ازدواج خانوادگي ممنوع

نام کتاب :ازدواج خانوادگي ممنوع

-----------------

سازنده کتاب :فريد سقراطي

-------------------

نويسنده :کيانا و کيان 

--------------------

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

http://faridsoghrati.persianblog.ir

--------------------

نه نه نيا نزديکتر ، سر اون اسلحه ي لعنتي رو بکش کنار يه قدم ديگه بياي جلو من مي دونم و تو نه نه نه !...تق تق-- آقا ... آقا ... آقا با شمام-- بله بله ببخشيد چيزي گفتيد؟-- گفتم بلالتون حاضره-- اين صداي تق تق چيه؟-- خوب صداي بلالاست ديگه!!! آقا شما حالتون خوبه -- آره بهترم ... ببخشيد چند شد؟پول بلالو دادمو رفتم نشستم تو ماشين شروع کردم به خوردن ... تازگيا چند وقتي بود که اين فکر و خيالا رو مي کردم همش مي ديدم يکي مي خواد منو بکشه درست از وقتي که نوبت سربازيم رسيده بود ... آشغال بلالو با بي حوصلگي انداختم بيرونو ماشينو روشن کردم افتادم تو جاده راستي خودمو معرفي نکردم من کيان محتشم 24 ساله ،فوق ليسانس برق، پسر يکي يدونه ي امير علي محتشم دکترمجرب مغز و اعصاب و جراح فوق العاده شهر که تونسته بود دل دختر بزرگترين سرمايه دار شهر، نسيم يگانه استاد دانشگاه تهران رو ببره حاصل اين ازدواج شد بود منو خواهرم که زياد لزومي نداره خواهرمو معرفي کنم ولي خوب دلم نمي ياد منم که مهربووووون ... اسمش کياناست هم سلوليمه منظورم اينه که با هم دوقلوييم البته از نوع همسانش ... اونم فوق ليسانس برقه با هم قبول شديمو با همم خونديم... اين دختره موقع تولدم دست از سر کچل ما بر نداشت آويزونمون شد و موقع تولدم گفت الاوبالله که بايد که منم بايد با تو به دنيا بيام ... البته تا يادم نرفته بالا گفتم سر کچلم يه وقت فکر نکنيد واقعاً کچلما نه از اين خبرا نيست ولي اگه دير بجنبم کچلمم مي کنن آخه چرا دخترا نبايد برن سربازي ولي پسرا بايد برن ... هر چي به بابام مي گم پدر جان اين سربازي ما رو بخر به خرج نمي ره که نمي ره پاشو کرده تو يه کفش مي گه الا و بالله بايد بري سربازي ، خلاصه به قول معروف مرغش يه پا داره و از ما اسرار و از خان بابامون انکار، که سربازي اله وبلِ و نمي دونم سربازي آدمو مي سازه و اون وقته که مي شي يه مرد کامل و نمي دونم از اين حرفا ديگه خلاصه سرتونو درد نيارم اينه مشکل زندگي من، حالا هم قهر کردمو تو جاده ي شمالم.اگه از وضع ظاهريمم بپرسين موهايي به رنگ قهوه ي روشن دارم که زير نور آفتاب به رنگ لايي مي زنه چشمايي به رنگ عسلو و ابرو هايي کشيده و پيوسته با بيني قلمي و خوش فورم خلاصه تعريف از خود نباشه خوشگلو خوشتيپم که نا گفته نماند خواستگاران زيادي هم دارم نه ببخشيد منظورم اينه که خواهان زيادي دارم يا بهتر بگم هواداران زيادي دارم خواهرمم خيلي شبيه منه ولي خوب کيانه تو قالب زنونه آخه بالاخره دوقلوييم ديگه نه حالا بگذريم دارم مي رم پيش آرام ... نه نه ... فکراي بد نکنيد -- آرام اسم اسب با وفامه رسيدم ويلا و چند تا بوق زدم عمو کريم اومد دم در-- اِ آقا شمايين ... از اين طرفا-- اول سلام عمو رجب معلومه که صبحونه نخوردينا-- اِ وا ببخشيد سلام اون قدر شکه شدم که نفهميدم ... حالا اين موقع بدون خبر اينجا چيکار مي کننيد؟-- حالا عمو کريم اول اجازه مي دين بيام تو بعداً توضيح بدم يا که اول توضيح بدم بعد بيام-- اِ اين چه حرفيه بفرمايين تو-- عمو کريم باز هم که وايسادين جلو در يعني نيام تو -- مي بيني تو رو خدا حواس واسه آدم نمونده که بفرما بفرماماشين رو تو محوطه ي ويلا پارک کردمو اومدم کنار عمو کريم-- حالا عمو کريم هر امري باشه در خدمتيم ... حالا يکي يکي مي تونم به سوالاتون جواب بدم-- کيان جان اين چه حرفيه ... تنها اومدي؟ آقا محتشم اينا کوشن؟ حالشون خوبه؟ چرا خبر ندادين مي ياين؟-- اِاِاِ ... يکي يکي ديگه ... اول اينکه بله تنها اومدم،دوم بابا اينا نيومدن، سوم هم حالشونم خوبه ، و اما چهارم اينکه اومدنم يه هويي شد نشد که خبر بدم بعدش بيکار بودم اومدم خوشگذروني حالاعمو کريم ايرادي داره -- کيان جان اين چه حرفيه ما کي باشيم بياين داخل وقته ناهاره ناهارم حاضره زهرا ببيندتون خوشحال مي شه -- ممنون مي شم عمو کريم برم يه دوش بگيرم مي يام خدمتتون ... زهرا خانم چطورن خوبن-- بله ايشونم به لطف شما و کمک خدا خوبن-- پس من تا يه دوش مي گيرم شما هم بساط ناهار رو حاضر کنيد البته اگه زحمتي نيست -- چه زحمتي منزل خودتونه ما هر چي داريم از شما داريمرفتم داخل يه دوش گرفتمو لباس پوشيدمو رفتم پيش عمو کريم و خاله زهرا ناهار خوردم و اومدم يه چرت خوابيدم ساعت شش بلند شدم يه عصرونه اي خوردمو رفتم پيش آرام سوارش شدمو رفتم كنار ساحل، ساحل نزديكياي ويلا بود كه با يه جاده ي شني به ويلا وصل مي شد مدتي تو ساحل كنار ساحل با آرام يورتمه رفتم بعد رفتم كنار ساحل رو تخته سنگ نشستم و غروب خورشيد رو تماشا كردم، از بچگي عاشق دريا بودم بهم آرامش مي داد ، بازم رفته بودم تو خيال كه با صداي شيحه ي آرام به خودم اومدم برگشتم ديدم واي شب شده ، يادم افتاد که بابا و مامان اصلاًخبر ندارن من کجام حتماً تا حالا خيلي نگران شدن برگشتم تو ويلا و موبايلمو برداشتم ديدم بعله نه تا تماس ناموفق دارم ... واي که حالا قيافه ي بابا ديدنيه از تصور قيافه ي بابا تو اون حالت يه لحظه به خودم لرزيدم چاره ي کار فقط دست کيانا بود .زود شماره موبايل کيانا رو گرفتم بلافاصله گوشي رو برداشت معلوم بود که منتظره--الو سلام کيانا دوستتم زنگ زدم قرار باشگاه فردا رو يادآوري کنم !!!!! ....ببين حرفي نزن برو يه جاي امن بهم زنگ بزن يادت نره به بابا نگي من بودما گوشي رو قطع کردم 4-5 دقيقه بعد زنگ زد.-- الو معلومه کجايي تو؟ تو که همه رو نصف عمر کردي -- اول سلام دختر خوب-- گيرم که عليک سلام -- خوب حالا شد. حالا بفرماييد چي مي فرمودين؟-- گفتم کجايي؟-- آهان خدمتون عرض کنم شمال تشريف دارم-- شمال ... شمال چه غلطي مي کني-- اِاِاِ.. قرار نشد حرفاي بد بد بزني که خانم کوچولو-- خبه حالا 5 دقيقه از من بزرگتري آقا بزرگه ... اونجا چيکار مي کني؟-- خوب اومدم خوشگذروني ديگه !!!-- وا-- والله-- مي دوني بابا چقدر عصبانيه-- کيانا جووون، خواهر گللللم ، تو چقدر مهربوووني-- بيخود بيخود فکر نکن من مي تونم ماس مالش کنما بيخود از اين فکرا نکن، خودت هر غلطي مي خواي بکن فکر کمک من يکي هم نباش (توقع داه بره خوشگذروني ما ماسماليش کنيم )-- کيانااااا-- حرف نزن -- راستي کيانا سايزت چند بود -- سايز منو تو اين هيري ويري مي خواي چيکار در ضمن تا اون جايي که يادمه تو سايز منو مي دونستي-- آخه فردا مي خواستم برم خريد گفتم واسه تو هم يه چيزي بخرم-- آهان بگو مي خواي با اين حرفا خرم کني،اينو بگو-- کيانا جووون اين چه حرفيه دور از جون شما (اي خدا حالا اينمون مونده به اين اسرار کنيم ،اينو با صداي آروم گفتم)-- چيزي گفتي ؟-- نه نه گفتم حالا سايزت چنده ؟-- لازم نکرده لازم نکرده دروغ بگي حالا يه کاريش مي کنم فقط به يه شرط!!-- چه شرطي هر شرطي باشه قبول-- همون سايزم يادت نره -- مي دونستم خيلي ماهي ممممممممنون-- برم ببينم چه غلطي مي تونم بکنم کاري نداري فعلاً خداحافظممنون خداحافظگوشي رو قطع کردم کنترولو برداشتم شروع کردم به عوض کردن کانالا که خدا رو شکر مثل هميشه چيزي نداشت واسه همون تصميم گرفتم برم بخوابم ...

صبح با صداي زنگ موبايل بلند شدم رفتم يه دوش گرفتم و يه صبحونه اي خوردم يادم افتاد بايد از کيانا راپورت بگيرم ببينم وضعيت سفيده يا که قرمز

-- الو سلام بر خواهر گللللم

-- سلام خود شيرين

-- اِ داشتيم

-- خب؟

-- چي چي رو خب؟

-- حرفتو بزن مگه نمي خواستي چيزي بگي؟

-- اِ ما رو باش مي خواستيم احوال خواهرمونو بپرسيم، رسمشه تو رو خدا ؟

-- آره جون خودت تو گفتي و من هم باور کردم حرفتو بزن

-- چي شد به بابا گفتي ؟

-- آره گفت پسره ي گنده خجالت نمي کشه با اون سنش قهر مي کنه مي ره خب مردو مردونه واسا حرفتو بزن

-- خب ديگه چي گفت؟

-- گفت پسره ي بي شعور خجالت ...

-- اوه اوه خجالتم ندين تو رو خدا بابا لطف داره ديگه ،بيشتر از اين نگو که دارم شرمنده مي شم ، حالا آبا از آسياب افتاده يا نه ؟

-- آره بابا، چيزي نگفت آخه باباي بيچاره از دست تو چي داره که بگه . حالا کي برمي گردي

-- احتمالاً فردا راه بيفتم

-- خب پسر خوب سايزم که فراموش نشده؟

-- با اين حرفايي که بابا زده ديگه نه ديگه، قرار بود بدون دردسر درستش کني نه اين که بابا به ما بدوبيراه بگه که

-- اِ کيان اذيت نکن ديگه ،واي به حالت اگه ... آهان اصلاً ببخشيد يادم افتاد با بابايي يه کاري دارم ... فعلاً خداحافظ

-- اِاِاِ باشه باشه غلط کردم مي خرم برات ،مي خرم

-- حالا شدي پسر خوب

-- پس فعلاً خداحافظ

-- خداحافظ

تصميم گرفتم پاشم برم بازار رشوه هايي رو که داده بودمو بخرم يه کت و دامن خوشگل به رنگ مشکي که روش با نوارهاي سفيد تزيين شده بودو واسه کيانا خريدم. بيشتر وقتا منو کيانا همرنگ هم لباس مي پوشيديم واسه همون يه کت و شلوار مشکي با يه پيرهن سفيد و يه کراوات مشکي با خط هاي سفيد هم واسه خودم خريدم.بعد رفتم يه گشتي تو خيابونا زدموچند تا کادو يا بهتره بگم رشوه واسه مامان و بابا خريدم بعد رفتم تو يه رستوران ناهار خوردمو برگشتم ويلا تازه رسيده بودم که موبايلم زنگ زد وقتي شماره رو ديدم آه از نهادم بلند شد فرهان بود قرار بود امروز با هم بريم استخر تمرين داشتيم، فرهان دوست صميمي من بود عين دو تا برادر بوديم که با هم عضو تيم شنا بوديم فرهان يه دو سالي از من بزرگتر بود ولي اونم هم دانشگاهي منو کيانا بود آخه اون اول سربازي رفته بود بعد وارد دانشگاه شده بود ،گوشي رو برداشتم

-- سلام بر رفيق شفيق فرهان خان

-- سلام بر يار بد قول آقا کيان

-- شرمنده مي فرماييد تو رو خدا

-- روتو برم کجايي؟

-- چيزه يعني آخه چه جوري بگم؟

-- بگو خفم کردي

-- من نمي تونم بيام

-- آخه اونجا نيستم

-- اتفاقي افتاده؟

-- آره خوب تصادف کردم بيمارستانم

-- چيزي شده جاييت که چيزيش نشده کدوم بيمارستان؟ کدوم بخش؟

-- بخش زنان زايمان

شروع کردم به خنديدن که فرهانم فهميد رودستي خرده

-- مرض بي شعور زهر ترک شدم کجايي تو ؟

-- شمال

--آخه شمال چه غلطي ... استغفرالله اونجا چي کار مي کني؟

-- راستش اصلاً به کل فراموش کرده بودم امروز تمرين داريم

-- زحمت کشيده بودي

-- خواهش مي کنم شما لطف داري

-- اَي روتو برم حالا کجايي

-- ويلا

-- اونجا باش منم دارم مي يام اونجا تمرين کنيم

-- تو ديگه کجا

-- حرف اضافه موقوف تا چهار ساعت ديگه اونجام خداحافظ

-- مي بيني تو رو خدا دعوت نکرده سرشو انداخته داره مي ياد باشه خداحافظ

چهار ساعت بعد فرهانم اونجا بود قبل از هر کاري يه دوش گرفتو با هم يه گپي زديم بعد با هم رفتيم بيرون ، با اين بلايي که سر مون اومده بود (منظورم اومدنه فرهانه ) فردا نمي تونستم برگردم خلاصه يه يه هفته اي بايد کنگر مي خورديم. با هم رفتيم کنار ساحل و يه کم اسب سواري و بعدش شام رو تو يه رستوران خورديم و بعدشم ويلا و لالا قبلش يه sms نه ببخشيد يه پيام کوتاه واسه هم سلوليم فرستادم که فردا نمي تونم بيامو ...

صبح که از خواب پا شدم ديدم فرهان تو حمومه از فرصت استفاده کردمو صبحونمو خوردم رفتم پيش عمو کريم که بگم ما يه هفته اينجا مي مونيم.عمو کريم و خاله زهرا سرايدار اونجا بودن و خيلي هم زحمت کش از بچگي تا چشم باز کرده بوديم اونا رو ديده بوديم واسه همون بهشون عمو و خاله مي گفتيم

-- سلام عمو کريم

-- سلام کيان جان حالت چطوره عمو

-- خوبم به لطف شما عمو اومدم بگم ما يه، يه هفته اي با دوستم اينجا مزاحم شما هستيم

-- اين چه حرفيه قدمتون روي چشم ما هميشه مزاحم بوديم شما صاحب اختيارين راستي کيان جان خالت ناهار درست کرده گفت بگم بياين پيش ما

-- دست شما درد نکنه عمو کريم ولي دوستم هم هست قراره با هم بريم بيرون يه چيزي کوفت ... يعني ببخشيد بخوريم

-- امان از دست تو پسر پس واسه شام منتظريم

-- چشم

-- چشمت بي بلا عمو جان

-- پس فعلاً

-- خدا به همرات

برگشتم داخل فرهان از حموم اومده بود بيرون داشت آب پرتغالاي منو کوفت مي کرد که مچشو گرفتم

-- آآ داري چه آب شلغمي کوفت مي کني تو

-- کيان جان باب ميل تو نيست من مجبورم دکتر گفته زياد آب شلغم بخور تا اين درد بي درمونت خوب شه

-- نه دواي اون درد بي درمونت دست منه دکتر اشتباهي به عرضتون رسونده دواي درد بي درمون شما يه دست کتک مفصله که الان از جانب بنده نوش جونتون مي شه

اينو گفتمو دويدم دونبالش فرهانم حالا ندو کي بدو بعد از کلي دويدن دور استخر آخر سر خسته شد واساد منم بهش رسيدمو با کله انداختمش تو استخر

-- آخ ديدي چي شد موبايلم تو جيبم بود الان سوخت بيا بيا بگيرش

دستمو دراز کردم بگيرمش که از دستم کشيد منم افتادم تو استخر خلاصه شروع کرديم به آب بازي و يه کم هم تمرين کرديم بعد شالو کلاه کرديم رفتتيم بيرون ناهارو بيرون خورديمو يه گشتي تو شهر زديم بعد هم شامو پيش عمو کريم اينا خوريم خلاصه يه هفته اينجوري گذشت قرار بود با هم بريم پارک فردا ظهرم راه بيفتيم بريم تهران صبح از خواب بيدار شديم صبحونه خورديمو با هم تمرين کرديم ناهارم خاله زهرا دعوت کرده بود ظهر هم وقتي مي خواستيم با فرهان بريم بيرون گوشيم زنگ زد کيانا بود

 الو .....سلام بر منجي عالم و ادم

- سلام كيان چطوري ؟

- خوبم تو چطوري خوبي؟

- نه خوب نيستم ....كي راه مي يفتي؟

- چي شده چرا حالت خوب نيست ؟اتفاقي افتاده؟

- كيا ن همه چيز به هم خورده مامان اينا حالشون خوب نيست مي توني زود تر بيايي ؟

- چي شده درست حرف بزن ببينم چه اتفاقي افتاده ؟

- هيچي بابا نگران نباش فقط ........دايي اومده

- اومدن دايي چه ربطي به بهم خوردن حال مامان داره ؟دايي اينا كه هميشه ميان اين كه غير عادي نيست حال مامان رو به هم بزنه

- اخه......دايي نويد اومده

- دايي نويد ديگه كيه ؟

- دايي نويد ......راستش به غير از دايي ناصر و نادر .مامان يك برادر ديگه هم داشتن كه ازش بي خبر بودند يعني اقاجون گفته بوده مرده ولي حالا برگشته

- مگه كجا بوده؟اصلا اقاجون چرا گفته بوده مرده ؟

- نمي دونم خارج بوده حالا هم برگشته بر حسب اتفاق با بابا روبه رو شده بعد فهميده شوهر خواهرشه حالا مي توني برگردي خونه

- باشه همين الان راه ميوفتم خداحافظ

- خداحافظ

موضوع رو با فرهان در ميان گذاشتم با هم راه افتاديم 3 ساعت بعد تهران بوديم بلافاصله به خونه رفتم خوشبختانه يا بدبختانه اوضاع خونه ساكت بود و فقط بابا توي سالن نشست بود تو فكر فرو رفته بود صداي در باعث نجاتش از غرق شدن شد

- سلام بر سكان دار كشتي پر طلاتم محتشم چه خبرا؟ چرا قيافتون تو همه ؟ ببين بابا جون چند روز نبودم ها

- چه عجب اقا كيان يادتون افتاد خونه هم دارين .....بچه هم كه شدين قهر مي كنين مي رين

- بابا جون تو رو خدا كاري نكن دوباره برگردم شمال ها را ه طولانيه يه جوانمردي كن و گير نده و خلاصمون كن از اين سربازي

- گير ندم؟ پسر گنده مثل بچه ها قهر كرده رفته حالا كه اومد داره باج مي گيره .پسر 24 سالته كي مي خوايي آدم بشي؟

- ببين بابا جون شما همين كه من رسيدم منو به حرف كشيدين و من از مادر و خواهر بي خبر موندم . راستي شنيدم دايي جديد پيدا كردم راسته ؟

- بله راسته هم دايي هم زندايي هم دختر و پسر دايي

- به به نور علي نور شد حالا آقاجون اين خانواده ي گهر بار رو كجا قايم كرده بوده

- والله هيچ كس نمي دونه يعني كسي جرعت نكرده بهش بگه كه اينا برگشتند

- حالا كجان؟

- همراه كيانا و مادرت رفتند خونه ي دايي نادرت

- شما چرا نرفتي؟

- من تازه از بيمارستان برگشتم پيام گزاشته بودند ما هم براي شام مي ريم

- مي شه من نيام؟

- نه .......نمي شه ادا در نيار مثل اون دفعه كه بيچاره كيانا جورت رو كشيد . نمي دوني داييت چقدر ناراحت شده بود ؟

- بابا جون تو كه مي دوني من چرا نمي خوام بيام پس گير نده لطفا

- امكان نداره بايد بيايي همين

بعد هم بلند شد و رفت سمت اتاقشون و اين يعني نمي خوام حرف ديگه اي بشنوم . حرف بي حرف

با اينكه اقاجون قانون ازدواج فاميلي ممنوع رو گذاشته بود و براي اينكار دختر ها و پسر هاي فاميل را در صورتي كه با كسي ازدواج مي كردند كه از جد 7يا 8 با نسبت فاميلي نداشت كاملا حمايت مي كرد ولي در صورتي كه او با دختر يا پسر ، پسر خاله ي برادر زن پسر عموي مادرش ازدواج مي كرد او از خانواده طرد و تمامي حمايت ها از او برداشته مي شد .ولي با تمامي اين تقاصير دخترهاي دايي نادر همش در فكر روزي بودند كه آقاجون با اين سن و سالش خدايي نكرده خدايي نكرده بعد از 120 سال زندگي گهر بار بدرود اين جهان كند و اين قانون مسخره از ميان برداشته شود و آن موقع شايد بنده خر شوم و بگيرمشون كه اونم عمرااااا

نزديك 7 بود كه بابام صدام زد: اي بابا كيان داري چي كار مي كني ؟ بيا ديگه پسر تو كه روي كيانا و مادرت رو سفيد كردي زود باش ديگه .......

سريع كتم رو برداشتم و پله ها رو دوتا يكي كردم و رسيدم پايين . بابا با ديدنم سوتي كشيد و گفت: پسر جون تو رو خدا رحم كن ببينم امشب چند تا تلفات مي دي؟

- اااابابا شما هم داشتيم؟

- جون كيان راست مي گم

با اين حرف بابا وسوسه شدم و يك بار ديگه توي آيينه ي سالن به خودم نگاه كردم : شلوار لي سياهم با تيشرت سفيد و خوشگلي كه كيانا واسه تولدمون گرفته بود رو همراه كت چرمي سياه رنگي كه به تن كرده بودم و سر وصورتي رو كه يك ساعت تو حموم صفا داده بودم

نه بابا ترشي نخورم يه چيزي مي شم ها حالا مي فهمم دختر هاي دانشكده واسه چي مي مردند برام ........

- بابا من گفتم خوشتيپ شدي ولي نه اينكه تو آيينه خودت رو بخوري بجنب پسر دير شد الانه كه صداي مادرت در بياد

خلاصه از خونه خارج شديم و سوار ماشين سياه من شديم . من از اول هم عاشق سياه و سفيد بودم از لباسام گرفته تا رنگ وسايلم همه و همه يا سياه بود يا سفيد و يا تركيبي از اين دو تا رنگ به قول فرهان مشكي رنگ عشقه

هميشه بعد از ديدن لباساي من مي گفت: حالا كيان راستي راستي عاشقي؟

وقتي رسيديم دم در خونه ي دايي از ماشينايي كه جلوي در بود فهميدم دايي ناصر هم اومده ماشين فربد هم دم در بود واي خدا الان قيافه ي كيانا ديدنيه از فربد متنفر بود البته حق هم داشت منم ازش خوشم نمي اومد پسره ي هيز اصلا به خواهرش نرفته بود فربد و فرياد بچه اي دايي ناصر بودند فرياد تازه با هم دانشكده اي ما نامزد كرده بود حسام توي جشن فارق التحصيلي من و كيانا فرياد رو ديده بود و پسنديده بود و بعد هم بقيه ي مراسم ها .كلا پسر خوبي بود .

پياده شديم و در زديم صداي زندايي زهره بود: كيه؟

- ماييم زندايي

- بفرماييد

رفتيم تو نزديكي هاي در سالن بوديم كه صبا و صدا همراه دايي اومدن پيش واز طبق معمول هميشه بابا و دايي بعد از سلام و احوال پرسي رفتند داخل و من موندم با اين دوتا دختر دايي

صبا- چطوري كيان؟

- خوب چه خبرا دختر دايي ها ؟

- هيچ چي جز فاميل جديد كه نقل مجلس امشبه

- مي دوني چرا؟

- چي چرا؟

- اينكه اونا نقل مجلس امشبند ؟

- نه چرا؟

- ددد همينه ديگه من نبودم كه اينا شدند نقل مجلس ببين تو رو خدا چند روز رفتيم شمال ها

اين حرفا رو با شوخي مي گفتم و مي خنديدم كه وارد سالن شديم صبا يك طرفم و صدا طرف ديگرم بود .درست روبه روي در سالن يك دختر جوان نشسته بود . با ديدنش كمي خودم را جمع وجور كردم و با حالتي جدي از صبا پرسيدم : فاميل جديده؟

- اره دختر دايي جديده

از طرف دايي ناصر كه بالاي مجلس كنار پدر و يك مرد ديگر شسته بود شروع به احوال پرسي كردم : سلام بر برادر بزرگ يگانه ها چه خبرا اقا ناصر خوبي خوشي سلامتي؟

- اي پدر سوخته اول برس بعد شروع كن به بلبل زبوني در ضمن پسر جون من ديگه داداش بزرگ يگانه ها نيستم نويد از منم بزرگتره

- سلام دايي نويد

روبه آن مرد غريبه بودم حالا

- سلام پسر جان تو بايد كيان پسر نسيم باشي ماشاالله بعد از بغل كردن و روبوسي گفت:بيا بشين پيشم ببينمت

- چشم دايي جان ولي بزاريد من كمي به بقيه سر بزنم ميام

به ترتيب به زندايي ناصر ، مينا سلام كردم و رسيدم به فربد مثل هميشه با اون دست دادم و با حسام روبوسي كردم بعد برگشتم سمت اون آقا پسر جديدي كه پيش حسام ايستاده بود و گفتم: معرفي نمي كني حسام جان؟

- واالله فكر كنم پسر داييته سياوش

- سلام سياوش خان پسر دايي گرامي

- سلام تو هم بايد كيان باشي پسر عمه نسيم

- بله من كيانم بفرماييد ميام خدمتتون

- با من راحت باش ناسلامتي پسر داييتم كيان

- باشه چه بهتر راحت شدم آخيش سياوش جون بشين من برم يك سر به اين هم سلوليم و مادرم بزنم و بيام

بعد نوبت مامان و يك خانوم ديگه بود كه به احتمال فراوان زندايي بود

: سلام مامانم ..... سلام فكر كنم زندايي

- سلام پسرم

- سلام كيان جان خوبي؟ ماشاالله چه پسري داري نسيم جان

- نظر لطفته عزيزم

- مامان جون پس اين هم سلوليم كوش؟

- همراه دخترا توي آشپزخونه هستش

- من برم بهش سر بزنم و بيام

وارد آشپزخونه شدم صبا و صدا و فرياد روي صندلي روبه روي در نشسته بودند ولي كيانا و دختر دايي جديده پشتش به در بود دستم ر ا روي چشماي كيانا گزاشتم:كيه؟.......اااا كيان تويي سلام چطوري؟ برگشت و طبق معمول پريد بغلم نمي دونم چرا ولي من و كيانا اين عادت رو داشتيم كه بعد از دوري چند روزه وقتي همديگه رو مي ديديم مي پريديم بغل هم حتي برخي مواقع مامان مي گفت: شماها آخر آبروي منو مي بريد با اين كاراتون تو رو خدا ببين انگاري زن و شوهرند چپيدند بغل هم

صورتش رو بوسيدم و بغل گوشم گفت: چه رنگي انتخاب كردي؟

- نگران نباش سياه و سفيد نيست از اون دفعه چشم ترسيده

بعد چرخيدم سمت فرياد و گفتم: سلام دختر دايي چطوري؟ مي گم حسام تا حالا چطور با تو دوام آوردها؟

- چطور مگه؟

- آخه اون بيچاره هر بار بخواد تو رو ببينه به مقداري پنبه نياز داره كه گوشاشو ببنده فكر كن ببين اون بيچاره اگه كمي تورو عصباني كنه به شست و شوي گوشاش نياز مبرم پيدا مي كنه .........ف .ر.ي.ا.د

اسمش را در حالي كه هجي مي كردم با صدايي كمي بلند تر از قبل گفتم ادامه دادم :حالا اين صدا يك چيزي ولي تو....

- كيان .....كيان مگه دستم بهت نرسه منو مسخره مي كني؟

- دارم با حسام اظهار همدردي مي كنم

تقريبا داشتيم دور ميز آشپزخونه مي دويديم كه بلاخره فرياد از نفس افتاد و ايستاد كنار صندلي كه صدا نشسته بود

با صداي بلندي داد زدم :بيا اين ور

- چرا داد مي زني؟ مگه جاي تورا گرفتم؟

- ببين فرياد جان رفتي واسادي كنار صدا . الان اونم تحت تاثير تو تبديل به فرياد مي شه بيا بيا اين ور

فرياد- كيان ........

صدا-كيان...........

- ببخشيد ...ببخشيد چرا مي زنيد خوب ؟

تازه نفس هام داشت به حالت عادي برمي گشت كه متوجه شدم درست پشت دختردايي جديدم ايستادم

- ببخشيد خانوم من كيانم

- سلام خواهش مي كنم منم سوگل هستم

- شرمنده سوگل خانوم من هر وقت اين فرياد رو مي بينم منم تحت تاثير اون مي شم فرياد

- برو بيرون كيان تا دعوامون نشده دوباره

با اين حرف يك حبه قند از روي ميز برداشت و انداخت سمتم

- باشه بابا مي رم چرا مي زنيد؟ 

از آشپزخونه خارج شدم و به سمت سياوش فربد و حسام رفتم .در طول راه به اين فكر مي كردم كه در بين اين فاميل جديدم جرا سوگل بر خلاف ديگران ساكت و آروم بود و از ديدن خانواده ي پدري اش خوشحال نشده بود !!! ولي به محض رسيدن به خونه مي فهميدم چون مثل هميشه از زير زبون كيانا بيرون مي كشيدم .

- خوب پسر دايي جديده چه كارا مي كني؟ يعني الان مشغول چه كاري؟

- راستش من راه و ساختمان خوندم توي تگزاس يك شركت كوچيكم داشتم و الانم كه اينجام نمي دونم شايد گر دوباره برنگشتيم همين جا شركت بزنم

- ايول .راستي چند سالته سيا جون

- سه هفته بعد 27 سالم تموم ميشه

- اصلا به قيافت نمي خوره پس سه سالي از ما بزرگتري

- حسام رو به من پرسيد: كجا بودي اين مدت؟

- شمال بودم

- حتما با فرهان

- اره .راستش من يادم رفته بود كه تمرين داريم اونم از اينجا پا شد اومد اونجا تا يادم بندازه ولي وقتي ديد كه اونجا هم ميشه تمرين كرد اونم موندگار شد

- پس خوش گذشت

- جات خالي

اونجا بود كه صبا اومد و همه رو براي ناهار دعوت كرد موقع شام من درست افتاده بودم رو به روي سوگل .خيلي توي خودش بود نگاهش غمگين بود فقط كمي غذا خورد و كنار كشيد . ذهنم درگير اين دختردايي مرموز شده بود فقط دعا مي كردم زودتر بريم خونه تا من با كيانا حرف بزنم ولي كو تا بريم .

بعد بعد شام همه دور هم نشسته بوديم كه من از حسام پرسيدم :راستي دايي چطوري دوباره ما رو پيدا كرده ؟

- منم نمي دونم

از فربد پرسيدم اونم همين جواب رو داد . از فرياد و صدا و صبا هم چيزي نفهميدم بنابرين با صداي بلندي طوري كه بابا و دايي ها بشنود گفتم: يك سوال جنابان ؟؟!!

- بفرماييد ....

- بنده از طرف نسل جوان اين جمع دارم حرف مي زنم ....ميشه به ما بگيد چطوري با دايي نويد آشنا شديد؟

صبا – يعني دوباره چطوري پيداش كرديد؟

صدا – اره راست مي گه ما هم مي خواييم بدونيم

دايي ناصر- دايي جون ما هم نمي دونيم نسيم به همه ي ما خبر داد كه جمع شيم و داداشمون رو ببينيم

من – مامان شما بگو...

- بزاريد نويد خودش براتون بگه از اون موقعي كه با مهرانه عقد كردند تا به الان كه 30 سال گذشته

دايي نويد- راستش اون موقع بعد از اينكه من و مهرانه به عقد هم در اومديم برگشتيم خونه ي آقا جون ولي ...

(يک نگاهي به جمع کرد و ادامه داد)...

ولي اون بعد از شنيدن اينکه ما به عقد هم دراومديم خيلي عصباني شد ولي نمي دونم يادت مونده ناصر يا نه؟... تو هم بودي ... ديدي ... ديدي که چيا به ما گفت و چيکار کرد ... هنوزم جاي اون سيلي که بهم زد درد مي کنه هنوزم صداش توي گوشم زنگ مي زنه

... برو گمشو از خونم بيرون ... نويد مرد ، همين الان پيش چشم ناصر و من مرد برو بيرون برو ديگه نمي خوام ببينمت .

بعد از اون منم دست مهرانه رو گرفتم و از خونه زديم بيرون اول رفتيم شيراز يه مدت خونه ي خونه ي مادربزگ مادريمون مونديم ... ولي نمي دونم يادتونه يا نه ... اون روزا من بورسيه گرفته بودم از دانشگاه تگزاس آمريکا ولي به خاطر مهرانه نرفتم ولي بعد تحديد آقاجون و عمه ،( مامان مهرانه) منم قراري براي رفتن دادم و رفتيم ... اوايل زندگي سختي داشتيم تا نزديك سه سال در سختي بوديم هم درس مي خوندم هم كار مي كردم ولي بعد از اين كه تونستم تو دادگاه محلي قضاوت كنم كم كم مشكلهاي ماديمون حل شد ... سياوش به دنيا اومد ... زندگي كم كم براي ما روي خوش نشون داد تنها غم غربت و دوري از وطن و خانواده ها عذابمون مي داد چند بار تصميم گرفتم برگردم و شانسم و دوباره امتحان كنم ولي هميشه حرفهاي آقاجون تو گوشم زنگ مي زد و همين باعث عقب نشينيم مي شد ... تا اينكه بعد از شش سال نوبت سوگل بود كه به دنيا بياد بعد از تولد اون كم كم زندگي چهار نفري ما كامل شد زندگي مطابق ميلمون بود، تنها جاي فاميل خالي بود ... ولي خوشي پايدار نبود ... كم كم سر دردهاي مهرانه شروع شد... گاهي از شدت درد سرشو به اينور و اونور مي كوبيد ... بعد از كلي آزمايش و نمونه برداري تومور مغزش نيمه خطرناك تشخيص داده شد و قرار بر عمل دادند. اين عمل قرار بود زيرنظر يك پزشك ايراني كه سالي دو ماه به آمريكا مي يومد عمل بشه و ما بايد تا شش ماه بعد صبر مي كرديم و اين مدت براي همسرم حياتي بود براي همين بعد از گرفتن نام و نشون اون دكتر بعد از سي سال تصميم به بازگشت گرفتيم ... بله محض رسيدن تو يه هتل ساكن شديم و سپس به ديدار آقاي دكتر محتشم رفتيم نمي دونم چطوري ولي گويا امير علي از روي برگه اي كه ما براي عمل مهرانه پر كرده بوديم به نام و فاميل من پي برده بود و از روي اونها فهميده بود كه من حتماً با نسبتي با همسرش دارم چون اسم و فاميل پدرامون يكي بود خلاصه يك روز بعد از عمل مهرانه كه تو بيمارستان بستري بود امير علي منو به دفترش برد و ازم راجع به فاميلام پرسيد و محل زندگيم ... آخر سر بهم گفت كه شوهر نسيمه يعني دوماد ما... بعد هم كه آشنايي و ديدار نسيم و البته كيانا جون و حالا هم كه خدمت شمام كه امروزم قرار بر اين شد كه باز با آقا جون روبه رو نشم... تو اين مدت اتفاق هاي زيادي افتاده بود از جمله اينكه عمه فوت كرده بود و خيلي از بچه ها ازدواج كرده بودن و بچه دار شده بودن ... ولي هنوزه كه هنوزه فكر نمي كنم اتش كينه ي آقا جون خاموش شده باشه ، شده؟......

بعد از تموم شدن حرفهاي دايي همه ساكت شدن و همه داشتن به هم نگاه مي كردن با اين تفاسير هنوز شك داشتيم كه آقا جون دايي رو بخشيده باشه اونم اين آقا جون كله شق.

كمي بعد دايي ناصر گفت يك پيشنهاد.......

دايي نادر- چي؟

-- ببينيد اگه آقاجون نويد و توي مهموني ببينه كه همه ي افراد فاميل باشند نمي تونه اعتراض كنه ولي اگه الان نويد و برداريم ببريم پيشش داد و فرياد مي كنه كه بيا و ببين

--حالا چي كار كنيم

-- تولد آقا جون نزديكه مگه نه

-- خوب آره ، چهار روز بعده

--خوب ما اون روز يك جشن مي گيريم و به همه مي گيم تولد آقاجونه ولي در اصل آقا جون رو با نويد روبه رو مي كنيم و بعدش آشتي

-- فكر خوبيه ها

-- آره خوبه

تا آخر آن شب در مورد مهموني و تداركاتش حرف زديم و چيز مهم ديگه اي روي نداد ...

شب موقع برگشتن خانواده ي دايي نادر اصرار كردند تا دايي نويد اينا بمونند و آنها هم قرار شد شب رو اونجا بگذرونند.. همين كه به خونه رسيديم بازوي كيانا رو گرفتم و همراه خودم به اتاق بردم و گفتم: بگو... 

وا چي چي رو بگو

-- اِ کيانا اذيت نکن بگو

-- از کجاش بگم

-- از اول اولش

-- آهان ... پس گوش کن ... يکي بود يکي نبود يک آدم و حوايي بود ...

-- اَه کيانا اذيت نکن ديگه تو رو خدا ...زود باش بگو

-- آخه چي مي خواي بدوني

-- همه چي رو که تو از صبح داري تفتيش مي کني من که مي دونم شجره نامه ي همشونو در آوردي بگو که دارم از فضولي مي ترکم

-- من چيز زيادي نتونستم پيدا کنم فقط اينو فهميدم که دايي نويد عاشق دختر عمه اش ميشه و بعد عقدش ميکنه و چون آقاجون راضي نبوده با هم فرار مي کنند

-- زحمت کشيدي اينارو که خودم هم مي دونستم دايي نويد خودش اينا رو گفت در مورد بچه هاش بگو سياوش و دخترخانومش سوگل

-- اِ پس مسئله اينه بگو باز دختر ديدي مي خواي آمارشو در آري... آخه تو با دختر مردم چيکار داري ؟

-- اِ چرا دروغ مي گي من کي آمار دخترا رو در مي يارم ... اين وصله ها به من يکي نمي چسبه خودتم مي دوني فقط کنجکاو شدم بدونم چرا تو خودش بود

-- آره تو هم فهميدي ... من هم متوجه شدم ولي نفهميدم از کجا آب مي خوره... شايد به خاطر دلتنگي بوده!!!

-- وا واسه چي دلتنگي ...دلتنگ کي؟

-- شايد دلتنگ نامزدش شده باشه؟!!!

--نامزد .... مگه نامزدم داره

-- آره اين طور که شنيدم مي گفتن نامزد داره قول و قراراشونم گذاشتن

نمي دونم چرا وقتي اين حرف رو زد انگار يک سطل آب سرد رو، رو سرم خالي کردن ... نمي دونستم چه مرگمه ... چرا اينجوري حساس شدم مني که حتي يک دختر هم رو نمي دادم ... يه جورايي ضددخترا بودم هر جا هم مي رفتم اگه سر به سرم مي ذاشتن تا گريشونو در نمي آوردم دست از سرشون بر نمي داشتم ... تا جايي هم که يادم بود هميشه دخترا يه جوري مي خواستن خودشونو به من نزديک کنند ...يه جور جلب توجه... ولي اين دختره انگار نه انگار که منو ديده باشه ... راستي راستي فکر کنم اصلاًمنو نديد ... تو عالم خودش بود ، به دور و بر توجهي نداشت ... شايدم به قول کيانا دلتنگ نامزدش شده بوده ... شايد اونقدر نامزدشو دوست داره که طاقت دوري شو نداره ... داشتم با خودم کلنجار مي رفتم بايد ته توي قضيه رو در مي آوردم ...

سومين روز از ديدن دايي نويد اينا مي گذشت فردا تولد آقا جون بود امروز همه خونه ي ما دعوت بودن ولي واسه فردا هيچ کس هيچ کار نکرده بود انگار نه انگار ... يک جورايي ترس از آقاجون دست همشون رو از پشت بسته بود همه نشسته بودن و حرف هاي معمولي مي زدن هر کسي يه چونه اي تکون مي داد بلاخره صبرم تموم شد و برگشتم گفتم :

-- اَه چرا هيچ کس فکر فردا نيست ناسلامتي فردا تولد آقاجونه ها پس کو مهمون ها و کيک وشيرينيتون انگاربه همين زودي يادتون رفتا چه تصميمي گرفته بودين

دايي ناصر -- راست مي گه ... ولي تو بگو کيان جان چيکار کنيم؟

-- هيچي بفرماييد بنشينيد بنده رو تماشا بفرماييد مهمون ها هم خود به خود دعوت مي شن با خودشون هم ميوه و شيريني مي يارن مي خورن چطوره؟

دايي نادر -- آخه بحث اين حرفا نيست همون يه جورايي از اين کار مي ترسيم !!!!

-- يعني چي مي ترسيم مرداي گندهرو تو رو خدا هنوز هيچي نيست شلواراشونم خيس کردن

بابا -- اِ کيان

-- پدر جان خوب راست مي گم ... چرا دست روي دست گذاشتين يايد از يه جايي شروع کنين يا نه پاشين يه ليست آماده کنين مهمونا رو دعوت کنين

صبا -- آره يه ليست براي مهمونا بنويسين

-- يه کلمه هم از مادر عروس اينو منم گفتم پاشو عوض اينکه حرفاي منو تکرار کني يه قلم و کاغذي وردار بيار بنويس صدا تو هم پاشو از اون کشو دفتر تلفن رو ور دار بيار

صبا -- اِ کيان

صدا – چرا من به فرياد بگو

-- پاشو فرياد جان پاشو از اين خواهر هاي سيندرلا کاري بر نمي ياد پاشو قربون دستت خودت ور دار بيار

صدا و صبا (هم زمان) – کياااان

بابا در حالي که به زور جلوي خندشو نگه داشته بود گفت:

-- بچه ها بسه ديگه

صدا – دعا کن عمو پا در مياني کرد وگر نه يه بلايي سرت مي اوردم

-- آخ آخ ترسيدم تو رو خدا نزن

خلاصه بعد تهيه ي ليست زنگ زدن به عهده ي دخترا گذاشته شد مردا هم وظيفه يخريد ميوه و شيريني و سفارش کيک رو بر عهده گرفتن من و حسام و فربد و سياوش هم مسئول آوردن ميز و صندلي و تزيين باغ شديم قرار بود جشن تو خونه ي ما که وسط يه باغ بود برگزار بشه زنها هم مسئول تميز کردن خونه شدن اين وسط باز متوجه سوگل شدم که مث هميشه با يک غمي تو نگاش داشت همه رو نگاه مي کرد بايد هر جوري بود مي فهميدم چرا اينجوريه

شب خسته و کوفته همه رو مبلا ولو شدن هر کي يه چيزي مي گفت باز هم من نتونستم خودمو نگه دارم

-- از همه بيشتر اين سوگل خانم جان خسته شدن از بس کار کردن همش نگاه نگاه نگاه تو رو خدا اين چشات ضعيف مي شه ها

-- جواب اين حرف من فقط يک لبخند تلخ ...

صبح همه چيز حاضر بود فقط نقشه ي آوردن آقاجون که اونم افتاد گردن من و کيانا ي بيچاره ... هميشه همه ي کارهاي سخت رو بايد ما انجام مي داديم ولي خوب ناگفته نماند که آقاجونم به ما ارادت خاصي داشت ه بعداً فهميدم به خاطر شباهت منو کيانا به دايي نويد بوده

صبح قبل از اومدن مهمونا همه حاضر و آماده بودن من يک کت سياه اسپرت با يک شلوار جين سياه با پيرهن سفيد و کفشاي اسپرت سفيد پوشيدم وقتي اومدم بيرون چشمم افتاد به سوگل که باز با همون نگاه نشسته بود کنار استخر يک کت و شلوار مشکي با نوار هاي سفيد خيلي شيکي تنش بود و باز تو عالم خودش سير مي کرد رفتم پيشش و با يک سرفه صدامو صاف کردم که متوجه حضورم بشه که با سرفه ي من برگشت به عقب و بدون هيچ حرفي منو نگاه کرد ...

-- چيه دختر دايي خلوت کردي ... چرا پيش دخترا نيستي ؟

هيچي نگفت اون موقع متوجه صورتش شدم چشمايي هم رنگ چشماي خودم که بعضي موقع ها رنگش تحت تاثير احساساتش تغيير مي کرد اين چشم ها رو قبل اومدن دايي اينا فقط منو کيانا داشتيم که نمي دونستيم شبيه کيه اما بعد متوجه شديم که شبيه دايي نويده بيني و لبهاي خوش فرمي داشت که متناسب صورت سفيدش بود با موهاي طلايي که به سادگي رو شونه هاش ريخته شده بود و برخلاف دختر هاي ديگه که الان داشتن تو اتاق به آرايش و موهاشون مي رسيدن هيچ آرايشي نکرده بود که خيلي هم بهش مي اومد و بدون آرايش خيلي خوشگل بود و همين زيبايشون دو چندان مي کرد وقتي به خودم اومدم که به يک ببخشيد از کنارم رد شده بود و رفته بود، صداي فرياد منو به خودم اورد

-- کيان تو که هنوز وايسادي مگه قرار نبود با کيانا برين دنبال آقا جون؟!!!

کيانا کجاست؟

-- دو ساعته داره دنبال تو مي گرده

-- بهش بگو من تو ماشين منتظرم بياد بريم

به طرف ماشين حرکت کردم اصلاً تو خودم نبودم همش صورت سوگل جلوي چشمم بود بايد يه کاري مي کردم حتي شده بايد از خودش مي پرسيدم

کيانا -- اُي کجايي ؟

-- هان چيزي گفتي؟

-- دو ساعته دارم صدات مي کنم حالا مي گه چيزي گفتي مي گم راه بيفت بريم ديگه

رسيديم جلوي در خونه ي آقاجون ... آقاحيدر در رو باز کرد ( آقا حيدر سرايدار و باغبون و يه جورايي دوست آقاجون بود)

-- سلام آقا حيدر

آقا حيدر – سلام کيان جان، خوبي؟تو چطوري دخترم؟

کيانا -- سلام آقا حيدر ممنون خوبم شما چطورين؟

آقاحيدر-- خوبم دخترم

-- آقا حيدر آقاجون هست؟

آقا حيدر -- آره پسرم پشت ساختمونه

-- پس فعلاً

کيانا -- فعلاً

با هم راه افتاديم رفتيم پشت ساختمون آقا جون رو صندليش رو به باغ نشسته بود و يه کتابم دستش بود ولي اصلا به کتاب توجهي نداشت تو عالم خودش غرق بود، باز شيطونيم گل کرد از پشت بهش نزديک شدم و گفتم :

-- حاج ممد( بعضي وقتا به شوخي حاج ممد صداش مي کردم) نگران نباشيد يا خودش مي ياد يا خبرش

آقا جون – پسر تو باز پيدات شد يه چند روزي نبودي خيال ما هم راحت بود

-- اول سلام بعدم دست شما درد نکنه مي بينم که خيييلي دلتنگ بنده شده بودين

کيانا – سلام آقاجون

آقا جون-- سلام دختر گلم مگه اين کيان مي ذاره آدم حواسش سر جاش باشه

-- داشتيم حاجي با همه آره با مام آره من نمي ذارم حواستون سر جاش باشه يا اون خانومه

آقاجون-- کدوم خانومه؟

-- همون که تو نخش بودين ديگه قرار بود يا خودش بياد يا خبرش همون که تو فکرش بودين همون رو مي گم !!!

آقاجون—استغفرا.. تو آدم بشو نيستي کيان

-- لطف دارين شما

کيانا – اَه کيان بسه ديگه ... آقا جون حاضر شين بريم

آقاجون -- کجا بابا

کيانا – بريم خونه ي ما

آقاجون – خبري شده؟

-- آره آقا جون مي خوايم بريم خواستگاري

آقاجون – راست مي گي کيان ... آره کيانا راست مي گه ... يا داره باز سربه سرم مي ذاره

-- آخ آخ آخ ... پيرم پيراي قديم وقتي مي گفتي برات داريم مي ريم خاستگاري رنگ به رنگ مي شدن ... برو حاجي برو يکي از اون لباس هاي داماديتو بپوش که عروس خانم از تيپتون خوشش بياد

آقاجون – کيان باز تو ... وايسا ...وايسا بهت گفتم ... يه پدري ازت در بيارم... لا اله الا الله

کيانا – آقاجون حرفهاي اينو جدي نگيرين ... برين يه لباس تر و تميز بپوشين بريم

آفاجون—کيانا تو هم داري منو مسخره مي کني؟

کيانا—نه به جون آقاجون فقط گفتم يعني حاضر بشين بريم

-- آقا جون فقط اين ريشاتونم بزنيد که عروس خانم نترسه يه دوشم بگرين که بو ندين آخه عروس خانم حساسسسسسس

آقاجون – کيان مگه دستم بهت نرسه !!!!

تا آقا جون حاضر بشه گوشيم زنگ زد فرهان بود

فرهان -- الو پسر کجايي؟

داريم دامادو از آرايشگاه مي گيريم بريم دنبال عروس خانم

فرهان – چي چي داري واسه خودت بلغور مي کني مگه امروزمهموني ندارين !!!!

-- آره خوب مهمونيه ديگه

فرهان – مثل بچه آدم حرف بزن ببينم چي مي گي؟

-- هيچي بابا ... کجايي؟

فرهان -- راه افتادم دارم مي يام

-- اگه نزديکي بيا خونه ي آقاجون با هم بريم

فرهان – آره اتفاقاً تو اون مسيرم ... پس خودمو مي رسونم

-- باشه

پنج دقيقه نگذشته بود که صداي در اومد از طرز در زدنش فهميدم که فرهانه آخه اين فرهان وقتي زنگ مي زد انگار داره عروس مي بره بيب بيب بييييب

-- هي اومدم بابا ... مرتيکه چرا زنگو مي سوزوني

فرهان – يوهو، سلام من اومدم

-- آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟ .... بي وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟

فرهان – چرا آقاجون راضي نشد؟

کيانا -- مگه مي شه جلوي زبون اين کيان دوام بياره ... سلام

فرهان – سلام سرکار خانم بفرماييد مگه مي شه کسي مثل شما يه نفر رو به جايي دعوت بکنه طرف راضي نشه

-- اِاِاِ ...نشد که ... قرار نبود بازار ما يکي رو کساد کنيد که

فرهان --- کي همچين جسارتي فرموديم

-- اون موقع که زبونه ما رو به دعوت اين خانوم فوختين

فرهان – آخه ارزش دعوت ايشون بيشتر از زبون شماست ... شما بودين نمي فروختيم؟

-- فرهان جان با هم تنها مي شيم ديگه نه؟

فرهان – خانم هي من مي گم ارزش زبون ايشون رو پايين نفرمايين شما هي مي گين نه دعوت من ارزشش بيشره

کيانا – اَه شما دو تا رو تا صبح ول کنن همينجوري به هم مي پرين من موندم شما چه جوري با هم دوستين ...

تو همين حال صداي آقاجون اومد

آقاجون -- بچه ها من حاضرم بريم

-- به ... آقا داماد هم که تشريف آوردن

آقاجون – کيان تو دست بردار نيستي نه... حالا يه دومادي نشونت بدم که صد تا دوماد از کنارش در بياد... وقتي به بابات گفتم ماشينتو چند روزي از دستت گرفت اين بار مي فهمي که دوماد به کي مي گن ؟

-- اِ آقا جون من غلط بکنم به شما دوماد بگم ... فرهان زشته اين چه حرفيه که به دوماد ... نه آقا جون مي زني؟ هان !!!

فرهان در حالي که مي خنديد – سلام آقاجون

آقاجون – اِ سلام پسرم مگه اين کيان مي ذاره آدم حواسش سر جاش باشه

-- البته ايشون روشون نمي شه بفرمايند عروس خانم حواسي براشون نذاشته همه تقصير ها رو به پاي بنده مي نويسن

آقاجون – کيان حالا ببين به بابات مي گم يا نه

-- نه نه آقا جون غلط کردم … شما که اين همه مهربونيد من که اين همه شوخم مي خواي ماشينمو از دستم بگيرين بذارم برم

آقاجون – نه کيان تو آدم بشو نيستي تقصير خودتم نيستا از خونته خون کار خودشو مي کنه

-- آره آقاجون هي من گفتم خون اين حاج ممد رو به من تزريق نکنيد اينا حاليشون نشد

کيانا—کيان تمومش مي کني يا نه دير مي شه ها

فرهان -- مي گن حرف حسابو بايد از خانوما شنيد (در حالي که ساعتش رو نشون مي داد) اينه ها دير شد

آقاجون – مي بيني تو رو خدا فرهان جان اين کيان با همه آره با منه پيرم آره

-- آقاجون بنده که نمي تونم بين افراد تبعيض قائل بشم که … روان شناسا مي گن …

کيانا – اَه کيان

فرهان -- کيانا خانم ، آقا جون بياين با من بريم تا اين کيان هر چي دوست داره تا فردا در مورد روان شناسا حرف بزنه چطوره ؟

آقاجون – آره پسرم بيا بريم

-- اِاِ به همين زودي منو فروختين ... بياين بياين شما مسافراي خودمين ... شيرين عسل تو هم وقتي خودت تنها اومدي مي فهمي خود شيريني نبايد بکني

خلاصه کلي با شوخي و خنده بالاخره رسيديم جلوي خونمون

آقاجون – پسر اينجا چه خبره نکنه راستي راستي عروسيه

-- آقا جون کنترل خودتون رو حفظ کنيد يه خاستگاري رفتن که اين همه هيجان نداره

آقاجون – کيانا تو بگو اينجا چه خبره؟

کيانا – هيچي آقاجون بياين داخل خودتون مي فهمين

با هم راه افتاديم رفتيم تو ... به محض رسيدن فرهان هم به ما ملحق شد و با هم داد زديم

-- آقاجون تولدتون مبارک

آقاجون همون جوري تو بهت و حيرت داشت ما رو نگاه مي کرد

آقاجون – پسر نمي تونستي اينو از اول مثل بچه آدم بگي ... حالا مگه من بچه سه سالم که واسم جشن تولد گرفتين

-- آره آقا جون من هي به اينا گفتم يه بارکي واسش عروسي بگيريم اينا قبول نکردن

آقاجون -- برو تو هم نمي شه باهات حرف زد

از دور سياوش و سوگل رو ديدم که دارن به ما نزديک مي شن

سياوش – سلام آقاجون

سوگل – سلام

آقاجون يه لحظه تو چهره ي سوگل خيره شد انگار که چيز عجيبي ديده باشه منم زود پا در مياني کردمو گفتم

-- آقاجون ايشون سياوش دوست من و ايشونم خواهرشون سوگل خانم ...

آقاجون به خودش اومد و گفت

آقاجون -- سلام ... از آشنايتون خوشبختم

سياوش – ما هم از آشنايتون خوشبختيم و مشتاق ديدار بوديم

ديگه ايستادنو جايز ندونستم ديدم ممکنه صحبت به جاهاي باريکي بکشه واسه همون در حالي که آقاجون رو به طرف مهمونا هدايت مي کردم گفتم

-- آقاجون مهمونا منتظرن بفرماييد... کيانا جان شما هم به مهمونا برس منم الان مي يام

رفتم آقا جون رو به مهمونا تحويل بدم خودم گير کردم بعد يه مدت موقيت رو مناسب ديدم و جيم شدم

-- فرهان پس بچه ها کوشن چرا تنهايي ؟

فرهان – اِ اومدي کجايي دو ساعته، من از اونا جدا شدم بيام ببينم تو کجا موندي پس ... نمي دونم کجا رفتن

-- هيچي بابا بين مهمونا گير افتاده بودم ... بيا بريم پشت اون ميز بشينيم

فرهان خوب چه خبر از کارهاي سربازيت يه چند روزي هست خوب از زيرش در مي ري ... نکنه بابات يادش رفت

-- آره بابا ... مي خوام تو اين اوضاع به نفع خودم استفاده کنم بابا رو راضي کنم سربازيمو بخره ... راستي از مسابقات چه خبر کي برگذار مي شه؟

فرهان – هان چي مي گي ؟

-- مي گم از مسابقات خبر داري ؟

فرهان – آره آره ... خوبه

-- اِ چرا پرت و پلا مي گي ؟

برگشتم ديدم فرهان مات و مبهوت به يه جا خيره شده وقتي مسير نگاهشو دنبال کردم متوجه شدم که داره به کيانا که به سياوش حرف مي زنه نگاه مي کنه

-- کجايي پسر با توام ها

فرهان – چيزي گفتي ؟

-- چي شد چرا يه هو يه جوري شدي اتفاقي افتاده؟

فرهان – نه نه هيچي

-- ناراحت به نظر مي ياي؟

فرهان – چيز مهمي نيست

ديگه ادامه ندادم يه چند وقتي بود که متوجه شده بودم رفتارهاي فرهان نسبت به کيانا عوض شده اما مصلحت مي دونستم چيزي نگم تا خودش يه چيزي بگه ... در طول مهموني چند دفعه اين اتفاق افتاد منم متوجه حرکات فرهان بودم آخه هر چي بود چند سالي بود که با هم رفيق بوديم بعضي موقع هم متوجه نگاه هاي آقاجون بودم که گاه و بي گاه متوجه سوگل بود حدس زدم شايد به خاطر شباهتش به دايي نويد باشه !!!!

همه تو مهموني يه جوري نگران بودن که آخرش چي مي شه، که آقاجون دايي نويد رو قبول مي کنه يا نه رفتارش در مقابل آقاجون چيه ؟!!!

بالاخره موقع اوردن کيک رسيد منو فرهان کيک رو آورديم دختر ها هم مسئول شمعا شدن و روشنشون کردن

-- آقاجون بيا شمعا رو فوت کن

آقاجون – مگه من بچه ام نکنه مي خواين منو مسخره ي خاص وعام کنيد

خلاصه به هر جون کندني بود آقاجون رو راضي کرديم که شمع ها رو فوت کنه ولي ديگه بريدن کيک رو قبول نکرد مجبوري رفتيم سراغ اهدايي ها بالاخره نوبت هديه ي من رسيد وقي آقا جون کادو رو باز کرد با يه شلوار جين آبي با يه کفش اسپرت رو به رو شد که از قبل براي خنده وسايل هاي خودمو کادو پيچ کرده بودم همه زدن زير خنده ، بعد از کلي خنده و شوخي هديه ي اصلي رو که يه جعبه ي منبت کاري شده با يک جلد شاهنامه ي فردوسي توش بود رو به آقا جون دادم که انصافاً خدا تومن هم بابتش داده بودما . برق رضايت رو مي شد تو چشم هاي آقاجون ديد آخر سر بعد از اين که همه کادو هاشون رو دادن، سياوش و سوگل اومدن جلو يه لحظه رنگ همه پريد سياوش خودش رو جمع و جور کرد و به زور شروع به صحبت کرد

سياوش – آقاجون ... ما يعني منو سوگل درسته که تا حالا شما رو نمي شناختيم ولي مي خواييم يه هديه ي ارزشمندي رو بهتون بديم...

سوگل – البته شايد شما از ديدن هديمون زياد خوشحا ل نشيد ولي اين هديه اي که ما بهتون مي ديم با ارزش ترين چيز هايي هستن که داريم و براي ما خيلي مهم هستن ...

سياوش – که انتظار داريم اين ارزش رو واسه شما هم داشته باشن البته ببخشيد که نمي شد کادو پيچ کرد ...

همه مات و مبهوت به هم نگاه مي کردن مامان اينا هم همشون چشماشون اشک آلو بود که تو اين موقع سياوش و سوگل هم زمان گفتن :

-- بابا مامان

با اين حرف در سالن باز شد و دايي نويد و زن دايي مهرانه رو پله ها ظاهر شدن ...

من -اقا جون

-اقا جون

- ولم كن كيان بزار ببينم اين كيه روبه روم ايستاده همون پسر بي معرفت منه يا .......

دايي نويد - اقا جون.......

حالا ديگه اونا پيش هم رسيده بودند چشماي هر دوتاشون گريان بود همه چشم شده بوديم و به اونا نگاه مي كرديم

اقاجون- كجا اين مدت گذاشتي رفتي؟هان نگفتي پدري دارم چطور همه چيز رو پشت سرت گزاشتي و رفتي

-شما گفتي آقاجون

- من گفتم تو چرا تركم كردي نمي دونستي چقدر دوست دارم؟

با هر حرفي كه مي زدند به هم نزديك تر مي شدند آخر سر به هم رسيدند و همديگه رو بغل كردند .صحنه ي جالبي شده بود چشماي همه گريون بود همه تحت تاثير قرار گرفته بودند . بلاخره بعد از نيم ساعت اقاجون راضي شد كه دايي رو ول كنه .گويا تازه متوجه بقيه شده بود .اول سراغ زندايي رفت و پيشوني او رو بوسيد بعد برگشت سمت سوگل و سياوش كه كنار هم ايستاده بودند دايي گفت:اقاجون اينا بچه هاي منند

آقاجون اون دوتا رو هم در اغوش گرفت و رو به دايي گفت: از اول متوجه شباهت اين دختر به جوونياي خودت شدم چشماش مثل چشماي خودته

من- آقاجون مي خوام به افتخارتون براتون بزنم . يك اهنگ توپ براتون ساختم فقط براي شما

بعد با تشويق ديگران رفتم سراغ پيانوم و شروع به زدن كردم . اهنگ شادي رو براي امروز تنظيم كرده بودم حدود ده دقيقه طول كشيد تا تموم بشه طبق معمول بعد از زدن كلي برام دست زدند و حمايتم كردند

حالا ديگه جشن رنگ و بوي ديگه گرفته بود همه دور هم نشسته بودند و به حرفاي اين پدر و پسر گوش مي دادند . تا ساعاتي بعد از نصف شب همچنان تولد ادامه داشت ولي اخر سر آقا جون با دايي به خانه اش برگشتند و بقيه هم كم كم رفتند . ولي زندايي و دايي زاده ها موندند خونه ي ما

تقريبا ساعت 9 صبح فرداي اون روز بود كه گوشيم زنگ زد وقتي شماره ي روي اون رو ديدم با تعجب جواب دادم .فرهان بود .امكان نداشت فرهان وقتي كه بيكاره زودتر از 10 بلند بشه ولي الان!!!!!!!!!!!!

- بله بگو سلام

- باز سلام رو انداختي آخر . سلام چطوري؟ هنوز خوابي؟

- مي دوني ساعت چنده كله ي سحر زنگ زدي ببيني من خوابم يا بيدار؟

- اولا كله ي سحر نيست و دوما بايد باهات حرف بزنم تا يك ساعت ديگه كافيشاپ هميشگي

- چي شده؟اتفاقي افتاده؟

- نه .نه هنوز چيزي نشده ولي اگه دست نجنبونم چيزي مي شه

- پسر چرا اين طوري حرف مي زني من امروز از حرفات سر در نمي آرم

- بيا كيان .تا يك ساعت ديگه

بعد هم قطع كرد .گيج شده بودم از دست اين پسر معلوم نيست چي كارم داره .از رو تخت بلند شدم و رفتم يك دوش گرفتم و رفتم سراغ لباسام بازم سياه و سفيد .شلوار لي سياهم با بلوزم كه مخلوط سياه و سفيد بود با كتوني هاي سياهم .........

رفتم پايين ديدم هيچ كس هنوز بيدار نشده .همه جا سكوت بود ولي يهو صدايي از آشپزخونه اومد رفتم سمت آشپزخونه و ديدم سوگل داره صبحانه رو آماده مي كنه

- سلام سوگل خانوم

- سلام اقا كيان

- مثل اينكه سحر خيزيد كه با خستگي ديشب باز تونستيد زودتر بيدار بشيد

- تقريبا بله مال اونجا از 7 صبح بيدار مي شديم

- آهان حالا صبحانه آمادست من يك چيزي بخورم؟

- بله بفرماييد من براتون چاي بريزم

نشستم و او هم در حالي كه چاي ميريخت مي ديدم كه در فكر فرو مي رود

- ميشه يك سوال بپرسم دختر دايي؟

- بله البته

- چرا شما بر عكس ساير افراد خانوادتون از ديدن اين فاميل جديد خوشحال نيستيد؟

- نه شما اشتباه فكر مي كنيد من خيلي هم خوشحالم كه بابا بلاخره با خانواده اش آشتي كرد و....

- ولي شما هميشه غمگين هستيد نكنه دلتون برا نامزدتون تنگ شده؟؟؟؟؟

اين جمله را با تمسخر بيان كردم

- ببينيد آقا كيان ديروزم شما يك اشاره اي به اتابك كرديد ولي من مجال جواب دادن پيدا نكرد....... من براي اون دل تنگ نشدم من براي اين ناراحتم كه.......من از اتابك بدم مياد نمي خوامش ولي جرات مخالفت با بابا و مامان رو هم ندارم

- يعني شما مي خوايي واسه خاطر بابات زندگي خودتون رو نابود كنيد؟

- نه... نه ولي....

ديگه مجال حرف زدن پيدا نكرديم چون مامان و زندايي به آشپزخونه اومدند و با اومدن اونا سوگل حرفايش را قطع كرد منم بلند شدم و گفتم:سلام مامان سلام زندايي

- سلام كيان

- سلام پسرم

- مامان با اجازت من برم بيرون ببينم اين فرهان چيكارم داره كه بهم زنگ زده و گفته كه مي خواد منو ببينه

- باشه برو ...برا نهار ميايي؟

- نمي دونم ولي شما منتظرم نباشيد فرهان رو كه مي شناسي

خلاصه از خونه خارج شدم و رفتم سمت كافيشاپ كمي دير كرده بودم ولي طبق معمول فرهان بروم نياورد

– كجايي پسر چند بار صدات زدم

- همين جام چي مي گفتي؟

- اره جون خودت مي گم چي مي خوايي سفارش بدم؟

- هر چي خودت بخوايي

بعد از سفارش فرهان به چشمام زل زد و گفت: كيان چته؟

- نمي دونم پسر فكرم مشغول يك موضوعي هستش؟

- چه موضوعي؟ چرا حرف نمي زني بايد با انبر دست از زير زبونت بكشم

- مربوط به سوگله .امروز بهم گفت نامزدش رو دوست نداره و داره واسه خاطر دايي و زندايي ازدواج مي كنه

- همون دختر داييت؟ خواهر سياوش؟

- اره

- دوسش داري؟

- نه .....نه .... من نمي تونم دوسش داشته باشم اين عشق ممنوعه است

- خوبه خودت مي دوني دوسش داري و انكار مي كني

- نه گفتم كه نه ..فقط دلم مي خواد كمكش كنم تا با اتابك ازدواج نكنه

- تا مي توني انكار كن ولي بلاخره روزي به حرفم مي رسي

- حالا اين رو بي خيال چي كارم داشتي صدام زدي؟

- يادته قبل از ماجراي سربازيت و رفتنت به شمال باهام راجع به شركت حرف مي زدي

- اره چطور مگه دوباره يادت افتاد اون موضوع تو كه گفتي تا بابا رو داري غم نداري

- تا امروز نداشتم ولي ......از امروز اين غم رو دارم دلم مي خواد مستقل بشم

- تو كه خونه و ماشين داري ديگه چي مي خواييي؟

- من كار ندارم فردا پس فردا رفتم خواستگاري نمي گن كارت كو؟ نمي گن داري از جيب بابات مي خوري؟

- حالا چي شده ياد خواستگاري رفتن افتادي نكنه گوشات مخملي شده؟ و مي خواي ازدواج كني

من داشتم شوخي مي كردم ولي قيافه ي فرهان جدي بود

- تا چند وقت پيش نمي دونستم دوسش دارم همش به خودم مي گفتم كه من فقط بهش احترام مي زارم و اونم براي همين با من راحته وتكلفي بينمون نيست ولي وقتي ديدم به غير از هم كساني هستند كه بهش احترام تو ام با عشق مي زارند و جلوي من با اون گرم مي گيرند آتش گرفتم .داشتم مي سوختم اون مال من بود سالها بود كه من داشتمش وبه كسي نمي دادمش ولي حالا مي خواند از دستم درش بيارندو من بايد دست بجنبونم و براي اولين قدم مي خوام كار پيدا كنم .كمي بعد يا با خودش حرف مي زنم يا به كسي مي گم كه پيام منو بهش برسونه و يا مي رم خاستگاريش

- فرهان چه خبرته پسر ترمز بريدي .اين همه مدت خودت رو خفه كرده بودي و الان ريختي بيرون حالا راستي راستي مي خوايي ازدواج كني؟

- اره مي خوام چون دوسش دارم

- آفرين حرفاي جديدي مي شنوم حالا كي هست؟

- مي فهمي ولي الان نه

- بگو ديگه فاميله؟ آشناست؟

- كيان نمي گم بي خيال شو

- ديدم امروز تو هم سياه پوشيدي نگو اقا عاشق شده مشكي رنگه عشق اقا فرهان

- اره ديگه اين جورياست حالا بگو ببينم چي كار مي كني؟ مي ري دنبال كاراي شركت و يا بي خيالش شدي و من برم سراغ كاراي ديگه

- نه حالا كه اينطوريه باشه بابا ماهم فردايي پس فردايي مي خواييم ازدواج كنيم منم بايد كار كنم يا نه .راستي كيانا هم هستا از اول بهم هشتار داده اونو يادم نره

- ايشون هم ميان؟

- اره .بابا هم راضيه خودشم از تو خونه نشستن خسته شده

- باشه پس تو برو سراغ ثبت و كاراي اداري من مي رم سراغ يك ساختمان اداري مناسب براي محل كار

- از كي برم؟

- از فردا چون الان نزديك ظهره و كمكم ادارات تعطيل مي شند

- اوهههههه پسر چه عجله اي داري من فكر كردم الان مي گي ماه بعد يا حداقل از شنبه

- تنبل بازي در نيار كيان فردا برو دنبال كارا

- باشه فعلا بلند شو بريم رستوراني جايي يك چيزي بخوريم اينجا كه غذا درست حسابي ندارند

خلاصه اون روز بعد حرفاي فرهان و رفتار ديشبش دچار سردر گمي شدم من فكر مي كردم كيانا رو مي خواد ولي الان با اين حرفا.....نمي دونم

تا سه چهار روز بعد از ديدار آقاجون و دايي اينا مدام اينور و اونور مهمون بوديم همه به افتخار بازگشت و آشتي دوباره ي دايي با ما مهموني مي دادند براي همين موقعت مناسبي براي صحبت كردن با سوگل پيدا نكردم ولي در عوض به علت اصرار هاي بيش از حد فرهان دنبال كاراي اداري بودم تا هر چه زودتر شركت رو تاسيس كنيم نمي دونم چي شده بود كه فرهان از ترس از دست رفتن دختر مورد علاقه اش داشت تند تند به كارا رسيدگي مي كرد در حالي كه عمرا فرهان كاري و ازش بخوايي و اون زير يك هفته برات رديف كنه

خلاصه بعد دوهفته كه از جشن مي گذشت يك روز تو خونه ي اقاجون جمع بوديم كه آقاجون از دايي نويد پرسيد:بلاخره چي كار مي كني نويد ؟تو تا كي ايران هستي؟ اصلا مي خوايي برگردي ايران يا اونجا مي موني ؟

- راستش اقاجون همون طور كه مي دونيد اول اين ماه زمان عمل مهرانه هستش تا اون موقع من بايد برم و به كارام رسيدگي كنم و به يكي دوتا پرونده رسيدگي كنم .چون تا الانم اونا رو انداختم رو دوش همكارام ولي براي اعلام نظر نهايي خودم بايد اونجا باشم .سياوشم فكر كنم بياد چون اونم بايد با صاحب شركت قبليش نسويه كنه و شركتش رو كه در اونجا داره بايد واگزار كنه تا اينجا با سرمايه اي كه بدست مياره بتونه شركت بزنه .ولي مهرانه اينجا مي مونه چون پرواز زياد براش خوب نيست اونطور كه امير علي مي گفت بايد از هر گونه استرس بدور باشه اونم اين جور پروازاي طولاني سوگل هم كه با من مياد ولي برگشتش؟ نمي دونم دست شوهرشه

- شوهرش؟ ..........!!!!!مگه سوگل ازدواج كرده ؟

- نه اقاجون به طور رسمي نه ولي نامزد داره و اتابك منتظر اونه تا بره پيشش اگه اين ماجراي بيماري مهرانه نبود تا حلا ازدواج كرده بودند

- داماد از آشناهاست؟

- پسر يكي از قاضي هاي اونجاست مادرش اهل ايرانه ولي پدرش اونجا متولد شده پدر بزرگ پدريش ايرانيه ولي مادر بزرگ پدريش يك امريكايي اصله

- چرا دخترت رو دادي به همچين آدمي تو اونجا مي دادي به يك ايراني اصيل والله به ملت خودمون نمي تونيم اعتماد كنيم حالا برداريم دختر بديم به اونا؟

- ولي اتابك سوگل رو خيلي دوست داره . سوگل هم همينطور

با اين حرف دايي انگار آب سردي روي من ريختند يعني چي سوگل اونو مي خواد مگه نگفته بود كه ازش بدش مياد .سرم درد گرفته بود ديگه ادامه ي حرفاي اونا رو نمي شنيدم مدام حرفاي سوگل و بعد دايي توي سرم مي چرخيد .بلند شدم و با يك ببخشيد راهيه حيات شدم تا كمي از سردردم كم بشه .كمي بعد از بيرون اومدنم ديدم كه كيانا اومد بيرون مثل هميشه اون بود كه ميومد دنبالم

- كجايي كيان؟

- اينجام روي تاب نشستم

- چت شده كيان چرا اين روزا اينطوري بهم ريختي؟

- من چيزيم نيست حالم خوبه

- اره جون عمت .به من دروغ نگو اگه ماجراي سربازيته كه اون موضوع تموم شد اگه نيست پس چيه؟ چرا زود عصباني ميشي؟ كم پيدايي... الانم كه معلومه دوباره سردرد گرفتي . تو وقتي سردرد مي گيري معلومه از چيزي ناراحتي

به چشمانش نگاه كردم چقدر خوب منو مي شناخت . چقدر خوب مي دونست كي و كجا بايد بياد پيشم ناخودآگاه بهش گفتم: اگه يك روز تو ازدواج كني من چيكار كنم بي تو؟

- چي؟كيان حالت خوشه ها من مي گم چته تو داري منو شوهر مي دي؟ نترس من ازدواج بكن نيستم تا آخر بيخ ريش خودتم اصلا كو خواستگار؟ بي خيال اين شو و منو نپيچون تا نگي چته ولت نمي كنم

- مي دوني كيانا ........

بعد شروع كردم به تعريف كل ماجرا از اولين روز كه رفته بودم تو نخ سوگل تا به الان بعد از تموم شدن حرفام كيانا كمي مكث كرد و بعد پرسيد:دوسش داري؟

-اه چرا من به هركي مي گم زود مي پرسه دوسش داري بابا كيانا تو كه خودت خوب مي دوني من نمي تونم دوسش داشته باشم درسته كه آقا جون دايي رو بخشيده ولي اين دليل نمي شه كه اون از شرطشم گذشته باشه . مي شه ؟

- نمي دونم ...ولي كيان تو با اين حرفا و كارات....

- من فقط مي خوام بهش كمك كنم تا ازدواج خوبي داشته باشه و با كسي ازدواج كنه كه دوسش داره ...

- حالا جز من با كي اين موضوع رو در ميان گذاشته بودي؟

- مثل هميشه با فرهان اونم همين رو گفت ولي..... راستي مي دونستي فرهان داره ازدواج مي كنه ؟

- چي؟ ازدواج مي كنه؟ باكي؟

نگاهي به چهره ي رنگ پريده ي كيانا كردم يعني اوهم ؟.. ..

- نمي دونم با كي نمي گه كيه فقط گفت كه ممكنه دختره ازدواج كنه و اون نتونه جلوش رو بگيره .برا همين داره سريع تر كاراي شركت و راست و ريست مي كنه كه هر چه سريع تر كارش شروع بشه و او هم بره خواستگاري

- شما دوتا توي همه چيز بايد با هم باشيد حتي تو اين جور مسايل

- يادت رفته اوايل ما سه تا با هم بوديم مي ترسم تو اين مورد هم با هم باشيم

- منظورت چيه؟

- هيچ چي ...بي خيال حالا بهم كمك مي كني بفهمم سوگل چي كار مي خواد بكنه؟ بلاخره كي رو دست داره؟

- باشه من باهاش حرف مي زنم اتفاقا امشب ميان خونمون

- چه بهتر .....پاشو بريم تو الان مي گن اين دوتا باز جيم شدند

اوايل دوران دانشجويي گاهي وقتي ميونديم خونه ي اقاجون اينا چون به خونه ي فرهان اينا نزديك بود زنگ مي زديم خونشون با هم قرار مي گذاشتيم و بعد من و كيانا جيم مي شديم از ترسمون حتي ماشين رو هم نمي برديم و با ماشين فرهان مي رفتيم واي كه چه روزايي بود

دو روز بعد كه جمعه بود و منم بيكار نشسته بودم تو اتاقم و با كامپيوترم ور مي رفتم ديدم كه كيانا وارد شدو رفت نشست روي تخت و اينم يعني بايد باهات حرف بزنم

كامپيوترم رو خاموش كردم و نشستم كنارش

- با سوگل حرف زدم

مثل هميشه بدون حاشيه رفتن رك و رو راست سر اصل مطلب

- چي مي گفت؟

- اون از اتابك متنفره ولي براي رضايت پدرش خودش رو عاشق نشون مي ده

- چرا آخه؟

- به خاطر مادرش و اينكه نمي خواد رو حرف اونا حرف بزنه

- اين احمقانست حالا خوبه كه توي اونجا بزرگ شده و از قوانين اونجا خبر داره

- نمي دونم ولي يك چيز ديگه...........

- چي چرا حرفت رو خوردي؟

- اون يكي ديگه رو مي خواد

- كي رو؟ .......اين حرف رو همراه با آهي كه از دلم بر مي خواست گفتم

- نمي دونم ولي گفت چون به اون نمي تونه برسه به همين قسمت راضيه

- اشتباه كرده راضيه . من بايد با اون حرف بزنم ولي تو خونه نمي شه مي توني بياريش بيرون

- تو مي خوايي چي بهش بگي؟

- مي خوام بهش بگم خودش رو بد بخت نكنه

- كي . كجا بيارمش ؟

- فردا براي ظهر و نهار بيار سر خيابون ساعت 10 منتظرتونم منم با فرهان ميام

- من كه مي دونم دوسش داري ولي ...........باشه تا فردا

- ممنون خواهري دوست دارم زياد

- خواهش داداشي

بعد از رفتن كيانا فورا شماره ي فرهان رو گرفتم

- سلام پسر چطوري؟

- خوبم .تو چطوري؟

- شكر راستي خوب شد زنگ زدي مي خواستم بگم كه جا پيدا شد به اميد خدا تا يك يا حد اكثر دوماه مي تونيم شروع به كار كنيم

- ااااخوب شد پس ولي من زنگ زدم بگم فردا با ما ميايي؟

- كجا؟

- نمي دونم .من و كياناو سوگل داريم بيرون تو هم ميايي؟

- من برا چي؟

- من مي خوام با سوگل حرف بزنم نمي خوام پيش كيانا باشه و از طرفي نمي تونم كيانا رو تنها بزارم اونم تو در بند گفتم يا با تو يا با سياوش بريم .

- اوكي ميام كي و كجا؟

- فردا ساعت 10.30 خونمون البته دم در

- حالا كه اينطوره كمي زودتر ميام تا باهم بريم ساختمان شركتم ببينيم تا بشه 10.30

- اوكي پس من ساعت 9 منتظرتم

- باشه فعلا

- فعلا

بعد از قطع تلفن روي تختم دراز كشيدم و به فردا فكر مي كردم چي بهش بگم؟ چطوري بهش بگم؟ يا خدا.....

تا صبح خوابم نبرد همش داشتم نقشه مي کشيدم که چطوري بهش بگم؟... از کجا شروع کنم ؟... اگه گفت به تو ربطي نداره چي ؟ بايد جوابشو چي بدم ؟.... اخه به من چه چرا اصرار مي كنم بهم اعتماد كنه؟… اصلاً واقعاً اينا به من ربطي داره اينا سوالهايي بود که مدام تو ذهنم رژه مي رفت دم دم هاي صبح بود که خوابم برد با صداي زنگ موبايلم بلند شدم رفتم يه دوش گرفتم و يه چند لقمه به زور خوردم بايد حاضر ميشدم الان بود که فرهان برسه يه شلوار کتان سفيد با پيراهن مشکي با طرح هاي خاکستري و يه جفت کفش اسپرت تماما سفيد پام کردموکمي هم با ادکلن مورد علاقم دوش گرفتموبا عجله زدم بيرون قرار بود از اونجا بلافاصله بيايم کيانا و سوگل رو برداريم بريم قبل از خارج شدن از در تو شيشه ي در به خودم نگاه کردم و بعد رضايت از وضع و تيپم رفتم سر خيابون تا با ماشين فرهان بريم از شانس بد من تا در رو باز کردم فرهان رو پشت در ديدم البته بي ماشين!!!

-- سلام پسر پس ماشينت کو؟!!...

-- سلام ... اَه دست رو دلم نذار که خونه !!!

-- چي شده؟

-- هيچي بابا صبح بلند شدم دست بردم ماشين رو روشن کنم هر کاري کردم روشن نشد نگاه کردم ديدم اِي دل غافل اين که باکش خاليه رفتم به مامان مي گم آخه مادر من اين که تا ديروز باکش پر بود چه بلايي به سرش آوردين برگشته مي گه بابات کار فوري داشت باکشم خالي ، ديد اگه ماشينتو برداره که دادت هواست، مجبور شد باکش رو خالي کنه .... مي بيني تو رو خدا شانس مارو

-- حالا آيه ي ياس نخون با ماشين من مي ريم چه اشکالي داره

دوباره برگشتم داخل وماشينو برداشتم و زديم بيرون اول رفتيم دفتري رو که فرهان پيدا کرده بود رو يه نگاهي انداختيم تو يه ساختمون تجاري نزديکي هاي خونه هامون تو طبقه ي دهم يه دفتر دل باز بود ازش خوشمون اومد به پيشنهاد فرهان قرار شد کيانا رو هم ببريم يه نگاهي بهش بندازه بعد برگشتيم خونه ي ما ساعت 10:30 بود که رسيديم کيانا رو هم برداشتيم رفتيم دنبال سوگل، سوگل حاضر و آماده بود که بلافاصه سوار شد و راه افتاديم

سوگل – سلام

-- سلام از ماست دختر دايي

با اين حرف من فرهان کمي سرشو آورد جلو و در گوش من گفت :بع اَه اَه حالم به هم خورد بعد کمي خودشو کشيد کنارو خودش با سوگل هم سلام عليکي کرد

سوگل-- ببخشيد مزاحمتون شدم

-- چه مزاحمتي اين حرفا چيه؟

فرهان – ببينم سوگل خانم شما اين تعارف تيکه پاره کردنارو تو اين چند روزه ياد گرفتين چه زود هم راه افتادين

سوگل –شما بايد دوست کيان خان باشيد درسته

-- آره راستي وقت نشد تو مهموني شما رو به هم معرفي کنم اين فرهان رفيق صميمي و از برادر بهم نزديکتر سوگل هم که معرف حضور هست

فرهان -- بله چه جورم !... آقا سياوش چطورن خوب هستن ؟

سوگل – ممنون سياوش هم خوبه

فرهان – بايد هم خوب باشن چون فکر کنم طي اين چند روز دوستاي زيادي پيدا کرده باشن

فرهان اين حرف رو با کنايه رو به کيانا گفت عکس العمل کيانا رو ببينه اما سوگل بي خبر از همه جا فقط يه لبخند زد منم آينه ي جلو ي ماشين رو طوري تنظيم کردم که بتونم ببينمش تا آخر راه رو با مزه پروني هاي فرهان سر کرديم اما من هيچي از گفته هاي فرهان نفهميدم مدام با خودم کلانجار مي رفتم و به خودم مي گفتم آخه خره تو رو سَ نه نه ميخواي چي بگي ... چرا وقتي فكر مي كني كه ممكنه اون با اتابك ازدواج كنه سر درد مي گيري؟... معلومه چت شده با صداي فرهان به خودم اومدم

-- کيان جان مي خواي تا صبح ما رو تو خيابونا بگردوني بابا برو به يه پارکي جايي

گردشي تو پارک کرديم و يه بستني هم خورديم که ساعت شد 2 فرهانهم از مزه پروني هاش دست برنداشته بود و همونجوري داشت يه ريز حرف مي زد

-- فرهان دست بر مي داري يا نه فکر کنم بچه ها گرسنشون شده باشه

فرهان – اَه تو که همه ي نقشه هاي منو به هم زدي داشتم دو ساعت رو مخ اينا کار مي کردم که از زير ناهار در ريم تو خرج نيفتيم تو همه رو به باد دادي حالا بفرما پول ناهار با خودت

-- همه ي اين اداهارو در مي ياري که از زير پول ناهار در ري امروز نوبت تو بود خسيس

فرهان-- اِ بابا زرنگ سري قبل پول دو تا ناهارو دادي حالا از من انتظار داري پول ناهارچهار نفر رو حساب کنم زکي

-- بابا خسيس نخواستيم خودم پول ناهار رو مي دم

فرهان – به اين مي گن حرف حساب بريم که خيلي گشنمه

کيانا و سوگل وايساده بودنو به اداهاي فرهان مي خنديدن با هم راه افتاديم رفتيم يه رستوران خوب که هميشه من و فرهان موقع جيم شدن مي رفتيم اون رستوران انصافاً غذاهاش حرف نداشت بعد سفارش غذا و دسر و صرف ناهار در آرامش اومديم بيرون رفتيم تو يکي از پارک ها شروع کرديم به قدم زدن بعد از اون با هماهنگي كه من با فرهان كرده بودم فرهان برگشت گفت:

-- كيان امروز اون بنگاهيه زنگ زد گفت اون دفتر مشتري داره هر چه زودتر به من خبر بدين من مي گم كيانا خانم رو ببرم ببينم اگه كيانا خانم هم راضي بود كارو تموم كنيم کيانا هم قبول کرد فرهانم از فرصت استفاده کرد سويچ رو ازم گرفت و با سرعت برق و باد ازمون دور شدن و جاي هيچ اعتراضي رو هم واسه منو سوگل نذاشتن به قول معروف خودشون بريدن و دوختن و تنمون کردن حالا نوبت من بود که شروع کنم مونده بودم از کجا شروع کنم

-- سوگل خانم ساکتين چرا چيزي نمي گين؟

سوگل – چي دارم بگم؟!!!

-- اون روز داشتين در مورد نامزدتون حرف مي زدين با اومدن مامان اينا حرفتون نيمه کاره موند

سوگل – ببخشيد نبايد در موردش حرف مي زدم با گفتن اين حرفا شمارم ناراحت کردم کار از کار گذشته ديگه نمي شه کاري کرد

-- من نمي فهمم کجا کار از کار گذشته شما چرا مي خواين زندگي خودتون رو تباه کنين در حالي که از اون پسره چه مي دونم اتابک خان متنفريد ( اين حرف ها رو من داشتم مي زدم يه لحظه شک کردم خودم باشم من و اين حرفا!!!)

سوگل – چي کار بايد مي كردم وقتي بابا و مامانم راضي بودن و وقتي خبرشو مي شنيدن قند تو دلشون آب مي شد چطور مي تونستم دل مامانم رو که مريض بود رو بشکونم حالا اميدوارم خوب پيش بره اتابک به من علاقه داره البته خودش اين رو مي گه منم اميدوارم بشه به حرفاش اعتماد کرد ديگه اميد من به...

نذاشتم ادامه ي حرفشو بزنه از کوره در رفتم و گفتم :

-- معلومه تو داري چي ميگي تو مي خواي با زندگي خودت بازي کني مي خواي يه عمر خودتو اسير کني از تو که يه دختر تحصيل کرده اي اين حرفها بعيده تو بايد خودت واسه زندگي خودت تصميم بگري گيرم که اتابک خان هم مرد خوبي باشه اصلاً يه پا آقا وقتي بهش علاقه نداري و به گفته ي خودت ازش متنفري چطوري يه عمر مي خواي تحملش کني صحبت يکي دو روز نيست صحبت يه عمر زندگيه تو نبايد اجازه بدي ديگران برات تصميم گيري کنن مي فهمي چي مي گم ؟

سوگل – کيان خان من همه ي اينا رو مي دونم به همشونم فکر کردم کارم شب روز اينه شبا با کابوس هاي اون به صبح مي رسونم ولي به هيچ نتيجه اي نمي رسم من نميتونم دل مامان و بابا رو بشکونم مي فهمي اونم حالا که قول و قرار ها گذاشته شده و بعد 30 سال بابا به آرامش رسيده نمي خوام دوباره به خاطر من آرامشش به هم بخوره

-- من با دايي نويد حرف مي زنم ...

سوگل – نه نه خواهش مي کنم اين کار رو نکن نمي خوام فکر کنه غريبه بوده که من نتونستم خودم حرفامو بهش بزنم اگه اصلاً تونستم هم بزنم اگه بابا اين قرار مدارهارو به هم بزنه موقعيتش اونجا به خطر مي افته باباي اتابک هر کاري بگي ازش بر مي ياد آشنا هاي زيادي اونجا داره نمي خوام بابام به خاطر من به مشکل بيفته خواهش مي کنم چيزي بهش نگو

-- باشه سوگل تا تو نخواي من حرفي نمي زنم ،رو من هم حساب کن هر وقت هر کاري خواستي تا اونجايي که در توانم باشه کمکت مي کنم ولي بازم مي گم با عجله تصميم نگير رو حرفهاي من فکر کن اصلاً مشخصات اون پسره رو بده به من ببينم کي است خيلي دوست دارم ببينمش

سوگل – ممنون از لطفت خوشحالم که تونستم حرفهاي دلمو بهت بزنم و معذرت مي خوام که ناراحتت کردم

-- منتظرت هستم اگه پشيمون شدي مشخصات اتابک رو هم بهم بده قول هم بده ديگه ناراحت نباشي قبول؟

سوگل – قبول

همين موقع بود كه گوشيم زنگ زد فرهان بود

-- پسر شما كجا غيبتون زد؟

-- شما كجاييد؟

فرهان-- تو پارك داريم دنبال شما مي گرديم

-- ما نزديكي هاي اون بوفه هستيم

فرهان – ما هم همون نزديكي ها هستيم ... آهان ديدمت

چرخيدم از دور فرهان و كيانا رو ديدم كه دارن واسه ما دست تكون مي دن و دارن مي يان پيش ما من هم براشون دست تكون دادمو در اين حين به سوگل گفتم:

-- يادت نره قول دادي ها

سوگل هم به زور يه لبخني تحويل من دادو گفت:

-- بابت همه چيز ممنون يادم مي مونه ...فرهان -- سلام بر همگي

سوگل -- سلام

-- سلام چي شد رفتين ديدين

كيانا – آره خيلي خوب بود من كه پسنديدم

فرهان – زنگ زدم واسه ساعت 8 قرار گذاشتم بريم بنگاه براي تموم كردن كار مي مونه وسايلا و دکراسيون شرکت که اونم دست کيانا خانم رو مي بوسه

-- چرا کيانا

فرهان – چون سليقشون از همه ي ما بهتره ... نه مرگ من مي خواي تو بخري تو بخري که من مي دونم اونجا رو مي کني تونل وحشت ...

-- وا چرا تونل وحشت

فرهان –دست تو باشه که همه رو سياه سفيد مي کني ... مرگ من فکر کن مبل سفيد ، پرده ها سياه، ميزها سفيد، صندلي ها سياه، ... فکرشو بکن چه شود عزيز من دوران تلوزيون سياه سفيد گذشته ها

-- فرهان تو رو خدا چرند نگو باز شروع کردي

کيانا – مگه دروغ مي گه خوب راست مي گه ديگه

فرهان – تشکر مادمازل ... آقا کيان داشته باش هي بگو چرند نگو

-- اينم از خواهرمون

کلي با هم گفتيم و خنديديم ساعت 7:15 بود که سوگل و کيانا رو رسونديم خونه من و فرهان هم رفتيم دنبال کارهاي دفتر بعد از تموم شدن کارها برگشتيم خونه همش فکرم مشغول بود داشتم به حرفهاي سوگل فکر مي کردم و با دلايل غير منطقي که خودم هم باورشون نداشتم،خودمو گول مي زدم چند روز از گردش ما ميگذشت دايي نويد همه ي کارهاي مربوط به برگشتشون رو کرده بودن فردا شب پرواز داشتن منم اصلاً حال خودمو نمي فهميدم اون روز رو دايي نادر همه رو دعوت کرده بود خونشون ولي من حوصلشو نداشتم از همه بيشتر حوصله ي صبا و صدا رو!!! ... بلاخره به هر مصيبتي بود رفتم ولي کاش نمي رفتم چون بد از ديدن ناراحتي سوگل حالم بدتر هم شد خلاصه به هر بدبختي بود بعداز جمع شدن همه خونه ي آقاجون دايي نويد اينا رو راهي کرديم ديگه هيچي حاليم نبود اون شب رو تا صبح تو اتاق رژه مي رفتم چه مرگم شده بود نمي فهميدم کم و بيش فرهان هم از حال و اوضام خبر دار شده بود و سعي داشت با شوخي هايي که مي کنه منو از عالم خودم در بياره صبح باز صداي زنگ موبايل بلند شدم صفحه ي گوشي رو نگاه کردم باز اين پسره فرهان بود

-- مرد حسابي مگه تو کار و زندگي نداري کله سحر مثل خروس بي محل همه رو بيدار مي کني

فرهان -- اولاً سلام ... ثانيآ دست شما درد نکنه با اين عناوين زيباتون ما رو سرافراز مي فرماييد ...ثالثاً ساعت بالا ي ميزتان را ملاحظه بفرماييد ... رابعاً آخه الاغ کي به ساعت 11:30 مي گه کله سحر ... خامساً خروس بي محل جناب عالي هستيد نه بنده ... و اما سادساً...

-- فرهان دست بر مي داري يا نه حوصله ندارم يه چيز بهت مي گما

فرهان – جناب عالي خيلي بي جا مي فرماييد... حاضر شو دارم مي يام دنبالت

-- چي چي روحاضر شو ن مي گم حوصله ندارم الان از خواب بلند شدم تو مي گي حاضر شو دارم مي يام دنبالت

فرهان – تا يه ساعت ديگه اونجام باي

-- فرهان ...

گوشي رو قطع کرده بود به اجبار بلند شدم رفتم يه دوش گرفتم چند تا لقمه هم به زور مامان خوردم لباس پوشيدم تو همين حين بود که فرهان زنگ خونه رو زد

فرهان – سلام خاله نسيم

مامان-- سلام پسرم خوبي؟ مامان اينا خوبن؟

فرهان – مامان اينا که خوبن سلام مي رسونن ولي اين کيان اگه به بالو پر ما نزنه ما هم حالمون خوبه

از پله ها اومدم پايين

-- فرهان باز تو چي داري به اين مامان بيچاره ي من مي گي ... راستي مامان تو چرا سرکار نيستي ؟

فرهان – ملاحظه بفرماييد ... (رو به مامان) با عرض پوزش

برگشت به طرف من گفت:

آخه الاغ کي روز جمعه مي ره سر کار که مادر جنابعالي هم بره

-- (يه دستي به صورتم کشيدموبا خميازه گفتم) امروزجمعس ... پس چرا نذاشتي بخوابم مرض داري؟

فرهان – حرف اضافه موقوف ... حالا يه چيزي هم طلب کار شديم

خلاصه به هر قيمتي بود فرهان به زور کتک منو برد بيرون با ماشين فرهان رفتم يه گشتي تو خيابون ها زديم فرهان هم به همه چي متوسل شد که حال منو عوض کنه آخر سر هم با هم رفتيم رستوران هميشگي

فرهان – اَه ... اعصاب منو ريختي به هم معلومه تو چته؟ کيان يه چيزي مي گي يا نه... ببينم نکنه عاشق شدي؟

-- فرهان تو رو خدا دست از سرم بردار چرند نگو

فرهان – ميگي چي شده يا نه

-- دايي نويد اينا برگشتن امريكا

فرهان – سياوشم....؟

-- آره فقط زن دايي مهرانه مونده

فرهان – آخيشششش.....

-- چيزي گفتي ؟

فرهان – نه نه ... حالا خوب برگشتن دايي نويد اينا به تو چه ربطي داره نکنه به خاطر سوگل ناراحتي؟

-- فرهان ، من مي خوام کمکش کنم

فرهان – دوسش داري؟

-- تو باز شروع کردي؟ من مي گم اين امکان پذير نيست ميگم اين عشق ممنوعس تو خانواده ي ما ازدواج خانوادگي ممنوع هستش باز تو مي گي دوسش داري

فرهان – آره ارواح خاک عمه ات ... رادياتور عشق من ازبهر تو، آمد به جوش *** گر نداري باورم (بعد در حالي که به قيافه ي من اشاره مي کرد) بنگر به روي آمپرم

-- دست بر ميداري يا نه

فرهان – حالا... خوب مي خواي چي کار کني؟

-- مي خوام ببينم اين نامزد سوگل کي هست؟ ...چي كارست ....اصلا بدرد سوگل مي خوره يا لياقتش رو نداره...؟ کمکم مي کني؟

فرهان – حالا غذاتو بخور ببينيم چي مي شه

بعد از اينکه اومدم خونه حالم يه کم بهتر شده بود اينا رم به فرهان مديون بودم واقعاً دوست خيلي خوبيه!!!

فردا رو با هم قرار گذاشتيم بريم دنبال وسايل هاي شرکت هر جوري بود کم و بيش تونستم باز حرف خودمو به کرسي بشونم و رنگ هاي سياه و سفيد بخرم بعد از کلي اين در و اون در زدن باز کمي از وسايل موند که ديگه قرار شد اونا رم بعداً بخريم تو اين مدت هم کارهاي ثبت شرکت آماده شده بود و مي تونستيم شرکت رو راه بندازيم فرهان هم خودشو به آب و آتيش زده بود که هر چه زودتر شرکت افتتاح بشه ولي ما کار افتتاح شرکت رو گذاشتيم براي بعد از برگشت دايي نويد اينا تا بتونيم تا اون وقت کارهاي باقي مونده رو هم انجام بديم ولي فرهان بشدت مخالف اين كار بود .اون مي خواست هرچه سريعتر كارمون راهبيوفته ولي هنوزم كه هنوز ه چيزي راجع به اون دختر نگفته بود تا اينكه........

يك هفته به عمل جراحي زندايي مهرانه باقي مونده بود كه دايي نويدينا تصميم گرفتند برگردند .ولي تنها نبودند اين بار اقاي اتابك خان نيز با اونا مي اومد اين بار دايي تمام زندگي اش رو برداشته بود و داشت مي امد ايران .گويا سياوشم از شركت كه در آنجا مشغول بكار بود استعفا داده بود و داشت به ايران بر مي گشت .

يك روز قبل از اومدن اونا بود كه من و فرهان داشتيم وسايلي رو كه با سليقه ي كيانا و دخالت من خريداري شده بود و جا به جا مي كرديم كه فرهان پرسيد : داييت اينا دارند بر مي گردند؟

-اره امشب وسايلشون رو مي فرستند و خودشون فردا ميان

- همشون ميان ؟

- اره بابا تازه يك نفر اضافه هم ميارن

- كي رو؟

- اتابك رو خيلي دلم مي خواد ببينمش

- چرا؟

- چرا چي؟

- چرا مي خوايي رقيبت رو ببيني؟

- اون رقيب من نيست يعني درستش من رقيب اون نيستم

- كيان دلم مي خواد بدونم تا كي مي خوايي به اين بازي كه من دوسش ندارم ادامه بدي ولي بدون ديدن رقيب اصلا خوب نيست

- مگه تو رقيبت رو ديدي؟

فرهان سرش رو پايين انداخت و گفت: جلوي روي من داشتند با هم بگو بخند مي كردند كيان نمي دوني اون شب آتيش گرفتم وقتي باهم پيش مهمونا مي رفتند وقتي پسره با هر شوخي مدام خودش رو به ............اون نزديك مي كرد .من مرگ آرزوهام رو مي ديدم .اون از من سره خيلي سره مي ترسم شكست بخورم مي ترسم خورد بشم . كيان من با اين شكست تنها اون دختر رو از دست نمي دم بلكه خيلي چيزاي ديگه رو از دست مي دم

- مي دوني فرهان من موندم اون دختره كيهو چه جور آدميه كه تونسته از تو همچين چيزي بسازه پسر خيلي تغيير كردي ديگه اون فرهان قبل نيستي

- اره خيلي تغيير كردم تو هم تغيير كردي خودت خبر نداري

- شايد .....راستي فرهان فرداي اون روزي كه دايي اينا رسيدند مراسم افتطاحيه رو بر گزار كنيم بهتره

- چرا ؟

- چون هم تو عجله داري و هم اونا وقتي براي استراحت دارند

- اونا؟ مگه كيا قراره بيان ؟

- بابا تو چرا امروز گيج مي زني؟ بابا و مامانم و سياوش وسوگل و شايد اتابك

- اهان ......نمي شه ..نه بي خيال

- چي نمي شه؟

- هيچ چي ...حالا كه بابات و مامانت ميان منم به خانوادم خبر مي دم بيان راستي مراسم از كي شروع مي شه؟

- درست ساعت نه .

- خوبه ..ديگه اينجا كاري نمونده بيا بريم يك چيزي بخوريم گلوم خشك شد

- از بس كه حرف مي زنيم

با اين حرفم فرهان بلاخره به خنده افتاد .

اون شب وقتي توي تختم دراز كشيده بودم به سوگل فكر مي كردم به اون نامزدش يعني من مي تونم اون رو كنار سوگل تحمل كنم؟

نكنه حق با فرهان باشه و من تمام اين مدت فقط خودم رو قول مي زدم كه دوسش ندارم وفقط مي خوام كمكش كنم؟

صبح با نيروي مضاعفي از خواب بيدار شدم و رفتم حموم و سر و صورتم رو صفا دادم و رفتم سراغ كمد لباسا . به قول كيانا ادم وقتي در كمد من رو باز مي كنه ياد شب و روز مي افته نصف كمد لباساي سياه رنگم بود و نصف ديگش هم سفيدا ساير رنگا هم توي كشوهاي كمدم بودند . اين بار بلوز سفيدم رو كه رويش شكلهاي جالبي به رنگ سياه داشت رو همراه شلوار سفيدم رو پوشيدم و رفتم پايين . ساعت 11 بود و خانواده ي دايي تقريبا نزديك 2 ظهر مي رسيدند . هم كم كم اماده شديم و رفتيم فرودگاه

توي اون مدتي كه منتظر نشستن هواپيماي اونا بوديم دلم شور مي زد يك جوري بودم انگار نگرانم يا ناراحت مدام قيافه ي سوگل جلوي چشمام مي اومدو از گوشه گنار ذهنم حرفاي فرهان و كيانا رو مي شنيدم ولي همه ي اينها با امدن اسم اتابك از هم پاشيده مي شد

- كيان ......كيان كجايي؟

- ااااا.....ببخشيد حواسم نبود

- دايي اينا اوجان نگاه كن دارن ميان اينطرف

به سمتي كه كيانا اشاره كرده بود نگاه كردم اول دايي رو ديدم و بعد سياوش رو به دنبال سوگل بودم كه ............واي خداي من انگار كل فرودگاه روي سرم خراب شد . حق با فرهان بود ديدن رقيب اصلا خوشايند نبود ......يعني من .....نه من سوگل رو دوست داشتم ....ديگر قانون آقاجون يادم رفته بود ديگر اتابك يادم رفته بود ....

سوگل همراه پسري كه به احتمال فراوان اتابك بود به سمت ما مي اومدند در حالي كه دست در دست هم داشتند . سوگل من خدايا .....

دايي اينا رسيدند به ما و من ديدم كه سوگل وقتي داشتند نزديك ما مي رسيدند سعي داشت دستش رو از دست اتابك خارج كند ولي او مانع مي شد .نگاهم رو از روي دستان اونها گرفتم و به سياوش دوختم كه مقابلم براي سلام دادن ايستاده بود بعد از او با سوگل دست دادم و بعد اتابك مقابلم ايستاد تازه توانستم قيافه اش رو خوب ديد بزنم . موهاي خرمايي رنگش رو بلند كرده بود و از پشت بسته بود و ابروهايش فكر كنم از ابروهاي كيانا تميز تر بودند و چشمان آبي رنگش گويا احساس نداشت براي من مثل شيشه بودند گويا فقط از سر وظيفه داشت با ما خوش و بش مي كرد . از لباس هايش نگويم بهتر است پسره ي جلف بلوزي تنگ و چسبان زرد رنگ به تن داشت با شلواري لي كه فكر كنم از تن گداي سر محلشون در آورده و پوشيده بود .چند جايش پاره بود .به قول فرهان اين لباسا مخصوص بچه پولداراي تازه بدوران رسيده بود

وقتي به خودم اومدم ديدم كه چند دقيقه اي هست كه دست اتابك رو در دست دارم وبه او نگاه مي كنم .سريع دستش رو ول كردم و خودم رو با دايي مشغول كردم . دم در فرودگاه از دايي عذر خواهي كردم و گفتم: دايي جون شرمنده ها ولي همان طوري كه مي دونيد ما فردا شركتمون رو راه مي اندازيم و هنوز بعضي از كارا مونده كه انجام بديم با اجازه من مي رم شركت .

- خواهش مي كنم پسر جون راحت باش بكارات برس شب مي بينمت

- با اجازه .....كيانا جان يك لحظه

به كيانا كه با سوگل حرف مي زد اشاره كردم كه بياد طرفم

- كيانا من مي رم شركت كار دارم يهو بابا ومامان چيزي پرسيدن يك دروغي سر هم كن بگو كه چه كاري دارم

- كيان منو رنگ نكن ماها ديروز تمام كارا رو انجام داديم تو و فرهانم كه تا دير وقت اونجا بوديد اين چه كاريه كه من از اون خبر ندارم؟

- جون من اذيت نكن ديگه . جبران مي كنم

- باشه من كه مي دونم بلاخره فهميدي چيزي رو كه خيلي وقت پيش بايد مي فهميدي ولي بازم كمكت مي كنم

- خواهر جونم لنگه نداري

بعد سريع بوسيدمش و رفتم پيش بابا و مامان و يك خداحافظي سريع هم از اونا كردم كه مجال مخالفت بهشون ندادم ولي وقتي نگاه خشمگين مامان رو ديدم فهميدم كه باز از اينكه كيانا رو بوسيدم ناراحت شده چشمكي بهش زدم وسوار ماشين شدم واونجا رو ترك كردم

گوشيمو برداشتم وبه فرهان زنگ زدم

- الو كجايي فرهان؟

- سلام كيان جان من خوبم تو چطوري ؟ سلامتي

- بي مزه حال و حوصله ندارم بگو كجايي بايد باهات حرف بزنم

- بيا كافي شاپ هميشگي منتظرتم

- باشه فعلا

- فعلا

گوشي رو توي جيبم گذاشتمو روي پدال گاز فشردم دلم مي خواست هر چه سريع تر با يك نفر درد و دل كنم ديگه داشتم كم مي آوردم ....

با هم وارد سالن شديم بعد سلام و احوالپرسي از آقاجون برگشتيم طرف سوگل و اتابک و سياوش که نگاهم به دستهاي سوگل که باز تو دستاي اتابک بود افتاد با ديدن اين صحنه تمام خونه دور سرم چرخيد چشام سياهي رفت فرهان که متوجه حالم شده بود با يه سقلمه منو به خودم آورد به زور آب دهنمو قورت دادم و يه سلام کوتاه هم به اونا دادم و برگشتم نشستم مطمئن بودم اگه يه لحظه ديگه سر پا مي موندم تعادلمو از دست مي دادم فرهان هم کنارم نشست و خودشو بهم نزديک کرد و دم گوشم گفت

-- چي شده پسر قوي باش اينطوري مي خواي به سوگل برسي با اين قيافه يه نگاه به خودت بنداز رنگت شده مثل گچ ديوار قوي باش که بتوني پاي عشقت وايسي نترس منم کمکت مي کنم پشتت هستم حالا هم پاشو يه آبي به سر و صورتت بزن تا حالت بياد سر جاش

با حرفهاي فرهان کمي قوت قلب گرفتم و با يه معذرت خواهي کوتاه بلند شدم تا آبي به دست و صورتم بزنم بعد از اينکه از دستشويي اومدم بيرون حالم نسبتاً بهتر شده بود اينبار وقتي وارد سالن شدم ديدم که سوگل دستاشو از دستاي اتابک بيرون آورده کمي خيالم راحت شد رفتم بشينم که کيانا هم ازآشپزخونه اومد بيرون سياوش پيش خودش جا باز کرد و گفت بفرماييد

برگشتم به طرف فرهان و ديدم که رنگش پريد و دستي به موهاش کشيد نامردي بود اگه کاري نمي کردم برگشتم به طرف سياوش و به هواي سوال کردن نشستم کنارش کيانا هم مجبور شد بره کنار فرهان بشينه

-- خوب سياوش جان شنيدم مي خواي به سلامتي شرکت باز کني؟

سياوش – آره تصميم گرفتم کم کم برم دنبال کارهاي شرکت

-- منو فرهان هم خوشحال مي شيم تو کارهاي شرکت کمکت کنيم ... مگه نه فرهان؟!!!

برگشتم طرف فرهان که با يه نگاه قدرشناسانه اي حرفمو تاييد کرد يه چشمک بهش زدم که اونم با يه لبخند جوابمو داد و سرشو انداخت پايين( آخه بچه خجالت مي کشيد آخه!!!!)

تو همين حين صداي مامان بلند شد

مامان-- امير علي مگه من به تو نگفتم تا من با تلفن حرف مي زنم شما شروع کنيد شما که هنوز اينجاييد بفرماييد بفرماييد غذا از دهن افتادها

بابا – والله نسيم خانم بنده معذورم من گفتم اينا قبول نکردن گفتن بذار نسيم هم بياد

بعد در حالي که بلند مي شد همه رو دعوت کرد به طرف سالن غذاخوري همه بلند شديم سر ميز هم کاري کردم که فرهان روبه روي کيانا که پيش سوگل و اتابک نشسته بود بشينه خودم هم پيش فرهان نشستم سياوش هم مجبوراً کنار من نشست در طول شام متوجه نگاه هاي گاه و بي گاه فرهان به کيانا شدم و آخر سر طاقت نياوردمو خواستم يه کمي اذيتش کنم با پام محکم زدم به پاش و خودمو کشيدم نزديک گوشش با اشاره به کيانا گفتم

-- چيه چرا داري دختر مردمو درسته قورت مي دي سرتو بنداز پايين

که يه هو غذا پريد گلوش و افتاد به سرفه منم خندم گرفته بود سرمو بلند کردم که نگاهم با نگاه سوگل گره خورد با يه لبخند محزون بهم نگاه مي کرد وقتي متوجه نگاهم شد سرش رو انداخت پايين با صداي فرهان به خودم اومدم

-- معذرت مي خوام

بقيه ي غذا رو نفهميدم چه جوري خوردم بعد صرف شام و چايي دايي دل به دريا زدو بحث رو باز کرد

دايي نويد – آقاجون اگه اجازه بديد منو بچه ها مي خواستيم يه چيزي از شما بخواييم

آقاجون – هر چي مي خواي بگو پسرم

دايي نويد – راستش ... چه طوري بگم ... نمي دونم چه جوري شروع کنم ... منو بچه ها ....

آقاجون – چي شده پسرم بگو ... مشکلي پيش اومده پول مول لازم داري

دايي نويد – نه نه صحبت اين حرفا نيست ... راستش

بعد يه نگاهي به جمع کرد

آقاجون – پسر دِ بگو نصف جونم کردي

دايي نويد – آقاجون اين قانون رو لغو کنيد

آقاجون – چي ؟!!! کدوم قانون ؟؟

دايي نادر – ازدواج خانوادگي ممنوع

دايي نويد – آقاجون من سي سال به پاي اين قانون سوختم در حالي که دليل اين قانون رو نمي دونستم حداقل دليل اين قانون رو بگين

دايي ناصر – آقاجون ما هر وقت دليل اين قانون رو پرسيديم شما يه جوري هر دفعه از زيرش در رفتين بگين تا ماهم بدونيم

آقاجون – ساکت ... چيزي شده که من ازش بي خبرم ... نکنه يکي ازبچه ها ... آره

دايي نويد – نه نه آقاجون فعلاً چيزي نشده ولي ما نمي خواييم بعد از اين هم چيزي بشه از شما خواهش مي کنيم يه چيزي .....

آقاجون –- کافيه

دايي نادر – ولي آقاجون

آقاجون – گفتم کافيه

همه ساکت شده بودن و به آقاجون که چشم هاشو بسته بود و به مبل تکيه داده بود نگاه مي کردن فرهان که وضع رو اينطوري ديد بلند شد که بره از همه عذر خوهي کرد ولي با صداي آقاجون برگشت

آقاجون – فرهان بشين

فرهان – نه ديگه آقاجون ... من برم بهتره ... بعداً مزاحم مي شم ... فعلاً

آقاجون – گفتم بشين ... تو که غريبه نيستي ... تو هم واسه من با کيان هيچ فرقي نداري

فرهان – آخه ....

آقاجون – آخه نداره ....دوست دارم تو هم اين ماجرا رو بشنوي

منم وقتي تحکم رو تو حرفهاي آقاجون ديدم به فرهان اشاره کردم که بشينه اونم بدون هيچ حرف ديگه اي نشست

آفاجون – انگار ديگه وقتش رسيده که شما هم در مورد گذشته چيزهايي بدونيد... انگار بايد همه چي رو بگم

بعد سکوت کرد مثل اين که مي خواست به گذشته ها بره بعد از چند دقيقه شروع کرد

آقاجون – موضوع برميگرده به درست 55 سال پيش ... اون موقع من 18 سال بيشتر نداشتم ... درس مي خوندم تک فرزند خانواده بودم

دايي نادر – ولي عمه ....

آقاجون – فقط گوش کنيد تا آخرش ... اگه حرفي داشتين بعداً بپرسين

بعد از کمي سکوت انگار که باز مي خواد به گذشته ها برگرده باز شروع کرد

آقاجون – بابام که اون موقع بهش مي گفتيم حاج بابا تو بازار فرد سرشناسي بود سري تو سرا داشت منو بعد از مرگ مادرم که تو 4 سالگي از دست داده بودمش خودش بزرگ کرده بود گذاشته بود درس بخونم برخلاف خيلي از بچه هايي که تو سن من کار مي کردن..... به مادرم وفادار مونده بود و بعد از اون ازدواج نکرده بود و منو تنهايي به قول خودش با چنگ و دندون بزرگ کرده بود البته اون موقع ها زن عموم هم به بابام براي بزرگ کردن من کمک کرده بود واسه همين زياد خونه ي زن عموم اينا بودم يه جورايي زن عموم جاي مادر نداشتم بود اون موقع ها يه دختر عمو هم داشتم يه جورايي با هم بزرگ شده بوديم........ مثل خواهر و برادر!!! بهش مي گفتم آبجي مهتاب اونم بهم مي گفت داداش محمد

اما کاش اين خواهر برادري ادامه داشت چند وقتي بود که متوجه شده بودم که احساسم نسبت به مهتاب عوض شده مهتاب 4 سال از من کوچيکتر بود يه دختر 14 ساله....... الحق که خيلي هم خوشگل بود خيلي هم شبيه سوگل بود

بعد يه نگاهي به سوگل انداخت انگار که مي خواست تو صورت سوگل مهتاب رو پيدا کنه بعد از کشيدن يه نفس بلند ادمه داد

يهو به خودم اومدم ديدم دوسش دارم نه به عنوان يه خواهر!!!!

زمان ما بچه ها نمي دونستن عشق و عاشقي يعني چي دختر پسر سر سفره ي عقد همديگه رو مي ديدن منم از همين مي ترسيدم مي ترسيدم به بابام بگم کسي رو دوست دارم مي ترسيدم بهش بگم خاطر مهتاب رو مي خوام واسه همين خودمو با کار مشغول کردم گفتم شايد از يادم رفت شروع کردم پيش حاج بابا کار کردن ولي مگه مي شد مگه دست و دلم به کار مي رفت از درس و زندگي و کار افتاده بودم همش تو خيالاتم مهتاب رو تو لباس عروس کنار خودم مي ديدم تا اينکه زد و واسه مهتاب خواستگار پيدا شد ديگه رو پام بند نبودم احساس مي کردم همه چي تموم شده ديگه مهتاب از دستم رفته تصميم گرفتم برم به خود مهتاب بگم بگم ردش کن برن بگم دوسش دارم بگم واسه خاطر اون هر کاري بگن مي کنم بگم پام وايسه بگم زنم شه!!!

ولي مگه مي شد سرتو بندازي بري بگي آبجي من دوستت دارم !! مگه اين دور زمون بود که بري بهش بگي اينه شمارم !!! نه نمي شد !!! اصلاً مي شد مگه دست مهتاب بود که بهشون جواب رد بده ولي بايد يه کاري مي کردم نبايد واميستادم تا مهتاب از دستم بره بايد يه کاري مي کردم

چند روزي بودکه از غذا هم افتاده بودم بابام و عموم مدام داشتن در مورد خواستگار مهتاب با هم حرف مي زدن اول خواستم برم به بابام بگم بره واسم خواستگاري ولي نتونستم خواستم برم به عموم بگم اين پسره آدم بديه اونم نتونستم خواستم برم پسره رو بگيرم به باد کتک اونم نتونستم مي رفتم پسر مردمو مي زدم که چي..... که چرا اومدي خواستگاري ....... گيرم که مي رفتم بعداً جواب عمو و بابام رو چي مي دادم چي داشتم بگم بلاخره دلم زدم به دريا تصميمم رو گرفته بودم بايد مي رفتم بايد مي گفتم سه شب نخوابيده بودم با خودم تمرين کرده بودم که چي بايد بگم ؟ ... چطوري بگم؟..... کجا بگم ؟ .....

صبح خروس خون شال و کلاه کردمو رفتم دم در خونه ي عموم اينا کشيک..... امروز قرار بود خواستگارها بازم بيان مي دونستم مهتاب مي ره واسه خريد نون...... کارش بود صبحا نون رو از دو کوچه بالاتر، خودش مي خريد بعد از کلي کشيک کشيدن بلاخره پيداش شد با يه چادر سفيد رو سرش اول نتونستم برم جلو ولي وقتي به بعد از ظهر فکر مي کردم مصمم تر مي شدم بلاخره دلو زدم به دريا و رفتم جلوشو گرفتم.....

شوكه شده بود ازم پرسيد اين وقت صبح اينجا چيكار مي كني اتفاقي افتاده تو دلم گفتم آره مي خوان تو رو ازم بگيرن ولي جلوي خودمو گرفتم گفتم مي تونم باهات حرف بزنم يه چيزي هست كه بايد قبل از .... بايد بهت بگم اونم از همه جا بي خبر راه افتاد با من اومد كمي كه از خونشون دورتر شديم وايسادم و بعد از كمي مِن مِن كردن آخر سر، سر حرف رو باهاش باز كردم

گفتم: مهتاب امروز مي خواي چيكار كني؟

: مگه قراره كاري كنم

: جوابت چيه

:جواب چي چي چيه؟

: خودتو به اون راه نزن

:منظورت رو نمي فهمم

: خودت منظورمو خوب مي فهمي منظورم خاستگاراست، چه جوابي مي خواي بهشون بدي

: مگه قرار من جواب بدم آقاجون راضيه مي خواد جواب مثبت بده

با اين حرفش دنيا دور سرم چرخيد دوست داشتم زمين همون جا دهن باز كنه و بيفتم توش ديگه كنترلمو از دست دادمو سرش دادكشيدم من با آقاجونت چيكار دارم منظورم نظر توئه ، تو نظرت چيه؟ مثبت يا منفي .... چيزي نگفت فقط وايساد و منو نگاه كرد با اين كارش عصباني تر شدمو سرش داد كشيدم دِ جوابمو بده بازم حرفي نزد

گفتم دوسش داري آره ... يه چيزي بگو لعنتي ... سرشو انداخت پايين ... ديگه پاهام تحمل وزنمو نداشت همون جا نشستم زمين و به ديوار تكيه دادم سرمو بين دو دستام گرفتم و به بخت بد خودم لعنت فرستادم با خودم گفتم محمد چي فكر مي كردي چي شد ... حتماً دوسش داره كه چيزي نمي گه ازش چه انتظاي داري برگرده بهت بگه آره .... با صداي هق هق گريه ي يه نفر به خودم اومدم سرمو بلند كردم ديدم مهتاب همونجوري كه سرش پايينه داره گريه مي كنه ... هل شده بودم نمي دونستم چيكار بايد بكنم بلند شدم رفتم كنارش چونشو گرفتمو سرش رو بلند كردم با ديدن اون چشماي قشنگش كه سرخ سرخ شده بود هل بودم هلتر شدم

گفتم : مهتاب ... مهتاب جان ببخش ناراحتت كردم ... غلط كردم خوبه ... اصلاً گه خوردم ... تو رو خدا ديگه گريه نكن ... تو رو جون من گريه نكن ... ولي باز داشت گريه مي كرد

گفتم كاش خفه ميشدمو سرت داد نمي كشيدم كاش محمد ميمرد و گريه ي تو رو نمي ديد ديگه گريه نكن ... ولي شدت گريش بيشتر شد ... از دست خودم عصباني شدم كه چرا باعث گريه ي اين دختر شدم شروع كردم به كوبيدن سرم به ديوار ولي مهتاب اومد جلو وگفت

تو رو خدا محمد اين كار رو نكن ... باشه ... باشه ببين گريه نمي كنم .... ببين ... شروع كرد به پاك كردن اشكاش .... بعد سرش رو بلند كرد يه لحظه مات به من نگاه كرد بعد برگشت گفت خدا مرگم بده ... محمد سرت خون داره مي ياد دستمو كشيدم رو سرم و نگاه كردم

آقاجون به اين جاي داستان كه رسيد دستشو به سرش كشيد انگار كه هنوز هم تو اون موقع هاس و بعد نگاهي به دستش كرد و ادامه داد....

دستم خونيه خوني بود بهش خنديدمو گفتم فداي سرت من چيزيم نيست تو فقط گريه نكن واسه من كافيه من حاضرم جونم رو هم فدات كنم ولي اشكاتو نبينم ........باشه...........

: برگشت گفت خدا نکنه از اين حرفا نزن

:اگه ناراحتت کردم ببخش

: تو ناراحتم نکردي من از کس و چيز ديگه اي ناراحتم

از کي بگو تا پدرشو در آرم باز زد زير گريه با هق هق گفت من نمي خوام ازدواج کنم من از اون پسره بدم مي ياد نمي خوام با اون ازدواج کنم من من ..... کس ديگه اي رو ....

بقيه ي حرفشو خورد از طرفي خوشحال بودم از طرفي هم فکرفرد ديگه مثل خوره افتاده بود به جونم نشستم زمين ديگه اختيار حرفهايي که مي زدمو نداشتم گفتم مهتاب من ...من تو رو ...من تو رو دوست ....دوست دارم ...زن من ...يعني با من .... با من ازدواج مي کني؟ با صداي بلند گريه کرد فکر کردم از حرفام ناراحت شده بلند شدم گفتم لعنت به من که نمي دونم چي بايد بگم باشه باشه گريه نکن .... اصلاً فراموش کن مهتاب برگشت گفت من ازحرفهاي تو ناراحت نشدم من از اين ناراحتم که انتظارحرفهايي که خيلي وقته دارمو بايد .... بايد تو اين موقعيت اينجوري بشنوم بعد از اين حرفها باهق هق شروع به دويدن به طرف خونشون کرد خوشحال بودم ولي وقتي به بعد از ظهر فکر مي کردم حالم دوباره عوض مي شد......

يعني واقعاً مهتاب هم منو دوست داشت يعني واقعً اين همه مدت احساسي که من به مهتاب داشتم رو اونم به من داشت شروع کردم تو خيابونا راه رفتن نمي فهميدم اصلاً ميخوام کجا برم فقط مي رفتم ناهار رو هم نرفتم خونه داشتم با خودم کلنجار مي رفتم

يه آن به خودم اومدم و ديدم به اومدن مهمونا وقت زيادي نمونده بايد با حاج بابا حرف مي زدم نبايد مي ذاشتم مهتاب به اين راحتي ها از دستم بره برگشتم خونه به از کلي مِن و مِن بلاخره به پدرم همه چي رو گفتم اول پدرم مات و مبهوت به من نگاه مي رد بعد از اينکه از بهت اومد بيرون شروع کرد به بلند خنديدن بغلم کرد و گفت الحق که پسر خودمي پاشو پاشو که اگه دير بجمبي مهتاب از دستت پريده اون موقع بود که بغزم ترکيد و شروع کردم به گريه کردن که اين کارم باعث شد بابام بيشتر بهم بخنده خلاصه طوري حاضر شدم که اگه بگم باورتون نمي شه چند دقيقه نگذشته بود که دم در خونه ي عموم بوديم بعداز ورود ما همه ي مهمونا بلند شدن بينشون دنبال مهتاب بودم ولي اونجا نبود پدرم با يه عذر خواهي عموم رو صدا کرد و نمي دونم چي گفت چي نگفت که عموم هم قبول کرد رفتم اتاق مهتاب ديدم مهتاب نشسته داره گريه مي کنه طاقت نيوردمو بغلش کردم و گفتم همه چيز تموم شد ديگه نبايد گريه کني ولي اون موقع از کجا مي دونستم که تازه اول بدبختيامه

چند وقتي بود که منو مهتاب همديگرو مي ديديم و با وعده وعيد هاي هم خوش بوديم بلاخره بعد از ماهها منو بابام شال و کلاه کرديم رفتيم خونه ي عموم اينا براي خاستگاري بعد از اين که عموم موضوع رو فهميد رنگش شد مثل گچ ديوار بعد نه گذاشت و نه برداشت گفت نه

اول باورم نمي شد فکر کردم داره شوخي مي کنه بابام هم باورش نشده بود آخه سابقه نداشت عموم رو حرف بابام حرفي بزنه ولي وقتي فهميديم واقعاً داره راست مي گه و شوخي هم در کار نيست بابام شروع کرد به داد و بيداد و منم که کاملاً وا داده بودم ..........مهتاب هم داشت گريه مي کرد زن عموم هم پابه پا ي مهتاب داشت گريه مي کرد اون روز واقعاً جهنمي شد که بيا و ببين ........

وقتي بابام علتش رو پرسيد عموم گفت نمي تونه بگه و ازمون خواهش کرد که ديگه درموردش حتي فکر هم نکنيم

ولي بابام دست بردار نبود وقتي گفت تا علتشو نگي به ولاي علي پامواز اين خونه نمي ذارم بيرون عموم گفت نپرس نپرس داداش تو رو جون محمدت نپرس بذار اين ماجرا همين جا تموم بشه .........

بعد از کلي اسرار از بابام و انکار از عموم راه افتاديم اومديم خونه از اون موقع به بعد بين عموم و بابام شکر آب بود منم طاقت منتظر موندن نداشتم رفتم سراغ عموم ازش خواهش کردم علتشو بگه ولي هيچي ....

چند وقتي بود که مهتاب رو نمي ديدم شده بودم مثل مرغ سر کنده به هر دري مي زدم از طرفي بابام مي گفت نگران نباش به هر قيمتي هم که باشه مهتاب مال توئه و عموم مي گفت به هر قيمتي باشه نمي ذاره اين ازدواج صورت بگيره

يه روز بابام بلند شد رفت تا به هر جون کندني شده از عموم جواب مثبت بگيره منو هم با خودش نبرد ولي وقتي برگشت اصلا تو حال خودش نبود اومد و وسط حال افتاد زمين فوري قرصهاي قلبشو آوردم فکر کردم عموم باز مخالفت کرده و واسه همون بابام قلبش گرفته ولي وقتي گفت فکر مهتابو از سرت بيرون کن چشمام سياهي رفت تنها پناهي هم که داشتم از دستم رفت بعد از کمي که حالم اومد سر جاش ازش علتشو پرسيدم حرفي نزد فقط سرم داد کشيد که مهتابو فراموش کن ...نه من نمي تونستم نمي تونستم از مهتاب بگذرم بايد علتشو مي فهميدم زنگ زدم به عموم به هواي بد شدن حال بابام کشيندمش خونمون و تپانچه ي بابامو گذاشتم رو شقيقم گفتم يا مي گين يا همين جا بايد جنازمو بردارين مطمئن باشيد اگه علتشو نگيد همين جا با اين تپانچه خودمو مي کشم و از شرم خلاص مي شين بابام وعموم هر کاري کردن نتونستن منو راضي کنن و وقتي منو تو تصميمم مصمم ديدن مجبور شدن با گريه وزاري بگن

آقاجون به اين جا که رسيد چشماشو بست و ادامه داد ....

شما خواهر برادرين شما نمي تونيد باهم ازدواج کنيد .......... ديگه چيزي نمي شنيدم همش دو کلمه ي خواهر و برادر دور سرم داشت مي چرخيد................ زانوانم شل شد و روي زمين نشستم ......

- يعني چي؟ شماها هميشه مي گفتيد كه من و اون خواهر برادريم اينا رو مي گفتين تا ما همديگر و زياد تر از اين رابطه دوست نداشته باشيم ...مگه نه ...؟ تو رو خدا بابا ....عمو جون تو رو خدا بگيد كه همش يك كلكه براي ما بابا ......

هممون داشتيم اشك مي ريختيم .....

عمو- ولي محمد دروغ نيست بازي نيست حقيقت محضه حتي توي شناسنامه ي مهتاب به عنوان نام پدر و مادر اسم تقي و زهرا نوشته شده نه نقي و زهره

- بابا شما چي ؟ شما هم مي دونستيد؟

- نه بابا جون من نمي دونستم

كنترلم رو از دست دادم و فرياد زدم:يعني چي نمي دونستم اون بچه ي شما هسست يا نه ؟

عمو- محمد جان كمي اروم باش بشين تا من برم بقيه رو صدا بزنم بيان و از حقيقت مطلع بشند از اين ماجرا تنها من خبر دارم و بس ......

كمي كه گذشت زن عمو زهره و مهتاب هم اومدند وقتي چشمم به مهتاب افتاد ديدم اونم گريه مي كنه بلند شدم و فتم جلوش نشستم و گفتم : چرا گريه مي كني عزيز داداشي ؟

- محمد.....محمد....

- جان محمد بگو خواهرم

- ديگه نتونستم گريه هايش رو ببينم تو غوش كشيدمش و از روي پيشونيش بوسيدم كمي صبر كردم تا آروم بشه بعد در حالي كه دستش توي دستم بود به حرفاي عمو گوش دادم :

- زن داداش زهرا بعد از به دنيا آوردن محمد بيماري قلبي داشت نبايد دوباره بادار مي شد همه چيز خوب پيش مي رفت تا اينكه اون دوباره باردار شد ولي از ترس تقي به هيچ كس چيزي نگفت تا چند ماهي بگزره بعد كه جنين بزرگتر شد بتونه نگهش داره و با مخالفت تقي رو به رو نشه ولي وقتي تقريبا 4 ماهه بار دار بود تقي مجبور شد براي يك معامله بره تركيه و اين باعث شد كه زن داداش بهش نگه ولي اين سفر تقي كشيد به 4 ماه .....و وقتي برگشت .....زهره نبود....سر زا رفته بود وقتي زن داداش 5 ماهه بار دار بود ما خبر دار شديم كاري نمي شد كرد .....فقط بايد دعا مي كرديم كه دوام بياره.......

اون روزا 7 سال از ازدواج من و زهره مي گذشت ولي هنوز بچه دار نشده بوديم .....حكمت خدا بود كه بچه دار نشيم

اواخر ماه هفتم بود كه يك روز حال زن داداش بد شد تا قابله بياد من پيشش بودم و زهره رفته بود دنبال قابله.....

- نقي خان يك قول بده ...تو رو جون داداشت يك قول بده......

- چي زن داداش؟

- من دووم نمي يارم مي دونم ....فقط اين بچه......دلم نمي خواد بي مادر بشه و نمي خوام خودم پيش تقي بد قول بشم ......نزار بفهمند بچه ي منه ...بگو آورديش نگش داري .....هيچ كس نبايد بفهمه ....هيچ كس .....بعد هم كه قابله رسيد و تلاش كردند تا بتونند خودش رو نجات بدند ولي فايده نداشت اون رفت و من موندم با دوتا بچه يكي 4 -5 ساله و ديگري 4.5 ساعته ...مهر اين دختر ماه تاب بد جوري به دلم افتاده بود براي همين ماجرا را به زهره گفتم و او ههم قبول كرد و بعد از چند هفته كه تقي برگشت و حقيقت رو فهميد ما طبق خواسته ي زهرا ماجراي اين بچه را به او نگفتيم ......ولي حالا.....بعد 20 و اندي سال ...من رو ببخش محمد منو ببخش مهتاب بابايي

بعد از شنيدن حرفاي عمو بلند شدم و از اتاق اومدم بيرون.......راه رفتم و رفتم و رفتم ......فكر مي كردم به گذشته ها به خودم و به اينده و به مهتاب همون جا بود كه حق رو به عمو دادم تقصير او نبود انها گفته بودند كه ما خواهر و برادريم ولي من ......

با خودم عهد كردم كه اگر روزي من بچه دار شدم ....نمي گزارم اين اتفاق بيوفته .....نمي گزارم كسي از افراد فاميل به يكي از فاميل علاقه مند يشه ....همون روز پشت در خانه قبل از ودودم به داخل با خودم عهد كردم كه توي خانواده ي من ازدواج خانوادگي ممنوع باشه .......

دو سال بعد از اون روز مهتاب با دوست من علي ازدواج كرد و من هم سال بعدش به اصرار مهتاب با خواهر علي (عاطفه)ازدواج كردم ........

و اين قانون رو توي گوش بچه هايم مي خوندم .مهتاب هم همين كار رو مي كرد ولي حيف كه هيچ كدام فايده نداشت چون .....نويد و مهرانه به حرف من گوش ندادند و ......حالا فكر نكنيد كه اين حرفا رو زدم پس قانون لغو شد خير همه چيز سر جايش هستش ......اين رو فراموش نكنيد .....

وقتي اقا جون سكوت كرد هر كسي توي حال . هواي خودش بود .....جملات اخرش مثل پتكي بر سر من فرود آمده بود .........

- يكي بلند شه منو برسونه خونم ......كيان تو پاشو اينا رفتن توي فكر

كيانا – كيان واستا منم ميام ....تنها برنگردي بهتره.....

مثل هميشه مي دونست كي حال دارم كي ندارم

فر هان – كيان منم ميام ....ديگه برم بهتره ......

- باشه ....بيرون منتظرم

- و بدنبال اقاجون از اتاق خارج شدم.......

من پشت رل نشسته بودم و آقاجون كنارم . فرهان و كيانا هم عقب نشسته بودند .

كيانا – آقاجون يك سوال بپرسم ؟

- بپرس عزيزم و حتما در مورد اين ماجراست ....

- بله ، آخه اقاجون يك جاي اين ماجرا مي لنگه

- كجاش؟

- آخه مگه مي شه شما تنها به اين دليل كه عشقتون خواهرتون بوده بخواييد اين قانون رو بزاريد

- كيانا جان . . . اينكه من و مهتاب باهم خواهر و برادر در اومديم براي من كه تازه در اوج جواني بودم بدترين ضربه بود . شايد اوايل تنها يك حرف بود و تنها خودم به اين حرف اعتقاد داشتم ولي وقتي موافقت مهتاب رو هم ديدم برايم شد دليل و بعدها يعني بعد ازدواجم برايم شد مدرك اثبات وجودم براي زنم و خيلي بعد زمان نويد و مهرانه شد غرور شكسته شده ام

من – رسيديم

- ممنون بچه ها بريد ديگه معطل نشيد

- خداحافظ

- دست حق به همراتون

- فرهان بيا بشين جلو

- مي خوايي ديگه راهت رو طولاني نكن من خودم پياده مي رم نزديكه

- بيا بالا اداي آدم حسابيا رو در نيار

در حلي كه سوار مي شد گفت: بلاخره كه بايد تمرين كنم يا نه .... فردا پس فردا بايد با برادر زنم تعارف كنم بگن آدم حسابيه

- اين كارا برا تو فايده اي نداره اونا تو را مي شناسند مي دونند چه گلي هستي ....

- حالا هر چي امتحانش خالي از لطف نيست .... كيانا خانوم شما چرا ساكتين؟

- مگه شما مجال حرف زدن را به من مي ديد؟

- برفرماييد ما سكوت مي كنيم

- ببينم ماها از فردا شروع به كار مي كنيم؟

- بله بعد مراسم كه مهمونا رفتند ما شروع مي كنيم

- كيان تو با سوگل حرف مي زني ؟

- مي خوام حرف بزنم ولي اتابك رو چي كار كنم؟

- مي خوايي من فردا نگهش دارم

- مي توني شر اتابك رو كم كني؟

- به سياوش مي گم

يك لحظه نگاهم به چهره ي فرهان افتاد كه ديدم قرمزه قرمزه . دشتش را چندين بار به روي صورتش كشيد و بعذ سعي كرد بغضش رو با اهي كه از ته دل مي گفت فرو ببره

- باشه اگه تونستي باهاش حرف مي زنم اگه نه كه بايد دوباره سعي كنيم بكشونيمتون بيرون

- باشه

فرهان – كيان نگه دار

- چرا هنوز يكي دوتا كوچه مونده

- مي دونم مي خوام كمي پياده روي كنم .دلم گرفته

- باشه هر طور راحتي

- خداحافظ

- خدانگه دار

- تا فردا

ادامه ي مسير را تقريبا در سكوت طي كرديم وقتي رسيديم خونه همه تقريبا رفته بودند و تنها بابا و مامان و دايي نويد و زندايي مهرانه تو سالن بودند داشتم به اتاقم مي رفتم كه كيانا گفت: كيان بي كاري؟

- كار خاصي ندارم چطور؟

- مي خوام باهات حرف بزنم

- ميايي به اتاقم يا من بيام ؟

- مي شه تو بيايي

- باشه تو برو منم برم كمي به سر و وضعم برسم بيام

حدود نيم ساعت بعد اتاق كيانا بودم او به قسمت بالايي تخت تكيه داده بود و منم به قسمت پاييني

هميشه وقتي مي خواستيم حرف بزنيم اين گونه مي نشستيم

- كيان مثل هميشه دوستمي ديگه .........

- اره من برادر تو هستم ولي مهمتر از همه دوستت هم هستم

- كيان .....فر..ها...ن داره ازدواج مي كنه ؟

- هان ؟.......ازدواج كه هنوز نه ولي يكي رو دوست داره قراره به زودي برند خواستگاريش

- اون كيه؟

- خواهر يكي از دوستاش

- ولي.....

- ولي چي؟

- اگه اون ازدواج كنه .....پس من چي؟

- مگه تو ...............؟

- اره من دوسش دارم

سرش را روي زانوانش گذاشت و هاي هاي گريست

جلوتر رفتم و سرش را در بغلم گرفتم و گفتم : چرا داري گريه مي كني ؟

- كيان ........

- از كي دوسش داري؟

- نمي دونم از همون وقتي كه توي دانشكده باهم بوديم .....نمي دونم شايد از همون وقتي كه همكلاسيامون براش نقشه مي كشيدند وشايد.....

- پس سياوش چي؟

با تعجب سرش را از روي سينه ام برداشت و گفت: سياوش؟ اون اين وسط چي كارست؟

- مگه تو اونو نمي خوايي؟

- من .....نه .... كي گفته ؟

- اخه از رفتار اون اين طور مي شد حدث زد كه مي خوادت

- نه هرگز ...اون تا حالا هيچ چي بهم نگفته ....

- به هر حال .....اما راجع به فرهان .....

بهتره فراموشش كني

- چرا؟ نمي تونم كيان نمي تونم

- اون با من دوسته فردا پس فردا با زنش مياد خونه ي ما اون وقت تو مي خوايي چي كار كني؟

- ولي .....

- ولي بي ولي ...منم الان مي رم تو كمي با خودت فكر كن ببين چاره چيه!!!

- شبت خوش

- شب بخير

تازه رسيده بودم دم در اتاقم كه گوشيم زنگ زد ...فرهان بود

- سلام

- سلام كيان ديدي چي گفت؟

- كي چي گفت؟

- كيانا ....خانوم ...ديدي؟ اون سياوش رو مي خواد من مي دونم

- شايد ...ولي تو هم راست مي گي ها شايد اون رو بخواد و شايدم نخواد ولي هر چي باشه معلومه رابطشون خوبه

- داري با حرفات بهم زخم زبون مي زني

- مي خوايي چي بگم ؟دارم حقيقت رو مي گم

- نخواستم برو بابا

- فردا بهش مي گي؟

- نه

- چرا؟؟؟

- با حرفاي امروز جايي برا گفتن باقي نمي مونه

- ولي تو هم بگو تا انتخاب كنه بين شما ها اگه بهش نگي به اين معنيه كه تو مبارزه نكرده باختي

- باشه مي گم ...مي گم

- اوكي ..چرا قات مي زني؟

- هيچ چي شبت بخير

- يا حق

نمي دونم چرا ولي دلم مي خواست كمي حال هردوشون رو بگيرم . مثل اينكه كرم اذيت گرفته بودم ..چه روزي شود فردا....

صبح با تکون هاي شديد مادر بلند شدم

-- دِ پاشو مگه شما امروز قرار نيست شرکت افتتاح کنيد هر دوتون سرتون رو که گذاشتين خوابيدين پاشو پاشو کيانا رم بيدار کن

کش و قوسي به بدنم دادمو گفتم

-- مگه کيانا بلند نشده؟

-- نه پاشو

-- ساعت چنده؟

-- هفت و نيمه

-- اوه کو تا ساعت 10 ساعت 10 افتتاحه اون وقت صبح سحر خون ما رو بيدار مي کني که چي ؟

-- دِ پسر پاشو شما بايد از ساعت 9 اونجا باشين

-- مادر جان ما رو باش ما مي خوايم شرکت افتتاح کنيم ايشون هلن

-- پا نمي شي نه .... به جهنم بگير بخواب بذار آبرتون بره .... منم نمي يام خوب شد

-- باشه بابا چرا زود قهر مي کني .... ها ها اينم از پاشودن .... خوبه خانم نسيم يگانه

مامان در حالي که از اتاق خارج مي شد گفت

-- کيانا رم بيدار کن

رفتم دنبال کيانا که بيدارش کنم چند باردرزدم ولي صدايي نيومد در و باز کردمو رفتم تو

-- کيانا.... کيانااااااا .... اوي کيانا .....

-- چيه ؟

-- بلند شو

-- -- ولم کن

-- اِاِ ... چرا چشات اينجوريه ... گريه کردي ؟

-- ولم کن حوصله ندارم

-- پاشو بينم ... گريه کردي

-- نه

-- به من دروغ مي گي ؟ .... به خاطر حرفهاي ديشبه

-- قول بده به کسي چيزي نگي باشه ؟

-- پاشو يه دستي به سر و صورتت بزن ... چشات باد کرده .... پاشو همه چي درست مي شه من که نمردم

-- کيان نري به فرهان چيزي بگي ها ؟

-- باشه سعي مي کنم

-- نه اين جوري نه .... بگو به جون کيانا چيزي نمي گم

-- باشه بابا به جون تو چيزي نمي گم ...خوب شد حالا پاشو

بعد از اين که منم يه دوش گرفتم رفتم سر کمد کت چرمي سياه با شلوار جين سياهي که با فرهان ازاصفهان گرفته بوديم رو با يه پيرهن سفيد راه راه پوشيدم و کفش هاي اسپرت سياهم رو هم به پام ردم و رفتم جلوي آينهتا دوش ادکلن بگيرم

مامان – پسر تو يه امروز رو نمي شد مثل آدم کت شلوار بپوشي

-- مامان باز گير نده اينا مگه چشه

-- چيزيش نيست ... من نمي گم بده ولي آخه ارز رو بايد يه کم ....

-- مامان تو رو خدا ... مگه مي خوام برم خواستگاري اينا خوبه ديگه ... اصلاً چطوره برم از لباس هاياتابک خان قرض بگيرم بپوشم اونا بهتر نيست

-- وا

خلاصه باکلي دنق و فنگ راهي شرکت شديم فرهان زودتر از منو کانا رسيده بود بعد خوش و بش اومد کنارم و گفت

-- کيان اجازه مي دي با کيانا خانم حرف بزنم

-- نچ

-- زهر مار... حالا من اجازه خواستم تو چرا پر رو مي شي؟ ... من که رفتم حرف بزنم ديگه طاقتشو ندارم

خندم گرفت واقعاً هل شده بود با سر بهش اشاره کردم که بره

-- اِي فرهان – هان .. چيه؟

-- هان چي پسر بله

-- بعله

-- حالا شد ... با خواهرم درست حرف بزني ها

-- ايشششش ... کياااان

باشه بابا برو

حدود هاي ساعت 9:50 بود وسايل پذيرايي همه آماده بود 20 دقيقه اي مي شد که فرهان و کيانا تو اتاق داشتن با هم حرف مي زدن البته بيچاره فرهان درو باز گذاشته بود منم براي اين که راحت باشن تو آبدار خونه با خودم ور مي رفتم کم کم ديگه بايد مهمونا پيداشون مي شد که کيانا با قيافه ي سرخ از اتاق اومد بيرون و زود رفت تو يکي از اتاقا فرهانم با نيش باز پشت سرش وارد سالن شد از آبدارخونه اومدم بيرون خودمو آماده ي توپ و تشر هر دوشون کرده بودم مي دونستم همه چي به خوبي گذشته که نگاه فرهانو متوجه خودم ديدم اومد يه حرفي بزنه که مامان و بابا به همراه آقاي و خانم زاد مهر (پدر مادر فرهان که بهشون خاله و عمو مي گفتم ) وارد شدن که فرهان چيزي نتونست بگه برگشت به طرف منو با يه ابروي بالا نفسشو بيرون داد با اين حرکت فرهان فهميدم که کارم زاره ....

در حال احوال پرسي و تبريک بودن که مهمون ها هم کم کم سرو کلشون پيدا شد کمي نگذشته بود که خانواده ي دايي نويد اينا هم به همراه يه گل بزرگ وارد شدن اتابک همراهشون نبود و من از اين بابت خيلي خوشحال شدم به دنبال دايي نويد ايناآقاجون هم اومد مراسم افتتاحيه به خوبي برگزار شد و قرار شد از فردا ما هم کارمون رو شروع کنيم

بعد از مراسم بردن آقاجون به عهده ي من و کيانا افتاد تصميم گرفته بودم دل به دريا يزنم و با آقاجون حرف بزنم واسه همين اين موقعيت رو مناسب ديدم راستش علت هاي آقاجون رو زياد موجه نمي دونستم فکر مي کردم گذاشتن اين قانون علت هاي ديگه اي هم داشته و آقاجون از ما پنهون کرده بايد هر طوري شده بود از قضيه سر در مي اوردم.............

توي ماشين نشسته بودم و با خودم کلنجار مي رفتم که بگم يا نگم آقاجون کنارم نشسته و با چشمهاي بسته به صندلي لم داده بود کيانا هم پشت تو عالم خودش سير مي کرد حتماً هم به فرهان فکر مي کرد چند باري برگشتم تا دهن باز کنم و از آقاجون بپرسم ولي باز با ديدن آقاجون منصرف مي شدم چند دقيقه اي به سکوت گذشت که آقاجون اين سکوت رو شکست

-- حرفتو بزن ؟

-- با منيد آقاجون ... چيکار کنم

-- مي گم چيزي رو که مي خواي بگي بگو

-- چي بگم آقاجون ... گرفتي ما رو .... نکنه دوربين مخفيه

-- نه پسر ... اوني رو که دو ساعت تو دلته و مي خواي بگي و نمي توني رو بگو

-- شما از کجا فهميديد من ميخوام يه چيزي بگم

-- از اين که چند دقيقه يه بار دهنتو پر مي کني برمي گردي بگي به جاي گفتن نفستو بيرون مي دي

-- ايول آقاجون ... مگه چشماي شما بسته نبود .... نکنه زير چشمي داشتي منو مي پاييدي

-- بچه من تو رو نشناسم ديگه بايد بميرم ... اين موها رو مي بيني تو آسياب که سفيد نکردم

-- شما ديگه کي هستين؟

-- به قول خودت حاج ممد يگانه ... حالا بگو..........

-- قول بدين راستشو بگين باشه

-- سعي مي کنم

-- آقاجون شما ديروز همه چي روگفتين؟ منظورم اينه که مطمئنيد چيزي رو از ما پنهون نکردين

-- چرا اين فکر رومي کني

-- آخه راستش رو بخواين دليل گذاشتن اين قانون رو. زياد نتونستم باور کنم ... فکر مي کنم يه چيزي هست که از ما پنهون مي کنيد

آقاجون چشماشو بست و فقط سکوت کرد

کيانا – آقاجون حالتون خوبه؟ ... رنگتون پريده ... طوريتون شده

آقاجون – درست حدس زدي

-- يعني حالتون خوب نيست

آقاجون – نه......

کيانا – چي شده آقاجون چتون شده؟ ... کيان توام وقت گير آوردي

آقاجون – نه حالم خوبه ... منظورم اينه که درست حدس زدي همه چي رو نگفتم

-- چي رو نگفتين

کيانا—کيان ول کن راستي راستي حال آقاجون خوب نيستا نگاه به رنگ و روش بکن

-- آره آقاجون .... ببرمتون دکتر؟

-- زنگ بزن به مامانت بگو مي يايين خونه ي من نگران نباشه

-- پس من کيانا رو مي رسونم خونه خودم مي يام

آقاجون – نه مي خوام کيانا هم باشه ... کيانا زنگ بزن به مامانت

بعد از تماس با مامان رفتيم خونه ي آقاجون، آقاجون رفت تو اتاقش و ما رو صدا کرد

آقاجون کتشو در آورده بود و رو صندليش جلوي پنجره رو به حياط نشسته بود، من و کيانا هم رفتيم و رو تخت نشستيم و منتظر شديم. آقاجون بعد از چند دقيقه سکوت شروع کرد

تا اون جاي داستان رو شنيدين که من فهميدم مهتاب خواهرمه ولي از اون جا به بعدش کمي عوض مي شه .

اون روزا نه من حال خوشي داشتم نه پدرم بابام از من ناراحتتر بود واسه همينم رفت سراغ عرق خوري ...... تا تقي به توقي مي خورد شيشه ي عرق دستش بود اولا باز کم مي خورد اوضاع منم چندان تعريفي نداشت چند ماهي از اين ماجرا مي گذشت که علي مهتاب رو ازم خاستگاري کرد نمي دونستم بخندم يا گريه کنم يه حالي داشتم که بيا و ببين گريه کنم چون ديگه واقعاً باورم شده بود همه ي اينا واقعيته يا بخندم که دوست صميميم داشت خواهرمو ازم خاستگاري مي کرد

بلاخره مهتاب ازدواج کرد به پيشنهاد اون منم با عاطفه ازدواج کردم عاطفه واقعاً خانم بود خيلي دوسش داشتم هيچي کم نداشت بعضي وقتا مي گفتم خدايا منو چه طوري لايق اين فرشته دونستي واسه همين بعد از ازدواج من با عاطفه شدم محمد ... محمد سابق ولي بابام با ازدواج من تنهاتر شد چند باري خواستم بياد پيش ما زندگي کنه ولي خودش قبول نمي کرد اخلاقش خيلي عوض شده بود ... غير قابل تحمل ... همه ي کلفتا فراري شدن و بابام تو اون خونه ي به اون بزرگي تنها شد اصرار هاي منم واسه اومدن پيش ما قبول نکرد اون موقع ها ما نويد رو داشتيم مهتاب هم واسه مهرانه حامله بود چون کسي نبود براش بخت و پز کنه بايد کلفت ديگه اي واسش مي گرفتيم با معرفي يکي از دوستان يه بيوه زن 30-35 ساله قبول کرد که با همه ي شرايط ما کنار بياد و واسه بابام کلفتي کنه يه زن بي کس و کار و بيوه از خداش بود که يه سر پناهي واسه خودش داشته باشه

مدت ي بود که کلفت خونه ي آقاجون شده بود فريبا .... تو يکي از اين روزا بابام بعد از خوردن کلي عرق مي ياد خونه و کاري که نبايد مي شده مي شه !!! ...........

يه مدت بعد خبرحاملگي فريبا رو شنيديم زن بيچاره چيزي ازمون نخواست ولي فقط گفت که به عقد بابام در بياد ما هم قبول کرديم ولي وقتي بابام فهميد فريبا حاملس وقتي به صرافت کاري که کرده بود افتاد شب قبلي که مي خواستيم فرداش فريبا به عقد بابام در بياد سکته کرد و مرد تو وصيت نامش نوشته بود نذارين کسي چيزي بفهمه نذارين اين آخري ها بي آبرو از اين دنيا برين فريبا رو زير بال و پرتون بگيرين و نذارين بي کس بمونه ولي راضي هم نشين آبروم بره

آقاجون از رو صندلي بلند شد و درصندوقچه اي رو که اجازه ي دست زدن بهش رو به هيچ کس نمي داد، باز کرد و از توش يه کاغذ زرد رو داد به دستم وصيت نامه ي پدر آقاجون بود صندوقچه رو آورد و گذاشت کناش و بازم نشست رو صندلي و ادامه داد

-- زمان به دنيا اومدن بچه رسيد مهرانه 5 ماهه بود که فريبا هم يه دختر ريزه ميزه خوشگل به دنيا آورد ولي خودش نموند و سر زا رفت مونديم من و مهتاب و يه بچه تو دستمون واسش دايه گرفتيم تا شير بخوره و گشنه نمونه ولي مونده بوديم بايد چيکار کنيم ولش هم نمي تونستيم بکنيم هر چي بود خواهرمون بود بعد از يه مدت مهتاب و علي پيشنهاد کردن که بچه رو اونا نگه دارن اول من مخالفت کردم ولي بعد از اسرار هاي مهتاب و علي منم رضايت دادم اين شد که اسم مهين به عنوان بچه رفت تو شناسنامه ي علي و مهتاب

بچه ها کمي بزرگ شدن و شدن هم بازي هم، يه روز وقتي داشتم به بازي بچه ها نگاه مي کردم ياد خودم و مهتا ب افتادم چه روزايي بود عمر چه زود مي گذشت تو اين فکرا بودم که يه چيز مثل خوره افتاد به جونم اگه فردا پس فردا نويد بگه مي خوام با مهين ازدواج کنم چي ... اگه ماجراي بين منو مهتاب تکرار بشه چي .... دنيا رو سرم خراب شد با مهتاب مشورت کردم اونم نگران بود خواستم وقتي بچه ها بزرگ شدن و خوب و بد رو از هم تشخيص دادن بهشون همه چي رو بگم ولي مهتاب نذاشت گفت وصيت آقاجون چي مهين چي ممکنه بهش لطمه بخوره ولي آخه با يد کار ي مي کردم اين شد که قانون ازدواج خانوادگي ممنوع ايجاد شد

بچه ها بزرگ شدن و نويد خواست ازدواج کنه وقتي گفت دختر عمش رو مي خواد فکرم رفت سراغ مهين دنيا رو سرم خراب شد اين بود که داد و غال راه انداختم ولي وقتي اسم مهرانه رو از دهنش شنيدم کمي خيالم راحت شد ولي نمي تونستم راهي رو که رفته بدم برگردم چون اگه بر مي گشتم بايد وصيت بابام رو نا ديده مي گرفتم نويد هم که بدون هيچ اسرار زيادي بعد عقد مهرانه رفت و پشت سرشم نگاه نکرد خواستم واسه برگردوندن نويد همه چي رو افشا کنم ولي اين بارم مهتاب نذاشت که مهين تو دوره ي حساسيه و لطمه مي خوره نمي دونستم چه غلطي کنم بعد ازدواج مهين مهتابهم از دنيا رفت و تو وصيت نامش ازم خواست که نذارم هيچ وقت مهين بفهمه حالا من مونده بودم و وصيت نامه ي دو تا از عزيزترين کسام

آقاجون اين بار هم يه کاغذي رو از صندوقچه در آورد و به من داد اينم وصيت نامه ي عمه مهتاب بود برگشت و گفت

-- امروز اين حرفها رو به شما زدم تا بعد از مرگم هم مشکلي پيش نياد ولي ازتون خواهش مي کنم فعلاً تا وقتي که نياز نباشه به کسي چيزي نگين

اين حرفها رو گفت و به صندلي تکيه دادو چشماشو بست فهميدم که به استراحت نياز داره واسه همين به کيانا اشاره کردم تا از اتاق بريم بيرون

در حال خارج شدن از در آقاجون چشماشو باز کرد و گفت :

-- کيان يه قولي بده ... قول بده بنا به هر دليلي اگه نتونستي به عشقتم برسي راضي به بدبختيشم نشي ... نذار سوگل بدبخت بشه .... برو ببين اتابک کيه .... به نظرم نبايد زياد آدم درستي باشه البته خدا کنه اون طوري که مي گم نباشه ... قول بده .............

- ولي آقاجون .......

- هان چيه؟ .. نكنه مي خوايي بگي دوسش نداري؟ و من اشتباه كردم ؟

- نه ... ولي آخه ...دايي حتما اتابك و مي شناخته كه دخترش رو داده دست اون

- اين حرفت درست ...ولي نويد اتابك رو از طريق پدرش مي شناسه نه از طريق يك پسر و در جامعه ي غربي

- چشم من تمام سعيم رو مي كنم ......حالا اگه اجازه بديد ما رفع زحمت كنيم

- بريد به سلامت بچه ها فقط يادتون باشه ...نمي خوام از اين ماجراها كسي اگاه بشه

- بله ...چشم

خلاصه از خونه ي اقا جون اومديم بيرون و سوار شديم و راهيه خونه شديم . وقتي رسيديم كيانا گفت: كيان بيا اتاقم كارت دارم .

- حالا نمي شه كارت رو بزاري برا بعد ؟

- كيااااااااااان

- باشه برو منم لباسام رو عوض كنم بيام

مي دونستم چي كارم داره . دم در اتاقش دستام رو بردم بالا و گفتم: خدايا خودت به دادم برس

- سلام بر خواهر خودم ..امر فرموده بوديد منم اومدم

- عليك سلام .بيا بشين

- بهبه مي بينم كه امشب رنگ و روي خواهرمان به خوبي برگشته .بايد از يك نفر تشكر كنم به خاطر اين همه تاثيري كه بر شما داره

- كيان اذيت نكن ديگه ....چرا ديشب اون حرفا رو زدي ...... فرهان مي گفت تو از همه چي خبر داري

- فرهان........چه زود پسر خاله شديد شما .پس اقاش كو؟

- كيان .....كيانا بعد گفتن اين حرفا سرش را انداخت پايين سرخي كم رنگي بر روي گونه هايش ديده مي شد .

- بيا بغلم ببينم . اخه دختر خوب تو هنوز بچه اي من چطور تو رو شوهر بدم

- همين روزا تو خودت هم ازدواج مي كني

در حال ابراز احساسات بوديم كه گوشيم زنگ زد ....فرهان بود

-بله ؟

- سلام كيان جان

- اوه چه رسمي .....عليك سلام فرهان جان

- چطوري خوبي؟

- تو زنگ زدي حال منو بپرسي ؟ وسط ابراز علاقه ما زنگ زدي مزاحم شدي

- چشمم روشن .....پسر خجالتم خوب چيزيه ......

- چرا خجالت ...مگه بده ادم خواهرش رو بغل كن و ببوسه

فرهان مدتي ساكت شد وبعد گفت: الان پيش كيانا هستي؟

- ببينم ....شما ها چرا امروز پسر خاله شديد؟ پسر خانومش كو؟

- ببخشيد ......ولي .........اصلا من بايد حساب تو را برسم چرا اون چرنديات رو تو گوش من خوندي؟

- من؟.....من چيزي نگفتم ...تو خودت گفتي منم تاييد كردم

- كيان خيلي.......

- اوهي مواضب باش ها اگه خدا بخواد و كيانا راضي باشه من تا چند وقته ديگه مي شم برادر زنت ها

- ......اوه ترسيدم برادر زن جان

- زبونت باز شده فرهان .......... همين ديشب رو يادت رفته ؟.

- نه كه يادم نرفته .....يادم نرفته كه شما چطور حال منو گرفتي ......

- ديگه ديگه

- كيان بي شوخي ......يك سوال بپرسم . جوابش رو از خواهرت برام مي گيري؟

- باشه بپرس

- ما كي بياييم خونتون؟

- بابت؟

- خواستگاري.......

- پسر تو چقدر عجله داري

- چرا نبايد داشته باشم ....صبرم تموم شده

- باشه مي پرسم ....بهت مي گم ...فعلا

- سلام برسون

- به كي؟

- به كيانا......خانوم

- آهان باشه يا حق

بعد از قطع كردن تلفن نگاهي به كيانا كه در سكوت به مكالمه ي ما گوش مي داد كردم و گفتم : سلام رسوند

- سلامت باشه

- يك سوال ديگه هم داشت

- چي ؟

- كي بيان اينجا

- .........هر وقت تو بگي

- من؟......تو خودت ببين كي خوبه ...فقط ببين امروز 2 شنبه بود ........زندايي رو شنبه عمل مي كنه بابا....بهتره بعد عمل باشه

- آره راست مي گي ...بهش بگو دو سه روز بعد عمل زنگ بزنند به خونمون با مامان حرف بزنند

- چشم .امر ديگه ...........

- خواهش مي كنم اين چه حرفيه ......شما سرور مايي

- بسه بسه..به اندازه كافي پاچه خاري كردي .......ولي كيانا........

- بله ؟.........؟؟؟؟؟؟

- فرهان پسر خوبيه ...خوشبخت بشيد ........

- سوگلم دختر خوبيه .انشا الله شما هم خوشبخت بشيد

كمي با كيانا حرف زديم و بعد اومدم بيرون خونه در سكوتي فرو رفته بود .....همه در اتاقهايشان بودند ....وارد آشپزخانه شدم و ديدم كه سوگل دارد يك ليوان اب برميدارد

- براي منم بريز.....

- بله ؟.....بخشيد متوجه حضورتون نبودم

- خواهش مي كنم ........

كمي سكوت كرديم ولي بعد گفتم

- تو اتابك رو دوست داري؟

- بله؟......!!!!!!!!!

- ببخشيد ناگهاني پرسيدم ....ولي باور كن بايد اين رو بدونم

- يك بار هم گفتم دوباره مي گم .....نه

- تو از مشكلات اخلاقي اون مطمئني؟

- مطمئن كه نه ولي يك بار يكي از دوستام مي گفت كه اون رو تو جاي نامناسبي ديده

- يعني من اگر بتونم به پدرت ثابت كنم كه ايشون مشكل دارند تو حاضري ولش كني؟

- البته ..اگر پدر مخالف باشه من 100% به حرف پدر گوش مي كنم .....

- ببين يك كاري بكن تو هر چي آدرس و نشوني از اتابك و خانوادش داري براي من آماده كن من بهش نياز دارم

- ولي كيان ............خان

- بله ؟.........

- من راضي به زحمتتون نيستم

- خواهش مي كنم ....وظيفه است يادت نره ها

- چشم

خودمم نمي دونستم چرا يك دقيقه باهاش مهربون بودم و چرا دقيقه ي بعد رسمي صداش مي زدم

با خودم فكر كردم: فردا موضوع رو به دوستم رضا مي گم كه اين بار كه رفت آمريكا برام از اتابك خبر بگيره

رضا هم دانشگاهي ما بود مديريت مي خوند و الان يك شركت موفق صادرات واردات كالا داشت .... و مدام به آمريكا سفر مي كرد حتما بايد به او خبر مي دادم از فرداي آن روز ما كار خودمان را به طور جدي شروع كرديم ولي هيچ كداممان حواسمان به طور كامل به كار نبود

من در ارزوي سوگل بودم و فرهان و كيانا هم در آرزوي وصال ........

بلاخره طاقت نياوردم و به رضا زنگ زدم

- بله بفرماييد .......

- سلام رضا جون چطوري؟

- به داش كيان چه خبرا؟

- سلامتي تو چه خبر؟

- هيچ چي .......گذران عمر .........

- غرض از مزاحمت اين بود كه كاري براي تو داشتم

- بفرماييد امري باشه

- مي خوام برام از كسي اطلاعات جمع كني

- چي؟......از كي؟

- از يكي تو آمريكا ..........

- آمريكا ؟يادم نمي ياد تو آشنايي اون ورا داشته باشي

- حالا پيدا شده كمكم مي كني يا نه ؟؟؟؟؟؟؟

- البته ...........حالا چه نشوني ازش داري؟

- اسمش .....نام خانوادگيش و محل زندگي و كارش .........بسه؟

- آره بابا .....بسه .....براي كي مي خوايي؟

- هر چه زودتر بهتر

- من آخر اين ماه مي رم يك سر .....تا اون موقع مي توني صبر كني؟

- البته ممنونت هم هستم

- پس برام فكسش كن

- حتما فعلا خدا نگه دارت باشه

- فعلا

بلاخره هر طوري بود اون روز را به پايان رسوندم و رفتيم خونه .........وقتي وارد اتاقم شدم متوجه وجود يك پاكت در روي ميز كامپيوترم شدم پاكت رو باز كردم و ديدم همه مربوط به اتابك است و در آخر مدارك و آدرس ها يك كاغذ بود كه گويا خطاب به من نوشته بود :

سلام پسر عمه حتما تعجب كردي كه چرا من نتونستم اينها را خودم به دستت بررسانم و اين گونا در اتاقت قرار دادم .......راستش در طول اين دو سه روزي كه تا عمل مامان مونده من فرصتي براي ديدار با تو نداشتم از طرف ديگر اتابك به تو حساسيت دارد و تا وقت برگشت تو به خانه مي شود يا خودش از خانه خارج مي شود يا مرا با خود مي برد براي همين فكر كردم بهتر است اينگونه به دستت برسانم تا جلوي هر گونه سو تفاهم گرفته شود

باز هم از تو به خاطر اين كمكي كه به من مي كني متشكرم

دختر دايي ات سوگل

بعد از خوندن نامه آن را در كيفم قرار دادم تا فردا از شركت بتونم برا رضا فكس كنم

. در طول اين مدتي كه تا روز عمل ماندو بود من سوگل را نمي ديدم .........صبح ها كه خواب بود و عصر ها كه ما بر مي گشتيم خونه نبود شبا هم دير وقت بر مي گشتند كه يا من خواب بودم و اگرهم بيدار بودم از بس با اتابك سر موضوعاتي بحث مي كرديم كه بيشتر ترجيح مي دادم آنها را نبينم ...........

ولي كاملا فهميده بودم كه اتابك در

حضور من بيشتر به سوگل توجه و محبت مي كرد و من را حرص مي داد ...........

بلاخره روز عمل رسيد.......

همه ي ما نگران بوديم پدرم و زندايي داخل اتاق عمل بودند يكي به عنوان پزشك و ديگري به عنوان بيمار روي تخت .............

ساعات به كندي مي گذشت و همه با نگراني به درب اتاق خيره مانده بودند تا با خروج پدر به سمتش بروند .......بعد از 5 ساعت طاقت فرسا بلاخره پدر با لبخندي بر لب از اتاق خارج شد ........

- تبريك مي گم نويد جان عمل موفقيت اميز بود ......

- خدايا شكرت ......ممنونم امير علي ممنونم

- من كه كاري نكردم ما فقط واسطه ايم برو خدا رو شكر كن

- مي تونم مهرانه رو ببينم ؟

- الان نه ولي تا چند دقيقه ي ديگه ميارندش بيرون تا ببرنش آي سي يو اون موقع مي توني ببينيش

زندايي بعد از يك هفته ماندن در بيمارستان بلاخره مرخص شد در اين مدت هم دايي توانسته بود منزلي در نزديكي منزل آقاجون تهيه نمايد و انها مستقيم به منزل خودشان رفتند ..........

در طول اين يك هفته به قدري سرمان شلوغ بود كه اصلا من موضوع فرهان و كيانا و رضا را فراموش كرده بودم ........تا اينكه وقتي آبا كمي از آسياب افتاد مادر فرهان زنگ زد و گفت بعد از شام يك سر مي ايند به منزلمان .........اين يك موضوع عادي براي ما بود اكثر مواقع مي ديديم كه آنها مي آمدند و سري به ما مي زدند ولي اين بار فرق داشت و پدر و مادرم نمي دانستند يعني من بايد به آنها مي گفتم ولي يادم رفته بود ........

تازه شام را تمام كرده بوديم و نشسته بوديم و منتظر مهمانان بوديم كه گوشيم زنگ زد رضا بود و مي گفت كه تازه برگشته است

- رسيدن بخير

- ممنون چه خبرا؟

- خبرا پيش شماست

- البته خبر دارم اونم چه خبري....!!!!!

- چه خبري؟....

- پسر من يك ايمبل بهت زدم و توي اون كلي تصوير و فيلم و مدرك از اين آقا اتابك گل برات فرستادم بايد خودت ببينيشون من نمي تونم توضيحي بدم

- ممنون رضا جان اميدوارم يك روز بتونم برات جبران كنم

- خواهش مي كنم ...من بيشتر از اينا به تو مديونم

- خب ديگه چي كارا مي كني ؟

- هي چي ببينم مي دونم كه تو الان دل تو دلت نيست تا اون مدارك رو ببيني پس برو و ببين من مزاحمت نمي شم

- نه بابا مزاحمت كدومه ........

- منو سياه نكن مبرو شبت خوش

- يا حق

تازه وارد اينترنت شده بودم كه زنگ در به صدا در آمد و مجبور شدم كامپيوتر رو خاموش كنم و بيام بيرون ............

از سالن خارج شدم و رفت طرف در حياط و با کمال تعجب پشت سر آقا و خانم مهرزاد فرهان رو با يه دست کت و شلوار شيک و ترتميز ديدم تو دستشم يه گل بود از خودش بزرگتر نتونستم خودمو نگه دارمو پخي زدم زير خنده تازه يادم اومد که من بايد ماجراي اومدن خانواده ي مهرزاد رو به بابا و مامان مي گفتم با خنده ي من فرهان قرمز قرمز شد عين لبو و سرشو انداخت زير، بابا و مامان هم از اينجوري اومدن خانواده ي مهرزاد منگ بودن به زور خودمو نگه داشتمو براي عوض کردن جو شروع کردم به سخنراني

-- به به خانواده ي مهرزاد به همراه شازده چرا وايسادين بفرمايين تو

بابا – بله بله بفرمايين داخل چرا همه وايسادين بفرمايين

در حيني که بابا مهمونا رو به داخل دعوت مي کرد مامان رو کشيدم عقب و بهش گفتم

-- مامان جان ببخشيد تقصير از من بود بايد بهتون مي گفتم

-- چي رو مي گفتي من که سر در نمي آرم

-- مگه از قيافه ي فرهان معلوم نيست

-- چي معلوم نيست درست مثل بچه آدم حرف بزن ببينم

-- بابا اومدن خاستگاري ديگه

-- خاستگاري کي

-- عرض کنم خدمتتون خاستگاري بنده پسردم بختم ديگه و بالاخره واسه هر پسري هم خاستگار مي ياد منم ديگه بايد ازدواج کنم بچه دار بشم رخت بشورم خونه تر تميز کنم ديگه جونم براتون بگه ....

-- کيان تو هم تو اين هير ي ويري وقت گير آوردي ....

-- من نشدم آقاجون که مي شه از وقتشم گذشته هااااااااااااااااااا

-- کيان

-- خوب مادر جان تقصير خودتونه ديگه بجز کيانا دختر ديگه اي تو اين خونه هست ............... اومدن خاستگاري کيانا ديگه

-- وا واسه کي ؟

-- واسه آقاي مهرزاد بزرگ مامان جان حالت خوبه واسه فرهان ديگه

-- نه بخدا تو شکم اصلا نمي دونم چي دارم مي گم يعني فرهان مي خواد از کيانا خاستگاري کنه

-- عرض کنم به خدمتتون که ....

-- اَه تو هم

مامان ازم فاصله گرفت و زود رفت کنار مهمونا منم از پشت سرشون وارد شدم بعد از نشستن وحرف زن از هر بيابوني رسيدن به اصل مطلب البته اصل مطلب رو قبل از اين که اونا مطرح کنن مامان به بابا هالي کرده بود

عمو(آقاي مهرزاد) – راستش امروز ما واسه يه امر خيري مزاحمتون شديم

بابا -- خواهش مي کنم مراحميد

عمو -- راستش اين فرهان ما چند وقتي هست که گلوش تو اين خونه گير کرده

--عمو جان مي خواستم بدونم مشکل ايشون با لوله باز کن حل مي شه

بابا – کيااااااااااان

عمو – کيان با همه آره با ما هم آره

-- نه عمو جان با شما که نه ..... زشته

با اين حرف من همه زدن زير خنده و عمو گفت

-- حالا اجازه مي دي من حرفمو بزنم

-- اين چه حرفيه مزاح فرمودم بفرماييد

-- بله ميگفتم امروز ما اومديم که دست اين دو تا جون رو بذاريم تو دست هم

-- آخ جون بخت منم باز شد بالاخره يه شوهر خوب گير ما هم اومد

بابا – کيان پاشو پاشو برو سر کار خودت ميذاري ما دو کلمه حرف حساب بزنيم يا نه

-- ببخشيد من لال مي شم بفرماييد شما حرف حساب سهله حرف فيزيک و شيمي و زيستم

-- کيااااااان

سرمو بالا کردم ديدم فرهان بدجور داره واسم دندون قروچه مي ره ديگه صلاح دونستم حرفي نزنم بعد از صحبت هاي اوليه ، فرهان و کيانا رفتن تو اتاق تا به اصطلاح سنگاشون رو با هم وا بکنن منم ديدم فرصت مناسبه رفتم تو اتاقم تا يه سري به مدارکي که رضا برام فرستاده بود بزنم.

کامپيوتر و روشن کردم و وارد ايميل هام شدم چند تا ايميل داشتم که از بچه ها بود بينشون يکي بود که برام آشنا نبود حدس زدم همون باشه وارد شدم و بعععععله خودش بود با باز شدن اولين عکس دود از کلم بلند شد باورم نمي شد عکسهاي بعدي از اون بدتر واي خدا اين اتابک ديگه چه جور جونوريه

تو همه ي عکس ها اتابک با چنان وضع زننده اي کنار دخترهاي جور واجور بود که بيا و بببين بعد از همه ي عکس ها چند تا هم مدرک بود که ثابت مي کرد اتابک خان بچه هم تو راه داره وايييييييييييييييييييييي بيچاره دايي اگه اينا رو ببينه بيچاره تر سوگل که يه مدت کنار همچين جونوري بوده

در آخر رضا اضافه کرده بود که پدر پسره فرد سر شناس و محرويه و از کارهاي پسرش خبري نداره و خيلي از دخترها با قول هايي که اتابک بهشون براي ازدواج داده بوده تو دامش افتادن

ديگه حال خودمو نمي دونستم از تصور بازيچه شدن سوگل ديونه مي شدم براي اطمينان بيشتر همه ي عکس ها و مدارک رو کنترل کردم همشون اصل اصل بودن ديگه کنترل رفتارامو نداشتم بلند شدم تا برم اين بي همه چيز رو از خونه بيرون کنم ولي با باز کردن در فرهان و کيانا هم شاد و شنگول از اتاق اومدن بيرون دلم نيومد اين روزشون رو بهم بزنم تصميم گرفتم تو اولين فرصت به دايي اينا خبر بدم به هر جون کندني بود يه آبي به دست و صورتم زدم و رفتم کنار مهمونا ولي از هيچي سر در نمي اوردم نمي دونستم اصلا چي مي گن حتي چند باري که عمو صدام کرده بود متوجه نشدم در آخرم وقتي مي خواستن برن عمو با کنايه بهم گفت چي شده کيان از اين رو به اون رو شدي منم به زور با يه لبخند مصنوعي گفتم که چيزيم نيست فرهان هم با اشاره ازم پرسيد ماجرا چيه که گفتم بعدا بهت مي گم

تا صبح نتونستم بخوابم فقط يا تو اتاق رژه مي رفتم يا رو تراس اتاقم دم دم هاي صبح بود که ديگه احساس کردم نمي تونم نفس بکشم داشتم تو باغ قدم مي زدم که متوجه شدم يه نفر تو روي تاب نشسته رفتم نزديکتر ، سوگل بود داشت گريه مي کرد با ديدن اشک هاي اون ديونه تر شدم مردد بودم برم کنارش يا نه

دلو به دريا زدم و رفتم کنارش رو تاب نشستم اول متوجه من نشد ولي وقتي دستشو از رو چشاش برداشت تازه فهميد کنارش نشستم با ديدن من گريش شدت گرفت شروع کردم به دلداري دادنش

سوگل – کيان خسته شدم خسته شدم از بس تظاهر به خوشحالي کردم خسته شدم ازبس هر چي گفتن گفتم چشم خسته شدم از دست اتابک از دست خودم بابا به چه زبوني بگم من از اتابک متنفرم ديگه نمي تونم تحمل کنم کيان مي فهمي نمي تونم تو يه کاري بکن تو رو خدا

-- پاشو پاشو دختر گنده که گريه نمي کنه بهت قول مي دم به مردونگيم قسم همين امروز کارارو درست مي کنم فقط يه قولي بهم بده

-- چه قولي هر چي باشه قبول

-- قول بده اگه من به بابات ثابت کردم که اتابک به درد تو نمي خوره پشتم وايسي و خواستتو به اونم بگي همه ي اين حرفهايي که به من زدي به اونا هم بگي قول مي دي

-- قول مي دم تو فقط کمکم کن از دست اتابک خلاص شم هر چي تو بگي

-- نه نشد بعد از اون هر جوري که خودت خواستي زندگي مي کني نه به حرف اينو اون فهميدي

-- آره

-- آفرين حالا شدي دخمل خوب پاشو برو دست و صورتت رو بشور

-- باشه ............................ راستي کيان ................... بابت همه چيز ممنون

-- خواهش مي کنم ........ فقط يه قول ديگه بهم مي دي ................

-- قول مي دم

-- هنوز که نگفتم ناقلا قبولش کردي

-- هر چي باشه من حاضرم

-- ......... قول ..... قول بده هميشه .......هميشه پشتم ..... پشتم وايسي

-- ..............قول ميدم

منتظر شدم تا سوگل بره داخل بعد از رفتن سوگل منم بلند شدم رفتم تو اتاقم و ولو شدم رو تخت

کم کم چشمام سنگين شد صبح با صداي زنگ موبايل بلند شدم فرهان بود

-- الوسلام آقا کيان گل گلاب

-- به فرض عليکم پسر تو دست از سر من برنمي داري ديشب که اينجا بودي

-- آخه دلم برات تنگ شده بود

-- عزيزم انگار اشتباه گرفتي بايد از کيانا پاچه خواري کني تا بهت جواب مثبت بده نه من ......

-- برو گم شو ........ اصلا به تونومده مثل آدم باهات حرف زد

-- نه بابا .....

-- حالا وايسا بينم اون دري وريا چي بود ديروز داشتي مي گفتي

-- هاها ... راستي يادم افتاد فرهان ديروز واقعا باحال شده بودي ..........

-- حرفو عوض نکن حالتو مي گيرم

-- حالا توام گير نده

-- راستي کيان ديروز چي شد يهو از اين رو به اون رو شدي

-- يادته بهت گفتم به رضا زنگ زدم .................

-- خوب

-- اطلاعات گرفته بد جور داغونم فرهان داغون .............

- چرا ......چي شده مگه ؟

- حالا کار دارم مي يام برات تعريف مي کنم

-- باشه پس کاري نداري

-- نه...........

-- کيان کيان .......

-- هان چيه باز

-- به کيانا خانوم سلام برسون بگو منو زياد منتظر جواب نذاره ها

-- بچه پرو .............خجالت نكشي ييو ها

-- فعلا باي

-- لا الله اله اله خوبه حالا تا يک ساعت ديگه کيانا رو شرکت مي بينه ها ......... خداحافظ

بعد از قطع کردن گوشي رفتم يه آبي به دست و صورتم زدمو رفتم آشپزخونه

-- صبح بخير سوگل خانم

-- صبح شما هم بخير

احساس کردم لحن حرف زدنش يه کم خشک بود

-- چيزي ش...............

دايي نويد-- به به آقا کيان تو که هنوز نرفتي شرکت

-- سلام دايي يواش يواش دارم ميرم ............... فقط دايي ...............

-- بله .........

-- راستش مي خواستم قبل رفتن يه چيزي بهتون بگم..................

-- چيزي شده

-- دايي مي تونيد يه دقيقه بيايد اتاق من

-- پسر نصف جونم کردي اتفاقي افتاده ... کس چيزيش شده

-- نه دايي جان فقط يه موضوعي هست که بايد باهاتون در مي يان بذارم

-- باشه .................. الان بيام ؟

-- اگه زحمتي نيست بله

موقع رفتن برگشتم و يه چشمک به سوگل زدم اونم با نگراني يه لبخند بهم زد با دايي وارد اتاق شديم

-- بگو پسر که نصف عمرم کردي

-- دايي جان اول شما بشينيد بعد من بگم

-- آ آ اينم نشستن حالا بگو بينم

-- راستش دايي جان من بدون اجازه ي شما يه کاري کردم .... من .............. چطور بگم راستش يه کم به اتابک شک داشتم رفتم ازش تحقيق کردم

-- تو چي کار کردي ؟!!!!

-- مي دونم به شما حق مي دم نبايد دخالت مي کردم ولي راستش يه سري مسائل که بعدا مي فهميد منو وادار به اين کار کرد

-- خوب ...........؟؟؟؟؟

-- از طريق يکي از دوستام تونستم ازش اطلاعاتي بگيرم

-- و نتيجه؟.....

-- دايي جان اتابک آدم درستي نيست اون به درد سوگل نمي خوره سوگل اونو نمي خواد.......

-- از کجا اينقدر مطمئني ........... سوگل اتابک رو دوست داره اتابکم خانوادش شناخته شده است آدماي محترمي هستن من اين وسط از حرفهاي تو سر در نمي يارم

-- دايي راست مي گين خانوادش شناخته شدس ولي آيا خود اتابکم شناخته شدس

-- يعني چي ؟......

-- يعني درمورد اتابک چي مي دونيد؟

-- خوب اينا رو سوگل خودش مي دونه و اتابکو خواسته

-- نه دايي سوال من جوابش اين نبود اولا سوگل اتابک رو دوست نداره ...... والبته براي راحتي خيال شما بگم که اين حرف رو خودش به من گفته يعني من ازش سوال کردم دوم هم اينکه اتابک هم يه کثافت به تمام عياره

-- يعني چي ؟........... مدرک داري ؟..............يعني مي توني حرفاتو ثابت کني ؟

-- بله يه لحظه .............

رفتم کامپيوتر رو روشن کردمو تمام مدارک رو نشون دايي دادم دايي با ديدن عکس ها خيلي شوکه شد اصلا براش قابل باور نبود ولي بعد از توضيح هاي من اونم باورش شد حال دايي بد جور به هم خورده بود و مي شد اينو از چهرشم فهميد حالش وقتي بدتر هم شد که خواسته ها و گفته هاي سوگل رو هم بهش گفتم بعد از دلداري هاي من کمي حالش بهتر شد و بهش فهموندم که هنوز اتفاقي نيفتاده و خيلي راحت مي شه سوگل رو نجات داد داشتيم از در خارج مي شديم که هم زمان اتابکم از اتاق ديگه اومد بيرون ...............

دايي با ديدن اتابک کنترل خودش رو از دست داد و حمله کرد طرفش .......

-- اِاااااااا دايي چي کار مي کني

-- بذار من اين کثافت رو مي کشم

اتابک – پاپي اتفاقي افتاده ......

دايي – خفه شو پست فطرت

اتابک --يعني چي .........اين کارا يعني چي؟.....

-- دايي جان حالتون به هم مي خوره ها

دايي -- بذار اين بي شعور رو ادبش کنم تا بفهمه نبايد با سرنوشت دختر من بازي کنه

اتابک – سوگل چيزي گفته پاپي

دايي خفه شو الاغ اسم دختر منو به زبون نيار

اتابک – بابا يکي به من هم بگه اينجا چه خبره؟

تو همين حين سوگل هم از پله ها اومد بالا

سوگل – اينجا چه خبره

اتابک رفت طرف سوگل

اتابک -- عزيزم من نمي فهمم پاپي چش شده تو حرفي زدي که از دست من ناراحته

خواست دستاي سوگل رو بگيره که منم کنترلمو از دست دادمو حمله ور شدم طرفش

-- دستاي کثافتت رو به سوگل بزني همين جا مي کشمت

با اين حرف يقشو گرفتمو چسپوندمش به ديوار و چند تا مشت زدم رو صورتش که از بينيش خون باز شد

اتابک -- تو با چه حقي داري به من دست مي زني

-- خفه مي شي يا خفت کنم

دايي که احساس کرد ديگه بدجور کنترلم رو از دست دادم پا در ميوني کرد

دايي – دايي جان ولش کن اين کثافتو اين ارزش اينم نداره که باهاش دهن به دهن بشي و خونت رو کثيف کني

ديگه تقريبا همه جمع شده بودن جلوي اتاق منو هاج و واج دعواي ما رو تماشا مي کردن ............... 

پدر – چي شده ؟ چه خبر شده اينجا؟ ..........كيان؟

اتابك – والله منم نمي دونم چي شده ..........اين پسر شما داره به من مي پره

- خفه شو ......تو نمي دوني چي شده ؟ هان ؟........

- بسه كيان .........بابا با گفتن اين حرف اتابك رو با خودش به سمت سالن برد و رو به ما گفت :

- بياييد بشينيد و بگيد چي شده؟....با كتك كاري چيزي درست نمي شه

دايي هم بازوي من رو گرفت و به سمت سالن رفتيم

پنج شش دقيقه اي بود كه همه در سالن جمع شده بوديم از هيچ كس صدايي در نمي آمد تا اينكه سياوش گفت : كسي نمي خواد به ما بگه چه خبره ؟

دايي – خبري نيست پسر جان فقط........آقاي اتابك خان تصميم دارند تا نيم ساعت ديگه اينجا رو ترك كنند

اتابك – چرا ؟..........پاپي جون مشكلي پيش اومده ؟

دايي – تو خودت چي فكر مي كني دروغ گوي...........الله اكبر

اتابك – من چه دروغي به شما گفتم پاپي جون .......شما كه از همه چيز من خبر داريد

دايي – د نداريم ........تازه داريم مي فهميم

سياوش – بابا شما چيزي از اتابك ديدي؟

دايي – سياوش من و تو هيچ چي راجع به اين مرتيكه ي پست فطرت نمي دونستيم هيچ چيز نزديك بود دخترم رو دستي دستي بد بخت كنم

زن دايي- نويد تو چت شد؟ تو اين دو ساعت چي از اتابك ديدي كه اينطور به هم ريختي

دايي رو به من كرد و گفت : برو يك كپي از اون مدارك رو بيار

منم بي هيچ حرفي بلند شدم و رفتم سراغ عكسا سريع يك پيرينت گرفتم و اومدم بيرون .

- بگيريدشون .......نگاه كنيد فقط كيان ..يك نسخه بده خدمت آقا

- چشم دايي

قيافه هاي افرادي كه اونجا بودند بعد از ديدن عكسا ديدني بود كارد مي زدي خون سياوش در نمي اومد اتابك رنگش پريده بود و پدرم از حرص داشت لبش را مي جويد سوگل و كيانا هم با صورتي سرخ داشتند به عكس العمل بقبه نگاه مي كردند

يك آن سياوش از جايش بلند شد و به سمت اتابكيورش برد

- مي كشمت پست فطرت

- سياوش سياوش ........ولش كن .......ارزشش رو نداره

- بزار يكمي بزنم تا دلم خنك شه

- خون خودت رو كثيف نكن ..........آروم باش

به هر طريقي بود سيا را آرام كردم و او را به اتاقش بردم .به سالن بر گشتم تنها دايي و بابا انجا بودند البته همراه اتابك

- با اجازه ي شما ها ............اتابك خان بلند شو راه خروج رو نشونت بدم

- ولي......وسايلم

- بلند شو جمعشون كن بعد برو گورت رو گم كن

ثانيه به ثانيه با اتابك بودم تا او وسايلش را جمع كند در اين حين گوشيم زنگ زد

- الو سلام كيان

- سلام . ...

- كجايي پسر ؟چرا پس نيومدي؟

- نشد .......ماجراهايي پيش اومد كه نشد بيام ولي.......

يك نگاهي به اتابك كردم و ادامه دادم

- .....ولي الان يك مهمان دارم او را راهي كنم ميام

- تنها ميايي؟

- اره ..........اون نمياد .......نمي شه كه بياد

- چرا؟...........گويي باد فرهان را خالي كرده باشم

- نمي دونم چرا ...........ولي گفت نمي ياد

- باشه منتظرتم

- فعلا

- يا حق

بعد از قطع تلفن به سمت اتابك برگشتم و ديدم دارد من رو نگاه مي كند

- راه بيفت

- خودم راه رو بلدم

- مي دونم ولي مي خوام خيالم راحت بشه كه تو رفتي

- دوسش داري مگه نه ؟؟؟؟؟

كي رو ؟؟؟

- سوگل ............

- فكر نمي كنم به تو ربطي داشته باشه

- پس دوسش داري .........بدون بد كردي با من و بد مي بيني

- برو بابا تو هم دلت خوشه

خلاصه اتابك را محترمانه از خانه انداختمش بيرون و خودم به سمت شركت رفتم .

وقتي رسيدم ......ديدم كه فرهان سرش را روي ميز گذاشته ......اول فكر كردم خوابه ولي وقتي صداي در را شنيد سرش را بلند كرد

- به شريك ما رو باش ........ببين ما شركت رو دست كي سپرديم ..........ساعت خواب؟

- عليك سلام .....من خوبم اين همه احوال پرسي برا چيه ..........

- خوبه تو هم

- امروز چه خبر بود تو خونتون؟

- اتابك رفت

- كجا؟

- همان جايي كه عرب ني انداخت

- چي مي گي تو .......پس سوگل چي ؟

- يادته برات گفتم از رضا منتظر يك ايميلم و اون رسيده و توش چيزاي زياديه ..........اونا همش راجع به اتابك بود

- نتيجه ...........؟

- اتابك يك كثافت بود .......ولي به خوبي زير چادر حمايت پدرش پنهان شده بود ..........

بعد تمام ماجرا را برايش تعريف كردم .........

- حالا من بلاخره نفهميدم چرا ..........چرا خانوم كيانا نيومدند؟

- اون كه ماجراش جداست ........نيومد چون ديگه لزومي نداره ما با هم كار كنيم

- چرا؟ ...........چي شده مگه كيان؟

- اون جوابش منفيه ...........

- دروغ مي گي ..........اون كه اون روز اينجا گفت بياييم خواستگاري چون.........

- خب داداشش تحقيق كرده مي گه آدم درستي نيستي.........

- داداشش. ..........ولي اون كه ...........كيااااااااااان

- چته چرا داد مي زني؟

- منو مسخره كردي ............نزديك بود قلبم واسته .........

- اره ....فرهان جان شوخي بود ............كيانا پيش سوگل موند تا زياد ناراحت نباشه ............

- واي ....خدايا شكرت ......

تا عصر با فرهان بود . كلي سر به سرش گذاشته بودم وقتي از هم جدا مي شديم گفتم

- بفرما در خدمت باشيم

- نه ممنون .......مي رم خونمون

- د بيا بريم ديگه من كه مي دونم از خداته

- اره ......ولي ....خجالت مي كشم

- پقي زدم زير خنده و گفتم :

- خجالت مي كشي .........از كي؟

- مرض نخند .........از بابات و مامانت و كيانا خانوم .....

- مگه اينايي كه گفتي خجالت كشيدن دارن؟

- بزار نوبت تو هم بشه من مي دونم چي كار كنم .......كيان خان مي رسه اون روزي كه شما از داييت خجالت بكشي ......

با حرف فرهان .......ساكت شدم و خندم محو شد ........يعني اون روز مي رسيد .......

- چي شد پسر ؟...

- هيچ چي ........كاري نداري من برم ديگه ......از صبح كه اومدم بيرون ديگه خبر ندارم چي شده

- نه .برو به سلامت سلام برسون ......

- چشم ......تو هم سلام برسون .....يا حق

نيم ساعت بعد توي اتاقم بودم و داشتم لباس هايم را تغيير مي دادم كه يك اس ام اسك كوتاه اومد ......

- بيا اتاقم

از طرف كيانا بود ........وقتي اس مي زد كه موضوع پنهون كاري در ميون باشه و من بايد هواسم را جمع كنم تا سوتي ندم

در حالي كه در را باز مي كردم گفتم :

- سلام بر خواهر گرام .............براي چه كاري منو احضار .........

كه چشمم به سوگل خورد كه روي تخت كيانا كه پشت در بود نشسته بود

- سلام

- سلام .........كيانا جان يك ندا مي دادي

- ببخشيد يادم رفت بهت بگم

- اشكالي نداره .......چطوريد سوگل خانوم؟

- خوبم .....

- شكر .....تو چطوري كيانا ......چه خبرا از وقتي كه من رفتم به اين ور؟

- شكر خوبم .....خبرم ..... هيچ چي .....فقط گويا پدر اتابك هم از موضوع خبر دار شده بوده ......زنگ زد ...اول با ملايمت ولي در آخر زبان به تحديد گشود

- و نتيجه .........در همان حين نگاهي به سوگل كردم

- نتيجه اي در بر نداشت ........حرف دايي و البته سوگل همونه

- خوبه ........راستي برا چي منو صدا زدي اونم سري؟.....

- سوگل با تو كار داره

سرم را به طرف سوگل بر گردوندم و گفتم : بفرماييد من در خدمتم

همين كه سوگل خواست شروع كنه كيانا بلند شد : من برم چند تا چايي بيارم كنار هم بخوريم فعلا

رفتنش را با لبخندي تماشا كردم ....... به اين مي گن خواهر نمونه

در عوض من قيافه ي سوگل ديدني بود . سرش را پايين انداخته بود و گونه هايش سرخ شده بود

- راستش آقا كيان ........من مي خواستم ازتون تشكر كنم .........شما واقعا در حق من لطف بسيار بزرگي كرديد

- اولا خواهش مي كنم . دوما وظيفم بود سوما ......من اين كار رو بيشتر برا دل خودم كردم تا تو . چهارما ...منو كيان صدا كن بي پسوند و پيشوند

- ولي........

- سوگل خسته شدم ديگه .......خسته

- از چي ؟......

- از اينكه بشينم كناري و تو رو با ديگران ببينم

- كيا....ن .......

- مي دونم الان مي گي چه پسر بي چشم رويي كه از نبود رقيب و در وضع روحي غير عادي تو داره دم از دوست داشتن مي زنه ولي باور كن ديگه نمي تونم منتظر بمونم و يكي ديگه بيادو ببردت

- كيان.....

- جان كيان بگو....

- تو ........تو ...واقعا........

ديگه ادامه نداد

- آره واقعا دوست دارم .........بيشتر از اوني كه فكرش را بكني .......

- آقاجون ..............

- سوگل اگه همه چيز حل بشه.........تو راضي هستي ؟..........

سوگل گريه اش گرفته بود ........ديگه نمي تونستم تحمل كنم ...... كمي خودم را جلو كشيدم و سر انگشتانم را به سمت چشمانش بردم و اشكش رو پاك كردم

- چرا گريه مي كني؟.........چي شده ؟ نكنه دوسم نداري و مي ترسي من مجبورت كنم ؟ هان؟

- نه .....نه .....من ......من خيلي هم خوشحالم .....

- نمي خوايي راحتم كني؟

- من.......چي كار كنم؟

- بگو و راحتم كن .....بگو كه شريك زندگيم مي شي ...........بگو كه تو هم دوسم داري

- كيان........من ...من ...دوستدارم

بعد از گفتن اين حرف سريع سرش را انداخت پايين . از خوشحالي روي دو پا بند نبودم ......دستش را گرفتم و بوسه اي به رويش زدم .......... سرش را بلند كرد و نگاهم كرد ......... چشمانش درست مثل چشمان خودم بود ..........

رفته بوديم توي حس و اگر كيانا كمي ديرتر در را مي زد ....شايد كنترلم را از دست مي دادم و .........

با ورود كيانا دستش را رها كردم و به او نگاه كردم .سوگلم سرش را پايين انداخته بود.......

كيانا رو به من كرد و گفت:

- نتيجه ؟.............

- بايد كمكمون كني تا آقاجون رو راضي كنيم

- واي..........خوشحالم كيانا هم براي تو و هم براي سوگل

بعد به سمت سوگل رفت و او را بوسيد

- تبريك مي گم زن داداش

از طرز زنداداش گفتنش هم من خندم گرفت و هم خودش بيچاره سوگلم كه داشت از خجالت آب مي شد

- چي كار مي خوايي بكني كيان؟

- مي رم با بابا و مامان حرف بزنم .......بعدا بايد برم سياوش را ببينم و بعد دايي و بع زندايي ........آخر سرم با فرهان برم پيش آقا جون

- اوه ..........تو كه نمي خوايي همش را امروز انجام بدي؟.......

- چرا دقيقا

- كيان........

- بله .....سوگل جان.......

- اگه اقاجون مخالف باشه .............

- نمي شه ........ولي اگر شد ...........منم مي شم نمونه ي دوم دايي نويد

بعد سريع از اتاق خارج شدم و به سمت اتاق خودم رفتم بايد افكارم و حرفهايم را جمع و جور مي كردم .........اگر آقاجون مخالفت كنه!!!!!!. ادامه دارد..........

كيان جان بقيه بر عهده ي تو هستش......

توي اتاق روي تختم دراز به دراز افتاده بودمو دستم رو هم زير سرم گذاشته بودمو به سقف اتاق خيره شده بودم و داشتم با خودم کلنجار مي رفتم که اول به کي بگم چه جوري بگم.............تو همين فکرا بودم که متوجه شدم مامان از پايين داره صدام مي کنه

-- کيان ................کيان ............. کيان با توام

-- بله ....... چيه؟

-- بيا پايين کارت دارم.........

به زحمت از روي تخت بلند شدم و کش و قوسي به بدنم دادم و از پله ها اومدم پايين

-- بله مامان كار داري

-- آره سوگل مي خواد بره خونشون مي توني برسونيش

-- چرا مي خواد بره حالا مي موند ديگه

-- منم 2 ساعته همين رو بهش مي گم ولي پاشو کرده توي کفش که خونه ي خودمون راحترم

-- کيانا مي دونه مي خواد بره

-- کيانا خونه نيست ................امروز استخر دارن ها .... دوستش زنگ زد با اون رفت

-- خوب سوگلم با خودش مي برد ديگه

-- اَه کيان نمي خواي ببري چرا بهانه مي گيري

-- راست مي گم چرا سوگل رو با خودش نبرد

-- بابا خيلي اسرار کرد سوگل خودش نرفت ........ و براي اطلاع شما هم بگم کيانا هم تصميم گرفت نره ولي با اسرار سوگل رفت حرف ديگه اي هم مونده

-- ايييييم نه ....

-- بگم خدا چيکارت کنه کيان حالا مي رسونيش يا خودم ببرم

--نه مي رسونمش ....حالا کجاست

-- بالاست داره حاضر مي شه

-- پس منم برم لباسامو عوض کنم بيام

رفتم لباسامو عوض کردم حدس زدم سوگل به خاطر خجالت از من نمي خواد ديگه بيشتر از اين بمونه

-- مامان به سوگل بگو من پايين منتظرم

-- اِ عمه من که گفتم خودم مي رم چرا آقا کيان رو به زحمت انداختين

صداي سوگل بود که از پله ها داشت مي يومد پايين

-- اِ دختر دايي تعارف هم داشتيم

-- آخه راضي به زحمت نيستم

مامان – اين چه حرفيه سوگل جان کيان وظيفشه

-- بله دختر دايي جان ما مگه تا حالا وظيفه ي منو نفميدي ..... معرفي مي کنم شوفر محترم جناب کيان خان هستم

مامان – کيااااااااان

-- بابا شوخي کردم ..... سوگل خانم يعني اين قدر بد بوديم که دارين به اين زودي تشريف مي برين

-- نه اين چه حرفيه فقط خونه باشم راحتترم

منم که به يه فرصت نياز داشتم تا بتونم با مامان و بابا حرف بزنم زياد اسرار نکردم

-- هر طور شما راحتين ........... اگه حاضرين بفرماييد بريم

بعد از خداحافظي با مامان منو سوگل راه افتادم طرف ماشين . کمي از سوگل جلوتر رفتمو در جلوي ماشينو براش باز کردم

-- بفرماييد مادمازل

-- ممنون

توي ماشين هر دومون ساکت بوديم و حرفي نمي زديم بلاخره سکوت رو شکستم و گفتم

-- ساکتي ..... چرا حرفي نمي زني؟

-- ............ چي بگم ؟

-- از من خجالت مي کشي؟

-- ... نه نه ...

-- پس چرا دستات مي لرزه؟

--..............

دستمو بردم طرف دستش ودستش رو گرفتم ............ دستش بدجوري مي لرزيدو سرد سرد بود

-- سوگل چيزي شده ...... ببرمت دکتر دستات چرا اينجوي يخ کرده

دستش رو از دستم در آورد و گفت

-- نه چيزي نيست

برگشتم طرفشو و به چشماش نگاه کردم

-- سوگل به من نگاه کن؟ ........... نگاه کن منو .................... چيزي شده ؟...........کسي حرفي زده .........

-- نه ........... فقط...............

-- فقط چي ................... اتابک بهت زنگ زده؟............... چيزي گفته ؟......... مزاحمت مي شه..........

-- نه نه

-- پس چي .............تو که نصف جونم کردي

-- کيان من ...... من مي ترسم .... مي ترسم........

-- از چي مي ترسي هان

-- .......... آقاجون

-- پس نگران اوني ........... من که بهت گفتم نگران نباش خودم درستش مي کنم ........... حالا هم همه چيز رو بسپار به من ................ باشه

-- آخه اگه آقاجون قبول نکنه ........

-- قبول مي کنه ..............

-- اگه نکرد

-- ........ دايي نويد چيکار کرد منم همون کارو مي کنم

-- کيان من نمي خوام تو هم مثل باباي من بشي ...............از خانوادت دور بشي ................ مي فهمي

-- سوگل ديگه حرفشو نزن خب ................. ناراحتم نباش بهت قول مي دم همه چيز درست بشه تو فقط پشتم باش واسه من کافيه ........ هستي؟

-- .......... هميشه

تا برسيم ديگه حرفي بينمون رد و بدل نشد وقتي رسيديم دم درشون گفتم

-- سوگل ....... مراقب خودت باش

-- تو هم مراقب خودت باش خدافظ

-- يا حق

نمي دونم چطوري به خونه رسيدم همش به اين فکر مي کردم که چطوري به مامان بابا بگم آخر سرم تصميم گرفتم همين امشب با مامان بابا حرف بزنم

شب شام رو همه تو محيطي بدون سر و صدا خورديم بعد از شام مامان و کيانا در حال مرتب کردن ظرفا بودن که به کيانا اشاره کردم بياد بالا تو اتاقم و خودم هم رفتم بالا بعد از چند دقيقه کيانا پيداش شد

-- چيه؟............. چته تو امروز ......

-- هان ..........

-- کيان تو امروز يه چيزيت مي شه ها ................ مي گم چيه؟

-- چيزه کيانا .... راستش يه کوچولو به کمکت نياز دارم

-- چي شده باز

-- مي خوام موضوع رو به بابا و مامان بگم

-- کدوم موضوع رو ؟.............

-- اِ چرا گيج بازي در مي ياري ..............

-- گيج بازي چيه ................ راستش رو بخواي منظورتو فهميدم ولي ............ ولي کيان نمي خوام ته دلتو خالي کنم ...... ولي به عواقبش فکر کردي .... فکر کردي اگه کارا اونطور که تو مي خواي پيش نره مي خواي چيکار کني ؟ .............. اگه ...........

-- کيانا بسه نمي خوام بشنوم ....... همه ي اينا رو خوم هم ميدونم فکر مي کني از وقتي که اين تصميم رو گرفتم يه شب خوش داشتم ................... اصلا اين چيزا رو ولش کن مهم اينه که من تصميمم رو گرفتمو ازشم برم نمي گردم ................ فقط به کمکت احتياج دارم

-- هر کاري بتونم مي کنم ...... خدا کنه به اوني که مي خواي برسي ..........

-- بريم ...............

-- کجا ؟...........

-- پايين ديگه ............

-- همين الان مي خواي بگي ؟!!!! ................

-- آر ه کيانا مي خوام تمومش کنم.................... يا رومي رومي يا زنگي زنگي ..........

با هم از پله ها پايين اومديم بابا جلوي تلوزيون نشسته بود داشت يکي از کتاباشو مطالعه مي کرد من و کيانا هم رو کاناپه کنار هم نشستيم بابا هم سرشو بلند کرد و يه نگاه با تعجب به ما کرد بعد باز سرش رو انداخت پايين و مشغول مطالعه شد مامان هم با سيني چايي از آشپزخونه اومد بيرون و چايي رو روي ميز گذاشت و ورقه هاي دانشجوهاشو از تو کيفش در آوردو مشغول تصيحشون شد کنترل رو که تا اون موقع تو دستم داشتم باهاش بازي مي کردم رو گذاشتم رو ميز و چايي رو برداشتم و يک ضرب همشو سر کشيدم مامانم سرشو بلند کردو يه نگاه عقل اندر سفيهي بهم کردو سرشو انداخت پايين موندم چي بگم که بابا نجاتم داد

-- بگو پسر ...............

-- چي؟....................

-- من چه مي دونم تو دو ساعت داري جلز ولز مي کني يه چيزي بگي بگو................

با اين حرف بابا مامان هم ورقه ها رو گذاشت زمينو زل زد به من

-- راستش ....... به نظر شما من بزرگ شدم؟.................

-- داري هزيون مي گي پسر ........... آهان حالا فهميدم ماجراي سربازيه باشه بابا حالا من فکر کردم چي شده چون کاروبار واسه خودتون درست کردين منم اونو درست مي کنم

هر موقع ديگه اي بود با شنيدن اين حرف مطمئناً مي پريدمو ماچش مي کردم ولي حالا اوضاع فرق مي کرد

مامان – نه امير علي اين امروز يه چيزيش هست موضوع سربازي و اين حرفا نيست ......... نه کيان.........

موندم چي بگم که کيانا به موقع به دادم رسيد

-- درست حدس زدين مامان ........... راستش کيان مي خواد ازدواج کنه

مامان – چيکار مي خواد بکنه ؟!! ................

کيانا-- ازدواج ........

بابا – واي واي بلاخره اين کيانم دم به تله داد آره................ حالا اين دختر بيچاره کي هست که دل پسر مارو برده .........

مامان – چي مي گي تو امير علي ؟!!!! .............. وايسا ببينم چي داره مي گه ................ کيان راس مي گه واقعا تو مي خواي ازدواج کني ...... تويي که تا ديروز ...................

-- آره مامان ........

مامان آب دهنشو قورت داد و گفت

-- با کي ؟..........................

-- .................................................. .....

مامان – با توام کيان گفتم با کي

بابا – نسيم چرا اينجوري مي کني؟!!!! .....................

-- با سوگل .........................

يه لحظه هر دوشون انگار جن ديده باشن زل زدن به من بعد مامان سرشو گرفت بين دستاشو گفت :

--حدس مي زدم ................ فکرشم نکن کيان حتي فکرشو .............فهميدي .........

-- چرا؟................................

-- نکنه يادت رفته کي هستي هان ............ باشه يادت مي يارم ........... کيان محتشم پسر امير علي و نسيم يگانه نوه ي محمد يگانه .............. محمد يگانه اي که زدن اين حرف هارو حتي ممنوع کرده ...... محمد يگانه اي که پدر منه و نمي خوام تو روش وايسم ........ نمي خوامم بچمم مثل برادرم از دست بدم ..................... مي فهمي اينا رو ..............مي فهمي کيان

-- ولي ......................

کيانا – مامان کيان سوگل رو دوست داره سوگلم کيان رو ............

مامان – ديگه چيزي نگو نمي خوام چيزي بشنوم .................

-- ولي من سوگل رو دوست دارم از خواستم هم دست برنمي دارم ....................... ببخشيد مي دونم دارم گستاخي مي کنم ............ مي دونم همين الان شما حق داري يه سيلي بزنيد تو گوش من ولي ............ولي اگه شده راه دايي نويد رو هم پيش بگيرم با سوگل ازدواج مي کنم ................ مامان تو رو خدا پشتمو خالي نکنيد

با اين حرف من مامان زد زير گريه منم ديگه تحملم تموم شده بود و کم مونده بود مثل بچه ها بزنم زير گريه با گفتن

-- تو رو خدا درکم کن مامان ..................

بلند شدم که برم تو اتاقم بابا که تا اون موقع ساکت بودو مارو نگاه مي کرد گفت :

-- وايسا کيان ..............

منم همون طور که داشتم مي رفتم بدون اينکه برگردم سر جام وايسادم

بابا -- بيا بشين

برگشتمو سر جام نشستم و شروع کردم با دستام بازي کردن

-- ببينم کيان ...... اين اتفاق نبايد مي افتاد ......... يعني تو نبايد به سوگل دل مي بستي ............

-- ولي بابا .........

-- گوش کن بعد حرف بزن ..................... ولي حالا کاريه که شده و نميشه هم کاريش کرد .................. حالا تو بگو تصميمت چيه؟ ...........

-- مي خوام با خود آقاجونم حرف بزنم ....................

-- عاقلانشم همهينه ................... بايد بدوني کارت خيلي سخته ......... فکر نکن ما مثل بچه ايم که گفته هاي آقاجونه مبني بر اينکه چرا اين قانون رو ايجاد کرده باور کرديم ........ نه آقاجون اين قانون رو فقط به اين خاطر ايجاد نکرده........... ما براي احترام به آقا جون چيزي نگفتيم ..................... يعني اينکه بايد احترام آقاجونتو نگه داري ............. مي فهمي که چي مي گم هان...............

-- بله ...............

-- اگه تونستي آقاجون رو راضي کني ما از خدامون هم هست................ کي بهتر از سوگل ولي اگه نتونستي راضيش کني همه چيز پاي خودته ................. حق هيچ ديونه بازي رو هم نداري فهميدي .......................

-- ولي ............

-- ولي بي ولي ................. يادت باشه بازم مي گم احترام به بزگتر يادت نره ....................

-- چشم .................

-- حالا مي توني هر جايي که مي خواي بري .............................

مامان – ولي امير علي ....................

بابا – نسيم!!!!!!!! ......................

مامان -- ........... باشه حرفي ندارم فقط به شرط اينکه بتوني آقاجون ر راضي کني .................

بلند شدم و رفتم تو اتاقم بايد با خودم خلوت مي کردم بايد فکر مي کردم که مي خوام چي کار کنم .................

تا صبح خوابم نبرد نمي دونستم مي خوام چيکار کنم مثل روح سرگردون شده بودم که دائم بين حياط و اتاقش اينور و اونور مي رفت سرم به شدت درد مي کرد دم دم هاي صبح به زور چند تا قرص خواب آور بلاخره چشمام روي هم افتاد ............ ...........................

فرداي اون روز نمي دونم ساعت چند بود كه با صداي زنگ گوشيم بيدار شدم ....... بي خوابي ديشب و قرصا با هم باعث شده بود كه سردرد وحشتناكي بگيرم

- بله ؟

- بله و درد .......بله و زهر مار........

- علت اين همه ابراز علاقه ي تو چيه اول صبحي؟

- اولا اول صبح نه و لنگ ظهر دوما معلومه تو هكجايي مرد حسابي؟ كم پيدا شدي

- حالا فرمايش ؟؟؟

- بابا كيان تو قرار بود كاري برا من انجام بدي ..........مثل اينكه يادت رفته بنده از خواهر شما خواستگاري كردم و منتظر جوابم

- راست مي گي ها من قرار بود موافقت خانواده ام رو با اين وصلت بهت بگم ولي يادم رفت ......

- اي.........كيان مگه دستم بهت نرسه .......من مي دونم و تو حالا ببين ....

- البته در كنار همه ي اينا نسبت آينده ي من رو با خودت فراموش نكن

- حالا........كاري نداري من برم

- بچه پر رو زنگ زده من و از خواب بيدار كرده حالا مي گه كاري نداري ؟؟؟؟

- باشه بابا كاري ندارم خداحافظ

- ااااااااا فرهان ..... ديوونه قطع كرد......

هنوز توي تختم بودم وداشتم كش و گوسي به بدنم مي دادم كه تلفن خونه زنگ زد ....... كمي بعد صداي مامانم اومد كه داشت با گوشي حرف مي زد ........

- بله خواهش مي كنم صاحب اختيارين ......

- .........

- لطف دارين ........

- .......

كلي تتعارف تيكه پاره مي كردند ك مامانم گفت:

- تشريف بيارين خوشحال مي شيم ........

مگه كي بود كه مامان اين طوري اون رو دعوت مي كرد؟؟؟؟كمي بعد جواب سوالم رو گرفتم ....

مامان – امير علي امشب مهمون دارم

- قدمشون رو چشم .......كي هستند حالا؟؟

- خانواده ي دامادمون

- به به .......

- ميان برا تعيين مراسم روز نامزدي و عقد و ازدواج

- خوبه ....تكليف اين دوتا مشخص بشه ببينم با كيان چي كار مي كنم ......

اون روز اصلا نفهميدم چطور تموم شد ....... تمام مدت يا بايد مي رفتم خريد و يا وسايل سنگين رو جابه جا مي كردم و يا به درد هاي خودم فكر مي كردم .....تنها يك بار اونم وقتي كه بعد از انجام كاراي سنگين براي حاضر شدن به من اذن خروج دادند توانستم با سوگل تماس بگيرم .......

اون بيشتر از من نگران بود . شايدم حق داشت چون بلاخره او از نزديك زندگاني پدر و مادرش را ديده بود و با تجربه تر از من در اين مورد بود ........

بلاخره ساعت 7 شب بود كه خانواده ي فرهان رسيدند ......

- سلام ......

- سلام كيان چطوري ؟.......پارسال دوست امسال آشنا

- خواهش مي كنم

همه سر جاي خودشان نشستند و منم كنار فرهان نشستم .......

- بي شوخي كيان كم پيدايي ........

- تو بد موقعيتي گير كردم.........

- سوگل؟

- آره ..........ازش خواستگاري كردم ........

- آفرين زرنگ شدي ...........چي گفت حالا ؟

- قبول كرد .........

- تبريك مي گم بابا من گفتم چي شده حالا......

- بابا اينا هم مي دونند .......فقط مشكل آقاجونه .........

- مي دونه ؟

- هنوز جرات نكردم بهش بگم ...

- مي ترسي؟

- نگرانم

- براي چي؟

- آينده

داشتيم به صحبتمون مي رسيديم كه باباش گفت:

- كيان جان ول كن بابا آقا داماد رو قول مي ده شوهر خوبي براي كيانا جان باش .......

همه به اين شوخي پدر فرهان مي خنديدند كه گفتم:

- كار از محكم كاري عيب نمي كنه ......

كم كم بحث به جاهاي مهمتري كشيده شد....... قرار شد يك جشن نامزدي مختصري بگيرند و بعد مراسم عقد و عروسي رو با هم توي عيد بگيرند......

جشن نامزدي افتاد براي 4 روز ديگر يعني روز 5 شنبه .....

موقع خداحافظي فرهان گفت:

- فردا ميايي؟

- فردا ميام يا مياييم ؟؟؟؟

- حالا هر چي؟

- اره بابا ميام .........اگرم نيام مي فرستم كه بيادش .......

- بي مزه ....من به خاطر ......

- بله مي دونم به خاطر كيانا و خودت گفتي .....

- كيان حيف كه.......

- حيف كه چي؟ حيف كه شدم برادر زنت؟

- هر چي بگم بازم يك چيز ديگه تحويلم مي دي..... تا فردا.......

- فعلا تا فردا....

با رفتن آنها من هم به اتاقم رفتم .......فردا......فردا بايد با سياوش حرف بزنم

اونم بدونه بهتره ......

در حال نقشه كشيدن بودم كه خوابم برد.........

فرداي اون روز قيافه هاي فرهان و كيانا ديدني بود .........هم از هم خجالت مي كشيدند و هم همديگه رو دوست داشتند .....شايدم از حضور من خجالت مي كشيدند ........براي راحتي آنها گفتم:

- من دارم مي رم با سوگل و سياوش قرار دارم .......فرهان جان ديگه وقت نمي شه برگردم اين خواهر ما رو برسون خونه ....

- چشم

چشمكي به كيانا زدم و رفتم بيرون ........با سوگل تماس گرفتتم و گفتم كه با سياوش قرار بگزارد تا همديگر رو ببينيم قرار ما شد ساعت 2 ظهر توي كافي شاب بركه ......

اولين و دومين خان را با خوشي رد كرده بودم......خدايا خان سومم بخير و خوبي بگزون

نزديكاي دو بود كه رسيدم سر قرار ......هنوز نيومده بودند .....رفتم و پشت ميزي كنار پنجره نشستم ...... داشتم با خودم فكر مي كردم كه عكس العمل سياوش پس از شنيدن حرفهايم چه خواد شد كه با شنيدن صدايي تقريبا از جا پريدم :

- سلام كيان

- ......

- ترسيدي پسر ؟گفتم داري غرق مي شي بيام نجاتت بدم

- نه بابا نترسيدم فقط يهويي شد .......بفرما .......

- سلام پسر عمه .....

- سلام دختر دايي بفرماييد

سياوش و سوگل نشستندو به گار سون اشاره كردم بياد

- چي بيارم براتون؟؟

- من كه بستني مي خوام؟؟؟اونم شكلاتي

- شما چي سوگل خانوم؟

- من ...منم بستني مي خوام

- پس شد سه تا پستني

تا آمدن بستني ها از اين ور و آنور حرف زديم تا اينكه آوردند در حين خوردن سياوش گفت :

- راستي حال فرهان چطوره؟ خيلي وقته نديدمش

- حالش خوبه ...........يعني بايد بگم خيلي خوبه بلاخره داره به يكي از آرزو هاش مي رسه

- البته .......خوش به حالش اون به آرزوش رسيد .......

- انگاري تو هم آرزو هايي داري

- كيه كه نداشته باشه

باشنيدن اين حرف سوگل هم به حرف آمد :

- سياوش يكي رو دوست داري؟

- آوايل خواهرا و برادرا از هم خجالت مي كشيدند ولي الان تو رو خدا ببين چي داره مي گه

- راستش سياوش جان منم بهت شك كردم ........... حالا اين دختر خوشبخت كيه؟ نكنه يكي رو اونور زير سر داشتي؟

- نه .........اهل اين وره نه اون ور

- پس مشكلت چيه؟

- مشكل من مشكل شما دوتاست

هر دو يمان با چشماي گرد شده به سياوش نگاه مي كرديم تا اينكه من با لكنت گفتم:

- مشكل ما ؟...........چه ...چه مشكلي؟

- آقاجون

- ............

- اينطوري به هم نگاه نكنيد ..........من خودم فهميدم .........البته كمتر كسي مي تونست نگاهاي شما دوتا رو ببينه و چيزي نفهمه

- سياوش من ........

و با خجالت سرم را پايين انداختم

- كيان من و تو راه سختي پيش رو داريم ولي ..........ولي بايد سوگل و ........هم ما رو حمايت كنند .......حداقل الان تنها نيستيم اگر خواستيم از خانواده طرد بشيم باز همديگه رو داريم

- سياوش من ........هميشه پيش تو هستم به شرطي كه ........

- بله مي دونم به شرطي كه سوگل كنارت باشه

..........

- سوگل جان چي مي گي؟

- من.........من .........

- خجالت نكش بگو .......

- من هميشه پشتتونم .......

- خدارو شكر تو هم هستي ولي ........صبا مي ترسه

من و سوگل با هم گفتيم :

- صبا؟

- آره ....... صبا .......

- يعني تو صبا رو مي خوايي؟

- مشكلي هست ؟؟؟؟

- نه ولي .......با خودش هم حرف زدي؟

- آره .....اون مشكلي نداره فقط همون طوري كه گفتم مي ترسه...

- منبعد از جشن نامزدي كيانا با آقاجون حرف مي زنم

- چي؟..........چي مي گي بهش ؟

- حقيقت خودم وسوگل رو و اگر شما بخواييد تو وصبا را

- تنهايي مي توني كاري از پيش ببري؟؟

- نمي دونم .........نمي دونم

- پس منم ميام

- باشه با هم مي ريم

- منم بيام؟ ..........به صبا هم مي گيم بياد .........

- يعني همه با هم ؟

- شايد اينجوري راضي بشه ........

- باشه ........ راستي سياوش .......

- بله ؟؟؟؟

- مي توني با دايي و زندايي حرف بزني.؟؟؟؟؟

- راجع به؟

- من و سوگل

- باشه من مي گم ولي فكر كنم اونا هم مي دونند

- يعني تا اين حد ضايع بودم؟

- تقريبا .......

- در مورد صبا چي؟

- عمو و زن عمو از ماجرا آگاهند ولي اونا هم منتظر من هستند تا با آقاجون حرف بزنم

- پس تنها مورد آقاجونه

- بله اگه موافقت كنه كه من بعيد مي دونم بايد به فكر خواستگاري باشيم اگر نه كه ........

اون روز بعد از خارج شدن از آنجا همش فكرم در گير آقاجون ورفتارش در مقابل در خواست ما بود ........ چي مي گفت ؟ چي مي شد؟

تا چشم به هم بزنيم روز نامزدي از راه رسيد ........ روز قبل از آن رفته بودم و براي خودم كت و شلوار سفيد رنگي هم راه پيراهن تره و كفشاي سياه و كراوات سفيد راه راه خريده بودم ......... بازم داشتم رو صورتم ور مي رفتم كه داد مامانم در اومد .....

- دد زود باش ديگه كيان ........ الان مهمونا از راه مي رسند و برادر داماد هنوز تو حمومه ......

- اومدم مامان اومدم

كيانا در آن لباس آبي رنگش خيلي خواستني شده بود ........من كه دلم نمي خواست چشم ازش بردارم چه برسه به فرهان ........ رفتم نزديكشان و هر دو را بوسيدم .......... كيانا هم با چشماي گرد شده اش به من نگاه مي كرد تا اينكه فرهان به شوخي گفت:

- كيان چشات رو درويش كن ايشون صاحاب دارند

- ببخشيد صاحبش كي باشند؟

- بنده

- 24 سال خواهر و همسلولي من بوده حالا مي خوايي يك شبه بدمش به تو ؟؟؟؟ اصلا بيا اين ور ببينم بيا اينور .........از اولم خودم بايد اونجا كنارش مي ايستادم

- ولي اوني كه تو بايد كنارش وايستي خيلي وقته داره دنبالت مي گرده

- مگه اومدند؟ كو كجاست.؟؟؟؟

- پشت سرت

با اين حرف فرهان به عقب بر گشتم

خداي من اين سوگل بود؟؟؟؟

در مقابل من يك دختر چشم عسلي با لباسي سياه رنگ و آرايشي مليح ايستاده بود و با چشمان پر شيطنتش به من خيره شده بود

- سلام پسر عمه........

- سلام............سوگل ببينم تو تصميم داري كه من رو مجبور كني كه همين الان با آقا جون حرف بزنم؟

- نه.......چرا همچين چيزي مي گي؟

- هيچ چي .......

- سلام كيان جان

- سلام سياوش چطوري؟

- خوب مايل به نگران تو چي؟

- نگران مايل به خوب

- هرچه خدا بخواد همون مي شه زياد نگران نباش

- نكه تو نيستي........به صبا گفتي كه امشب با آقا جون حرف مي زنيم؟

- اره گفتم

- پس امشب بلاخره معلوم مي شه سرنوشت ما چجوريه..........

داشتيم با سياوش حرف مي زديم که سر و کله ي صبا و صدا هم پيدا شد

-- به به دختر دايي هاي عزيز ما .................... پارسال دوست امسال آشنا .............. کجا بوديد چند وقته پيداتون نبود

صدا – اَي روتو کيان ........... ما پيدامون نبود يا شما سرتون شلوغ بود ...................

-- کي من ؟

صدا – نه ننم .................... تو زنم بگيري آدم نمي شي ...............

-- جرأت داري يه بار ديگه بگو تا پدرتو در آرم ......................

صدا – آ ... دم ... نِ ... مي ... شي ...........................

بعد زبون درازي کرد و دويد رفت پشت فربد که کمي اونطرفتر وايساده بود قايم شد

-- جرأت داري بيا از سنگرت بيرون تا حاليت کنم

فربد – نگاه تو رو خدا اينا رو .............

-- فربد برو کنار من با اين نيم وجبي کار دارم

فربد – ما گفتيم اين کيانم زن مي گيره دست از اين کاراش بر مي داره ................. سوگل خانم براتون متاسفم ................. چه جوري مي خواي اينو يه عمر تحمل کني

سوگل – من همين اخلاقشو دوست دارم ............

-- هه هه تحويل بگير فربد خان .................... سوگل خانوم ما نوکريم ...................... فربد خان جواب سوالتون رو گرفتين بفرمايين اون ور دست اين صدا رم بگيرين ببرين که اينجا مجرد جماعت راه نمي ديم ................ مگه نه بچه ها

صبا – بعله ...................

سياوش – بعله هر چي خانوم بفرماين درسته .............

فربد – ديگه پررو نشو که .............. هنوز نه به باره نه به داره حالا اگه آقاجون قبول کنه ..................

با اين حرف فربد همه قيافه ها در عرض صدم ثانيه تغيير کرد انگار که آبي ريخته باشي رو آتيش هممون ساکت شديم

-- اَه فربد ........ گندت بزنن برو دنبال کارت حالمونو گرفتي ......................

فربد – تا شما باشين ما رو بيرون نکنيد .............

بعد رو به صدا کردو گفت

فربد – مگه نه صدا .........................

صدا – تو هم با اين حال گيريت حال منم که گرفتي ..........................

فربد – آخه نمي دوني چه حرصي دارم مي خورم .............................. (بعد در حالي که دستشو به سينش مي کوبيدگفت ) اِلهي جز جيگر بگيريد الهي خدا بگم چيکارتون بکنه ...........................خوب منم مي خوام ...........

سياوش – معلومه چي داري مي گي ؟ .................

-- نکنه فربد جان زده به سرت ..............

فربد – نخير هيچم نزده به سرم منم مي خوام ناسلامتي از همتون بزرگترم ............ بابا چرا هيچ کس به فکر من نيست منم مي خوام ............................

-- فربد جان چي مي خواي بگو برات بيارم ................ پستونک مي خواي يا نه شيشه شيرتو برات بيارم

-- نخيرم زن مي خوام ................

با اين حرفش همه بخي زديم زير خنده ..........همه داشتن از خنده ريسه مي رفتن خود فربدم خندش گرفته بود ولي الحق و ول انصاف راست مي گفت از همه ي ما بزرگتر بود ولي سرش بي کلاه .............

فربد-- بسه بسه ديگه نخنديد چيه .................. زن خواستن هم خنده داره ؟ ................

-- من قول مي دم بهت که يه زن خوب واسه تو هم پيدا کنيم حالا راضي شدي ..............

فربد – حالا شد اين يه حرفي

صدا – بابا پس من چي ؟............................

با اين حرف صدا که با حالت مظلومانه اي هم همراه بود همه از خنده داشتيم منفجر مي شديم ................

-- دختره ي پررو حالا چه وقت شوهر کردنه توئه ................ تو هنوزبرو پستونکتو بخور ..................

صدا – هه هه هه ........................... بي مزه

بعد خودشم شروع کرد به خنديدن تو همين حين بود که فرهان و کيانا هم اومدن کنار ما و خلاصه تا آخراي مجلس کنار عروس و دوماد خنديديم ولي هر چي به آخرا نزديکتر مي شديم نفس همه تو سينشو حبس مي شد بلاخره بعد از ساعت ها مجلس تموم شد و کم کم مهمونا هم عزم رفتن کردن منو سوگلو سياوشو صبا با هماهنگي بزرگترها منتظر يه فرصت بوديم که با آقاجون حرف بزنيم اون روز قرار بود آقاجون بمونه خونه ي ما واسه همين کتشو در آورد و انداخت رو دستش و راهي طبقه ي بالا شد ..................... يه اتاق بالا بود که مخصوص آقاجون بود هر وقت که خونه ي ما بود هميشه از اون اتاق استفاده مي کرد يه جورايي شده بود اتاق آقاجون همه هم با اين عنوان اتاقو صدا مي کردن .............

سياوش – پيش پيش ............ کيان با توام

-- هان ...............

-- آقاجون رفت اتاقش .................

-- آره فکر کنم ..............

-- بريم ...............

-- دخترا حاضرين .............

صبا و سوگل -- .................. آره .....................

-- پس پيش به سوي تايين سرنوشت ................

پشت در اتاق وايساده بوديم و دل تو دلمون نبود

صبا – سياوش من مي ترسم .....................

سياوش – چرا از چي مي ترسي؟ .........................

انگار خود سياوش هم فهميد که چه سوال بي موردي پرسيده واسه همين حرفي نزد براي اينکه جو کمي عوض شه گفتم

نکنه آقاجون لولو خور خورس که دارين اين جوري مي کنيد .................بابا قوي باشين ...............

ولي خودم هم به حرفي که زده بودم اعتقاد نداشتم ..................... بعد عزمم رو جزم کردمو در رو زدم

آقاجون – بعله ................

-- آقاجون ماييم نخوابيدين که ................

آقاجن – کيان تويي .......... نه بيا تو .............

با احتياط درو باز کردمو کنار سياوش اول وارد شديم بعد هم سوگل و صبا .............

آقاجون که تعجب رو مي شد از چشاش خوند ما رو دعوت به نشستن کرد ..................

-- چيزي شده؟ ....................... بشينيد ببينم .........................

--راستش رو بخواين آقاجون ما براي گفتن يه حرفي اينجاييم آقاجون ما ........................................

سياوش – راستش ..............................................

آقاجون – راستش چي ؟................................................ ..... حرفتون رو بزنيد .......

قاجون -- دِ بچه حرف مي زني يا نه ؟....................-- آخه آقاجون چطوري بگم ؟ ......................... راستش ما اومديم .....................

آقاجون – شما اومدين اينجا چي ؟ ................ دِ زود باش حرفتو بزن پسر ......

سياوش – کيان و من اومديم بگيم که ...................... بگيم .........

-- بذار من بگم ........................... ماجرا مربوط ميشه به کيان وسوگل نه ....................... آره يا نه ؟

-- بعله آقاجون

آقاجون – ولي اين وسط مي مونه سياوش و صبا ........ و اينا براي چي اومدن اينجا ..............

سياوش—راستش آقاجون من و صبا ......... ما مي خوايم ............

آقاون – وايسا بينم اينجا يه خبري هايي هست نکنه سياوش خان هم .................. صبا .............. بگو که اشتباه مي کنم وگر نه .................

سياوش – ببخشيد آقاجون ........... يعني ما ........... منو ..........صبا ............. آخه ..............

آقاجون – بسه ديگه کافيه ................. ديگه نمي خوام چيزي بشنوم ..............

-- ولي آقاجون .................

آقاجون – گفتم نمي خوام چيزي بشنوم ..................... بلند شيد از اتاق بريد بيرون ........... پاشيد ........

سياوش – آخه آقاجون ............

-- آقاجون شما يه لحظه به حرفهاي ما گوش کنيد ................

آقاجون – گفتم پاشيد گم شيد بيرون!!!................ نمي فهميد ؟!!! ..............................

آقاجون خيلي عصباني بود جايز نبود بيش از اين حرفو طولاني کنيم بايد به آقاجون يه فرصت مي داديم واسه همين به سياوش و دخترا اشاره کردم که بلند شن بريم بيرون و قبل از خارج شدن از در برگشتم رو به آقاجون و گفتم :

-- آقاجون من و سياوش تو تصميممون مصمم هستيم يادمه خود شما بودين که مي گفتين اگه چيزي رو مي خواي و بهش نمي توني برسي با يه بار تلاش دست ازش بر ندار دوباره تلاش کنو سعي کن بهش برسي .................... هنوز اين حرفاتون آويزه يگوشمه .............. حالا هم از شما مي خوام با سرنوشت ما بازي نکنيد ................

آقاجون – کيان برو بيرون ............ نياز دارم که يه کم با خودم خلوت کنم ............. برو بذار راحت باشم .......................

-- چشم آقاجون ما منتظر هستيم تا هر وقت که شما بگيد ............ ما صبرمون زياده !!!!......

بلافاصله بعداز بيرون اومدن از اتاق جمعيت آوار شدن رو سرمون و هر کي يه سوالي مي پرسيد

صدا – چي شد آقا جون قبول کرد؟.....

کيانا – چي گفت زود باشيد نصف جون شديم ................

فربد – دِ پسر بنال ديگه ..............

فرياد – ببينم شيريد يا رو باه ..............

بابا – بچه ها بريد کنار يکي يکي يگه اين چه وضعشه؟............ نگاه تو رو خدا انگار هفت ماهه به دنيا اومدن .................. کيان جان سياوش جان چي شد؟

-- فعلا هيچي آقاجون کمي به فکر کردن نياز داره بايد بهش فرصت بديم .................. قبول اين موضوع بعد اين همه سال کاره سختيه ..........

سياوش – منم با کيان موافقم ...............

دايي نويد – پس توکلتون به خدا باشه ............... من دلم روشنه ..................

مامان—ايشالا که اين موضوع هم به خير و خوشي تموم بشه

بعد از کمي صحبت همه عزم رفقتن کردن ما هم که ديگه از خستگي نزديک بود پس بيفتيم خوابيديم

×××××××××××

کيانا – کيان لنگه ظهر پاشو ............. پاشو پسر تو مگه کار و زندگي نداري

-- چي ميگي تو آخه ..................... بذار بخوابم

کيانا – چي چي رو بذار بخوابم پاشو بايد بريم شرکت فرهان بيچاره رو کاشته اونجا خودش گرفته خوابيده

-- نگاه تو رو خدا چه زود مارو فروخت

بعد از خوردن صبحانه راهي شديم

-- راستي کيانا آقاجون کو پس ؟

-- صبح زود بدون اينکه صبحونه بخوره رفت خونشون

-- چرا گذاشتين بره ؟..................

-- کيان کمي به آقاجون فرصت بدين ...............

-- بابا من مگه مي گم همين الان جواب ما رو بده .......... من مي گم نمي خوام به خاطر ما قهر کنه بره ...........

-- قهر نکرده ..........گفت مي خوام برم کمي فکر کنم .....................

-- باشه پس من رفتم .............

-- کجا وايسا منم بيام آخه ..............

-- مگه تو با ماشين خودت نمي ري ؟..................

-- نه قراره با فرهان برگردم

-- الله اکبر ................ پس زود باش .......

--بريم من حاضرم

رسيديم شرکت اصلا دل و دماغ کار کردن رو نداشتم ولي از قضا يه پرونده تو دستمون بود که بايد هر چه زودتر تحويلش مي داديم ماشاالله کيانا و فرهانم که در حال پچ پچ بودن و وقت نمي رسيد به کارا برسن مونده بودم من بيچاره ..............

ساعت حول حوش 2:30 بود که فرهان و کيانا رفتن براي غذا بيشعورا يه تعارفم به من نکردن ............ دست از پا درازتر راه افتادم برم طرف رستوراني که نزديک شرکت بود تو آسانسور بودم که سياوش زنگ زد

-- سلام پسر كجايي

-- هيچي دارم مي رم ناهار بخورم

-- تنهايي

-- آره .............. كاري نداري پاشو بيا حوصلم سر رفت ...............

-- پس كيانا و فرهان كجان ؟...............

-- اونا چسبيدن ور دل هم .................. ااا مي بيني تو رو خدا سياوش يه تعارف هم به من نكردن پسر پاشو تو هم تنهايي با ما بيا ....................

-- پس من چيكارم الان خودمو بهت مي رسونم

-- آره والله ................ درد همدرد كه داند همدرد

-- باش اومدم

تو رستوران منو سياوش نشسته بوديم و حرف مي زديم در مورد آينده ..... در مورد اين كه مي خوايم چيكار كنيم هر دومون كلافه بوديم از قرار معلوم صبا خيلي ترسيده بود چون تا به اون زمون سابقه نداشت آقاجون با نوه هاش اونجوري برخورد كنه ..................

درست سه روز از اون ماجرا مي گذشت من و سياوش رفته بوديم دنبال يكي از كاراي سياوش چون زياد تو ايران آشنايي نداشت هميشه كمكش مي كردم تا بتونه كاراشو انجام بده ................... داشتيم از اداره ي ثبت مي اومديم بيرون كه گوشيم زنگ زد

-- اوه اوه سيا آقاجونه

-- راست مي گي بردار ببين چي مي گه ................

-- مي ترسم ..............

-- مسخره بازي در نيار الان قطع مي شه

-- الو

-- سلام كيان كجايي ؟

-- بيرونم آقاجون كاري داشتين

-- از سياوش خبر داري

-- آره اتفاقا پيشمه .............. چيزي شده

-- مي تونيد بياين خونه ي من

-- بعله تا نيم ساعت ديگه اونجاييم

-- پس فعلا

و گوشي رو قطع كرد

سياوش – چي شده

--مي گه بياين خونه ي من.................... احضارمون كرد

-- يا ابوالفضل

-- زود باش بايد بريم

نيم ساعت بعد تو خونه ي آقاجون رو به روي آقاجون نشسته بوديم

آقاجون – ببينيد بچه ها من اين چند روز رو فكر كردم ........................... اين قانون بنا به دلايلي گذاشته شده بود كه كيان مي دونه .......... هيچ كس از دلايل اصلي ايجاد اين قانون خبر نداشته از اين به بعد هم نمي خوام خبر داشته باشه ........................... ولي چون ازدواج شما دو تا به دلايل اون قانون ربطي نداره ................ حرفي ندارم به پاي هم پير شيد ...................... ولي اين وسط يه حرفي مي مونه اينكه هيچ كس حتي احدي از من نپرسه چرا اين قانون ايجاد شده كيان تو هم حق نداري به هيچ كس حرفي بزني ................... فهميدي ....................

-- بعله آقاجون

-- من حرفامو زدم مي تونيد بريد ..........................

-- ممنون آقا جون

سياوش – مرسي آقاجون خيلي ممنون ..........................

-- يه چيز ديگه

-- چي آقاجون ؟.....................

-- دوست دارم عروسي همتون يه جا باشه عيد عروسي همتونو مي خوام ببينم

-- چشم آقاجون ............

سياوش -- چي از اين بهتر ........................ خيلي ممنون آقاجون

-- آقاجون يه ماچ مي دي؟........................

-- نگاه تو رو خدا چه زود هم پسر خاله مي شه !!! ............

-- جان من آقاجون ..................

 آخيش راحت شدم

- بله واقعا راحت شديم

- آقاجون با اجازه من يك زنگي بزنم

- به كي مي خوايي زنگ بزني ؟

- به سوگل

- ااااا راست مي گي بزار منم يك زنگي به صبا بزنم

من و سياوش هردو جو گير شده بوديم و داشتيم با نامزدهايمان حرف مي زديم كه چشمم به آقاجون افتاد ....... با چشمان به اشك نشسته به ما نگاه مي كرد و سرش را تكان مي داد . حتما توي دلش مي گفت امان از دست اين جوانها ......

غرق در رفتار آقاجون بودم كه صداي صبا را از پشت گوشي شنيدم كه داشت با فرياد مي گفت: راست مي گي؟ قبول كرد ؟؟.

- پسرا به خانوادهاتون بگيد بيان اينجا ........امشب همه اينججا مهمونيد

- چشم آقاجون .......حتما ........تا باشه از اين مهمونيا

- اي پدر سوخته ..........راستي كيان به فرهانم بگو بياد

- چشم ....

سيا و من گوشي به دست به همه خبر مي داديم نفر آخر فرهان بود شماره را گرفتم ..به محض خوردن اولين زنگ برداشت :

- به به داش كيان تبريك مي گم برادر زن جان

- فكر كنم كيانا خبرا را بهت رسونده .........

- بله كه رسونده .......چه جورم رسونده

- امشب بيا خونه ي آقاجون .......اينجا مهمونيم

- اين يكي رو ديگه نگفته بود

- خدا رو شكر ..........

- كيان جان نوبت منم مي شه ها ......

- حالا ......

- پس فعلا تا شب خداحافظ

- يا حق

تا چند ساعت بعد همه در سالن جمع شده بوديم و منتظر بوديم تا آقاجون شروع كند به حرف زدن

- مي دونم كه همتون از ماجراي اين 4 نفر آگاه هستيد و مي دونيد كه اينا چي مي خوان ......... به اميد خدا كم كم بايد خودتون را آماده كنيد براي يك مراسم بزرگ عروسي براي نوه هايم .......فقط مي ماند مراسم عروسي كيانا كه بايد با آقا فرهان هماهنگ كنيم

- آقاجون اتفاقا ما هم خوشحال مي شيم كه تمام مراسم با هم باشه .......تازه اينجوري خيلي هم بهتره .......مگه نه كيانا ؟

- البته آقاجون

- ولي فرهان جان خانواده ات چي؟

- مشكلي نيست آقاجون .........اتفاقا اونا هم از ماجراي سياوش و كيان آگاه بودند و چند وقت پيش مي گفتند كه خوب بود تمام مراسم هر سه مان باهم باشه

- پس اينشا الله مباركه ......حالا بهتره راجع به مراسم و وقت و مكانش با هم به توافق برسيم ........ فرهان جان هنوز زياد به شام مونده ........پاشو به پدر و مادرت زنگ بزن بگو تشريف بياورند .......

- چشم آقا جون .......

*********

- اه باز اين سوگل كجا موند .........يك ساعته رفته حاضر بشه ..........سوگل بابا كجا موندي؟ بيا ديگه الان صداي تكين در مياد . اه سو.........گل.....!!!!

سوگل در حالي كه دفتري كه من تمام خاطرات اين چند سال رو نوشته بودم دستش بود داشت مي اومد پايين

- تو كه اونو نخوندي؟

- چرا اتفاقا خوندم تموم شد ..........

- پس بلاخره خونديش ........

- آره ..........ولي كمي دير خوندم اين 5 سال كمي دير بود ........بايد زودتر مي خوندم

- ولي درست روز سالگرد ازدواجمون خوندي ........بازم خوبه

- آره .........راستي تكين كجاست؟

- اونجا روي كاناپه نشسته و داره با كيفت بازي مي كنه ........

- كيان !!!تو باز اون رو تنها گزاشتي ؟

- خوب اومدم تو رو صدا كنم .........

- بريم .......زود باش باز ما آخرين نفر مي رسيما .......

- نترس بابا ......سياوش اينا از ما هم ديرتر مي رسند

امروز پنجمين سالگرد ازدواج ما 6 نفر بود .......هرسال اين مراسم تو خونه ي آقاجون انجام مي شد و حالا هم داشتيم آنجا مي رفتيم .

وقتي رسيديم ديديم كه باز سياوش دير كرده است .......هميشه همينطور بود ........آخرين نفرات او و صبا و سها بودند .

- سلام كيان ........سلام سوگل جان ...........سلام عمه ......

- به به كيانا جان چطوري خانوم كم پيدا شدي .........فرهان كجاست؟

كيانا در حالي كه داشت تكين را در آغوش مي گرفت گفت :

- اونجاست داره با تيام و افسون سر و كله مي زنه

- پس فرياد كجاست كه بچش رو داده دسته شوهرت ؟

- كيان ......با من بودي؟

بر گشتم و ديدم كه فرياد و حسام و فربد و همسرش سارا كه بار دار بود پشت سرمان هستند

- بله كه با تو بودم ........كجايي كه يچت رو دادي دست اينا

- يك دقيقه رفتم پيش فربد و سارا .......تا برگردم ديدم كه آقا فرهان داره با اون بازي مي كنه

- كيانا جان به شوهرت بگو بياد دست اين پسر ما رو هم بگيره با خودش ببره مهدش .....

- كيان.........

- راستي پس صدا و كميل كجاند ؟؟

- الانا بايد برسند ......

- در حال حرف زدن بوديم كه سياوش و صبا و سها هم از راه رسيدند ......كمي بعد از آنها صبا همراه با نامزدش كميل از را رسيد .

باز هم همه با هم پشت يكي از ميزهاي بزرگ نشستيم . دوربين فيلم برداري و برداشتم و شروع كردم به فيلم گرفتن از تك تك افراد ........از سوگل و تكين شروع كردم .......همسر و فرزندم .........تمام دنياي كوچك من ........بعد كيانا و فرهان و تيام نشسته بودند .......دختر كيانا 6 ماه از پسرم بزرگتر بود ......و وارد دوسالگي اش شده بود .........سياوش و صبا و سها هم روبه روي آنها نشسته بودند ..... سها از تمام بچه ها كوچكتر بود ....... تازه يك ساله شده بود ....... حسام و فرياد و افسون هم كنار سياوش بودند افسون بزرگترين نوه بود جشن تولد سه سالگي اش چند روز پيش بود ........ فربد و سارا هم بودند .......سارا ماههاي آخر بارداريش بود .......فربد تا چند روز ديگر صاحب يك پسر مي شد ........ و در آخر صدا و كميل نشسته بودند .........كميل همكلاسي صدا بود و آنها تازه نامزد كرده بودند .....پسر خوبي بود و خونگرم ......

دوربين را از سمت ميزمان برگرداندم و به طرف ميز پدرانمان رفتم ........هر كس در جايي مشغول بود و بعضي ها هم با هم حرف مي زدند .......آقا جون مثل تمام اين 5 سال در بالكن نشسته بود و داشت مارا تماشا مي كرد .........

خدايا بابت اين خانواده اي كه به من دادي شكرت.....

پايان 

***********************

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

http://faridsoghrati.persianblog.ir

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف .و

 سئوالات و پيشنهادات و انتقادات خود را به روشهايي که در زير امده .با ما درميان بگذاريد/با سپاس 

================

نحوه سفارش 

========

 {روش اول}

========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

{ روش دوم}

========

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

my email     =       iraaanbook@yahoo.com

=====================

thank you : { farid .s }