست. بعد از شستن دست هام به پذیرایی رفتم. همه دور میز نشسته بودند. یه نگاه گردوندم. کنار مهبد خالی بود. تا من رو دید، با ابرو اشاره کرد که بشینم. یه اخم کردم. فکر کنم سیاوش این حرکت رو دید که بلند به دوستش گفت:

ـ فرشاد جان، بی زحمت پیش آقا مهبد بشین. اقلیما خانم اینجا زیاد با کسی دم خور نیستند.

فرشاد یه نگاه به سیاوش انداخت. از جاش بلند شد و پیش مهبد نشست. سیاوش با قلدری گفت:

ـ بشین!

خیلی بد گفت. امروز اساسی حرصم رو درآورده بود. زل زدم تو چشماش و گفتم:

ـ تو آشپزخونه می خورم.

مهبد نیشخندی زد. سیاوش یه نگاه به مهبد انداخت و بعد به من گفت:

ـ بشینید همین جا.

همه به مشاجره ی ما نگاه می کردند. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ به نوکر بابات که دستور نمی دی! اگه می گفتی بتمرگ، بهتر از این بود که با این لحن با من حرف بزنی.

مهشید ـ حالا بچه ها بس کنید. آقا سیاوش، اقلیما جان کوتاه بیاید.

کیارش از کنار مهشید بلند شد و گفت:

ـ من می شینم کنار سیاوش جان. اقلیما خانم بشینید سر جای من.

نگاهم رو از سیاوش گرفتم و سر جای کیارش نشستم. مهشید کنار گوشم گفت:

ـ نباید اون طوری می گفتی. جلوی همه خیط شد!

با حرص گفتم:

ـ به درک!

ـ بسه. خب. بیا غذات رو بخور.

اصلا از گلوم پایین نمی رفت. مهبد روبه رو نشسته بود. یه لیوان آب برام ریخت و دستم داد. لبخندی زدم و بی وقفه سرکشیدم. از گوشه ی چشمم به سیاوش نگاه کردم. مثل لبو قرمز شده بود. نمی دونستم اصلا به اون چه ربطی داره؟

چند قاشقی خوردم. همه تقریبا سکوت کرده بودند. چقدر امروز بد بود. برای تغییر روحیه ام به مهشید و سیارینا کمک کردم تا میز رو جمع کنند. مهبد دوباره از جاش بلند شد و با لودگی گفت:

ـ اقلیما خانم، بذارید کمکتون کنم.

بشقاب هایی رو که از تو دستام کشیده بود بیرون و ازش گرفتم و گفتم:

ـ ممنون. نیازی نیست.

این پسر اصلا کی بود؟!

وارد آشپزخونه شدم و مشغول شستن ظرف ها شدم. یه دختر خانمی کنارم اومد و گفت:

ـ بذار کمکت کنم.

کمی خودم و کنار کشیدم و گفتم:

ـ ممنون.

من می شستم و اون آب می کشید. برای شکستن سکوت گفتم:

ـ شما هم کلاسی مهشید هستید؟

ـ بله، اسمم آرمیتاست.

ـ خوش وقتم. منم اقلیما هستم.

یه دفعه ای از پشت یکی روسریم رو کشید.

مهشید ـ کی گفت بیاید ظرف بشورید؟ هان؟

ـ ول کن دیوونه!

آرمیتا ریز می خندید. مهشید موهای اونم تو دستاش گرفت که جیغش رفت هوا.

به آرمیتا گفتم:

ـ چوب خدا صدا نداره. به من خندیدی، حالا تحویل بگیر.

مهشید ـ اون قدر موهاتون رو می کشم تا از اینجا برید.

دیدم ول کن نیست. یه لیوان پر از آب کردم و ریختم روش. جیغ بلندی کشید.

با آرمیتا دوتایی زدیم زیر خنده.

آرمیتا ـ دستت درد نکنه اقلیما جون. داشت موهام رو می کند.

مهشید ـ حسابتون رو می رسم.

از روی میز پارچ رو برداشت. با آرمیتا از آشپزخونه بیرون اومدیم. مهشید با پارچ دنبالمون افتاده بود. می خواستم وارد یکی از اتاقا بشم که یه نفر از جلوم رد شد. تعادلم رو از دست دادم و از پشت مهشید پارچ رو روی من خالی کرد. تمام لباسم خیس شده بود. 

همه با هم زدند زیر خنده. به سمت مهشید برگشتم. تا من رو دید گفت:

ـ خودت گفتی چوب خدا صدا نداره.

لب زیریم رو گاز گرفتم. مهشید فهمید می خوام دنبالش بیافتم. قبل از اینکه تکون بخورم سریع تو یکی از اتاقا پرید. اونجا بین اون همه زن و مرد غریبه زشت بود بیش تر از این خل بازی دربیارم. از پشت در آروم به مهشید گفتم:

ـ حالت رو می گیرم.

مهشید ـ عمرا!

ـ می بینیم.

به سمت آشپزخونه رفتم. آرمیتا روی صندلی نشسته بود. از همون موقعی که اومده بودم اینجا همین طور آروم یه جا نشسته بود.

با دیدن لبخندی زد و گفت:

ـ مطمئنم نتونستی بگیریش.

ـ درست حدس زدی.

ـ خیلی شیطونه. یه کمی شبیه به همید.

ـ هیم. شاید، تا به حال بهش فکر نکرده بودم.

آرمیتا لبخندی زد و گفت:

ـ راستی برگرد ببینم چه بلایی سرت آورده؟

اصلا حواسم نبود، از پشت کل شلوار و کتم خیس شده. به پشت چرخیدم. آرمیتا با خنده گفت:

ـ چه بلایی سرت آورده. هر کی ندونه یه فکر دیگه می کنه!

ـ آرمیتا یادم ننداز چه کار کرد. 

با خنده گفت:

ـ حالا اشکال نداره. مانتو که پوشیده بودی. از روش بپوشی چیزی مشخص نمی شه.

ـ آره. حالا بیا بریم بقیه ی ظرفا رو بشوریم.

دوباره کارمون رو از سر گرفتیم. 

آرمیتا بی مقدمه گفت:

ـ چقدر آقا سیاوش روی تو تعصب داره!

یه جوری شدم. به صورتش نگاه کردم. یه جورایی بود.

ـ چه تعصبی؟ به زور گفتن می گی تعصب؟ 

ـ آخه آقا سیاوش اصلا از این تیپ پسرا نیست که از این کارا بکنه. با هم که بیرون می ریم، با کسی زیاد کاری نداره. فقط موقعی که پسرا مزاحم می شن یه چیزی بهشون می گه.

ـ خب؟

ـ خب چی بگم؟

ـ هیچی بابا. در هر صورت به من خیلی گیر می ده. نمی دونم چه پدر کشتگی با من داره!

ـ شاید بهت احساس خاصی داره! اگه از اون مردای متعصب بود، تا به الان به ما هم یه چیزی می گفت. مثلا چرا به مهشید یا سارینا چیزی نمی گه؟

یک لحظه خشکم زد. منظورش چی بود؟ 

ـ ببین خودت تو فکر رفتی!

ـ نه مطمئنم سیاوش حس خاصی به من نداره. 

ـ من که این طور حدس زدم.

ـ نه بابا. مطمئنم.

تو فکر بودم که یکی انگشتش رو تو پهلوم کرد. به عقب برگشتم، مهشید بود.

مهشید ـ اومدم ببینم چه کار می خوای بکنی؟

سارینا ـ شما دو نفر چرا این طوری می کنید؟

دستکش ها رو درآوردم.

ـ الان حالیت می کنم.

به سمتش رفتم که رفت بالای میز. خواستم بگیرمش که سیاوش وارد آشپزخونه شد و گفت:

ـ من دارم می رم. اگر میاید، آماده بشید.

مهشید با خجالت گفت:

ـ سیاوش یه سرفه ای، چیزی! 

کیارش از پشت سیاوش سرش رو جلو آورد و گفت:

ـ چه خبره همه اینجا جمع شدند؟

سیاوش با لبخند گفت:

ـ چیزی نیست. اقلیما خانم و مهشید، اینجا رو با جنگل تارزان اشتباه گرفتند!

با هم زدند زیر خنده. خودمم خنده ام گرفته بود. مهشید اخماش رو تو هم کرد و گفت:

ـ ببخشید. من باید برم. انگار مهمونا دارن می رن.

از کنار سیاوش و کیارش رد شد.

کیارش ـ ناراحت شد؟ 

سیاوش ـ کارت در اومد. یه معذرت خواهی افتادی!

کیارش ـ حالا خوبه تو گفتی!

سیاوش ـ تو دلت گیره من چرا معذرت بخوام؟

با هیجان گفتم:

ـ شما مهشید رو دوست دارید؟!

سیاوش  و سارینا با هم گفتند:

ـ هیس!

کیارش دوتا دستش رو گذاشت روی صورتش و گفت:

ـ کل محل فهمیدند!

سیاوش با اخم گفت:

ـ چرا حالا داد می زنید؟

ـ ایش! خب حالا، ببخشید، هیجانی شدم!

آرمیتا ـ میگم شبیه مهشیدی، بگو نه!!

سیاوش با ناراحتی به کیارش گفت:

ـ اگه این دو تا شبیه هم باشند که...

دستش رو، روی شونه ی کیارش زد و گفت:

ـ هر پنجشنبه برات یه فاتحه می فرستم!

چشمام رو ریز کردم و گفتم:

ـ که این طور! اصلا به مهشید می گم.

بلند داد زدم:

ـ مهشید...

که سارینا دستش رو جلوی دهنم گذاشت!

سیاوش ـ اَه! تا نفهمه ول کن نیستید؟

مهشید وارد آشپزخونه شد.

رو به من گفت:

ـ کاری داشتی؟

سیاوش به جای من جواب داد:

ـ نه. می خواستیم بریم.

با ابرو به من اشاره کرد که برم، ولی سرجام ایستادم و گفت:

ـ مهشید جون باید یه چیزی رو بهت بگم.

سارینا یکی زد تو پهلوم. کیارش یا دستپاچگی گفت:

ـ آره، راستش می شه چند لحظه ای وقتتون رو بگیرم؟

مهشید با بی اعتنایی گفت:

ـ ببخشید من خیلی خسته ام!

از آشپزخونه خارج شد. سیاوش و کیارش با حرص نگاهم کردند.

با لبخند گفتم:

ـ من می رم آماده بشم. دیر وقته!

به سمت اتاق خواب رفتم و مانتوم رو پوشیدم. از اتاق خارج شدم. مهبد با دیدنم گفت:

ـ تشریف می برید؟

ـ بله. با اجازه.

ـ می رسونمتون.

مهشید کارم اومد و گفت:

ـ اقلیما جان، سیاوش پایین منتظرته!

گونه ی مهشید رو بوسیدم و پایین رفتم. جلوی در رسیده بودم که مهبد از پشت صدام کرد.

ـ اقلیما خانم صبر کنید.

ـ چیزی شده؟

مهبد ساعتم رو به سمتم گرفت و گفت:

ـ یادتون رفته بود!

لبخندی زدم و گفتم:

ـ مرسی، خیلی لطف کردید.

ساعتی بود که ارسلان کادو داده بود. با دیدنش، یادش افتادم.

ـ معلومه خیلی براتون عزیزه!

آهی کشیدم و گفتم:

ـ خیلی. خیلی لطف کردید که برام آوردید.

ـ خواهش می کنم.

ـ خب فعلا.

ـ خوش اومدید.

آرمیتا از پشت گفت:

ـ آقا مهبد می شه برید کنار؟

مهبد خودش رو کنار کشید. زیر لب معذرت خواهی کرد. آرمیتا به من گفت:

ـ می شه منم همراه شما بیام؟ ماشینم خراب بود.

ـ باشه بریم.

از مهبد خداحافظی کردیم و به سمت ماشین رفتیم. سیاوش پیاده شد.

آرمیتا ـ آقا سیاوش می شه منم برسونید؟ امروز ماشین ندارم.

لبخندی زد و گفت:

ـ باشه. بفرمایید.

نمی دونم این چرا به همه لبخند می زد، به من که می رسید اخماش می رفت تو هم؟!

جلو نشستم. سیاوش ماشین رو روشن کرد و حرکت کرد.

سیاوش بی مقدمه رو به آرمیتا گفت:

ـ خوب شد حرفای مهبد و اقلیما خانم طول کشید و شما رو رسوندیم. آخر وقت بود نمی تونستید تنهایی برید.

ـ آقا سیاوش امروز چه اتفاقی افتاده که این همه به من گیر می دید؟

سیاوش ـ کی؟ من؟ من اصلا با شما کاری ندارم!

ـ بله مشخصه! از اون موقعی که رسیدیم هی بی خودی گیر میدی! اصلا به شما ربطی داره من با کی حرف می زنم؟

سیاوش با عصبانیت گفت:

ـ من از اون پسره خوشم نمیاد!

ـ من با علایق تو کاری ندارم. با هر کسی هم که بخوام حرف می زنم.

ـ این که معلومه. مشخص بود حرفاتونم خیلی دل نشینه که مدام بهش لبخند می زدی!

ـ اصلا ازش خوشم اومده. به حال تو چه فرقی می کنه؟!

ـ واسه من که فرقی نمی کنه. برای خودت می گم. اون پسر درستی نیست!

ـ هر چی باشه بعضی از اخلاقاش از اخلاق شمریِ تو بهتره!

ـ بایدم بهتر باشه. اون قدر با انواع دخترا سر و کار داشته که رگ خواب همه دستش اومده!

ـ من ازش چیزی ندیدم. برام مهم نیست. چون اون فقط برام یه هم صحبت بود.

ـ دارم بهت می گم، اگه دور و ورت آفتابی بشه به ولای علی می کشمش!

ـ از این به بعد می بینی. شماره اش رو بهم داد!

با این حرفم کشیده ی محکمی روی صورتم خوابوند. یک لحظه بی حرکت موندم.

اون چه کار کرده بود؟

تمام حرصم رو تو دستام ریختم و با مشت تو صورتش زدم. سرش به شیشه ی بغل برخورد کرد. 

ـ تو کسی نیستی که بخوای روی من دست بلند کنی! حالا این بی صاحاب رو نگه دار، می خوام پیاده بشم.

خونی رو که روی صورتش ریخته بود رو با دستش پاک کرد. به سمتم برگشت. صدای جیغ آرمیتا از پشت باعث شد به جلو نگاه کنیم. سیاوش زد روی ترمز. از ماشین پیاده شد تا با راننده ی اون یکی ماشین حرف بزنه. از فرصت استفاده کردم و سریع از ماشین پیاده شدم. سریع دویدم. نمی دونستم دارم کجا می رم. اشکام رو از روی صورتم پاک کردم. سانتافه ی سفید رنگی جلوی پام ترمز کرد. ترسیدم، ولی با دیدن مهبد آرامش گرفتم. با دیدن وضعم کنارم اومد و گفت:

ـ چیزی شده؟

اشکام رو پاک کردم و گفتم:

ـ لطفا من رو به خونه امون برسونید.

بدون حرفی در رو برام باز کرد. می خواست کمکم کنه بشینم.

سیاوش ـ دست بهش بزنی همین جا می کشمت.

سیاوش دستم رو کشید و بلند گفت:

ـ برو تو ماشین من!

داشتم تلاش می کردم دستام رو از توی دستاش دربیارم.

ـ ولم کن دیوونه. من با تو بهشتم نمیام!

مهبد ـ ولش کن. تو چه کارشی؟!

سیاوش بدون حرفی من رو دنبال خودش می کشوند. کم کم داشت دوباره گریه ام در می اومد. خم شدم و مچ دست سیاوش رو گاز گرفتم. به جای اینکه دستم رو ول کنه، بیشتر فشارش داد. مهبد یه دفعه ای جلوی سیاوش پرید و یه مشت حواله اش کرد. سیاوش بدون اینکه تکون بخوره یا دستم رو ول کنه با دست چپش یه مشت تو صورت مهبد زد. بعضی ماشینا نگه داشتند و به سمت ما اومدند. مهبد می خواست به سمت سیاوش هجوم بیاره که مردم گرفتنش.

سیاوش ـ یه دفعه دیگه دور و بر ناموسم ببینمت می کشمت!

یکی گفت:

ـ خجالت نمی کشی مزاحم زن مردم شدی؟!

مهبد ـ کی عقدش کردی؟ 

سیاوش ـ در حدی نیستی که بخوام باهات دهن به دهن بشم.

مهبد خودش رو از بین مردم خارج کرد. دستش رو بالا آورده بود که سیاوش دستش رو تو هوا گرفت.

سیاوش با نیشخند گفت:

ـ می بینی، جلوی من به اندازه یه جوجه ام زور نداری.

هلش داد سمت عقب. دستم رو که ول کرده بود دوباره گرفت و به سمت ماشین رفتیم. سریع ماشین رو به حرکت درآورد.

ـ تو یه پست فطرتی!

سیاوش ـ نمی ذارم سایه ات رو هم ببینه! مطمئن باش.

با مشتام تو سر و صورتش می زدم. آرمیتا از پشت من رو گرفت و گفت:

ـ آروم باش عزیزم. سیاوش به خاطر خودت این کارا رو کرد!

خیلی دوست داشتم همون جا خفه اش می کردم! 

سیاوش کنار خیابون نگه داشت و رو به آرمیتا گفت:

ـ ببخشید به خاطر این وضعیت بهتره زود تر برگردیم. اینجا یه آژانس هست. الان براتون ماشین می گیرم.

آرمیتا ـ نه. بهتره شما داخل ماشین باشید. خودم می گیرم. ببخشید مزاحم شدم.

آرمیتا از ماشین پیاده شد. وقتی که از آژانس خارج شد، سیاوشم حرکت کرد. نمی دونستم داره کجا می ره. چشمم به ساعت افتاد. نزدیک ده و نیم بود. صدای گوشی سیاوش بلند شد. جواب داد. فکر کنم مامانم بود. بدونِ این که به من بده قطع کرد.

سیاوش ـ گوشیت خاموشه؟

دست تو کیف کردم و درش آوردم. خاموش بود. همون طور داخل کیفم انداختم. جلوی سوپر مارکتی نگه داشت. از ماشین خارج شد. کمی بعد با دو تا رانی برگشت. در یکی رو باز کرد و گرفت سمت من.

سیاوش ـ بگیر بخور. رنگت پریده.

جوابش رو ندادم. چقدر احساس حقارت و بیزاری داشتم.

سیاوش ـ اقلیما بگیر بخور.

ـ ناف تو رو با زور گفتن بریدن.

ـ وقتی تو هنوز نمی دونی چی به خیر و صلاحته، باید همین طوری باهات حرف زد.

ـ تو می دونی خیر من تو چیه ،نه؟!

ـ آره! الانم می گم بهت این رو بخور، به خاطر این که رسیدیم خونه، با دیدنت مامانت هزار جور فکر نکنه. حالا هم این رو بخور!

ـ نمی خورم.

ـ باشه.

من رو کشید سمت خودش. تقریبا تو بغلش افتاده بودم. رانی رو گذاشت روی لبم. با اجبار دهنم رو باز کردم و چند قلپی خوردم.

سیاوش ـ حالا شد.

نفس عمیقی کشیدم. از حق نگذریم گلوم خیلی خشک شده بود. برای من رو با زور تو دستام گذاشت و برای خودش رو باز کرد. یک سَره همه رو خورد. قوطیش رو له کرد . روی داشبورد گذاشت.

سیاوش ـ یه کم دیگه بخور.

ـ نمی خوام.

سیاوش با خنده گفت:

ـ انگار بازم می خوای من بهت بدم نه؟!

محتویات رانی رو توی صورتش خالی کردم و گفتم:

ـ هرچقدر خواستی زور گفتی، تو دهنی بهم زدی، حالام داری ازم سوء استفاده می کنی؟!

دستم رو بالا آوردم که بزنم توی صورتش، ولی گفتم:

ـ نمی زنم! نه نمی زنم! اگه بزنم می شم یه کی مثل تو! حالام عوض زل زدن به من راه بیافت.

بدون حرفی سر جاش نشست. حتی صورتشم پاک نکرد. تا وقتی که به خونه رسیدیم دیگه حرفی نزدیم. وقتی در خونه رو دیدم احساس امنیت بهم دست داد. حس خوب آرامش!

همین که جلوی در خونه رسیدیم، خواستم پیاده بشم که سیاوش صدام زد. توجه ای نکردم و پیاده شدم. تو کیفم دنبال کلید می گشتم که من رو به سمت خودش چرخوند و گفت:

ـ به مامانت می گم یه نفر مزاحمت شده بود، به خاطر همین دیر شد.

ـ چیه می ترسی بگی به خاطر یه حرف زدم تو دهن دخترت. آره؟

سیاوش دستی به موهاش کشید. پوفی کرد و گفت:

ـ هر حرفی نباید از دهن هر کسی بیاد بیرون. اونم زدم تا ارزشت رو به خاطر اون پسر پایین نیاری!

ـ با این سیلی که زدی پایین نیومد، نه؟!

بغضم گرفته بود. ادامه دادم:

ـ تا به حال تو عمرم این همه تحقیر نشده بودم!

سیاوش دستمالی به سمتم گرفت و گفت:

ـ بس کن دیگه!

دستمال رو پرت کردم زمین و گفتم:

ـ عوض معذرت خواهی به من دستمال می دی؟ واقعا که!

کلید رو پیدا کردم و در و باز کردم و وارد خونه شدم. تا جلوی در دویدم. خبری از کسی نبود. سریع به اتاقم پناه بردم و بنای گریه رو گذاشتم. تا به حال بابا هم به من سیلی نزده بود، ولی این پسره ی بی همه چیز!!!

به صورتم آبی زدم و تو تختم دراز کشیدم. با گریه کاری درست نمی شد. باید یه فکر اساسی می کردم. قبلا این همه ضعیف نبودم!

*****

با کوفتگی از خواب بیدار شدم. خوشبختانه امروز آزمون نداشتم. دلم هوای یه دوش کرده بود. با لباس، زیرِ دوش رفتم. دلم می خواست تمام خاطرات دیروز رو زیر آب از بین ببرم. اول خواستم تمام لباسای دیروزم رو یه گوشه بندازم که چشمم بهشون نیافته، ولی بعد تصمیم گرفتم بذارم جلوی چشمم، تا یادم بمونه ضعیف نباشم تا هر کسی که دلش خواست با من هر کاری نکنه! هیچ کسی بیشتر از خود آدم، ارزشش رو نداره که به خاطرش از تک و تا بیافتی!

بعد از دوش گرفتن از حموم درمیام. حوله رو دور خودم می پیچم. ساعت نزدیک هشت بود. به زود بیدار شدن عادت کرده بودم. کنار پنجره می ایستم، بدون اینکه نگران باشم کسی به بدن نیمه لختم نگاه کنه. هوای صبح خیلی خوب بود. چشمم به درخت جلوی پنجره می افته. سه تا گنجشک روش نشسته بودند و با هم سمفونی گذاشته بودند. تا جایی که می تونم سعی می کنم به خونه ی آذر خانم نگاه نندازم. ولی مگه می شد؟ راحت به پنجره ی اتاق سیاوش اشراف داشتم. چشمم به پنجره ی بسته اش می افته. تو فکر بودم که یه لحظه چشمم بهش می افته. از گوشه ی پرده زل زده بود به من! الحق که همه ی مردا سر تا پا یه کرباسن. پرده رو محکم می کشم و این طرف میام. دوباره یه حسی قلقلکم می ده که یه نگاه بهش بندازم. گوشه ی پرده رو کمی کنار می زنم. پنجره اش رو باز کرده بود. به اتاق من خیره شده بود! پوزخندی زدم. می خواست با این نگاه های فیلسوفانه چی رو ثابت کنه؟

لباسم رو می پوشم و پایین می رم. مامان و بابا هم سحرخیز بودند. دور میز نشستم تا صبحونه بخورم. مامان و بابا یه طوری بودند. بالاخره دووم نیاوردم و گفتم:

ـ چرا امروز این طوری هستید؟

بابا ـ دیشب کی مزاحمت شده بود؟

یاد سیاوش می افتم. بهشون می گم یکی مزاحمت شده!

خودم رو ناراحت می کنم و می گم:

ـ نمی دونم پسر کدوم نمک به حرومی بود!

مامان ـ خدا به آقا سیاوش عمر با برکت بده. اگه نبود، معلوم نبود چه اتفاقی برات می افتاد!

خودش رو قهرمان جلوه داده بود! تازه متوجه می شم چرا این حرف رو زده بود! حرصم می گیره، ولی خودم رو کنترل می کنم!

بابا با یه حالت متفکری می گه:

ـ خانم یه شب شام دعوتشون کن!

مامان ـ خودمم تو فکر بودم.

ـ حالا همچین کاری هم نکرده!

مامان با عصبانیت گفت:

ـ کار کمیه؟ الان کجا از این پسرا پیدا می شه که هر کسی رو مثل ناموس خودش بدونه؟ این روزا معلوم نیست چت شده! ما تو رو از صدقه سریِ اون پسر داریم! عوض تشکر کردنته!

با عصبانیت می گم:

ـ ترجیح می دادم یه اتفاقی برام بیافته، ولی از اون پسره معذرت خواهی نکنم!

مامان ـ خجالتم نمی کشه دختره ی گیس بریده! حیف پسر به اون آقایی!

ـ فکر کنم شما ترجیح می دادید اون بچه اتون باشه تا من! همه ی فکر و ذهنتون شده سیاوش. یه آقا هم به دمبش می بندید! اَه!

بابا ـ بسه، حالا داشتیم صبحونه می خوردیما! ای خدا از دست اینا!

در حالی که به سمت اتاقم می رفتم، بلند گفتم:

ـ برید همون آقا سیاوشتون صدا کنید تا باهاتون غذا بخوره!

وارد اتاق می شم و در و محکم می کوبم. چقدر ازش بیزار شده بودم. جلوی خودم رو می گیرم تا گریه نکنم. اگه گریه می کردم حس تنفرم باهاش خالی می شد. خوشبختانه موفق هم شدم. هندزفری موبایلم رو تو گوشم می ذارم و آهنگ گوش می دم. صدای گوگوش رو دوست داشتم. اون لحظه برام مثل لالایی بود. با صداش پلکام روی هم افتاد.

*****

یه نفر تکونم می ده. گوشه ی چشمم رو باز می کنم. مامان بود. هندزفری و در میارم و می گم:

ـ چیه مامان؟

مامان ـ پاشو، داریم می ریم بی بی شهربانو.

ـ خودتون برید، به سلامت.

ـ بلند شو بریم، تنها نمون. بابات و عباس آقام نیستند!

ـ اَه مامان گیر دادیا! نمی یام!

ـ به درک! اون قدر می مونی خونه که می پوسی!

خوابم پریده بود. ساعت نزدیک یازده بود. گرسنه ام شده بود. گوشی رو روی تخت پرت کردم و پایین رفتم. آذر خانم با چادر روی مبل نشسته بود. با لبخند گفت:

ـ تو نمیای مادر؟

ـ نه. درس دارم!

مامان از تو اشپزخونه بیرون اومد و گفت:

ـ کدوم درس؟ صبح و عصر پشت اون کامپیوتره. شاید ظهر یه کتاب من تو دستاش ببینم.

ـ مامان!!

آذر خانم با خنده گفت:

ـ اشکال نداره. حالا یه امروزم بیا. اونجا صفا داره! هم یه زیارتی می شه هم یه سیاحتی!

مامان به جای من گفت:

ـ نه این حرفا چیه؟ بیاد یه اتفاقی براش می افته!

کفری شده بودم. صدای یا ا... سیاوش رو شنیدم. تا وسط سالن اومده بود. درحالی که سرش پایین بود گفت:

ـ خب بریم دیگه. همه حاضرند؟

آذر خانم ـ نه مادر، یه کم صبر کن. الان اقلیما هم میاد.

ایش!!

مامان ـ بی خود! آذر بذار بمونه خونه!

سیاوش ـ اقلیما خانم، یه روسری بپوشید و بیاید بریم. 

ـ می گما آقا سیاوش، شما که دیدید من روسری نپوشیدم، پس موهامم دیدید، برای حفظ ظاهر سرتون پایین انداختید؟

مامان زد روی گونه اش و گفت:

ـ امون از دست این دختره ی بی حیا!

ـ وا مامان؟ آخه من همه جا دیدیم قبل از اومدن تو یا ا... می گن، ولی آقا سیاوش وسط پذیرایی اومده، تازه یادش افتاده!

مامان با چشم و ابرو برام نقشه می کشید! سیاوش سرخ شده بود. این سرخ شدناش هم ظاهری بود!

آذر خانم با خنده گفت:

ـ مادر ناراحت نشو. سیاوش از بچگی همه ی کاراش رو برعکس انجام می داد!

سیاوش ـ مامان شمام وقت گیر آوردیا!

مامان ـ ببخشیدا. دخترِ من یه کم زبونش تنده!

از تو چشمای مامان عصبانیت رو می شد دید.

سیاوش به سمت در رفت.

سیاوش ـ من بیرون منتظرم. اقلیما خانم تو ماشین می بینمتون!

اَه ایکبیری!

مامان ـ برو تو اتاقت، نمی خواد بیای!

آذر خانم ـ گوهر عصبانی نشو. خودشون با هم حل می کنند. این همه حرص نخور. دختر تو هم زود باش، ظهر شد!

ـ من نمی یام. خودتون برید!

مامان چادرش رو انداخت سرش و به آذر خانم گفت:

ـ بیا بریم آذر. خودش نمی یاد، نمی ذاره ما هم بریم!

آذر خانم چیزی نگفت. رفتن بیرون. بالاخره تنها شدم! چقدر به این سکوت احتیاج داشتم.

یه چایی برای خودم ریختم و جلوی تلویزیون نشستم. صدای در اومد. راحت می شد قامت سیاوش رو تشخیص داد. بالای سرم ایستاد. بدون این که از تلویزیون چشم بردارم گفتم:

ـ چیزی جا گذاشتی؟

سیاوش ـ اومدم دنبالت آماده بشی، بریم!

سرم رو بلند کردم. خیره شده بود به من. از جام بلند شدم. دورش یه چرخی زدم. گیج شده بود. جلوی روش ایستادم و شروع کردم به کف زدن.

سیاوش ـ حالت خوبه؟

ـ آفرین! هزار آفرین! باید بهت تبریک بگم، بازیگر خوبی هستی! جلوی مامان و باباهه جانماز آب می کشی و سرت رو می اندازی پایین، مثل این دخترای آفتاب مهتاب ندیده، با هر حرف جنس مخالفت سرخ و سفید می شی، ولی وقتی تنهاییم راحت زل می زنی تو تخم چشم آدم!

دستش رو به کمرش زد و با کلافگی گفت:

ـ منظورت از این حرف چیه؟

انگشت سبابه ام رو روی لبم می ذارم. حالت متفکری می گیرم و می گم:

ـ راستی صبح با اون نگاه های دقیقت، فکر کنم تونستی موهای روی تنمم ببینی!

با عصبانیت گفت:

ـ بس کن! چته؟

ـ چمه؟ خودتو جلوی همه زاهد نشون می دی که چی بشه؟ از خودت برای مامان و بابام یه قهرمان ساختی! چی راجع به دیشب بهشون گفتی؟ حتما گفتی مثل کماندوها من رو از دست مافیا نجات دادی؟ آره؟

ـ آروم باش با هم حرف می زنیم!

با حالت مسخره ای گفتم:

ـ آروم باشم؟ یه مشت دروغ تحویل بقیه دادی، توقع آرامش از من داری؟ می دونی چی فهمیدم؟ این که اون قدر بزدلی که نمی تونی حقیقت رو بگی!

با عصبانیت گفت:

ـ فکر می کنی اگه راستش رو می گفتم، مامان و بابات مدال طلا گردنت می انداختن؟ نه جونم از این خبرا نبود! عوض اون سیلی که بهت زدم، مطمئن باش سه برابرش رو می خوردی! هیچ کسی ندونه، ولی من که می دونم، چقدر خانواده ات روی این تیپ مسائل حساسیت دارند! به خاطر آسیب ندیدنت رفتم دروغ گفتم و بعد تو... پوف!

ـ اگه از بابام سیلی می خوردم، می گفتم پدرمه، ولی تو چی ؟ با من چه نسبتی داری؟ نامزدمی؟ داداشمی؟ شوهرمی؟ بابا د بگو آخه چه نسبتی داری که منم راحت بشم! اگه غریبه ای، پس این همه غیرت داشتن بیخودیت چیه؟ غیرت نه تعصب!

روی مبل نشست و سرش رو بین دستاش گرفت. صدای زنگ تلفن بلند شد.

ـ بله؟

مامان ـ اقلیما چه کار می کنی پس؟!

مامانم شده بود قوز بالای قوز!

ـ الان میایم.

ـ زود باش دیگه!

تلفن و سرجاش گذاشتم و گفتم:

ـ می رم آماده بشم.

سه دقیقه ای آماده شدم. چادر مشکیم رو سرم کردم. سیاوش مشغول آب خوردن بود. تا من رو دید یه لحظه میخکوب شد، ولی بعد سرش و به سمت دیگه ای چرخوند و گفت:

ـ برو کنار ماشین، الان میام.

بعد از برداشتن کلید به سمت ماشینش رفتم. در عقب رو باز کردم که بشینم، ولی آذر خانم گفت:

ـ مادر بشین جلو!

ـ آخه...

ـ بشینم جلو، حرف زدنی هی باید برگردم عقب و گردنم درد می گیره! اون کمربندم نمی تونم ببندم، یه موقع جریمه می کنند.

به ناچار در جلو رو باز کردم و نشستم.

مامان ـ آقا سیاوش چرا نیومد؟

ـ نمی دونم، گفت الان میاد.

از آینه بغل دیدم که داره میاد. دستش یه بسته ای بود.

بی خیال به باغچه ی کنار ماشین خیره شدم. سیاوش در و باز کرد و سبد رو روی پام گذاشت و گفت:

ـ مامان این رو بذار کار پات.

ـ این چیه؟

با صدای من سرش رو بلند کرد که سرش محکم به لبه ی در خورد.

آذر خانم با لبخند گفت:

ـ مادر هول نکن. جلو نمی تونستم بشینم، به اقلیما گفتم بشینه!

سیاوش ـ آهان.

سبد رو می خواست از روی پام برداره که گفتم:

ـ نگهش می دارم.

سیاوش ـ پاتون رو اذیت می کنه.

با تحکم گفتم:

ـ نگهش می دارم آقا سیاوش. بهتره حرکت کنیم.

بدون حرفی سوار شد. سبد رو کنار پام گذاشتم. با یا علی گفتن سیاوش راه افتادیم.

آذر خانم و مامان از همون موقع که حرکت کردیم مشغول صحبت بودند. من و سیاوش هم مثل دو تا سنگ کنار هم نشسته بودیم. از اون موقعی که یادم میاد، هر موقع با ماشین راه دور می رفتیم حالم بد می شد. امروز هم که صبحونه نخورده بودم. از روی هر دست اندازی که رد می شدیم احساس می کردم یه چیزی تو دلم بالا و پایین می ره. کمی شیشه ی کنارم رو پایین کشیدم و سرم رو بیرون ماشین قرار دادم.

مامان ـ اگلیمه حالت خوب نیست؟

صاف سرجام نشستم و گفتم:

ـ نه، خوبم.

آذر خانم ـ صبحونه نخوردی. از تو سبد یه سیب بردار و بخور.

ـ ممنون، خوبم.

سیاوش نگاهی بهم انداخت. عینک زده بود، احساس می کردم نمی بینمش! ماشین رو کنار جاده نگه داشت و پیاده شد.

آذر خانم ـ سیاوش، مامان کجا می ری؟

سیاوش ـ اومدم.

صندوق عقب رو باز کرد و یه بسته میوه آورد. لیمو رو دستم داد و گفت:

ـ بوش کنید. حالتون رو بهتر می کنه.

لیمو رو جلوی بینیم نگه داشتم. همین که بوش بهم خورد، حالم خراب شد. سریع از ماشین پریدم بیرون. کمی از ماشین دور شدم. کنار یه تخته سنگ تمام محتویات معده ام رو خالی کردم. چشمام تار می دید.

مامان با نگرانی گفت:

ـ حالت خوبه؟

ـ خوبم. نگران نباشید.

از جام بلند شدم ولی سرم گیج رفت.

مامان ـ یا فاطمه ی زهرا!

قبل از افتادن روی زمین، کسی بغلم کرد. بوی ادکلن سیاوش رو از صد متری هم می شد تشخیص داد.

چشمام بسته بود و جایی رو نمی دیدم، فقط صداها توی گوشم می پیچید.

آذر خانم ـ سیاوش ببرش تو ماشین.

خودم رو از سیاوش جدا کردم و گفتم:

ـ خودم می رم.

آذر خانم ـ نمی تونی. بذار سیاوش می برتت.

واقعا توانایی راه رفتن ازم سلب شده بود. احساس تشنگی شدیدی داشتم. تو فکر آب بودم که کسی روی صورتم آب ریخت. نفس عمیقی کشیدم.

مامان ـ بیا یه کم از این آب بخور.

کمی چشمام از هم باز شد. بطری آب رو از دست سیاوش گرفتم. جگرم حال اومد.

مامان ـ حالت خوب شد؟

ـ آره بریم.

چشمام رو باز نگه داشته بودم، ولی همه چیز رو تار می دیدم. انگار روی زمین قدم برنمی داشتم. با زحمت خودم رو به کنار ماشین رسوندم. سیاوش در رو برام باز کرد. قبل از نشستن چادرم رو از سرم برداشت و من تقریبا خودم رو، روی صندلی پرت کردم. بعد از این که همه نشستند دوباره راه افتادیم.

مامان ـ بردار یه میوه پوست بگیر و بخور.

ـ نمی خواد، خوبم.

مامان ـ آخر می میری تو دختر!

سیاوش ـ چرا لجبازی می کنی؟ اون کیسه رو بده من ببینم.

محلش ندادم. وقتی دید بی اعتنام، خودش از روی پام میوه ها رو برداشت. یه پرتقال درآورد و درحین رانندگی مشغول پوست کندن شد.

مامان ـ پسرم تو چرا آخه؟ بده من پوست بگیرم.

با اینکه خودم رو به پنجره چسبونده بودم و پشت رو نمی دیدم، ولی می تونستم خنده ی آذر خانم رو موقع گفتن این جمله تصور کنم.

آذر خانم ـ گوهر خانم بذار پوست بگیره. دیگه وقت زن گرفتنشه، باید یاد بگیره.

سیاوش یه تیکه از پرتقال رو جلوی روم گرفت. در حالی که به من نگاه می کرد گفت:

ـ آخه کی به من زن می ده؟

چه رویی داشت! دوباره به سمت پنجره چرخیدم.

مامان ـ ماشا... مگه چیت کمه؟ خانواده ی خوب، کار خوب، خودتم هم تحصیل کرده ای هم برو رو داری!

سیاوش پرتقال رو روی چادرم گذاشت و گفت:

ـ خاله گوهر همه ی اینا درست! ولی الان دیگه دختر نجیب و خوب پیدا نمی شه!

چه خود شیفته ای بود!

آذر خانم ـ کجا پیدا نمی شه؟ تو یه لب تر کن، هزار تا حوری برات ردیف می کنم.

بعد مشغول صحبت با مامان شد.

آذر خانم ـ وا... گوهر خانم از خدا که پنهون نیست، از شمام پنهون نباشه. چند وقتیه بهش اصرار می کنم بیا بریم برات این مهشید رو بگیرم. می گه نه! کلی راجع به این دختر تحقیق کردم، بگو یه چیزی ازش پیدا کردم؟ هر جا رفتم، همه هم از خودش، هم از خانواده اش خوب می گفتند.

دیگه چیزی نمی شنیدم. اگه آذر خانم مهشید رو برای سیاوش در نظر گرفته بود، پس چه دلیلی داشت این همه برای نزدیک کردن من و سیاوش تلاش کنه؟

معده ام درحال سوختن بود. دستم رو روی معده ام قرار دادم.

سیاوش بدون این که چشم از جاده برداره گفت:

ـ پرتقالت رو بخور.

ـ دلم آب می خواد.

ـ یه بطری آب معدنی خریدم. تو سبد کنار پاته.

از توش برداشتم، ولی درش خیلی سفت بود. هر کاری کردم باز نشد.

سیاوش ـ بده برات باز کنم.

ـ خودم این کار رو انجام میدم.

مشغول دید زدن من بود. بالاخره بازش کردم که یه دفعه ای سیاوش زد روی ترمز و نصف بطری روم خالی شد.

آذر خانم با نگرانی گفت:

ـ چی شد مادر؟

سیاوش ـ یه خرگوش پرید جلوم. تونستی باز کنی؟

تا نگاهش به من افتاد بلند زد زیر خنده. تا به حال ندیده بودم این طوری از ته دل بخنده!

مامان و آذر خانم هم خنده اشون گرفته بود.

عصبانی شده بودم.

ـ سیاوش!

سیاوش با خنده گفت:

ـ جونم؟!

یه لحظه چشمام گرد شد. مامان تک سرف ای کرد و گفت:

ـ دوباره تو دسته گل به آب دادی؟

هنوز تو بهت جونم سیاوش بودم! کمی خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

ـ انگار باز کردید اقلیما خانم. خب خوردید، به منم یه لیوان بدید.

دوباره راه افتاد.

سیاوش ـ می شه یه لیوان آب بدی؟

ـ چرا که نه!

کل بطری رو، روی سرش ریختم. آبش یخ بود.

مامان ـ وای خاک بر سرم!

آذر خانم ـ دختر این چه کاری بود که کردی؟

سیاوش سریع زد کنار. مشغول تکوندن لباسش شد.

قرار نبود ما با سلامتی بریم و برگردیم!

سیاوش که دید مامان و آذر خانم هول شدند گفت:

ـ نه چیزی نیست. آبه دیگه! اتفاقا خنک می شم.

مامان ـ لا اله الا الله! از دست این دختر. پاشو بیا بشین عقب. آذر خانم بی زحمت جات رو با اگلیمه عوض کن.

سریع بند و بساطم رو جمع کردم و جام رو به آذر خانم دادم. همین که نشستم، مامان از پهلوم یه وشگون گرفت.

آروم گفتم:

ـ مامان چرا این طوری می کنی؟

مامان ـ دختره ی خیره سر! به خاطر آذر خانم بهت چیزی نمی گم. بذار برسیم خونه، من می دونم با تو!

اصلا این جمله رو دوست نداشتم! اخمام رفت تو هم. سرم رو که بالا کردم، نگاهم با نگاه سیاوش گره خورد. لبخندی زد و حواسش پی جاده رفت.

بعد از کلی ماجرا بالاخره رسیدیم. چند تا کاروان هم بودند. بیشتر برای صخره نوردی خوب بود. از ماشین پیاده شدیم. من هم حالم بهتر شده بود. آذر خانم روبه مامان کرد و گفت:

ـ گوهر خانم، با اقلیما تا بالای پله ها برو، منم بعد از جابه جا کردن وسایل میام.

با مامان به سمت امامزاده رفتیم. وسط ظهر بود و آفتاب مستیقم می تابید. بالا توی غارم رفتیم. به یه بار اومدن می ارزید. نمی دونم دیگه سنگای داخل غار چی داشت که مامان خودش رو محکم چسبونده بود و زیر لب دعا می کرد. زیاد اهل این کارا نبودم. بیرون اومدم و روی پله ها نشستم. از دور چشمم به سیاوش و آذر خانم و چند نفر دیگه ای افتاد. به هم که رسیدیم، سلام کردم.

آذر خانم رو به خانمی که مسن تر بود کرد و گفت:

ـ مریم، اینم دختر گوهر که تعریفش رو زیاد برات گفته بودم.

همون خانم سریع من رو توی بغلش کرد و شروع به بوسیدن صورتم کرد.

ـ سلام عزیزم. ماشا... مثل ماه سفیدی!

جای بوسه هاش رو آروم پاک کردم و گفتم:

ـ ممنون!

انقدر تلخ گفتم که کمی تعجب کردند. می تونستم لبخند سیاوش رو ببینم.

آذر خانم ـ اقلیما جان، مریم جون خواهرِ من. اینم دختر گلش حنانه جان. بعد به پسری که کنار سیاوش ایستاده بود اشاره کرد و گفت:

ـ اینم پسر گلش آقا حامد.

با سرم سلامی کردم. همه به دقت به تمام صورت و هیکلم نگاه می کردند.

مریم خانم ـ دختر گلم مامانت کجاست؟

به غار اشاره کردم و گفتم:

ـ اینجاست.

با این حرفم مامان هم بیرون اومد و چاق سلامتی دوباره شروع شد.

مریم خانم همچین تحویل گرفته بود که انگار مامان دوست بیست سالشه! یه جای این قضیه بو داشت! بالاخره بعد از کلی حرف زدن همه رضایت دادند که به سمت امامزاده بریم. داخل که شدم یک لحظه احساس آرامش کردم. سرم رو به ضریح چسبوندم و فقط به همین دعا اکتفا کردم:

ـ خدایا برای من بهترین ها رو مقدر کن!

کیفم رو داخل ماشین جا گذاشته بودم. به مامان گفتم:

ـ مامان می رم کیفم رو بیارم.

مریم خانم سریع خودش رو به من چسبوند و گفت:

ـ دیگه این همه راه نرو. همیشه یه چادر اضافه تو کیفم می ذارم.

ـ آخه زحمت می شه!

مریم خانم ـ تو رحمتی!

نمی دونم چرا اصلا حس خوبی نداشتم.

مریم خانم از تو کیفش یه چادر بیرون آورد و خودش روی سرم انداخت.

مریم ـ ماشا...، اللهم صل علی محمد و آل محمد.

روبه مامان گفت:

ـ گوهر خانم، دخترت مثل قرص ماه شده.

مامان لبخندی زد. مریم خانم حنانه رو هم صدا کرد. اونم خیلی خشک گفت:

ـ بهت میاد.

آذر خانم سریع کنارمون اومد و با حرف زدن سعی کرد جای حرف خشک حنانه رو بگیره.

حنانه از من بلندتر بود. ریز نقش بود. صورتش سبزه بود. چشم و ابرو مشکی هم بود. خواهر و برادر خیلی شبیه هم بودند.

از فکر کردن به اونا بیرون اومدم و یه مهر برداشتم و قامت بستم. چند رکعت نماز قضا خوندم. بعد هم نادعلی خوندم. اونجایی که ما ایستاده بودیم خیلی شلوغ بود. سریع چادر رو تا کردم و کنار سجاده ی مریم خانم گذاشتم. کنار گوش مامان گفتم:

ـ می رم بیرون. خیلی شلوغه.

چشماش رو بست که یعنی باشه. سریع کفشام رو پوشیدم و راه افتادم. پشت امامزاده یه ایوونی بود که چند تا پله می خورد و پایین می رفت. زیر هر درخت هم یه سکو درست کرده بودند. روی یکی از سکو ها نشستم. تو اون آفتاب، زیر سایه ی درخت نشستن خیلی مزه می داد. سرم رو به درخت تکیه دادم و چشمام رو بستم. در حالت خواب و بیدار بودم که با صدای سیاوش چشمام رو باز کردم.

سیاوش ـ می شه اینجا بشینیم؟

کمی خودم رو کنار کشیدم و گفتم:

ـ بله، بفرمایید.

حامد هم همراهش بود.

حامد ـ جای دنجی نشستید.

ـ اون تو خیلی شلوغ بود. اعصابم به هم می ریخت.

حامد ـ شما هم مثل من انگار زیاد محیط های شلوغ رو دوست ندارید.

ـ بعضیا گریه می کردن. صدای بچه. کلا ناراحتم می کنه. با این شلوغیا سازگار نیستم.

سیاوش ـ انگار من مزاحمم. می رم یه قدمی بزنم.

حامد ـ بشین بابا. یه دقیقه تحویلت نگرفتیما.

سیاوش ـ نه می رم تو ماشین. پیراهنم خیسه.

ـ بشینید، حنانه خانم هم اومدند.

با اکراه نشست.

حنانه ـ سلام، چه خلوت کردید.

حامد ـ خوب شد اومدی.

حنانه با زور خودش رو سمت راست من جا کرد. سیاوش کمی خودش رو کنار کشید.

حنانه ـ آقا سیاوش دیگه تحویلمون نمی گیری؟

سیاوش به فضای پشت سرم خیره شد و گفت:

ـ نه. این حرفا چیه؟ کارم زیاده.

حنانه با عشوه گفت:

ـ سیاوش می دونی دوست ندارم موقع حرف زدن با من جای دیگه ای نگاه کنیا!

تو این چند ماه با شناختی که از سیاوش به دست آورده بودم، می دونستم از این کارا و دخترا خوشش نمیاد.

سیاوش به حنانه نگاه کرد و گفت:

ـ سعی می کنم.

حنانه ـ وا سیاوشی؟!

حالم کم کم داشت به هم می خورد. خدا رو شکر حامد به دادم رسید و گفت ـ راستی حنانه چیزی نداری بخوریم؟

حنانه ـ چرا، اتفاقا مامان می دونست سیاوش شلیل و سیب قرمز دوست داره، زیاد گذاشت.

کم کم داشتم به مرز جنون می رسیدم. داخل کیفش رو باز کرد و کیسه ی میوه ها رو بیرون آورد.

حامد ـ عاشق این کاراتم حنانه. همیشه میوه زیاد بر می داری!

حنانه چشم غره ای رفت. حامد هنوز نگرفته بود.

حامد ـ چیه؟ دوباره این طور نگاه می کنی. تعریفتم می کنم ناراحت می شی.

سیاوش ـ الان باید می گفتی عاشق مامانتی که همیشه میوه زیاد برمی داره!

دستم رو جلوی دهنم قرار دادم، تا لبخندم رو نبینند.

حامد ـ آهان. من هیچ وقت سر از کارای مامان و حنانه درنمیارم.

این بشر زیادی تو حاشیه قرار داشت!

حنانه بالاخره از خیره نگه کردن به حامد دست برداشت. رو به من کرد و گفت:

ـ شما هم بردارید و بخورید.

ـ ممنون. میلی ندارم.

حنانه سیب سرخی رو به سمت سیاوش گرفت. حامد مثل قحطی زده ها مشغول خوردن بود و متوجه چیزی نبود. ولی من مثل ماهواره روی حنانه و سیاوش زوم کرده بودم. راحت می تونستم برق چشمای حنانه رو ببینم. با این که منم از سیاوش خوشم می اومد، ولی هیچ وقت این همه ضایع بازی در نمی اوردم!

سیاوش که تا اون موقع سعی می کرد به هرجایی نگاه کنه تا نگاهش به حنانه نیفته. بالاخره مستقیم با خشم تو چشمای حنانه نگاه  زد و سیب و از دستش گرفت.

حنانه کمی سرخ شد. حتی با دیدن خشم سیاوشم از رو نرفت. این دیگه کی بود؟

سیاوش سیب رو سمت من گرفت و گفت:

ـ اقلیما بخور. از صبح چیزی نخوردی.

حنانه با تعجب به ما دو نفر نگاه می کرد.

ـ ممنون آقا سیاوش. ظهره، ترجیح می دم ناهار بخورم.

سیب رو سرجاش گذاشت و گفت:

ـ هر طور راحتی.

راحت می شد حرص خوردن حنانه رو دید.

حامد رو به من کرد و گفت:

ـ اسمتون خیلی قشنگه. معنیش چیه؟

ـ ممنون. یه اسم یونانیه. اسم دختر حضرت آدم بوده.

حامد ـ چه با قدمت و تمدن.

حنانه ـ من اصلا از این اسما خوشم نمیاد. البته ببخشیدا اقلیما خانم. ولی خب هرکسی یه نظری داره.

ـ خواهش می کنم. خیلی ها هم هستند که از این اسما خوششون میاد.

سیاوش با لبخند به من نگاه کرد و گفت:

ـ منم از این اسم خوشم میاد. یه اسم خاصه!

کاملا خشک گفتم:

ـ ممنون.

حنانه ـ شما چند وقته همدیگه رو می شناسید؟

ـ منظورتون من و سیاوشه؟

حنانه ـ آدم یه پسر غریبه رو این همه راحت صدا نمی زنه!

حامد ـ حنانه!

حنانه بدون توجه به حامد ادامه داد:

ـ دور از متانت و نجابت یک خانمه که با هر مرد غریبه ای این طور صمیمانه برخورد کنه. خاله خیلی از شما و خانواده اتون تعریف کرده بود.

ـ حنانه خانم، خیلی عذر می خوام، ولی من اصلا دوست ندارم کسی تو زندگی شخصی من یا تو روابط خصوصی من با دیگران دخالت کنه.

حنانه ابرویی بالا انداخت و گفت:

ـ شما با سیاوش چه رابطه ی خصوصی دارید؟

ـ می تونید فرض کنید رابطه ی یک معلم با دانش آموزش. آقا سیاوش گاهی تو درسا کمکم می کنند، خانواده هامون هم با هم رفت و آمد دارند. این وسط کسی مشکلی نداره، ولی انگار شما از این قضیه ناراحتید.

حنانه ـ نه، اصلا به من چه! ولی می دونید مادر من شما رو برای حامد خواستگاری کرده. ما هم اصلا از این رسم و رسوما نداریم دختر و پسر هر چند فامیل، این همه زیاد با هم برخورد کنند. یه دختر باید سنگین باشه! این کارا دختر رو جلف و سبک نشون می ده.

از جام بلند شدم و مانتوم رو تکوندم. می خواستم حرفی بزنم که به جای من سیاوش گفت:

ـ اقلیما مثل خواهر می مونه برای من. تو این مدت چیزی ازش ندیدیم. در ضمن من این خانم رو به اسم کوچیک صدا زدم. اگه قراره کسی جواب بده، منم.

حنانه ـ سیاوش یه دختر باید یه حریم هایی رو نگه داره تا پسر نتونه واردش بشه. من فکر کردم شاید اقلیما جان زیاد خوب نتونسته، خب چی بگم.

خواستم حرفی بزنم که سیاوش دستش رو روی بازوم گذاشت و کنار گوشم گفت:

ـ خواهشا یه لحظه چیزی نگو!

سیاوش ـ اگه قراره نجابت یه دختر با بدون پسوند و پیشوند صدا زدن مرد پایین بره، بهتر از اینه که یه دختر با رفتاراش خودش رو به یه پسر قالب کنه!

حنانه ماتش برد.

حامد ـ یه دقیقه آروم باشید.

حنانه با خشم و غضب به ما نگاه می کرد.

سیاوش رو به من کرد و گفت:

ـ می رم قدم بزنم.

ـ منم می رم پیش مامان.

با هم از کنارشون رد شدیم. خیلی بهم برخورده بود.

سیاوش ـ بهش فکر نکن!

ـ همه اش تقصیر توِ!

ـ کی من؟

ـ نه من! نمی دونم چی شده که شما این همه راحت شدید با من؟!

ـ تو مثل خواهرم می مونی!

ـ هه! نمی دونم چرا همه اول پای رابطه ی خواهر برادری رو وسط می کشند! اگه شما مواظب رفتاراتون باشید، کسی به خودش اجازه نمی ده همچین حرفای نامربوطی بزنه!

ـ من هرطور بخوام رفتار می کنم!

ـ هرکاری دوست داشتی بکن، ولی مواظب حریمی که بینمون هست باش. خیلی وقته از خط قرمز من رد شدی! دیگه هم اسم کوچیک من رو بدون خانم صدا نزنید و مواظب رفتار و سکناتتون باشید جناب سیاوش حسین خانی!

سریع از کنارش رد می شم.

ـ اقلیما صبر کن.

ولی من کسی نبودم که بایستم. مامان و بقیه درحال پوشیدن کفشاشون بودند.

آذر خانم ـ اقلیما سیاوش کو؟

ـ گفت می ره تو ماشین استراحت کنه.

آذر خانم ـ نمی دونم این پسر چند وقته چشه؟ ولش می کنی می شینه یه جا و می ره تو فکر.

مریم خانم ـ آذر اذیتش نکن. جوونیه و هزار سودا!

پیش مامان ایستادم و کنار گوشش گفتم:

ـ گرسنمه.

مامان ـ برو وسایل رو بیار. از ظهرم گذشت.

آذر خانم ـ اقلیما برو به سیاوش کمک کن وسایل رو بیاره، می ریم اون پایین زیر یکی از درختا می شینیم و ناهار می خوریم. برو مادر، دستت درد نکنه!

با زور به سمت ماشین رفتم. سیاوش صندلی رو خوابونده بود و دراز کشیده بود. به سمت صندوق عقب رفتم. درحال برداشتن وسایل بودم و که سیاوش کنارم اومد.

سیاوش ـ ناهار می خوریم؟

درحالی که سرم پایین بود گفتم:

ـ آذر خانم گفتند وسایل رو ببریم بالا.

به لبه ی صندوق عقب تکیه داد و گفت:

ـ از من ناراحتی؟

جوابی ندادم.

ـ سوال پرسیدم.

و دوباره سکوت.

ـ خانم اقلیما خانم فرشباف از من ناراحتید؟

مستقیم تو چشماش خیره شدم و گفتم:

ـ بله.

ـ فکر نمی کنم کاری کرده باشم که ناراحت باشی.

ـ واقعا؟ غرور یک نفر رو می شکنید و می گید هیچ کاری نکردم؟

ـ در مورد ماجرای دیروز خب متاسفم. ولی هر مرد دیگه ای جای من بود همین کار رو می کرد.

ـ مطمئنید؟

ـ بس کن دیگه!

ـ آره، بهتره بس کنم. ادمی که نمی خواد اشتباهش رو به گردن بگیره، همون بهتر که باهاش هم صحبت نشم!

زیر انداز رو گرفتم بغلم و به راه افتادم.

ـ زود بیاید. همه گرسنه اند.

همه روی همون سکویی که من نشسته بودم، نشسته بودند! خواستم زیر انداز رو پهن کنم که مریم خانم به حامد اشاره کرد و حامد گفت:

ـ اِ اِ بدید من پهن کنم. شما بفرمایید.

ـ باشه ممنون.

یه گوشه ایستادم تا حامد زیر انداز رو پهن کرد. تو همین حین سیاوش هم پیش ما اومد. سکو کوچک بود و جمعیت ما هم زیاد بود.

سیاوش و حامد کنار هم ایستاده بودند.

مامان ـ بشینید شمام.

سیاوش ـ نه خواهش می کنم. سرپا راحت تریم.

مریم ـ خاله جون خسته می شیا.

سیاوش ـ نه خاله.

بساط سفره رو پهن کردیم. حنانه هنوز دمغ بود. مریم خانم مدام سعی می کرد با کاراش توجه من رو جلب کنه. عمرا من به این پسر جواب مثبت می دادم.

مشغول جمع کردن سفره شدم. حنانه هم کمک می کرد. آذر خانم ، مریم خانم و مامان کنار هم نشسته بودند و حرف می زدند.

مریم خانم رو به مامان کرد و گفت:

ـ گوهر خانم قراره یه چند روزی مهمون شما بشیم.

مامان ـ قدمتون روی چشم.

مریم خانم ـ آذر که سالی یکبار عیدا سر می زنه. گفتم حداقل من بیام یه چند وقتی بمونم، شاید اونم بیاد و عوض در بیاد.

آذر خانم ـ وا...، راه دوره.

مریم خانم ـ دیگه قم کجاست؟ الان دیگه اون قدر راه کشیدن که نیم ساعته می رسی.

دوباره رو به مامان کرد و آروم گفت:

ـ راستش میام برای حامد زن بگیرم. آذر یکی رو زیر نظر خوابونده.

مامان ـ به سلامتی، ایشا... همه ی جوونا سفید بخت بشن.

آذر خانم ـ دست راست حامد رو سر سیاوش.

مریم خانم ـ خودم براش چند نفری رو انتخاب کردم. یکی از یکی قشنگ تر... ببیندشون نه نمیاره!

آذر خانم با افسوس گفت ـ خدا از دهنت بشنوه!

حواسم به سمت سیاوش معطوف شد. مشغول صحبت با حامد بود. کمی اخماش تو هم رفته بود. فرمش بود. هر موقع جدی می شد اخماش یکم تو هم می رفت.

مریم خانم ـ حنانه پاشو با اقلیما جان برید پیش سیاوش و حامد. چیه مادر پیش ما پیر زنا نشستید. بلند شید ببینم.

ـ نه. یه کمی دل درد دارم. باید استراحت کنم. می خوام برم تو ماشین.

حنانه ـ پس من رفتم.

مامان ـ چی شده؟

ـ چیزی نیست. یه دفعه ای غذا خوردم، دل درد گرفتم.

مامان ـ معده ات می چسبه به هم. همه اش هم به خاطر اینه که هیچی نمی خوری!

مریم خانم با لبخند گفت:

ـ نمی دونم دخترای این دوره و زمونه چشون شده؟ همه می خوان لاغر بشن. همین حنانه، هیچ موقع شام نمی خوره. یه کم غذا روغنش زیاد بشه به لبش نمی زنه.

آذر خانم ـ مادر برو کلید رو از سیاوش بگیر و برو تو ماشین بخواب.

از جام بلند شدم و به سمتشون رفتم. معده ام حسابی درد می کرد.

حامد ـ شمام اومدید؟

ـ آقا سیاوش لطفا کلید ماشینتون رو بدید.

سیاوش ـ مشکلی هست؟

ـ چیزی نیست. می خوام دراز بکشم.

کلید رو به سمتم گرفت. سریع خودم رو به ماشین رسوندم و روی صندلی عقب دراز کشیدم. پاهام رو توی شکمم جمع کردم تا یه کم از دردم کمتر بشه. ولی فایده ای نداشت. با دستم شروع به ماساژ دادن کردم. باید مسکن می خوردم تا دردش آروم می شد. ولی اینجا مسکن از کجا گیر می آوردم؟

دردم داشت بیشتر می شد. در جلو باز شد. سیاوش بود.

سیاوش ـ حالت خوبه؟

ـ آه! معده ام درد می کنه.

سیاوش تو ماشین نشست و گفت:

ـ همیشه تو داشبورد، یه ورق ژلوفن دارم.

در حال جا به جا کردن وسایل داخل داشبورد بود.

سیاوش ـ پیداش کردم. بیا.

از جام بلند شدم. ضعف کرده بودم. هوا هم خیلی داغ بود. دستم رو به صندلی تکیه داده بودم. درحال لرزیدن بود.

سیاوش ـ تو اصلا حالت خوب نیست. بگیر این قرص رو،  من می رم برات آب بیارم.

ـ نمی خواد همین طوری می خورم. فقط اون کولرت رو روشن کن.

ولی سیاوش از ماشین خارج شد و گفت:

ـ زود میام.

_: به مامانم چیزی نگو. بی خودی نگران می شه.

نمی دونم شنید یا نه؟ یکی از قرصا رو خوردم. دل دردم وحشتناک شده بود. از درد انقدر سرم رو تکون داده بودم که شالم از روی سرم افتاده بود.

سیاوش این بار در عقب رو باز کرد. بالای سرم ایستاده بود. چشمام بسته بود ولی از هرم نفساش می شد فاصله ی نزدیکمون رو تشخیص داد.

سیاوش ـ بلند شو این آب رو بخور.

ـ قرص رو خوردم .

ـ چقدر تو لجبازی!

داخل ماشین نشست و سرم و روی پاهاش گذاشت. چشمام به اندازه دو تا سیب گرد شدند. سریع نشستم و گفتم:

ـ چه کار می کنی؟

ـ بگیر این آب رو بخور. نمی دونی چقدر رنگت پریده.

بطری آب رو ازش گرفتم کمی ازش خوردم. هنوز قرص اثر نکرده بود.

سیاوش ـ اثر نکرده؟

سرم رو به علامت نفی تکون دادم. دستم رو از دو طرف روی دلم گذاشته بودم و روی زانوهام خم شده بودم.

تو همون حالت گفتم:

ـ کولرت رو روشن کن.

جلو نشست و گفت:

ـ بگیر سر و صورتت رو پاک کن. عرق کردی. کولر رو بزنم، سرما می خوری.

سرم رو بالا آوردم و گفتم:

ـ به نظرت الان من تو وضعیتی هستم که بتونم این کار رو کنم؟

حرفی نزد. خودش از جلو به سمتم خم شد و با دستمال شروع کرد، عرق صورتم رو گرفتن.

به خاطر فاصله ی نزدیکمون معذب شده بودم. سرم رو پایین انداخته بودم.

ـ نکن. این کارا چیه؟ اگه یکی ببینتمون چی؟

ـ ببینن. فعلا بهتر شدنت برای من از حرف بقیه مهم تره.

چرا امروز این به من این همه شوک می داد؟

از حرفش تعجب کردم. سرم رو سریع بالا آوردم. جا خورد.

سیاوش ـ چت شد؟

آب دهنم رو قورت دادم. همین طوری بهش خیره شده بودم.

سیاوش ـ چرا این طوری نگاه می کنی؟ خب یه معلم باید فکر سلامتی دانش آموزش باشه یا نه؟

راحت می تونستم کنایه اش رو بفهمم!

یه دفعه ای دستمال رو پرت کرد روی صورتم و گفت:

ـ صورتت رو پاک کن.

از ماشین خارج شد. دل دردم بهتر شده بود. دوباره دراز کشیدم. کلیبسم رو باز کردم. موهام روی صندلی پخش شد. نمی دونم کجا رفت؟

چشمام رو بستم تا به اتفاقایی که پیش اومده بود فکر نکنم. سایه ی یه نفر رو احساس کردم. چشمام رو باز کردم. سیاوش از پشت شیشه با لبخند مهربونی به من خیره شده بود. وقتی چشمای بازم رو دید اخماش رفت تو هم. در رو باز کرد و با کمی عصبانیت گفت:

ـ برای چی موهات رو باز کردی؟ نمی گی یکی برات مزاحمت ایجاد می کنه؟

ـ خب گرممه!

سیاوش بدون توجه به حرفم، شالم رو از بین دستام کشید بیرون و روی سرم انداخت.

سیاوش ـ شالت رو کنار...

دستام رو بالا آوردم تا بزنمش، ولی نمی دونم چرا یه دفعه ای ساکت شد.

سرم رو تکون دادم و شالم کنار رفت.

من می خواستم بزنمش، ولی دستام دو طرف صورتش قرار گرفته بود. با تعجب به من نگاه می کرد. یهو به خودم اومدم و خواستم دستام رو بیارم پایین. به جای این که دستام رو از دو طرف صورتش بردارم، همون طوری دستام رو آوردم. صورتش هم به سمت من کشیده شد.

چشمای هر دوتامون گرد شده بود. صورتش هر لحظه نزدیک تر می شد.

ـ خدایا چه کار کنم؟

با فریادی که تو درونم زدم، چشمام رو بستم. برخلاف انتظارم پیشونی سیاوش محکم به پیشونیم برخورد کرد!

چشمام اتوماتیک باز شد. دستام رو تو دستاش گرفته بود. 

همون طور که چشماش بسته بود گفت:

ـ استراحت کن. مراقبتم!

سریع سرش رو از روی پیشونیم برداشت و در رو بست. نفس عیقی کشیدم. این حس هیجان رو تا به حال تجربه نکرده بودم!

نمی تونستم به حسی که درونم بود غلبه کنم. ذهنم مدام حول اون اتفاق می چرخید. نمی دونم چرا این همه ذوق زده بودم. از سر ذوق لبخندی زدم. سعی داشتم بخوابم، ولی نمی شد! خودم رو تکون می دادم، زیر لب آهنگ زمزمه می کردم، ولی نمی تونستم جلوی اون حسی که تو درونم بود رو بگیرم!

تو عوالم خودم بودم که صدای مامان و آذر خانم رو شنیدم.

آذر خانم ـ مریم خیلی اصرار داره حتما امشب بیان برای خواستگاری!

مامان ـ نمی شه. هنوز آقا نمی دونه برای اقلیما خواستگار اومده.

آذر خانم ـ چی بگم وا...؟

ـ بهشون بگو هنوز نیان. باید به آقا هم بگم.

ـ خودتون صاحب اختیارید! پس من الان می رم بهشون بگم.

چشمام رو سریع بستم. مامان در عقب رو باز کرد.

ـ اقلیما، اقلیما، مامان یه کم اون وری بخواب.

ـ هیم؟!!!

ـ یه کم اون ورتر بخواب بذار من بشینم.

سعی کردم ادای آدمای تازه از خواب بیدار شده رو دربیارم. خمیازه ی الکی کشیدم و گفتم:

ـ بالاخره می ریم؟

مامان در حالی که چادرش رو مرتب می کرد گفت:

ـ آره. دل دردت خوب شد؟

دوباره یاد اون لحظه افتادم. لبخندم رو پنهون کردم و گفتم:

ـ آره. بهترم!

آذر خانم و سیاوش سوار ماشین شدند.

آذر خانم ـ اقلیما خوب شد خوابیدی! من ظهر نخوابم، گیج می شم!

مامان ـ منم مثل شمام. احساس می کنم گیج شدم.

تو جام نشستم و تکیه دادم. شالم رو برای حفظ ظاهر روی سرم انداخته بودم. سیاوش اخماش تو هم رفته بود. سریع ماشین رو روشن کرد و راه افتادیم. مامان و آذر خانم خوابیده بودند. چشمم به سیاوش افتاد. با جدیت تمام رانندگی می کرد. یه لحظه از تو آینه زل زد بهم و گفت:

ـ چیزی کشف کردید؟

با گیجی گفتم:

ـ چی؟

پوزخندی زد و گفت:

ـ می گم با نگاه کردن به من تونستید چیزی کشف کنید؟

ـ مسخره!

ـ خانم فرشباف مواظب لحنتون باشید!

دهنم باز موند! نه به یک ساعت پیش و نه به الان! توقع این رفتار رو نداشتم!

روم رو ازش گرفتم و به بیرون خیره شدم.

بدون مقدمه گفت:

ـ به حامد فکر کنید. 

از تو آینه نگاهی بهش انداختم.

ـ هفته ی بعد برای خواستگاری میان!

ـ هه!

دوباره روم رو برگردوندم. پیش خودم گفتم:

ـ جواب من منفیه! این رو مطمئنم!

*****

صدای مامان رو می شنوم که صدام می کنه. کامپیوتر رو خاموش می کنم و پایین می رم.

کنار سفره می شینم و می گم:

ـ برای چی زمین نشستید؟

بابا ـ آدم باید آبگوشت رو، روی زمین بخوره!

مامان کاسه ام رو جلوم می ذاره و می گه:

ـ راستی آقا، قراره برای اگلیمه آخر هفته خواستگار بیاد.

با خجالت گفتم:

ـ مامان!

بابا، با مهربونی گفت:

ـ کی بزرگ شدی تو؟!

رو به به مامان کرد و گفت:

ـ حالا کی هستند؟

مامان ـ خواهر آذر خانم برای پسرش خواستگاری کرده. پسره داروسازی خونده. من که خیلی خوشم اومد.

بابا ـ خونه، کار اینا چی؟

مامان ـ آذر خانم می گفت خواهرش طبقه ی بالاشون رو به اسم پسره کرده. خودشم تو یه داروخونه کار می کنه.

اصلا حواسم پی این نبود که دارم چی می خورم. تمام هوش و حواسم پیش مامان بود.

مامان ـ بابای پسره یه مغازه ی خواربار فروشی داره. یه دخترم دارند. تقریبا هم سن اقلیماست. تو قم می شینن. ظاهرشون که خوب بود. حالا باطنش رو دیگه خدا عالمه.

بابا متفکرانه گفت:

ـ خانواده ی عباس آقا که خوبند. اگه اونام مثل اینا باشند خیلی خوبه. ولی خب باید دید نظر خودشون چیه؟

تا فرصت رو مناسب دیدم، گفتم:

ـ من می خوام درس بخونم. فعلا نمی خوام ازدواج کنم.

مامان ـ اتفاقا به مریم خانم گفتم. گفت ما مشکلی با درس خوندنش نداریم. بچه های خودشم تحصیل کرده ان.

ـ مامان، پسره خیلی شله! من ازش خوشم نمیاد.

مامان ـ هیس! دختره ی چشم سفید. قباحت داره وا...!

با سراَفکندگی سرم رو پایین انداختم و مشغول غذا خوردن شدم.

بابا ـ بهشون بگو بیان. حالا یه ظاهر همدیگه رو ببینیم.

ـ من نمی خوام ازدواج کنم.

مامان ـ این پسره هم خونه داره، هم کار. تحصیل کرده هم هست. خانواده اش هم که دیدیم. من صلاحت رو می خوام. حالا بذار بیان، شاید با هم حرف زدید و دلت رضا داد.

چی می گفتم؟ می گفتم پسرخاله اش رو می خوام؟

به ناچار گفتم:

ـ باشه، ولی من گفتم نه! یادتون باشه!

بابا ـ این دیگه گفت نه، دیگه تموم شد.

مامان ـ فردا به آذر می گم بهشون خبر بده.

من، ازدواج! خدایا غیر قابل باور بود! هنوز خیلی بچه بودم. غذام رو تموم کردم و جلوی تلویزیون نشستم. تلفن زنگ خورد.

ـ بله، بفرمایید.

مهشید ـ به به دوست با وفا. چه خبر؟

ـ علیک سلام. هیچی، درس، کتاب، همین، از تو چه خبر؟

با ذوق گفت:

ـ کلی خبرای خوب!

ـ چیه؟ نکنه قاطیِ مرغا شدی؟

ـ آفرین. یه دفعه درست حدس زدی!

از خوشحالی جیغ زدم و گفتم:

ـ راست می گی؟

ـ آره، از این به بعد، باید وقت قبلی بگیری با من حرف بزنی!

ـ ایـــــش! انقدر ترشیدی، الان که ازدوج کردی نمی دونی دیگه چه کار کنی؟ حالا این دوماد بدبخت کی هست؟

ـ کیارش.

ـ کیارش؟ چقدر اسمش آشناست!

ـ خنگول، شب تولدم، من سه تار زدم، اون دف. یادته؟

ـ وای نگو! خیلی به هم میاید!

ـ مرسی. الانم زنگ زدم برای جشنم دعوتت کنم. جمعه از ساعت هفت تا ده. به مامانتم بگو بیاد.

ـ راستش شاید نتونم بیام.

ـ چرا؟

با ناراحتی گفتم:

ـ قراره برام خواستگار بیاد.

صدای بابا رو شنیدم که گفت:

ـ سوخت تلفن! قصه تعریف می کنید؟

ـ مهشید به گوشیم زنگ بزن.

گوشی رو قطع کردم و به اتاقم رفتم. بابا هنوز زیر لب غر می زد. خودم زنگ زدم.

ـ الو، خب.

مهشید با خوشحالی گفت:

ـ دیوونه همچین با ناراحت گفتی، گفتم الان چی شده؟

ـ من نمی خوام ازدواج کنم.

ـ خب اگه وضعش خوبه، یه کاری کن خوشت بیاد.

ـ مهشید حوصله ی شوخی ندارم.

مهشید جدی گفت:

ـ راستی مگه تو از سیاوش خوشت نمی اومد؟

سکوت کردم.

ـ خب بذار بیان، بعد یه کم با هم حرف بزنید، بهونه بیار ازش خوشت نمیاد.

ـ پسرخاله ی سیاوشه!

ـ پس به همین خاطر...

سریع حرفش رو عوض کرد و گفت:

ـ عجب شیر تو شیریه!

ـ مهشید چی می خواستی بگی؟

ـ کی؟ من؟ چی می خواستم بگم؟

ـ پس به خاطر همین چی؟

ـ قول دادم چیزی نگم.

ـ مهشید خواهش می کنم.

ـ اخلاق من رو که می دونی. بکشیم هم نمی گم!

ـ باشه، خداحافظ.

منتظر نشدم خداحافظی کنه و قطع کردم. مهشید راز دار خوبی بود، ولی احساس می کردم این جمله اش به منم ربط داره. پس حقم بود که بدونم!

یادم رفت اصلا ازش آدرس بخوام. ناخودآگاه به سمت پنجره کشیده شدم. نمی دونم چرا همیشه اینجا که می ایستادم یاد آهنگ پنجره ی گوگوش می افتادم. به اتاق سیاوش خیره شدم. یه کم بعد پنجره اش باز شد. ما با هم تل پاتی داشتیم. به آسمون خیره شدم. یعنی این که من به خاطر تو اینجا نیومدم! سرگرم دیدن دو تا ستاره ی محو بودم که گوشیم زنگ خورد. شماره اش رو نمی شناختم.

ـ بله.

سیاوش ـ خیلی اینجا ویوی خوبی داره نه؟

سرم رو بالا کردم و مستقیم بهش خیره شدم.

ـ شما شماره ی من رو از کجا آوردید؟

ـ یه معلم شماره ی دانشجوش رو نداشته باشه، به درد نمی خوره!

ـ حالا من یه چیزی گفتم، تو هی تکرار کن.

ـ از خط قرمز من رد نشو!

ـ مسخره!

گوشی رو قطع کردم و جلوی کامپیوتر نشستم. دوباره زنگ خورد، جواب ندادم. این بار اِس فرستاد.

سیاوش ـ جواب بده کارت دارم.

زنگ زد.

ـ بله.

سیاوش ـ بیا حیاط پشتی.

ـ چی؟

ـ کارت دارم. می خوام حرف بزنیم.

ـ همین جا بگو.

ـ آینده امون برات مهم نیست؟ زود بیا. منتظرم نذار.

قطع کرد. گیج شده بودم. آینده امون، لحنش! با خوشحالی در حال رفتن به حیاط بودم که مامان پرسید:

ـ کجا؟

ـ می رم پیاده روی! حوصله ام سر رفت.

بابا ـ نصفه شبه!

ـ خسته شدم خب!

مامان ـ وهم بَرت نداره!

ـ نه خیالتون راحت!

با سرخوشی به سمت حیاط رفتم. یه کم پایین تر از پارکینگ، کنار باغچه، یه نیمکت چوبی بود. دید نداشت. همیشه اینجا خلوت می کردم. سیاوشم می دونست. از دور مشخص شد. کنارم نشست .

ـ چه کارم داشتید؟

سیاوش ـ می شه لفظ قلم حرف زدن رو کنار بذاری؟

وقتی دید با تعجب نگاهش می کنم گفت:

ـ اسمم رو خالی صدا بزن. فعل جمع به کار نبر!

ـ باشه! خب چه کارم داشتی؟

نفس عمیقی کشید و سرش رو به نیمکت تکیه داد.

ـ نظرت راجع به حامد چیه؟

ـ منظورت چیه؟

ـ فهمیدی که ازت خواستگاری کرده! خب نظرت چیه؟

ـ آینده امون یعنی حامد؟

سیاوش سرش رو به سمتم برگردوند و با لبخند خاصی گفت:

ـ توقع داشتی چی بشنوی؟

از جام بلند شدم و به سمت خونه راه افتادم. از پشت دنبالم اومد و دستم رو کشید. به سمتش برگشتم. سعی می کردم دستم رو بیرون بیارم.

ـ ول کن. می خوام برم.

ـ تا نشنوی ولت نمی کنم. اینم می دونی که تو یکدندگی تکم!

با حرص ایستادم و گفتم:

ـ زود بگو!

ـ نظرت راجع به حامد چیه؟

ـ چیه؟ برات مهمه؟

یه کم به من خیره شد و گفت:

ـ انگار خیلی ازت خوشش اومده. از اون موقعی که دیدتت، مدام زنگ می زنه.

ـ اِ چه خوب! اتفاقا منم ازش خیلی خوشم اومده. از این بهتر برای من پیدا نمی شه!

یه کم دستاش شل شد. چشماش رو بست و گفت:

ـ مطمئنی؟

ـ آره. خوبیشم به اینه که خودش رو دست بالا نمی گیره، با احساسات یه نفر دیگه بازی نمی کنه، آدم ساده ایه!

چشماش رو باز کرد و گفت:

ـ تو از من خوشت میاد؟

بغضم رو قورت دادم و گفتم:

ـ کی؟ من؟ چی داری که ازت خوشم بیاد؟

سیاوش با بی خیالی گفت:

ـ چه خوب! بعضی رفتارات یه چیز دیگه می گفت، به خاطر همین نگران بودم. من بخوام ازدواج کنم، تو نمی تونستی تحمل کنی! خودتم اگه می خواستی ازدواج کنی، تو زندگیت به مشکل برمی خوردی!

دستام رو آزاد کردم و گفتم:

ـ من نیازی به نگرانی تو ندارم! 

دوباره به سمت خونه حرکت کردم.

ـ در مورد حامد کمکی خواستی به من بگو!

چپ چپ بهش نگاه کردم. با لبخند دستش رو برام تکون داد. چرا من فریبش رو خورده بودم؟ چرا این بشر این مدلی بود؟

سریع وارد اتاقم شدم و خودم رو روی تخت انداختم. تصمیم احمقانه ای بود، ولی تصمیم گرفتم تا مرحله ی نامزدی با حامد پیش برم. نمی دونستم می خواستم چی رو ثابت کنم؟ ولی تصمیمی بود که گرفته بودم. اشکام رو پاک کردم و سعی کردم به حامد فکر کنم.

*****

هوا سرد شده بود. درختای باغ زرد شده بودند. تازه از حموم در اومده بودم. مامان ماجرای خواستگاری رو برای خواهرام گفته بود. همه خونه ی ما بودند. خیلی وقت بود که تو خونه این همه سر و صدا نبود. افسانه وارد اتاق شد و گفت:

ـ تو که هنوز آماده نشدی؟ پاشو الان میان!

ـ آخه کدوم خواستگاری برای شام میاد؟

ـ راهشون دوره. مامان تعارف زد، اونام قبول کردند.

لباسام رو بیرون آوردم و با حرص گفتم:

ـ نه یه نفر، نه دو نفر، ده نفر واسه خواستگاری میان!

ـ زشته، زودم آماده شو، مامان عصبانی شده.

بیرون رفت. از جام بلند شدم و به ناچار آماده شدم. آذر خانم و مامان از صبح درحال آماده کردن غذا بودند. دوباره یاد سیاوش افتادم. از صبح پیداش نبود. آذر خانم می گفت چند روزیه که زیاد حالش خوب نیست. نگرانش شده بودم. دلم اصلا به این خواستگاری راضی نبود. دلم گواهی بد می داد!

سرم رو تکون دادم تا افکارم رو دور کنم. به خودم اطمینان دادم که هیچ اتفاق بدی نمی افته! آماده می شم. مامان گفته بود چادر سرم کنم، ولی من که چادری نبودم. آرایش محوی کردم و پایین رفتم.

با دیدنم، ماشا... گفتن های آذر خانم و عباس آقا شروع شد. لبخند زدم، ولی کسی از درونم خبر نداشت.

آذر خانم ـ بذار برات یه اسفند دود کنم.

آذر خانم تو اسفند دود کردن مهارت داشت. همه یه جور خاصی نگاه می کردند. آذر خانم با ظرف اسفند از آشپزخونه بیرون آمد. 

آذر خانم ـ اللهم صل علی محمد و آل محمد.

ظرف اسفند رو دور سرم چرخوند. هم زمان با این کار سیاوش هم وارد خونه شد.

سیاوش ـ سلام.

آذر خانم ـ سلام مادر. بیا ببین عروسمون چقدر قشنگ شده!

به سمتش چرخیدم و بی تفاوت نگاهش کردم. نگاهی انداخت و گرفته گفت ـ خوشبخت بشید.

ـ فعلا چیزی مشخص نیست. ولی نمی دونم چرا همه جوری رفتار می کنند انگار که این قضیه تموم شده است. فکر نمی کردم این قدر دیگه اضافی باشم.

فاطمه ـ کی گفت تو اضافی هستی؟

سیاوش ـ مامان کاری نداری؟

آذر خانم با گرفتگی آشکاری گفت:

ـ کجا ایشا...؟

سیاوش ـ نامزدی مهشید خانمه، دعوتم کرده. شمام دعوتید، ولی دیدم دیگه سرتون شلوغه، نگفتم.

آذر خانم ـ کی شوهر کرد؟ انقدر دست، دست کردی که...

عباس آقا وسط حرف آذر خانم پرید گفت:

ـ برو بابا، به سلامت.

سیاوش ـ خاله گوهر کاری نداری؟

مامان ـ نه پسرم. خدا پشت و پناهت.

خودم رو مشغول دیدن بچه ها نشون دادم، ولی فکرم جای دیگه ای بود.

بابا ـ خدا براتون حفظش کنه. ماشا... خیلی آقاست!

مامان ـ این چند روز اونقدر زحمت دادیم که شرمنده ایم.

عباس آقا ـ این حرفا چیه؟ اقلیما برای سیاوش مثل خواهرش می مونه. برادر تو خواستگاری خواهرش از این کارا نکنه، پس دیگه چه برادریه؟

فاطمه ـ ایشا... ما هم تو عروسی آقا سیاوش کار کنیم.

آذر خانم ـ خدا از دهنت بشنوه مادر.

با افسوس ادامه داد:

ـ نمی دونم بچه ام این چند وقت چشه؟ می بینی گوهر خانم؟ شده یه پوست و استخون!

مامان ـ نکنه کسی رو می خواد؟

آذر خانم ـ ازش می پرسم، هی می گه شما کاریت نباشه. من زن بخوام، بهتون می گم.

مامان ـ براش زودتر زن بگیر. دوره و زمونه ی بد شده. یه موقع از این دختر خیابونیا هواییش می کنه.

آذر خانم ـ چی بگم؟

با هر کلمه ای که می گفتند از درون خالی می شدم. دیگه نمی تونستم که به خودم دروغ بگم. من سیاوش رو با تمام غیرت و تعصبات و اخلاق بدش می دوست داشتم.

فرزانه ـ آرتین چه کار کردی؟

به خودم میام. آرتین آب رو روی دامنم ریخته بود.

فرزانه ـ از دست تو من چه کار کنم؟

آرتین با شیطنت به سمت دیگه ای دوید.

ـ ولش کن. بچه است دیگه.

افسانه ـ دامنت رنگش روشنه، زود معلوم می شه.

ـ ولش کن.

به سمت آشپزخونه می رم. نگاهم به دامنم می افته. کت و دامن شیری رنگ بود. لکه اش تو ذوق می زد. از گوشه ی پنجره به حیاط نگاه می کنم. سیاوش مشغول دستمال کشیدن ماشینش بود. یاد کادوی مهشید می افتم. بدو بدو به سمت اتاقم می رم.

امیر ـ نخوری زمین دختر!

کادوم رو برمی دارم و پایین می رم.

ـ مامان من می رم کادو رو به آقا سیاوش بدم که به مهشید بده.

مامان ـ باشه.

سریع به حیاط رفتم. به سمت پارکینگ رفتم. تازه داشت سوار ماشینش می شد.

ـ سیاوش صبر کن.

با صدام میخکوب شد. سعی کردم چهره ام بی تفاوت باشه.

ـ ببخشید، می خواستم این بسته رو به مهشید بدی. ممنون می شم اگه زحمتش رو بکشی.

سرش رو پایین انداخت و گفت:

ـ باشه، مشکلی نیست.

ـ خب ممنون. پس من می رم.

ـ نه، یه کم وایسا.

با تعجب گفتم:

ـ کاری داری؟

ـ نه، راستش آره. چیزه... ببین... اَه چی می خواستم بگم؟

معلوم بود کلافه است. زد رو پیشونیش و گفت:

ـ راستی می خوام گُل بگیرم. چی بگیرم بهتره؟

ـ به خود صاحب مغازه بگید، بهتر می دونه. من تا به حال از این کارا نکردم!

ـ آهان، خب باشه.

ـ یقه ی پیراهنت خرابه.

دست کشید، ولی هنوز درست نشده بود. ناخودآگاه دستم رو دراز کردم و یقه اش رو درست کردم. 

ـ ببخشید، نمی دونستی کجاست!

ـ یه دقیقه اینجا باش. زود میام.

سریع از کنار درختا رد شد و از تو باغچه یه گل سرخ چید. به سمتم گرفت و گفت:

ـ ممنون.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ ممنون، ولی چه جوری ببرمش تو؟ 

ـ راست می گی، الان هزار تا فکر می کنند!

سرش رو نزدیک گوشم آورد و آروم گفت:

ـ من یه فکری دارم.

ـ چی؟

ـ بکاریم تو خاک. خودم فردا ساقه اش رو درست می کنم. قلمه می زنم.

ـ فکر خوبیه.

سیاوش کتش رو درآورد و داد دستم.

ـ میرم وسایل رو بیارم.

ـ دیرت می شه.

ـ مهم نیست.

اون قدر حواسش پرت بود که گلم با خودش برد. روی نیمکت به انتظارش نشستم. کمی بعد با وسایل کنارم اومد.

ـ واقعا می خوای این کار رو بکنی؟

ـ آره، مگه شوخی دارم؟!

با بیلچه مشغول کندن خاک باغچه شد. کتش رو، روی نیمکت گذاشتم و خودم دو زانو کنارش نشستم.

ـ خیلی بهت میاد.

ـ چی؟

ـ باغبونی!

ـ مسخره می کنی؟

خندیدم. گل رو از تو سطل درآورد و گفت:

ـ بذار اونجا، من خاک رو بریزم دورش. مواظب خارش باش.

گل رو همون جایی که بود گذاشتم و سیاوش خاک رو کنارش ریخت.

سیاوش ـ آب پاش بغل ماشینه، برو بیار.

سریع آب پاش رو آوردم و روی گل ریختم. سیاوش هم دستش رو روی دستگیره گذاشت و بیشتر خمش کرد. دستامون به اندازه ی نیم سانت از هم دور بود. از کارش تعجب کردم. به صورتش خیره شدم. حسابی تو فکر بود. با حالت عجیبی گفت:

ـ خاطره ی امروزمون رو ثبت کردیم.

با لبخند به چهره ام نگاه کرد.

ـ چرا می خوای ثبت بشه؟

به جای جواب دست روی گلبرگای گل کشید و گفت:

ـ چقدر قشنگ و لطیفه! آخ!

ـ چی شد؟

ـ خارش رفت تو دستم.

دستش خون اومد. همیشه توی جیبام دستمال کاغذی می ذاشتم. دست تو جیب کتش کرد.

ـ بذار ببندمش.

روی نیمکت نشست و جلوش نشستم. دستمال رو دور انگشتش پیچیدم.

بعد از اینکه کارم تموم شد کنارش نشستم.

ـ بچه که بودم، از ترس خون اومدن دستم، هیچ وقت گل نمی کندم. واقعا راسته که خدا برای هر کارش یه حکمتی داره. اگه همین خار کوچولو نبود، شاید عمر یه گل به یه ساعتم نمی کشید.

ساکت شد. نمی دونستم تو منظره ی جلوش به چی نگاه می کنه؟ باد سردی وزید. لباسم ضخیم نبود. سردم شده بود. سیاوش نگاهی انداخت. بدون حرفی کتش رو دور شونه ام انداخت و گفت:

ـ اگه کاری کردم که از دستم ناراحت شدی، معذرت می خوام، ولی همه ی کارهایی که کردم، برای خاطر خودت بود. نمی خواستم آسیبی ببینی. نمی خواستم مثل این دخترای خیابونی باشی که با هر حرف یه پسر، سریع دم به تله بدن. تمام کارام به خاطر همین بود. تو هم اگه مثل این گل، کنارت خاری نباشه که ازت محافظت کنه، هر کسی طمع می کنه بچینتت!

و بعد شروع به خوندن شعری کرد.

"وقتی که باز صدای آب می پیچه توی کوچه ها.

پر می شه از عطر گل ها، انگار تموم دنیا.

می شکفه غنچه گلی، در آرزوی زندگی.

براش همین کافیه که بهش بگن تو خوشگلی. 

نگاه گل به آسمون، یه دم کنارش ننشست.

به بوته خار دم دست، دلش رو یک نفس نبست.

چی شد، چرا این راه به سراب است؟

این همه، خام و سست و خراب است؟ 

یه روز یکی دید گل رو، خواست بچینه تاج سر و

تیزی تیغ ها رو که دید، عقلش بهش گفت که نرو

گل به خار گفت که چرا نمی شی از من ، تو جدا؟!

برو می خوام تنها باشم، تو خیلی زشتی به خدا!!

یه صبح سرد خیلی زود، بوته خار اونجا نبود.

با همه عشقی که داشت، با دلـی که شکــسـته بود.

چشمای گل یه وقتی دید که دستی اون و از شاخه چــیـــد.

نــگــاه گل هر جـــا که گشـت. بوته خاری رو نــدیــد!!

چـــــی شد، چرا این راه به سـراب است؟

این همه، خـام و سـســت و خـراب است؟"

فقط بهش خیره شده بودم. احساسم تو اون لحظه بیان شدنی نبود. هر دوتامون ساکت بودیم. نگاهی انداخت و آروم گفت:

ـ برو تو!

آروم گفتم:

ـ حالت خوبه؟

ـ خوبم، فقط برو تو!

ـ مواظب باش.

ـ هستم!

کت رو به دستش دادم و به سمت خونه حرکت کردم.

ـ اقلیما.

به عقب برگشتم.

ـ خیلی قشنگ شدی!

لبخندی زدم.

صدای در رو شنیدم. رسیده بودند. سریع خودم رو به خونه رسوندم.

می خواستم به اتاقم برم که فاطمه گفت:

ـ نرو تو اتاق. برو استقبالشون.

با هم به اسقبالشون رفتیم. جمعیت تقریبا زیاد بود. اصولا جلسه ی معارفه، فقط خانواده های دو طرف هستند، ولی انگار این ها قضیه رو خیلی جدی گرفته بودند. بعد از کلی ماچ و بوسه و تعارف با هم وارد خونه شدیم. بین اون همه جمعیت، فکر کنم اصلا به حامد سلام نکردم. حنانه هم مثل آدمای عصا قورت داده اومده بود.

بعد از نشستن، مریم خانم تک تک کسایی که اومده بودن رو معرفی کرد. مامان هم آبجی ها رو معرفی کرد. حامد تا اونجایی که ممکن بود، سرش رو پایین انداخته بود. چقدر فرق بین حامد و سیاوش بود.

فریبرز سینی چای رو دور می گردونه. امیر شیرینی تعارف می کنه.

زندایی حامد با دیدن کار کردن دامادامون گفت:

ـ عروس خانم باید از خانواده ی شوهرش پذیرایی کنه!

بعد هم ریز خندید.

مامان آروم به مریم خانم که کنارش نشسته بود گفت:

ـ مرد زیاده. زشته اقلیما هی خم و راست بشه.

از درون داشتم خودم رو می خوردم. ولی یه چیزی متعجبم کرد. مامان بالاخره اسمم رو درست بیان کرد!

فرزانه کنار حنانه نشسته بود و باهاش حرف می زد. افسانه با آرتین مشغول بود و فاطمه هم با آذر خانم صحبت می کرد. در کل همه مشغول صحبت با کسی بودند و فقط من و حامد یه گوشه نشسته بودیم. بر خلاف حامد، بدون خجالت به همه نگاه می کردم و سراپا گوش بودم که بقیه چی می گن.

پدر حامد که برخلاف مریم خانم مرد لاغر اندامی بود، با تک سرفه ای رو به بابا کرد و گفت:

ـ جناب فرشباف، بهتره بریم سر اصل مطلب!

بابا ـ اختیار دارید.

پدر حامد شروع کرد به صحبت. از ازدواج و سنت پیامبر حرف زد. چند تا هم حدیث خوند. از رسم و رسومات خودشون گفت که رسم ندارند دختر و پسر بیشتر از دوماه نامزد بمونند و از این حرفا.

حوصله ام سر رفته بود و کمی داغ کرده بودم. به نظرم نصف بیشتر حرفاش ارزش گوش دادن نداشت.

در آخر صحبتاش گفت:

ـ جناب فرشباف ما قصد داریم یک هفته یه زحمتی به عباس آقا بدیم و اینجا بمونیم، تا این دو نفر هم بیشتر با هم آشنا بشن و بعدش مراسم عقد رو برگزار می کنیم.

با تعجب گفتم:

ـ فقط یک هفته؟!

همه به سمت من چرخیدند.

مریم خانم ـ آدم وسط حرف بزرگترش نمی پره.

ـ معذرت می خوام، ولی به نظرم یک هفته خیلی کمه!

در تمام این مدت حامد سرش رو نیم سانت هم بالا نیاورد!

باباش که آشکارا اخم کرده بود گفت:

ـ همین یک هفته کافیه! تو همین یک هفته هم برای اینکه شیطان وسوسه اتون نکنه، حنانه خانم همیشه همراهتون میاد. چه بیرون باشید و چه داخل خونه!

دیوونه شده بودم. حیف که دور از ادب بود، وگرنه همون جا بلند می شدم و می رفتم تو اتاق. 

اونقدر از حرص گوشه ی روسریم رو مچاله کرده بودم که چروک شده بود. آذر خانم کنار دستم نشسته بود. با دیدن این کارم گفت:

ـ مادر حرص نخور. فوقش می گی نه.

انقدر با آرامش و راحتی این جمله رو ادا کرد که ناخودآگاه آروم شدم. چقدر بین این دو خواهر فرق وجود داشت.

پدر حامد رو به بابا کرد و گفت:

ـ حاج آقا، اجازه بدید چند دقیقه هم بچه ها یه صحبتی با هم داشته باشند.

بابا ـ خواهش می کنم.

مامان ـ مامان بلند شو با آقا حامد برید تو باغ و با هم حرفاتون رو بزنید.

از جام بلند شدم. حامد بالاخره سرش رو بلند کرد. کنارش رفتم و گفتم:

ـ بفرمایید.

حامد ـ اجازه بدید خواهرمم بیاد.

دهنم باز موند.

پدر حامد ـ حنانه خانم بلند شو.

حامد ـ حنانه خانم زودتر بیا!

لب زیریم رو گزیدم تا به اعصابم مسلط بشم. 

من و حامد جلو حرکت می کردیم و حنانه با فاصله ی ده قدم از ما پشت سرمون حرکت می کرد.

من و حامد زیر آلاچیق کنار هم نشستیم و حنانه هم رو به روی ما کنار نیمکت نشست. خوشبختانه فاصله دور بود و خوب نمی تونست فوضولی کنه.

حامد ـ جای باصفاییه!

ـ بله!

ـ خب، راستش نمی دونم چی بگم؟ یه کم هول شدم.

لبخندی زد.

با لبخند جواب دادم و گفتم:

ـ بهتره از خودتون شروع کنید. بیوگرافی، شغل، علایق. خانواده اتون.

حامد صداش رو صاف کرد و گفت:

ـ حامد فروغی هستم. بیست و هفت سالمه. داروسازی خوندم. درحال حاضر هم درس می خونم و هم این که تو یه داروخونه کار می کنم. خواهرم حنانه رو که می شناسید. پدر یه خواربار فروشی داره. مادرمم خانه داره. خب حالا شما بگید.

ـ منم که اقلیما فرشباف هستم. نوزده سالمه. برای کنکور درس می خونم. به جز خودم سه تا خواهر دارم که ازدواج کردند. پدرمم نگهبانه و مادرمم خانه دار.

ـ راستش یه مسئله بود که من می خواستم بهتون بگم.

ـ بفرمایید.

ـ راستش من دوست دارم همسر آینده ام چادری باشه. نمی خوام بیرون کار کنه. بهترین شغل برای یه زن خانه داری و بچه داریه. همون طور که حضرت علی فرمودند "جهاد زن شوهرداری در بهترین شکلشه." من کاری ندارم الان خیلی از خانما کار می کنند و مشکلی پیش نمیاد، ولی نه من و نه خانواده ام از این کار خوشمون نمیاد. اصولا من آدم خیلی مسئولیت پذیری هستم و سعی می کنم تمام امرار معاش خانواده ام رو دوش خودم باشه. آدم خیلی خوش خلق و راست گویی هستم. من خیلی به خانواده ام اهمیت می دم. تو خانواده ی ما کسی نمی تونه رو حرف پدر و مادرمون نه بیاره. از اونجایی که پدر و مادر صلاح بچه اشون رو می خوان، من همیشه سعی کردم تابع حرفای اون ها باشم. تا هم خیر دنیا و هم خیر آخرت نصیبم بشه. من اصلا دوست ندارم از خانواده ام دور بشم. به خاطر همین کنار ایشون زندگی خواهم کرد.

از من گفتناش حالم داشت به هم می خورد. از همون اول مشخص بود از این پسرای مامانیه.

ـ من تا به الان چادر سر نکردم و از این به بعد هم سر نمی کنم. کسی که من رو می خواد، باید به همین صورت که هستم بخواد. در مورد مابقی صحبتاتون باید بگم که من می خوام دستم تو جیب خودم باشه. من خیلی از این کار بدم میاد که دستم رو جلوی کس دیگه ای دراز کنم، حالا اون شخص می خواد پدر، مادر، شوهر و یا هرکس دیگه ای باشه. 

چندان برای من اهمیت نداره که کنار خانواده ی شوهرم زندگی کنم یا دور از اون ها باشم. البته تا وقتی با این مسئله مشکل ندارم که احساس کنم اون ها اصلا اهل دخالت نیستند.

ـ خانواده ی من اهل این کارا نیستند. اگر پدر، مادر و یا خواهر من چیزی می گه، به خاطر صلاح منه و فکر نمی کنم این دخالت محسوب بشه.

از جام بلند شدم و گفتم:

ـ خیلی عذر می خوام، ولی تا اینجا که با هم صحبت کردیم متوجه شدم اصلا ما با هم هیچ تفاهم و نقطه ی مشترکی نداریم. بهتره این مسئله همین جا تموم بشه.

حامد با تعجب نگاهم کرد.

حنانه ـ بریم تو، زشته بیشتر از این این جا باشیم.

با هم وارد خونه شدیم. جو دوستانه تر شده بود و اون جو رسمی تقریبا از بین رفته بود. با اعتماد به نفس کامل، صدر مجلس کنار مامان و آذر خانم نشستم. مریم خانم نگاهی به قیافه ی گرفته ی حامد انداخت و نگاهی به من کرد. سرم رو سمت دیگه ای چرخوندم.

حنانه ـ خاله جون سیاوش نیست؟

آذر خانم ـ نه خاله، عروسی دوستش بود، رفته اونجا.

ـ خاله پسرت فامیلا رو به دوستاش می فروشه؟

ـ هرچی بهش گفتم بمون، گفت نه که نه!

ـ اگه حامد از این کارا می کرد، مامان می دونست و اون!

مریم خانم چشم غره ی اساسی رفت!

معلوم بود حامد از اون پسراست که حسابی از مامانش حساب می بره و من چقدر از این تیپ پسرا متنفر بود. 

بعد از مدتی همه دور میز نشستیم و مشغول غذا خوردن شدیم. مریم خانم من و حامد رو کنار هم نشونده بود. دیس برنج نزدیک حامد بود، آروم گفتم:

ـ می شه برای من برنج بکشید؟

کنار گوشم گفت:

ـ صورت خوشی نداره. لطفا خودتون دیس رو بردارید.

حسابی تو ذوقم خورد. در حد انفجار عصبانی بودم. صدای زنگ گوشی بلند شد. سریع از جام بلند شدم. تحمل اون فضا رو نداشتم. 

ـ بله.

سیاوش ـ سلام. چرا در رو باز نمی کنید؟

ـ چه زود اومدی؟ الان میام.

قطع کردم.

بابا ـ کی بود؟

ـ آقا سیاوش بود. پشت در موندن. بچه ها آیفون رو بد گذاشتن. می رم در رو باز کنم.

توقع داشتم حامد بگه اون می ره در و باز می کنه ولی اصلا از جاش جم نخورد.

امیر ـ بشین من باز می کنم.

ـ نه خودم می رم.

سریع به سمت حیاط رفتم. با باز کردن در سیاوش گفت:

ـ عروس خانم درحال گل چیدن بودن که دیر رسیدن؟

ـ با این پسرخاله ی شما، حتما من برای گل چیدن می رم!

سیاوش ـ چی شد؟ هنوز هستن؟

درحل قدم زدن گفتم:

ـ خیلی معذرت می خوام، ولی من اصلا تاب تحمل این تیپ پسرا رو ندارم. برای آب خوردن هم از مامانش اجازه می گیره.

ـ اشکالی نداره. از همون اول حامد این شکلی بود.

ـ بهش می گم می شه برای من غذا بکشید؟ می گه جلوی جمع خوب نیست. خودتون غذا بکشید.

سیاوش با لبخند گفت:

ـ چی بگم آخه؟ این پسر هنوز نمی تونه با بیست و هفت سال سن، دماغش رو بالا بکشه، اون وقت اومده خواستگاری. به خاطر همین ازت پرسیدم ازش خوشت میاد یا نه؟ تو هم جوابت رو دادی.

ـ من نمی دونستم اخلاقش این جوریه.

ـ حالا دیگه ناراحت نباش.

نفس عمیقی کشیدم تا عصبانیتم بخوابه.

با هم وارد خونه شدیم. سیاوش به همه سلام کر. 

تمام صندلی های دور میز پر شده بود. صندلی من رو هم الهام برداشته بود.

حنانه تا سیاوش رو دید، گل از گلش شکفت. از جاش بلند شد و گفت:

ـ آقا سیاوش بفرمایید. من دیگه غذا نمی خورم.

دوباره اخمای سیاوش تو هم رفت و گفت:

ـ نه ممنون. میلی ندارم. 

من و سیاوش روی مبل نشستیم. 

مریم خانم ـ عروس گلم غذا نمی خوری؟

سیاوش دقیقا رو به روم نشسته بود. با این حرف دوتایی به هم زل زدیم. دهنم رو پر کرده بودم تا چیزی بگم. سیاوش ابروش رو بالا انداخت که یعنی سکوت کنم.

ـ نه، ممنون. 

افسانه و فریبرز از جاشون بلند شدند و گفتند:

ـ بیاید اینجا بشینید. ما دیگه نمی خوریم. 

ـ نه. بشین. تعارف ندارم که.

افسانه اشاره ای به مامان کرد. شستم خبردار شد. فریبرز با اصرار سیاوش رو هم روی صندلی نشوند و دو نفری کنار هم قرار گرفتیم. نگاه های خیره ی حنانه که رو به روی ما نشسته بود، اعصابم رو خورد کرده بود. سیاوش هم کاملا جدی نشسته بود. افسانه برامون قاشق و بشقاب تمیز آورد. قصد داشتم خم بشم تا دیس رو بردارم که مامان محکم تو پهلوم زد و همون جا نشستم.

مامان ـ زشته بین این همه آدم خم بشی.

خودمم می دونستم کارم زشته، ولی خجالت کشیدم به سیاوش بگم برام غذا بریز.

سیاوش که حرفای ما رو شنیده بود جوری که مامان بشنوه گفت:

ـ درسته اقلیما خانم. بگید من براتون غذا می کشم.

مامان ـ دستت درد نکنه پسرم.

سیاوش لبخندی زد و برام غذا کشید. نگاه های حنانه مدام روی ما دو نفر می چرخید.

سیاوش ـ سالاد بکشم؟

ـ ممنون. خودم برمی دارم.

ـ بشقاب کمه، باید با هم بخوریم.

خدا می دونه چه حس قشنگی داشتم. برای برداشتن آب سرم رو بالا کردم. افشین و امیر با چشم و ابرو به ما دو نفر اشاره کردند. فاطمه و افسانه هم اون طرف می خندیدند. حنانه آشکارا حرص می خورد.

با خجالت لبخند زدم. لیوان آب رو جلوی سیاوش گذاشتم. خودشم انگار متوجه شده بود و کمی سرخ شده بود.

آروم گفتم:

ـ انگار بقیه راجع به ما چیز دیگه ای فکر کردن.

لبخندی زد و گفت:

ـ فکرت رو مشغول نکن. بعدا خودم راست و ریس می کنم. فعلا غذات رو بخور.

حنانه با حرص صندلی رو عقب داد و گفت:

ـ دستتون درد نکنه.

مامان ـ شما که چیزی نخوردی!

حنانه با غضب نگاهی به ما دو نفر انداخت و گفت:

ـ میل ندارم!

بعد رو به آذر خانم کرد و گفت:

ـ خاله من می رم خونه ی شما استراحت کنم.

یک راست بیرون رفت. همه تقریبا تعجب کرده بودند. سیاوش کاملا بی تفاوت نشسته بود.

لبخند سرخوشی زدم. مطمئن بودم اون بهترین غذایی بود که تا به حال خورده بودم!

بعد از خوردن غذا، میز رو به کمک هم جمع کردیم. مهمون های مریم خانم هم رفتند. پدر حامد هم رفت و فقط حامد و حنانه و مریم خانم موندن. خانواده ی آذر خانم و مریم خانم و حامد هم بعد از کمی نشستن به خونه اشون رفتند و فقط خودمون موندیم. من هم انقدر خسته بودم که به اتاقم رفتم و خوابیدم.

*****

با صدای گوشیم بیدار می شم. 

ـ بله.

سیاوش ـ سلام. مگه تو کلاس نداری؟

سریع تو جام می شینم و آه از نهادم بلند می شه. ساعت هشت بود و من آزمون رو از دست داده بودم. 

ـ وای خدا، خواب موندم.

ـ از آموزشگاه به گوشیم زنگ زده بودن. زود آماده شو برو.

ـ باشه، مرسی که زنگ زدی.

ـ اقلیما بعد کلاست با حامد و حنانه میایم دنبالت.

ـ برای چی؟

ـ با اخلاق هم آشنا بشید!

ـ من مگه بهش جواب رد ندادم؟

ـ با خودش حرف بزن. کار دارم، خداحافظ!

گوشی رو قطع می کنم و با خودم می گم:

ـ عجب گیری افتادم!

خیلی سریع آماده می شم و به سمت آموزشگاه می رم. ساعت نه رسیدم. مشاور آموزشگاه جلوم رو گرفت و کمی حرف زد و بعد ولم کرد. تو کلاس حواسم اصلا به هیچی نبود. شیما هم این چند وقت معلوم نبود کجاست! بالاخره کلاس تموم شد و زدم بیرون. سیاوش برام بوق زد. سوار ماشین شدم و سلام دادم. حنانه جلو نشسته بود. چقدرم آرایش کرده بود!

سیاوش ـ صبح خواب موندی؟

ـ آره، دیشب خیلی خسته بودم.

حامد ـ امسال قبول نشید، بازم شرکت می کنید؟

دوست داشتم بزنمش!

ـ بله، انقدر کنکور می دم تا اونی که می خوام رو به دست بیارم. دوست دارم یه خانم تحصیل کرده و اجتماعی بشم.

حنانه ـ چه فکرایی!

حامد ـ بهترین کار برای زن...

ـ خانه داری، بچه داری، شوهرداری در بهترین شکل. حدیث امام علی یادتون نره آقا حامد!

حنانه ـ بین زن و مرد یه حریمی هست. زن باید حریم بین خودش و شوهرش رو رعایت کنه!

ـ رعایت حریم حتما یعنی این که جلوی شوهرت نه نیاری! نه؟!

حامد ـ منظورم من این نبود!

حنانه ـ حامد جان من فکر می کنم اتفاقا منظور تو همین بود!

سیاوش کار خیابون پارک کرد و گفت:

ـ اگر که می خواید بحث و جدل کنید، من برم.

حنانه ـ وای معذرت می خوام. تو سرکارت که خسته می شی و اینجا هم ما نمی ذاریم. راستش اقلیما خانم خیلی اهل مباحثه هستند.

ـ من زور قبول نمی کنم. شما هم بی خودی سعی دارید نظرتون رو به من قالب کنید.

حامد یه گوشه نشسته بود و نگاه می کرد. 

سیاوش ـ اقلیما خواهش می کنم.

ـ باشه، سعی می کنم.

سیاوش دوباره حرکت کرد. اعصابم حسابی مشوش بود. جلوی یه رستوران نگه داشت. این همونی بود که اون دفعه هم اومدیم، ولی من داخلش نرفتم. با یادآوری اون روز لبخندی زدم. 

وارد رستوران شدیم. رو یه میز چهار نفری نشستیم.

سیاوش ـ چی می خورید؟

ـ کباب بختیاری.

حامد ـ منم همین بختیاری.

حنانه ـ سیاوش هر چی خودت خوردی، برای منم سفارش بده!

سیاوش نگاهی انداخت. جالب بود که حامد اصلا هیچی نمی گفت. با اومدن گارسون، سیاوش نگاهش رو از حنانه گرفت و سفارش داد.

حنانه ـ خیلی بهت زحمت دادیم.

حامد ـ آره. ماشینم که نداشتیم، وگرنه به تو نمی گفتیم.

سیاوش ـ اشکالی نداره. خودمم یه هوایی عوض می کنم. 

حامد ـ خب اقلیما خانم، ادامه ی بحث دیروزمون.

ـ ببخشید دوست ندارم جلوی بقیه صحبتی کنم. 

حنانه ـ خب من و سیاوش می ریم جای دیگه ای می شینیم. نه سیاوش؟!

سیاوش: نه! دو نفر که با هم قرار ازدواج دارن، باید تنها بیان تا راحت باشند.

حامد ـ من که گفتم معذرت می خوام، بهت زحمت دادیم.

سیاوش ـ شما اصلا به من زحمت ندادید. تو اگر هم نمی گفتی، من می خواستم یه روز با هم بیایم بیرون. 

حنانه ـ ما رسم نداریم دختر و پسر تا وقتی نامحرم اند با هم تنها باشند.

سیاوش ـ خب به نظرت الان اینا بخوان با هم حرف بزنند باید چه کار کنند؟

حنانه ـ من نمی دونم تو چرا همیشه از اقلیما جانبداری می کنی؟!

ـ ول کنید دیگه. شمارمون رو به هم می دیم، تا اگه چیزی شد به هم زنگ بزنیم.

حامد ـ آره فکر خوبیه!

حنانه یه نگاه انداخت ولی چیزی نگفت. بعد از رد و بدل کردن شماره هامون غذا رو هم آوردند. ناهار رو تقریبا تو سکوت خوردیم. بعد از خوردن غذا، حامد با کلی اصرار پول رو حساب کرد. تصمیم گرفتیم پارک بریم. 

سیاوش ماشین و پارک کرد و از صندوق عقب یه توپ والیبال و بدمینتون آورد.

حنانه ـ با برنامه ریزی اومدیا.

ـ ای کاش به مهشیدم می گفتیم.

سیاوش ـ آره. بد فکری نیست. بذار زنگ بزنم.

سیاوش زنگ زد و قرار شد مهشید و کیارش هم بیان اینجا. جای خوبی رو پیدا کردیم و داخل چمنا نشستیم. کمی استراحت کردیم. کمی بعد سیاوش گفت:

ـ حامد بلند شو تا یه دست بدمینتون بزنیم.

حامد ـ هنوز کوچکی واسه بازی با من.

سیاوش ـ کی؟ من؟ یادت نمیاد به بدمینتون می گفتی راکت؟!

حامد ـ بلند شو بهت بگم کی به بدمینتون می گفت راکت.

ـ هر کی باخت، باید بقیه رو مهمون کنه!

حامد ـ من که نمی بازم.

حنانه ـ چه خسیس شدی حامد!

سیاوش ـ هان، بیا. تحویل بگیر.

حامد ـ حنانه!

دوتایی خندیدیم!

سیاوش و حامد مشغول بازی شدند. هر دو نفر خوب بازی می کردند، ولی معلوم بود مهارت حامد بیشتره. حامد با چند تا ضربه ی ماهرانه تونست سیاوش رو شکست بده.

حامد ـ من سالار می خورم کوچولو!

سیاوش ـ کی گفت من پول دارم؟!

حنانه ـ زیرش نزن. منم میوه ای می خورم.

مهشید ـ منم ایتالیایی می خوام.

به پشت سرم نگاه کردم.

مهشید ـ سلام.

بغلش کردم.

ـ تبریک میگم.

مهشید ـ ممنون بابت کادو.

به کیارش هم تبریک می گم. حنانه و حامد رو هم به اون ها معرفی می کنیم. سیاوش برای همه بستنی خرید. جمع خوب و دوستانه ای بود. من و مهشید و حنانه دور هم نشسته بودیم و حرف می زدیم. اون سه تا هم بازی می کردند. مهشید در حال حرف زدن از مراسمش بود که گوشی سیاوش که داخل کیفش بود زنگ خورد. 

حنانه ـ حامد، سیاوش کو؟ بگو گوشیش زنگ می خوره.

حامد و کیارش کنارمون نشستند.

حامد ـ بستنی ریخت روی پیراهنش، رفت بشوره.

حنانه کیف سیاوش رو باز کرد تا گوشی رو جواب بده.

ـ شاید دوست نداشته باشه به کیفش دست بزنی.

حنانه ـ شاید کسی کار واجبی داشته باشه. سیاوشم از این اخلاقا نداره!

من و مهشید با تعجب به هم نگاه کردیم.

حنانه ـ بله.

حنانه با تعجب گفت:

ـ دختر خاله اشون هستم. شما؟

نمی دونم طرف مقابل کی بود که حنانه خشکش زد و گفت:

ـ باشه، بهشون می گم تماس بگیرن.

گوشی رو قطع کرد.

حامد ـ کی بود؟

حنانه ـ یه خانمی بود. گفت اسمش آرمیتاست.

من و مهشید با تعجب گفتیم:

ـ آرمیتا؟!

سیاوش به ما رسید و گفت:

ـ چی شده؟

حنانه ـ یه خانمی به گوشیت زنگ زده بود. گفت اسمش آرمیتاست.

سیاوش عصبانی شد و گفت:

ـ برای چی به گوشی من دست زدی؟

حنانه ناراحت شده بود.

حنانه ـ گفتم شاید کسی کار مهمی داشته باشه.

کیارش ـ این آرمیتا که دوست مهشید نیست؟

سیاوش گوشیش رو گرفت و گفت:

ـ همونه.

همگی شاخ درآورده بودیم.

سیاوش ـ اگه به هم بخوریم، می خوایم ازدواج کنیم!

یک لحظه همه هنگ کردیم.

حامد زودتر از همه به خودش اومد و گفت:

ـ مبارکه.

کیارش ـ سیاوش آخه...

سیاوش کنارمون نشست و گفت:

ـ گفتم که الان فقط داریم با هم حرف می زنیم. چیزی هم معلوم نیست. دیدم دختر خوبیه، رفتم جلو. به مامان چیزی نگید. چون هنوز هیچی معلوم نیست.

مهشید ـ خوشبخت بشید.

ـ تبریک می گم.

سیاوش ـ حالا که چیزی معلوم نیست. تازه اصلا خانواده اش راضی هم نیستند، ولی من خواستم شانسم رو امتحان کنم. 

کسی دیگه پیگیر قضیه نشد. حنانه آشکارا ناراحت شده بود.

*****

کمی پیاده روی کردیم و همه به خونه برگشتیم. احساس می کردم سیاوش دروغ گفته. نمی دونم چرا؟ ولی حس ششمم این رو می گفت. ولی اگه واقعی باشه چی؟!!!!

عصر که به خونه رسیدیم، همه خونه ی ما جمع شده بودند. حنانه سر درد رو بهانه کرد و به خونه ی آذر خانم رفت. مریم خانم هم مدام می گفت عروس گلم، عروس گلم. حرصم در اومده بود. نمی دونستم چه طور باید دست به سرشون کنم. دوست داشتم به اتاقم برم، ولی به خاطر حضور اون ها نمی تونستم. مریم خانم، من و حامد رو به یه گوشه ای از سالن فرستاد تا کمی با هم صحبت کنیم. حامد مدام از خودش تعریف می کرد. اصلا دوست نداشتم باهاش هم صحبت بشم! بین صحبت هامون گوشی تلفن زنگ خورد. از یه پرده فروشی زنگ زده بودند، ولی تا جایی که یادم میاد، ما پرده سفارش نداده بودیم.

ـ مامان، از پرده فروشی زنگ زدن و گفتن فردا یه سر به اونجا بزنید.

مامان ـ برای چی؟

ـ نمی دونم. پرده سفارش دادی؟

ـ چند روز پیش شهروز زنگ زده بود، می گفت کارای خونه تموم شده. من و فاطمه هم رفتیم دنبال کارای خونه و خرید.

ـ واقعا؟

ـ خدا بخواد تا یک هفته ی دیگه اسباب کشی می کنیم.

ـ چقدر زود تموم شد! خونه ساختنی یک سال طول می کشه.

ـ ما پول رو دادنی، خونه نصفه بود، به خاطر همین به نظرت زود میاد.

مریم خانم ـ به سلامت! ایشا... اقلیما رو از اونجا عروس ببریم!

آذر خانم ـ مادر، سیاوش، خونه ی ما چطوره؟

سیاوش ـ شمام اگه خرید داری، انجام بده. تموم شده!

ـ همه که داریم می ریم!

آذر خانم ـ آقا میاد خونه رو بفروشه و برگرده. اونجا موندگار شدند.

یک لحظه دلم گرفت. تمام خاطرات پارسال تا امسال رو از نظر گذروندم! دلم برای دعواهام با ارسلان تنگ شده بود!

حامد ـ اقلیما خانم حواستون هست؟

ـ بله، ببخشید.

با کمی اخم گفت:

ـ من می رم. فعلا.

ـ به سلامت.

همه بیرون رفتن و فقط من و مامان موندیم. مامان به فاطمه زنگ زده بود تا اطلاع بده. قرار شد تا چند روز دیگه برای تمیز کردن به خونه ی جدیدمون بریم.

افشین ـ چیزی لازم ندارید؟

مامان ـ دستت درد نکنه. برو دیگه.

*****

صبح افشین همه ی ما رو به خونه ی جدیدمون آورد. چون زیاد بودیم، هر کس یه گوشه ای رو تمیز کرد و تا عصر تموم شد. دیگه کمر و پا برای من نمونده بود. عصر برای نصب پرده اومدن. 

خونه ی قشنگی بود. زیاد بزرگ نبود، ولی برای سه نفر خیلی خوب بود. مریم خانم تند تند به گوشیم زنگ می زد و هی سفارش می کرد که برای شام اونجا دعوتیم. حرصم در اومده بود. با زور می خواستند من و حامد رو به ریش هم ببندن.

بعد از تموم شدن نصب، مامان دوباره می خواست خونه رو تمیز کنه، ولی چون قرار بود برای شام اونجا بریم، وقت نشد. سریع به خونه برگشتیم و من به حموم رفتم. سریع آماده شدم و با هم به خونه ی آذر خانم رفتیم. خونه نسبتا کوچک بود و ما هم زیاد بودیم. سیاوش خونه نبود. این چند روز اصلا نمی دیدمش! فقط صبح به صبح، موقع کلاس رفتن می دیدم که خیلی خوشتیپ بیرون می ره و عصر تا شش یا هفت برنمی گشت. وقتی می دیدمش بغضم می گرفت. حنانه که از اون روز توی پارک، مریض شده بود. حامد هم از این طرف شده بود سوهان روحم. 

مریم خانم مدام به بابا و مامان اصرار می کرد تا اجازه بدن که ما چند وقت صیغه ی هم باشیم تا راحت بیرون بریم. این چند روز که حنانه مریض بود، هر وقت من و حامد می خواستیم حرف بزنیم، مریم خانم هم کمی دورتر از ما می نشست. یک دفعه که این مسئله رو به حامد گفتم عصبانی شد و من هم دیگه پیگیرش نشدم. 

خدا رو شکر مامان و بابا همه چیز رو گذاشته بودند به عهده ی خودم و من هم نمی خواستم تن به این ازدواج بدم و فقط دنبال یه فرصت خوب بودم!

سفره ی شام رو انداخته بودیم که سیاوش گرفته وارد شد. به همه سلام کرد و یه گوشه ای نشست. مریم خانم که کنار سیاوش نشسته بود مدام پیش گوشش پچ پچ می کرد. سیاوش هم یک هویی به حیاط رفت. مریم خانم سریع به حنانه گفت:

ـ حنانه بلند شو غذا بکش و ببر برای سیاوش جان.

آذر خانم ـ بذار خودم می برم.

مریم خانم ـ پس حنانه برای چی اینجاست؟ بشین تو پات درد می گیره!

آذر خانم مات و مبهوت به کارای مادر و دختر نگاه می کرد. 

عباس آقا ـ سیاوش عصبانی باشه، غذا نمی خوره. نبر دخترم.

مریم خانم ـ سیاوش دست حنانه رو رد نمی کنه.

مریم خانم با زور حنانه رو با یه سینی دنبال سیاوش فرستاد. ما غذامون رو خوردیم و سفره رو جمع کردیم، ولی خبری از اون دو تا نشد. آذر خانم آروم کنار گوشم گفت:

ـ مادر برو ببین کجان؟ نگرانشم!

بدون اینکه کسی حواسش باشه از در بیرون رفتم و وارد حیاط شدم. چشم گردوندم، نبودن. دور تا دور خونه رو گشتم. سیاوش و حنانه زیر پنجره ی اتاق سیاوش نشسته بودن و حرف می زدن. سریع وارد خونه شدم و به اتاق سیاوش رفتم.

سیاوش ـ من نمی دونم این کارای تو چه معنی می ده؟

حنانه ـ من نگرانتم!

سیاوش ـ نگران؟! چه جالب! حالا این نگرانی تو برای چیه؟ برای اینکه من دارم ازدواج می کنم؟ من نمی دونم این قضیه چه ارتباطی به تو پیدا می کنه؟! اصلا چرا رفتی به مامان گفتی؟ من که گفتم هنوز هیچی مشخص نیست.

حنانه ـ خاله گفته می خواد برات بره خواستگاری!

سیاوش ـ دیدم دیگه تو گفتی، خودم تمام قضایا رو براش تعریف کردم. خودمم بهش گفتم برام بره خواستگاری. ولی نمی دونم تو چرا ناراحتی؟

حنانه ـ من دوست دارم!

چند دقیقه ای سکوت برقرار شد.

سیاوش ـ متاسفم، ولی تو همسر دلخواه من نیستی!

حنانه ـ من سعی می کنم اون جور که تو دوست داری بشم!

سیاوش ـ حنانه بس کن، خواهش می کنم.

حنانه ـ از بچگی من دوست داشتم.

سیاوش با صدای دورگه ای گفت:

ـ تو هیچ کدوم از ویژگی های همسر دلخواه من رو نداری. متاسفم!

حنانه ـ سیاوش این جوری نباش!

سیاوش ـ بهتره با هم رو راست باشیم. به مامان بگو می رم بیرون. دیر میام. 

صدای هق هق حنانه بلند شد. من هم این طرف زانوی غم بغل کرده بودم. با دستام روی گونه هام زدم تا به خودم مسلط بشم. بیرون رفتم. مامان ازم پرسید:

ـ این همه وقت کجا بودی؟

ـ نماز می خوندم!

حامد با ابروهای گره شده کنارم اومد و گفت:

ـ کجا رفته بودی؟

ـ نمی دونستم باید برای هرکاری از شما اجازه بگیرم!

حامد ـ من نگرانتون شدم.

فقط یه نگاه بهش انداختم.

مریم خانم تمام حرکات ما رو زیر نظر داشت. یک دفعه ای با صدای بلند گفت:

ـ اقلیما جان، همین چند دقیقه ای که نبودی حامد حسابی نگران شده بود! معلومه حسابی مهرت به دل پسرم افتاده!

خودش گفت و خودشم خندید. ازش متنفر شده بودم. دوست داشت بچه هاش رو به ریش یکی ببنده. اون از حنانه و اینم از حامد. نمی دونم دلیل این همه اصرار برای چی بود؟

حنانه کمی بعد با چشمای قرمز وارد خونه شد و یک راست به اتاق رفت. ما هم که اوضاع رو این طور دیدیم سریع بلند شدیم. 

مریم خانم سریع خودش رو کنار بابا رسوند و آروم یه چیزی بهش گفت. بعدا متوجه شدم قضیه ی همون صیغه بوده. شب تا رسیدم خوابیدم و متوجه هیچی نشدم!

*****

خسته و کوفته وارد خونه شدم. این روز ها حسابی سرمون شلوغه. مامان اصلا تو خونه پیداش نمی شه. با این فکر که مامان نیست، وارد خونه می شم، ولی برخلاف فکرم مامان خونه بود.

ـ سلام. چه عجب خونه ای!

مامان ـ علیک سلام. آذر خانم گفته با هم بریم یه دختری رو ببینیم.

همون جا خشکم می زنه.

مامان بی توجه به من ادامه می ده.

مامان ـ انگار سیاوش خودش دختره رو دیده و پسندیده. آذر خانم گفت عصری با مریم خانم یه سر بریم خونشون.

بغضم و قورت دادم و گفتم:

ـ مبارک باشه.

مامان یه نگاه به من انداخت و گفت:

ـ چرا رنگت پریده؟

دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

ـ چی؟ آهان. خیلی گرسنه ام! آذر خانم دیگه چی می گفت؟

ـ دیگه چیزی نمی گفت. ولی من بعید می دونم سیاوش همچین راضیم باشه.

ـ چرا؟

ـ صبح دیدمش، نشناختم. آدم یکی رو بخواد، این شکلی می شه؟ به آذرم گفتم، اون بیچاره ام گیری افتاده. از اون طرف خواهرش بهش می گه بیا دختر من رو بگیر. من نمی دونم مردم خجالت نمی کشن؟ این طرفم پسرش این طوری. می گه نمی دونم می خواد یا نه. بهش گفته می خواد بره دختره رو ببینه، ولی سیاوش گفته دست نگه دارید حالا. آذر خانمم امروز عصبانی شده بود. صبح یه کم باهاش دعوا کرد و بالاخره راضی شد عصر یه تک پا بریم خونه ی دختره!

خیلی سخت بود بشنوی، ولی نتونی هیچ کاری کنی و در عوض بگی:

ـ ایشا... خوشبخت بشه.

فقط خدا از درونم خبر داشت.

مامان برام غذا گرم کرد. درحال خوردن بودم که گفت:

ـ مریم خانم خیلی اصرار داره یه مدت با حامد صیغه باشید. ببین مامان، اگه پسره رو می خوای قبول کن و اگه نمی خوای بگو تا اونام خیالشون راحت بشه. قرار شده بود یک هفته اینجا باشند، ولی الان اووو.. از کی اینجان!

ـ شب بهتون می گم. الان خسته ام.

ـ پسره که بد به نظر نمیاد.

ـ هرکسی هم اخلاق خوب داره، هم بد! 

ـ راست می گی. گل بی عیب خداست.

ـ مامان می رم استراحت کنم.

ـ تو که چیزی نخوردی؟!

ـ میل ندارم.

وارد اتاقم شدم. چون قرار بود از اینجا بریم، بابا بخاری اتاقم رو روشن نکرده بود. هوای اتاق خیلی سرد بود. پالتوم رو از تنم درنیاوردم و همون طور پشت کامپیوتر نشستم. یه فیلم جدید از بچه های کلاس گرفته بودم، مشغول دیدنم اون شدم، ولی نمی دونم چه طور شد که خوابم برد.

*****

دست و پاهام رو کش دادم. با دیدنم ساعت کنار تختم، از جام پریدم. ساعت هفت و نیم شده بود. کامپیوتر داغ کرده بود. سریع خاموشش کردم. بعد از عوض کردن لباسام پایین رفتم. بابا روی کاناپه خوابش برده بود. وارد آشپزخونه شدم. مامان پیاز سرخ می کرد.

ـ نرفتید؟

مامان ـ رفتیم و اومدیم. هرچقدر صدات کردم جواب ندادی.

ـ خواب بودم. چطور شد؟

ـ غیبت نمی کنما، ولی انگار از دماغ فیل افتاده بودند. مامان دختره از اول تا آخر فقط از خودشون گفت. دختره ولی خوب بود. مریم خانمم از اون موقعی که تو ماشین نشستیم تا وقتی که برگردیم خونه هی ازشون بد گفت. آخر دیگه سیاوش عصبانی شد.

از کارای مریم خانم خنده ام گرفته بود.

مامان ـ به چی می خندی؟

ـ به مریم خانم. نمی دونه چه طور حنانه رو به ریش سیاوش ببنده.

ـ حقم داره. پسر به این آقایی کجا پیدا می شه؟ مامان ناراحت نشیا، ولی من و بابات اول فکر می کردیم سیاوش تو رو می خواد. آذر خانمم چند دفعه ای حرف انداخت، ولی مریم خانم تو رو برای پسرش خواست و اونام دیگه پیگیر نشدند. الانم که دیگه داره زن می گیره. ولی اگه می اومد خواستگاریت، من که یه دقیقه ام صبر نمی کردم.

خودم رو ناراحت جلوه دادم و گفتم:

ـ انقدر اضافیم؟

مامان با لحن دلجویانه ای گفت:

ـ نه مامان. گفتم که. حرفم اینه که سیاوش خیلی خوبه. حامدم پسر خوبیه. حالا ولی نظرت خودت هر چی باشه اصله. من که نمی خوام شوهر کنم!

محکم از پشت بغلش کردم.

مامان ـ چه کار می کنی؟ ترسوندیم!

ـ خیلی دوست دارم!

بعد هم یه روسری سرم انداختم و سریع به حیاط رفتم. روی نیمکت همیشگی نشستم. سیاوش مشغول شستن ماشینش بود. بعد از شستن ماشینش کنارم اومد.

سیاوش ـ سلام. سایه اتون سنگین شده.

سرم رو پایین انداختم و گفتم:

ـ نه بابا. یه کم فکرم مشغوله. راستی تبریک می گم. امیدوارم خوشبخت بشید.

سیاوش دلخور نگاهم کرد و گفت:

ـ ممنون. 

ـ سیاوش یه سوال داشتم.

ـ بگو.

ـ تو حامد رو تایید می کنی؟

ـ برای چی می پرسی؟

ـ همیشه راست می گی و بیشتر از من می شناسیش.

ـ می خوای جواب مثبت بدی؟

ـ فعلا نمی دونم. خواستم نظرت رو بپرسم.

ـ به جز مامانی بودنش می شه گفت پسر خوبیه. خیالت راحت شد؟

ـ کمکم می کنه بهتر تصمیم بگیرم. ممنون.

وارد خونه شدم. سیاوش اگه دوسم داشت تا به الان باید یه تکونی به خودش می داد. من هم نمی تونم پاسوز اون باشم. وارد آشپزخونه شدم. مامان مشغول چای خوردن بود.

ـ مامان چیزه!

مامان ـ چی شده؟

چشمام رو بستم و گفتم:

ـ به مریم خانم بگید من راضیم!

ـ مبارکه. ایشا... سفید بخت بشی.

چشمام رو باز کردم. مامان گونه ام رو بوسید.

ـ هر وقت دوباره پرسید بهشون بگو.

ـ خیالت راحت. من چند تا پیراهن بیشتر از تو پاره کردم.

ـ می رم بالا.

وارد اتاقم شدم. شیما تک زده بود. با دوست پسرش نامزد کرده بود و کلاساش رو یکی در میون می اومد. نزدیک محله ی قدیمی ما زندگی می کرد، ولی اینجا کلاس می اومد. همیشه می گفت:

ـ تا اینجا میام، شاید یه پسر پولدار به تورم خورد. همین طوری هم شد، ولی من اصلا آینده ی خوبی رو براش نمی دیدم. اختلاف فرهنگی و اقتصادی زیادی بین دو خانواده بود، ولی حرفای من تو گوش شیما مثل یاسین بود.

بهش اس می زنم و می گم:

ـ شیمایی منم قاطیِ مرغا شدم.

کمی بعد جواب می ده.

ـ اووووو. دیوونه، مبارکه. کیه؟ همون آقا خوشگله؟

یاد شیطنتامون می افتم. یه سری شیما به گوشی سیاوش زنگ زده بود، ولی سیاوش اصلا جوابش رو نمی داد. شیما گفت:

ـ این آقای شما خیلی پاستوریزه است. هواش رو داشته باش. از این پسرا کم پیدا می شه.

یاد تمام خاطراتم با سیاوش می افتم. اشکم درمیاد. با گریه جوابش رو می دم.

ـ نه. پسر خاله اش. اون وضعش از سیاوشم بهتره.

مدام می خوام به خودم بقوبولونم که حامد از سیاوش سر تره، ولی شاید بشه بقیه رو فریب داد، ولی دلم مطمئنا فریب نمی خوره.

ـ خوش به حالت. عجب شانسی داری تو دختر. ولی سیاوشم بد تیکه ای بود. خوشبخت بشی. راستی فردا کلاس نمیام...

گریه اجازه نمی ده بقیه ی متنش رو بخونم. گوشیم رو پرت می کنم و سرم رو تو بالش رو می کنم تا کسی صدای گریه ام رو نشنوه.

*****

بعد از آماده شدن به طبقه ی پایین می رم. 

مامان با دیدنم گفت:

ـ مریم خانم گفت تا چند روز دیگه میان صیغه کنن. 

ـ دقیقا نگفت کی؟

ـ بابای حامد گفته دو روز دیگه با یه عاقد میاد. 

ـ فردا بریم خرید.

ـ باشه. بیا صبحونه بخور.

ـ نه. نمی خوام. من رفتم.

از خونه خارج شدم. همین که از خونه بیرون رفتم، ماشین سیاوش رو جلوی در دیدم. بوق زد که یعنی سوار بشم. تو این چند روز سعی می کردم تا حد امکان باهاش رو به رو نشم. دو دل بودم بین سوار شدن یا نشدن. خودش از ماشین پیاده شد و در جلو رو برام باز کرد. به ناچار نشستم. زیر چشماش کمی گود رفته بود.

ـ صبح به خیر.

جوابی نداد. 

مسیر آموزشگاه نبود. کمی ترسیده بودم.

ـ کجا می ریم؟

ـ هیچی نگو!

ـ یعنی چی؟ من رو کجا می بری؟

جوابی نداد. سرعت ماشین هر لحظه بالا می رفت.

وقتی دیدم جوابی نمی ده، دستم رو گذاشتم روی فرمون.

سیاوش ـ چه کار می کنی؟

می خواست دستم رو از روی فرمون بردارم.

ـ تا وقتی نگی کجا می ریم، دستم رو برنمی دارم.

دستم رو پس زد ولی دوباره دستم رو روی فرمون گذاشتم و چرخوندم. یک لحظه دنیا جلوی چشمام چرخید. از ترس نفسم حبس شده بود. چشمام رو بسته بودم. صدای کشیده شدن لاستیک ماشین روی خیابون توی گوشم پیچید و ماشین ایستاد. از ترس نمی تونستم از جام حرکت کنم. صدای باز و بسته شدن در ماشین اومد. گوشه ی چشمم رو باز کردم. هنوز زنده بودم. سیاوش پیاده شده بود و به راننده ی یکی از ماشینا صحبت می کرد. چند دقیقه بعد سوار ماشین شد. با عصبانیت گفت:

ـ کم بود هر دوتامون بمیریم!

ـ تقصیر خودته!

ـ من فرمون رو چرخوندم؟!

ـ اگه از اول می گفتی کجا می ریم، این طور نمی شد.

ماشین رو گوشه ی خیابون پارک کرد.

ـ این مسخره بازیا چیه درآوردی؟

ـ چی می گی تو؟!

ـ برای چی به حامد جواب مثبت دادی؟

ـ برای چی ندم؟ اصلا به تو چه؟

ـ اون تیکه ی تو نیست!

ـ اصلا نمی دونم تو چرا داری جوش می زنی. این زندگیِ منه و من براش تصمیم می گیرم.

ـ همین امروز می ری و می گی جوابت منفیه!

ـ به من زور نگو. من ازش خوشم میاد و می خوام با اون زندگی کنم. به کسی هم ربط نداره.

از ماشین پیاده شدم. سیاوش کنارم اومد.

ـ صبر کن یه دقیقه.

دستم رو برای تاکسی که داشت می اومد بلند کردم و سریع سوار شدم. آدرس آموزشگاه رو دادم. دیر رسیدم و مجبور شدم کلی حرف بشنوم. سر کلاس اصلا حواسم نبود و چند دفعه ای استاد تذکر داد، ولی اون که از حال من خبر نداشت. 

شیما خیلی وقت بود که دیگه کلاس نمی اومد. امروز هم گفته بود با پدر و مادرش میان این اطراف تا چند تا مغازه رو ببینن و همین که شیما می خواست ازم خداحافظی کنه. بیرون منتظرم بود. محکم همدیگه رو بغل می کنیم.

شیما ـ دلم برات تنگ شده بود.

ـ منم همین طور. نامزدت نیومد؟

ـ نه، با مامان و بابا اومدیم. چند تا مغازه دیدم، اومدیم یه سری بزنیم. 

پدر و مادر شیما هم از ماشین پیاده شدند. با مادرش سلام و احوال پرسی کردم، نوبت که به پدرش رسید از تعجب خشکم زد. سریع خاطرات پارسال تو ذهنم مرور شد. اون روز صبح، تو کوچه، اون مرد، بابای شیما!

امکان نداشت. پدرش اصلا تو صورتم نگاه نمی کرد.

ـ ببخشید، حالم خوب نیست.

سریع پشتم و کردم و دویدم. نمی دونستم دارم کجا می رم. اونقدر دویده بودم که احساس می کردم همین الان می خوام خون بالا بیارم! شیما مرتب به گوشیم زنگ می زد. گوشیم رو خاموش کردم. نمی دونستم کجام؟ انگار با چشمای بسته دویده بودم که حتی نمی دونستم از کدوم سمت به اینجا رسیدم. پارک کوچکی اون نزدیکی بود. دست و صورتم رو شستم. نمی تونستم باور کنم! چشمام هنوز چیزی که دیده بود رو باور نمی کرد. دلم برای خودم می سوخت.

به مامان زنگ زدم و گفتم می خوام بیرون غذا بخورم، به خاطر همین دیر میام. کمی داخل پارک نشستم تا حالم خوب بشه. احساس ضعف می کردم. از یکی از مغازه ها، آدرس رستوران نزدیک به اون حوالی رو خواستم. هیچ رستورانی اون نزدیکی نبود. مجبور شدم ماشین بگیرم. جلوی یه رستوران نگه داشت. بعد از حساب کردن پیاده شدم. وارد رستوران شدم و خودم رو، روی اولین صندلی خالی که دیدم انداختم. سرم به شدت درد می کرد. سرم رو گذاشته بودم روی میز. صدای آقایی رو می شنوم.

ـ خانم حالتون خوبه؟

ـ بله، سرم خیلی درد می کنه. می شه یه لیوان آب بیارید.

گارسون از دیدنم تعجب کرده بود. مردم داخل رستوران با تعجب نگاهم می کردن. سعی کردم صاف سر جام بشینم. چشم گردوندم. جای مرتبی بود. چشمم به گوشه ی رستوران افتاد. اونا این جا چیکار می کردند؟

سیاوش و آرمیتا با هم بودند. راحت به هردوتاشون اشراف داشتم. دلم می خواست مامان اینجا بود تا لبخندای سیاوش رو می دید و بعدا می گفت واقعا سیاوش راضیه یا نه! آرمیتا دستش رو بلند کرد و روی دست سیاوش گذاشت. دهنم باز مونده بود. نه خدا! دیگه امروز تحمل این رو ندارم! اون قدر خیره شدم که سیاوش به سمتم برگشت. از دیدنم تعجب کرد. قطره ی اشکی که از چشمام پایین اومده بود رو پاک کردم و از رستوران خارج شدم.

سیاوش ـ اقلیما صبر کن.

قدم هام رو تند تر کردم.

دسته ی کیفم رو کشید و گفت:

ـ مگه بهت نمی گم صبر کن؟

ـ چیه؟ چه کارم داری؟ چرا راحتم نمی ذاری؟ چرا دست از سرم برنمی داری؟ خودم کم عذاب می کشم؟ 

صدای هق هقم بلند شد.

سیاوش من رو تو بغلش گرفت و گفت:

ـ آروم عزیزم. آروم.

آرمیتا: سیاوش جان چیزی شده؟!

شنیدن لحن صمیمی آرمیتا برای فوران کردنم کافی بود. سیاوش رو به عقب هل دادم.

ـ من نیازی به دلداری دادن تو ندارم. بهتره بری پیش زنت!

اون قدر با سرعت این کار رو کردم که سیاوش هنوز تو بهت بود. تند حرکت کردم. کمی بعد سیاوش محکم از پشت من رو به سمت خودش کشید.

با عصبانیت گفت:

ـ دلیل این کارات چیه؟

ـ دلیل؟! دلیل می خوای؟! من نمی خوام با مردی که تعادل نداره برخوردی داشته باشم. از یه طرف می ری تو رستوران با یکی دیگه لاس می زنی و از این طرف میای من رو بغل می کنی. از این طرف می گی حامد پسرِ خوبیه و از طرف دیگه من رو برمی داری با ماشینت می بری تو برّ بیابون و می گی نباید باهاش ازدواج کنم. از یه طرف برای من شعر می خونی، به من توجه می کنی و از طرفی می گی زن می خوای! توقع داری دیگه چه طور باهات رفتار کنم؟! تو یه دیوونه ای! حالا هم ولم کن. پس فردا قراره زن پسرخاله ات بشم، بفهمه به من دست زدی، می کشتت!

ـ باشه. فقط تو آروم باش.

آرمیتا برام آب معدنی آورد. انقدر گریه کرده بودم که تمام چشم و صورتم می سوخت. کمی از آب خوردم و بقیه رو به صورتم پاشیدم. تمام موهای تنم سیخ شده بود. 

ـ بریم خونه؟

ـ من با تو بهشتم نمیام.

ـ حالت خوب نیست. چرا لجبازی می کنی؟! بیا سوار شو.

به راه خودم ادامه دادم.

سیاوش از پشت بغلم کرد و من رو داخل ماشینش نشوند. 

با کنایه گفتم:

ـ زنت چی؟ چطور تونستی تنهاش بذاری؟!

ـ چیه؟ حسودیت می شه؟!

تمام سلول سلول بدنم داشت می گفت که آره، حسودیم می شه. ولی زبونم نمی تونست بگه. نباید می گفت. من قرار بود زن پسر خاله اش بشم. پشتم رو بهش کردم و به سمت پنجره نشستم. سرم رو به صندلی تکیه دادم. 

سیاوش ـ چرا گریه می کنی؟

ـ خوبم.

ـ آدم موقعی که خوبه گریه می کنه؟

ـ استرس ازدواج و مراسم رو دارم.

ـ اون قدر شناختمت که بفهمم برات یه اتفاقی افتاده، ولی خب الان حالت خوب نیست. بعد با هم حرف می زنیم.

خودم رو توی صندلی مچاله کردم. یه دستی کتش رو، روم انداخت. با تمام وجودم بوی عطرش رو تو ریه هام فرستادم و کتش رو بیشتر دور بدنم فشردم. این عطر تنها چیزی بود که اون لحظه می تونست آرومم کنه. وقتی جلوی در خونه رسیدیم، اشکام رو پاک کردم و چند ضربه به صورتم زدم و سعی کردم بخندم. سیاوش هیچی نمی گفت و فقط ناراحت نگاهم می کرد.

قبل از این که وارد خونه بشم، صدام کرد.

ـ اقلیما.

برنگشتم و خودش ادامه داد.

ـ من نمی خوام ازدواج کنم. اون صحنه ای هم که دیدی یه اتفاق بود.

ـ من توضیح نخواستم.

ـ نمی خواستم فکر کنی که... چی بگم؟!

به سمتش برگشتم.

ـ مهمه که من چی فکر می کنم؟

سیاوش مستاصل نگاهم کرد. 

ـ اگه نظر من برات مهمه، باید بگم بازی کردن با احساسات یک نفر دیگه کار اشتباهیه. اون دختر مطمئن باش از لحاظ روحی به تو وابستگی پیدا کرده که با تو رستوران اومده، این چند وقت باهات دوست بوده و در آخر جسمش و خودش رو به تو داده. آره، اون فقط به اندازه ی شاید ده ثانیه دستش رو روی دستت گذاشت، ولی سیاوش من روی تو حساب دیگه ای باز کرده بودم. اون یه آدم، یه زن، با کلی احساس و عاطفه. دیگه نمی خوام چیزی بشنوم.

وارد خونه شدم. خوشبختانه خیلی خوب تونستم نقش بازی کنم. ولی تو درونم اون احساس وحشتناکی که اون لحظه داشتم من رو عذاب می داد. تمام خاطراتی که سعی داشتم از یاد ببرمشون دوباره برام زنده شد. نمی دونم اون لحظاتی که پیش خانواده ام بودم چه طوری گذشت. یه وقت به خودم اومدم که ساعت دوازده شب بود. اصلا نمی دونم کی به اتاقم اومدم. احساس می کردم دیوونه شدم. تا چشمام رو می بستم، دوباره همون آدم جلوی چشمام ظاهر می شد. از ترسم کل چراغای اتاق و روشن گذاشته بودم. 

ساعت یک و نیم شد. مدام دور خودم چرخ می زدم. از پنجره به بیرون خیره شدم. همه جا تاریک بود. احساس کردم کسی بین درختا راه می رفت. چشم تیز کردم. اشتباه نکرده بودم، یه آدم بود و داشت به این سمت می اومد. سرم رو پایین انداختم. کمی احساس ترس می کردم. شالم دور بدنم پیچیدم و آروم به طبقه ی پایین رفتم. وارد حیاط شدم. کسی نبود. جلوتر رفتم. یه لحظه احساس کردم کسی پشت سرم قرار داره. به عقب برگشتم. سایه ی سیاهی رو دیدم. چشمام رو بسته بودم و می خواستم جیغ بزنم که کسی دستش رو، روی دهنم قرار داد.

سیاوش ـ منم. نترس.

مگه می شد نترسید؟ قلبم تو دهنم بود! سریع گریه ام دراومد. سیاوش دستش رو از روی دهنم برداشت. خودم رو توی بغلش انداختم. اون قدر گریه کردم که احساس می کردم همین الان چشمام آب می شند. نمی دونم چقدر تو اون حالت بودیم. حساب زمان و مکان از دستم در رفته بود.

سیاوش ـ راحت شدی؟

سرم رو تکون دادم. خودم رو ازش جدا کردم، ولی دستش رو دور گردنم حلقه کرد و من رو به خودش چسبوند.

ـ سیاوش.

بدون این که به من نگاهی کنه گفت:

ـ هیس! بذار یه شب برای خودمون باشیم.

اون قدر قلبم تند تند می زد که احساس می کردم صداش رو سیاوش هم می شنوه. روی نیمکت همیشگی نشستیم. از سرما نوک انگشتام زُق زُق می کرد. عطسه ای کردم.

سیاوش ـ سردته؟

بدون این که منتظر جوابم باشه من رو تو بغلش کشید.

اون قدر تو اون لحظه شوکه شده بودم که نمی دونستم باید چه کار کنم؟ جدال بزرگی بین عقل و قلبم بود!

عقلم می گفت باید زودتر از این جا برم.

قلبم می گفت شاید این آخرین خاطره باشه!

خودم رو از تو بغلش بیرون کشیدم. از جام بلند شدم تا برم، دستم رو گرفت و گفت:

ـ باید با هم حرف بزنیم.

ـ خوابم میاد.

ـ اگه می خواستی بخوابی، از ساعت ده که رفتی تو اتاقت می خوابیدی!

بهش نگاه کردم و گفتم:

ـ تو من رو چک می کنی؟

دستم رو کشید و روی نیمکت نشستم.

ـ هیچ وقت نفهمیدی که این چند وقت کارم همین بوده!

نگاهی بهش کردم. دوباره جدی شد و گفت:

ـ تعریف کن.

ـ چی رو؟

ـ امروز چی شده بود؟ سعی نکن طفره بری!

نمی دونستم باید از چی حرف بزنم. احساس شرم و خجالت کل وجودم و گرفته بود. می دونستم اگه نگم، تا آخر عمرم این احساس وحشتناک همراهم می مونه! چشمام رو بستم و شروع کردم به تعریف کردن ماجرا. در تمام مدتی که حرف می زدم سیاوش هیچی نمی گفت و اجازه می داد گریه کنم، بهش فحش بدم. وقتی به انتها رسیدم، سیاوش اشکام رو پاک کرد و من رو تو بغلش گرفت. سرش رو روی سرم گذاشت و گفت:

ـ هیچ چیزی برای گفتن ندارم. 

کمی گریه کردم. اونقدر سیاوش من رو محکم تو بغلش گرفته بود که احساس می کردم نفسم دیگه بالا نمیاد. 

یه دفعه ای بی مقدمه شروع به حرف زدن کرد.

ـ زیر آسمون خدا، یه خانواده ای بودند که فقط یه پسر داشتند. پدر و مادر این پسر، کارگر یه خانواده ی پولدار بودند که اونام یه پسر داشتند. این بچه کارگر، دلش از اون لباسای رنگ و وارنگی که پسر پولداره می پوشید می خواست، اون پسر بچه، دلش می خواست بابای اونم یه ماشین مدل بالا داشته باشه تا هی پزش رو به بقیه بده. ولی هیچ کدوم رو نداشت. تا اینکه سن مدرسه رفتن شد. بابای بچه پولداره هر دوتای اون ها رو تو یه مدرسه ثبت نام کرد تا مثلا با هم دوست و رفیق بشند، ولی اینا تیکه ی هم نبودن.

بچه کارگره خیلی درس خون بود. می خواست دکتر بشه. می خواست قلب مامانش رو درست کنه. ولی بچه پولداره کاراش رو مسخره می کرد، به همه می گفت اینا گدان. بچه کارگر ناراحت می شد، ولی هر روز باز بیشتر درس می خوند.

این دوتا هر روز بزرگ تر می شدند. بچه کارگره به خاطر دور بودن از نیش و کنایه ی اون یکی مدرسه اش رو عوض کرد. رفت یه رشته دیگه. موقع کنکور از قصد شهرستان زد. از این خونه و آدماش متنفر بود. رفت شهرستان. اوایل خجالت می کشید بگه مامان و باباش چه کارن، ولی بعد قوی شد، مرد شد. همه جا با افتخار مامان و باباش رو معرفی می کرد. بچه درسخون دانشکده اشون بود. 

مامان این آقا پسر خیلی نگرانش می شد. هر روز زنگ، هر روز تلفن که باید بیای تهران. این آقا پسر ما بعد هفت سال برگشت خونه اشون. انگار این جا براش تازگی داشت. دیگه از مسخره کردن های بچه پولداره ناراحت نمی شد. انگار دوره عوض شده بود. این بار همه به بچه پولداره سرکوفت می زدند و هی بچه کارگره رو تو سرش می زدند. ولی این پسر ما کاریش نداشت. همیشه جوری رفتار می کرد که بقیه فکر می کردند این دونفر چقدر با هم رفیق اند.

این بچه پولدارم عوض شده بود. زن گرفته بود. انگار کم کم داشت آدم می شد.

زنش یه دختر هجده ساله بود. مامان پسره تمام ماجرا رو تعریف کرده بود. فکر می کرد زنش از این دخترای علاف تو کوچه خیابونه، ولی این دختر فرق داشت. یه دختر قوی و در عین حال نجیب. با این حال زیاد از دختره خوشش نیومد. گاهی اوقات اونم مثل بچه پولداره رفتار می کرد. ولی بدون این که خودش بفهمه، کم کم عاشقش شد.

کمی مکث کرد. نم نم بارون می اومد. بوی خاک توی باغ پیچیده بود. جمله ی آخرش مدام توی گوشم می پیچید.

سیاوش ـ نمی ری خونه؟

به خودم اومدم. ازش فاصله گرفتم و گفتم:

ـ نه، می شه بقیه اش رو بگی؟

منتظر نگاهش می کردم. با لبخند نگاهم کرد و گفت:

ـ این طور نگاهم نکن. حواسم رو به هم می ریزی!

خندیدم. خودشم خندید و دوباره ادامه داد.

ـ یه شب بچه پولداره خواست تولد بگیره. تو شب تولدش اصلا حواسش به زنش نبود. زنش نبود. پسره ترسید و پیش خودش گفت نکنه رفته؟

با این بهونه که بچه پولداره کلیدش رو اشتباه برداشته رفت بالا. در زد. کسی در رو باز نکرد. بازم درد زد، زنش در رو باز کرد. از چیزی که می دید تعجب کرده بود. یه نگاه به پاش انداخت. نمی تونست خوب راه بره. نگرانش شد. رفت شوهرش رو صدا بزنه، ولی شوهرش وقتی پیش دوستاش رفت یادش رفت! قضیه رو به بابای پسره گفت و اومد بالا. کمکش کرد. سعی می کرد نگاهش نکنه، نمی خواست به کسی خیانت کنه. ولی این دختر خیلی کله شق بود. سرش برای دعوا درد می کرد. موقعی که خواست کمکش کنه که از پله ها بیاد پایین، دستاش رو محکم گرفته بود. می ترسید فرار کنه. خودشم باورش نمی شد، ولی دوست داشت همون طور دستاش تو دستاش بمونه.

شب زن قبلیِ پسره اومد. مامان پسره حالش خراب شد و بردنش بیمارستان. پسره صبح که خسته و کوفته به خونه اشون رفت، دید همون طور روی تختش خوابیده. اتاقش برق می زد. بالای سرش ایستاد و بهش زل زد. هی این فکر تو مغزش رژه می رفت که نکنه دختره هم دوسش داره؟ 

چند روز بعد وارد خونه شد. یه صدایی از بالا می اومد. بچه پولداره زنه حامله اش رو کتک زده بود و اون دختر وسط اون دو تا ایستاده بود. تو دلم قدرتش و اون لحظه ستایش کردم. پسره دست بلند کرد تا بزندش ولی این پسر سریع خودش رو بهش رسوند. نمی خواست کسی حتی یه خارم توی اون دختر فرو کنه. جلوی زنی که دوسش داشت کلی تحقیر و تحمل کرد.

با بچه پولداره گلاویز شد. اون دختر برای این که من آسیب نبینم، خودش رو جلو انداخت. پسره فهمید این دختر حداقل می فهمه انسانیت یعنی چی! از اون روز دیگه به واقعیت رسیدم که دوست دارم. 

گوشام چیزی رو که شنیده بود باور نمی کرد! سرم رو بلند کردم. به چهره ام نگاه کرد.

سیاوش ـ چیه؟ باور نمی کنی؟!

فقط نگاهش کردم. 

من رو تو آغوشش گرفت. کنار گوشم گفت:

ـ خیلی دوست دارم!

چشمام رو بسته بودم. نمی خواستم انرژیم برای دیدن اطراف از بین بره. می خواستم همه ی تمرکزم روی چیزی که می شنوم باشه.

با بغض گفتم:

ـ الان وقت این جمله بود؟!

خودم رو از توی بغلش بیرون کشیدم.

ـ سیاوش فردا من می خوام برای خرید برم، پس فردا قراره با پسر خاله ات ازدواج کنم. چرا با من بازی می کنی؟

ـ موقعی که خواستم بهت بگم، سر و کله ی حامد پیدا شد. فکر نمی کردم بهش جواب مثبت بدی!

دستش رو دراز کرده بود تا اشکم رو پاک کنه. دستش رو پس زدم و گفتم:

ـ چرا این کار رو کردی؟ می تونستی همون موقع بگی! ولی نخواستی. هر روز به سازت رقصیدم. یه روز شاد بودی و یه روز پسم می زدی. دیگه توقع داشتی چه کار کنم؟ 

اشکام رو پاک کردم و گفتم:

ـ اصلا برای چی الان گفتی؟ هان؟! چیه؟ نکنه یه بازیِ دیگه است؟ 

ـ من اشتباه کردم. قبول دارم، ولی...

ـ ولی چی؟! دیگه ولی و اما به درد من نمی خوره. من با حامد ازدواج می کنم! 

سیاوش سریع جلوم قرار گرفت و گفت:

ـ هنوز وقت هست. اصلا سمت منم نیا، ولی با حامد ازدواج نکن. می دونم باهاش به جایی نمی رسی. نمی خوام ببینم زجر می کشی!

ـ حامد دوسم داره.

ـ اون تابع خانواده اشه. خواهش می کنم به خاطر لجبازی با من، به زندگیت گند نزن.

ـ نه من خوشبخت می شم.

ـ عزیزم می دونم زندگی تو با اون به بن بست می رسه.

می خواست بغلم کنه. یه قدم به عقب رفتم.

با گریه گفتم:

ـ به من دست نزن. نمی خوام بیشتر از این بهت وابسته بشم!

چیزی نگفت. صدای قطره های بارون فقط شنیده می شد. تمام تنم می لرزید.

ـ تو از خیلی چیزا خبر نداری!

دستم رو روی گوشام گذاشتم و داد زدم و گفتم:

ـ نمی خوام چیزی بشنوم!

یه دفعه ای رعد و برق زد. از ترس قالب تهی کردم. سیاوش سریع بغلم کرد و گفت:

ـ چیزی نیست. نترس.

از ترس به سک سکه افتاده بودم. چند دقیقه ای تو آغوش سیاوش موندم.

سیاوش ـ اقلیما، حامد...

سریع به سمت خونه دویدم. نمی خواستم چیزی بشنوم که باعث بشه از تصمیمم برگردم.

*****

دیشب اصلا خوب نخوابیده بودم. صبح ساعت ده با زور با صدای مامان بیدار شدم. چشمم خیلی پف کرده بود. بعد از خوردن صبحانه آماده شدیم تا برای خرید بریم. انگار اصلا تو این دنیا نبودم. فقط گاهی برای شک نکردن بقیه نیمچه لبخندی می زدم، وگرنه اصلا دلم راضی نبود. از اون روز هیچ خاطره ای تو ذهنم ندارم. وقتی به اون روز فکر می کنم فقط یاد قیافه ی غمگینم می افتم.

شب با یاد آغوش سیاوش به خواب رفتم. به خودم اجازه دادم تو آخرین روز مجردیم با یاد آغوش مردی به خواب برم که تمام پوست و استخونم باهاش عجین شده بود.

صبح فردا به حموم رفتم و لباس پوشیدم. قرار بود ساعت دو پدر حامد با عاقد خونه ی ما باشن تا من و حامد به عقد هم دربیایم. همه در حال جنب و جوش بودند. همه ی خونه ی ما جمع شده بودند. از صبح دلم شور می زد. مریم خانم مدام برام اسفند دود می کرد. حتی حنانه ام می خندید. دلم می خواست حتی شده برای چند لحظه سیاوش رو ببینم، ولی نشد. 

موقع ناهار حتی آب هم از گلوم پایین نمی رفت. حامد هم دیگه سرش پایین نبود. 

ساعت نزدیک به دو بود که من و حامد کنار سفره ی عقدی که حنانه چیده بود نشستیم. حنانه با پدرش تماس می گرفت. انگار جایی گیر کرده بودند. ساعت دو و ربع عباس آقا دنبال عاقد رفت. برای پدر حامد کاری پیش اومده بود، ولی گفته بود یه ربعه میاد. ساعت دو و چهل و پنج دقیقه شد. مریم خانم رو به عاقد کرد و گفت:

ـ حاج آقا شما خطبه ی عقد رو بخونید. پدر داماد بعدا برای امضا میاد.

عاقد شروع کرد خطبه رو قرائت کردن. حامد از داخل آینه با لبخند به من نگاه می کرد. سرم رو پایین انداختم. سیاوش وارد اتاق شد. از صدای سلام کردنش متوجه شدم. جرات سر بلند کردن نداشتم.

افسانه زیر گوشم گفت:

ـ باید بله بگی. حواست هست؟

می خواستم بگم نه، کجا حواسم هست؟

همه منتظر بودند، بله تو زبونم نمی چرخید. گوشی حنانه زنگ خورد.

حنانه ـ خـــــــدا!!!!!

همه از صدای جیغش هراسون شدیم.

مریم خانم ـ چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

حنانه ـ بابا، بابام! 

آذر خانم زد روی گونه اش و گفت:

ـ چی شده؟

حنانه به سمتم اومد و گفت:

ـ تو شومی! اگه به خاطر تو نبود الان بابام تصادف نمی کرد. تو یه جغد شومی!

فاطمه و فرزانه جلوش رو گرفتن. مریم خانم از حال رفته بود.

عباس آقا ـ بس کن دختر!

حنانه تمام سفره ی عقد و به هم ریخت و گفت:

ـ چیه؟ واسه چی بس کنم؟ از اون روزی که اسم این دختر تو خونه ی ما پیچید، هی مشکل برامون پیش اومد. تو بدقدمی، شومی، شوم!

خشکم زده بود. 

عباس آقا ـ بذارید این دو تا عقد کنن. ما هم می ریم بیمارستان.

حنانه ـ عقد؟ کدوم عقد؟ من نمی ذارم داداشم با یه دختر هرزه ازدواج کنه.

سیاوش سیلی محکمی تو گوشش خوابوند.

سیاوش ـ دهنت رو ببند.

حنانه ـ هرزه نیست؟ اگه هرزه نبود که یه دفعه قبلا صیغه نمی کرد؟ اگه هرزه نبود که دیشب تا صبح تو بغل تو نبود!

من و سیاوش ماتمون برده بود. دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. 

همه یه لحظه چیزی نگفتند.

حنانه ـ چرا این طور نگاه می کنید؟ باور نمی کنید؟ بذارید عکساشون رو نشونتون بدم.

سیاوش گوشی حنانه رو پرت کرد زمین.

سیاوش ـ خودت رو جمع کن. این وصله ها به ما نمی چسبه.

حنانه ـ خوبم می چسبه. هی تو گوش حامد خوندم این دختر رو نگیر، تو گوشش نرفت که نرفت.

حامد گوشی حنانه رو برداشت. داشت دنبال چیزی می گشت.

سیاوش ـ خیلی دلتونم بخواد. حداقل اینا رو راست اومدن جلو. نه اینکه مثل شما دروغ بگن، پسری که یه دختر یک ساله داره رو بی زن و بچه نشون بدن.

مامان ـ خاک عالم تو سرم!

حامد عکسا رو دید. به سمت سیاوش حمله کرد.

حامد ـ آشغال، کثافت!

بابا گوشی رو برداشت. چادرو تو دستام می چرخوندم. بابا داشت به سمتم می اومد. به سمت پله ها رفتم. بابا از پشت چادرم رو کشید.

بابا ـ کجا دختره ی خراب؟!

از روی پله ها قل خوردم. صدای سیاوش که صدام کرد، آخرین چیزی بود که شنیدم.

*****

بعد از اون روز زندگی ما هم برگشت. ما شبونه اسباب کشی کردیم. تو تمام مدت بیهوش بودم. بابا نذاشته بود من رو ببرن بیمارستان. یه وقت چشم باز کردم که تو اتاق خوابیده بودم. خونه ی جدیدمون بود. همونی که مریم خانم می گفت می خوان من رو از اینجا عروس ببرن.

بابا دیگه باهام حرف نمی زد. منم حرفی نداشتم. با کل دنیا قهر کرده بودم. حوصله ی کسی رو نداشتم. یه گوشه می نشستم و گریه می کردم. نمی دونم چند ماه این وضعیت تو خونه مون بود. فقط یه روز صبح بلند شدم و دیدم که کل زمین برف نشسته. زمستون شده بود. چقدر دیر می گذشت! مامان دوباره از پشت در التماس می کرد کمی غذا بخورم. شده بودم چهل و هشت کیلو.

مامان ـ مامان جون، دخترم یه قاشق. به خاطر من.

حرصم در اومده بود. 

در و باز می کنم وبا فریاد می گم:

ـ چرا ولم نمی کنید؟ چی از جونم می خوای؟

مامان با گریه گفت:

ـ چرا با زندگیت این طور می کنی؟ چرا من رو خون به جگر می کنی؟

همون جا روی زمین نشست و بنای گریه رو گذاشت. تو دلم به خودم لعنت می فرستادم. خودمم سرم رو، روی پاهاش گذاشتم و گریه کردم.

مامان ـ تو که اون پسر رو نمی خواستی، چرا قبول کردی؟ ما زورت کرده بودیم؟ دلت برای ما که نسوخت، حداقل دلت برای زندگی و آینده ی خودت می سوخت! الانم چیه مثل این مرده ها چپیدی تو اتاق؟ نکن مامان. با زندگیت این جور نکن. نذار من دق کنم و بمیرم.

طاقت شنیدن حرفاش رو نداشتم. وارد اتاق شدم و در رو بستم. چون حقیقت بود، نمی تونستم بشنوم. مثل احمق ها رفتار کرده بودم و رفتار می کردم.

جلوی آینه ایستادم. شاید هفته ها می شد خودم رو ندیده بودم. قیافه ام شده بود مثل همون اقلیمای اولی، ولی روحم دیگه اون قبلی نمی شد.

سر جام دراز کشیدم. شاید یه ماه پیش، شایدم همین هفته ی پیش بود به خونه ی آقا شهروز رفتم. بدون اینکه به کسی بگم. می خواستم سیاوش رو ببینم. ولی خونه فروخته شده بود. آقا شهروز به دیدنم اومده بود، ولی من نرفتم. نمی خواستم داغ دلم تازه بشه. اون روز به تمام جاهایی که باهاش خاطره داشتم رفتم. آموزشگاه، رستوران، حتی اون پارک. شب ساعت ده رسیدم خونه، کتک مفصلی از بابا خوردم. بعد از اون روز حتی سعی می کردم موقعی دستشویی برم که بابا رو نبینم. حتی اجازه ی حرف زدن به من نداده بود!

از روی میز آرامبخشی می خورم و می خوابم. خواب باعث می شد از زمان و مکان خارج بشی!

*****

فاطمه ـ آبجی خانم بیدار نمی شی؟

ـ اه ولم کن. حوصله ندارم.

ـ پاشو می خوایم غذا بخوریم.

ـ میل ندارم.

ـ مامان برات ته چین پخته.

ـ شما بخورید، نوش جان!

بیرون رفت. مامان وارد اتاق شد و گفت:

ـ بیا بابات می خواد باهات حرف بزنه.

ـ من حرفی ندارم.

مامان با عصبانیت گفت:

ـ پاشو بیا!

تمام حرصم رو سر بالشم دراوردم. با اخم وارد اتاق شدم.

امیر ـ به به، علیک سلام. هنوز یاد نگرفتی سلام بدی؟!

فاطمه ـ امیر!

بابا ـ بشین!

ـ سرپا راحتم، بفرمایید!

بابا ـ اسغفرا... می گم بشین!

صدا از دیوارم نمی اومد. روی زمین نشستم.

بابا ـ قراره برات خواستگار بیاد. 

ـ چی؟

بابا ـ وسط حرفم نپر! 

ادامه می ده:

ـ باید جواب مثبت بدی. ما همه راضی هستیم. یه مراسم ساده می گیریم و می ری سر خونه و زندگیت! شاید آدم بشی!

ـ ولی من نمی خوام.

ـ فردا مامان پسر می یاد حرف بزنه. می ری پسره رو می بینی. حرفات رو می زنی. عصرم میای خونه و می ریم محضر. شیرفهم شدی؟

ـ نه!

ـ اشکال نداره. فردا که عقد کردی شیرفهم می شی. پاشو برو تو اتاقت!

با عصبانیت وارد اتاق می شم و در رو می کوبم. داشتم به این فکر می کردم که چرا زنده ام؟!

*****

مامان صبح با زور من رو فرستاد حموم. بعد هم با خودش من رو برد آرایشگاه. هیچ علاقه ای برای اصلاح نداشتم، ولی چه کار می خواستم بکنم؟

خودش با قاشق غذا می ذاشت تو دهنم. احساس می کردم بچه شدم. کلی خواهش و التماس کرد که زبونم رو نگه دارم و وقتی مامان پسره اومد بیام تو اتاق. فقط من و مامان بودیم.

ساعت چهار بعد از ظهر شد. مامان اصرار کرد که من در رو باز کنم، ولی وارد اتاق شدم و در رو بستم. سرم رو تو بالش فرو کرده بودم، نمی خواستم صداشون رو بشنوم. دلم برای خودم می سوخت، ولی خود کرده را تدبیر نیست.

می خواستم این بار به حرف مامان و بابا گوش بدم. حداقل بذارم اونا احساس راحتی بکنند.

مامان ـ اقلیما. مامان بیا چای بیار.

اشکام رو پاک کردم. روسری سر کردم. بدون اینکه سرم رو بالا کنم، وارد پذیرایی شدم.

ـ سلام.

آذر خانم ـ سلام به روی ماهت، خوبی؟

با تعجب سرم رو بالا کردم. امکان نداشت! خشک شده بودم.

آذر خانم با مهربونی گفت:

ـ مادر نمی خوای یه چای دست من بدی؟

مامان ـ هول شده، ببخشید!

ناخودآگاه لبخندی زدم. وارد آشپزخونه شدم.

یاد حرف بابا افتادم:

ـ فردا مامان پسر میاد!

اون قدر خوشحال بودم که نفهمیدم چطور چای ریختم.

همین که نشستم، آذر خانم به من نگاهی کرد و گفت:

ـ شما که همدیگه رو می خواستید، چرا این طور کردید؟ بابات با هزار خواهش و تمنا راضی شد. نمی دونم چرا جوونای این دوره این جورین؟!

مامان ـ از دست اینا. حالا چاییتون بفرمایید.

مامان و آذرخانم مشغول صحبت شدند. دوست داشتم بپرسم پس سیاوش کو که انگار خودش از تو نگاهم خوند و گفت:

ـ به سیاوش گفتم بیاد، ولی این پسر من شیرین عقله، قبول نکرد. گفتم مگه خواستگاری بدون دوماد می شه. گفت آره. پیغوم فرستاد بهت بگم بری خونه ی آقا. کارت داره. گفت می خواد یه چیزی بهت بده.

از خوشحالی نمی دونستم چه کار کنم؟ وارد اتاقم شدم. سعی کردم بهترین لباسم رو بپوشم، ولی همه اشون از گشادی تو تنم زار می زد.

کمی آرایش کردم و ادکلن زدم. قشنگ شده بودم. 

ـ مامان من می رم.

آذر خانم ـ ایشا... خوشبخت بشید. مامان قبل رفتن بذار برات یه اسفند دود کنم. عروس قشنگم رو چشم می زنن. آذر خانم بعد این که برام اسفند دود کرد، بالاخره رضایت داد که برم.

یه تاکسی گرفتم. دل تو دلم نبود. وارد خونه شدم. در باز بود. می خواستن برج بسازن. کسی نبود. به تک تک اتاقا سر زدم. از گوشه گوشه ی این خونه خاطره داشتم. روی زمین برف نشسته بود. به سمت نیمکت همیشگی رفتم. چقدر ازش خاطره داشتم. محو خونه هامون شده بودم. یاد خودم می افتادم که کار هر روزم این بود که از پنجره به پنجره ی سیاوش نگاه کنم. تو خاطراتمون گم شده بودم. کسی جلوی چشمام دست تکون داد.

سیاوش ـ خانم کجا تشریف دارند؟

ـ سیاوش!

ـ جونم؟!

کت و شلوار شیکی پوشیده بود. دسته گلی که تو دستش بود و به سمتم گرفت و گفت:

ـ تقدیم به عزیزترین کس زندگیم!

ـ خیلی قشنگه. مرسی.

ـ قابل شما رو نداره. 

چند تا کارگر وارد خونه شدند.

با تعجب پرسیدم:

ـ سیاوش اینا کی هستن؟

ـ اومدن اینجا رو خراب کنند.

دلم گرفت!

سیاوش ـ انگار دلت بیشتر از من، برای اینجا تنگ شده بود.

به سمتش برگشتم. حلقه ی قشنگی رو به سمتم گرفته بود. 

سیاوش ـ با من ازدواج می کنی؟!

ـ بله.

با آرامش حلقه رو تو دستم انداخت. بعد از اینکه حلقه رو انداخت، خودم رو توی بغلش جا دادم!

ـ آروم. خفه ام کردی!

خودمم خنده ام گرفته بود. من رو از خودش جدا کرد. 

سیاوش ـ خیلی دوست دارم!

ـ منم همین طور.

سیاوش با لحن شوخی گفت:

ـ تو چی؟

با خجالت گفتم:

ـ خیلی دوست دارم!

منتظر بودم من رو ببوسه، ولی گفت:

ـ می خوام اولین بوسمون بعد از عقد باشه. این طور راحت ترم!

حرفی نزدم. موافق بودم. بهش تکیه دادم. من رو تو بغلش گرفته بود. 

کارگرا داشتن خونه رو خراب می کردند. با کلنگ به پنجره ی اتاق من و سیاوش زدن. شکست. 

سیاوش سرم رو بوسید و گفت:

ـ خیلی دوست دارم.

چشمام رو بستم و اون حس آرامش رو تو ریه هام کشیدم. دیگه قرار نبود اتفاق بدی بیافته. با صدای کلنگی که به دیوار اتاقمون خورد، یاد آهنگ گوگوش افتادم.

"توی یک دیوار سنگی، دو تا پنجره اسیرن

دو تا خسته، دو تا تنها، یکیشون تو، یکیشون من

دیوار از سنگ سیاهه، سنگ سرد و سخت خارا

زده قفل بی صدایی، به لبای خسته ی ما

نمی تونیم که بجنبیم، زیر سنگینی دیوار

همه ی عشق من و تو، قصه است قصه ی دیدار

همیشه فاصله بوده، بین دستای من و تو

با همین تلخی گذشته، شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست، اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من و تو، دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم، زنده هستیم تا اسیریم

واسه ما رهایی مرگه، تا رها بشیم می میریم

کاشکی این دیوار خراب شه، من و تو با هم بمیریم

توی یک دنیای دیگه، دستای هم و بگیریم

شاید اون جا توی دلها، درد بیزاری نباشه

میون پنجره هاشون، دیگه دیواری نباشه"

پایان : خرداد 91

انتشار : دی 91 

پایان

---------------

ساخت کتاب : فريدسقراطي

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

ارسال  اس -ام-اس  به شماره 09391315486 

sms send to this number

--------------

ارسال (پي - ام) به ايدي ياهو 

pm to my yahoo id

ID = iraaanbook