ميوه بهشتي

نام کتاب :ميوه بهشتي

*************

سازنده کتاب :فريد سقراطي

*************

 نويسنده : دلداده : مريم . ط

*************

goldjar.fardblog.com

goldjar.blogfa.com

 خلاصه داستان :

    دختري به نام باران در دانشگاه قبول ميشه و چون شهر دانشگاهش رشت مشخص ميشه ،  از تهران ميره و با برادر و دوست برادرش هم خونه ميشه…

***********

(( ميوه بهشتي ))

آن میوه بهشتی کامد به دست ای جان

در دل چرا نکشتی از کف چرا بهشتی

تاریخ این حکایت گر از تو باز پرسند

سر جمله اش فرو خوان ازمیوه بهشتی

(حافظ)

چشمامو باز کردم دیدم مامانم بالا سرم ایستاده و داره با اخم نگام میکنه...

موندم مگه چی شده...ساعت کنار تختمو نگاه کردم دیدم تازه ساعت 8 صبحه.

_وا..مامان چی شده؟

_ نه به دیشب که نمیخوابیدی از نگرانی نه به حالا که میگی چی شده؟

تازه به خودم اومدم و در حالی که دور خودم میچرخیدم و سعی داشتم مانتومو تنم کنم بلند بلند با خودم حرف میزدم:

وای...بی چاره شدم..دیگه روزنامه گیرم نمیاد که...وای....خدا...همش تقصیر شماست دیگه مامان خانم...تو که میدونی من بخوابم مثل خرس خوابم میبره...اخه چرا منو بیدار نکردی؟

مامان با یه حرکت شانه هامو گرفت سعی کرد منو نگه داره.

_ مامان ولم کن تو روخدا...بابا دیر شده..

_ صبر کن بارانم...بزار بهت بگم ..انقدر وول نخور..

_ چی بگی؟ زود بگو...دیر شد..

_بردیا صبح رفت روز نامه گرفت اومد...

با هول و ولا مامانو نگاه میکردم...که مامان با یه جیغ گفت:

_قبووووول شددددی

یه کم مامانو با بهت نگاه کردم و بعد... وراستش بعدشو دیگه یادم نیست...

فقط یادمه که وقتی چشمامو باز کردم مامان و بردیا برادر بزرگ ترم بالا سرم بودن و مامان سعی داشت منو به هوش بیاره.

بردیا اروم پرسید: خوبی ؟

با سر حرفشو تایید کردم و تازه یادم اومد چی شده که دوباره سیخ سر جام نشستم و گفتم:

کو؟.....کو؟...تا نبینم باور نمیکنم..

وای که بعد از این که فهمیدم قبول شدم چه جیغ و هواری تو خونه راه انداخته بودم...دور خونه میچرخیدم ....بدون اهنگ قر میدادم...بردیا رو بغل می کردم...مامان و میبوسیدم...

بعد از یک ساعت بابا هم از شرکت تماس گرفت و بهم تبریک گفت و خدارو شکر چون میخواست سر یه جلسه حاضر بشه وقت سوال پرسین نداشت...نمیدونستم چجوری بهش بگم..

من یک مشکل بزرگ داشتم..اونم این که من تهران قبول نشده بودم.

من تو رشته ی مورد علاقه ام که مهندسی معماری بود قبول شده بودم...ولی رشت. بابا از اول میگفت هرچی میخوای بخونی بخون ... هر کاری میخوای بکنی بکن ولی فقط تهران. و هر دفعه هم که من اعتراض میکردم میخندید و به شوخی میگفت اخه من که طاقت دوری تک دخترم و ندارم.

تو خونه ی ما یه جورایی در هر موردی باید همه با هم تصمیم میگرفتند حتی در مورد مسائل کوچک. ولی یه جورایی هم دمکراسی حاکم بود.حرف اخر و بابا میزد. مگر اینکه مامان با حرف بابا مخالفت میکرد که اون موقع بابا هم جرات نداشت اعتراض کنه.

بابا مدیرعامل یه شرکت واردات قطعات کامپیوتری بود. خودشم مهندسی کامپیوتر داشت.و همیشه سعی میکرد خودشو سخت و خشن نشون بده. ولی همه ی ما خیلی خوب میدونستیم که بابا فقط اداشو در میاره و اصلا هم اینجوری نیست و برعکس قلب خیلی مهربونی دارد. مامان هم فوق دیپلم ادبیات داشته که بردیا به دنیا میاد و مادرم دیگه ادامه نمی دهد.و خانه دار بود.

بردیا 2 سال از من بزرگ تر بود و توی رشته ی عمران در رشت دانشجو بود. به خاطر همین موضوع هم بود که با خودم گفتم که شاید خانواده ام قبول کنند و بگذارند که منم بروم رشت ... و البته از 6 تا انتخابم تنها انتخابم که شهری خارج از تهران بود همین انتخاب بود و دومین انتخابم . که نمیدونم از خوبی شانسم بود یا بدی اون که اونو قبول شدم..

نمیدونستم دقیقا باید خوشحال باشم یا نه.

بابا ادمی نبود که به این راحتی ها راضی بشه...از صدای زنگ ایفون از جا پریدم ...نگاهی به ساعت کردم که دیدم ساعت یک ربع مانده به پنج بعد از ظهر.

میدونستم بابا است.با استرس در را باز کردم و منتظر شدم بابا از پله ها بالا بیاید.

دست بابا یک جعبه شیرینی دیدم و از ته دل از خدا خواستم که همیشه این پدر مهربونمو که حامی همه ی خانواده بود و برامون نگه داره.

بابا بغلم کردو منو بوسید و دوباره بهم تبریک گفت. باباشیرینی رو روی میز گذاشت و گفت : خب بابا جون حالا چه رشته ای و کجا؟

مانده بودم چی بگم . هول کرده بودم.با التماس به بردیا نگاه کردم که دیدم با اشاره داره میگه خودت باید بگی.

با من من گفتم : مهن...مهندسی معماری..

بابا کمی نگاهم کرد و گفت : و کجا؟

_ ر....ر...رشت.

وبا پایان حرفم نفس عمیقی کشیدم.انگار که یه بار سنگینی از روی دوشم برداشتند. منتظر عکس العمل بابا بودم که دیدم یه لبخند زد. لبخندشو که دیدم انگار دنیا را بهم دادند. کیلو کیلو قند تو دلم اب میکردند که با حرفی که زد همه اش پودر شد و رفت هوا...

_ عیبی ندارد بابا جان..انشالله سال دیگه تهران قبول میشی و میری.

انگار یک سطل اب یخ روم خالی کردند. ولو شدم روی مبل با بهت به بابا نگاه میکردم. نمیدونستم باید چی کار کنم.

این حرف بابا یعنی دانشگاه بی دانشگاه.یعنی دانشگاه پر. به خودم اومدم.باید بابا را راضی میکردم. هر جوری شده . نمی تونستم از رشته ی مورد علاقه ام بگذرم.

_ چرا سال دیگه بابا..من عاشق این رشته ام.

_ خب عزیزم سال دیگه هم همین و بخون.من که با رشته ات مشکل ندارم.

_ بابا پس مشکل شما چیه؟

_ یعنی خودت نمیدونی؟

_ بابا خب بردیا هم داره توی همون شهر درس میخونه.میرم پیش بردیا.

_ بردیا 2 سال و نیم دیگه درسش تموم میشه بر میگرده تهران. اونوقت شما چی کار میکنی؟

_ خب اون وقت دو سالم بیش تر از درس من نمونده.

_ همچین میگه دو سال ککه انگار دو روزه...ببین باران خودت میدونی من وقتی یک چیزی بگم دیگه تغییرش نمیدم. همین که گفتم.نه یعنی نه.دیگه هم ادامه نده.

دیگه نمیتونستم خودمو کنترل کنم. بغضم شکست و به سمت اتاقم دویدم.

بردیا اومد و سعی داشت که ارومم کنه...ولی ازش خواستم تنهام بزاره.

چند روزی از روز اعلام نتایج گذشت و من هنوز با پدرم سرسنگین بودم و تنها حرف ردو بدل شده میانمان سلام و خداحافظ بود...یه جورایی قهر پدر دختری.ولی از دور در جریان بودم که بردیا سعی داره که بابا را راضی کند . مریم یکی از دوست های چندین ساله ام هم شیراز قبول شده بود و میخواست برای کار های خوابگاه و ثبت نامش به شیراز برود.تماس گرفت و ازم خواست قبل از رفتنش همدیگر رو ببینیم.

روز جمعه بود و پدرم خونه بود. از صبح می دیدم که بردیا دارد همش کنار گوش بابا یه چیزیایی می گوید. از مامان هم که پرسیدم فایده ای نداشت و در جریان نبود که موضوع از چه قراره. ولی هر چی بود بابا اصلا راضی به نظر نمی رسید و سعی داشت به بحث خاتمه بدهد.ولی بردیا باز هم حرف میزد.

به مامان گفتم با مریم میخواهیم برویم بیرون و از خونه زدم بیرون. رفتم دنبال مریم شروع کردیم به گشت زدن.

ولی اصلا حوصله نداشتم و این رو به راحتی میشد از ظاهرم فهمید.

_وای...میگیریم میزنمت بارانااااا

_ وا؟ برای چی؟

_ از موقعی که اومدی دمغی..

_ خودت میدونی که دردم چیه

_ عیبی نداره..کاری نکن که پشیمون بشی. از همین الان شروع کن برای سال دیگه. زمانتو حداقل از دست نده.مطمئن باش تو تهران قبول میشی. پس بخواه...

_نمیدونم...اخه خیلی دوست داشتم برم...

_البته تو شعورت به دانشجو ها نمیخوره...برای همینم شاید پذیرفته نشی...

موقع ادای این حرف بادی به غب غب انداخته بود و قیافه گرفته بود...شروع کردیم به خنده و مسخره بازی وشوخی.

وقتی از پیش مریم اومدم تصمیم خودمو گرفته بود. حرفاشو قبول داشتم. میخواستم اصلا فراموش کنم که حتی کنکوری دادم.وقتی رسیدم خونه تا در و باز کردم بردیا پرید جلومو فریاد زد:

چطوری خانم دانشجوووووووو؟

_ چرا داد میزنی پرده گوشم پاره شد؟

_ حالا بگو ببینم ... چطوری خانم دانشجو؟

_ میشه هی دانشجو دانشجو نکنی؟ شوخی خیلی مسخره ایه.

به مامان و بابا سلام کردم و به سمت اتاقم به راه افتادم. دستم به دستگیره ی در بود که شنیدم بردیا گفت:

اینم تشکرت بود ؟ این همه خودمو کشتم بابا راضی شد یه تشکر نکرد...خواهرم بود خواهرای قدیم.

دستم شل شد..نمیدونستم دارد شوخی میکنه یا واقعا....

با شتاب به سمت بابا برگشتم و دیدم دارد میخنده.به مامان نگاه کردم که حرف بردیار را با سر تایید کرد. انقدر خوشحال بودم که نمیدونستم چی کار کنم.شروع کردم جیغ جیغ کردن.بابا را هم بوسه باران کردم. بعدشم رفتم زنگ زدم شام اوردند و به حساب خودم خانواده ام را مهمان کردم.

دو روز بعد قرار بود با بردیا برویم رشت...

از فرداش شروع کردم ووسایلمو جمع کردم. بابا که اومد خیلی سر حال تر بود .

از من و بردیا و مامان خواست بنشینیم و خودش شروع به صحبت کرد: از شما دو نفر هم خواستم باشید تا شرط و شروط های منو برای رفتن باران بشنوید و شاهد باشید که ایشون به چه کار هایی باید دقت داشته باشد.

و بعد به سمت من برگشت و شروع کرد : باران خانم شما در خانه ی بردیا ساکن میشی...و حق خوابگاه رفتن نداری.

تا اینو گفت نتونستم خودمو نگه دارم و با صدای بلندی گفتم: باباااا...پس دوست بردیا رو چی کار کنم؟

_ صبر کن..بزار حرفمو بزنم دختر عجول. من امروز ایشونو دیدم.این طور که از ظاهرش و تعریفای بردیا معلومه پسر با شخصیت و خوبیه.در ضمن خونه ی بردیا اینا دوبلکسه. شما و اقا بردیا قسمت بالایی هستید و تیام هم پایین . پس کاری به هم ندارید. این از اولین شرط...دومین شرط اینه که سرکار خانم بردباری شما باید ساعت 6 بعد از ظهر خونه باشی..اگر حتی یک بار خلاف این صورت بگیرد ومن متوجه بشم باید برگردی..متوجه شدی؟

مانده بودم چی بگم...ولی یاد مهم ترین ارزوم که رفتن به دانشگاه و تحصیل در رشته ی مورد علاقه ام بود افتادم و پذیرفتم.

_ببین باران جان...بردیا خیلی برای راضی کردن من سعی کرد و به خاطر تو و رضایت قلبی تو دارد زیر بار یه همچین مسئولیت سنگینی میره...پس به قول معروف کاری کن که پیش ما رو سفید بشه.

وقتی رسیدیم با یه خانه ی خیلی خوشگل که تمام بنای بیرونیش از سنگ سفید ساخته شده بود و یه حیاط پر از گل مواجه شدم. خیلی از بنای ظاهری خانه خوشم امد.تا شب درگیر جابجا کردن وسایل و تمیز کردن خانه بودیم. شب هم مهمان بردیا شام رفتیم بیرون. اینجور که فهمیدم تیام تا دو هفته ی دیگه نمی اومد. که فقط خدا میدونه از این بابت چقدر خوشحال بودم...از فردای رسیدنمون دنبال کارام افتادمو برای ثبت نام انجام دادم.

دانشگاه من برعکس دانشگاه بردیا اینا خیلی نسبت به خانه دور بود و حتما باید با ماشین رفت و امد میکردم.از همان بار اول هم بردیا اعلام کرد یا خودم باید با ماشین بردیا بروم یا بردیا خودش همراهیم بکند. میدونستم نگران است و همه ی اینکار هارا برای خودم انجام می دهد. به همین خاطر اصلا ناراحت نمی شدم.

کلاسای ما چند روزی از کلاسای بردیا اینا زودتر شروع می شد که همین باعث شده بود که بردیا منو دست بندازد..دائما میگفت روز جشن شکوفه هاست دیگه...شما ها باید زود تر بروید.

و من حرص می خوردم....با جیغ و هوار هرچیزی که دم دستم بود و به سمتش پرت میکردم.

روز دوم کلاسا بود . داشتم از پله ها بالا میرفتم که بی هوا با یک دختر هم سن سال خودم برخورد کردم و باعث شد او کمی تعادلش را از دست بدهد. با خشم برگشت منو نگاه کرد که کمی تا حدودی کپ کردم و نزدیک بود غش کنم. از اون دخترهای با جذبه بود.من که هول شده بودم تند تند عذر خواهی کردم.

یهو دیدم شروع کرده به خنده. مانده بودم نکنه که خله...

_چیه؟چرا اینجوری نگاه میکنی دختر؟ببخشید اگه خشم اژدها به کار بردم. یکم عجله داشتم.

از لحنش خنده ام گرفته بود. دختر با مزه ای بود...نفس راحتی کشیدم و گفتم:

_اخه من که ایست قلبی کردم شما اونجوری نگاه کردی...

_ بازم میگم متاسفم...راستش من همان جور که گفتم خیلی عجله دارم. با اجازه.

و با گفتن این حرف منو به سرعت ترک کرد. به سمت کلاس رفتم. وسطای کلاس بود که در کلاس زده شد . و پشت ان دختری که پشتش به ما بود به سمت استاد راه افتاد و شروع به صحبت با استاد کرد.کمی که گذشته استاد با یک بفرمایید اجازه ی نشستن را برای او صادر کرد. وقتی برگشت نگاهمان در هم گره خورد و من تازه متوجه شدم خانم همان خانم خشم اژدهاست.

اونم وقتی من را دید به سمت من حرکت کرد و روی صندلی سمت راست من نشست.بعد از کلاس هنوز استاد خارج نشده شروع کرد به حرف زدن :

_ دختر شانسو می بینی؟...خیلی خوشحالم که اون اتفاق افتاد و یه اشنا دیدم. و با خنده ریزی ادامه داد : موافقی کمی بیشتر با هم اشنا بشیم؟

خنده ام گرفته بود...اون حتی مهلت نمی داد من هم صحبت کنم و پشت هم میگفت: راستش من الهه شرفی 19 ساله...بچه ی همین شهرم...یکی یه دونه ...خب حالا نوبت توئه...اگه دوست داری بگو.

منم مثل خودش ادامه دادم : باران بردباری..19 ساله ..بچه ی تهران...فرزند دوم خانواده. دوتا بچه بیشتر نیستیم.یه برادر بزرگتر از خودمم دارم که اونم توی همین شهر داره عمران میخونه. و البته 2 سال هم ازم بزرگتره.

الهه دختر ساده و بامزه و در عین واحد فوق العاده هم شیطون بود.از همان روز رابطه ی من و الهه شکل گرفت.

چند روز بعد که فوق العاده حوصله ام سر رفته بود لباس ورزشی هامو پوشیدم و موهامم پشت سر جمع کردم و کلاه نقاب دار بردیا رو هم برداشتم و با یه طناب رفتم توی حیاط.یادم میاد از بچگی هام طناب زدن و دوست داشتم. اونم نه فقط ساده...از یک پا و ضربدری و گهواره و قیچی گرفته تا زمانی که با ساناز دختر داییم جفت می شدیم و دوتایی با یک طناب شروع به طناب زدن می کردیم.

در حال طناب زدن بودم که دیدم یک نفر با ساک به سمت در اصلی ساختمان میره."این چجوری اومده تو"

همون جوری که داشتم به این جمله فکر می کردم به سمتش به راه افتادم. اونم انگار خیلی خسته بود . چون حتی نا نداشت چرخ های چمدانشو روی زمین بکشد. از پشت سرش گفتم:

_ اقا کجا؟ تو رو خدا دم در بده! بفرمایید تو.

برگشت و با تعجب خیره شد به من و انگار تازه چیزی یادش اومده باشه سرش را انداخت پایین و گفت:

_سلام خانم بردباری. من تیام صالحی دوست و همخونه ی بردیا جان هستم.

تازه فهمیدم چه گندی زدم. اصلا یادم رفته بود این شخص وجود خارجی دارد. چه برسد به اینکه منتظر امدنش هم باشم.

_ من واقعا متاسفم. راستش من...

نمیدونستم چی باید بگم.انگار خودش فهمید موضوع از چه قراره که گفت: اختیار دارید.من باید عذر خواهی کنم که بدون زنگ زدن وارد شدم. مطمئن باشید از این به بعد به خاطر وجود شما بی خبر وارد نمیشم.

از موقعی که یادمه از اونایی که سرشونو میندازند پایین و حرف میزنند انگار که دارند با زمین حرف میزنند متنفر بودم. احساس می کنم وجود ادم و نادیده می گیرند. که این اقا هم از اون دسته مستثنا نبود.

باحرص گفتم: شما بفرمایید. انگار خیلی خسته هستین.

و با قطع جمله ام به سمت چمن های حیاط برگشتم و به طناب زدنم ادامه دادم. زیر چشمی دیدم که اول با یکم تعجب من را نگاه کرد و بعد از ان به سمت خانه به راه افتاد.

خسته که شدم به داخل خانه برگشتم . داشتم از پله ها رد میشدم که دیدم از توی اشپزخانه صدا می اید. داخل اشپز خانه شدم دیدم بردیا هم بیادر شده و دارند صحبت میکنند.مزاحمشون نشدم و رفتم بالا...

یکی دو ساعتی نشستم پای لب تاپ و از این سایت به اون سایت کردم.باید دنبال برنامه ای می بودم. چون با این وضع افسردگی می گرفتم هیچ خل هم میشدم.

دیدم هیچ صدایی نمی اید. رفتم پایین که دیدم اثری از تیام نیست.بدیا هم می دانستم امروز باید برای کاری می رفت بیرون. شروع کردم به شام درست کردن که با صدایی 6 متر پریدم هوا...

_من ...من....ببخشید.

_ چرا انقدر بی سر و صدا میاین تو اقا تیام. قبض روح شدم.

_ من که سلام کردم.بی سر و صدا کجا بود؟

_ ولی من اصلا متوجه سلام گفتنتون نشدم.فقط صدای در یخچال و شنیدم. ببخشید اگر داد زدم.

_مهم نیست. کاری دارید کنکتون کنم؟

_نه ..اصلا.ممنونم.شما بفرمایید.

غذا را که اماده کردم رفتم به مامان زنگ زدم . خودش گوشی تلفن و برداشت. تا صدای منو شنید شروع کرد به گریه کردن. هرچی ازش خواهش می کردم بس کند گوش نمی کرد و کار خودش و ادامه میداد.

_ هر روز صبح دیگه تو نیستی مادر که بخوام به امید کل کل کردن با تو بیدار بشم . مادر دلم برات یه ذره شده. عجب اشتباهی کردم گذاشتم بری. هر روز حداقل تو بودی باهاش حرف بزنم...دعوا کنم....سرش غر بزنم که اتاقتو جمع کن...از خواب بلند شو....این کار و بکن...اون کارو نکن....حداقل تو بودی یکم من را حرص بدی. حالا دیگه از صبح تا 5 بعد از ظهر که بابات بیاد تو خانه تنهام..دارم دق میکنم....

وباز هم گریه...گریه...گریه..

دیگه نمی توانستم خودم را کنترل کنم و من هم پا به پاش گریه میکردم. تیام یک لحظه وارد حال شد و تا من را دید اول با اشاره پرسید چیزی شده؟

ولی وقتی سرم را تکان دادم .. رفت.

میز را داشتم میچیدم که بردیا هم امد. نشستیم که بردیا تیام را هم صدا کرد.

_ تیام این خواهر من امده یک حسنی هم داره.

تیام سرشو از بشقابش بلند نکرد و به همان حال گفت: چی؟

_ اینکه غذا هامون دیگه جوره جوره.

تازه فهمیدم بردیا چه نقشه ای داره.

_کی گفته؟

_من....

_حالا منم یه چیز دیگه میگم...اگه شماها درس دارید منم درس دارم. اگه کار دارید منم کار دارم.مظلوم گیر اوردید؟ از این به بعد هر روز یکی غذا میپزه..یک روز من...یک روز شما بردیا خان...یک روز هم اقای صالحی.

_اما...

_ دیگه اما نداره بردیا..منم با خانم بردباری موافقم. مثل قبل. ولی با تفاوت اینکه شدیم سه نفر. این خیلی بهتره.

_ باشه ولی یک مشکل من با شما دو تا دارم.

من و تیام هر دو با هم گفتیم : چه مشکلی...

از همصداییمون نگاهی به هم کردیم که او بلافاصله روشو به سمت بردیا کرد.

_ این جریان اقای صالحی ...خانم بردباری چیه؟

_ یعنی چی بردیا؟

_ ببینید این چه وضعیه درست کردید.؟ شماها 2 سال و نیم میخواهید همین جوری با هم حرف بزنین؟. پس از همین الان تغییرش بدید و مثل دوتا دوست با هم برخورد کنید. بابا تیام تو فکر کن باران ترانه است. مثل خواهرت بهش نگاه کن. باران هم تو را مثل من میبینه. مثل برادرش.پس از این به بعد باران بارانه و تیام هم تیام. نه پسوند نه پیشوند. اینطوری با هم راحت تر زندگی می کنید.

متوجه تاکید بردیا به روی کلمات خواهر و برادر هم من شدم و هم تیام. کاملا متوجه نگرانی محسوس بردیا بودم...ولی با این حال مطمئن بودم خیلی به تیام اطمینان دارد.که به راحتی من را در کنار او تنها می گذارد و می رود.

روز ها هم پشت هم می گذشت. دو ماهی بود که با هم زندگی می کردیم و من به شمال رفته بودم. دیگه به هم عادت کرده بودیم. تیام دیگه همان تیام برای من شده بود و منم برای او همان باران بودم. هرچند که اصلا با هم نمی ساختیم و از کنار هم به راحتی می گذشتیم. اگر هم حرفی بین ما رد و بدل می شد سراسر با نیش و کنایه بود و این از روزی شروع شد که کنار دریا رفته بودیم. از همان روز های اول شب هایی که شام با بردیا بود سه تایی شاممون رو کنار دریا می خوردیم. بردیا عاشق غذا های نانی بود.یادمه انشب هم کتلت را به صورت ساندویچی در اورده بود و هرسه به لب دریا رفتیم . داشتیم شام میخوردیم که بحث به روی ازادی دختر و پسرافتاد و من معترض بودم که چرا انقدر به پسر ها ازادی می دهند و بر عکس دختر ها از محدودیت ها و حساسیت های بی مورد رنج می برند که تیام علیه من جبهه گرفت .هر دو از بحث دست نمی کشیدیم . بردیا سکوت کرده بود و دخالتی نمی کرد. هیچ وقت از این بحث ها خوشش نمی امد. بعد از لحظاتی هم از ما جدا شد و شروع به قدم زدن کرد و مار را ترک کرد. از ان شب من و تیام مثل دو جنگ جو به هم نگاه می کردیم. اوایل سعی می کردم حرفی بهش نزنم ولی انقدر نیش و کنایه می زد که اخیرا حرف هاشو بی پاسخ نمی گذاشتم.

با الهه هم صمیمی تر شده بودم. چند باری هم به خانه اومده بود ولی تا تیام می امد الهه می رفت . الهه مثل جن بود تیام بسم الله و فقط به خاطر بد رفتاری های تیام بود. هرچند من و الهه قسمت فوقانی ساختمان بودیم ولی الهه چون در جریان رابطه ی میان من و تیام بود سعی به دوری از او می کرد. دانشگاه هم روی غلتک افتاده بود و دیگه همه ی بچه های کلاس با هم اشنا بودیم و نوعی احترام بین هممون حاکم بود.

تنها مشکل من که هنوز هم رفع نشده بود ساعت 6 بعد از ظهر به بعد بود. بردیا و تیام اغلب با هم بودند ولی من هم به خاطررفتار تیام و هم به خاطر راحتیشون میانشون شرکت نمی کردم. و بی برنامگیم از 6 بعد از ظهر به بعد باعث کلافگیم می شد.

_ بردیا...

_ جانم؟

_ میگم ... _بگو .چی میخواهی بگی؟

_ بابا این قانون دوم بابا حوصله ی منو سر می بره خب

_می گی چی کار کنم؟ کاری از دستم بر نمیاد

_ اخه ببین داداشی من از 6 به بعد هیچ کاری ندارم انجام بدم. تو هم که با تیامی. منم گناه دارم...

بردیا مکثی کرد و گفت: صبر داشته باش یه فکری می کنم.

چند روز بعد من طبقه ی پایین بودم و از وقتی هم از دانشگاه امده بودم تیام و ندیده بودم. داشتم تلوزیون نگاه میکردم که بردیا با یک ساک گیتار از بیرون امد.

با تعجب جواب سلامشو دادم و گفتم این چیه؟

تا جایی که یادم بود بردیا از گیتار زدن نه خوشش میومد و نه اینکه بلد بود که بزنه.

_ این مال دختر همسایه است.

_لوس نشو. بهت میگم این چیه؟

_ برای تو خریدم. البته پولشو از حلقومت میکشم بیرون.

پریدم بغلش کردم و ازش تشکر کردم.

_ حالا کلاس کجا پیدا کردی؟ تو رو خدا از 6 به بعد برم...باشه؟

_ از 6 به بعد میری...ولی جای کلاست همینجاست.

_ یعنی برام معلم گرفتی؟

_ بلهههههه

_ زن است یا مرد؟

_ یه استاد مرد و حرفه ای...

_ ا؟ خب اسمش چیه؟

_ تیام صالحی

_ تیااااام؟

همچین جیغ زدم که بردیا با تعجب خیره شد بهم!

_بردیا من اینو نمیتونم دو دقیقه تحملش کنم...تو اونوقت توقع داری که بشینم بهم گیتار یاد بده؟

_ من نمیدونم شما دوتا تا کی میخواهین به این کاراتون ادامه بدین؟ بابا شما دوتا توی دو ماه زدین به تیپ و تاپ هم. اگه بخواهین همینجوری ادامه بدین چجوری دو سال همو تحمل میکنین؟

_ تورا خدا یه معلم دیگه بگیر...خودم پولشو میدم!

_ همین که گفتم..اگر نمیخواهی گیتار و میدم دختر همسایه تو هم از این به بعد باید به همون برنامه قبلی ادامه بدی.

نمیدونستم چی کار کنم.از یک طرف تحمل تیام کار سختی بود از طرفی هم واقعا نمی توانستم تا زمانی که میخوابم بیکار بمونم و از طرفی هم گیتارو دوست داشتم. بردیا ازم خواست تا قبل از امدن تیام برنامه امو بهش بگم و من حدود 2 ساعت بیشتر وقت نداشتم. هرچی فکر می کردم کمتر به نتیجه می رسیدم.

نمیدونستم چی کار کنم.از یک طرف تحمل تیام کار سختی بود از طرفی هم واقعا نمی توانستم تا زمانی که میخوابم بیکار بمونم و از طرفی هم گیتارو دوست داشتم. بردیا ازم خواست تا قبل از امدن تیام برنامه امو بهش بگم و من حدود 2 ساعت بیشتر وقت نداشتم. هرچی فکر می کردم کمتر به نتیجه می رسیدم.

_بفرمایید؟

_سلام اقای شرفی خوب هستید؟ باران هستم..

_سلام دخترم..به لطف شما ممنونم...با الهه جان کار داشتی؟

_ با اجازتون. اگه ممکنه !

_البته...الهه جان...الهه خانم بیا باران جان پشت خط هستند.

_ ممنونم کامران جون.

هیچ وقت نفهمیدم که چرا الهه همیشه به پدرش کامران جون می گفت.

_ الو...الو..

_ ببخشید الهه. حواسم نبود.خوبی؟

_ ای..بدک نیستم.چی شده یادی از ما کردی؟

جریان را برای الهه توضیح دادم و ازش کمک خواستم تا یاری ام کند.

_ ببین باران...من اگه جای تو بودم قبول میکردم.. به چند دلیل.

_ انوقت دلایل سرکار چیه؟

_1. اینکه پول معلم نمیخوای بدی...2.اینطور که بردیا گفته حرفه ایه.3.بابا شاید فرجی بشه شما دوتا دیگه مثل سگ و گربه به جان هم نیفتید.

اخرین مورد را چنان با ناله گفت که از لحنش خنده ام گرفت.

_ ولی هیچ کدوم از دلایلت منطقی نیست.

_ اولا اگه منطقی حرف نمیزنم چرا زنگ زدی مشورت میخوای؟ ثالثا حداقل همان مورد اول که منطقی بود...

_ ببخشید خانم منطق ثانیا چی شد پس؟

_ مورد سوم نداشت..

_ تو عربی ات تو دبیرستان چند بود؟

_ همیشه با تقلب یه جورایی پاس می کردم...چطور؟

_ عزیزم ثالثا یعنی سوما و ثانیا یعنی دوما...

_ واقعا...؟

_بله..

_یادم باشه از...وای وای ...کامران جون سه ساعته بنده خدا تلفن را میخواد.من رفتم ...بای

هیچ وقت خداحافظی کردنش مثل ادم نبود. نذاشت جواب خداحافظیش را بدم.

تصمیم خودم را گرفته بودم. ته دلمم دوست داشتم پیش تیام یاد بگیرم. ولی باز هم کمی شک داشتم.

انشب شام با تیام بود و هنوز نیومده بود. نگاهی به ساعت کردم دیدم 8.30 است.

_ بردیااااااا

از طبقه ی پایین جوابمو داد.

_ تیام نیومد که...شام درست کنم؟

_ اره.اگر هم کاری داری و نمی تونی خودم درست می کنم. لابد کاری براش پیش اومده.

شروع کردم لوبیا پلو درست کردم. داشتم برنج را دم می کردم که تیام با ظرف های غذا وارد اشپزخانه شد. وقتی بالای گاز ایستاده بودم گرمم شده بود و بلیز روی تاپم و با شالمو در اورده بودم.از صدای پا برگشتم و هر دو در جا خشک شدیم.

من که هول شده بودم و اصلا حواسم به تاپم نبود سریع شالم و برداشتم و سرم کردم. تیام که تازه به خودش امده بود سرشو تا روی سینه اش انداخت پایین و از خجالت گوشاش کاملا سرخ شد.سریع غذا ها را روی میز گذاشت و خارج شد.

"بدی اشپز خانه ای که اپن نباشه همینه دیگه. از اتفاقات و رفت و امد های انجام شده ی بیرون ادم بی خبر میمونه. و اشپز خانه ی انجا برعکس خانه ی خودمون اپن نبود. "داشتم به این چیزا فکر می کردم که چشمم به لباسم افتاد.تازه فهمیدم چی شده. وای که اگه من جای تیام بودم به جای خجالت کشیدن از خنده منفجر میشدم.با تاپ و شال ایستاده بودم وسط اشپز خانه. چه سوتی ای داده بودم و نفهمیده بودم.ولی اعتماد به نفس خودمو حفظ کردم و برای راحتی خیال تیام هم خودم پیش قدم شدم.رفتم بیرون و اصلا به روی خودم نیاوردم چی شده.

تیام تا دوباره چشمش به من افتاد سرشو انداخت پایین. ولی من خیره شده بودم بهش. و با صدای رسایی گفتم:

تیاااام

سرشو بلند نکرد و با همان حال که مثلا داشت با گوشیش باز می کرد گفت: بله؟

_شام برای چی گرفتی؟ من دیدم نیومدی غذا درست کردم.

_ مهم نیست. غذایی که تو درست کردی را میزاریم برای فردا ناهار. دستت درد نکند. ولی چون کاری برام پیش امد نمی توانستم زود برگردم و شام درست کنم. برای همین شام گرفتم.

حرصم گرفته بود.هم از اینکه دو ساعت پای گاز ایستاده بودم و غذا درست کرده بودم . هم از اینکه نگاهشو انداخته بود روی گوشی لعنتیش و انگار که دارد با دیوار حرف میزند.

برای همین با غیظ گفتم: خب تو که میخواستی شام بگیری از همان گوشی مبارک توی دستتون یه تماس می گرفتین که من دو ساعت پای گاز وقت تلف نکنم.

و بدون منتظر ماندن برای پاسخ حرفم به سمت پله ها به راه افتادم که بردیا را برای شام صدا کنم. دیدم دارد با تلفن صحبت می کند. خواستم مزاحمش نشوم که فهمیدم مامان پشت خطه.بردیا بعد از اتمام حرفش با مامان گوشی را به من سپرد. با اشاره بهش گفتم برای شام پایین برود. صحبتم با مامان به طول انجامید. وقتی وارد اشپز خانه شدم در کمال تعجب دیدم که روی میز وسایل شام چیده شده.ولی به جای غذایی که تیام خریده بود و هنوز نمی دانستم که درون ان ظرف های سفید چی هست... لوبیا پلو در یک دیس گل سرخی روی میز نشسته بود و به من چشمک می زد.

با تعجب به تیام نگاهی کردم که نگاهم را نادیده گرفت و شروع به غذا کشیدن کرد.

_ ابجی کوچیکه نمیشینی؟ بشین سرد شد دیگه.

نشستم و از غذا برای خودم کشیدم .به غذا خوردن مشغول شده بودم. ولی تمام حواسم به این بود که تیام گفته بود لوبیا پلو برای فردا ناهار بمونه...ولی حالا با خلاف ان مواجه شده بودم. دیگه نمی توانستم با خیال راحت غذا بخورم.

گوشی بردیا زنگ زد. بردیا غذایش را تمام کرده بود و این دلیلی شد برای خارج شدنش از اشپزخانه.

_تیام

_ هوم؟

_ هوم چیه؟...شما پسرا چه مشکلی دارید که نمی توانید یه بله ی خشک و خالی بگید؟

_ ببخشید..بله؟

_ لوبیا پلو که برای فردا ناهار بود.چی شد امشب خوردین؟

_ من نکشیدم. بردیا امده بود و کشیده بود. نمی دانست که غذا گرفتم. منم دیگه توی ذوقش نزدم. جوجه را برای فردا ناهار می خوریم.

قیافم توی هم رفت. پس کار تیام نبوده. واین یعنی اینکه حتی نخواسته به روی خودش بیاورد. ازش دلخور شدم. البته از ان ادم مغرور چیزی هم جز این توقع نمی رفت. بردیا دوباره امد داخل اشپزخانه تا اب بخورد. برای لج در اوردن تیام هم که شده گفتم:

_ داداشی دستت درد نکنه...

_ وا؟ متلک میندازی.

با تعجب نگاهی به بردیا کردم و گفتم : برای چی متلک؟

_ اخه شام را که تو درست کردی! میز را هم که تیام چید. چرا از من تشکر میکنی؟!

تیام مثل فشنگ از اشپزخانه خارج شد و رفت. بردیا هنوز گنگ داشت من را نگاه می کرد.

من منی کردم و گفتم: اخ..اخه فکر کردم تو میز را چیدی.

_ نه بابا. راستی تا یادم نرفته گیتارو بدم دختر همسایه یا خودت میری؟

عزمم و جزم کردم و یبا اراده گفتم: از کی کلاسم شروع میشه؟

بردیا لبخندی زد و بدون گفتن پاسخ از اشپز خانه خارج شد.

بعد از رفتن بردیا با علم بر اینکه میز چیدن کار تیام بوده با لبخندی که مهمان لب هام شده بود شروع به جمع کردن میز شدمم و به این فکر میکردم که این پسر مغرور یک ویژگی دیگه هم دارد...ان هم اینکه خیلی مهربون است.

از فردای ان روز کلاسای من با تیام شروع شد. اولش فکرمی کردم کلاساش شکل جدی مثل کلاسی که یک استاد برگزار می کند نباشد. ولی بر عکس تصورم کلاساش کاملا جدی بود. و هر روز 3 ساعت به طور مداوم باهاش کلاس داشتم.اخلاقش کاملا از جو خارج از کلاسی فرق می کرد. خیلی مهربون تر و خونسرد تر بود. یک روز حین درس دادن بهم بود که به خاطر کلاسای دانگاهم فوقالعاده خسته بودم و حوصله ی توضیح های او و تمرین کردن را نداشتم. خودش حس کرده بود از خواست که چند دقیقه ای استراحت داشته باشیم. از این فرصت استفاده کردم و سوالی که مدتی بودذهنمو مشغول کرده بود را پرسیدم.

_ تیام...میگم تو از کی گیتار میزنی؟

_ چطور مگه؟

_ همین طوری.اگه نمیخوای جواب نده.

هرچند این سوال اصلی من نبود. سوال اصلی من چیز دیگری بود.

_ نه بابا.این چه حرفیه؟ از 8 سالگی...با خواهر دوقلوم یاد میگرفتیم.

_ اخی.تو خواهر داری؟

_ نمی دونستی؟

_نه...از کجا بدونم.

_گفتم شاید بردیا گفته باشد. اره.اسمش ترانه است. 3 دقیقه و 27 ثانیه از من بزرگ تراست.

_ ایول. همیشه دوست داشتم یه داداش دوقلو داشته باشم تا باهاش یک عالمه شیطنت کنم.

_ خب من داداشت. هرکاری خواستی بکنی من پایه اتم.

خیره شدم بهش. من از تیام بدم نمیومد. اتفاقا از بعضی از اخلاقاش هم خوشم می امد. ولی...

ولی نمیدونم چرا دوست نداشتم که به عنوان برادر بهش نگاه کنم. نمی توانستم این دید و بهش داشته باشم.دید یک دوست یا یک همخونه را خیلی بیشتر دوست داشتم.

با تکان دادن دستی جلوی چشمام به خودم امدم. بی اراده اخمام توی هم رفته بود.

با قیافه ای تو هم گفت: باران کلاست تعطیله.تمام شد.

نگاهی به ساعت کردم. بیشتر از یک ساعت از کلاس مانده بود ولی کلاس و کنسل کرده بود. به روی خودم نیاوردم و با گذاشتن گیتاربه کنارمبل و تشکری کوتاه خواستم بلند بشم که با شنیدن "لطفا بشین" متوقف شدم.

_ ببین باران من نمیدونم چی کار کردم و چی شد که تو از من کینه به دل گرفتی. نمیدونم شاید چون تو اصلا به شوخی ها و مسخره بازی های من عادت نداشتی...یا..یا اینکه کاری کردم که ناراحت شدی...ولی من اینجا ازت میخوام وازت تقاضا می کنم که هرچی کینه از من به دل داری بیرون بریزی و من را ببخشی. می دونم شاید از ته دلت نبخشی. ولی ازت میخوام این دوسال من را تحمل کنی.

واقعا چی شد که ما دوتا انقدر با هم بد شدیم؟

نگاهی بهش کردم که دیدم مثل همیشه سرش پایینه. دوباره اعصابم خورد شد و شرو به کندن پوست لبم شدم.ولی دیگه کنایه و دوری و برخورد های خشن بسه! اصلا مگه خود من همین را نمی خواستم؟

لبخندی زدم و گفتم: باشه..به یه شرط.

سرشو بلند کرد و نگاه کوتاهی با لبخند بهم کرد . وقتی میخندید گونه های برجسته اش به بالا میرفت و خیلی زیبایش می کرد. به یاد مریم افتادم.او هم همینطور بود

_ خب حالا چه شرطی؟

_ میشه ادای این حاجی بازاری ها را در نیاری؟

_ یعنی چی؟

_ میدونی مشکل من از کی با تو شروع شد؟

_ از کی؟

از وقتی که تو وارد این خانه شدی...همان روز که تا منو دیدی سرتو انداختی پایین. بابا من از بچگیم با اینایی که ادمو نگاه نمیکنن و حرف میزنن مشکل داشتم.چی کار کنم؟ تقصیر خودم نیست. احساس میکنم ادم و نمیبینن.

نگاه عمیقی بهم کرد که احساس کرم یه کمی دارم خجالت می کشم. البته فقط یه کم.

_ اما من فکر می کردم تو اینجوری راحت تری!

بر خلاف میل باطنیم گفتم: مگه بردیا وقتی دارد با من حرف میزند سرشو پایین می اندازد؟ خب تو هم مثل بردیایی دیگه! باشه؟

نگاه بی تفاوتی بهم انداخت. اصلا از طرز نگاهش خوشم نیودمد.

_ هرچی تو بگی.

بلافاصله بعدش از روی مبل بلند شد و حین رفتن اضافه کرد:

خوشحالم که بالاخره کدورتامون برداشته شد. من خیلی خسته ام.میرم بخوابم.

دوست داشتم وقتی میگم تو هم برای من مثل بردیایی ناراحت بشود. ولی نشد. نمیدونم چرا انقدر توی یک شب دیدم نسبت به تیام تغییر کرده بود.

شام را من و بردیا به تنهایی خوردیم و تیام حاضر نشده بود به خاطر شام از غذا دست بکشد.

_ بردیا فردا ناهار خونه ی الهه اینا دعوتم. مامانش ازم خواست که به تو و تیام هم بگم اگه تمایل دارید بیاید

_ مامانش ما را از کجا میشناسه؟

_ شیطون نشووو. الهه براش گفته که ما سه تایی زندگی می کنیم.

_ ازشون تشکر کن و خودت تنها برو. ولی 6 خونه باش. من و تیام کلاس داریم. نمی تونیم بیایم.

_ باشه....هرجور راحتین.

در را که الهه باز کرد مثل همیشه بوی سبزی خوردن های توی باغچه ی سمت راست خانه به مشامم رسید که دسترنج خانم شرفی(لیلا جون) بود.

داشتم کفشام را در می اوردم .الهه هم بالای سرم ایستاده بود و نگاهم میکرد.

تازه راست ایستاده بودم و می خواستیم به داخل خانه وارد بشیم که اقای شرفی همزمان با ما که داخل میشدیم قصد خارج شدن کرد.

_ سلام دخترم...خوش امدین..برادر خوب هستند؟

_ سلام اقای شرفی. ممنونم.بله خدارو شکر بردیا هم خوبه.

_ دخترم شما بفرمایید تو . انشالله برای ناهار دوباره میبینمتون. با اجازه. و با اتمام حرفش به سمت در حیاط به راه افتاد.

_ باران تو چرا....

مکثش طولانی شد. من که هنوز سرپا ایستاده بودم دم در و نگاهش میکردم خسته شدم و او هنوز توی فکر غرق بود.

_ وا؟ سلام باران جون.خوبی مادر؟ الهه خوابی؟ چرا باران و اینجا نگه داشتی؟

الهه انگار تازه به خودش امده باشد شروع به تعارف کردن کرد.با هم به سمت اتاق الهه رفتیم. برخلاف اصرار لیلا جون برای نشستنمون در پذیرایی الهه خیلی علاقه نداشت که انجا باشیم و دائما میگفت با باران کار دارم و میخوام یه سری عکس تو کامپیوتر نشونش بدم.

وقتی وارد اتاق الهه شدم خودش زود تر نشست روی تخت و به من هم اشاره کرد بشینم. مانده بودم رفتار الهه چرا انقدر امروز مبهمه.

_ باران تو چرا به کامران جون میگی اقای شرفی؟

_ خب چی بگم ؟ بگم" کامران عزیزم" خوبه؟

_ میشه امروز و جدی باشی؟

_ چیزی شده؟

_ اره...یه چیزی شده که اعصاب من را ریخته بهم.

_ چی؟

_ باید از خیلی قبل ترا بگم! گوش میکنی؟

_ اره...چرا که نه!

_ یک خانواده بودیم مثل همه ی خانواده ها. یک خانواده ی کوچیک. وضع مالی پدرم بد نبود. یعنی میتونم بگم خیلی هم خوب بود. من بودم و مامان لیلا و بابا علی.

به اینجاش که رسید نتونستم خودمو نگه دارم و با فریاد گفتم: علی؟

دستشو به نشانه ی یواش تر بالا پایین کرد. گفت:

زهرمار. چرا داد میزنی؟

_ اخه بابای تو که اسمش کامرانه.

_ اون بابای من نیست.

با بهت داشتم الهه را نگاه میکردم . حدس زدم دارد سر به سرم میزاره. برای همین بلند شدم از روی تخت و گفتم: لوس...باز دوباره شروع کردی؟ تو کی ادم میشی الهه؟پاشو بریم مامانتم تنهاست.

_ دستم و با خشم کشید تا روی تخت بشینم و با بغضی که با صداش مخلوط شده بود و صداشو زنگ دار کرده بود گفت:

باراااان. به قیافه ی من میخوره که در حال شوخی باشم.؟

توی چشمای خوشگلش اشک غوطه ور بود.

سرمو انداختم پایین تا اشکاشو نبینم.

_ ببخشید الهه. ادامه بده....بی هیچ حرفی ادامه داد.

_یادمه...درست 9 سالم بود که ان اتفاق وحشتناک افتاد.بابام برای جلسه قرار بود برود مشهد. یادمه حتی نزدیک تاسوعا عاشورا بود و مامان همش می گفت کاش ما هم باهات بیایم.ولی بابا میگفت روز عاشورا بعد از ظهر پروازمه و برمیگردم. پس برای چی بیاین.منم که همش باید دنبال کارم باشم.چون توی تعطیلیه راحت تر میتونم کارخانه رو با کامران ببینیم.قرار بود از کارخانه دوستشون بازدید داشته باشند. مامان از بابا خواست که اگه روز عاشورا زیارت رفتند برای ما هم دعا کنند....و بابا رفت. رفت و دیگه هم بر نگشت...به اینجا که رسید هق هق الهه بلند تر شد. سعی کردم ارامش کنم و تا حدی هم موفق شدم.

توی مغزم یه سوال بود.اونم اینکه چه بلایی سر بابای الهه امده؟!

وقتی کمی ارام شد خیره شد به یه گوشه از اتاق و ادامه داد:

_ روز عاشورا تمام کاراشون تمام میشود و فقط باید بسته ای رو به کسی میرسوندند که کامران میبینه بابا بی قراره . از بابا می پرسد که چی شده؟ بابا هم میگه اخه خیلی سخته که تا اینجا امدیم و توی این روز دست بوس اقا نرفتیم...

کامران هم وقتی میبینه بابا چقدر دلش میخواد برود قبول میکنه بابا برود حرم و کامران هم ارسال بسته را انجام بدهد و همدیگر را در فرودگاه ببینند. همان سال روز عاشورا داخل حرم را بمب گذاشته بودند و دیگه هیچ وقت بابای من برنگشت. کامران هم همیشه خودشو لعنت میکند که کاش انروز بابا را نمی فرستاده حرم.

خسته ات کردم؟

اشکام و پاک کردم گفتم: نه اصلا...این چه حرفیه؟

_ قبل از اینکه بابا برای همیشه مارو ترک کند درست دو سال قبلش...( نفس عمیقی کشد و ادامه داد.معلوم بود تجدید خاطره ها براش خیلی سخته.) همسر و دختر کامران توی تصادف کشته شده بودند و بعد از تصادف انها کامران خیلی به من محبت می کرد. دختر کامران هم همسن و هم بازی من بود. و همه میدونستیم که وقتی من را دخترم صدا میزند با چه حسرتی این حرف را میزند.

بعد از فوت پدرم ما خیلی کم کامران را می دیدیم. مامانمم توی ان چند وقت به کلی شکسته شده بود. ماهی یک بار کامران می امد خانه ی ما و پولی که سهم پدرم از شرکت بود را به مامان می داد و می رفت. این رفت امد ها به همین سبک ادامه داشت تا اینکه مامان برای سال دوم دبیرستانم تصمیم گرفت معلم فیزیک بگیرد. برام مهم نبود کی قراره معلمم بشود. من از موقعی که پدرم را از دست داده بودم دیگه ان دخترشاد و شیطون نبودم. تا این که معلم من امد. روزی که امد را هیچ وقت فراموش نمی کنم. یه پسر قد بلند و خوشتیپ. چشم و ابروی مشکی و با لبهای صورتی. باورت نمیشه باران...داشتند قند توی دلم اب میکردند انقدر که خوشحال بودم.وقتی خودشو معرفی کرد تازه فهمیدم هم بازی بچگی هامه. پسری که 5 سال ازم بزرگتر بود. ان پسر حسام اعلایی بود.

پسری که با اولین نگاهم بهش دل و دینم و باختم.حسام پسر کامران جون بود.

_ چی؟؟( باز داد زده بودم...ولی ایندفعه انقدر دادم بلند بود که چند ثانیه بعد لیلا جون با شتاب در را باز کرد)

_ چی شده؟ باران جان چرا جیغ میزنی مادر؟

_ ب...ب...ببخشید لیلا جون...اخه یه چیزی که امادگیشو نداشتم را شنیدم. شرمنده.

نفس راحتی کشید و گفت: دشمنت شرمنده عزیزم. پاشید بیاین ناهار. منتظر کامران نمیشیم.ناهرمون را میخوریم و برای اون میزارم که امد بخورد.. زنگ زد گفت توی شرکت کاری پیش امده نمیتونم زود بیاد.

به الهه نگاه کردم. نمی توانستم به راحتی از ادامه ی ماجرا بگذرم. حاضر بودم 10 روز غذا نخورم ولی ادامه ی ماجرا را بفهمم. انقدر التماس توی چشممام ریخته بودم که الهه هم دلش به حالم سوخت و گفت:

مامان به نظر من بهتره صبر کنیم تا کامران جون بیاید و همه با هم غذا بخوریم.

لیلا جون چشم غره ای به الهه رفت که از دید من پنهان نماند. و گفت:

الهه!...نه عزیزم. باران جان چه گناهی کرده که تو تازه ساعت 11 صبحانه خوردی؟

ترجیح دادم راستش را بگم تا هم خودم را خلاص کنم و هم اینکه لیلا جون راضی بشه.در نتیجه با دست الهه را به سکوت فراخواندم و گفتم:

لیلا جون...باور کنید من هم گرسنه نیستم و دیر صبحانه خوردم. الان هم الهه داشت برام چیزی را تعریف می کرد که راستش حاضرم چند روز غذا نخورم ولی ادامشو گوش کنم. ( لبخند کوتاهی زدم ) پس بهتره که منتظر اقای ش...

تازه یادم افتاد کامران فامیلیش شرفی نیست ولی هرکاری کردم فامیلی خودش را به یاد نیاوردم...با کمی مکث گفتم: منتظر اقا کامران بشیم تا ایشون هم تشریف بیاورند.

لیلا جون اصرار من را هم که دید بالاخره راضی شد و گفت: باشه ...هرطور راحتید.ولی اگر گرسنه شدید بیاین که ناهار بخوریم.

_ در ضمن لیلا جون...من از مامانم و بابام خیلی دورم و خدا میدونه که چقدر وقتی شمارو میبینم به یاد مامانم میفتم و چقدر این خانه و شما و بوی سبزی خوردن های توی باغچه رو دوست دارم. تو را به خدا قسم با من هم مثل الهه باشین و بدونین که منم توی خانه ی شما و با الهه و شما تعارف ندارم و احساس راحتی میکنم. البته اگه پر رویی نباشه...

لیلا جون لبخندی زد و با محبت به سمت من امد و بغلم کرد و گفت: خدا مادر پدرتو برات حفظ کنه مادر. امروز به الهه افتخار کردم . به دخترم افتخار کردم چون تورو انتخاب کرده به عنوان دوستش عزیزم. چشم دخترم.

و با لبخندی که چاشنی صورتش بود از اتاق خارج شد.

فصل دوم

نگاهی به صورت خسته ی الهه کردم. چشماش...چشمایی قهوه ای رنگ که انقدر تیره بود که توی تیرگی اش گم میشدی. پیشونی بلند و صورت سفید و بینی ای که نه بزرکگ بود و نه کوچیک...با گونه هایی برجسته که به جذابیت صورتش خیلی میومد. وقتی میخندید...دندان های مرتبش خود نمایی می کرد...ولی حیف که الان فقط غمی که توی چشماش لانه کرده بود خود نمایی میکرد.

_ چند جلسه ی ااول و عادی بود...یعنی یه جورایی نمیتونستم روحیه اش را بعد از این همه سال تشخیص بدم...دلم برای همون حسامی که اگه بچه ها با هم جمع می شدیم همیشه طرف دار من و سارا خواهرش بود. و من همیشه چقدر حسادت میکردم به سارا که برادر داره و من از این نعمت بی بهره بودم.

بعد از چند جلسه یخ حسام هم دیگه اب شده بود . میخندید. حین درس میخندید. منم که اون موقع سنی نداشتم. فقط 16 سالم بود. باران باورت نمیشه اگر بگم از تمام روز های هفته سه شنبه ها و پنج شنبه ها را که حسام به خانه امون میومد و یادمه. چه روزایی. وقتی می دید خسته شدم ادامه نمی داد و سعی میکرد با تجدید خاطره ها و شوخی و خنده من را سرگرم کند تا خستگیم در بره.

و همان پسر باعث و بانی ازدواج مادرم با کامران شد. یادمه که چند باری می دیدم که کامران به بهانه های شرکت و مشورت با مامان میاد خونه ی ما. ان زمان به یکی از بچه های مدرسمون که خیلی هم باهاش صمیمی بودم جریان را گفتم ... از زندگیم خبر داشت. وقتی جریان را بهش گفتم گفت که کامران قصد دارد که با مامانم ازدواج کند. ان روز انقدر به این حرفش خندیدم که از گوشه های چشمم اشک امد پایین. باور نمی کردم. تا اینکه برام از عمه ی کوچیکش که بیوه شده بود و دوست چندین ساله ی شوهرش به خواستگاریش امده بود گفت. دیگه از خنده اشک نمیریختم. دیگه از هق هق هام اشک می ریختم. هاله بهم گفت شاید هم اشتباه کرده باشه. پس بهتره یواشکی به مکالمه ی مامان و کامران گوش بدم. یادمه یک هفته ی بعد کامران دوباره سر و کله اش پیدا شد. به بهانه ی درس عذر خواهی کردم و امدم توی اتاقم و گوش هامو چسبوندم روی در. باران... باران... باران... نمیدونی برام چقدر سخت بود که التماس های کامران را بشنوم و سکوت کنم

الهه کاملا حالت عصبی پیدا کرده بود. گریه میکرد...بلند بلند باران باران میگفت...چند بار در میان هق هق هاش بابا بابا کرد و دیگه طاقت نیاورد و خودشو میون دست هام پناه داد.... خودمم حال مناسبی نداشتم. همراه باهاش گریه میکردم. ولی فقط من بودم که گریه می کردم. الهه زجه میزد. ناله میکرد...

_ باران....بابامو میخوام. خیلی زود ازم گرفتش...( چشمای اشکیشو بهم دوخت )

و گفت: باران...پدر داشتن چه طعمی داره؟ ( منتظر پاسخ من نشد...اصلا انگار من را نمی دید...و فقط خودش بود و خودش) باران خیلی شیرینه...خیلی. بران چقدر سخته که 9 سال این طعم و بچشی و بعد....باران میگن از گشنه باید بگیری بدی به سیر. اون که طعمشو هیچ وقت نچشیده ....هیچ تجربه ای ازش نداره. ولی اون که طعمشو...بوشو...صداشو....لالایی گفتناشو...پناه اغوششو...امنیتشو حس کرده باشه...حتی برای یک بار...دیگه از یاد نمی بره...

هق هق میکرد و نمی توانست درست حرف بزنه...

_ نمی فهمی ...نمی فهمی وقتی روز جشن تکلیف...توی مدرسه...همه با مامان باباهاشون امده بودن و من تازه داغ دار بابام بودم...

(شروع کرد بلند بلند گریه کردن و داد زدن....انگار میخواست عقده های چندین ساله ی توی دلشو خالی کند...دیگه سعی در ارام کردنش نداشتم...دلم می خواست غم توی دلش خالی بشه...)

_ خدااااااااااااا....خداااااا اااا....چرا؟ چرا؟ باران من بابامو میخوام. من ...با..بامو میخوام.

در با سرعت باز شد و به کمد پشت در برخورد کرد. لیلا جون با رعب و وحشت وارد شد و به تک دخترش که فریاد میزد و در اغوش من باباشو میخواست...دختر 19 ساله ای که ده سال بود از پدرش دور مانده بود...دختری که فقط یک چیز را در ان لحظه از خدا میخواست...و ان هم یک چیز غیر ممکن..." پدرش" را...........می نگریست

..الهه فریاد میزد...زجه میزد...و بلند بلند پدرش را صدا میزد

_ بابا علی...کجایی؟ بابا علی برا دخترت خواستگار پیدا شده...بابا علی کجایی؟ بابا علی تو را خداااااااا ...بابا علی خواب بد دیدم...میشه شب پیشت بخوابم...بابا علی دلم برات تنگ شده ...بابا علی تو که مهربون بودی...بابا علی بیا ببین دخترت میخواد عروس بشه...بابا علی شب عقدم بگم با اجازه ی کی....

بابا علیم....

دیگه اشکام قابل کنترل نبود....پا به پاش اشک میریختم.. انگار اشک های الهه هم تمام نشدنی بود. هیچ وقت فکر نمی کردم دختر شیطون دانشکده....دختری که توی این چند ماه عاشق شیطونیا و خنده های بی ریاش شده بودم...انقدئر غم توی دلش باشه. نگاهم به سمت در افتاد. لیلا جان با کمر خمیده روی زمین نشسته بود و همپای دخترش در سکوت اشک میریخت. و در پشت لیلا جون...در کمال تعجب اقا کامران را دیدم که به چهار چوب در تکیه داده و برای زجه های غریبانه ی دختر دوست سابقش و همسر فعلی اش اشک میریزد. الهه هنوز هم گریه میکرد...هق هق می کرد و بابا علیشو صدا می کرد.

بلند شدم و ارام از کامران و لیلا جون خواهش کردم بیرون بروند.در را هم بستم. و به کنار الهه برگشتم. دیگه کافی بود. نباید میگذاشتم بیشتر از این خودشو زجر بده.

_ الهه جونم...عزیزم ...کافیه دیگه.خب؟

الهه نگاهی بهم کردو سرشو پایین انداخت و گفت:

انروز شنیدم که کامران از مامانم میخواست که باهاش ازدواج کند. می گفت به خدا از علی اجازه گرفتم ... خیلی چیزا گفت..که الان خاطرم نیست. مامانمم بهش گفت تو پسر بزرگ داری. پسرا غرور دارند. نذار با اردواج دوباره ات احساس کند غرورش شکسته. ...

الهه سکوت کرد و ارام سرشو بالا اورد و خیره شد بهم. و گفت:

و ان زمان بود که عشق حسام برای همیشه در دل من خشکید. باران میدونی چی شنیدم؟

به نشانه ی ندانستن سرم را تکان دادم که گفت:

_ کامران به مامان گفت که حسام خودش این پیشنهاد را داده.

اگه بخوام راستگو باشم می توانستم این حدس و بزنم...والبته زده بودم.بدون حرف خیره شده بودم به الهه و حرفی نمی زدم. اما بعد از مدتی که گذشت متوجه شدم الهه هم تمایلی به ادامه ی حرف هایش نداره. پس با نشان دادن اینکه کاملا بی تفاوتم به باد شوخی زدم.

_ الهه این جا داره یه قتلی انجام میشه

الهه سرش را بلافاصله بلند کرد و با تعجب نگاهم کرد. با حالت دحشتناکی ادامه دادم: البته به سبک حیاط وحش...( چشماهیم را گرد کردم و زل زدم بهش)

_ چی میگی تو..حیاط وحش یعنی چی؟

_ خسته نباشی.تو با این سنت نمی دونی که حیاط وحش به چه معنیه؟

_ احمق نیستم. ولی اخه چه ربطی داره به این چیزایی که من تعریف کردم؟

نفسم را با صدا دادم بیرون و گفتم : برو بابا...من کی گفتم ربط به اون چیزایی که تو گفتی داره؟

_ پس به چی ربط داره؟

یک نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم و گفتم: به شکم بنده. بابا روده بزرگه روزه کوچیک رو خورد.

دستش را بلند کرد و بدون رو در بایسی زد توی سرم. من که دردم امده بود چپ چپی نگاهش کردم و گفتم: دیوونه چته تو ؟ باز زنجیر پاره کردی؟

_ جون به جونت کنن ادم نمیشی. اخه بی مزه حداقل میخوای شوخی کنی شوخی با مزه بکن. هرهر . خندیدم.

من که دیگه توی برجکم خورده بود بلند شدم و به سمت در اتاق به راه افتادم.ولی عکس العملی از الهه سر نزد و هنوز روی تخت نشسته بود.

_ نمی آیی نهار؟

_ کامران حرفام را شنید...مگه نه؟

_ اره...ولی فقط اونجا هایی که داشتی برای پدرت اظهار دلتنگی می کردی. بلند شو دختر...

_ راستش باران میدونی چیه...یعنی...اخه...

_ الهه من حالات تو را خیلی خوب می دونم پس راحت بگو چی میخوای بگی و انقدر هم من من و اما و ولی نکن

_ دیشب کامران من را صدا کرد و ازم خواست که در مورد حسام بیشتر فکر کنم.

_ و این یعنی....

_ اره.کامران ازم خواستگاری کرده.

_ تبریک میگم.

_ چی چی تبریک میگی. قرار نیست اتفاقی بیفته که نیاز به تبریک داشته باشه.

_ کاملا میفهمم الان چته. میدونی تو چه مرگت شده؟

و بدون منتظر ماندن برای پاسخ گیری از او ادامه دادم: تو دوسش داری و به خاطر یک لج بازی احمقانه میخوای یک عمر خودتو بدبخت کنی.

_ کی میگه که اگر با اون حسام مغرور ازدواج کنم خوشبخت میشم؟ بعدشم من هیچ وقت لج بازی نکردم و فقط حقیقت را دیدم و فقط هم به حقیقتی که تلخ بود اعتراض داشتم. و این حق من بود که اعتراض کنم. نبود؟

_ حق مادرت نبود که توی اون جوونی باز هم ازدواج کند؟ چرا انقدر ظالمانه فکر میکنی الهه؟ او مادرته. مادرت....میفهمی؟

_ باشه...ازدواج می کرد. ولی چرا با دوست پدرم.؟ باران من مامانم را خیلی دوست دارم.خیلی. پس بهش حق می دهم. ولی با این حال او میتوانست ازدواج نکنه. و البته اونم با دوست چندین ساله ی شوهرش.

_ اهان...یعنی اگر با یک اقای دیگه بود باهاش مشکل نداشتی؟ دارم به منطقت شک میکنم.

نگاهی بهش کردم و ادامه دادم: خودتو جای مادرت بزار. دوست داشتی که تا اخر عمرت تنها بمونی؟

_ پس من چیم؟

_ تو میری. مگه موندنی هستی؟ بالاخره تو هم میری دنبال زندگیت.

دیگه الهه حرفی نمی زد.تصمیم گرفتم دیگه دخالتی نکنم. باید یک تصمیم قاطعانه می گرفت. تصمیمی که یک عمر را تحت تاثیر قرار می داد.

سر میز نهار الهه اصلا به صورت کامران نگاه نمی کرد. کامران هم سعی داشت با شوخی و خنده جریان را از یاد ها ببرد.

موقع خداحافظی از الهه ازش باز هم خواستم تا در مورد حسام بیشتر فکر کند.

وقتی رسیدم خانه توی پارکینگ ماشین بردیا را ندیدم.ولی به درگاه خانه که رسیدم صدای صحبت تیام را با کسی شنیدم. و بعد از ان هم صدای گاسخ دهنده به او. احساس کردم قلبم هر لحظه از کار می ایستد. هرچی موجود در مغزم بود به یک باره پاک شد و تنها چیزی که توی مغزم زنگ می زد صدای خنده های تیام با ان دختر بود .

قطره اشکی که میرفت تا غریبانگی خود را نشان دهد و ضربه های خود را به گونه ام وارد می کرد بهم فهماند که چقدر تیام را دوست دارم. به خودم امدم. نمی دانستم باید چه عکس العملی نشان بدم. باید از خودم و از او که نمی دانم کی در کلبه قلبم خانه کرده بود می گریختم یا می ایستادم و شاهد خورد شدن خودم می شدم؟

نگاهی به ساعتم کردم.5:30 را نشان می داد. تصمیم گرفتم در الاچیق توی حیاط بشینم تا بردیا بیاد. سرم و تکیه دادم و سعی کردم بفهمم از کی علاقه ام به تیام شکل گرفته. ولی هرچه فکر می کردم به نتیجه ای نمی رسیدم. و فقط می فهمیدم که حس حسادتی در تمام رگ های خونم به جریان افتاده . حس اینکه او با دختری در خانه ای که به من هم تعلق داشت تنها به سر میبرد من را تا به مرز جنون می برد. نمی دانم چقدر به فکر فرو رفته بودم که با باز شدن در داخلی ساختمان به خودم امدم. اول تیام و سپس دختری با زیبایی چشم گیر پشت ان ظاهر شد. دختری با موهای خرمایی روشن...قدی حدودا هم قد های خود تیام که شاید فقط چند سانت از تیام کوتاه تر بود. به خاطر فاصله ی الاچیق تا درگاه نمی توانستم صورتش را بهتر ببینم. نگاهم از او به محبوبم سر خورد و همانجا خانه کرد. پسری ب قد بلند. بااندام ورزیده که همیشه مرا به تحسین وا می داشت. اولین باری بود که او را اینطور می دیدم. از دید کسی که عزیزش را نگاه می کند چقدر همه چیز زیبا تر جلوه می کند.

_ چی شد اومدی بیرون تیام جان؟

_ بارن نیامده. نگرانش شدم. ان هیچ وقت دیر تر از 6 خانه نمی اید.

_ لابد کاری براش پیش امده. دلیلی برای نگرانی نمیبینم. بریم تو. لباس مناسبی تنت نیست.

و در پی حرفش دست زیر بازوی تیام انداخت و او رابه داخل خانه کشاند. نیشتری به قلبم وارد شد. و بغضی به گلویم چنگ انداخت. ولی با یاداوری حرف تیام نگاهی به ساعتم انداختم. باورم نمی شد. ساعت از هفت هم گذشته بود. ولی چرا بردیا هنوز به خانه باز نگشته بود؟ بلند شدم و از الاچیق خارج شدم. تازه متوجه باران شدم. باران تندی بود. دلم نمی امد که به داخل بروم. زیر باران ایستادم و اشک هایم بارید. بارید و دل تنگ مرا تنگ تر کرد.

دلم خیلی گرفته بود . دست هایم را از هم باز کردم و با خودم زمزمه کردم:

بی قرارم واسه چشمات

اون نگاهی که به یه دنیا می ارزه

می خوام از تو بنویسم

اما اسمت که میاد دستم می لرزه

چیکه چیکه .......اب شدم من..........

وقتی گفتی نمی خوام با تو بمونم

حالا تنها یه پریشون

خیلی وقته که دیگه بی هم زبونم

دیگه هق هق هام با صدام عجین شده بود و صدایم را کمی بلند کرده بود.

من هنوز از تو میخونم عاشقونه

جای دستای تو خالی توی خونه

_ باران عزیزم...

به سمت بردیا که با نگرانی به من خیره شده بود نگاه کردم و سکوت کردم و اغوش برادرم چقدر ارام بود. ارام و گرم کننده. بردیا هم حالا مثل من کاملا خیس بود و هر دو زیر باران ایستاده بودیم و فقط اسمان گریان بود که شاهد بردیا ومن و اشک های من بود.

_ بردیا چی شده؟

صدای تیام بود. حاضر نبودم حتی نگاهش کنم. ضربان قلبم و اشک هایم هر دو افزایش پیدا کرده بود.

_ چیزی نشده. دلش برای بابا تنگ شده. کمی هم حالش خوب نیست. شما دوتا برید تو تا خیس نشدید.

پس تیام هم او را می شناخت. شاید نامزدش بود. به روی خودم نیاوردم و حتی سلام هم نکردم. با تکیه به بردیا به سمت ساختمان به راه افتادم.به کمک بردیا مانتو و شالم را در اوردم و روی تخت دراز کشیدم. بردیا هم از اتاق خارج شد. دیگه دلم نمی خواست به تیام و به عشقی که تازه می خواست جوانه بزند که خشک شد فکر کنم.

_ باران بلند شو و این شیرو بخور بعد اگر خواستی بخواب.

_ نمی خورم. میلم نمیره.

_ بلند شو ببینم. شیر داغ است. باید بخوری که سرما نخوری. خودمم میخورم. باشه اجی جونم؟

بلند شدم و به حرفش گوش کردم.

_ باران می تونم ازت یه چیزی بپرسم.؟

می دونستم چی می خواهد بگوید. در نتیجه گفتم:

لطفا در مورد امشب چیزی ازم نپرس. شاید یه روزی برات گفتم.

نگاهی کردو سرش را به زیر انداخت. دلم میخواست در مورد حدسی که در مورد اون دختر زدم مطمئن بشم. به همین خاطر گفتم:

بردیا راستی اون دختری که پایین دیدم نامزد تیام است؟

بردیا نگاهی به من کرد و شروع به خندیدن کرد. ترس تمام وجودم را پر کرد. احساس کردم بردیا فهمیده که چرا حالم به این روز افتاده است و برای همین هم هست که می خندد. ولی تصمیم گرفتم اصلا خودم را لو ندهم.

_ چرا می خندی؟ مگه من جک گفتم؟

_ جک؟ بالا تر از جک گفتی

(منظور بردیا را درک نمی کردم) _یعنی چی؟

_ یعنی اینکه تو از شباهت زیاد تیام و ترانه نفهمیدی که اون خواهر تیام است؟

سرم به دوران افتاده بود. خون یخ زده ی توی رگ هایم گرم شد و جریان گرفت.باور نمی کردم. مگر میشه؟ پس چرا من متوجه این شباهت نشده بودم. ولی من که اصلا صورت دخترک را که حالا می دانستم همان ترانه است را ندیده بودم.لب هایم به لبخندی باز شد. با اشتهای بیشتری شیر باقی مانده را خوردم.

بردیا بلند شد تا از در خارج بشه. وقتی دید من هنوز هم روی تخت نشسته ام گفت: اگه نمی خواهی بخوابی بیا پایین. زشته شب اوله که امده اینجا تنها باشه.

می دانستم منظورش ترانه است. خودمم خیلی دوست داشتم برم پایین. با انرژی افزونی به سمت کمدم رفتم تا لباسم را با لباس مناسبی عوض کنم. شلوار جین سرمه ای پر رنگم را به همراه یک تنیک سفید با چارخونه های سرمه ای که سلیقه ی مامان بود را پوشیدم. به سمت میز ارایشم رفتم . نگاهی به دختری که در اینه با چشم های سرخ شده بهم دهن کجی میکرد انداختم. به سرویس داخل اتاقم رفتم با زدن چند مشت اب سعی کردم از سرخی چشمهایم بکاهم.

ولی فایده ای نکرد. به یاد ساناز افتادم که همیشه وقتی از دست ارش دوست پسر چندین ساله اش به گریه می افتاد و به خاطر اینکه از جانب زن دایی بازجویی نشود اول چند مشت اب به صورتش می زد و بعد از ان هم سشوار را روی سر روشن می کرد و رو به صورتش می گرفت. همیشه به این کاهاش که فقط و فقط به خاطر یک پسر انجام می داد می خندیدم. ولی حالا....

پنجره را باز کردم تا کمی باد به صورتم بخورد و از ورم چشمانم کم کند. ولی فقط باران بود که با صورتم برخورد می کرد. به سراغ سشوار رفتم و روشنش کردم. ولی نمی توانستم تحمل کنم و نفسم می گرفت. بی خیال سرخی چشمانم شدم.

باز هم خودم را ورانداز کردم. موهای مشکی ای که همیشه از سر شانه هایم بالاتر نیامده بود و همیشه پدر تهدیدم می کرد که اگر موهایم را کوتاه کنم حق اینکه از ارایشگاه به خانه بیایم را ندارم. موهایی که همیشه بعد از حمام مادر با عشق مادری شانه میزد و قربون صدقه ام می رفت. به صورتم دقیق شدم. صورتی گرد باگونه هایی برجسته که از مادرم به ارث برده بودم. ابروانی مشکی که سایبان چشمانم شده بود. و بعد از ان چشمانم که قهوه ای تیره بود و به نظر هر بیننده ای مشکی می امد و فقط بعضی مواقع قهوه ای بودنش بیشتر به چشم می امد.همه ی اینها در پوستی گندمی جمع شده بود.

بردیا همیشه می گفت صورت باران نمیان گر یک دختر شرقی است. نمی دانستم چرا انقدر برای اولین بار برای اینکه خوب به نظر بیایم تلاش می کنم.دوست داشتم که به نظر تیام زیبا بیایم. پنککم را برداشتم و کمی به زیر چشم هایم زدم. ولی حوصله ی ارایش کردن نداشتم. همیشه همین گونه بود. هیچ وقت تمایلی به ارایش نداشتم و سادگی را بیشتر پسند می کردم.

از پله ها پایین می امدم که صدای صحبت کردن ترانه و بردیا به گوشم خورد. هرچه گوش تیز کردم فایده ای نداشت و صدای تیام به گوشم نمی خورد.

_ سلام

با سلام من هر دو به سمتم برگشتند و ترانه از جا بلند شد و سلامم را پاسخ گفت. دختر زیبایی بود. و البته شباهت خیلی خیلی زیادی به تیام داشت.زیبا و قد بلند با اندامی موزون و البته همانند برادرش جذاب.

لبخندی زدم و باهاش دست دادم.

_ خوش وقتم از اشنایی با شما

_ من همین طور. تیام و اقا بردیا خیلی از شما تعریف کردند. و حالا متوجه صحت گفته هایشان شدم.

_ هر دو لطف دارندو...شما هم همین طور.

خنده ای کردو گفت: من ترانه هستم. دوست دارم همون تر...

_ باران بهتری؟

تیام بود. قلبم داشت از قفسه ی سینه ام خودش را به بیرون پرتاب می کرد. احساس می کردم ترانه صدای تاپ تاپ قلبم را می شنود.لبخندی به تیام زدم و گفتم:

_ اره. خوبم...ممنونم

_ حالا میشه بگی چی شده بود که هم دیر امدی و هم اینکه توی حیاط گریه می کردی؟

نمی دانستم باید چی بگم که ترانه به کمکم امد و گفت:

تیام...داشتم حرف میزدم ااا. نیامده شروع میکند به حرف زدن . اصلا تو نسکافه ات کو؟

_ میارم. چایی ساز را روشن کردم. تا اب جوش بیاد خیلی مانده. اینم باران. اصلا مال خودت.

و بعد از اتمام حرفش شروع کرد با بردیا به صحبت.

_ ببخشید. این داداش من یکم بی فرهنگه.

خنده ای کردم و او ادامه داد: داشتم می گفتم ...من ترانه هستم و ازت خواهش میکنم که توی این دو هفته ای که من اینجا هستم همان ترانه صدام کن.

_ چشم...منم که خودت گفتی بردیا و تیام در موردم باهات صحبت کردند. پس به معرفی فکر نمی کنم نیازی باشه. ولی اگر سوال داری خوشحال میشم بپرسی..

_ من سوال ندا...چرا چرادارم.

از ادا هایی که در می اورد خندیدم و او انگشتش را بلند کرد و گفت:

اجازه خانم معلم؟ شما نامزد دارین؟

_ نه...نامزد ندارم شاگرد عزیزم.

_ خوبه...

_ حالا منم دو تا سوال دارم

_ در خدمتم...

_1. اینکه تو چی؟ نامزد داری؟ 2. اینکه تو مگه دانشگاه نداری دختر؟ دو هفته اینجا میخوای چی کار کنی؟

_ اول اینکه به قول تیام کی خر میشه بیاد منو بگیره؟دوم هم اینکه اگه ناراحتی برم؟

هول شدم و با عجله گفتم: وای ..تورا خدا ناراحت نشو. به خدا مقصودی نداشتم

_ می دونم عزیزم. شوخی کردم. اصلا دلیلی برای عذرخواهی نیست.و اما جوابت. راستش دو هفته از دانشگاه با هزار بدبختی مرخصی گرفتم. من و تیام هفته ی اخر این ماه توی تهران اجرا داریم.البته با تیام فقط یک اجرا دارم و دو تا دیگه از اجرا ها من و دوستم هستیم و بی کلامه.

_ وای...چه جالب.

_ در جریان هستم که تیام دارد بهت گیتار را یاد میدهد. امیدوارم روزی برسه که تو هم یکی از اعضای گروهمون باشی.

_ ممنونم. ولی راستش فکر نمی کنم که ان روز برسه.

_ بی انصافی نکن. تیام خیلی از کارت راضیه.

لبخندی زدم و در سکوت به پوست کردن میوه پرداختم.

این چند روزی که ترانه هم پیشمون بود خیلی لذت داشت...هرچند که ترانه و تیام دائما در حال تمرین بودند و ما هم سعی می کردیم که مزاحم تمرین هاشون نباشیم.البته بعضی از شب ها هم 4 نفری لب اب میرفتیم و ترانه و تیام برامون اهنگ میزدن و بعضی از شب ها هم تیام برامون میخوند. و الحق که صدای معرکه ای داشت.5 روز از امدن ترانه به خانه گذشته بود که یک روز که همه دور هم نشسته بودیم گوشی بردیا زنگ خورد. بردیا که تا قبل از صحبت کردنش باب شوخی و خنده را گذاشته بود و داشت حرف می زد با دیدن شماره افتاده بر گوشیش نیشش تا بنا گوشش باز شد و بدون حرفی بلند شد و گوشی را روشن کرد و به سمت بالا راه افتاد. با تعجب به بردیا نگاه کردم. دو سه روزی بود که بردیا از این تلفن های مشکوک و نیش باز کن داشت. وقتی رومو از بردیا که حالا از پیچ پله ها هم گذشته بود گرفتم نگاهم به ترانه افتاد. رنگ صورتش کمی رنگ پریده تر بود و لب هایش به لرزه در امده بود. ناگهان لامپی بالای سرم روشن شد....یعنی...؟

اما اجازه به فکر های مزخرف ندادم. توی این چند شب ترانه توی اتاق من می خوابید. هرشب با هم روی زمین جا می انداختیم و هر دو روی زمین می خوابیدیم و به حرف مشغول می شدیم.

شب وقتی داخل رخت خواب خوابیدم ترانه بی مقدمه پرسید:

_ باران..تو عاشق شدی؟

دوباره یاد بردیا افتادم...دیگه با این پرسش مطمئن شدم که ترانه به بردیا بی میل نیست...

_ باران اگه از سوالم ناراحت شدی متاسفم.

به خودم امدم. هنوز جواب سوالش را نداده بودم.گفتم: اصلا اینطور نیست...ولی چی شد که یه همچین سوالی پرسیدی؟

_ ولش کن...مهم نیست.

_ خواهش می کنم بگو...اونوقت منم همه چیو بهت میگم.

می خواستم بدونم که واقعا حدسیاتی که زدم درست بوده یا نه...اما تازه به یاد اوردم که ترانه خواهر تیام هست. و من نمی توانم به او بگم که من شیفته ی برادرش شدم؟!

اما قبل از اینکه بتونم کاری کنم ترانه شروع به حرف زدن کرد.

_باران خیلی وقته که این حرفمو تو دلم نگه داشتم. چون به هر کسی می گفتم تیام با خبر می شد. و من از این موضوع ترس داشتم. ترسی که تمام روحو و روانم را به هم ریخته. ولی از لحظه ای که تو را دیدم بهت علاقه پیدا کردم. احساس می کنم که چندین ساله که تو را می شناسم.شاید به خاطر اینکه چشات خیلی شبیهشه...

سرشو انداخت پایین. هرچند که می دونستم که از چه کسی حرف میزنه ولی برای اینکه ترغیبش کنم برای حرف زدن گفتم:

از کی حرف میزنی ترانه؟

_ حدود 3 سال پیش بود. من و تیام داشتیم برای کنکور میخوندیم. البته تیام بیشتر شب ها من را همراهی می کرد و در طول روز یا با بهترین دوستش به کلاس و کتابخانه می رفتند و یا اینکه با هم به خانه می امدند و در اتاق تیام به درس خواندن مشغول می شدند. من توی شیمی خیلی بهتر از تیام بودم...برای همین بیشتر سوال های شیمی اش را از من می پرسید و من هم سوال های فیزیکم را از او...

با ضربه ای که به در خورد ترانه حرفش را قطع کرد . صدام را روی سرم انداختم و داد زدم: هوی...چته بردیا نصف شبی اینجوری در میزنی؟ چی کار داری؟

اما صدای تیام باعث شد که از طرز حرف زدنم شرمنده بشم...ازم خواست که برم پشت در

در را به ارامی باز کردم و فقط سرم را بیرون کردم و بدنم را پشت در پنهان کردم.گفتم: بله تیام؟ کا...

اما ادامه ی جمله ام در دهانم ماسید و با وحشت به صورت رنگ پریده و بی حال تیام خیره شدم.صدام کمی اوج گرفت و گفتم: چی شده تیام؟ چرا اینجوری ای؟

_ باران پهلوم درد میکنه. میشه به ترانه بگی چند لحظه بیاد؟

ترانه که صدای تیام را به وضوح شنیده بود با وحشت امد جلوی در و در را کامل باز کرد. منم که با یک تاپ و شلوارک بودم در حین داخل امدن تیام به سرعت چپیدم بیرون و به سمت اتاق بردیا حمله ور شدم. از طرفی هم به خاطر تیام دل توی دلم نبود. در را باز کردم و به سمت تخت بردیا رفتم. کنار تختش ایستادم و شروع به تکان دادنش کردم. بیچاره با وحشت پرید هوا ...

_ چی شده؟ زلزله است؟

_ چرا چرت و پرت میگی؟ زلزله کجا بود نصف شبی؟

_ پس چی شده؟

_ حال تیام بد شده. میگه پهلوم درد میکنه. تورو خدا پاشو. تزانه دست تنهاست..

بردیا دیگه اجازه ای به من برای ادامه ی صحبتم نداد و من را پس زد و به سمت پایین شروع به دویدن کرد. داد زدم: بردیا کجاااا؟ توی اتاق منه.

بردیا راه رفته را برگشت به اتاق من رفت.

منم به دنبالش با پاهای لرزان و بغضی در گلویم راه افتادم. پاهایم یاریم نمی کردند. همان لحظه بردیا در حالی که با صدای بلند ادرس را میداد از اتاق خارج شد. گوشی ترانه دستش بود و نمی دانم به کی ادرس خانه را می داد.

همانطور که به سمت اتاقش می دوید داد زد: باران کارت عابر منو و دفترچه بیمه و شناسنامه ی تیام و هرچی که فکر می کنی توی بیمارستان لازم بشه را بردارید و اماده بشوید.

با این حرف بردیا ترانه هم از اتاق پرید بیرون و به سمت پایین شروع به دویدن کرد. ولی من مغزم هنگ کرده بود . نمی دانستم چرا همه مسابقه دو می دهند و در حال دویدن هستند.

بردیا از اتاقش امد بیرون. لباساش را عوض کرده بود. ولی تا چشمش به من که هنوز وسط راهرو ایستاده بودم و بهت زده نگاه می کردم افتاد یه داد الله اکبری زد که چسبیدم به کره ماه و برگشتم. تازه فهمیده بودم چه خبره. حالا منم مثل بقیه می دویدم. تیام ناله می کرد و جگرم را کباب می کرد.

ترانه حین اماده شدن هق هق میزد و سعی داشت تیام که چشماش را بسته بود و فقط از درد ناله می کرد را ارام کند. در همین موقع اورژانس وارد شد وبعد از معاینه پزشک رو به بردیا اعلام کرد که اپاندیسش هست و باید سریعا به بیمارستان منتقل بشه.

بردیا هم که برعکس ما کاملا منتظر شنیدن این حرف بود سوئیچ را به طرف من پرت کرد و گفت: شما ها دنبال ما بیایید. من با تیام میرم.

_ اقا بردیا میشه من با تیام برم؟

اما پاسخ بردیا به ترانه فقط نخیری بود که هم داد توش داشت و هم عصبانیت و هم اخمی که بر روی پیشانیش جا خوش کرده بود.

_ بردیا خب بزار بره. مگه حالشو نمی بینی؟

_ می بینم. اما تا اونجا میخواد با دونه دونه ناله ها و دادایی که تیام میزنه هق هق کنه. میگم نه یعنی نه.

و بعد هم به دنبال تیام که بر روی برانکارد بود به راه افتاد.

فصل سوم

من و ترانه دیر تر از بردیا اینا رسیدیم. معاینه روی تیام انجام شده بود . قرار بود عملش کنند. وقتی این خبر را بردیا به ترانه داد گریه اش بیشتر شد. نمی دونستم باید چی کار کنم. حال خودمم ریخته بود به هم. از کلافگی دستی به صورتم کشیدم که در کمال تعجب دیدم صورتم خیس خیس است. اما اخه من کی گریه کرده بودم؟

کی اشک هام روی صورتم راه افتادند که من نفهمیدم؟

ساعت ها خیلی سخت گذشتند. هرچند عملی ساده بود.ولی اینکه پشت ان در منتظر و چشم به راه عزیزت باشی سخت است.

دستم و بالا اوردم که ساعت و نگاه کنم. ولی ساعتم نبود. یادم امد قبل از خوابیدن روی میز ارایشم گذاشته بودم...دلم میخواست ببینم چقدر گذشته. اطراف را از نظر گذروندم تا ببینم ساعتی هست یا نه!

ترانه هم ارام شده بود و سرش را به دیوار تکیه داده بود و فقط هر چند لحظه یکبار اشکی از گوشه ی چشمش به پایین می افتاد.

از جایم بلند شدم و به سمت بیرون راه افتادم...بالاخره ساعت را پیدا کردم. ساعت 2:40 دقیقه بامداد را نشان میداد. فکر میکردم دیر تر باشه...اما نبود. زمان هم دیر می گذشت.

به اخر راهرو نگاهی انداختم.دلم نمیخواست دوباره پشت ان در برگردم.پله ها را یکی پس از دیگری پایین رفتم. هوای ازاد نیاز داشتم. به محوطه ی بیمارستان که رسیدم یک صندلی پیدا کردم و نشستم. پاهایم دیگه قدرت نگه داشتن وزن بدنم را نداشت!

چشم هایم را بستم و سعی کردم فکرم را خالی از هرچیزی بکنم.داشتم موفق میشدم که با صدای اژیر و بعد از ان هم گریه و شیون یه سری زن هرچی رشته بودم را پنبه کرد.

بلند شدم و نزدیک شدم. جمعیت زیادی بودند.وقتی بیماران را از امبولانس خارج کردند احساس کردم خون توی رگ هام یخ بست. بلندش کردند و روی برانکارد گذاشتنش. نگاهم به لباسش افتاد. مثل همه عروس ها لباسش پر از تور بود و زیبا...

مثل همه ی عروس ها لباسش سفید بود و زیبا...

اما نه! دیگه سفید نبود...از خون خودش و عشقش رنگین شده بود.نگاهم را گرداندم...داماد رو که او هم غرق خون بود ازاورژانس خارج کردند. اجازه ی ورود همه را به داخل سالن ندادند. با صدای اخ گفتن ضعیفی که نمی دانم چه شد که توی ان همه سر و صدا شنیدم به سمت دیگری چرخیدم. دختری هم سن و سالای خودم به روی زمین افتاده بود. بی صدا اشک می ریخت. به سمتش رفتم و بی هیچ حرفی دست به زیر بازویش انداختم و بلندش کردم.

او هم حرف نمی زد.

فقط لحظه ای سرش را بلند کرد و نگاه کوتاهی بهم انداخت.از اب خوری برایش ابی اوردم و سرش را روی شانه های خودم گذاشتم و سعی کردم ارومش کنم.

نمیدانم چرا هیچ کس محلی به او نمیذاشت. جمعیت زیادی بودند ولی همه غافل از او.

دیگه هق هق نمی کرد...فقط اشک هایش دونه دونه گونه هایش را بوسه باران می کردند.

_ باهاشون نسبتی داری؟

با بغضی که باعث لرزش صدایش میشد گفت: خواهر عروسم...

دلم به حالش سوخت...بیچاره چه حالی داشت. ولی تعجبم از این بود که اگر خواهر عروس است که بقیه باید هوایش را داشته باشند. نیم نگاهی به ان سمت انداختم ... ولی اخه چرا؟

دیگه باید می رفتم. میخواستم ببینم تیام در چه وضعیتی است. ارام ازش پرسیدم: میتونی خودتو نگه داری؟

_ اره...ممنونم...اذیتت کردم.شما دیگه بفرمایید.

_ نه اصلا هم اینطور نیست. این چه حرفیه میزنی اخه؟ ... میخوای برم یکی را صدا کنم که پیشت باشه؟

_ نه ممنونم. نیازی نیست...اونا خانواده داماد هستند. کسی از خانواده من انجا حضور ندارد.

چشم هایم را گرد کردم ونگاهش کردم.

اما حرفی نزد و بلند شد که داخل سالن بشه. اما من هنوز انجا ایستاده بودم...

وقتی به طبقه ای که اتاق عمل در ان بود رسیدم بردیا به سرعت به طرفم امد و از بازوم یک نیشگون گرفت که دلم ضعف رفت. بردیا هیچ وقت از این کارا نمی کرد. عصبانی شدم...

_ چته؟ چه مرگته؟ بازوم کبود شد!

_ به جهنم...کجا رفته بود؟ این دختره غش کرد. من بیچاره هم نمی دانستم باید چی کارش کنم. تو اون هیری ویری تیام را هم اوردند بیرون....حالا خانم کجاست؟ رفته بچرخه و خوش بگذرونه؟!

اوه...پس تیام را اوردند بیرون...

_تیام چی شد؟ خوبه؟کجاست؟

_ ا؟ یادت افتاد؟ ....میگم جواب من را بده؟

_ اقای محترم چرا داد میزنید؟ اینجا بیمارستانه! کمی شعور داشته باشید...

بردیا به دخترکی که مانتو سفیدی داشت و مقنعه سرمه ایش صورت گرد و سفیدش را در بر گرفته بود و سر بردیا جیغ جیغ می کرد چنان خشمگین نگاه کرد که گفتم دختره الان 4 تا سکته را زده و به ابدیت پیوست...

اما بیچاره نه حرفی زد و نه سکته کرد...فقط دوتا پا داشت و 6 تای دیگه هم قرض کرد و الفرار....

_خب کجا بودی؟

باز به من بیچاره گیر داد...ولی می دانستم چون نخوابیده و بابت تیام هم نگران بوده ..دیگه نخواستم عصبانیش کنم به همین خاطر گفتم: بابا جایی نرفته بودم که الکی داد و هوار می کنی! رفته بودم توی محوطه بیمارستان...به خدا از سر درد داشتم می مردم.خواستم یکم هوا بخورم.

کمی اروم شد ولی بدون حرف پشتش را به من کرد و رفت.به دنبالش که قدم های تندی برمی داشت دویدم و به بازوش چسبیدم و گفتم: ترانه کجاست؟

نگاه بی حالش را بهم دوخت و گفت: توی اورژانس بهش سرم زدند...برو پیشش.من میرم پیش تیام .

_ وضعیت اون چطوره؟

_ دکترش راضی بود. خدارو شکر به خیر گذشته.

***

تیام دو روز بعد به خانه امد. باز هم ارامش را خانه بدست اورده بود. منم که دیگه هیچی!

یکی باید منو جمع میکرد. تیام شده بود شمع و منم پروانه.هی به دورش میچرخیدم. یک بارم که ترانه خواب بود و ساعت دارو های تیام شده بود خودم رفتم اب پرتغال براش گرفتم و با قرصاش بردم براش. وارد اتاقش که شدم دیدم خوابه.ارام بالای سرش رفتم و صداش کردم...اما بیدار نمی شد . چه خر و پفی هم می کرد. ایش....انقدر از مردایی که خر و پف می کنند بدم میاد...ارام بهش نزدیک شدم و بالشتش را زیر سرش صاف کردم. دیگه خر و پفش بند امده بود. نفسش بهم می خورد...داشتم خودمو کنار می کشیدم که یهو چشماشو باز کرد.

احساس مجرمی را داشتکم که موقع ارتکاب جرم بگیرنش. قدرت عکس العملم را از دست داده بودم و فقط نظاره گر تعجبی که توی نگاهش بود بودم.

_باران...

به خودم امدم...وای خدای من....چه موقعیت بدی بود. صورتم را که فقط کمی با صورتش فاصله داشت را سریع کشیدم کنار. ولی نباید خودم را می باختم! اصلا من چرا انجا بودم؟...........چرا؟ ....چرا؟

ولی هرچه فکر می کردم چیزی به خاطرم نمی امد.بهتر دیدم که فرار کنم و نگاه سرزنش امیز تیام را ببینم. برگشتم که خارج بشم که نگاهم به اب پرتغالی که روی پاتختی قرار گرفته بود افتاد...اوه خدایا ممنونم که ضایعم نکردی و بهم نشون دادی چرا اونجا بودم.

خرامان خرامان و در کمال خونسردی ای که فقط ظاهری بود به سمت اب پرتغال رفتم و برداشتمش را گفتم:

وقت قرصاته...ترانه خوابه. نخواستم بیدارش کنم. خسته است...چقدر تو خواب خر و پف می کنی؟ سه ساعت هی بالشتت را تکان میدادم ولی فایده ای نمی کرد...بلند شو قرصتو بخور...

روی تختش نشست و حین اینکه قرص و لیوان را از دستم می گرفت تشکر کرد. وقتی قرصشو خورد خواستم از اتاق خارج بشم که با صدا کردنم توسطش متوقف شدم...

_باران..

چقدر باران گفتنش را دوست داشتم...ایی ...حالم بد شد! من که همیشه این شخصیت ها را که توی رمان ها همش قربون صدقه طرف توی دلشون می رفتند و مسخره می کردم حالا خودم شدم مثل خودشون...گفته باران که گفته. لابد میخواد دستور بده پسره پر رو.ابروم را بالا انداختم و گفتم:

.بله؟ چیزی میخوای؟

_ نه

_ پس چی؟

لبخندی را زینت بخش صورتش کرد و گفت: تو که میخواستی برای قرص خوردن بیدارم کنی پس دیگه چرابالشتم را تکان میدادی تا خر و پف نکنم؟

_ یعنی چی؟

_ یعنی اینکه به جای اینکه بالشتو تکان بدی کافی بود بیدارم کنی تا هم قرص را بخورم هم اینکه دیگه خر و پف نکنم...

واقعا چرا خودم اینکارو نکرده بودم...نمی دانستم باید چی جواب بدم...دهانم نیمه باز بود تا حرفی بزنم اما دریغ از یک کلمه که از دهانم خارج بشه.

این دفعه دیگه جدی جدی گند زده بودم. می دانستم داره مسخره ام میکنه...دلم ازش گرفت. من به خاطر اون این وقت شب بلند شدم که قرصشو بدم حالا اون...نگاهی از سر رنجیدگی بهش انداختم و از در خارج شدم.صداش را از پشت در که صدایم میکرد را شنیدم و بی توجهی کردم.

هنوز پشت در بودم که ترانه با شیشه اب و لیوان خواب الو خواب الو به سمتم می امد. وقتی من را پشت در اتاق تیام دید سر جایش بدون حرکت ایستاد...

خدای من...حالا این یکی را چی کار کنم؟ چرا همه امشب کمر همت بستند که مچ من بیچاره را بگیرند.

_باران تو اینجا چی کار میکنی؟ تیام چیزیش شده؟

_نه عزیزم...ساعت گوشیت که برای قرص تیامم گذاشته بودی زنگ خورد دیدم خوابی ساعت را قطع کردم . خودم امدم و قرصشو دادم.

_ وای شرمنده با...

دیگه حوصله شنیدن حرف های کلیشه ای ترانه را نداشتم. به سمت پله ها به راه افتادم و فقط گفتم : خواهش می کنم.

سر جایم دراز کشیدم و چند دقیقه بعد ترانه هم امد.

نیم ساعتی بود که دائما غلت میزدم و فکر نگاه تمسخر امیز تیام رهایم نمی کرد. خوابم نمی برد . اخه یعنی چی در مورد من فکر می کرد؟

اصلا چرا من قرصشو دادم؟ ...که چی اخه بالشتش را تکان دادم تا خروپف نکنه؟ اصلا یکی نیست بگه خروپف میکنه که بکنه...به تو چه اخه دختره ی فضول؟

_ خوابت نمی بره؟

_ تو بیداری هنوز؟

_ اره...منم خوابم نمی بره...میخوای بخوابی؟

_ واگه نخوام چی میشه؟

_ادامه حرفای اونشبم را میزنم...راستش من و تیام پس فردا صبح میریم تهران برای اجرامون. دلم میخواد قبل از رفتنم خودمو خالی کرده باشم.

جیغ کوتاهی شیدم و سر جایم نشستم و گفتم : من دو روز نمیخوابم..در بست در اختیارتم دختر....

_ خوابت نمی بره؟

_ تو بیداری هنوز؟

_ اره...منم خوابم نمی بره...میخوای بخوابی؟

_ واگه نخوام چی میشه؟

_ادامه حرفای اونشبم را میزنم...راستش من و تیام پس فردا صبح میریم تهران برای اجرامون. دلم میخواد قبل از رفتنم خودمو خالی کرده باشم.

جیغ کوتاهی شیدم و سر جایم نشستم و گفتم : من دو روز نمیخوابم..در بست در اختیارتم دختر....

_ تا کجاش گفته بودم؟

کمی فکر کردم و گفتم: برو بابا....من یادم نیست دیشب شام چی خوردم! ازم میپرسی چی میگفتی؟

با حرف من به نقطه ای از اتاقم خیره شد و بعد از کمی تامل گفت:

_ اهان....خودم یادم اومد. تا اونجا گفتم که داشتیم برای کنکور می خوندیم...

درست می گفت...خودمم یادم امده بود.

_ اره اره..تا اونجا گفتی که شیمی تو خوب بود و فیزیک تیام...

_ درسته...خب پس یادت اومد؟ نیاز به تکرار نیست خانم حافظه؟

_ مسخره کردن ممنوع...اره...ادامه بده.

_ خلاصه اینکه تقی به توقی می خورد این تیام پشت در اتاق من بود و سوال داشت. منم که خودم درس داشتم و تیام نمی گذاشت به درسم برسم شروع به داد و هوار می کردم. این ماجرا ادامه داشت تا اینکه یه روز سوال فیزیک داشتم...

هر کاری می کردم نمی توانستم حل کنم و به بد مشکلی خورده بودم.به پشت در اتاق تیام رفتم که از پشت در صدای هم درس تیام را شنیدم...خواستم برگردم که دیدم در مورد من حرف میزنند...دوست تیام که می دانستم اسمش بردیا است ...

( به محض اینکه اسم بردیا را اورد به من نگاه کرد...شاید از ادامه دادن حرفش واهمه داشت ولی سعی کردم که با نگاهم بهش اطمینان خاطر بدم که من تنها برای او مثل سنگ صبورم)

لبخندی زد و در ادامه ی حرفاش گفت : بردیا می گفت " خب برو از خواهرت بپرس...اونکه همیشه اشکالای تو شیمی مونو میتونه جواب بده...البته لابد معلمشون خوب بوده...وگرنه این دخترا که عقلشون به این چیزا نمیرسه"...اولش عصبی شدم.ولی وقتی تیام به دفاع از من بلند شد اروم شدم. هرچی بردیا اصرار می کرد که تیام بیاید و از من اشکالشون را بپرسه تیام قبول نمی کرد و می گفت الان برم دوباره داد و هوار می کند...بزار اخر شب ازش می پرسم و فردا بهت می گم.

لبخندی از ضایع شدن بردیا روی لبم جا خوش کرد.خواستم برگردم که نگاهم به برگه ای که سوال فیزیک توش بود افتاد...خودم باید چی کار می کردم...اخه من اشکالم جوری بود که اگه نمی پرسیدم نمی توانستم سوال های بعدی را هم حل کنم.بالاخره دلم را به دریا زدم و چند تقه به در زدم.

تیام به جلوی در امد و تا من را دید نیشش باز شد...وقتی گفتم اشکال دارم بردیا قهقهه ای سر داد که خود تیام هم تعجب کرد.چه برسه به من که اون را تنها زمانی می دیدم که وارد خانه می شد یا اینکه قصد رفتن داشت...تازه هر موقع هم میدیدمش سرش تا روی سینش پایین بود.

خلاصه هم بردیا اشکال من را رفع کرد و هم اینکه من اشکال اون دو را...و البته...

_ و البته اینکه از اون موقع سه نفری درس می خوندید ...نه؟

گونه های ترانه از به یاد اوردن ان روز ها رنگ گرفت و با سر حرفم را تایید کرد. اما لبخندی که تازه به صورتش روح داده بود محو شد و گفت:نزدیک به 10 ماه شب و روز با هم درس میخوندیم...الحق که داداش خرخونی داری...البته تیام میگه هنوزم همون جوریه. با هم کتابخونه می رفتیم...باهم گردش می رفتیم...شوخی...خنده. منم شده بودم مثل تیام برای بردیا...اما اون برای من...

ترانه سرش را پایین انداخت و دیگه هیچی نگفت...

اروم اروم شونه هاش می لرزید. اونم هم درد من بود. به ارامی بغلش کردم و اون در اغوشم می گریست...اما چرا من همیشه برای همه باید اغوش باشم تا بگریند...پس من چی؟ من برای کی خودم را خالی کنم؟ ساعت گوشیم که برای نماز گذاشته بودم به صدا در امد. باورم نمی شد..

اذان صبح را هم گفته بودند و ما هنوز بیدار بودیم...

ترانه را از خودم جدا کردم و گوشیم را خاموش کردم و گفتم:

ترانه میای با هم نماز بخونیم؟

_ نماز؟

_ اره..پاشو با هم بخونیم...میخوام انرژی بگیرم تا حالا من برات درد و دل کنم!

_ مال من از داداش جنابعالی بود... تو را کی درد داده؟

جوابش را ندادم و به سرویس داخل اتاقم رفتم. کوبید به در و گفت: هوی...بد جنس...بهت میگم تو را کی درد داده؟

وضوم را با ارامش خاطر گرفتم و خارج شدم. ترانه از فضولی در حال انفجار بود وهی این پا اون پا می کرد. چادر نمازم را به سرم انداختم و دستام را کنار گوشم گذاشتم و گفتم:

داداش تو...

سریع قامت بستم تا اجازه سوال پرسیدن را بهش ندم.وسط نماز داشتم از خنده غش می کردم. دیگه هیچ صدایی از ترانه نمی امد. نمازم را خواندم و برگشتم به سمت ترانه تا چادر را به اون بدم که دیدم همونجوری ایستاده و به نقطه ای خیره شده.

پقی زدم زیر خنده و گفتم:

_ خوبی تو...مگه من چی گفتم؟ مگه تو گفتی داداش من را دوست داری من خسیس بازی در اوردم؟ مگه من چمه؟ دختر به این ماهی...خوبی....خانمی...

میخواستم همین جوری ادامه بدم که با بالا امدن دست ترانه سکوت کردم. قیافه ترانه اصلا به شوخی نمی خورد. کاملا جدی بود. ارام بلند شد و به سرویس رفت. حالا نوبت ترانه بود که من را بازی بده.

وقتی نمازش را تمام کرد کنارم روی رخت خواب دراز کشید و گفت:

باران من را ببخش...

_ چته؟ چی میگی؟ مگه چی کار کردی؟

_ باران نخند...دارم جدی می گم...فقط میتونم بگم من را ببخش.

نیشم بسته شد.گفتم: برای چی؟

_ باران فراموشش کن. شما دوتا بهم نمی رسین...هیچ وقت.

(هیچ وقت را انقدر قاطع و محکم گفت که احساس کردم تمام وجودم خالی از روح شده)

باید خودم را بدست می اوردم. باید...باید...باید...

خنده ای عصبی کردم و گفتم: برو بابا...واقعا جدی فکر کردی من عاشق داداش خودخواه جنابعالی شدم؟ عمرا! فکر کن دوبار....

لبخند تلخی زد که فقط یک معنی می داد....اونم اینکه:" خر خودتی"

و واقعا هم خر خودم بودم...اما چرا هیچ وقت..مگه من چمه؟ شاید پای کس دیگه ای در میون باشه...درسته...حتما همین طوره.

باید دیگه به تیام فکر نکنم..و این با در گیر کردن خودم تو مسئله ی دیگه ای ممکن است...اما هر کاری کردم نتونستم ذهنم را باز هم خالی کنم.

دائما صدای ترانه توی گوشم می پیچید ( هیچ وقت) انقدر فکر کردم و فکر کردم تا همزمان با اشکی که از گوشه ی چشمم بیرون می چکید به خواب رفتم.. ..

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

دائما صدای ترانه توی گوشم می پیچید ( هیچ وقت) انقدر فکر کردم و فکر کردم و فکردم تا همزمان با اشکی که از گوشه ی چشمم بیرون می چکید به خواب رفتم....

_ پاشو تنبل خانم....بابا پاشو دیگه. از ساعت 10 تا حالا دارم صدات می کنم.

با رخوت لای چشم هایم را باز کردم و گفتم: مگه ساعت چنده؟

_تازه میگی ساعت چنده؟ ... سر کار خانم ساعت از یک و نیم هم گذشته. نمی خوای بیدار بشی؟

از تعجب احساس کردم شاخ هایی است که روی سرم سبز میشود.

_ چرا بیدارم نکردی؟

_ اول خودم خواستم بگذارم بخوابی. اما بعد خواستم بیام سراغت که تیام نگذاشت. گفت مزاحمت نشم.

کش و قوسی به بدنم دادم و از جایم بلند شدم .

_ این چه حرفیه؟ مزاحم کدومه دیگه؟

نگاه ترانه گویای ان بود که چشم هایم از گریه بدجور باد کرده و مایه ی ابرو ریزیه. نگاهش رنگ دلسوزی داشت. اما نباید دیگه خودمم دلم برای خودم بسوزه. چه برسد به اینکه کس دیگه ....

_ راستش اگر منم دلم میخواست بیدارت کنم برای این بود که این روز اخری را بیش تر با هم باشیم.

از اینکه قرار بود ترانه بعد از دو هفته برگردد دلم گرفت. دوست خوبی بود. مثل ارام. با به یاد اوردن ارام تازه یادم افتاد که ارام را این چند وقت که ترانه امده بود فقط سر کلاسا می دیدمش و اصلا وقت نشده بود تا در مورد حسام با هم صحبت کنیم.

با ترانه به طبقه ی پایین رفتیم که با سبد های پیک نیک که جلوی در ساختمان بودند مواجه شدم. بردیا که تازه من را دیده بود شروع به غر غر کرد.:

خرس انقدر که تو می خوابی نمی خوابه! نکنه مرض پرض گرفتی؟ من حوصله نعش کشی ندارم ااا.

_ بردیا زبونت و گاز بگیر. بیچاره دیشب جور ترانه خانم را که داشت هفت پادشاه را خواب می دیدرا کشید و امد بالای سر من و غرصم را داد. برای همین هم تا الان خواب بود. دیشب نخوابیده...

بردیا پوزخندی زد و با حالتی مسخره گفت: بارااااان؟

تیام_ اره ...باران

_ تیام جان تو مطمئنی حالت خوبه ؟

_ یعنی چی؟

_ یعنی اینکه باران بمیره هم از این کارا نمی کند. باران به خاطر من که برادرشم از خوابش نمی گذره این کارا رو نمی کند...اونوقت...

تیام نگذاشت بردیا به حرفاش ادامه بده . خنده ای کرد و گفت: شاید به خاطر من بکند...

احساس کردم تمام وجودم داره یخ میکند. نوک انگشتام به شدت سرد بود و حتی طاقت نگه داشتن عینکم را که در دستم بود را نداشتم.

وقتی به خودم امدم که بردیا داشت صدام می کرد تا به داخل اشپزخانه بروم. خواستم داخل اشپز خانه بشم که از کنار تیام گذشتم. نگاهش سراسر پشیمان و نادم بود. با نگرانی ای غیر قابل وصف داشت به من نگاه می کرد.

وارد اشپز خانه که شدم بردیا پشت به من رو به پنجره اشپز خانه که منظره ی اشپزخانه را نشان میداد ایستاده بود.

_جانم؟

_ میخوایم بریم جنگل...برو کارات و بکن تا بریم.

_ باشه...

_ چرا ایستادی...خب برو دیگه.

_یعنی فقط همین را می خواستی بگی؟

_ نه....اما در این مورد بعدا که تنها شدیم صحبت می کنیم.

_ نمی شه الان بگی؟ اخه کمی کنجکاو شدم.

_ نه نمی شه.

_ چرا؟

_ چون باید کمی تنبیه بشی.

_ هر کسی هم بخواد تنبیه بشه بالاخره باید جرمش را بدونه. اون بد بختی را هم که می خواهند دار بزنند اول بهش می گویند که دلیلش چیه بعد دارش می زنند. اصلا شاید نیازی ...

_ انقدر حرافی نکن...برو اماده شو که تا حالاشم خیلی دیر شده. می خواهیم زودتر راه بیفتیم.

_ هیچ وقت نمی گذاری حرفم را کامل بزنم.

_ خب اول حرفتو کامل بگو و بعدشم برو اماده شو.

با غیض رومو برگردوندم و گفتم: نمی خوام...به قول تو حرافی نمی کنم.

از کنارم بی تفاوت رد شد و گفت: بعضی موقع ها اصلا از این لوس بازی هات خوشم نمیاد. همش هم تقصیر بابا است که انقدر تو را لوس کرده.

واقعا من لوس بودم؟ اما چرا خودم این را احساس نمی کردم...به نظر خودم که خیلی هم جدی و با ثبات بودم.

_ باران! کجایی تو دختر؟ بیا اماده شو دیگه.

من نمی دونم ترانه این همه انرژی را از کجا می اورد.؟

وقتی اماده شدیم همه سوار ماشین بردیا به سمت جنگل به راه افتادیم. هرچند که جنگل را هم دوست داشتم. ولی ارامش دریا را به همه چی ترجیح می دادم. زیر اندازی پهن کردیم و بساطی را که تمام زحمت جمع اوری اش را ترانه کشیده بود را روی ان قرار دادیم. بردیا و تیام شروع به وصل کردن تور والیبال کردند تا کمی بازی کنیم...من با کمی من من گفتم:

_ مگه ناهار نمی خورید؟ ساعت 2:30 دقیقه است !

_ ابجی خانم شما تا لنگ ظهر خواب بودی و هیچی نخوردی. ما صبحانه را زدیم تو رگ و حالا حالا ها هم گرسنه نمی شویم.

و بعد از اتمام حرفش در حالی که سعی در بستن تور داشت رو به ترانه گفت: ترانه خانم چیزی داریم به این خواهر شکموی بنده بدیم تا کمی دست از غر زدن بکشه؟

ترانه با لبخندی به بردیا نگاه کرد که کیسه تهوع لازم شدم ....اما تا نگاه از محبوب گرفت شروع کرد به در اوردن خوراکی ها.

الحق که خانمی بود برای خودش. همه چی با خودش اورده بود. کمی نان و پنیر و خیار خوردم و بعد از ان هم چهار نفری از فلاکسی که ترانه اورده بود چایی گرمی خوردیم که واقعا هم تو اون هوا بهمون می چسبید.

قرار شد 4 نفری والیبال بازی کنیم. ترانه تمایلی به بازی نداشت . ولی بردیا دائما بهش اصرار می کرد که او هم بازی کند.

_بابا بردیا این خواهر من را ولش کند. من میدونم اون دردش چیه...

من که کاملا از ماجرا پرت بودم بی حواص گفتم:دردش چیه؟

_ حالا باران من یه چیزی گفتم...تو چرا جدی می گیری...منظور من این نبود که اون حتما یه دردی داره که...اخه ترانه بازی والیبالش افتضاحه. اصلا خوب بازی نمی کند. برای همین هیچ وقت تو بازی شرکت نمی کند.

_ اره ترانه؟

_ اره باران جون...بابا چرا اینجوری نگاه می کنی؟ خب بلد نیستم دیگه!

_ اخه ترانه خانم مشکل اینجاست که باران به طور حرفه ای بازی می کند. برای همین فکر می کند همه خانم ها مثل خودش هستند.

دوست داشتم ترانه هم از این روز اخری لذت ببره تا اینکه تنها بشینه و بازی ما ها رونگاه کند. برای همین هم گفتم:

من و ترانه توی یک تیم...شما دوتا هم تویک تیم.

دستم را به طرف ترانه که هنوز روی زیر انداز نشسته بود دراز کردم و گفتم: پاشو گل دختر که امروز روز من و توئه.

_ وای...نه باران...من نه.

با لحن کش داری گفتم: ضایم نکن دیگه....پاشو که میخواهیم بریم سوسکشون کنیم.

نگاهی از سر استیصال بهم انداخت و دستم را گرفت.

وارد زمین شدیم و اولین سرویس توسط تیام زده شد. بازی واقعا جدی بود. بردیا هم هر بار با فرود امدن توپ روی زمین ما داد و هواری راه می انداخت که مامانمم توی خونه می فهمید که بردیا اینا امتیاز گرفتند. والبته اینکه واقعا این ترانه بازیش بد بود. نمی دونم این بشر چه علاقه ای به ساعد داشت. در هم حالت دستش را به صورت ساعد زدن می گرفت. هیچی نمی گفتم. وقتی بیست و پنجمین توپشون توی زمینمون افتاد به جای اینکه ناراحت باشم فقط از قیافه ی ترانه می خندیدم.

از شدت عصبانیت انقدر سرخ شده بود که دود هایی را که از گوشاش بیرون می زد را می دیدم. وقتی بردیا یا سر و صورتی خیس داشت از کنارش رد می شد اروم در گوشش چیزی گفت که نفهمیدم. ولی هرچی بود مثل ابی روی اتیش بود. ترانه هنوز با نیش باز وسط زمین بازی ایستاده بود.

به نزدیکش رفتم و گفتم:

چیه؟ داغ کردی؟

یک تای ابروش را بالا انداخت و گفت: همش تقصیر توئه دیگه...چی می شد یکم بیشتر سعی می کردی؟ ایش ش ش.

دهنم از تعجب کاملا باز مونده بود.چون در اصل ترانه و تیام بازی نمی کردند. تیام که بیشتر ایستاده و بود به خاطر دردی که از جای بخیه های تازه کشیده شده اش ساطع میشد نمی توانست بازی کند و ترانه هم که فقط بلد بود واسه من ساعد بزند.

حالا من" بیشتر سعی می کردم؟"

به نزدیک زیر انداز که رفتم دیدم تیام دراز کشیده. سعی کردم بی تفاوت باشم ولی باز هم نتوانستم. ارام دهانم را به کنار گوش ترانه بردم و گفتم:

تیام چیزیش شده...؟

ترانه نگاهی زیر زیرکی به تیام انداخت و اون هم به ارامی در کنار گوشم زمزمه کرد:

درد داره...مثل اینکه همین یه ذره ای هم که دویده بهش فشار امده.

یه مدتی همه در سکوت روی زمین نشسته بودیم. البته بجز تیام که دراز کشیده بود و دستش را هم سایه بان چشمهایش کرده بود.

بردیا – تیام خوبی؟

_ اره داداش...شما ها برید ادامه ی بازیتونو بکنید . من ترجیح میدم یکم دراز بکشم...پاشو برادر من.

_ نه دیگه...منم خسته شدم. شماها چطور؟

_ من که داغونم...باران را نمی دونم.

_ منم همین طور. بی خیال. مهم اینه که اقایون سوسک شدند.

تیام لای چشماشو باز کرد و خیره به چشمانم گفت: ما سوسکیم؟

لبخندی زدم و سرم را با شیطنت تکان دادم.

خنده ای شیطانی کرد و گفت: باشه...هرچی شما بگین. اصلا ما سوسک.

و به ارامی به بردیا چشمک زد که از دید من پنهان نماند...خدا به دادمان برسد. معلوم نیست به چه فکری افتادند.

شروع کردیم رای گیری که چه کاری کنیم. با جمع ارا به این نتیجه رسیدیم که تیام و ترانه برامون بزنند و تیام هم برامون بخونه....که البته با مسخره بازی ها و اصرار تیام که بعد از اعلان نظرش بردیا هم با او هم دست شد قرار شد هر کس یک شعر بخونه....

اولین نفر نوبت ترانه بود....

با جمع ارا به این نتیجه رسیدیم که تیام و ترانه برامون بزنند و تیام هم برامون بخونه....که البته با مسخره بازی ها و اصرار تیام که بعد از اعلان نظرش بردیا هم با او هم دست شد قرار شد هر کس یک شعر بخونه....

اولین نفر نوبت ترانه بود....

باید اعتراف کنم ترانه هرچند که والیبال افتضاحی داشت صدای محشری داشت...وقتی همه با نظر سنجی موافقت کردیم خود ترانه پیشنهاد کرد که اول خودش بخونه...

همه براش دست زدیم و بالاخره با کلی شوخی و خنده شروع کرد:

چشات ارامشی داره که تو چشمای هیشکی نیست

میدونم که توی قلبت

بجز من جای هیشکی نیست....

ترانه فقط قسمتی از اهنگ را خونده بود که تیام شروع به نواختن کرد. مثل همیشه عالی می زد. عالی و بی نظیر. تیام...مردیکه خواهرش بهم گفته بود دست نیافتنیه... اما چرا..؟

چقدر خوشتیب بود...مثل همیشه عالی لباس پوشیده بود. یک پلیور طوسی با شلوار جین سرمه ای. صورت استخوانی و مردونش ...با ابرو های پر و مشکی اش. ..وای که چقدر اون صورت جذابش را دوست داشتم. دیگه یواش یواش دوست داشتم بپرم یه ماچ محکم بکنمش که سرش را بلند کرد و بهم نگاه کرد. از نگاهش غافلگیر شده بودم. ولی دوست نداشتم خودم را لو بدم..لبخندی بهش زدم و از او رو گرفتم و به بردیا خیره شدم...!

صورت بردیا را نمی دیدم.سرش را کاملا انداخته بود پایین. اندازه ی تمام دنیا دوسش داشتم. کاش هیچ وقت زنش ازم نگیرتش.

غلط کرده. بچه پر رو. اصلا نمی گذارم زن بگیره. زن می خواد چی کار؟ اصلا هر وقت من شوهر کردم اونم زن بگیره....حالا شوهر کجا بود توی این قحطی شوهر؟!

از بردیا هم گذشتم. به ترانه نگاه کردم که جو گیر شده بود در حد لالیگا و رفته بود تو حس. چشماشو بسته بود و میخوند...ولی خدایی این خانواده کلا صداهاشون عالیه. مثل خانواده ما. مخصوصا زمانی که میریم توی حموم ... به قول مامان خاندان بردباری ها اگه وارد خوانندگی می شدند همه فرار می کردند.

_ هورا ...هورا...به افتخار اجی ترانه...

با این بچه بازی های تیام فهمیدم اهنگ تموم شده.

یکی نیست بهش بگه دست و پاتو اره کن نی نی کوچولو. هوراااا هورااا راه انداخته واسه من. بی مزه. من و بردیا هم برای ترانه دست زدیم. ترانه هم که ماشالله بی جنبه در حد لالی...نه نه این دفعه دیگه لالیگا نه. بد تر. در حد تیم ملی اوروگوئه. نیششو باز کرده بود تا اورست و هی به بردیا می گفت :

اقا بردیا واقعا خوب بود؟

انگار این داداش ما با اون صدای نکره اش کارشناس تشخیص صداست. دوباره گوشی بردیا زنگ خورد و این نیش ترانه بسته شد. باز خوبه گوشی بردیا زنگ زد. وگرنه تیام بردیا را می کشت. انقدر که این ترانه تابلوئه. همچین به بردیا نگاه میکنه که انگار داره برت پیت نگاه میکنه. 

_ الو سلام مامان خوشکلم...چطوری؟

پس مامان پشت خط بود. وای قیافه ی ترانه دیدنی بود. همچین نفس راحت کشید که تیام هم فهمید داستان از چه قراره و خانم یه دل نه صد دل عاشق سینه چاک این بردیا ی در پیته...

_ باران گوشی تو خاموشه؟

_ اره...شارژ نداره خاموش شده.

_ اره مامان. گوشیش شارژ نداشته. ......باشه. حالشو میگیرم. تو خودتو ناراحت نکن. اوکی مامی جونم. پس از من خدافظ...به بابا سلام برسون.

بردیا گوشی را داد دست من و خودشم به سمت تیام رفت.

_ سلام مامان بی معرفت خودم.

_ خیلی پر رویی باران..من باید به تو زنگ بزنم.؟ از اسمان به زمین می باره یا از زمین به اسمان؟

_ اوخی...چیه مامانم ؟ باز دوباره چی شده که داری سر من خالی می کنی؟

_ چیزی نشده.

_ چرا...مامان لوس من هر وقت چیزی شده باشه اینجوری داد و هوار میکنه.

_ تو ادم بشو نیستی دختر. چند دفعه گفتم ادم با بزرگ ترش اینجوری حرف نمی زنه؟

_ خب با آددددددم. نه با من.

_ استغفرالله. چی بگم به تو اخه؟ پس خودتم میدونی که از ادم ها به دوری..نه؟

_ اره مامان جون. می دونم. من فرشته ام.

_ واه واه. یکم خودتو تحویل بگیر.

_ چشم عزیز دلم. حالا که تو گفتی حتما.

_ انقدر وقت من و نگیر.

_خوبه شما زنگ زدی...من وقت شما را گرفتم؟

_ اخ اخ. دختر خوب شد گفتی. هواس برای ادم نمی ذاری که. میدونی امروز کی زنگ زد؟

_ اخ جوووووون.

_ مگه میدونی که کی زنگ زده؟

_ اره.

_ مگه به خودتم زنگ زده؟

_ نه..معلومه که نه.

_ پس از کجا میدونی که کی زنگ زده؟

_ خب هر دختری وقتی مامانش اینجوری باهاش حرف می زند میفهمه که کی زنگ زده دیگه.

_ یعنی چی؟ جرا چرت و پرت میگی؟

_ مگه خواستگار زنگ نزده؟؟؟ اخ خدا....انقدر هی گفتم "ای اسمون کبود واسه همه بود واسه من نبود" که بالاخره واسه منم خواستگار اومد. هی مامان منم دیگه رفتنی شدم. مامان من شرایطشو می پذیرم. نظر من مساعده. فقط زمان عقد را به من خبر بدین. مامان من دیگه باید برم. کاری نداری؟

_ باران من واقعا از تو قطع امید کردم. تو هیچ وقت ادم نمی شی.

_ ا؟ ماماااان!

_ مامان و زهر مار. مامان و زهر حلاحل. ادم به مامانش میگه اخ جون شوهر؟

_ مامان من من اگه به تو نگم به کی بگم اخه؟

_ بگو غلط کردم!

_ ا؟ واسه چی؟ خب دلم شوهر میخواد. مگه چیه؟

_ باران...به ولای علی دارم عصبانی میشم ااا.

اوه اوه. اصولا مامان من وقتی میگفت به ولای علی یعنی عصبانی هست. دیگه نیازی نیست عصبانی بشه. از در غل کردن و شکر خوردن وارد شدم و گفتم:

_ به جون بردیا شوخی کردم.

_ جون بردیا رو قسم نخور..

_ اخه میگی میدونی کی زنگ زده؟

_ یعنی هرکی به این خونه زنگ میزنه خواستگاره؟

_ منم فهمیدم کسی خر نمیشه بیاد من را بگیره. ولیخواستم مزاح کنم که از بی حوصلگی در بیای.

_ مزاح کنی دیگه؟

_ بله...البته اگه مزاح در ایران ممنوع نباشه.

_پس من هم فقط میگم کی زنگ زده. دیگه نمیگم که چی گفته تا یکم جوش بزنی از بی حوصلگی در بیای.

_ خب حالا بالاخره کی بوده؟

_ یاشار

یک لحظه احساس کردم تمام مخیله ام پلمب شده. یاشار...یاشار...نفهمیدم چی شد ...ولی فقط احساس کردم که جنگل را گذاشتم رو سرم....داد زدم: کی؟ یاشااار؟

_ خب...مثل اینکه دوزاریت افتاد. خب عزیزم...بابات داره صدام میکنه.بای بای.

مثل یخ وا رفتم. کاش انقدر مسخره بازی در نمی اوردم تا ببینم این یاشاری که زنگ زده همون یاشاره یا یه یاشار دیگه. اما یاشار دیگه کجا بود؟ من در تمام عمرم فقط یه یاشار میشناختم...اما...مگه میشه؟

_ باران بیا دیگه. ایش. اقا بردیا میخواد برامون بخونه. دوساعته معطلمون کردی.

من که کلا پرت بودم گفتم: بخونه؟ چی بخونه؟

_ خوبی؟ مگه قرار نبود هرکی یه اهنگ بخونه؟

_ اهان..اومدم.

تا به ترانه رسیدم دهنشو چسبوند به گوشمو شروع کرد به غر غر کردن:

ایش...نمی شد زود تر قطع کنی؟ یه بار این داداش تو میخواد برامون بخونه ها...

با دستم صورتشو کنار زدم و گفتم:

ایش...انقدر غر نزن...توی گوش بیچاره ی من فوت نکن. کر شدم. حالا هم به جای غر غر کردن بگذار بخونه.

به بردیا نگاه کردم و گفتم: بردیا بخون که باید بعدش یه چیزی بهت بگم که شاخ در بیاری.

_ چی؟

_ حالا بخون...بعدا بهت میگم.

بردیا شونه ای بالا انداخت و بی تفاوت سینی رو از کنار دستش برداشت صداشو نازک کرد و خوند:

نبینم که بازنشستی منتظر چی هستی؟

تو جشن شب نشینی باید پاشی برقصی، باید پاشی برقصی

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

تا بردیا این اهنگ و شروع کرد تیام هم گیتار را پرت کرد و بلند شد...اون وسط هی قر میداد و عشوه میومد. زیر موهایی که تا گردنش بود دست می برد و هو هو میکرد.

بعدشم دست انداخت و شالگردن من را از گردنم کند و بست به کمرش. دیگه من و ترانه از خنده ولو شده بودیم.اما بردیا دست بردیار نبود و باز هم ادامه میداد و جلو تیام زانو زده بود و میخوند...

"آخ من قربون اون صورت خوشگلت برم

تو دلت غم نشینه قربون اون دلت برم

پاشو باز با من برقص تا گل بریزم زیر پات

تا به آتیش بکشی صحنه رو با دلبری هات

"'خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن''

تو اگه میخوای برات زمستونو بهار کنم

واصه تو از آسمون ستاره رو شکار کنم

تو گل یاس منی دشت شقایق واسه چی؟

تا منو داری دیگه این همه عاشق واسه چی؟

''خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن''

چه خوبه با تو بودن فدات بشم الهی

تو عشق آخرینی راستی چقدر تو ماهی

مثل نگاه اول روزهای آشنایی

هنوز برام شیرینی دختر قصه هایی

دختر، دختر دختر قصه هایی...

''خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن

خشگلا باید برقصن.....

وقتی اهنگش تموم شد پرید و لپ تیام یک ماچ محکم کرد. تیام هم مثل این زنا یک جیغ بنفش کشید و رفت پشت یکی از درختا و ادای گریه کردن در اورد. هممون می خندیدیم. واقعا که از بودن با این جمع راضی بودم.

خلاصه بعد از کلی ادا اطواری که تیام سر یه ماچ که داداش بیچاره ی ما ازش گرفته بود در اورد بالاخره نشستند سر جاشون و اروم گرفتند. اما تازه بد بختی من شروع شده بود که اصرار می کردند باید بخونم. اخه یکی نیست بگه من با این صدای خروسیم و چه به خوندن. انقدر گفتند که بالاخره بهشون افتخار دادم و قرار شد بخونم. اما اخه چی بخونم؟...از اون بالا کفتر میاید...نه بابا این چیه؟ اهان ... پارسال با هم دست جمعی رفته بودیم زیارت...اره دیگه باران خانم...اصلا کلا جوادی ...حالا اینو به بقیه هم ثابت نکنی مشکلی نیستا...اخه چی بخونم...مادر من مادر من...خوبه؟...( وای..مامان.)

سرم و بلند کردم که دیدم بردیا و تیام و ترانه زل زدند به من. باز مثل اینکه بلند فکر کرده بودم.

_ مامان چی؟

_ بردیا مامان یه چیزی گفت که تازه الان یادم افتاد!

بردیا چشماشو ریز کرد و گفت: ما رو سیاه نکن ابجی کوچیکه. ما خودمون ذغال فروشیم. حرفو چرا میپیچونی؟ بخون بینیم بابا.

_ به جون بردیا راست میگم.

_ از خودت مایه بگذار دختر. از کیسه خلیفه می بخشی؟

_ خیل و خب بابا. به جون خودم راست می گم.

تیام _ بردیا جان خب بذار حرفشو بزنه. تو اصلا نمی گذاری این بیچاره حرف بزنه هی می گی خالی نبند.

_ تیام خان کی بیچاره است؟ یکم ادبم خوب چیزیه هاااا.

_ اصلا به تو خوبی نیومده. بردیا جان این بارانی که من می شناسم کلا ادم دروغ گوییه. حرفاشو باور نکن.

_ واقعا که...

بردیا _ به جای یکه به دو با تیام بگو ببینم مامان چی گفت...

خودم و سر جام کمی تکون دادم و یکمم به سمت بچه ها خم شدم و به ارومی گفتم: بردیا...

بردیا هم از حالت من پیروی کرد و با صدای یواشی گفت: چی شده باران؟

از زیر چشم به تیام و ترانه هم نگاه کردم که مثل این فضولا اونا هم خم شده بودند و منتظر بودند تا من جواب بدم. اصلا کلا از خیال اینکه جریان رو بگم منصرف شدم و کمی شیطنتم گل کرد. به همین خاطر باز هم صدایم را یواش تر کردم که در مقابل این کارم اون ها هم سرشون را نزدیک تر کردند...

_ مامان می گفت دیشب ساعت 8:30 شامشون را خوردند.

از قصد مکث کردم...( هر سه با هم گفتند : خب...) یکی نیست به این دوتا بگه مسائل خانوادگی ما به شما دوتا فضول چه مربوطه؟ کلشونو همچین نزدیکه کرده بودند که انگار دارند در مورد یک مسئله مملکتی حرف می زنند.

ادامه دادم: اخه از موقعی که منم دیگه امدم پیش تو زود شامشون را می خورند و می خوابند و خوابشون هم بیشتر شده.

باز هم من مکث کردم و باز هم ان ها همزمان گفتند: خب...دیگه بازیم گرفته بود. قیافه هاشون دیدنی بود. از قصد صدام و یواش تر کردم که کمی بیشتر هیجان بدم: جدیدا همسایه ی دست چپی ها...همونایی که یه خانواده 4 نفره بودند..

این دفعه بردیا به تنهایی و به ارامی گفت: اره اره...یادمه. خب..

_ انها رفتند...خونشون رو به یه زن و شوهر جوون فروختند.

دوباره هر سه گفتند : خب...( دیگه داشتم قاطی می کردم. اخه مهلتم دیگه نمی دادند که کمی مکث کنم و یه ذره هیجان بدم...مثل پارازیت هی میگویند خب خب ...این دفعه بگویند خب ...چمیدونم. یه کاری میکنم دیگه)

_ خلاصه..این چند وقت که از اسباب کشیشان می گذشته نه بابا دیده بودشان..نه مامان...البته بجز همون روز اسباب کشی.

دوباره یکصدا و همدل گفتند: خب...

یکی نیست بهشون بگه شما که انقدر با حالین و مثل گروه سرود یک صدایین برین حداقل چند تا راهپیمایی شرکت کنید این مملکت بهتون افتخار کند...چهارتا مرگ بر امریکایی مرگ بر اسرائیلی...

ترانه با صدایی که می لرزید گفت: باران نصف عمرمون کردی...خب...بگو دیگه.

_ اره..داشتم می گفتم. ..(صدامو وحشت زده کردم و گفتم):تا دیشب..

تیام _ حالا جریان دیشب چیه؟

(فقط این تیام خونسرد بود...نگران نباش دااااش...خونسردی تو را هم می پرونیم..به من میگویند بچه زرنگ تهران)

_ دیشب مامان و بابا وقتی شامشون و می خورند مامان ظرف هارو میچینه تو ماشین و از اشپزخونه بیرون میاد و ...( با هر کلمه ای که من می گفتم اینا هم کله هاشونو نزدیک تر می کردند ) میره توی اتاق خوابشون و کمی پلکاشون روی هم می افته...که یهو....

با رعد و برقی که زده شد ترانه همچین جیغی کشید که خودمم ترسیدم و باهاش شروع کردم به جیغ کشدن. البته تیام و بردیا هم وضع بهتری از ما نداشتند و ترسیده بودند.

(دیدی اقا تیام من بچه زرنگ تهرانم)

بردیا که خودشم رنگش پریده بود میخواست تریپ مرد بازی در بیاره که اره نترسیده برای همین گفت:چتونه ؟ چرا داد می زنید؟ رعد و برق بود! نازک نارنجی ها!

تیام که نمیخواست بین ما بحثی بشه و از طرفی دوست داشت بقیه ماجرا رو بشنوه گفت: خب باران ...ادامه حرفتو بزن.

ترانه_ نه باران ... من نمیدونم چرا ترسیدم. نگو. ولش کن...بیاید در مورد چیزای خوب خوب حرف بزنیم.

تیام _ ا؟! ترانه! خب می ترسی پاشو برو اونطرف بشین. اینا خواهر برادرند. می خواهند حرف بزنند..

جناب اقای فضول خودش میخواهد فضولی کنه میگه خواهر برادرند. یکی نیست بهش بگه اصلا شاید به قول تو من خواهر بخواهم به بردیای برادر چیزی یواشکی بگم...تو چی میگی این وسط..

بردیا_ ترانه بیا بشین...چیزی نیست که یک حرف عادیه. باران ادامه بده..

ترانه نشست و منم یواش یواش دوباره به حالت قبلیم برگشتم و گفتم: اره...داشتم می گفتم...ا؟! راستی چی داشتم می گفتم؟

بردیا_ زهر مار...چرا داد میزنی؟ فاصلمون یه وجبه ها

تیام_ داشتی می گفتی که مامانت اینا خوابیدند که یهو...بعدشم رعد و برق زد.

_ اره...داشتم میگفتم...( خودم از کارای خودم خندم گرفته بود...100بار گفتم اره داشتم می گفتم. اما دریغ از یه اعتراض این ها...بیچاره ها چه رفتند توی خماری) مامان و بابا می خوابند که یهو صدای جیغ می شنوند..

ترانه با وحشت گفت: جیغ؟!...جیغ کی؟

تیام_ هیس...بذار حرفشو بزنه.

من صدام و از اونا که به ارومی حرف می زدند هم کمتر کردم و گفتم: جیغ همان خانم جوان...

ترانه_ خدای من...

این دفعه بردیا بود که به پارازیت های ترانه اعتراض می کرد: هیس...خب؟!

_جیغ میزده...هی التماس می کرده...

ترانه_ به کی التماس می کرده؟...چی می گفته؟ ( نه بابا...این ادم بشو نیست..تا این دوتا زبونشو از حلقومش نکشند بیرون ادم نمیشه)

_ هی اسم شوهرشو صدا میزده ( دستام و مشت کردم و به حالت التماس و عجز و لابه و البته کمی هم همراه با وحشت گفتم:" حامد...حامد...حامد تو رو خدا خواهش میکنم..حامد من دارم سکته میکنم...حامد..بکشش..بکشش" دیگه مامان که بیدار شده بوده هیچ...بابا هم بیدار شده بوده. 

باز مکث کردم تا تاثیر حرفام و روشون ببینم...قیافه هاشون فراتر از خنده بود.اصلا شده بود بمب خنده. رنگ ترانه ی بیچاره که زرد زرد بود و چشم هاشم مثل وزق زده بود بیرون. تیام هم خیره خیره من را نگاه می کرد. اما قیافه ی بردیا از همشون خنده دار تر بود. سعی می کرد خود دار باشه...ولی انقدر کنجکاو بود و البته کمی هم ترسیده بود که همه ی سعی اش بیهوده بود.

_ دوباره می شنوند که دختره این بار دیگه جیغ نمیزده...بلکه اربده میکشیده...( مکثی کردم و یهو فریاد زدم): حامد....سوسک ک ک ک...

دیگه نمی تونستم خودم و نگه دارم ...کف حصیر ولو شده بودم و به قیافه ی وحشت زده و رنگ پریده ی انها نگاه می کردم. بیچاره ترانه..این بارهم پا به پای من جیغ زد. همشون که با جیغ من از روی دوتا سنگ روبه روی همی که رویشان نشسته بودیم نیم خیز شده بودند دوباره سر جایشان نشستند و کمی نفس تازه کرده بودن. اما فقط من بودم که هنوز داشتم می خندیدم.

بردیا_خیلی شوخی بی مزه ای بود. که چی؟ حالا مثلا ما ترسیدیم؟

_ اره داداشی...بی فایده بود. اخه نیست تو نترسیدی؟( و پشت بند حرفم زدم زیر خنده) بیچاره داداشم. خیلی عصبانی بود. اینو از پره های بینیش که باز و بسته می شدند کاملا می تونستم حس کنم. نگاهی به تیام کردم که دیدم نگاه اون هم به سمت منه..وقتی من را متوجه خودش دید لبخندی زد و سری تکان داد که یعنی از دست تو دختر...

من هم لبخندش رو بی پاسخ نگذاشتم . تیام به شانه ی بردیا زد و گفت:

خبه...خبه..انقدر زیر لب غر غر نکن.همچین موضوع جدی ای هم نبوده...پاشو جوجه بازی..

بردیا هم باز از ان نگاه های میرغضبی به من کرد و بلند شد و رفت کمک تیام.

تیام به شانه ی بردیا زد و گفت:

خبه...خبه..انقدر زیر لب غر غر نکن.همچین موضوع جدی ای هم نبوده...پاشو جوجه بازی..

بردیا هم باز از ان نگاه های میرغضبی به من کرد و بلند شد و رفت کمک تیام.ناهار را که خوردیم همه به اتفاق هم پیاده رویه جانانه ای کردیم و دوباره هممون ولو شدیم...ترانه گفت: ولی خودمونیم باران...خوب از زیر خوندن در رفتی.

به شوخی چشمکی به ترانه زدم و گفتم: بچه ها مامانم می گفت چند روز پیشا....

تیام_ ترانه جان بیکاری؟! ... شماها نفهمیدید این نمیخواد بخونه؟..حالا هی بهش گیر بدید. خوشت میاد الان شروع کنه دوباره یه چیزی بگه که مجبور شی تمام شب از ترس خوابت نبره و بیدار باشی دختر؟

_ وا؟! مگه حالا من اون موقع ترسیدم که حالا بترسم؟

بردیا_ بسه تو رو خدا. انقدر در مورد شاهکار این خرس گنده حرف نزنید.

از بردیا عصبانی شدم. جدیدا خیلی بی ادب شده بود. اون حق نداشت جلوی اون دوتا اینطوری حرف بزنه: اقا بردیا خوبه یکم ادب داشته باشی..

_ ادم با کسی با ادب صحبت می کنه که کمی شعور و درک داشته باشه.

_ دیگه نمی تونستم این دیوونه بازی هاشو تحمل کنم. از جام بلند شدم و همونطوری که داشتم از بالا خیره خیره بهش نگاه می کردم گفتم: الان تو خیلی شعور داری که جلوی دیگران این حرف ها را می زنی؟

مثل فنر از جاش بلند شد و سیخ جلوی من وایساد( فکر کرده از هیکلش می ترسم بچه پر رو)بلافاصله تیام هم ایستاد و اروم طوری که مثلا می خواست من نفهمم چند بار به دست های بردیا که کنار پهلوهایش افتاده بود زد که یعنی کوتاه بیا. من نمیدونم این نخود هر اشی نشه نمی شه؟ لابد نمیشه دیگه.

این بردیا ی پر رو هم که حالیش نمیشه که تیام فضول مثلا میخواد من نفهمم: هان؟ چیه؟ تو چی میگی این وسط؟

تیام چشم غره ای رفت و گفت: بس کن دیگه..یه موضوع مسخره رو داری کش میدی . هم اعصاب خودتو خرد می کنی هم بقیه رو. این ابجی بیچار ی من چه گناهی کرده که روز اخری مجبوره داد و هوار های شما دوتا را بشنوه؟

بردیا بی توجه به حرفای تیام راهش را کشید رفت و خودشو میان درخت ها پنهان کرد. دیگه ساعت 7:30 دقیقه بود. همه خسته بودیم و حوصله ادامه دادن به گردش را نداشتیم. تیام چندبار شماره ی بردیا را گرفت که بگوید برگردد که برویم ولی موفق نشد. ترانه هم یه گوشه نشسته بود و غمبرک زده بود. داشتم وسایل را جمع می کردم که سر و کله ی داداشی هم پیدا شد. محلش نگذاشتم اون هم بی تفاوت از کنارم گذشت. تیام که در حال زیر نظر گرفتن ما بود به سمت من اومد و گفت:

باران زودتر بریم...ترانه بلند شو به باران کمک کن و بعد از اتمام حرفش خودش سریعا زیر انداز و کمی خرت و پرت و برداشت. توی ماشین هیچ کس حرف نمیزد. تنها صدایی که سکوت را می شکست صدای شادمهر بود. اهنگ عادت...همان سی دی ای بود که چند روز پیش تیام ازم خواست برایش رایت کنم.داشتم به این چیزا فکر می کردم که خوابم برد. با صدای ترانه که داشت صدام می کرد بیدار شدم.

_ خانم خوش خواب...بلند شو. رسیدیم.

کش و قوسی به بدنم دادم و از ماشین خارج شدم. نمیدانم چرا بردیا انقدر عصبی بود. همیشه همینه. یهو جن میگیرتش. بچه دعاشو گم میکنه میاد خر من بدبخت و میگیره. ترانه هم که خدای غمبرک بود. دپ زده بود در حد...ای بابا. من نمیدونم این تیکه کلام از کی افتاده توی دهن من. هی در حد درحد...! توی اتاق خودم با ترانه تنها شدم که گفتم: ترانه جونم...

_ بله؟!

_ اجی چته؟ ( اون هم از لحن مزخرف و بی مزه ی من پیروی کرد و گفت): اجی دلم گرفته!

_ خب اجی برو دست شویی باز شه. میخوای قرص بهت بدم؟؟لابد از دست پخت این بی مصرف هاست دیگه! اخه پسرا رو چه به اشپزی؟!

_ باران میدونی چیه...دارم فکر میکنم بعضی موقع ها واقعا نیاز داری که یکی برات شاخ شانه بکشه.

_ واقعا که. اگه منظورت به بردیا ی خل و چله باید بگم اون غلط می کنه برای من شاخ شانه بکشه. امروزهم جن گرفته بودش. وگرنه غلط میکنه از این کارها بکنه. الانم من فقط شوخی کردم شاید این دلت بدون قرص هم باز بشه.اخه میگویند که این قرص های شیمیایی کلیه را از کار میندازه.

زیر چشمی نگاهم کرد و سرش را انداخت پایین. دیدم شانه هایش داره می لرزه. خدایا...من چرا باید همیشه شاهد اشک و اه این و اون باشم. ایش ش ش .

_ اجی چی شد؟ چرا داری گریه میکنی؟ اصلا من غلط کردم. خب؟ گریه نکن دیگه...

سرشو بلند کرد که دیدم داره هر هر می خنده.: رو اب بخندی دختر. من را بگو که دلم داشت برای تو کباب می شد. همتون لنگه ی هم خل و چلید. اصلا همان به درد داداش دیوونه ی من میخوری. خدا در و تخته رو خوب باهم جور کرده.

دوباره خندش پرید. ایش...ای بردیا خدا بگم چی کارت کنه که عامل ناراحتی همه هستی. من نمیدونم این غازقلنگ چی داره که همه عاشقش میشوند. مامانم یه نوه عمه داشت که هم سن بردیا بود. اسمش پریسا بود. این پریسا خانم به دلیل اینکه باباهامون شغلشون یکی بود و بعضی مواقع با هم کار می کردند و دلیل بر رفت و امدبود سعادت دیدار برادر بنده را زیاد پیدا می کرد. وای که تا بردیا را گیر می اورد دیگه هیچ کس را نمی دید. انقدر هم لوس بود که میخواستی بکشیش. یعنی اینکه همیشه من میخواستم بکشمش. البته از حق نگذریم که بردیا هم دل خوشی ازش نداشت.

_ کجایی باران؟....نگران نباش.یا خودش میاد یا خبرش.

_ زبونتو گاز بگیر. دختره ی بی تربیت. در مورد اقامون یک بار دیگه بشنوم اینطوری حرف میزنی من دانم و تو ها...

_ اوه اوه...اقامون اقامون...

_ پس چی فکر کردی؟ هان؟ من اگه چشمامم به اقامون بد نگاه کنه چشمام و در میارم زیر پام له میکنم.

_ خدای من...از اون شوهر پرستایی هستی که دومی نداره.

_ عمرا...برو بابا . شوهر تو این دوره زمونه کیلویی چنده؟

_ یا خدا...من بالاخره به کدوم ساز تو برقصم؟

_ برقصی؟ استغفرا...! دخترم این کارا از شما بعیده.

من میگم اینا همشون دیوونن هیشکی باور نمی کند. همچین بی مقدمه یهو پرید بغلم کرد که کپ کردم.: چته؟ چرا اینجوری می کنی؟

_باران خیلی دلم برات تنگ میشه.

نگاهی به چشای غرق اشکش کردم و گفتم: منم دلم برات تنگ میشه اجی جونم. بی وفا نشیا. اس بده. زنگم بزن. خب؟

_ رو چشمم...حتما.تو هم همینطور.

همچین دماغش را کشید بالا که حالم بهم خورد...ایی...حیف که الان موقعیتش نیست.وگرنه حالی ازت می گرفتم که باراول اخرت بشود که اینجوری دماغتو میکشی بالا.

کمی من من کردم. نمی دانستم باید بگم یا نه. شایدم باید کارم را می کردم و بعدا به ترانه می گفتم. ولی ترجیح می دادم که اون هم در جریان باشه. واگر هم مخالفتی داره همین الان بگه...البته خودش هم باید کمکم می کرد..

_چیزی میخوای بگی باران جان؟

_ اره...یعنی...میشه اینجوری زل نزنی به من تا راحتتر بتونم بگم؟

چشماشو به زیر انداخت و گفت:بیا..خوبه؟

_اره اره...عالیه. ( نفس عمیقی کشیدم و گفتم): نظرت چیه که در مورد تو از زیر زبون بردیا حرف بکشم؟

به سرعت دستای من را که در دست داشت پس زد و بلند شد ایستاد. کاملا فهمیدم که منظور من را بد متوجه شده..

_باران من اگه به تو حرفی زدم نه برای اینکه بخوام تو یک کاری کنی و من را به ریش داداشت ببندی. فقط یک دردو دل بود...همین. اما تو انگار این چیزا را نمی فهمی. من فقط میخواستم بالاخره این راز و برای یکی بشکافم...چون داشتم می ترکیدم..اونم فقط به عنوان یک دوست نه به عنوان خواهر عشقم...می فهمی؟( ودوباره با صدای بلند تری تاکید کرد): فقط یک دوست.

_ هیس...چرا داد میزنی دختر؟ حالا مگه من چی گفتم؟!

_ دیگه چی میخواستی بگی؟

_ببین ترانه ازت میخوام تا زمانی که دارم حرف میزنم از جات تکون نخوری! و تا اخر حرفام را به خوبی گوش کنی. Ok?

_فقط ازت میخوام حرف بی مورد نزنی که دوباره قاطی می کنم.

_ حرف بی مورد نیست...ترانه کتاب شازده کوچولو را خوندی؟

_ اره..چطور مگه؟

_ داستان روباهی که با شازده کوچولو اشنا میشه چی؟؟...یادته؟

_ خب اره...یادمه.

_ پس خوب یادته که وقتی روباه از شازده کوچولو میخواد که اهلیش کنه بهش میگه مدتی باید با فاصله ازش بشینه و فقط بهش نگاه کند.و حتی کلمه ای حرف نزند...چون زبان سرچشمه ی تمام سوء تفاهم هاست.

ترانه نگاهی عاقل اندر سفیه بهم انداخت و گفت: خوبی تو؟ ..یاد بچگی هات و کتاب داستان هایی که مامانت برات می خواند افتادی؟

وقتی از من پاسخی نشنید گفت: من نمی فهمم منظور تو از این حرف ها چیه؟ چی میخوای بگی؟ هرچی میخوای بگی رک و پوست کنده بگو.

_ پس می رسیم به همان حرف من. که تو ساکت باشی و من حرف بزنم.

سر تکان داد و با کلافکی گفت: باشه بابا...بگو...آه...آه. وبا دست جوری نشان داد که انگار زیپ دهانش را کشیده. لبخندی زدم و با اعتماد به نفس گفتم:

_ببین ترانه من از رفتار های بردیا کاملا مطمئنم که به تو بی میل نیست. ولی مشکل اینجاست که بردیا خیلی مغرور است.و تا از چیزی مطمئن نباشه پا پیش نمی گذاره.

_ لابد میخوای من برم خواستگاری داداش مغرورت...

_ ترانه باور کن اگر به من باشه نمی گذارم که تو زن داداشم بشی. تو خیلی عجولی..امروز هم که داشتم داستان و میگفتم هی می پریدی وسط حرفم. اعصابم را ریخته بودی بهم...حالا هم که اینطوری. تو زیپ دهانت را که بکشی اینجوری وای به حال اینکه نکشی.

_ خب حالا...انگار پشت چشمای من باز مانده که زن داداش بیریخت تو بشم.

_ خدا از ته دلت بشنوه...

_ لبخنده نمکینی زد و گفت: بابا غلط کردم. خوبه؟ ادامه حرفت را بگو.

_ قول بده که حرف نزنی...

_ نمیزنم. بگو دیگه...واه واه. خدا به داد شوهرت برسه.

_ببین ترانه تو باید یه مدتی بردیا را به خودت عادت بدی یعنی اینکه اگه می توانی چند وقتی وقت و بی وقت پاشی بیای شمال. اینجوری میشه که بردیا بهت عادت می کند.

انگشتش را بالا اورد و اشاره به لب های بسته اش کرد که یعنی میخواد حرف بزند: بگو بابا...بگو ببینم دیگه چی میگی؟!

_باران تو هیچ کمکی نکن.چون فقط من را عصبی می کنی..بابا جان چرا نمی فهمی؟ نمیخوام بهم عادت کند.

_ تو چرا نمی فهمی که میگم بردیا هم از تو خوشش میاد؟

با عجزی که تو صداش جلب توجه می کرد گفت: اخه پس این تلفن ها چیه؟!

تازه فهمیدم که حدسم درست بوده و درد ترانه همان تلفن های این چند روزه است.

_ ببین ترانه اگر به حرفام گوش کنی بد نمی بینی. من 19 سال است که بردیا را می شناسم.پس راه کار بدی را نشونت نمی دهم.

کمی فکر کرد و گفت: باشه..قبول..از الان هرچی تو بگی ولی چرا داری کمکم می کنی؟

لبخندی شیطانی زدم و برای تلافی اذیت کردن هایش که نمی گذاشت من حرفم را بزنم گفتم: برای اینکه حداقل تو بهتر از پریسایی. اگر قرار باشه پریسا زن داداشم بشه ترجیح میدهم تو جای ان را بگیری.

به وضوح دیدم که ترانه مثل یخ وا رفت..با صدای لرزانی گفت: دوست دخترشه؟

_ دوست دختر کی؟ ( می دانستم منظورش چیه. ولی ترجیح می دادم که کمی بپیچونمش تا بیشتر برای این موضوع تلاش کنه)

_ب..ردیا ...دیگه!

دیگه دلم نمی امد اذیتش کنم..: برو بابا. تو هم خلی ها! دوست دخترش کجا بود؟

_ پس پریسا که میگی کیه؟

_ پریسا نوه عمه ی مامانم است. و البته عاشقو شیفته ی داداشی من! که داداشی بیچاره ی من حاضر نیست 2 دقیقه هم ان را تحمل کنه. اخه خیلی لوسه.

_ پس برای چی میگی اگر قرار باشه زنداداشت بشه؟! مگه خبریه؟

به دروغ متوسل شدم : میدونی چیه بابا و عمو کاوه بابای پریسا همکار هستند ..فامیل هم که هستند..به همین خاطر بابا و مامان خیلی اصرار دارند که بردیا با پریسا ازدواج کند. ولی اگر تو وارد جریان بشی موضوع تغییر می کند. چون این دفعه شازده داماد خودش عاشق و شیفته است.از جهت ان هم من مطمئنت می کنم. تو می توانی یک مدتی بیایی و بری ؟

_ اخه من مشکل دانشگاهمم دارم.

_ تعطیلی هایی..پنج شنبه ها! چمیدونم بالاخره موقعیت گیر میاری دیگه.

_ خب مگه خودتون ان موقع ها نمیایید تهران؟

_ خدا را شکر نکته ی مثبت همین جاست. بردیا و یک سری از دوست هاش همه داخل شرکت یکی از دوست هاشون مشغول هستند.که اگر در جریان باشی تا حالا تیام جزئشان نبوده ولی انقدر بردیا زیر گوشش خوانده که اون هم دارد راضی میشود.برای همین ما تعطیلات از اینجا تکان نمی خوریم.

_باشه..

_ خوبه...فقط نباید هر هفته پاشی بیای این جا. باید یکم بگذاری اذیت بشه.

لبخندی زد و گفت: باران من دارم دیگه بیهوش میشوم از خستگی.فقط یک سوال مانده که ازت بپرسم.

_بپرس؟!

_بعدش چی میشه؟

_نقشه زیادی برای تو و داداشی دارم. بعدا برای بعدا است. بخوابیم که خیلی دیره.

***

با به خواب رفتن ترانه نگاهی به ماه کردم و یاد حرف مامان افتادم که توی بچگی هام همیشه وقتی من را توی تختم می خواباند کنار گوشم میگفت: امشبم ارزو هایت را به ماه بگو شاید برود پیش خدا و ازش بخواهد ارزو هایت را براورده کند. و من از خواستن شبیه عروسکی که جدیدا ساناز خریده بود شروع می کردم تا به این که دکتر بشوم می رسیدم و بعدشم انقدر خسته می شدم که بیهوش می شدم.

امشبم دلم هوای این را کرده بود که باز هم مثل بچگی هام ارزو کنم...اما فقط یک دونه.چشم هایم را بستم و از ته دلم ارزو کردم.

" ماه جونم...میشه بری به خدا بگی که ترانه و بردیا مال هم بشن؟ اخه میدونی ماه جونم دوست دارم ترانه زن داداشم بشه. ماه جونم میدونی چیه؟ اخه ترانه خیلی بردیا را دوست دارد...خواهش میکنم...پس حله؟ اوکی شد دیگه؟ این دوتا مال هم شدند؟!" اخ جون...خدایا شکرت ...این داداش ما هم رفت سر خانه زندگیش. منم دیگه بخوابم که باید به فکر لباس عروسی باشم...وای چی بپوشم حالا؟

راستی چرا ما شام نخوردیم؟ ولش کن...خواب را بچسب.

کنار در پارکینگ ایستاده بودم. تیام و ترانه وسایلشون را داخل ماشین می چیدند. بردیا به طور غیر عادی ای عصبی بود. تیام اخم هایش توی هم بود. ترانه قیافه ی برافروخته ای داشت و کافی بود بهش بگی بالای چشمت ابرو است که بزند زیر گریه.و اما خودم... نه...برای من فرقی نمی کرد. حالا بروند یا بمانند. صبح برای اولین بار شدم یک خانم به تمام معنا. 5:10 دقیقه بود که برای نماز بیدار شدم. نمازم را که خواندم دیگه خواب به چشمام نیامد. کمی میوه شستم ...کمی تخمه و اجیل داخل یک ظرف ریختم...دو تا شیشه شربت ابلیمو درست کردم و گذاشتم یخ بزنه ...یک فلاکس هم اب جوش درست کردم و داخل یک کیسه هم براشون بسته های تی بک و کافی میکس گذاشتم...خلاصه تو راهی حسابی براشون درست کردم که بخورند.

یاد این چیزا که افتادم به سمت داخل ساختمان رفتم و همه را داخل ظرف پیک نیک گذاشتم و کشان کشان تا دم در اوردم. بردیا وقتی دستم را دید به سمتم امد و خواست که ازم بگیرد. دستم و کشیدم که با یه لحن ناله ای گفت:

_ امروز با من بازی نکن باران...اعصابم ضعیف است. اونو بده بیاد...

دلم به حالش سوخت...اوخی..داداشیم. سبد را به دستش دادم . وقتی به بچه ها رسیدم فهمیدم کارهاشان تمام شده و عزم رفتن کردند.

ترانه در حالی که سرش را پایین انداخته بود گفت: باران جان خیلی خوش گذشت. بببخشید اگر زحمت دادم.

به شوخی به شانه اش زدم و گفتم: برو بابا...چه لفظ قلمم برای من حرف میزند( ادایش را دراوردم و گفتم): " ببخشید اگر زحمت دادیم"...

سری از روی تاسف تکان داد و دهانش را به گوشم نزدیک کرد: تو ادم نمیشی!

_ اره عزیزکم...چون من فرشتم.

ترانه بغلم کرد و در حالی که مثلا وا نمود می کرد دارد من را می بوسد گفت: باران مواظبش باش...خب؟

سرم را کمی عقب بردم و پلک هایم را محکم فشار دادم که یعنی چشم. توی چشمای خشگلش اشک حلقه زد ولی به روی خودش نیاورد و به سمت بردیا رفت:

_ اقا بردیا بازم از زحمتاتون ممنون...

_ این چه حرفیه...تو را خدا بازم بیاید ... قول می دیم بهتون بد نگذره!( این داداش ما هم چه التماسی می کند...بردیا جان التماسم نکنی خودش با کله میاد.باز شدم خواهر شوهر! وای وای من از اون خواهر شوهر ها میشم ها)

داشتم با یک لبخند ژکوند اون دوتا را نگاه می کردم که صدایی کنار گوشم گفت:

_ باران شیطنتت گل نکنه...حداقل در این مورد. ما چهارتا فقط با هم دوستیم. اون ها هم هیچ رابطه ای با هم ندارند.

می خواستم برگردم و همچین بزنم توی دهانش که دهانش پر خون بشه . پسره ی عوضی. " ماه چهارتا فقط با هم دوستیم" . نترس. نمی خورمت! هرچند انقدر نچسب و تلخی که خوردنم نداری. الهی بمیرم...اگه ترانه این حرف را می شنوید دق می کرد. همه ی این فکر ها کم تر از صدم ثانیه از مغزم خطور کرد. با اخم برگشتم سمتش و گفتم:

_ چی داری میگی واسه ی خودت؟ قرصات و باز نخوردی؟

_ تو فکر کن نخوردم.

راهم را به سمت داخل ساختمان گرفتم و حین قدم برداشتن گفتم: میرم اب بیارم بخوری...

بازومو گرفت کشید به سمت خودش...قلبم داشت وایمیستاد. اینم جدی جدی دیوونه اس . با اخم گفت: یک بار دیگه اگه جرات داری حرفت را بزن.

سرم و انداختم پایین و نفسی تازه کردم.:دارم میرم برات قرصات را بیارم.

بازوم را به نحوی راها کرد که اگه تعادلم را سریع به دست نمی اوردم با نقطه چینم کف حیاط ولو می شدم.خنده ای عصبی( همون دیوونه ای خودمون) کرد و گفت:

حیف که بچه ای..از قدیمم گفتند که بچه زدن ندارد.

_ من بچه...تو هم بابابزرگ. خوبه؟

_ باران یه چیزی میگم جدی بگیر خب؟

_حرف های تو که جدی گرفتنی نیست ولی در هر صورت بگو...

_ باران انقدر این بردیا را حرص نده. میدونی که چقدر مغرور است. دوست نداره که دائما یکی باهاش یکی به دو کند. دوست نداره جلوی خواهری که دوسال از خودش کوچک تره کم بیارد. این چند وقت که من نیستم گیر بهش نده .

_ حرفات بچه گانه است.

_ باشه. حرفای من بچه گانه...ولی روشون فکر کن. خب؟

_ حالا یک کاری میکنم...

بردیا و ترانه هم خیلی وقت بود که حرفشان را تموم کرده بودند و کنار ماشین ایستاده بودند. تیام به سمت بردیا رفت . فکر کنم داشت همان حرف ها را دوباره تکرار می کرد. چون یک بار صدای بردیا را شنیدم که می گفت: باشه بابا...کاریش ندارم که.

من و بردیا با هم بد نبودیم. ولی بعضی مواقع بردیا خیلی بد می شد. و اساسا هر موقع از دست یکی دیگه قاطی بود سر من خالی می کرد. کلا این عادت از بچگی باهاش بود.

بالاخره تیام و ترانه هم دل کندن و رفتند. من و بردیا هم هر کدوم به سمت اتاق هامون رفتیم. در لحظه ی اخر قبل از اینکه بردیا برود داخل اتاقش گفتم: تازه ساعت 8 است. من خیلی خوابم میاد.میخوام بخوابم...ناهار چی میخوری که میخوام ساعت بذارم بدونم چه ساعتی بذارم که بشود اماده کنم.

_ بگیر بخواب. زنگ میزنم از بیرون یه چیزی بیارند.

با لحن بی تفاوتی گفتم: هرجور راحتی.

یکی نبود بگه خدا از ته دلت بشنوه...واما ته دلم مگه چه خبر بود؟

( اخ جووووووون. به افتخار داداشیم. ) انقدر ذوق کرده بودم که حد نداشت. حالا می تونم تلافی این چند وقت که کم خوابی داشتم را در بیارم. بهبه ...امروز هم که کلاس نداشتیم پس حل حل بود.

با این فکر ها یک شیرژه داخل تخت زدم و یک وجب مانده به بالشت بیهوش شدم. از ویبره ی گوشیم که صدای میز ارایشم را دراورده بود بیدار شدم و با هزار و یک فحش و بد و بیراه رفتم و گوشیم و برداشتم.

_الو...

_ دختر لنگ ظهره...خجالت نمی کشی؟ میدونی ساعت چند است؟

_ نه...چنده؟

_ 2:20 دقیقه است...هنوز خوابی؟ اره دیگه. من نمی دونم تو رفتی اونجا درس بخونی یا اینکه بخوابی.

_مامان تو رو خدا شروع نکن. اه..

_ اه و کوفت...بی تربیت. یک دختر متشخص..

نذاشتم حرفشو تکمیل کند.: مامان من الان از خواب بیدار شدم هاپو هاپو ام . بی خیال دختر متشخص شو. چی گیری کردیم اا.

_ واقعا که. پس یک وقت دیگه زنگ میزنم. وگرنه ابرومون را می بری.

_ مامان...

_ خیلو خب..بهت رحم میکنم. گوشی گوشی...

_ اه...مامان داری چی کار میکنی. خب کار داری یک وقت دیگه زنگ بزن بذار منم مثل ادم بخوابم.

_ سلام خشگله...

خدای من...یاشار بود. عزیزم...باورم نمی شد. زبونم از کار افتاده بود و هیچی نمی توانستم بگم...

_ سلام خشگله...

خدای من...یاشار بود. عزیزم...باورم نمی شد. زبونم از کار افتاده بود و هیچی نمی توانستم بگم...

_ یاشارم بی معرفت...به همین زودی صدام و یادت رفته؟

بالاخره تونستم فکرم و سر و سامان بدهم...: به همین زودی؟ میدونی چند وقته ندیدمت؟ درست3 ساله.

_اره...راست میگی. دلم خیلی برات تنگ شده.

_ منم همین طور. اخه چرا رفتی و دیگه خبری هم ازت نشد؟

_ به من چه؟ تقصیر اون باباته که گفت باید برم و دیگه پشت سرمم نگاه نکنم.

یهو یک فکری مثل جرقه سیتم مغزیم را فعال کرد: یاشار تو خانه ی ما چی کار می کنی؟

قهقه ای زد و گفت: تازه یادت افتاد دختر؟ نترس بابات خانه نیست. الانم پیش دنیا جونم.

_ مامان گفت دیروز بهش زنگ زدی. ولی نگفت که امدی ایران.

_ اره برام تعریف کرد که جیگر من چقدر اذیتش کرده و ان هم برای تلافی بهش نگفته.

_اره دیگه...حالا طرفدار مامان شدی؟

_ من غلط بکنم...چه حرفا؟!

_ یاشار!!!

_جانم؟

_ تو را خدا بیا شمال..خیلی دلم برات تنگ شده.

_ بگذار اول تکلیفم و با بابا جونت مشخص کنم بعد...

_ نه اتفاقا...فعلا صبر داشته باش

_ سه سال صبر کردم بسه..میخوام ببینم اصلا جایی توی این خانه دارم یا نه.

_ ان موقع هم نه به حرف من گوش کردی نه به حرف مامان و بردیا. پاتو توی یه کفش کردی و گفتی میخوای بری. حداقل الان به حرفم گوش کن.

_ دلیل ؟!

_ اینکه اگر صبر کنی و بیای اینجا بعد توی یک فرصت عالی وارد عمل میشیم و همه با هم می رویم و با بردباری بزرگ حرف می زنیم.

_ نمی دانم چی بگم.

_ جان من...

_ باشه بابا. قسم نده.

_ کی راه میفتی؟...؟

_امشب با هتل تسویه حساب می کنم و برای فردا هم اژانس می گیرم و راه میفتم.

خندیدم و گفتم: یادت باشه ادرس و از مامان بگیریا ا ا. به قول بابا ( صدام و مثل بابا کلفت کردم) یاشار خیلی حواس پرته...کاراش غیر قابل تحمله!

_ هر هر...تو از کی اینقدر با مزه شدی؟

_ از وقتی ایرانسل اومده!

_ بردیا چطوره؟ اون چی کار می کند؟

_ اونم بد نیست اقای مهندس.

_ ای قربون مهندس گفتنت برم.

_ زود تر...تازه جنابعالی هم باید از این به بعد به من بگی مهندس ااا.

_ اوهو. تو گلوت گیر می کند. بگذار 1 سال از تاریخ روزنامه ی اعلان نتایج بگذره بعد. حالا چه رشته ای می خونی؟

_ معماری...جناب مهندس هم رشته ایم.

_ ایول. پس اگر این بابا جانت باهام کنار بیاد دوتایی پیاده اش می کنیم و یک شرکت می زنیم.

_ ایشالله...با من دیگه کاری نداری؟

_ ای بی معرفت. خسته شدی از حرف زدن؟

_ نه...ولی کار دارم. بگذار برم دیگه!

_ نچ...نمیشه! باید بگی چی کار داری؟

ای بابا...شیطونه میگه یک فحش ناموسی بهش بدم به غلط کردن بیفته هاااا. لابد کار دارم دیگه.

_ کاررررردارمم.

_ چی کااااار؟

_ بابا دستشویی دارم...دیگه نمی توانم تحمل کنم. بای بای.

منتظر پاسخش نشدم و گوشیم و پرت کردم روی تختم و دویدم به سمت سرویس. بعد از اینکه چشمام باز شد و توانستم یک نفس عمیق بکشم به طبقه ی پایین رفتم. صدای اهنگ ارمین میومد. می دانستم بردیا عاشق اهنگ مبارک باشه است. البته هر وقت حالش زیاد گرفته بود این را گوش می کرد. خودش روی مبل دراز کشیده بود و گوشیشم روی شکمش گذاشته بود. دستش را به حالت نود درجه روی چشماش گذاشته بود. بهترین موقع بود. باید از زیر زبانش حرف می کشیدم.

_ بردیا...( جوابی نداد برای همین دوباره صداش کردم)

_ غذاتو توی مکروفر گذاشتم. نمی دانستم چی میخوری برای همین مخلوط برات سفارش دادم.

_ باشه...ممنون.

چند دقیقه بی حرکت نشستم و بهش خیره شدم. بعد از یک مدت نتوانست سنگینی نگاهم را تحمل کند. : چیه باز؟ چی میخوای؟

_ هیچی ..من که چیزی نگفتم. مگه حرفی زدم؟

_ این بر و بر نگاه کردنت از 1 ساعت حرف زدنت بیشتر اعصاب خورد می کند.

سرم را انداختم پایین و با مظلومیت ظاهری ای گفتم: چشم. نگاهت نمی کنم.

پلیتیکی که زدم موفقیت امیز بود. سر جایش نشست و دست هایم را توی دستش گرفت و گفت: یه دونه اجی من چی میخواهد که صداش در نمیاد؟

سرم را بلند کردم و نگاهش کردم. تا ان موقع چشم هایش را ندیده بودم. سرخ سرخ بود. بغضی که بی وقت و بی علت امد سراغم باعث شد اشک هایم روی صورتم راه بیفته. بی طاقت سرم را به سمت خودش کشید و در اغوش گرفت.

_ چرا گریه می کنی؟ می دونی که چقدر دوستت دارم. اصلا غلط کردم دیروز سرت داد زدم. ببخشید. گریه نکن دیگه.

_ بردی..ا ...من...من...

_ تو چی؟ تو چی عزیزم؟ بگو!

چی می گفتم؟ می گفتم تنها شدم؟ می گفتم عاشق دوستت شدم ولی نمی دوانم اون اصلا من و دوست دارد یا نه؟ می گفتم میخوام بدونم تیام کسی را دوست دارد یا نه؟ وای...چه گیری کردم ااا.

صورتم و پاک کردم و گفتم: هیچی. چیز جدی ای نیست. ببخشید ناراحتت کردم. دلم برای مامان تنگ شده.

_ میخوای اخر این هفته را بریم تهران؟

_ بهتر از این نمیشه.

خدایا پرت تر از من هم افریدی؟ یاشار دارد فردا میاد اینجا ما اخر هفته کجا بریم؟ اما بهتر از این نمیشه. تا الان به بردیا نگفتم از الان هم نمیگم. فردا سوپش میریزونم.

نهارم را دیگه گرم نکردم. هول هولکی خوردم و به اتاقم پناه بردم. توی این مدتی که ترانه امده بود خیلی از درس هایم روی هم انباشته شده بود.

***

صبح ساعت پنج و خورده ای بود که برای گوشیم اس ام اس اومد.

_salam azizakam. Pasho namazet o bekhoon.

هرچی فکر کردم شماره برایم اشنا نبود. دوباره با خودم تکرار کردم:0936....!نخیر. مطمئن بودم که یک همچین شماره ای نمیشناسم. بی خیالش شدم و دوباره خوابیدم. کمتر از پنج دقیقه گذشت که دوباره یک اس ام اس امد. دیگه نتونستم خودم و کنترل کنم و یکی از اون فحش ناموسی هایم را نثارش کردم.

_ salam jigare man…chetori? Ghablana ke namaz khoon boodi.baraye hamin goftam labod alan bidari dge. Khastam begam man rah oftadam….yashar.

پس یاشار بوده. مرض دارد. نمی توانه از همان اول درست خودش را معرفی کند. امدم جوابش را بدم که نگاهم به شماره اش افتاد. شماره ای که یاشار ازش اس داده بود همراه اول بود نه ایرانسل. ولی اون شماره 0936 بود.پس ان نمی تواند که یاشار باشه. بی خیال شدم و جواب یاشار را دادم.

_ بردیا...

_ هان؟

_ بی ادب هان چیه؟

_ چی میخوای باران؟

_ من را می بری یونیور؟

_ نچ...نمی برم. این دانشگاه شما هم برای ما دردسری شده هاااا.

_ خودت میگی نمیخواهد این مسیر را تنها بری.

_ برو به تیام بگو ببرتت.

این یکی هم که بدتر از من همیشه ی خدا پرته:

داداش من تیام الان توی و توی تهران توی تختش دارد هفت تا پادشاه را خواب می بیند. تیام کجا بود.

_ اه...نمیذاره بخوابم. سوئیچ توی جیب کت کتون یشمی است. بردار برو.

با تردید گفتم: ماشین امروز پیش من بماند؟

_ اره...اره. فقط برو بگذار بخوابم.

قبل از اینکه خواب از سرش بپره و پشیمان بشه سوئیچ را برداشتم و پریدم بیرون. سریع شماره ی الهه را گرفتم...بعد از چند بوق بالاخره برداشت.

_ الو...سلام خانم بی معرفت.

_سلام تپلی من

_ به من نگو تپل. انقدر گفتی تپل که دارم جدی جدی فکر می کنم که تپل شدم.

ماشین و از پارکینگ بیرون اوردم و پیاده شدم. حین اینکه در ماشین را می بستم گفتم:

تپلی دیگه. باور شدن ندارد که. الهه کجایی ؟

_ توی خانه. دارم اماده می شوم که برم دانشگاه.

_ خانه باش تا بیام دنبالت.

_ ای جان...فعال شدی دختر.

_ از صدقه سری داداشیمه. امروز ماشین را داده دست من.

_ الهی من قربون بردیا جونم بشم...ماهه...ماه.

_ خب حالا..من روی داداشم غیرت دارما...اومدم. بای...

وقتی رفتم دنبال الهه دم در تا خواستم میس بندازم روی گوشیش که بیاد بیرون یک اس ام اس امد...همان لحظه اقا کامران هم امد بیرون. بی خیال اس ام اس شدم و گوشی را پرت کردم روی داشبورد و پیاده شدم. اخر این گوشی از دست من فسیل میشود.

_ سلام اقا کامران...

مثل همیشه لبخندی به لب اورد و جواب داد.: سلام باران جان. خوبی بابا؟

_ ممنونم...شما خوبین؟

نگاهی به پشت سرم انداخت و بدون اینکه جواب سوالم را بدهد گفت: مبارک باشد...خوشگله.

نگاهی به آردی بردیا کردم و گفتم: مال بردیاست. امروز دست من بود گفتم بیام دنبال الهه با هم بریم. همچین خوشگل هم نیست.

دوباره راهی که امده بود و برگشت و زنگ ایفون را زد.: لیلا خانم به الهه بگو بیاد باران جان امده دنبالش.

بعد رو کرد به من و گفت: پس بگو چرا این دختر ما بر خلاف همیشه که تا حسام می گفت میخوای برسونمت از خداش بود و می پرید توی ماشین امروز دست رد زد به سینه اش.

مخم سوت کشید. ای الهه ی بی معرفت. یعنی هر روز الهه با حسام می امد؟ یعنی اوکی را داده بود؟ پس چرا به من نگفت؟ سعی کردم به روی خودم نیاورم. لبخندی زدم و به در خیره شدم. الهه در حالی که داشت دکمه های مانتویش را می بست گفت:

وای...باران ببخشید دیر شد. اول یک مانتوی دیگه پوشیده بودم. داشتم ریمل می زدم که دستم خورد و مانتوم کثیف شد. مجبور شدم مانتومو عوض کنم. بریم؟

از اقا کامران خداحافظی کردیم و راه افتادیم.

الهه کمی من من کرد و اخر سر گفت: چیزی شده.؟

_ نه..مگه قراره چیزی بشه؟

_ اخه یه جورایی خیلی ناراحتی.

_ به تو ربطی داره؟

_ بی تربیت...چیه ؟ پاچه میخوای؟

داد زدم: چی گفتی؟ اگر جرات داری یک بار دیگه بگو...

_ نه...یعنی منظورم این بود که اگه هوس کله پاچه نکردی بریم بخوریم؟

_ که منظورت این بود؟

_ اره دیگه...منظور دیگه ام کجا بود.

_ خب میخواستی امروز هم با حسام بیای به من می گفتی مزاحمتون نشم.

_ ایول...پس بگو از کجا دلت پره...چیه؟ این دو روز ما را با هم دیدی؟

_ این دو روز؟

_ اره دیگه...پس چی؟ من فقط دیروز و روز قبلش با حسام امدم..

-واقعا؟

_ چی واقعا؟ چی میخوای بشنوی دختر؟ همونو بگو تا برات بگم.

_ هیچی ...اصلا اومدن و رفتنتون به من چه؟!

_ پس چی؟

_ بابا من دارم از فضولی می میرم که بفهمم نتیجه به کجا رسیده؟!

_ اهان...خب میگم تا نمیری. جامعه به وجودتو نیاز داره عزیزم.توی این چند روز که تو مهمان داشتی خیلی اتفاق ها افتاد..اولیش اینکه به خواسته ی من ...

با زنگ خوردن گوشی من الهه هم ساکت شد. شماره ی بردیا بود.

_الو...جانم؟

_ تو ماشین را کجا بردی؟

_ خوبی داداش؟

_ تو بهتری...بهت میگم ماشین را کجا بردی؟

_مگه خودت نگفتی امروز ماشین دست من باشه؟

_ من غلط کردم. مغزت تکان خورده؟

_ مغزم تکان نخورده. امدم بالای سرت و بیدارت کردم. گفتم پاشو من را ببر. تو هم گفتی نمیتونم خوابم میاد...خلاصه انقدر گفتم و گفتم ولی فایده نداشت. خودت گفتی که سوئیچ و از کت کتون یشمی ات بردارم. حتی وقتی باورم نشد دوباره ازت پرسیدم ولی تو گفتی که اره بابا. ببر بذار بخوابم.

_ باران خدا خفه ات کنه. باور کن همچین چیزایی یادم نیست.

_ به من چه ربطی دارد که یادت نیست. مهم اینه که خودت اجازه دادی. منم رفتم دنبال الهه. الان هم توی راهیم.

_ باران من یک عالمه کار دارم. یک فکری کن.

_ چه فکری کنم اخه؟ میگم توی راهم. سه چهارم راه را رفتم. کجا برگردم؟

_ خیلی خب بابا. ایش. ماشین و جلو در دانشگاه پارک کن میام بر میدارم.

_ سوئیچ را چی کار کنم. با نمک خودت روشنش میکنی؟

همان لحظه دیدم افسر کنار خیابان ایستاده. اگر من را میدید و جریمه می شدم بد جور با بردیا در می افتادم.

_ نخیر خانم انیشتن...سوئیچ یدک همراهمه.

_ اوکی اوکی. من برم. افسر وایستاده.

دیگه معطل جواب بردیا نشدم و گوشی را قطع کردم.

الهه_ میدونی چیه؟ کلا ما ایرانی ها همینیم. تا زور بالا سرمون نباشه به ایمنی خودمون هم توجه نمی کنیم. اگه می گن حین رانندگی تلفن صحبت نکنید برای خودمونه. انوقت یکی مثل جنابعالی اینجوری ای. باید افسر ببینی تا قطع کنی.

_ مامان بزرگ ادامه ی ماجرای حسام را بگو. وگرنه منم برات چیزای بایدی را نمی گم.

_ اخ داشت یادم می رفت.

_ از تو بعید نیست. عین ماهی میمونی.

_ خب حالا...اره داشتم می گفتم...به خواسته ی من قرار شد حسام برای مدت دو هفته با ما زندگی کند.

_ یا خدا. شبها کجا می خوابه؟

_ باران بهت میگم منحرفی میگی نه...بیا. اینم نشانه اش.اصلا نمیگم برات.

_ لوسی چقدر تو. فقط میخواستم ببینم کجا میخوابه.

_ اخه به توچه

_ کیلو کیلو شکر خوردم. خوبه؟ بگو دیگه...

_ خلاصه این حسام بی جنبه هم که از خداش بود بیاد ور دل ما زود پرید امد توی بغل من نشست

_ ببین...بعد می گی من منحرفم. نه به داره نه به باره اسمش حسام یادگاره. واسه چی پریده بغل تو.

یه چشم غره رفت و بعدش هم پشتش را به من کرد و از پنجره خیره شد به خیابان.خدایی خیلی مزه میداد که اذیتش کنم.

_ تپل من حالا چرا ناراحت میشی. اصلا به من چه که پریده بغل تو. اصلا از این به بعد تو بپری یا اون. به منچه...اشتی دیگه.خب؟

انگشت اشاره اش را بالا گرفت و گفت: 1.من تپل نیستم.

2. خیلی بی شعوری. 3.تقصیر خودمه که اصلا میام برای تو تعریف می کنم. 4. از این به بعد لال میشم حرف نمیزنم.

منم به تبعیت ازش گفتم:1. تو تپلی. 2. خیلی بی تربیتی...بی شعورم خودتی. 3.نگران نباش بازم میای تعریف می کنی. 4...

کمی من من کردم. چیز دیگه ای به نظرم نمی امد که برای مورد چهارم بگم.برای همین سکوت کردم.

وقتی دید حرفی نمیزنم یه جیغ بنفش از حرصش کشید که بین جیغ کشیدناش کلمه ی " عمرا " رو هم شنیدم.

تا موقعی که رسیدیم دانشگاه الهه یک بند داشت در مورد جاهایی که توی این یک هفته با حسام رفته بود و اتفاق هایی که بین خودش و حسام افتاده بود صحبت می کرد. دیگه داشتم بالا می اوردم. مخصوصا که هر یک جمله ای که می گفت 6 بار بینش می گفت:

_ باران باورت نمیشه چقدر عالیه.

داشتم ماشین را پارک می کردم که دوباره گفت: باران باورت نمیشه چقدر عالیه.

در کمال خونسردی کوله ام را از عقب ماشین برداشتم و پیاده شدم. وقتی الهه هم پیاده شد ریموت ماشین را زدم و راه افتادم.صدای قدم هایش را می شنیدم که دنبالم می دوید. از دست کاراش خندم می گرفت. واقعا که بعضی رفتارش هنوز بچه گونه بود.

_ باران شنیدی چی گفتم...میگم واقعا حسام عالی....

نذاشتم اخر حرفش را بزنه

_ الهه جونم تو از موقعی که راه افتادیم دائم این جمله را میگی..مدیونی اگه فکر کنی باور نکردم که حسام چقدر عالیه!

دیدم هاج و واج وایساده و داره نگاهم می کند.

_ چته ؟ چرا اینجوری نگاه می کنی؟ کلاس با استاد وارسته داریماااا. دیر برسیم پوستمونو می کنه.

_باران من واقعا این حرف را زده بودم؟

جواب بهش ندادم و راه افتادم به سمت ساختمان.

دیگه قدم هایم را تند کرده بودم...که البته بیشتر شبیه دویدن بود. دست الهه را هم دنبال خودم می کشیدم.سر پله ها استاد وارسته را دیدم که به سمت کلاس می رفت. از کنارش بدون ابنکه نیم نگاهی کنیم به سرعت گذشتیم و به داخل کلاس پرت شدیم.

_ چته دستم کبود شد. فوقش راهمون نمی داد دیگه. دختره ی خل.

یکی از پسرای نمکدون کلاس که گوشش بین منو الهه ژیمناستیک بازی می کرد گفت: اوخی الهی بمیرم.باران جووون چرا خب اخه دست نحیفشو انقدر کشیدی که کبود بشه...خیر نبینی از جوونیت دختر

تا من و الهه گارد گرفتیم وارسته ی بی محل هم پیداش شد و نذاشت یک درس درست حسابی به این کله خروسی بدیم.با الهه به سمت دو صندلی ای که اخرای کلاس بود میرفتیم که کف دستم و جلوی سینه ام گرفتم و رو به کله خروس خط و نشان کشیدم. البته با یک لبخند ژکوند که هزار و یک جای ادم را می سوزوند.

امین شیوا که شاهد این صحنه بود پقی زد زیر خنده. انقدر صدای خنده اش بلند بود که همه به سمتش برگشتند

استاد وارسته: چه خبره اونجا؟ معرکه است؟

من و الهه هم که هوا را پس دیدیم سریع سر جایمان نشستیم.

الهه_ این شیوا جون و یکی خفه اش کنه بد نیست.

_ باز دوباره تو به این پسره گیر دادی؟

_ من نمیدونم اخه این مرض خنده داره؟ هر چی میشه این هر هر راه میندازه. دیوونه اس.مرتیکه اوا خواهری.

_ حرصی که از این کله خروس داری سر این یکی خالی نکنیا.

_ خانما...من برای خودم حرف نمی زنم . انجا چه خبره؟

_ ببخشید استاد.

سرم را انداختم پایین و گفتم: ای بمیری الهه که چقدر زر میزنی.

الهه فقط به چشم غره ای اکتفا کرد و هیچی نگفت. تا اخر کلاس داشتم یک روند جزوء می نوشتم.

وقتی تایم کلاس هم تمام شد بلند شدم و با اطمینان از اینکه استاد رفته رفتم به سمت کله خروس که داشت می رفت به سمت در. راهش را صد کردم و بی حرف و دست به سینه خیره شدم بهش.

بهم زل زد و گفت: باران جون راهمو بستی ها.

سرم را به حالت مسخره ای تکان دادم و گفتم: چی؟ نشنیدم؟

_ مشکل شنوایی داری؟

به سمتش براق شدم که باعث شد یک قدم بی هوا برود عقب...محکم شمرده گفتم:

اره..مشکل شنوایی دارم...حالا که چی؟ جناب اقای شیری از این بعد یک بار دیگه بشنوم اسم کوچیک من را صدا کردین هرچی دیدین از چشم خودتون دیدین...فهمیدین؟ اسم من بردباری است. افتاد یا براتون جا بندازم؟.

بی حرف فقط نگاهم میکرد.چشم هایش 12 تا شده بود. اساسا من ادمی نبودم که زود جوش بیارم. ولی این یکی را باید ادم می کردم.بچه پروی کله خروسه برنزه کرده.

الهه_ والبته اقای شیری..باید خدمتتون عرض کنم که اولا بنده وکیل وصی نیاز ندارم. خودم از پس خودم بر میام...دوما به حرف دیگران گوش دادن اصلا کار درستی نیست. سعی کنید این عادت را از سرتون بندازید چون بعدا که اگر خدا خواست و شدید مهندس این مملکت این کارتون ابروی هر چی مهندسه را می برد اقا. حالا خود دانید.

پشتش را کرد به کله خروس و از در کلاس خارج شد. منم پشتش مثل این اردک ها که پشت سر مامانشون راه میفتند و هر کاری اون می کند بچه هایش هم انجام میدهند راه افتادم.

همچین که نشستیم روی نیم کت توی محوطه خانم شروع کرد باز به حرف زدن:

که تو مشکل شنوایی داری دیگه...؟

_ به تو چه...شروع نکنا.

_ ولی باران خدایی فکر کردم الانه که بزنی لت و پارش کنی.

_ لات شدی؟!

_ اثر همنشینی با توئه دیگه.

به سمتش خیز برداشتم بزنمش که مثل فشنگ از روی نیمکت پرید .

_نزن...نزن...غلط کردم

_ خبه حالا. بیا بشین

_ نمیزنی؟

_ خودتو لوس نکن. بیا بشین.

_ اوکی...بیا آه آه...نشستم. ولی باران باور کن الان این کله خروسه بد بخت فکر می کند از این زنجیری هایی.

نفس پر سر و صدایی کشیدم و یه نمونه خشم اژدها برایش اومدم که دیگه لال شد. داشتم محوطه را از نظر می گذروندم که امین شیوا را دیدم که دارد میاد سمتمون...

با ارنج زدم به پهلوی الهه که در هپروت بود.

_ هان چته؟ پهلوم سوراخ شد.

_ شیوا جون داره میاد اینجا.

_وویی...مار از شیوا جون بدش میاد سمتش میاد.

_سلام مجدد خانم ها.

الهه که لال مونی گرفته بود ولی من جوابش را دادم.

_ می بخشید مزاحمتون شدم. راستش دفعه ی قبل یادتون هست که استاد هاشمی به شما تحقیقی داد که دونفری کنفرانس دادید؟

_ بله...چطور؟

_ راستش این سری به من هم موضوعی داد است که خیلی شبیه موضوع شماست.

الهه_ اقای شیوا میشه لطفا برید سر اصل مطلب؟ چقدر حاشیه می رید؟

بیچاره شیوا جون. کپ کرد. با پته پته گفت:

اگر مزاحمم برم بعدا باهاتون صحبت می کنم.؟

الهه پوفی کرد و خیره شد به شیوای بد بخت.

_ اقای شیوا مامنتظریم ادامه ی حرفاتون رو بشنویم. شیوا از بهت خارج شد و رو به من بدون اینکه نیم نگاهی به الهه بکند گفت:

_ راستش میخواستم ازتون کمک بگیرم. همین که مشاوره ای ازتون بگیرم و هم اینکه اگر اجازه بدید تحقیقتون را یک بار بخوانم تا چیزهای تکراری نداشته باشه.

نگاهی به الهه کردم. داشت سرتاپای شیوا را برانداز می کرد.

_ چشم اقای شیوا. پس فردا که کلاس داریم براتون میارم. اگر هم کمکی از دستم بربیاد خوشحال میشم کمکتون کنم.

نیشش دوباره باز شد: واقعا ممنونم خانم بردباری. خیلی خوشحالم کردید. دیگه مزاحمتون نمیشم. با اجازه...با اجازه خانم شرفی.

_ ا؟

_ چیه؟

_ دو ساعت وقتمون را گرفته بعد میگه ممنونم خانم بردباری...

_خب چی بگه بد بخت؟

_از من یک تشکرهم نکرد...

_ با اون رفتارت توقع تشکر هم داری؟

_ بیاد از من مشاوره بگیره بهش وقت مشاوره نمیدم ااا.

سری تکان دادم و هیچی نگفتم. وسطای کلاس بودیم که صدای گوشی من بلند شد. پاک فراموش کرده بودم که سایلنتش کنم. سریع گوشی را خاموش کردم و از استاد هم عذر خواهی کردم. استاد هم تلافی کرد و سری از تاسف تکان داد.

الهه_ می مردی سایلنتش کنی؟

_ همش تقصیر توئه دیگه. صبح انقدر حسام حسام کردی که یادم رفت.

الهه_ هیشششش.داره نگاهمون می کند.

کلاس که تمام شد سریع گوشیم را روشن کردم و به شماره ای که افتاده بود نگاه کردم. بعلههه.یاشار بود. انگار من جدی جدی الزایمر گرفته بودم.سریع شماره اش را گرفتم...

_ الو دختر تو کجایی؟

_ وای یاشار سر کلاس بودم. گوشیمم سایلنت نبود. زنگ زدی هول هولکی فقط گوشی را خاموش کردم.

_ واقعا که...

_ تو کجایی الان؟

_ پشت در خانه. در هم زدم...کسی خانه نیست.

_ اره بردیا هم رفته جایی. مثل اینکه کار داشته.

_ باشه. من خیلی خسته ام. میرم یک هتل تا کلاسات تمام بشه. رفتی خانه بهم زنگ بزن بیام.

_ نه یاشار. کلاسام تمام شده. هنوز با اژانسی؟

_ اره بابا.

_ من بابات نیستم. بیا دانشگاه........!

_ بیام اونجا چیکار.

_ من ماشین ندارم. تا دوساعت دیگه هم نمیتوانم صبر کنم که بردیا بیاد دنبالم. بیا اینجا با هم بر می گردیم خانه.

_ از دست تو باران...امدم.

گوشی را قطع کردم و با یک موجود فضول رو به رو شدم. خنده ای کردم و گفتم: چته فضول خانم؟ داری می میری از فضولی؟

به جای جوابم گفت: یاشار کیه؟

که البته از این حرفش جوابمم گرفتم و فهمیدم اگه جوابش را ندم حسام در اوج جوانی بیوه میشه.

گوشی را قطع کردم و با یک موجود فضول رو به رو شدم. خنده ای کردم و گفتم: چته فضول خانم؟ داری می میری از فضولی؟

به جای جوابم گفت: یاشار کیه؟

که البته از این حرفش جوابمم گرفتم و فهمیدم اگه جوابش را ندم حسام در اوج جوانی بیوه میشه.

_ یاشار بردباری.

_ تو مگه نگفته بودی دوتا بچه بیشتر نیستید...؟

_ خب چرا.

_ پس یاشار کیه؟

_ مگه هرکی فامیلیش بردباریه داداشمه؟

_ نه خب...( لبخندی زد و با اعتماد به نفس گفت):اهان...پسر عموته. اره...پس یه عروسی افتادیم دیگه. عقد دختر عمو پسر عمو را هم که توی اسمان ها بستن و بادا بادا مبارک بادا. داره میاد عروسش را ببینه...اخییییییی. فقط نباید تا امدن بردیا تنهاتون بذارم. خطرناکین. مخصوصا اینکه چند وقته همدیگر را ندیدین...چیه؟ چرا اینجوری نگاهم میکنی؟

_ الهه تا حالا کسی بهت گفته بود چقدر زر میزنی؟

_ می گم این ترانه چند روز پیشت بود روت تاثیر بد گذاشته. بیتربیت شدی چقدر؟!

_ پاشو بریم توی این کافی شاپ روبه رویی دانشگاه یه چیزی بخوریم.مردم از گشنگی.

_ حالا این پسر عموت خشگله؟

یک نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم و گفتم: چیه اگه خشگل باشه قید حسام را میزنی؟

_ خب اره...

چشام و گرد کردم و گفتم: اره؟؟؟؟

_ اره عزیزم. مگه چی گفتم. معلومه ادم نون و کباب و نمیذاره نون و ماست و برداره.

_ واقعا که الهه. فکر می کردم واقعا حسام را دوست داری.

از حرفش خیلی بدم امد. به نظر من عشق وجود داشت و خیلی مقدس تر از هر چیز دیگه بود. به نظر من ادمی که ادعا میکنه عاشق است و فقط از قیافه ی طرف مقابلش خوشش میاد فقط یک مدعی است. عاشق بودن یعنی اینکه از همه چی معشوقه ات خوشت بیاد. اخلاق...رفتار...طرز فکر...و هر چیزی که درون معشوقه ات میبینی.حتی اگر ویژگی های بد هم داشته باشد تو باید ان ها را هم دوست داشته باشی...در این صورت است که عاشق واقعی هستی.

سر میز نشسته بودیم که الهه بی هوا گفت:

ولی باران دور از شوخی واقعا احساس میکنم که هیچ کسی را نمیتونم به جای حسام ببینم. حسام برای من تکه...میفهمی؟ تک!

_ تو شوخی کردی؟

_ اره..پس چی؟ فکر کردی واقعا میام زن پسر عموی تو بشم؟

خنده ای کردم و سرم را به نشانه ی تایید تکان دادم و فکری که در موردش کرده بودم را به زبان اوردم.

_ واقعا که...تو من را اینطوری شناختی؟

_ ببخشید ولی تقصیر خودت بود. خیلی جدی گفتی.

گوشیم را که داشت خودکشی می کرد و برداشتم . شماره ی بردیا بود.

_ بله؟

_ باران کجایی؟

_ علیک سلام؟

_ تو مگه سلام کردی؟ میگم کجایی؟

_ توی محوطه ی دانشگاه.

_ میام دنبالت...منتظر باش.

_ نمیخواد...خودم میام

_ تو که میدونی بدم میاد تنها راه بیفتی. صبر کن بیام دنبالت.

_ بابای الهه قراره بیاد دنبالمون. میرم خانه الهه اینا.

_ باشه...پس قبل از 6 خانه باش. منم تنهایی حوصله ام سر میره.

_ اوکی اوکی...پشت خطی دارم. فعلا بای.

_ خداحافظ

پشت خطیم یاشار بود: الو کجایی یاشار؟

_ جلو در دانشگاه. تو کجایی؟

_ من توی کافی شاپ رو به رویی ام، امدم.

_ بدو بابا. دارم می میرم از خستگی.

گوشی رو قطع کردم و رو به الهه گفتم: باهام میای؟

با نارضایتی گفت: اره..تا ماشین میام که این پسر عموتونو ببینم. ولی چون شب قراره با حسام بریم بیرون نمیتونم بیام خونتون.

_ عیبی نداره...فردا شب منتظرتم.

_ باید ببینم چی میشه.

همان موقع رسیدیم جلوی در دانشگاه. دلم قیلی ویلی می رفت که یاشار را بعد از این همه مدت ببینم. داشتم با چشم دنبالش میگشتم که الهه گفت: باران اونی نیست که بهت زل زده؟

درست می گفت. خودش بود. خیلی تغییر کرده بود. اخرین باری که دیدمش سه سال پیش زمانی بود که مامانم را بغل کرده بود و با گریه ازش حلالیت می طلبید. بابا حتی اجازه نداده بود که سمت من و بردیا بیاد و از ما هم خداحافظی کند. یادمه تا چند وقت با بابا لام تا کام حرف نمیزدم. من عاشق یاشار بودم. خیلی دوسش داشتم. مخصوصا که در تمام طول بچگی هام و بزرگی هام مهم ترین حامی توی زندگیم بود.

_ خدا مرگم بدهه باران؟ چرا وایستادی گریه می کنی؟ اون احمقم که اونجا وایستاده خشکش زده. بریم یک اشنا می بینتمون بد میشه . بریم دیگه.

تا بهش رسیدیم بی معطلی من را در اغوش گرفت. اگر هر جای دیگه بودیم غرق بوسه اش می کردم. واقعا که دلم براش تنگ شده بود.

ازش جدا شدم. سرتا پامو نگاهی کرد و گفت:

بزرگ شدی جیگر...

_ تو هم خیلی تغییر کردی.

نگاهش به الهه که روشو به طرف دیگری کرده بود و به احتمال 90 درصد داشت هر هر می خندید افتاد.

_ سلام خانم.

حدسم به یقین تبدیل شد. چون الهه وقتی به سمت ما برگشت سرخ سرخ بود.صدایش را صاف کرد و گفت:

سلام از بنده اس. خوبین شما ؟ خانواده خوبند؟ مادر؟ پدر؟ همه خوب هستند؟

الهه حتی به یاشار مهلت نمی داد که جوابش را بده و پشت هم میگفت. بیچاره یاشار با استیصال نگاهی به من کرد که یعنی این دیگه کیه؟

ارام طوری که یاشار متوجه نشود به دست الهه زدم. اون هم به حول قوه ی الهی لال شد.

یاشار _ ممونم خانم. شما لطف دارید...باران جان معرفی نمی کنی؟

_ یاشار جان ایشان دوست صمیمی و عزیز من خانم الهه شرفی هستند.

_ خوشوقتم خانم.

_ منم همینطور...

تا امدم یاشار را معرفی کنم الهه پرید وسط حرفم و گفت:

البته من که شما را کاملا میشناسم...باران خیلی از شما تعریف می کند.

چشم هام شونصد تا شد. من کی از یاشار تعریف کردم. این الهه هم توهم زیاد میزنه ها!

یاشار_ واقعا؟

_ البته...باران شما را خیلی عزیز می دونه. راستش را بخواهید من واقعا کنجکاو شده بودم پسر عموی باران جون را ببینم. که البته الان این سعادت و پیدا کردم و به حقیقت حرف هایش اطمینان پیدا کردم.

یاشار نگاهی گیج و منگ به الهه و بعد از اون به من کرد و گفت: پسر عمو؟!

الهه که متعجب تر از یاشار بود به من خیره شد و گفت: مگه ایشون پسر عموت نیست؟

_ نه.

_ نه؟؟؟

_ نه....

_ یعنی چی؟ تو خودت گفتی پسر عموته.

_ حرف توی دهن من نذار. من نگفتم پسر عمومه. تو گفتی فهمیدم...پسر عموته منم دیگه حرفی نزدم.

یاشار که تا حدودی دستش امده بود جریان از چه قراره شروع کرد به خندیدن.بیچاره الهه هنوز هم گیج بود و هم خجالت زده.

_ الهه خانم پس این همه تعریفی که باران از من می کرده کجا رفت؟

الهه خجالت زده نگاهی به یاشار کرد و گفت: اقا یاشار این که درست حرف نمیزنه. حالا واقعا شما چه نسبتی با باران دارید؟

_ من عموی باران هستم.

الهه نگاهی از سر تعجب به من کرد بعد با حرکت سر از من تاییدیه میخواست. من هم سرم را تکان دادم و حرفش را تایید کردم.

_ پس شما چرا انقدر جونید؟

یاشار _ اشکالی داره؟

_ نه البته که نه...ولی راستش من عکس پدر باران را دیدم...اصلا به ایشون نمیاد که برادری همسن شما داشته باشن...

احساس کردم که یاشار واقعا جان اینکه سرپا بایستد را دیگه ندارد. برای همین رو کردم به الهه و گفتم: عزیزم اگر فردا شب شام بیای خونمون میتونی همه چیز را بفهمی. وگرنه بای بای. عمو جون من خیلی خسته است و نیاز به استراحت داره. کاری باری؟

_ وای شرمنده...باز من کنجکاو شدم و چیز های دیگه را فراموش کردم. مزاحمتون نمیشم.

_ اختیار دارید خانم...

خلاصه با تعارفاتی که یاشار و الهه تیکه پاره میکردند از هم جدا شدیم و به سمت خانه راه افتادیم.

پشت در که رسیدیم گفتم:یاشار بردیا نمی داند که تو قراره بیای. پس منتظر شوکه شدنش باش.

خنده ای کرد و گفت: پس نیفته رو دستمون بمونه؟

_ هیچیش نمیشه. بیا تو!

در ساختمان داخلی را که باز کردم صدای اویزی که پشت در نصب بود بلند شد. و بعد از ان صدای بردیا که معلوم بود داخل اشپزخانه است:

قربون ابجیم برم که تا گفتم تنهام دلش نیامد بره خونه دوستش و امد پیش داداشیش.

_ بردیا انجا چیکار می کنی؟

_ دارم میز را میچینم. به خدا دلم برات شده بود که میای و از اون دوست تپلت دست میکشی.

_ بردیا جان حالا که داری میز را میچینی لطفا 3 تا بشقاب بگذار...

بردیا به خیال اینکه سوتی داده و الهه با من است به سرعت از اشپزخانه پرید بیرون. که البته نزدیک بود با کله بخورد زمین. اما همین که یاشار را دید اول با تعجب و بعد با دقت شروع به براندازش کرد.

اروم اروم جلو امد و زمزمه کرد :یاشار...

یاشار با لبخند به سمتش رفت و خواست اورا در اغوش بگیرد ولی بردیا دو قدم پشت هم به عقب برداشت. یاشار خشکش زد. نه تنها یاشار..بلکه من هم باور نمی کردم این بردیاست که این کارو میکنه. از بردیا بعید بود. اون تنها یکسال از یاشار کوچیک تر بود و از بچگیش با یاشار بزرگ شده بود و اون را مثل برادرش می دانست. پس اینکاراش چه معنی میداد؟

یاشار _ چیه؟ نمیشناسی؟ یا تو گوشت خوانده شده که نشناسی؟ منم...یاشار. عموت...همبازیت...برادرت...هم خونت. یادت رفته؟

_ یادم نرفته. هیچ چیز را یادم نرفته..

_ پس چرا عقب میکشی پسر؟

_ بازم به خاطر اینکه هیچ چیز را یادم نرفته.

_ نمی فهمم چی میگی؟

_ راست میگی.نباید هم بفهمی...چون نبودی. ولی من خوب یادم میاد...وقتی را یادم میاد که شبها بلند می شدم تا اب بخورم و مادرم را میدیدم که از غم دوریت داره اشک میریزه ... پدرم را یادم میاد که تا چند وقت مریض بود و دلش برای برادرش که ترکش کرده بود پر میزد. خواهرمو یادم میاد که به خاطر عموش که ترکشون کرده بود اشک میریخت و با باباش حرف نمیزد. خودم و یادم میاد که هروقت چشمم به تختت که گوشه ی اتاقم خاک می خورد بغضم می گرفت...این ها را یادم میاد اقای یاشار بردباری.

یاشار فاصلشون را به سرعت طی کرد و بردیا را در اغوش گرفت. بردیا هم دیگه حرف هایش را زده بود و با ارامش سر بر شانه ی دوست...برادر...و عموش گذاشت.

***

_ اجی جونم پاشو زنگ بزن از بیرون غذا بیاورند. انقدر حرف زدیم یادمون رفت به این شیکمو باید شام هم بدیم.

_ تو هنوز عادته که به من بیچاره بگی شیکمو؟

_ مگه دروغ میگم؟ هنوز یادم نرفته که انقدر روی غذا حساس بودی که سرمیز که بودیم اولین بشقابی که مامان می کشید برای تو بود. فکر می کردی غذاها تمام میشه و برای تو هیچی نمی ماند.

یاشار مشتی حواله ی بازوی بردیا کرد و گفت:

حسودی...جون به جونت کنند حسودی. ان موقع ها هم یادم نمیره که چپ چپ به دنیا جون نگاه می کردی که چرا اول برای من می کشید.

_ بس کنید بابا...یاد بچگی هاتون افتادید؟ بالاخره زنگ بزنم یا نه؟

یاشار _ پس چی؟ من گشنگی نمی کشما.

بردیا _ بیا...بعد میگه من شیکمو نیستم.

به سمت گوشی روی میز رفتم و شماره را گرفتم.داشتم سفارش میدادم که چشمم به گوشیم که روی میز کناری بود خورد. همان لحظه برایم اس ام اس اومد. برداشتم و نگاه کردم. 4 تا اس داشتم و یک میسکال.

میسکال و یکی از اس ها از طرف ساناز بود. یک اس ام اس هم از طرف الهه بود که نوشته بود حالمو به وقتش می گیرد.

اما دوتا اس ام اس اخر از طرف همان شماره ی ناشناس بود.اولیش را باز کردم.

_khanoomi delam barat tang shode. Midooni chand vaghte nadidamet؟

دومین اس ام اس را که از همان شماره امده بود را باز کردم.

_ey bi ensaf. Jane azizet movazebe khodet bash.

مخم هنگ کرده بود. این دیگه کیه؟باید میفهمیدم...شماره اش را گرفتم. دوتا بوق خورد و قطع کرد. هرچی می گرفتمش ریجکت میکرد.دیگه قاطی کرده بودم. یک بار دیگه هم گرفتم...ولی نخیر...حس جواب دادنش نمیومد. براش زدم:u?

زد:ye dust.

_ man in dust ra mishnasam?

_ kheyli khoob.

_ ok…pas labod to ham man ro kheyli khoob mishnasi..na?

_ albate azizam.

_ pas kheyli ham khoob midooni ke age faz o nolamo ghati konam bad mibini.

_ midoonam

_ pas mesle adam begu ki hasti?!

_ be ghole khodet man fereshtam..pas dalili nadare ke mesle adam begam ki hastam.

دیگه داشتم قاط می زدم. اخه این کی بود که حتی تیکه کلام من را هم می دانست.دوباره شماره اش را گرفتم. ولی فایده نداشت. بیشتر حسم می گفت چون بر نمیدارد دختره.وگرنه چه دلیلی داشت که برندارد؟!لابد یکی از بچه های قدیمه که دارد سر به سرم میگذارد.

دیگه داشتم قاط می زدم. اخه این کی بود که حتی تیکه کلام من را هم می دانست.دوباره شماره اش را گرفتم. ولی فایده نداشت. بیشتر حسم می گفت چون بر نمیدارد دختره.وگرنه چه دلیلی داشت که برندارد؟!لابد یکی از بچه های قدیمه که دارد سر به سرم میگذارد.

_ چی شد؟ پس چرا اینجا نشستی؟

_ زنگ زدم قرار شد بیاورند.

دستم را به دسته ی مبل تکیه دادم و بلند شدم. داشتم به سمت پله ها می رفتم که صدای بردیا متوقفم کرد.

_ وایسا ببینم.

_ جانم؟

_ چی شده باران؟

نمیدونستم جریان شماره و اس ام اس ها را به بردیا بگم یا نه. ترجیح می دادم حالا که یاشار امده از او کمک بگیرم تا بردیا.

_ چیزی نشده داداشی. خسته ام. همین.

_ خب برو استراحت کن. شام امد صدات می کنم بیای.

_ ممنونم...بابت همه چیز.

لبخندی زد و با خیال راحت به طرف یاشار که با کنترل tv درگیر بود رفت. دوباره صدای sms ام امد. و باز هم از طرف ناشناس. بدون فکر سریع پاکش کردم. از بچگی هم از اینکه مغزم درگیر موضوع های اعصاب خرد کن باشه متنفر بودم.شماره ی ساناز را گرفتم تا بببینم هی گفته بود کارم دارد چی کارم دارد.

یک بوق...دو بوق...سه بوق...نه مثل اینکه امروز هیشکی من را ادم حساب نمی کند. به هرکی زنگ میزنم جواب نمیده. نه بابا مثل اینکه این یکی ادم حسابم کرد.

_ سلام دختر عمه ی بی معرفت خودم.

_ علیک سلام ساناز خانم...چطوری بانو؟

_ زبان نریز..دیگه حنات پیش من رنگی نداره.

_ حنا هم بود حناهای قدیم..

_ بی نمک...خوبی؟ چه خبرا؟

_ سلامتی...خبری نیست. تو چه خبر؟

_ خبرای دست اول.

مثل همیشه که تا فضولیم گل می کرد پاهایم را جمع می کردم و چهار زانو و سیخ میشستم نشستم و گوشیم را بیشتر به گوشم فشار دادم و گفتم: واقعا؟

_ میگم باران این سریال ساختمان پزشکان را می بینی؟

_ اره...چطور مگه؟

_ اخه واقعا گفتنت مثل این خانم شیرزاد بود.

_ واقعا؟

_ اره واقعا.

_ باز تو من را به حرف گرفتی؟ خبرات را بگو الان بردیا صدام می کند.

_ اخه جا قحط بود تو پاشدی رفتی ور دل داداش جونت؟

_ چقدر حرف میزنی...خبرات را بگو شرتو کم کن.

_ دیروز رفتم خانه عمه اینا.

_ خانه عمه اینا چیه دیگه..بابای بنده خدای من پول آن خانه رو داده انوقت خانه عمته؟

_ خودت نمیذاری حرف بزنم دیگه.

_ خب...بقیش.

_ رسیده بودم سر کوچه که دیدم یک اقای قد بلند که از پشت خیلی شبیه بردیاست از خانه امد بیرون.

فهمیدم که یاشار را دیده.به خیال خودش چه خبر نابی هم دارد.

_خب...

_ خب به جمالت. وقتی رسیدم بهش دیدم این که یاشاره..باورت میشه؟ یاشار برگشته. ولی عمه بهم سپرد که جلو عمو ارش سوتی ندم.

_ همین؟

_ اره دیگه...خوشحال نشدی عموت برگشته؟

_ دیوونه الان یاشار اینجاست.

_ واقعا؟

_ بله خانم شیرزاد. واقعا.

خنده ای کرد و با عشوه ی مسخره ای گفت: حالا که این خبر تاریخ انقضاش گذشته بود خبر دوم را به اطلاع عموم میرسانیم.

_ من یک نفرم...عموم کجا بود؟

_ اخه عزیزم اگه تو یک چیزی را بفهمی انگار عموم فهمیدند. خبرگذارید در حد BBC است.

_ حوصله کل کل با تو فنچولک و دیگه ندارم. بگو خسته ام کردی.

_ فعلا که این فنچولک پنج شنبه خواستگار داره...

_ نه؟؟؟

_ اره...

_ حالا کی هست؟

_ پسر شریک بابا...

_ یا خدا ؟! همان پسر جوش جوشیه که تو جشن تولدت زد همه ی ابمیوه ها را ریخت؟

قهقه ای زد و گفت: خودشه... با این تفاوت که الان ندیدیش که چقدر عالی شده.باورت نمیشه چقدر عالیه.

تا این حرف و زد احساس کردم تمام بدنم در حال کهیر زدن است. انقدر این جمله را از صبح شنیده بودم که بهش الرژی پیدا کرده بودم.

_ چرا چرا...ساناز باورم میشه. به خدا باورم میشه. اصلا جدیدا همه ی پسرا نمی دانم چرا همه عالی شدن...به نظرت اینطور نیست؟

_ خوبی تو؟ چی میگی برای خودت؟!

_ هیچی بابا...بردیا داره صدام میکنه. کاری نداری؟

_ نه ...قربانت. بای

_ سلام برسون. خداحافظ.

پس ساناز هم پر شد. لبخندی زدم و به سمت پایین راه افتادم.

_ خب بالاخره کی باخت؟

یاشار نگاهی به الهه که این سوال را پرسیده بود کرد و گفت:

الهه خانم کسی توی تخته نرد از من نمی بره.

_ اوه اوه...چه اعتماد به نفسی!

_ می توانین برای اثبات حرفم از نامزدتون بپرسین.

الهه نگاهی به حسام که نیشش تا بنا گوشش باز بود کرد و گفت: مهم بازی زندگی است که حسام با بدست اوردن من برنده اش شده.

بردیا_ الهه میگم یک وقت نچایی؟ یکم خودتو تحویل بگیری بد نیستا.

_ تو هنوز نفهمیدی من دیگه نامزد کردم و نباید من را الهه صدا بزنی؟ اومدیم و این حسام غیرتی شد و گیر داد که چرا داداش دوستت تو را الهه صدا میزنه و خواست طلاقم بده. اونوقت منم بی شوهر میشم. اونم چی؟! توی این قحطی شوهر.

_ راست میگی...اونم برای تو که هیشکی نمیاد بگیردت.

_ چه زود پسر خاله میشه..! بردیا میگم این باران بخوردتا!

خودم _ هوی...مگه من لولو ام؟

_ تا دیروز که بودی. مخصوصا همان لحظه ای که داشتی کله خروسو می خوردی.

یک نیشگون از کنار رانش گرفتم که تا یک ساعت داشت می مالیدش.

_ الهی بی شوهر بمونی...الهی درمونده بشی...پام کبو بشه به قول کله خروس باید دیه بدی.

الهه که از شدت فضولی داشت دق می کرد به حرف من گوش کرده بود و برای فهمیدن هویت دقیق یاشار ان شب مهمان ما شده بود. اما حسام هم میخواسته باهاش بیاد که البته این تپل هم بدش نمی امده. وقتی وارد خانه شدند و نوبت به معارفه رسید الهه در کمال تعجب من و حسام اعلام کرد که نامزد هستند. از ان لحظه این حسام ندید بدید هم یک بند نیشش باز بود و حتی زمانی که از یاشار باخت باز هم میخندید.بیشتر بهش دقت کردم. پسری قد بلند با چشمهای قهوه ای و درشت و لب های گوشتی. بینیش نسبتا عقابی بود ولی به صورت پرش خیلی می امد. تیپش هم خیلی خوب بود. ولی نسبت به الهه...! نه الهه خدایی اگه یکم لاغر می کرد خیلی خوب و عالی می شد و از حسام هم سر تر بود. یک تونیک صورتی چرک با شلوار جین سرمه ای پوشیده بود که خیلی هم بهش می امد. و البته اون چیزی که توی الهه نظر ها را به خودش جلب می کرد خنده ها و گونه هاش بود و دیگری شیطنتی که همیشه توی وجودش بود.

بعد از شام همه دور هم جمع شده بودیم که حسام رو به یاشار پرسید:

یاشار جان می توانم بپرسم مدرکتان چیه؟

_ البته...مهندسی معماری خواندم.

الهه_ راستی باران چرا تا به حال از عمو یاشارت حرف نزده بودی؟

چشم غره ای بهش رفتم که یعنی اگه حرف نزنی نمی گن لالی.

الهه وقتی سکوت همه را دید لال شد و زیر لب گفت: پاشو بیا اشپزخانه برام بگو. دارم می میرم از فضولی.

اول من رفتم داخل اشپزخانه و بعد از من هم الهه امد.

_من و تا اینجا کشاندی که جریان را برام بگی. بعد حالا چشم غره میری؟

_ تو اخر هم بر اثر فضولی به دار فانی می پیوندی دختر.

_ به تو چه...جواب من و بده.

_ چی میخوای بدونی؟

_ اینکه چرا سه ساله که ندیدیش؟! اینکه چرا انقدر عموت جوونه؟ همه چی دیگه؟!

کاسه ی سالاد را جلوم گذاشتم و حین خرد کردن کاهو ها گفتم:

مادر بزرگ من 16 سالش بوده که پدرم را باردار میشود. بعد از به دنیا امدن پدرم دیگه باردار نمی شده. هر چی دوا و دکتر و جادو و جمبل و... می کنند فایده نداشته که نداشته. ولی چون پدر بزرگم عاشق مادربزرگم بوده لب باز نمی کرده و اعتراضی نداشته.تا اینکه پدرم با مادرم ازدواج می کند. وقتی پدر مادرم باهم ازدواج می کنند پدرم تنها21 سالش بوده. 2 ماه بعد از ازدواج پدرم بوده که مشخص میشه مادر بزرگم حامله است.

_ اوهو...دم پیری و معرکه گیری؟

_ هوی..درست حرف بزن ببینم. تازه همچین پیرم نبوده بنده خدا. 37 سالش بوده.

_ راست میگیا. فکر 37 سالگی ادم مادر شوهر بشه...!راستی مامانت اون موقع چند سالش بوده؟

_20

_ یعنی توی مایه های تو...

_ من 19 سالمه خنگ خدا.

_ لب لب مرزی. بپا نترشی . از اونایی هم هستی که بوت کل ایران و بر میداره.

_ میذاری بگم یا نه؟ الان صدامون می کنند.

_ خب بگو...

_ خلاصه یک سالی میگذره و یاشار هم به دنیا میاد. مامانم ان موقع درس می خوانده.

_ اع؟ چی می خوانده؟

_ ادبیات...لال شی الهه که نمیذاری حرفم را بزنم. سه ماه از به دنیا امدن یاشار گذشته بوده که پدر بزرگم و مادربزرگم تصادف می کنند و میمیرند.

دیگه قیافه ی الهه رفته بود توی هم و پارازیت نمی انداخت.

_ بابا هم یاشار را میاورد پیش خودش تا برادرش را خودش بزرگ کند.هرچند ان موقع پدر بزرگ و مادر بزرگ خودش زنده بودند و اصرار داشتند یاشار را خودشون بزرگ کنند ولی بابا راضی نمیشه و با رضایت مامانم یاشار را پیش خودشان میاورند. مامانمم هم درس می خوانده هم به یاشار رسیدگی می کرده. تا این که مامانم بردیا را حامله میشه.دیگه نمی رسیده که هم یاشار را نگه داری کند و هم درس بخواند . بعد از ان هم که بردیا اضافه می شده. برای همین هم قید درس و دانشگاه را می زند و بی خیال میشه.

_ ایول به مامانت. خیلی مردونگی کرده.

_ مامانم یاشار را از من و بردیا بیشتر دوست نداشته باشه کمتر دوست نداره. مخصوصا که همیشه میگه یاشار همدم و مونس منه.

_ خب...

_ خلاصه بعد از دو سال هم من به دنیا میام و همه دور هم یک جمع خانوادگی پنج نفره را تشکیل می دادیم. تا اینکه یاشار به کلش زد که خونش را از ما جدا کند. روزی که بابام این خبر را شنید بلوایی راه انداخت که نگو و نپرس. مامانمم حال بهتری نداشت ولی حرفی نمیزد. خلاصه کلی دعوا و مرافه داشتند . بعد از چند وقت بابام که دید یاشار کوتاه بیا نیست بهش گفت که اگر بخواهد بره دیگه جایی توی خانه ی ما نداره و برای همیشه باید ما را فراموش کند. نمی دانم یاشار چی شد و چرا رفت ولی قبول کرد و رفت. تا اینکه یک روز که داشتم اماده می شدم برم مدرسه شنیدم که مامان و بابا در مورد یاشار حرف می زنند. بابا می گفت یاشار رفته کرمان و انجا زندگی می کند. از دانشگاهش هم انتقالی گرفته بود برای انجا. حالا هم که می بینی برگشته. ولی بابا هنوز خبر نداره.

_ بهت بر نخوره باران ولی یاشار خیلی نمک نشناسه. مخصوصا با زحمت هایی که بابات و مامانت براش کشیدند. حالا هم لابد پولش تمام شده برگشته.

_ زود قضاوت نکن. اولا دیشب که حرف می زدیم یاشار اعتراف کرد که ان موقع توی اوج غرور جوانی فکر می کرده که سربار خانواده ی ماست و برای همین هم رفته. دوم هم اینکه ان پولی که موقع رفت با خودش برده را دو برابر کرده و برگشته. از همان سال هر کاری کرده. حتی ماه های اول از سرایداری و ابدارچی بودن و تدریس خصوصی هم نگذشته وکار کرده.

_ نمی دونم والله...ایشالله که همه چی درست میشه.

_ ایشالله. پاشو سفره را ببریم.

***

چهار روزی از امدن یاشار می گذشت. بیشتر وقتم را درس و دانشگاه گرفته بود. و بقیه ی زمان باقی مانده ام را هم صرف گشتن همراه یاشار و بردیا می گذروندم. توی این مدت هم از تیام بی خبر بودم. دلم براش تنگ شده بود .ولی نمی خواستم به روی خودم بیارم. سعی داشتمبه خودم بفهمانم که برام بی اهمیت است. ولی هر بار هم بیشتر به این باور می رسیدم که اینطور نیست. تا اینکه یک روز که قرار بود با الهه بریم خرید و منتظر الهه بودم گوشیم زنگ خورد.

با تعجب به شماره ای که افتاده بود نگاه می کردم. نمی دانم چرا بند بند وجودم به لرزه افتاده بود. انقدر به شماره خیره ماندم تا اینکه قطع شد. اما فقط چند ثانیه گذشته بود که باز هم گوشیم به صدا در امد.بدون تامل گوشی را برداشتم . احساس می کردم تمام وجودم تبدیل به گوش شده تا صدایش را بشنوم.

تا اینکه یک روز که قرار بود با الهه بریم خرید و منتظر الهه بودم گوشیم زنگ خورد.

با تعجب به شماره ای که افتاده بود نگاه می کردم. نمی دانم چرا بند بند وجودم به لرزه افتاده بود. انقدر به شماره خیره ماندم تا اینکه قطع شد. اما فقط چند ثانیه گذشته بود که باز هم گوشیم به صدا در امد.بدون تامل گوشی را برداشتم . احساس می کردم تمام وجودم تبدیل به گوش شده تا صدایش را بشنوم.

با صدایی که بعید می دانم لرزشش را نفهمیده باشه گفتم:

_ الو؟ بله؟

_ سلام باران خوبی؟

_ ممنونم. تو چطوری خوش می گذره؟

با عجله گفت: اره ..اره. همه چی عالیه. باران می تونی یه کاری برام بکنی؟

_ البته...چه کاری؟

_ تو الان کجایی؟

_ من دقیقا جلوی در خانه. داشتم می رفتم با الهه بیرون.

_ خیلو خب. سریع برو تو اتاق من.

_ تو اتاق تو؟

_ اره دیگه. بدو باران جان. بدو....

به الهه که رسیده بود و دائم داشت بوق می زد توجهی نکردم و پریدم توی خانه. وقتی رسیدم پشت در اتاقش هر کاری می کردم برم داخل نمی توانستم. فکر می کردم که انگار توی اتاقشه. بی اختیار دستم رفت سمت شالم و کشیدمش جلو.

_ باران چی شد؟ هنوز نرفتی توی اتاق؟

_ الان میرم...

_ برو پشت میز تحریرم بشین و کیفی که زیر میز قرار دارد را بکش بیرون.

کاری که گفته بود را انجام دادم. یه کیف چرمی مشکی رمز دار بود.

_ خب...

_ چقدر تو امروز فس فس می کنی دختر؟! رمزش 5522 است. بازش کن.بگرد توش یه عابر بانک پاسارگاده. پیداش کردی؟

_ نه. دقیقا کجای کیفته؟

_ ای بابا. اگر می دانستم که نمی گفتم بگرد. چمیدونم.

لختی گذشت. ولی هرچی می گشتم پیدا نمی کردم.که یهو همچین داد زد که چسبیدم به سقف اتاقش.

_ بارااااان. پس تو چی کار می کنی؟....اه؟!

_ سر من داد نزن. اصلا به من چه. نیست که نیست. انگار من نوکرتم.

گوشی را بی معطلی قطع کردم. پسره ی احمق...بعد از این همه مدت زنگ زده تازه داد هم میزنه. اصلا تقصیر خودمه. چرا باید برای اون انقدر اهمیت قائل می شدم که حالا از یه دادش بهم بریزم؟

بلند شدم . باید زودتر می رفتم تا الهه بیشتر از این صداش در نیاد. البته اگه تا الان هم حکم دار خودم را امضا نکرده باشم.تا از جایم بلند شدم و راه افتادم مانتوم به سالنامه روی میز گیر کرد و افتاد. دولا شدم تا بذارمش سر جایش که دوباره گوشیم زنگ زد.خودش بود. اول خواستم بر ندارم. ولی دلم به حال فلک زده اش سوخت و برداشتم.

_ دیگه چیه؟

_ باران جان...ببخشید خب؟ اخه یه مشکلی پیش امده که کمی عصبیم کرده. ببخشید دیگه؟!

_ خیلو خب...بخشیدمت.

_ حالا که بخشیدی باید بگم یادم اومد که عابرم کجاست.

_ پس بگو...سلام گرگ بی طمع نیست.

_اصلا من گرگ. حالا کاری که میگم را بکن.

_ خواهش کن....

الهه_ باران تو کدوم گوری هستی. سه ساعته دم در ایستادم هی می گم الان میاد ...الان میاد.در هم باز گذاشتی اومدی تو نمی توانستم ول کنم برم.

انگشتم و گذاشتم روی بینیم و اشاره کردم که ساکت بشه. الهه پوفی کرد و روی تخت تیام نشست.

_ باران حواست با منه؟

_ هان؟ ببخشید چی گفتی؟

_ ای بابا...ولش کن. برو کشوی پا تختیمو بکش بیرون...

_ صبر کن ببینم ...تو هنوز خواهش نکردیا.

_ من التماست می کنم. خواهش که سهله. باران بجنب دیگه.

به سمت پاتخیش رفتم و کشویش را باز کردم. عابرش را دیدم و برداشتم.

_ خب...گیر اوردم.

_ افرین دختر خوب. رمز عابرمم 8067 است. برو و برای من از این حساب به شماره کارت (......) یک میلیون و ششصد واریز کن. وقتی ریختی هم خبرم کن.

_ امر دیگه؟

_ فعلا کاری باهات ندارم

_ خیلی پر رویی تیام.برای تنبیهت از حسابت یکم پول هم کارمزد برای خودم بر میدارم تا حالیت بشه با من درست صحبت کنی.

_ اون پول ها همش برای تو. ولی مطمئنم که بر نمیداری.انقدر بهت اطمینان داشتم که فرستادمت دنبال اینکار.

_زهی خیال باطل.

_ حالا می بینیم...تو این کاره نیستی دختر جون.

_باشه. من برم دیگه. که هم به کار تو برسم هم اینکه اگه یکم دیگه طول بدم الهه من و می کشه.

_ برو...ممنونم اجی. ایشالله تلافی کنم.

انگار اوار خراب شد روی سرم.خاک بر سرت باران...به کی دل بستی؟ به کسی که بهت میگه اجی؟

اروم روی تخت نشستم و با صدایی که از ته چاه در می امد گفتم:

_ خواهش میکنم داداشی. قابل تو رو نداشت...خدافظ.

منتظر پاسخش نشدم و گوشی را قطع کردم. اما هر کاری کردم نتوانستم بغضم را هم خفه کنم.ارام اشک هایم روی گونه ام روان شد.

_ باران چیه؟ چرا گریه می کنی؟ مگه چی گفت؟....بارا...باران لال شدی؟...تیام بود؟

دستی به صورتم کشیدم و پشت هم دوبار توی صورتم زدم. نه...من نباید گریه کنم. اون من را مثل خواهرش می دونه. پس حالا که این به من ثابت شده منم دیگه نباید به اون فکر کنم...

صدایی از ته قلبم فریاد زد: مگه می تونی؟

و این بود جوابم به قلب خرد شده ام: اره می تونم...مگه دنبال یه نشانه نبودم تا ازش مطمئن بشم. حالا مطمئن شدم. پس دیگه ...دیگه هیچ وقت به این عشق خاموش نباید فکر کنم. من اتیشی بودم که هنوز شعله نگرفته خاموش شدم. پس باید خاموش بمانم.ساکت و خاموش.

از جایم بلند شدم وکارت را هم داخل کیفم انداختم.به سمت در به ره افتادم که دیدم الهه هنوز سر جاش نشسته.به سمتش برگشتم و گفتم:

مگه نمیخواستی بریم بیرون. پاشو دختر. 3 ساعت بیشتر وقت نداریم. قبل از 6 باید خانه باشم آ.

الهه مبهوت از رفتار من بلند شد و راه افتادیم.اول از همه به سمت بانک به راه افتادیم تا با عابر برای تیام پول بریزم.بعدش هم به سمت یکی از بزرگترین پاساژهای شهر رفتیم تا کمی خرید کنیم.

وارد یکی از مغازه ها شدیم تا الهه تنیکی را که دیده بود را پرو کند.

_ باران این چطوره؟

_ نمی دانم به خدا الهه. از طبقه ی اول پاساژ تا اینجا هر چیزی گفتم بهت گفتی نه. یه چیزی انتخاب کن دیگه.

_ خاله ی حسام برای بار اول داره من را می بینه. نمی خوام جلوشون بد ظاهر بشم. مخصوصا اینکه من دختر هووی خواهرش هم هستم.

_ خانم بی سواد..مادر شما هووی اون خدا بیامرز نیست. اگه زنده بود و کامران با مادرت ازدواج می کرد اونوقت می شد هووش.

_ پس الان نسبتشون چی میشه؟

کمی فکر کردم ولی چیزی به نظرم نرسید: چمیدونم تو هم. زن دوم شوهر خواهرش.

_ خب این زن دوم که میشه همان هوو.

_ الهه خدا خفت کنه که یکم از دستت ارامش داشته باشم. بجنب انتخابت را بکن.

همانطور که الهه داشت تنیک ها را نگاه می کرد و حرص فروشنده ی بیچاره را در می اورد به تیام اس دادم.

_salame dobare dadam. Khastam begam money ro barat varizidam…tashakor konnnnnnn.!

چند بار خواستم دادا را پاک کنم. ولی اخر هم سند کردم. برای اون که مهم نبود چی صداش کنم. بیشتر برای خودم مهم بود. میخواستم به خودم ثابت کنم که من دوسش ندارم..یعنی دارم ولی فقط به اندازه ی یک دوست و یک برادر دوم. همین کافی بود.

_ سلام خانم برباری...شما کجا اینجا کجا؟

سرم را از روی گوشیم بلند کردم تا ببینم مخاطب کی قرار گرفتم که با شیوا جون روبه رو شدم.

_ سلام اقای شیوا ... خوبین شما.؟

پشت بند حرفم نگاهی به اطراف کردم ولی از الهه خبری نبود.

_ ممنونم خانم. قدم رنجه فرمودید.

_ متشکرم...(من منی کردم و گفتم): ببخشید فضولی می کنم. اینجا مغازه ی شماست؟

_ البته قابل شما را نداره.

_ اختیار دارید. صاحبش قابل داره. مغازه ی قشنگیه.مبارکتون باشه.

الهه_ باران جان میای اینو ببینی؟

_ به سمت اتاق پرو رفتم و تنیکی که پرو کرده بود را دیدم. یه تنیک که تلفیقی از چند رنگ مشکی و توسی و یاسی بود. واقعا زیبا بود. مخصوصا که استین های سه رب با طرح زیبایی داشت.

_ that's right

_ واقعا خوبه؟

_ عالیه...باور کن اگه تو نمی خواستی برداری من برش می داشتم انقدر خوشگله.

_ خب تو هم بردار. می دونی که برای من این چیزا اهمیت نداره...بعدشم ما قرار نیست با هم بپوشیم که.

_ اوکی. پس زود بیا بیرون. داره دیر میشه. حوصله ی غرغر های بردیا را ندارم.

الهه که از اتاق پرو امد بیرون اولین چیزی که توجهش را جلب کرد حضور امین شیوا بود. بینیش و جمع کرد و به من نگاه کرد.

من که هر لحظه احتمال برخورد بدی را از جانب الهه می دادم سریعا گفتم:

الهه جان اقای شیوا صاحب این مغازه هستند.الهه تغییر رویه داد و با لبخند,کمی سر خم کرد و گفت:

به به ...اقای شیوا. سلام عرض کردم اقا.مشتاق دیدار. واقعا مغازه عالی ای دارید.چه جنسایی...واقعا مشخصه که صاحب این مغازه حتما اقای متشخصی مثل شما هست.

بیچاره شیوا هم که مثل من از رفتار صمیمانه ی الهه تعجب کرده بود فقط به تکان دادن سری اکتفا کرد.

به سمت دختری که ایستاده بود و مشکوک ما را نظاره می کرد رفتم و گفتم : میشه رنگ بندی های دیگه ای را از این تنیک ببینم؟

شیوا_خانم بردباری شما هم قصد خرید دارید؟

_ با اجازه ی شما.

_ پس صبر کنید تا یکی از بهترین کار هایم را برای شما بیارم.

و بعد از حرفش به سمت پله هایی که منتهی به طبقه ی بالا بود راه افتاد.

الهه به کنارم امد و با دندان های قفل شده گفت: ببین بهت می گم این پسره مشنگه می گی نه! نگاه کن تو رو خدا. من تحویلش گرفتم رفته برای تو جنس خاص بیاره. حالا اگه از این مدل جدید خوشم بیاد هم نمی توانم بگم این را دیگه نمی خوام.

_ چرا؟

_ وا؟! خب روم نمیشه.

به لبهای برچیده شدش نگاه کردم و گفتم: هر چیزی که اورد و اگه تو خوشت امد من بر میدارم و بعدا با هم عوض می کنیم.چطوره؟

_ جدا؟

_ اره...هیس داره میاد.

به شیوا که از پله ها پایین می امد نگاه کردم. پسره بدی نبود. خوشتیپ و خوش قیافه هم بود. چشم و ابرو مشکی بود با موهایی به همان رنگ. ولی رنگ پوستش کاملا با رنگ چشم و ابرویش تضاد داشت. و همین سفیدیش بود که باعث می شد همیشه الهه مسخره اش کنه و بگه شفته است.

با نگاهش قافلگیرم کرد و باعث شد سرم را به زیر بیندازم.

_ خب خانم برباری...اینم تنیکی که مد نظرم بود تا نشان شما بدم.

به دستش نگاه کردم و دهانم یک متر باز ماند.تنیک توسی ای با یقه ی دلبری...با استین هایی که روی ان تا ساعد بود و از زیر گشاد می شد و تا مچ دست ادامه داشت. طرح ساده اما شیکی دور یقه اش را گرفته بود که زیباییش را دو چندان کرده بود. هر چی فکر کردم به این نتیجه رسیدم که انقدر پول همراهم نیست که بتوانم ان بلیز را بخرم...مانده بودم اگر بگم خوشگل نیست که میگه خاک بر سر بی سلیقه ات...اگر هم تعریف کنم مجبورم بخرم. و مطمئنا همانطور که خوشگل بود قیمت خوشگلی هم داشت.

_ خانم بردباری از چشماتون می توانم بفهمم که خوشتون امده. من از سلیقه ی شما مطمئن بودم .

بعد از صحبتش بدون اینکه نظر من فلک زده را هم بپرسد رو به فروشنده اش کرد و گفت: خانم صفوری این تنیک را برای خانم بردباری بسته بندی کن.

می خواستم خودم را از طبقه ی سوم پاساژ پرت کنم پایین.به الهه نگاه کردم که دیدم اون مشنگ هم داره با تلفن حرف می زنه.

برگشتم به سمت امین که دیدم با دوتا ساک روبه روم ایستاده.

_ خانم بردباری این برای شماست. امیدوارم از خریدش پشیمان نشوید و باز هم به این مغازه پا بگذارید.

خودم را زدم به بی خیالی. فوقش از کارت تیام بر می داشتم و بعدا باهاش حساب می کردم. ساک را ازش گرفتم و گفتم:

واقعا ممنونم. خیلی زیباست. متشکرم که کمکون کردید. چقدر باید پرداخت کنم؟

اخمهایش را توی هم کرد و گفت: این چه حرفیه خانم بردباری؟ مگه شما غریبه هستین. من باید خوشحال هم باشم که شما به مغازه ی من امدید. این هدیه ایست از طرف من به شما.

نه جدی جدی این الهه میگه این پسره خیلی پر روئه راست میگه ها. اخه یکی نیست بگه اخه شیوا جون تو چیکاره ی منی که به من هدیه میدی؟ شیطونه میگه یه خشم اژدها بیام شلوار لازم بشه ها. قیافمو کمی توی هم کردم و گفتم:

ممنونم. نظر لطف شماست..ولی ترجیح می دم حساب کنم.

_ این چه حرفیه خانم بردباری؟ مگه من میذارم؟

ساک را روی پیشخوان گذاشتم و گفتم: پس مجبورم برم از جای دیگه خرید کنم.

الهه_ چرا؟ خوشت نیومد؟؟

_ نه الهه جان. مسئله این نیست.

_ پس مسئله چیه؟

امین_ خانم شرفی راستش من قصد دارم برای اینکه اولین باره که به مغازه ی من تشریف اوردید و من را خیلی خوشحال کردید این دوتا بلیز نا قابل را به شما هدیه کنم. اما مثل اینکه خانم بردباری ناراحت شدند.

الهه لبخندی زدو گفت: ممنونم از شما اقای شیوا. ولی بهتره نه حرف شما باشه نه حرف باران جان.

نگاه چپ چپی به الهه کردم که یعنی وای به حالت اگه کار اشتباهی بکنی. پشت چشمی برای من نازک کرد و رو به امین گفت:

اقای شیوا میشه لطفا قیمت اصلی بلیز ها را به ما بگین؟

_ خانم شرفی شما دارید منو ناراحت می کنید به خدا.

_ اقای شیوا به من اطمینان کنید. گفتم که...نه حرف شما...نه حرف باران. حالا میشه قیمت ها را به من بگین؟

امین بیچاره من منی کردو بعد از کمی اصرار الهه قبول کرد و قیمت ها را گفت.

الهه_ خب..حالا که شما انقدر به ما لطف دارید یه کوچولو به ما تخفیف بدین.

_ خانم شرفی من که گفتم اصلا قابل شما را نداره و به عنوان یک هدیه بپذیرید.

_ منم که گفتم..نمیشه. در عوض بهمون تخفیف بدین. نظر تو چیه باران؟

لبخند ژکوندی زدم و گفتم: موافقم. مخصوصا که از این تنیک خیلی خوشم امده و اصلاحاضر نیستم از خیرش بگذرم.

خلاصه بعد از هزارتا دردسر پذیرفت که باهامون راه بیاد و من بیچاره هم مجبور شدم به خاطر اینکه پول کافی ای همراهم نبود از کارت تیام استفاده کنم. تا سوار ماشین شدیم الهه گفت:

خب من چقدر بیشتر باید به تو بدم؟

_ واسه چی؟

_ خب مگه قرار نبود این تونیک برای من باشه و تو اینی که من خریدم را برداری؟پس باید یه مقداری بهت بیشتر بدم.

_ برو بابا. مگه مغز خر خوردم؟ عمرا.

_باران تو خودت قول دادی؟

_ حالا هم میزنم زیر قولم...قول کیلو چنده؟

_ خیلی بی معرفتی. منو بگو چقدر دلم را خوش کرده بودم.

_ میخواستی به دلت صابون نزنی که الان ضعف بیفته. همین که گفتم...ن...می...دم.

_ جهنم....

ساعت 6:30 بود که خانه رسیدم. داشتم کلید می انداختم توی در که گوشیم زنگ خورد.

خلاصه بعد از هزارتا دردسر پذیرفت که باهامون راه بیاد. ساعت 6:30 بود که خانه رسیدم. داشتم کلید می انداختم توی در که گوشیم زنگ خورد.

نگاه کن تو رو خدا ...2 مین دیر می کنم بمب بارون میشم. با رعد و برقی که زد یک متر از جایم پریدم و گوشی را هم قطع کردم. کلید انداختم و در داخلی ساختمان را باز کردم.

یاشار _ چته تو؟

بردیا_ بر نمیداره...بچه پر رو گوشی را روی من قطع می کنه. مگه دستم بهش نرسه.

یاشار_ بس کن...تو چرا مثل ادمای عهد پادشاه وزوزک فکر می کنی؟ ...باران بزرگ شده. اینو بفهم.

_ خدا از دهنت بشنوه عمو جونم. نمی خواد قبول کنه که دیگه بلدم از خودم مراقبت کنم.

بردیا به سمتم یورش اورد که وحشت زده دو قدم به سمت عقب برداشتم و همچنین باعث شد یاشار بی اختیار بردیا را با صدای بلند صدا کنه.

لحظه ای به خودم اومدم که سمت چپ صورتم می سوخت. سوزش اشک را در چشمانم حس کردم. با بهت به بردیا نگاه کردم. صورتش برافروخته بود...داغونه داغون.

یاشار از پشتدست راستش را روی شانه ی چپ بردیا گذاشت و به سرعت کشید. دوست نداشتم در گیر بشوند. میانشون پریدم و با بغض گفتم:

یاشار جون مامان دنیا...تو رو خدا...

یاشار نگاهی به من کرد و دستش را از روی شانه ی بردیا برداشت و به سمت دستشویی رفت.

بردیا نگاه بغض الودی به من کرد که از صد خنجر بد تر بود. هیچ وقت برادر عزیزم را انطور ندیده بودم.به سمتش رفتم و روی پنجه ایستادم. گونه اش را بوسیدم و بغلش کردم.اونم بغلم کرد و کنار گوشم گفت:

باران, جان مامان که برای هردومون عزیزه قسمت میدم که ازم بگذری.

_ من از برادرم دلگیر نمیشم. فقط بگو چی تو را بهم ریخته؟

خودش را از من جدا کرد و خیره شد توی چشمانم. باورم نمی شد...بردیا..همان پسر مغرور فامیل اشک می ریخت. حاضر بودم صد بار از دستش کتک بخورم ولی اشکش را نبینم.

_ بردیا تو رو خدا گریه نکن. داری اذیتم می کنی...بفهم پسر. داداشم بیا اصلا منو بزن...هرچقدر دوست داری. ولی اینجوری نکن.

روی کاناپه نشست و گفت...از دل درد کشیده اش گفت. از زجری که می کشید گفت.داستانی را گفت که اشنایی نزدیکی باهاش داشتم.

_ از بار اولی که رفتم خونه ی تیام اینا دیدمش. داشت با هول دنبال پوشه اش می گشت. پوشه را دیدم و برش داشتم و به تیام نشانش دادم. تیام هم برای اذیت کردنش گفت که پشتم قایم کنم. منم که اون موقع ها تنم می خوارید برای این کارا.همین طور که داشت می گشت یهو چشمش به من افتاد ...نگاه مشکوکی به تیام کرد و گفت:

تیام بدش...من که می دونم دست توئه.

تیام دستهایش را برد بالا و اعلام بی اطلاعی کرد. بدون اینکه حرفی بزنه و سریع پشت من قرار گرفت. باران باورت نمیشه اگه بگم می خواست خفم کنه...!از همان روز تخم عشقش توی دلم کاشته شد. هر کاری می کردم تا ببینمش. دائما سوال های چرت و پرت از تیام می پرسیدم و مجبورش می کردم که بره و ازش بپرسه. اون تیام بی عرضه هم که بیخیال بی خیال بود. تا اینکه اون هم توی گروهمون قرار گرفت و دیگه 3 نفری درس می خوندیم. البته چه درس خوندنی...همش چشمم بهش بود که چی کار می کنه و چه جوریه و...!

سکوت غیر منتظره ای کرد و خیره شد بهم.

_ بردیا دوسش داری؟

_ از جونم بیشتر...

_ چرا اقدامی نمی کنی؟

_ پای رفیقم در میونه.معرفت نیست...می فهمی؟ معرفت نیست.

_ تیام؟

_ تیام؟!...نه نه...اصلا.

_ پس کی؟

_ نزدیکای کنکور بود که یک نفر دیگه هم بهمون اضافه شد. ارش کامیاری.از شانس بد من شد دلباخته ی عشق من.

باورم نمی شد. ارش...برادر ساناز. پسر داییم.

10 دقیقه ای بود که هر دو فقط سکوت کرده بودیم و حرفی نمی زدیم.طاقتم تمام شد و گفتم:

چی کار میخوای بکنی بردیا؟

_ کاری نمی توانم بکنم. چون مطمئنم که ترانه هم اونو دوست داره... فرداشب مراسم خواستگاری ترانه است.

بعد از اتمام حرفش بلند شد و از پله ها بالا رفت. پشت بردیا یاشار وارد اتاق شد و گفت: حرفاش جدیه؟

_ به تو یاد ندادن گوش نایستی؟

_ نچ....مامان جونت یادم نداده.

_ برو بابا تو ام...وقت گیر اوردیا.

_ تو این دختر را می شناسی؟

_ اره...دو هفته اینجا بود..دیدمش.

_ فکر می کنی بردیا رو دوست داره؟

_ مطمئنم...

_ پس چرا بهش نگفتی؟

یهو لامپی بالای سرم روشن شد. باید با ترانه حرف می زدم...ولی نه. می ترسم که باور نکنه. ..بهترین کس تیام است... باید با اون در میان بگذارم.... ولی اخه بردیا رو چی کار کنم؟ ....!

بدون اینکه به یاشار که داشت باهام صحبت می کرد توجه کنم رفتم بالا. هرچی اتاقم را متر می کردم فایده نداشت و به نتیجه ای نمی رسیدم.

یه بوق...دو بوق...سه بوق...و بالاخره برداشت.

_ چی می گی تو؟ خوبه تازه از هم جدا شدیم؟!

_ الهه به کمکت نیاز دارم...

_ مگه من کمیته امدادم که کمکت کنم؟ برو بابا توام.

_ جان من مسخره بازی رو بذار کنار...پاشو بیا اینجا. واجبه....

صداش لحن جدی بودن گرفت: باشه...الان میگم حسام من را برسونه.

_ الههئ فقط حسام نیاد تو...جو خیلی خرابه. می ترسم بردیا یه رفتاری بکنه حسام ناراحت بشه.

_ اوکی...می پیچونمش.

_ منتظرم.

گوشی رو قطع کردم و روی تخت دراز شدم.باید یکی کمکم می کرد. مخم انقدر هنگ بود که قادر به تصمیم گیری نبودم. دوباره گوشیمو برداشتم و به مامان زنگ زدم.

تا گوشی رو برداشت گفت: سلام به دختر گل خودم.

احساس کردم که چقدر نیاز دارم که در اغوشش فرو برم و کمی مثل قبلنا خودمو برایش لوس کنم...

_ سلام مامانم...خوبی؟

_ فدات بشم مادر جان...تو چطوری؟ خوب رفتی و حاجی حاجی مکه ها.

_ این چه حرفیه اخه می زنی مامان؟! نمی دونی که چقدر دلم براتون تنگ شده.

_ بارانم چرا صدات گرفته؟

_ وا؟! مامانم کجا صدام گرفته؟

_ من اگر دخترم و نشناسم به درد لای جرز دیوار می خورم. می گم چی شده؟

ایش...یکی نیست بگه اخه مگه مرض داری الان که حالت اینجوریه زنگ می زنی بهش؟!

_ مامانم به خدا هیچی نشده...فقط دلم یکم گرفته و البته دلم برای خونه تنگ شده.

_ عزیزکم ...نمیخوای بگی چرا دلت گرفته؟

_ نمی دونم مامان جونم.( دیگه نمی توانستم از پس سوال های مامان بر بیام.به دروغ متوسل شدم و گفتم):ببخشید مامان جونم باید برم. اخه یاشار داره صدام می کنه.

_ باشه عزیزم. برو مراقب خودت هم باش. سلام به بچه ها برسون.

_ چشم...بابای

_ می بوسمت عزیزم. خداحافظ

گوشی را قطع کردم و دوباره ولو شدم روی تخت.انقدر زل زدم به سقف که چشمام روی هم افتاد.

با تکان شدیدی که بهم وارد شد از خواب پریدم. گیج و منگ دور و اطرافم را نگاه کردم که دیدم الهه نشسته و بهم زل زده.وقتی نگاه خیره ام را به خودش دید گفت:

به من گفتی بیام که چرت زدنت رو نگاه کنم؟؟ ده دقیقه است اومدم ولی سرکار خانم گرفتی خوابیدی.

دستی به صورتم کشیدم و گفتم: ببخشید. از بیکاری خوابم برد.حسام هم اومده؟

_ نه خانم خانما...نیومده. حالا کارت رو بگو که کلی کار توی خانه دارم و اومدم ور دل شما نشسستم.

_ مسئله مربوط میشه به بردیا.

_ چی شده؟!

شروع کردم و از صحبت های ترانه تا حرفای بردیا را برایش گفتم. اونم در سکوت فقط گوش می داد. وقتی حرفم تمام شد گفت:

حالا من چیکار باید بکنم.

_ تو باید بهم کمک کنی و بگی که چی کار کنم.

_ مگه تو قراره کاری کنی؟

_ یعنی می گی بشینم و ببینم که بردیا نابود میشه؟

_ مگه نمی گی که ترانه بردیا رو دوست داره؟!

_ خب اره.

_پس اگر دوستش داشته باشه به ارش جواب رد میده.

_ اگه نده چی؟

_در این صورت همان بهتر که بهم نرسن. چون کسی به همین راحتی از عشقش بگذره دیگه عاشق نیست و به درد زندگی هم نمی خوره.

_ الهه مشکل اینجاست که ترانه توی یک شکیه که فکر می کنه بردیا اصلا دوسش نداره. برای همینم من احتمال میدم که همچین اشتباهی بکنه.

_ من میگم از حرفای بردیا فعلا چیزی به ترانه نگو. از حرفای ترانه هم به بردیا چیزی نگو. بهتره بذاری خودشون به این باور برسن که باید یه اقدامی چیزی بکنن.

_ اما فرداشب چی؟

_ تو از قرار فردا شب مطمئنی؟

_ اره....یعنی راستش نمی دانم. بردیا گفت.

_ میتونی از مامانت ته توشو در بیاری؟

_ زنگ زدم به مامانم ولی حرفی نزد. اگه در جریان بود حتما به من می گفت. ولی می توانم از ساناز بپرسم.

_ ساناز کیه دیگه؟

_ دختر داییمه دیگه. خواهر ارش.

_ د خب بزنگ دیگه ... تو هم شوتی ها.

گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به ساناز...بعد از چند تا بوق بالاخره برداشت.

_ سلام سانازی...خوبی؟ بارانم.

_ سلام...چی شده این وقت شب یادی از ما کردی؟

_ ساناز یه چیزی شنیدم میخواستم از صحتش مطمئن بشم.

_ چی؟

_ فرداشب خواستگاری ارشه؟

با تعجب گفت: فردا شب؟! وا نه؟!

الهه که داشت به حرف هایم گوش می کرد یهو مثل بزغاله پرید و گوشی رو از دست من گرفت و همان طور که روی ایفون بود گفت:

سلام ساناز خانم،خوب هستین؟

ساناز بیچاره که هنگ کرده بود با تعجب گفت: ممنونم...ببخشید شمااا؟

_ من الهه دوست باران هستم...ساناز جون شما مطمئن هستید؟

_ الهه جون مگه میشه مطئن نباشم؟ مثلا اگه برادر شما بخواد بره خواستگاری شما در جریان قرار نمی گیرین؟ بعدشم برادر من تازه 22 سال داره و فقط دانشجوئه. زن می خواد چیکار؟

الهه بدون اینکه حتی گوشی رو فاصله بده شروع کرد به حرف زدن: خب باران راست میگه دیگه...تو هم خلی ها...از تو خل تر هم اون داداشته که این حرفارو زده و باور کرده و حالا هم نشسته کنج اون اتاقش زانوی غم بغل گرفته.

ساناز_ جریان چیه بچه ها؟ چرا باید بردیا زانوی غم بغل بگیره؟ اصلا این چیزا چیه که شما ها می گین؟

خودم_ هیچی بابا...ساناز این الهه یه چیزی گفت حالا.

_ من گوشام مخملیه باران؟ بهت می گم جریان چیه؟! دارم از فضولی می میرم دیوونه.

دستمو بلند کردم و تاپ کوبوندم روی سر الهه که این مصیبت را هم اضافه کرد. چون می دانستم اگه ساناز سوتی ای بگیره تا اخر جریان را نفهمه ول کن نیست و بی خیال نمیشه و هم چنین دهنش هم قرصه جریان را برایش تعریف کردم.وقتی حرف هایم تمام شد گفت:

باران یه چیزی می گم بین خودمون باشه. خب؟

_ بگو...قول میدم.

_ باران الان روی پخشه؟

_ اره..الهه هم اینجاست.

_ الهه جون پس حالا که شما هستین باید بگم که این جریان بین سه نفریمون بمونه. قول بدین.

الهه با حرکات لبش گفت: این دختر داییتم چایی نخورده پسر خاله میشه ها.

توجهی بهش نکردم و گفتم: ساناز قول می دیم. بگو دیگه.

_ ارش اصلا ترانه رو دوست نداره. ارش الان دوسال هست که با شیما دوسته.

مغزم پوکید. چه اتفاقاتی دور برمون می افتاد و من بی خبر بودم. شیما تنها نوه خاله ی مامانم بود.باورم نمی شد که اون دختر ساده و مظلوم و اروم با ارش شیطون و مردم ازار دوست باشه.

_ ساناز اون که تازه امسال سوم دبیرستانه. چجوری دوساله باهم دوستن؟!

_ دوستن دیگه...به ما چه. مهم اینه که ارش جونش رو برای شیما میده. خدایی شیما هم خیلی دوسش داره.

_ بچه بازیه ها...اخه کی از اول دبیرستان با یه پسر که 4 سالم از خودش بزرگتره دوست میشه.

_ باران باز تو سوژه گیر اوردی؟ من اگه اینچیز ها رو هم بهت گفتم برای اینه که این قضیه یکم مشکوکه. برو دنبالش ببین کی به بردی گفته که قراره فردا مراسم خواستگاری باشه.

_ حیف که الان بردیا نیست تا بشنوه دوباره بهش گفتی بردی. وگرنه کلت رو می کند...ولی با حرفت موافقم. همین الان می رم و ازش می پرسم. کاری نداری؟

_ نه....برو بذار یکم استراحت کنم،فقط یادت باشه من رو بی خبر نذاری.

الهه که تا اون لحظه ساکت نشسته بود گفت: چشم ساناز جون...حتماخبرت می کنم. فقط میشه من شمارت رو از باران بگیرم. خدایی خیلی باهات حال کردم.

_ البته عزیزم. این حرفا چیه.

_ ممنونم عزی...

نذاشتم الهه حرفش را ادامه بده و گفتم: بسه دیگه. چقدر حرف می زنین. قطع کنید که می خوام برم و اطلاعات کسب کنم.

بچه ها با هم خداحافظی کردند و بالاخره گوشی رو قطع کردند.

پشت در اتاق بردیا ایستادم و درزدم. بعد از چند لحظه اجازه ی ورودم را صادر کرد.

پشت در اتاق بردیا ایستادم و در زدم. بعد از چند لحظه اجازه ی ورودم را صادر کرد.

در را باز کردم و وارد شدم. روی تختش نشسته بود و به قول الهه زانوی غم بغل گرفته بود.

_ مگه الهه نیومده؟

_ چرا.

_ پس تو اینجا چی کار می کنی؟

_ آمدم یه خبر بهت بدم.

_خب؟

_ ولی شرط داره.

_ نه چیزی بگو نه اینکه شرط بذار. برو بیرون حوصله ات را ندارم.

_ پشیمون میشیا

داد زد و گفت: نمیشم...برو بیروووون

_ خیلو خب بابا. دیوونه.

از اتاق اومدم بیرون و از لای در گفتم : داداشی هرکی گفته فرداشب خواستگاریه شکر خورده. من منبع موسخ دارم. خواستگاری ای در کار نیست.

تا حرفم تمام شد دیدم بین زمین و هوا دارم دست و پا می زنم....دستی به کمرم کشیدم که از درد می سوخت.

_ خلی تو؟

بردیا _ ببخشید باران...من از کجا می دانستم که به در تکیه دادی. از طرفی هم وقتی شنیدم اون حرفو زدی هیجان زده شدم و در و باز کردم. حالا تو را خدا بگو...

لبخند شیطانی ای زدم و گفتم: چی بگم؟

قیافش دیدنی بود. وار رفت. با نا امیدی گفت: شوخی کردی؟

نگاهی بهش کردم..اخی..داداشم توی این چند ساعت چقدر بهم ریخته شده بود. دیگه دلم طاقت نیاورد که اذیتش کنم

_نه بابا،شوخیم کجا بود؟! ولی... بردیا به شرطی همه چیز را برات می گم که سوال من را جواب بدی.

_ بپرس...

_ راست باید بگیا

_ باشه بابا. بگو.

_ کی بهت گفته که فردا شب خواستگاریه؟

_ این سوال چه لزومی داره

_ واجبه!

_ تیام...

مغزم هنگ کرده بود. باز اگه می گفت ترانه...میگفتم میخواد حساستش را برانگیزه که شاید حرف دلش رو بزنه. اگه می گفت ارش...می گفتم که می خواسته اذیتش کنه و از زیر زبونش حرف بکشه...ولی تیام؟! اخه چه دلیلی داشته دروغی به این بزرگی بگه.

_ بالاخره می گی جریان چیه یا نه؟

_ من الان زنگ زدم به ساناز تا مطمئن بشم که حرفایی که زدی 100% درسته یا نه. ساناز می گفت نه تنها آرش نمی خواد از ترانه خواستگاری کنه بلکه اصلا ترانه را دوست نداره.

_ دوست نداره؟ چی می گی تو دختر؟!

_ حقیقت رو.

_ بیشتر شبیه توهم می مونه. بهتره توی مسائل زندگی من دخالت نکنی. حالا هم برو بیرون.

بعضی مواقع آمپرم می زد بالا و فاز و نول قاطی می کردم. دقیقا ان لحظه هم همینطور شدم. از اتاقش زدم بیرون و به سمت اتاقم به راه افتادم. از بچگی هم وقتی می دیدم راست می گم و کسی باورم نمی کنه قاط می زدم. اما وقتی دروغ می گفتم ،دلم می خواست حرفم را باور نکنند. مخصوصا اگر مادرم بود. دوست نداشتم طرف مقابلم برایم حکم یک ادم احمق را داشته باشه.

بردیا به دنبالم امد و صدام کرد. برگشتم سمتش و بهش خیره شدم.

_ خیلو خب...ببخشید..ادامه ی حرفت را بزن.

دقیقا پشت در اتاقم بودم...صدایم را روی سرم انداختم و الهه را صدا کردم.

_ هیس....الهه را چی کار داری؟

الهه به سرعت نور از اتاق خارج شد. معلوم بود داشته با گوشیش صحبت می کرده. چون با هول و ولا خداحافظی کرد و مضطرب به سمت من و بردیا امد و گفت:

چتونه خونه را گذاشتین روی سرتون.

وقتی برافروختگی من رو دید رو کرد به بردیا و با غضب گفت: چی کارش کردی؟ باز دوباره پا روی دمش گذاشتی؟

با غیض رو کرد به من و گفت: تقصیر توئه دیگه. که چی دنبال کاراشی؟ بیا...این همه خودت رو به اب اتیش زدی که داداشت غصه نخوره. مزدتو داد.

دوباره یه نگاه به بردیا کرد و گفت : بهت می گم چی کارش کردی؟ لالی؟

بردیا _ تو چی می گی این وسط؟

الهه با غیض دست هایش را جلوی سینه اش گره زد و به سمت بردیا شروع به حرکت کرد. دیگه عصبانیتم رو فراموش کرده بودم و بیشتر از دست کار های الهه خندم گرفته بود. هر قدمی که الهه می رفت جلو بردیا به عقب قدم بر می داشت. که یهو الهه به ضرب رویش را از بردیا به سمت من گرداند که باعث شد از حرکت لحظه ای الهه بردیا کپ کنه و یه تکان ناگهانی به بدنش بدهد.

من که نا خداگاه داشت نیشم باز می شد با اشاره های بی وقفه ی الهه بسته شد.

با حرکت لبهایش گفت: ببند اون نیشو. اه اه اه...

لبخندم رو جمع و جور کردم که الهه پرسید: باران چی شد؟ بهش گفتی؟

_ آره عزیزم. ولی ایشون باورش نمیشه.

الهه دوباره به سمت بردیا برگشت و گفت: باورت نمیشه؟

بردیا با تردید شانه ای با لا انداخت و سر تکان داد.

دوباره الهه ابرویش را بالا داد. ابرو های پری داشت که به حالت هشتی و دم کوتاه برشون داشته بود و جذبه ی بیشتری به صورتش می داد و وقتی ابرویش را بالا می انداخت باعث می شد خطی به میان پیشانی و ابروهایش بیفته . که همین همیشه باعث می شد پسرای دانشگاه از جمله کله خروس از دستش در برن.

یاشار _ چه خبره اینجا؟

به یاشار که تازه از حمام بیرون امده بود و هنوز حوله اش دورش بود نگاهی انداختم.

الهه _ استغفرالله...اقا یاشار نمی بینی جذبه گرفتم؟ اخه واسه چی پارازیت میندازی این وسط. ایششش

یاشار از سر گیجی نگاهی به الهه کرد و سرش را به علامت نفهمیدن تکان داد...

الهه _ ای بابا...وای نیسا جلو نا محرم با اون حوله ی ابی ات. مگه اینجا اتاق خواب نداره؟ انشالله نمی خوای اینجا که لباست را بپوشی؟

یاشار به خودش نگاهی کرد و مثل فشنگ در رفت.

یاشار به خودش نگاهی کرد و مثل فشنگ در رفت. الهه هم با لبخند برگشت به سمت بردیا گفت: بیاید بریم پایین تا در مورد ترانه جونت بحرفیم.

بعد از حرفش هم راه افتاد و از پله پایین رفت. با دلخوری به بردیا نگاهی کردم و هیچی نگفتم. خواستم پایین برم که دستم و از پشت کشید و باز هم با تردید پرسید: راست گفتی؟

سری از روی تاسف برایش تکان دادم و گفتم: من به هرکی دروغ گفته باشم ، سر هر کسی رو گول مالیده باشم ، با تو یکی صادق بودم. با این که هنوز جای سیلی ای که روی صورتم بود می سوخت دنبال کارت رفتم. چون اطمینان داشتم که قرار نیست خواستگاری ای اتفاق بیفته . اما تو حتی حاضر نشدی تمام حرف هایم را گوش کنی. به خاطر تو الهه را تا اینجا کشوندم و ازش مشورت خواستم...اخه من چی به تو بگم؟

صدای الهه از پایین امد : بیاین دیگه. کجا موندین؟ چایی ریختم.

_ بریم اجی جونم. امروز گند زدم. می دونم که خراب کردم. حالا بریم که خیلی شارژم کردی.

لبخندی زدم و راه افتادم که دوباره گفت:باران وایسا.

_ دیگه چیه؟

_ به مامان یا بابا که راجع به ...راجع به..منظورم..

_ من من نکن الان دوباره صدای این دختره در میاد؟!

_ راجع به سیلی ای که بهت زدم که حرفی نزدی؟هان؟

زیر چشمی نگاهش کردم و گفتم: نه...هرچیزی که بین خواهر و برادر اتفاق میفته رو که نباید مامان و بابا ها با خبر بشن.

لبخندی زد گفت: الهی من قربونت برم که انقدر هم با محبتی و هم اینکه انقدر با گذشتی.

_ بریم بخوریم؟

_ بریم که دیگه یخ کرد و از دهن افتاد.

_ تو چیو می گی؟

_ چایی و دیگه؟!

_ من هندونه هایی رو که زیر بغلم گذاشتی رو می گم داداشی جونم.

هر دو خندیدیم و به سمت پایین راه افتادیم. ان شب قرار شد که الهه شب خانه ی ما بماند. و همین باعث شده بود که اخر شبی اقا حسام هم به خانه ی ما کشیده بشه و 5نفری یه شب پر خطره را با هم باشیم.ساعت 2:30 بود ولی هنوز هیچ کس اشتیاقی برای خوابیدن نداشت که بردیا بی مقدمه گفت:

باران تو می گی تیام چرا به من دروغ گفته؟

تا اون لحظه حسام و یاشار هم از جریان آن روز و علاقه ی بردیا به ترانه باخبر شده بودند.

شانه ای بالا انداختم و اظهار بی اطلاعی کردم.

الهه _ بردیا من میگم شاید تیام از علاقه ات به ترانه با خبر شده یا شاید هم شک داشته. میخواسته عکس العمل تو را ببینه.

حسام _ نه خانمم...من فکر نمی کنم اینطور بوده باشه.

الهه پشت چشمی برای حسام نازک کرد و گفت: خب اقای پوآرو دلیلتون چیه برای رفع نظریه ی من؟

_چون اگر اینجوری بود تیام صبر می کرد و رو در رو این حرف را به بردیا می زد. از قدیم گفتن رنگ رخسار خبر می دهد از سر درون. برای همین هم راحت تر می توانست از حس بردیا به ترانه با خبر بشه. پس این دلیلش نمی تونه باشه.

یاشار_ راست میگه. اونم تیام. اون موقع ها که خیلی باهوش بود. البته حالاش رو نمیدونم

_ هنوز هم باهوشه . باهوش و شیطون و دقیق و دوست داشتنی.

با این حرفم همه سمتم برگشتند و نگاهم کردند.

احساس کردم دارم غالب تهی می کنم.یکی نیست بگه اگه حرف نزنی میگن لالی؟ اخه این چه حرفی بود تو زدی؟... کمی تا حدودی پس خونه ام را به پیش خونه ام سپرده بودم. مخصوصا با نگاه مشکوکی که الهه بهم کرد. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم به الهه و بردیا نگاه نکنم. نگاهم را به یاشار دوختم. نگاهش خیلی شبیه پدرم بود . نگاه هر دو را دوست داشتم...همیشه بهم ارامش می داد.

بردیا _ چطور؟

_ چی چطور؟

_ چطور دوست داشتنی؟ تو که هیچ وقت با اون نمیسازی؟

این داداش ما هم که ماشالله...اخه برادر من حالا چه وقت این حرفاست. به ترانه فکر کن. به من و تیام چی کار داری اخه؟ اصلا تو باید این سوالا رو جلوی این همه آدم از من بپرسی؟

_ خب اره...نمیسازم. ولی ادم از حق نگذره! خیلی مهربون و با گذشت و ...خوبه دیگه. به چشم برادری خیلی اقاست.

حسام _ خیلو خب بابا...از موضوع منحرف نشین. اقا یاشار موضوع انحرافی هم ننداز وسط.

همه به لحن حسام خندیدیم و دوباره شروع کردیم در مورد اینکه تیام چه قصدی داشته صحبت کردن. ولی نگاه خیره ی الهه یک لحظه هم ارامم نمی گذاشت. زیر نگاه خیره اش در حال ذوب شدن بودم و نمی دانستم باید چی کار کنم.

***

همه قصد خوابیدن کردیم. الهه به اتاق من امد و در کنار هم مثل شب هایی که ترانه بود جا انداختیم و و خوابیدیم.

_ باران تو مطمئنی که نمی خوای چیزی به من بگی؟

_چه چیزی مثلا؟

_ مثلا اینکه جدیدا فهمیدی که به تیام علاقه مند شدی!

از تاریکی اتاق سو استفاده کردم و لبخندی زدم. همیشه همین طور بود. دختر با هوش و دقیق...واقعا دوسش داشتم. توی تمام عمرم انقدر که به الهه اطمینان داشتم به هیچ کس اطمینان نداشتم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

نه بابا؟ کسی کمکت کرد یا خودت فهمیدی؟

_ دارم باهات جدی صحبت می کنم. آدم باش!

از صدای در ورودی سختمان که از پایین می امد از جا پریدم. الهه هم که از حرکت من ترسیده بود پشتم شروع به حرکت کرد.

شالم رو به سرم و ژاکتمم روی شانه هایم انداختم . در را باز کردم و وارد راه رو شدم.به سمت پله ها راه افتادم.

الهه ( به آرامی)گفت: کجا داری میری؟

_ صدای درورودی امد...

_ خب بیا بریم بردیا و حسام و صدا کنیم...ما چرا داریم میریم.

برگشتم و چپ چپی نگاهش کردم.دوباره کارم را ادامه دادم و او هم همانجا ایستاد. وقتی به پایین پله ها رسیدم شبح سیاهی داشت به سمت اشپز خانه می رفت.

شبح را از پشت هم می شناختم. ولی تعجب کردم چون قرار نبود بیاید. ولی حالا...توی خانه بود...از دست این شبح شیطون...اروم به سمتش حرکت کردم. پشتش وارد اشپزخانه شدم. رفت سمت یخچال.شیشه را برداشت وشروع به اب خوردن کرد. گذاشتم اب خوردنش تمام بشه. داشت شیشه را داخل یخچال می گذاشت که اروم صداش کردم.

یک متر پرید هوا و همچین داد زد که فکر کنم همه ی همسایه ها هم بیدارشدن.

_ چته؟...چرا داد می زنی؟

با دهان باز من و نگاه می کرد و حرفی نمی زد.دستم رو جلوی صورتش تکان دادم و گفتم: تیام کجایی؟خوبی؟

_ باران این چه کاری بود که کردی؟

خنده ی ریزی کردم و به سمت کلید برق رفتم. چراغ را روشن کردم . تازه چشمم بهش افتاد. یک پالتو کوتاه مشکی با شلوار کتان مشکی به تن داشت که خیلی بهش می امدو جذاب ترش کرده بود. نگاهم رو ازش گرفتم و گفتم:

از کی تا حالا با شیشه اب می خوری؟

_ از وقتی که تو مردم ازار شدی و یه پسر خوشگل و می ترسونی.

_ بابا اعتماد به سقف...وقت کردی یکم خودتو تحویل بگیر. خب؟

_ اوکی...حتما.

خوشم می امد کم نمیاره. بچه پر رو .

_ تو چرا بیداری؟

_ همه تازه رفتند که بخوابند. منم تا چشمام گرم شده بود سرکار وارد خانه شدی و صدای اویز پشت در بلند شد. امدم ببینم کیه.

_ همه؟؟! مگه کیا اینجان؟

_ منم و بردیا و الهه و حسام و یاشار!

چشم هایش را گشاد کرد و گفت: کدوم یاشار؟

لبخندی زدم و گفتم: مگه ما چند تا یاشار داریم.؟ عموم دیگه.

(صندلی میز نهار خوری را عقب کشید و نشست): خب خانم خونه چیزی داری به من فلک زده بدی بخورم؟

_ از کی راه افتادی؟

_ یه 5 ساعتی هست...

_ الان برات غذا گرم می کنم...

غذا رو گذاشت تا گرم بشه و خودم هم کنارش نشستم .

_ من نبود اینجا چه خبر بوده؟ زود تند سریع بگو ببینم.

همه چیز را در مورد بازگشت یاشار براش تعریف کرد. و اون هم فقط در سکوت گوش می کرد.

_ دلم خیلی براش تنگ شده....یهو چشم هایش را تنگ کرد و گفت :راستی باران تو اسم یکی دیگه رو هم اوردی؟! اون کیه دیگه؟

_ کیو می گی؟

_ همون احسان...

_ خنگ...من ماندم تو چجوری عمران قبول شدی. احسان نه که اقای نخبه« حسام» اونم نامزد الهه است.

خنده ای کرد و گفت: این دیگه کدوم احمقیه که امده و این دوست قاطی تو رو گرفته؟

الهه_ خودت قاطی ای بی تربیت.

هر دو به سمت الهه که بی صدا وارد شده بود بر گشتیم.نگاهی به تیام کردم. معلوم بود باز دوباره یه کوچولو خجالت کشیده.

_ تو چرا امدی پایین؟

_ پس چی کار می کردم؟ خانم یک ساعت امدی پایین که ببینی کی بوده و هنوز نیومدی بالا. ترسیدم. گفتم شاید دزدی چیزی بوده و از خیر دزدی اسباب و اثاثیه گذشته و توی عتیقه رو دزدیده.

تیام_ دزده غلط می کنه که اجیه من و بدزده.

نیشخندی زدم و به الهه خیره شدم. بیچاره الهه هم که خیالاتی برای ما دو تا کرده بود با دهان باز از جمله ی تیام خیره شده بود بهش و هیچی نمی گفت. تک سرفه ای کردم که به خودش امد و گفت:

من میرم بخوابم.

_ حالا از بچه های دانشگاهتونه؟

با گیجی پرسیدم: کی؟

_ حسام دیگه...نامزد الهه.

_ اهان ...نه ! پسر دوست پدرشه.

_ اها... تو چی ؟

_ من چی؟

_ تو این مدت که من نبودم از این پسر دوست های پدرت و گیر نیاوردی که زنش بشی؟

دیگه داشت زیادی حرف می زد. با عصبانیتی که توی صدام مشهود بود گفتم:

نخیر، چقدر حرف می زنی، غذاتو بخور.

لبخندی زد و بهم خیره شد. یهو لبخند از روی صورتش محو شد و به سمت چپ صورتم خیره شد.

_ چیه ؟ خوشگل ندیدی؟

_ باران صورتت چی شده؟

تازه دو زاریم افتاد که به چی خیره شده بود. منم که اصولا نمی توانستم آلو توی دهان نگه دارم گفتم :

دست گل جنابعالیه.

با دهان باز نگاهم کرد وگفت: من ؟به من چه ربطی داره؟

_ هیچی، فقط باعث شدی که دستای کشیده و خوشگل داداش بنده بلند بشه و روی صورتم بخوابه.

_ تو نمی توانی درست صحبت کنی و بگی جریان چیه؟

منم مثل خودش گارد گرفتم و گفتم: چرا می تونم. می خوای بدونی چی شده؟ از بیرون امده بودم. به خاطر اینکه نیم ساعت دیر کرده بودم آق داداشم اینجوریم کرد.

_ تو به خاطر اینکه بری و برام پول بریزی اینطوری شدی؟

_ نخیر...به خاطر دروغ شما اینجوری شدم.

_ دروغم؟! من چه دروغی به تو گفتم؟

_ به من نگفتی ، به بردیا گفتی...واسه چی به بردیا گفتی که قراره برای ترانه خواستگار بیاد؟

سری از روی کلافگی تکان داد و گفت: نمی فهمم. اینا چه ربطی به هم داره. دیر امدن تو...پولی که قرار بوده برای من بریزی...حرفی که من به بردیا زدم...سیلی خوردن تو! باران تو چرا درست حرف نمی زنی؟ به خدا نمی فهمم چی می گی؟

_ خیلی پیچیده نیست...تو به دروغ به بردیا گفته بودی که قراره فردا برای ترانه خواستگار بیاد و برای همین هم دیر تر میای. اونم باور کرده بود و ریخته بود به هم و سر یه مسئله ی کوچیک این بلا رو سر من اورد. همین. حالا میشه بگی چرا بهش دروغ گفتی؟

_ قبل از اینکه من چیزی بگم میشه بگی بردیا چرا باید بهم بریزه؟

با این سوالش تازه فهمیدم چه گندی زدم و دنیا روی سرم خراب شد. اخه یکی نیست بگه احمق جان داداش تو چه ربطی داره به ترانه...بر عکس گفتم...یعنی یکی نیست بگه احمق جان ترانه چه ربطی داره به داداش تو؟! آخه من جواب اینو چی بدم؟ خدا؟ مامان کجایی که از اون نیشگون هات ازم بگیری تا به غلط کردن بیفتم.

همانطوری بهت زده داشتم تیام و نگاه می کردم و با خودم در گیر بودم که چی باید بهش بگم که گفت: باران درست متوجه شدم؟ یعنی بردیا ترانه رو...آره یا نه؟

بازم در سکوت فقط نگاهش کردم. انگار که اینطوری به خودم دلداری می دادم که حداقل من حرفی نزدم. خودش فهمید. چه بد بختی ای گیر کرده بودما...بابا اصلا به من چه؟! برو بیدارش کن از خودش بپرس...وای نه نه، غلط کردم..نری از اون بپرسی ها! دیگه من و دار میزنه.

_ با توئم دختر...بردیا ترانه رو دوست داره؟

سرم و انداختم پایین و با حرکت سر تائید کردم.چنگی به موهای خوش حالتش زد و از جایش بلند شد.

_ ترانه چی؟ اون هم دوسش داره؟

دیگه توی بد مخمصه ای گیر کرده بودم. نمی دونستم باید بهش بگم یا نه. بابا تیام جان به تو چه عزیز من. خودشون عقل دارن. حالا این وسط یهو قیصر بازی در نیاره؟دیگه سکوت را جایز ندانستم و گفتم:

_ تیام ببینمت؟!

برگشت سمتم.

_ تو که به بردیا نمی گی که من بهت گفتم. هان؟

بر و بر نگام کرد و لب باز نکرد.

خودم و لوس کردم و با لحن بچه گونه ای گفتم: تیام ژونم اگه تو به دادای من بگی اینول صولتمم مثل اونولم میشه ها....تولو خدا؟! خب؟

لبخندی زدو گفت: باشه نی نی کوچولو...دهن من قرصه قرصه.فقط بهم بگو ترانه هم بردیا رو دوست داره؟

_ من چه می دونم؟ مگه خواهر منه؟.

_ بعید می دونم تو دختر کنجکاو از چیزی بی خبر باشی. جواب من و بده.

_ کنجکاو یعنی فضول دیگه...؟

_ نه به جون سگ همسایه...خب حالا بگو دیگه.

_ خب...تا حالا باهاش حرف نزدم که. این دفعه حرف می زنم و ازش می پرسم.

_ باران به جون خودت به هیچ کس نمی گم...جوابمو بده.

_ آره.

_ حدس می زدم...یه لیوان نوشابه به من بده.

ایول به این پسر متمدن و ضد قیصر بازی...حالا اگه داداش من بود تا خون خودم و طرف و نمی ریخت ول کن نبود...پاشدم و همانطوری که براش توی لیوان نوشابه می ریختم گفتم: حالا چرا دروغ گفته بودی؟

نگاهی که داد می زد خسته است رو به من دوخت و گفت: اوخی...اجیه فضولم. پس بگو ...اگه این چیزا رو هم که بهم گفتی فقط برای این بود که بتونی از منم حرف بکشی. ولی من حرف جالبی ندارم که بزنم...چون دلیل خاصی نداشت. فقط برای این که اذیتش کنم و یکم سر به سرش بذارم که مثلا امشب نمیام این و بهش گفتم. ..راستی از بابت پول بازم ممنونم.

با این حرفش یاد پولی که از کارتش برداشته بودم افتادم و گفتم:

تیام راستی من از حسابت پول برداشتم.

خنده ای کرد و گفت: خانم خانما من دست و پام با اسم پول به لرزه نمی افته. اگه میخوای تلافی اون سیلی رو در بیاری یه چیز دیگه بگو.

_ ولی باور کن که از حسابت پول برداشتم.

و بعد شروع کردم به تعریف جریان بلیز.

_ عیبی نداره. هر وقت داشتی بهم پس بده.

_ امروز کارت خودم باهام نبود. فردا می رم و از حسابم به کارتت می ریزم.

_ خودتو لوس نکن. من هیچ پولی از تو نمی گیرم. پس این کارا رو هم دلیلی نداره انجام بدی.

_ یعنی چی؟ بالاخره که باید بهت این پولو بدم

_ باران این یه هدیه است از جانب من به تو.

_ به چه مناسبت؟

_ مگه نمیشه که بردیا به تو کادو بده؟ خب منم مثل بردیا. اشکالی داره برای تو هدیه ای بخرم؟ اصلا فکر کن برای اینکه باعث شدم که سیلی بخوری،چطوره؟

( نمی دونم چه علاقه ای داشت که دائما توی سرم بزنه و تا یکم نیش من باز می شد بهم بگه که براش مثل ترانه هستم و اون هم باید برای من مثل بردیا باشه...چه لذتی می برد از اینکه من و آزار بده؟ )

نگاهی به ساعت انداختم و دیدم که 3:45 دقیقه است. با خستگی از جایم بلند شدم و گفتم: باشه..حالا که اینطوره داداشی ممنونم. هدیه ی قشنگیه. من دیگه دارم بیهوش میشم. کاری نداری؟

_ نه...برو بخواب. ببخشید که از خوابت هم انداختمت.

سری تکان دادم و به سمت اتاقم رفتم. نمی دونم چرا احساس کردم که اخرین جمله اش همراه با دلخوری بود. اما دلیلی برای دلخوریش ندیدم. با همین فکرا بود که به خواب رفتم.

سری تکان دادم و به سمت اتاقم رفتم. نمی دونم چرا احساس کردم که اخرین جمله اش همراه با دلخوری بود. اما دلیلی برای دلخوریش ندیدم. با همین فکرا بود که به خواب رفتم.

***

سر میز صبحانه نشسته بودیم. بردیا دائما به تیام خیره می شد. ولی تیام توجهی نمی کرد. الهه و یاشار و حسام هم در مورد شغل یاشار حرف می زدند.

از الهه چشم گرفتم و به تیام نگاه کردم که دیدم بر خلاف انتظارم داره من و نگاه می کنه. با اشاره ازش پرسیدم «چیه؟»

ولی سری بالا انداخت و توجهی نکرد. الهه به خاطر وقت دندان پزشکی ای که داشت تصمیم گرفت کلاس ساعت اول و نیاد و با حسام عزم رفتن کردند.

_ آقا تیام از آشنایی با شما هم خیلی خوشحال شدم.

_ ای بابا...حسام جان بردیا و یاشار و چطور راحت صدا می زنی و با من انقدر رسمی ای؟

حسام با صمیمیت دست تیام را فشرد و گفت: چاکریم داداش. خدایی خیلی حال کرددم باهات.( چه زودم پسر خاله میشه این)

_ منم همینطور حسام جان.

بالاخره الهه و حسام هم رفتند و فقط خودمون چهار نفر مانده بودیم. به کمک تیام میز را جمع کردیم ...داشتم فنجان های چایی را می شستم که کنارم آمد و گفت:

باران من میزو جمع کردم. لطفا اگه بردیا خواست ببرتت باهاش نرو. خودم می خوام برسونمت.

با تعجب بهش نگاهی انداختم . ولی او به نگاهم توجهی نکرد و با نادیده گرفتنم ازم گذشت و از آشپز خانه خارج شد.

همان یک جمله ای که گفت کافی بود که دلشوره به جانم بیفته و از این رو به اون رو بشم. نمی دانستم که قراره در چه موردی باهام صحبت کند. و همین بیشتر اذیتم می کرد.

دست هایم را خشک کردم و بیرون آمدم. نگاهی به اطراف انداختم. یاشار روی کاناپه دراز کشیده بود و با گوشیش حرف می زد. ولی خبری از بردیا و تیام نبود. از صدای پایی که از سمت پله ها می امد به آن سمت نگاه کردم. بردیا مثل همیشه شیک و مرتب از پله ها به زیر می آمد.

_ ای بابا! دختر تو که هنوز آماده نیستی؟! بدو که میخوام برسونمت و برگردم. کلی درس دارم برای خوندن.

_ مگه تو کلاس نداری امروز؟

_ نچ...

_ خب ماشین و بده خودم می رم. چه کاریه تو را هم بکشم بیرون. اونم امروز که هم داره باران میاد . هم اینکه سرده.

تیام_ من می رسونمش.

هر دو با صدای تیام به سمتش برگشتم. همان کاپشن و همان شلوار را به پا داشت. کیف گیتارش هم به دست داشت. مو هایش را به سمت بالا شانه زده بود.مو هایش کمی نم داشت. معلوم بود کمی آن ها را خیس کرده بود تا سر جایشان بایستند و به هوا پرواز نکنند.

با این فکر لبخندی به گوشه ی لبم آمد که از چشم تیز بین تیام دور نماند.

_ تو چرا؟ تو بشین برای امتحان فردا بخون. خودمک می رم و می رسونمش و بر می گردم.

_ من دلم به خاطر ابجی شما نسوخته. سیم گیتارم در رفته. می خوام ببرم بدم تعمیر. حالا که دارم می رم بیرون خودم می رسونمش.

_ باشه...هرجور راحتی. ...باران کلاست تمام شد زنگ بزن بیام دنبالت. پا نشی توی این بارون راه بیفتی بیایا.سرما می خوری. خب؟

_ خیلو خب بابا...پس من برم آماده بشم.

تیام_ بدو باران. منتظرتم توی ماشین.

داشتم از کنار یاشار رد می شدم که توجهم بهش جلب شد. میان حرف هاش اسم بیتا را شنیدم. ناهی بهش کردم و به راهم ادامه دادم. نمی دانم چرا من انقدر از بچگی فضول بودم. شاید همین فضولی هام هم بوده که همیشه گند زده به کارام.

پالتوی مشکی ام را در اوردم و با جین سرمه ایم پوشیدم. کمبر بند پالتو را هم بستم. به سمت آینه رفتم و مقنعه ام را هم درست کردم.

نگاهم به آینه افتاد.حالا که داشتم با تیام می رفتم بهتر بوود یکم به خودم برسم.با یه دستم رژگونه می زدم و با دست دیگرم ساعتم را می بستم. خودم عجله ی آنچنانی ای نداشتم ولی با تاکیدی که تیام برای زود رفتن داشت کمی هول بودم. هول هولکی رژ لب هم زدم و دویدم. با سرعت از بردیا و یاشار خداحافظی کردم و شروع به دویدن کردم. وارد حیاط که شدم دیدم خبری از ماشین تیام نیست.

_ اه...لابد دیده نیومدم رفته.

بازم نا امید نشدم و طول حیاط و به سرعت رد کردم و به در خروجی رسیدم. تا در را باز کردم چشمم به ماشینش خورد. ریلکس پشت فرمان نشسته بود و روی فرمان با دستاش ضرب گرفته بود. در و باز کردم و با اضطرابی که توی ظاهرم کاملا معلوم بود نشستم:

ببخشید تو را خدا...می دانم. یکم دیر کردم.

نگاهی بهم کرد ولی حرفی نزد.دنده را جا زد و راه افتاد. هنوز سر کوچه نرسیده بودیم که خواستم عینک آفتابی ام را بزنم که دیدم ای دل غافل...محکم زدم توی سرم.

تیام ترمز کرد و به سمتم برگشت:

_ چی شده؟

_ تیام یه چیزی بگم؟!

_ چی؟

_ تیام من کیفم و جا گذاشتم.

انقدر مظلوم شده بودم که خودمم دلم برای خودم سوخت. لبخندی زد سریع دور زد. جلوی خونه ترمز کرد . سریع پیاده شدم و خواستم در بزنم که شیشه را پایین داد و گفت:

بارونی؟!

( ای الهی من قربون بارونی گفتنت بشم م مم م. بی اختیار لبخندی روی صورتم نشست و به سمتش برگشتم)

_ خانمی بپا خودتو جا نذاری....

_ بی مزه ی لوس.

_ کجا؟

_ ای بابا. تیام بذار برم دیگه. دیرم میشه ها.

_ بیا کلید ببر.

کلید و ازش گرفتم و مثل جت خودم را به داخل اتاقم رساندم. وسایلم را برداشتم و از پله ها سرازیر شدم. اثری از بردیا و یاشار نبود. توجهی نکردم و دوباره شروع کردم به دویدن.

وقتی نشستم داخل ماشین گفت: چرا نفس نفس می زنی؟

_ داش ...داشتم می...دویدم...

_ نگاش کن تو رو خدا. مثل بچه کوچولو ها می مونه.

به حالت شوخی اخم هایم را توی هم کردم و رویم را بر گرداندم.

_ خیلو خب بابا...چه زود هم قهر می کنه.

_ پ نه پ. نکنه توقع داری برات بشکنم بزنم.

لبخندی زد و گفت: باران میشه امروز نری دانشگاه؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم: اونوقت چرا؟

چشم هایش را ریز کرد و گفت: چون من ازت می خوام. میششششه؟

خودم را بیشتر به صندلی فشردم و گفتم:نچ ...نمیشه.

_ چرا؟

_ خواهش کن...

سری تکان داد و با لبخندی که دندان های سفید و مرتبش را به نمایش می گذاشت گفت:از دست تو...خانم باران بردباری...از شما خواهش می کنم که امروز را با من باشی و به دانشگاه نری...امکانش هست؟

تازه بهش دقت کردم. تیام ، تیام همیشه نبود. این شخصی که روبه روی من نشسته بود با تیامی که هم خونه ی من بود فرق داشت. نمی فهمیدم...تا به ان موقع نشده بود که تیام از من بخواهد که باهاش تنها بیرون برم.این یعنی چی ؟

_ میشه بگی چرا ازم می خواهی که دانشگاه نرم؟

از لحن جدی ام فهمید که توقع دارم اون هم جدی باشه.رویش را به خیابان دوخت و گفت:

می خوام باهات حرف بزنم باران.

_ در چه موردی؟

_ اگر امروز باهام بیای متوجه میشی.

مگه می شد که باهاش نرم؟ اصلا مگه می شد که تیام از من چیزی بخواهد و دست رد به سینه اش بزنم؟...نه! امکان نداشت. اونم حالا که ازم خواسته تا باهاش بیرون برم. چه چیزی بهتر از این. اونم بدون هیچ مزاحمی.(اوخی...داداشمم کردم مزاحم)

رویم را به طرفش چرخاندم و گفتم: باشه...فقط زودتر بریم.

_ای به چشششششم

ماشین را به حرکت انداخت و گفت: باران نظرت با یک اهنگ فوق العاده چیه؟

_ نمی دانم...خودت دلت می خواد بذار.

_ تو کی رو دوست داری؟ از همان بذارم.

_ گفتم که...برام فرقی نداره.

_ باران میشه ازت یه چیزی بخوام؟

_ چی؟

_ تا لحظه ای که شروع به حرف زدن نکردم در مورد اینکه چی می خوام بگم فکر نکن.

خودم را زدم به کوچه علی چپ و گفتم: من که در ان مورد فکر نمی کردم.

_ باشه. تو راست می گی...ولی خواهشم یادت نره.

لبخندی زدم و سعی کردم از فکرش بیام بیرون. راهی که می رفت و بلد نبودم و نمی دانستم به کجا می رسه.

_ آخ آخ....آهنگ پاک از یادمون رفت. باران توی داشبرد یه سی دی سبز رنگ هست. بدش ببینم.

گشتم و سی دی را بهش دادم و صدای خواننده ی مورد علاقه ام توی فضا پخش شد و سکوت بینمون را شکست. همان اهنگی بود که توی این مدت وقتی پای کام می نشستم می گذاشتم و حاضر نبودم عوضش کنم. یادمه یک روز تیام بهم گفته بود:

باران این کیه تو رو خدا؟ آهنگ هاش مفت نمی ارزه.

ولی من مقابلش گارد گرفته بودم و گفته بودم که چقدر این اهنگ و این خواننده را دوست دارم.

ان روز حرفی نزد و فقط شانه بالا انداخته بود و رفته بود ولی حالا داشت به همین آهنگ گوش می داد. آهنگ به ته رسید و تیام دوباره زده بود از اول. من هم که از خدا خواسته...با اشتیاق شروع کردم به گوش دادن:

نگران خودمم که چجوری بی تو بمونم

دوری و ندیدن تو کار من نیست نمی تونم

نگران لحظه هامم که منو بی تو نمی خوان

نگران دستایی که تو نباشی خیلی تنهان

انقدر دوست دارم که نگران خودمم

اما باز جونمو میدم واسه با تو بودنم

نه میشه بی تو بمونم

نه می دونم که میمونی

همه ی ترسم از اینه

یه روزی پیشم نمونی

نگران لحظه هامم که منو بی تو نمی خوان

نگران دستایی که تو نباشی خیلی تنهان

انقدر دوست دارم که نگران خودمم

اما باز جونمو میدم واسه با تو بودنم

نتوانستم سوالم را بی پاسخ رها کنم: تو که از این خواننده خوشت نمی آمد؟! چطور الان دوبار دوبار به آهنگاش گوش می دی؟

_ به خاطر اینکه می دونم این اهنگ و خیلی دوست داری.

_ ا؟ من چه مهم شدم و خودم خبر ندارم.

_ مهم نشدی...خیالت راحت. چون دیدم توی ماشین من نشستی خواستم یکم بهت خوش بگذره. و پشت بند حرفش چشمکی زد. ( یکی بیاد منو جمع کنه ه ه ه)

_ یعنی مهمان نوازی کردی دیگه؟

_ یه چیزی توی این مایه ها.

_ اونم توی ماشین؟

_ اشکالی داره؟

_ نه...لذت برم.

_ ولی دور از شوخی خودمم این اهنگشو خیلی دوست دارم.

_ واقعا؟

_ آره.

لبخندی زدم و دیگه ادامه ندادم. کمی دیگه هم گذشت. ولی متوجه نشدم دقیقا کجا می خواهد برود.

_ کجا داریم می ریم؟

_ یه جای خوب.

_ کجا؟

_ انقدر حرف نزن. مگه 6 ماهه به دنیا آمدی؟ صبر کن تا برسیم.و گرنه میزنم یه اهنگ دیگه ها.

تا لحظه ای که برسیم آهنگ روی ریپیت بود و منم سکوت کرده بودم. تنها صدایی که توی ماشین می آمد صدای خواننده بود و صدای تیام که باهاش زمزمه می کرد.

ترمز که زد فهمیدم رسیدیم. چشم هایم را که تا آن لحظه بسته بودم را باز کردم و به اطراف نگاه کردم.سمت راست که خبری نبود...بجز وجود چند درخت. به سمت تیام نگاه کردم . اولین چیزی که توجهم را جلب کرد نگاه دوست داشتنی تیام بود که خیره نگاهم می کرد. سرم را کمی تکان دادم تا بتوانم پشت سرش را ببینم ولی فایده ای نداشت. چون هر طرف که می بردم اون هم سرش را تکان می داد و نمی گذاشت پشت سرش را ببینم.

_ا؟ تیام بازیت گرفته؟

_آره...اتفاقا بازی شیرینیه.

شال گردنش که فقط محض تزئین انداخته بود را از گردنش جدا کرد و کمی به سمتم خم شد. منم که ماشالله...ندید بدید. تا آمد جلو یک متر پریدم عقب.

_ وایسا ببینم...کجا در میری.

با شال گردنش چشم هایم را بست. منم که کلا پرت. توی هپروت...بعد از اینکه بست تازه گفتم: وا؟ تیام چرا چشمام و می بندی؟

_ باران این چند تاست؟

_ چمی دونم پسر خوب؟!

دستم و بردم تا شال و باز کنم که زد روی دستم.

_ باز نکنیا. جان عزیزت باز نکن. خب؟

_ نزن روی دستم...نا محرمیا...

در حالی که توی صداش موج خنده بود گفت: خب حالا...انگار بغلش کردم. ایش...

صدای در آمد. دستی به در کنارم کشیدم . خواستم بازش کنم که زود تر باز شد.

_ می گم 6 ماهه به دنیا اومدی می گی نه. آخه مگه با چشم بسته می تونی بیای پایین که دست میندازی تا در رو باز کنی؟ ...باران میشه دستتو بگیرم؟

_ نخیر نمیشه.

_آخه اینجوری که می خوری زمین.

_ بابا خب بذار چشمامو باز کنم دیگه...

_ عمرا...باران خواهش می کنم بذار کمکت کنم.

کیفم را به سمتش گرفتم و گفتم: بگرد یه خودکاری چیزی پیدا کن ببینم.

_ خودکار میخوای چی کار؟

_ بگرد حرف نزن.

_ خب پیدا کردم.

_ سر خودکار را خودت بگیر ...تهش هم بده به من و کمکم کن.

( انقدر هاهم حساس نبودم. نه حساس بودم و نه سخت گیر. ولی نمی دانم چرا انقدر از این که اذیتش کنم لذت می بردم. دوست داشتم حرصش بدم و البته کمی هم توی این مورد موفق بودم.)

_ خدااا. من اخه از دست تو چی کار کنم؟

_ هر کاری. برو کار کن مگو چیست کار ...که سر مایه ی جاودانی است کار.

_ با این شعر خوندنت. بیا ببنم....آروم....تند نیا...مواظب باش....

بالاخره ایستاد .

_ چشم هایم رو باز کنم؟

_نچ...

_ پس چرا ایستادی؟

_ باید از یه سری پله بریم بالا. باران خواهش می کنم. بذار کمکت کنم.می ترسم بیفتی.

_ تیام چرا نمی ذاری چشم هایم رو باز کنم؟

با لحنی دلخور گفت: باشه بابا. باز کن. دلم می خواست یکم سورپرایز بشی.

_ مچ دستم و بگیر.

_ چی؟

_ اوکی بابا. کمکم کن.

_ باران یه جایزه ی خوب داری.

_ چی؟

_ پر رو نشو حالا. یه چیزی گفتم تو چرا باور می کنی؟

_ آی این چی بود خورد به پام؟

_ ای بابا. خب انقدر حرف نزن تا منم هواسم جمع باشه دیگه...ببخشید.

با هزار تا بد بختی من و راه می برد. حس می کردم که داریم ارتفاع می گیریم ولی نمی دانستم دقیقا کجا قرار داریم.

دستم را رها کردم و شروع به باز کردن چشم هایم کرد.

_ خب...حالا چشماتو باز کن و نگاه کن.

احساس می کردم هر لحظه امکان دارد فکم به زمین برسد. تمام اون محوطه زیر پاهایم قرار داشت. جایی که ما قرار داشتیم کافی شاپی بود که بین دو درخت قدیم ساخته شده بود. دو درخت تنو مند که به وسیله ی شاخه هایشان کلبه را در آغوش گرفته بودند.کلبه از پایین درخت ها و از روی زمین پله می خورد و تا قسمت های بالایی درخت ها ادامه داشت. انقدر تحت تاثیر اطرافم قرار گرفته بودم که وجود تیام را فراموش کردم.

_ باران...

به خودم آمدم : بله؟

_ گوشیت داره زنگ می خوره.

نگاهی به صفحه ی گوشیم انداختم . الهه بود: جانم الهه؟

_ تو معلوم هست کجایی دختر؟ ساعت اول هم که بچه ها می گفتند نیومدی؟! تو که قرار بود بیای. دلم هزار راه رفت. کجایی؟ چرا نیومدی؟

_ بعدا برات توضیح میدم. من امروز نمیام.

_ چیزی شده باران؟

_ نه...فقط به خانه هم زنگ نزن.

_ باران تو کجیی؟ من دارم از فضولی می میرم. بو تو رو خدا.

_ نگران نباش. چیزیم نشده. با تیامم.

_ اوهوووووو. پس حدسم درست بوده.

آروم انگشت اشاره ام را کنار گوشیم بردم و صدای گوشیم را کم کردم. چون حس می کردم که تیام تمام سعی اش بر اینه که صدای الهه را بشنود.

_ حالا...کاری نداری؟

_ خوش باشین. شیطونی نکنینا. بوس بوس بای..

سری تکان دادم و به تیام نگاه کردم.

_ بریم داخل؟

_ بریم.

پشت میز نشستیم و هر کدام سفارش قهوه با کیک یخچالی دادیم.

_ خب نطرت راجع به اینجا چیه؟

_ عالیه. محشره. اینجا رو چه جوری پیدا کردی؟

_ یکی از دوستام اینجا رو بهم معرفی کرد...پاتوقش با دوست دخترش اینجاست.

از بچگی هم اصلا خوشم نمی آمد مقابل کسی قرار بگیرم و طرفم خیره بشه بهم.

_ تیام مشکلیه؟

_ مشکل؟! چه مشکلی؟

_ آخه بر و بر داری منو نگاه می کنی. گفتم شاید شاخ در آوردم.

خنده ای کرد و گفت: نظرت چیه بریم سر اصل مطلب؟

تا اینو گفت به غلط کردن افتادم...! ای بابا چه کاریه. اصلا شما به همان شاخ های من نگاه کن. نظرت چیه؟ ...(آخه دختر تو که نمی دونی قراره چی بگه. خب بذار حرفش رو بزنه دیگه)

_ بگو...

_ باران بعد از اینکه دفتر رو خوندی در موردم چی فکر کردی؟

دفتر...چه دفتری. توی مغزم هر چی دنبال دفتر گشتم گیر نیاوردم. من چی خونده بودم و خودم خبر نداشتم؟

_ کدوم دفتر؟

_ کدوم دفتر؟ باران خواهش می کنم خودت و به اون راه نزن. می دونم اونو خوندی.

نمی فهمیدم چی داره می گه. با عصبانیت گفتم: چی داری می گی؟ خودت می فهمی از چی حرف می زنی؟ کدوم دفتر ؟ دفتر چی؟

خواستم ادامه بدم که سفارش هایمان را آوردند. صدایم را در گلو خفه کردم و خیره شدم به میز.

_ یعنی تو اون دفتر رو نخوندی؟

_ انقدر دفتر دفتر نکن. کدوم دفتر رو می گی؟

با نگاه ناباوری به چشم هایم خیره شد. در سکوت شروع به قهوه خوردن کرد و هر چند لحظه به من نگاهی می انداخت.از حرکاتش سر در نمی آوردم و این عصبیم می کرد.

_ نمی خواهی حرفی بزنی؟

نگاهی بهم انداخت که احساس سرما کردم.رنگ نگاهش رنگ نگاه یک ربع قبل نبود.نمی دانم چی شد که انقدر تغییر کرد.

با صدایی از ته چاه گفت: امروز بازم کلاس داری؟

_چطور ؟؟

_داری یا نه؟

_آره...یه کلاس دیه هم دارم.

_ پس قهوه ات رو تموم کن پاشو تا برسونمت. حداقل به کلاس اخرت برسی.

_ تیالم مگه نمی خواستی با من حرف بزنی؟

_ نه...می خواستم فقط اینجا رو بهت نشون بدم.

_ یعنی چی تیام؟ منو الاف کردی؟....تو می خواستی یه چیزی بگی؟! پس چرا حرف نمی زنی؟

دندان هایش را قفل کرد واز لابه لاش فت: دیگه مهم نیست. پاشو...

بیشتر سر جایم فرو رفتم و سری به بالا انداختم. از سر درماندگی دوباره سر جایش نشست و با لحن آروم تری گفت:

باران جان...مگه نمی گی اون دفتر رو نخوندی. پس موضوعی برای حرف زدن نیست.

_ مگه اون چه دفتریه.

چنگی به موهایش زد و گفت: دفتر خاصی نیست. یه سری جمله ها و داستان هایی که زاییده ی خیالم هستش رو توش نوشتم. همین. فکر می کردم خوندی. می خواستم نظرت رو در موردشون بدونم.

حاضر بودم قسم بخورم که دروغ می گه. حیف که نمی داننستم منظورش از دفتر کدوم دفتره. وگرنه ته توشو در می آوردم. بلند شدم گفتم:

پاشو من و برسون.

نگاهم نکرد. میز رو حساب کرد و با سرعت خارج شدیم. وقتی ماشین را روشن کرد دوباره همان آهنگ پخش شد. اصلا اعصاب آهنگ را نداشتم. حداقل اون آهنگ. دست بردم و ضبط رو خاموش کردم.

_ چرا خاموشش کردی؟

یه نمونه رضا خانی براش اومدم که دیگه حرفی نزد. تا لحظه ای که برسیم به دانشگاه هر دو سکوت کرده بودیم. هنوز چند قدم بیشتر از ماشین دور نشده بودم که دوباره برگشتم و زدم به شیشه. شیشه را پایین داد و گفت: جانم،چیه؟ باز کیفتو جا گذاشتی؟

( بی نمک لوس. فکر کرده خیلی با نمکه. اه اه اه): نخیر...خواستم بهت بگم اقای صالحی بنده احمق نیستم.

از لحنم جا خورد و گفت: مگه من همچین حرفی زدم باران؟

_ هیچ وقت اگر برای کسی احترام قائلی بهش دروغ نگو. این یعنی اینکه اون فرد و احمق تصور کردی....مگر اینکه هیچ احترامی براش قائل نباشی... این وضعش فرق می کنه.

خنده ی مصنوعی ای کرد و گفت: من کی بهت دوروغ گفتم؟

نیشخندی زدم: ما خودمون گنجیشک رنگ می کنیم جای قناری می فروشیم. تو حالا میخوای مارو سیاه کنی؟ برو فکر کن ببین کی دروغ گفتی !

بدون خداحافظی از ماشین دور شدم و وارد دانشگاه شدم. نگاهی به ساعتم انداختم. درست 1 ساعت دیگه تا پایان کلاس جاری مانده بود.بی خیال نشستم روی یکی از نیمکت های موجود در محوطه و دست هایم را از دو طرف باز کردم. چشم هایم را بستم و سعی کردم به رفتار تیام فکر کنم. به آن دفتر که باعث شد تیام ساعتی به من نزدیک بشه.

_آخه مگه توش چی نوشته؟!!!!!

حتی رفتارش در آن روز به نحوی بود که احساس می کردم می خواهد در مورد خودش یا من حرفی بزند. ولی زهی خیال باطل.

هر کاری کردم دیدم حوصله ی دانشگاه را ندارم. تصمیم گرفتم برگردم خانه تا الهه هم من را ندیده. تا ایستگاه اتوبوس فاصله ی زیادی نبود. شروع به پیاده روی کردم. همان طور که کنار خیابان راه می رفتم گوشیم را از توی کوله ام در آوردم و کوله ام را به شانه ی چپم انداختم. داشتم اس ام اسی را که مریم برایم زده بود را می خواندم که موتوری ای از کنارم رد شد و کوله ام را کشید. کوله ام را بیشتر به خودم فشار دادم و شروع کردم به جیغ زدن.

اما با لگدی که موتور سوار به رانم زد باعث پرت شدنم شد . احساس سوزشی توی سرم کردم و دیگه هیچی نفهمیدم.

اما با لگدی که موتور سوار به رانم زد باعث پرت شدنم شد . احساس سوزشی توی سرم کردم و دیگه هیچی نفهمیدم.

صدا هایی رو توی اطرافم می شنیدم ولی هر کاری می کردم بهشون پاسخ بدم فایده نداشت.سعی کردم از تخت بلند بشم. با هزار مکافات از روی تخت بلند شدم. دور تخت پرده ی سبز رنگی کشیده شده بود. یک قسمتش باز بود. از همان قسمت خارج شدم. متشابه تخت های من باز هم بود. رفتم سمت خانم پرستار. باید ازش می خواستم که با بردیا تماس بگیرم. اگر از 6 می گذشت بردیا دل نگران می شد.

_ ببخشید خانم پرستار؟!.

چقدر بی تربیت. مثلا صداش کردما. حتی حاضر نشد بهم یک نگاه بندازه. دوباره صداش کردم. ولی توجهی نکرد. دستم را روی شانه اش گذاشتم که ای کاش هیچ وقت این کار را نمی کردم. اون لحظه وحشتی را تجربه کردم که هیچ وقت در طول عمرم تجربه نکرده بودم.

در کمال تعجب دیدم که دستم از شانه ی پرستار رد شد. تازگی ها از این فیلم ها و سریال ها که یک نفر می میره یا میره توی کما رو دیده بودم ولی همیشه به باد مسخره می گرفتم. باورم نمیشد. می خواستم زار بزنم. یعنی من مردم.؟ دلم به حال خودم سوخت.! یعنی به همین راحتی مردم.؟ به یاد این افتادم که روی تخت بودم. دوباره به سمت تخت دویدم. خودم را با یک عالمه دستگاه روی تخت دیدم. حالم اصلا خوب نبود. احساس تهی بودن و سبک بودن می کردم. یا صدای چند نا آشنا به سمتشون برگشتم.

_ خانم سبحانی به خانوادش خبر دادین؟

_ کیفی چیزی که همراهش نبود. تنها چیزی که مردم به پزشک اورژانس تحویل داده بودند تلفن همراهش بوده که کنارش افتاده بوده.

_ یعنی هیچ وسیله ای همراهش نبوده؟

_والا اینطور که من شنیدم مثل اینکه کیفش را زده اند. مثل اینکه با کیف قاپا درگیر شده و اونا هم پرتش کردند. با ضربه ی سرش به جدول کنار خیابان به این روز افتاده.

_ کار احمقانه ای که اکثر این خانم ها انجام میدن. البته خانم سبحانی میگم خانم شما بهت برنخوره ها.

پرستار عشوه ای آمد و گفت: نه دکتر ...می دونم چی می گین. حق با شماست.

_ برین توی شماره های گوشیش بگردین، به یه نفر زنگ بزنید و خبر بدین.باید زود تر عمل بشه.

_چشم دکتر ...اساعه.

دنبالشون راه افتادم.خودمم حق را به دکتر می دادم. واقعا کار احمقانه ای کردم. مگه توی کیفم چی داشتم که بیشتر از جونم می ارزید؟!

پرستار رفت سراغ گوشیم. اشاره ای به یکی دیگه از پرستارا کرد که اون هم سمتش آمد.

_ چه خبر هم هست. توی شماره های اخرش همش اسم پسره. تیام.. ..بردیا...یاشار.. ..شیطونه میگه به همشون زنگ بزنم بیان بفهمن سر کار بودن.فکر کن.. ..چند تا چند تا.

دوست داشتم پرستار را خفه کنم. یکی نیست بهش بگه به تو چه آخه فضول؟! خاله زنک بد بخت.

پرستار دیگر_ نه بابا. از کجا می دونی؟ زود قضاوت نکن. شاید برادراشن.

پرستار فضول شانه ای بالا انداخت و از توی شماره ها سر بلند کرد و شروع به شماره گرفتن کرد. شماره ی بردیا را گرفت.

دلم برای برادر بیچاره ام سوخت. چقدر صبح بهم سفارش کرده بود که بهش خبر بدم تا به دنبالم بیاد. ولی با یک ندانم کاری من ...حالا باید جواب گوی مامان و بابا می شد.

_ این شماره که بر نداشت.

_ خب یکی دیگه رو بگیر.

پرستار پشت چشمی نازک کرد و شماره ی دیگری را گرفت. شماره ی الهه بود. خدای من...کاش به یکی دیگه خبر می دادند. الهه ی عزیزم طاقت نداشت...

_ الو...سلام خانم. من از بیمارستان(...) تماس می گیرم. ممکنه بگین صاحب این خط با شما چه نسبتی دارند؟

_.......

_ خانم لطفا هول نکنید. مورد خاصی نیست.فقط زودتر به خانوادش خبر بدین. ایشون باید عمل بشن.

( ای خاک بر سرت که بلد نیستی حرف بزنی. خب آخه اون الهه ی بد بخت که اون پشت غش کرد با این حرف زدن تو! از یه طرف می گی چیزی نیست از یه طرف می گی باید زودتر عمل بشه؟)

_ چی شد خانم سبحانی؟ به خانوادش خبر دادین؟

( ای کوفت و خانم سبحانی. بهتر از این آدم نبود که بهش من بد بخت و بسپری ؟!)

_ بله آقای دکتر. به دوستش خبر دادم. اونم سریعا به برادرش اطلاع میده.

توی راهرو سر گردون بودم.. 20 دقیقه ای از تماس پرستار با الهه گذشته بود ولی خبری از بردیا نبود. می ترسیدم بمیرم. ای خدا بگم این بردیا را چی کار کنه. لابد دوباره نشسته به درس خواندن و گوشیش را سایلنت کرده.

_ آخه اگه من بمیرم درس به چه دردت می خوره ؟ هان؟

رفتم بالای سر جسمم. بیچاره در سکوت خوابیده بود. کم کم دلم داشت برای خودم کباب می شد...یهو صدای بردیا را شنیدم. با عجله از قسمتی که جسمم قرار داشت خواستم بیام بیرون که از پرده رد شدم. یهو یه حال بدی شدم. یه حس بدی توی خودم احساس کردم.

بردیا و یاشار و الهه و حسام دور قسمت پرستاری جمع شده بودند. یاشار بغض داشت...بردیا عصبی بود....الهه گریه می کرد...حسام هم به دیوار تکیه داده بود و در سکوت و تاسف نظاره گر بقیه بود.

_ حسام چوله...مگه نمی بیینی الهه داره از شدت گریه خودش و می کشه. برو اونو اروم کن به جای اینکه بیای تکیه بدی به این دیوار.آخ که اگه نمیرم به این الهه می گم زنت نشه.

ولی حیف. صدایم را نمی شنید. دلم برای خانوادم می سوخت و کاری از دستم بر نمی آمد.خدای من...وقتی مامان و بابا با خبر بشن چی میشه؟! بیچاره مامانم.

برگه ای را به بردیا دادند. بردیا به الهه و یاشار نگاه کرد.

بردیا_ یاشار چی کار کنم؟

یاشار_ بردیا یعنی چی چی کار کنم؟ امضا کن دیگه.

بردیا_ اگه براش اتفاقی بیفته.

یاشار_ زهر مار....زبونتو گاز بگیر . باران هیچیش نمیشه. فهمیدی؟ امضا نمی کنی خودم بکنم.

بردیا حرفی نزد و با« بسم الله الرحمن الرحیم » برگه ی رضایت نامه را امضا کرد.

خودکار را که سر جایش گذاشت از گوشه ی چشمش اشکی فرو چکید که آهم را در آورد.سریع آماده ام کردند برای اتاق عمل. وقتی روی برانکارد می بردنم یاشار همانجور که به دیوار تکیه داده بود و نگاه می کرد سر خورد و روی زمین افتاد. الهه دنبال برانکارد می دوید و گریه می کرد. بالاخره این حسام هم حرکتی کرد. هرچه سعی می کرد الهه را آرام کند فایده ای نداشت و تاثیری در او به وجود نمی آمد.

بردیا فقط دنبال برانکارد راه می آمد. بدون حرف یا حتی آهی.وقتی در اتاق عمل بسته شد تازه عمق فاجعه را حس کردم. باورم نمی شد به این روز افتادم....!

چند بار خواستم بروم داخل و از موقعیتم با خبر بشم. ولی دلم راضی نمی شد. حس خوبی به این موضوع نداشتم که برم و سر و کله ی باز شده ام را ببینم. با صدای حسام به پشت سرم نگاه کردم.

_ الهه تو رو خدا انقدر گریه نکن.. براش دعا کن. مگه نمی گفتی باران به دعا خیلی اعتقاد داره؟ براش دعا کن.مطمئن باش خدا کمکش می کنه.

_ حس ....حسام من بارا ... باران و مثل خواهر...خواهر نداشته ام دوسش دارم. اگه بلایی سرش بیاد دق می کنم.

و بعد از حرفش که سر تا سر با هق هق بود گریه اش تشدید شد و بلند بلند شروع به گریه کرد...

یاشار سرش را به دیوار تکیه داده بود و چشمهایش را بسته بود. از همه مقاوم تر برادر عزیزم بود.هرچند کاملا مشخص بود عصبیه.طول راهرو را با سرعت طی می کرد و دوباره به سر جای اولش بر می گشت. وقتی حال الهه را دید سمتشان رفت و گفت:

حسام بلندش کن ببر توی محوطه یکم راه بره. حالش رو به راه نیست. یه چیزی هم بده بهش بخوره.

حسام سری تکان داد و رو به الهه گفت: خانمم بلند شو...بلند شو عزیزم. بریم یکم هوا بخور.

_نمیام...باران الان اون تو داره زجر می کشه من برم هوا بخورم؟ ن...می....یام.

_ الهه جونم پاشو دیگه. تو رو خدا. تو الان بشینی اینجا و هر چقدر گریه بکنی هیچ تاثیری توی حال باران نداره. پاشو خانمم.

( ای تو روحت الهه...خب پاشو دیگه. ناز می کنی که چی؟...به جای اینکه یکم به درگاه خدا التماس کنی من زنده بمونم اینجا نشستی زر می زنی؟ پاشو بینیم باااا)

هرچی حسام می گفت الهه گوش نمی کرد و حاضر نبود از پشت در اتاق عمل تکان بخورد. که یهو بردیا با خشم به سمتش امد و بازویش را گرفت و از روی صندلی بلند کرد و زل زد توی چشماش و گفت:

الهه اگه تو ناراحتی من از تو خیلی ناراحت ترم. اگه تو 6 ماهه با باران دوست شدی من 20 ساله که باران و میشناسم. خواهرمه ! می فهمی؟ مسئولیتش با من بوده. مفهمی؟ پس من باید الان از همه داغون تر باشم. ولی منو نگاه کن....می بینی؟ صدام در نمیاد. چون فایده ای نداره. اگه می خوای از روی اون تخت بلند بشه براش دعا کن. فقط دعا. انقدر هم نشین زار بزن.

نگاهم را از بردیا گرفتم و به حسام نگاه کردم. فکش منقبض شده بود. معلوم بود از این رفتاری که با عزیزش شده بود خوشش نیامده ولی حرفی هم نزد. الهه که انگار از شک در آمده بود آرام تر شد و دوباره روی صندلی نشست و چشم هایش را بست و تنها از گوشه ی چشمش اشک هایش را بیرون می کرد.

نگاهم را چرخاندم. چقدر جای کسی خالی بود. جای کسی که به بودنش احتیاج داشتم. نه تنها من...بلکه برادمم هم بهش احتیاج داشت. شاید حتی برای یه دل گرمی معمولی. کاش اون هم پشت این در می نشست و برام دعا می خواند.

رو به روی الهه روی زمین نشستم.گوشیش را روشن کرده بود و توی image های گوشیش دنبال عکسی بود. و بالاخره پیدا کرد. بلند شدم و بالای سرش رفتم. به صفحه ی گوشیش نگاه کردم. عکس هایی بود که کنار دریا بردیا ازمون گرفته بود. با یک عالمه ژست مختلف. توی یکی از عکس ها الهه روی ماسه ها نشسته بود و من هم از بالا بر رویش خم شده بودم و می بوسیدمش.

اشک هایش با سرعت بیشتری شروع به چکیدن کرد. گوشی را به لبهایش نزدیک کرد و بر روی عکسم بوسه زد.

دلم گرفت. ..ولی در عین حال که ناراحت بودم به داشتنش افتخار کردم. به داشتن همچین دوستی به خود بالیدم. در اتاق باز شد و یک پرستار خارج شد. حسام اولین کسی بود که به وجود او واکنش نشان داد. به سمتش رفت و گفت:

عمل تموم شد؟ در چه وضعیه؟

اما زن با لحن سردی فقط گفت: هنوز چیزی معلوم نیست. عملش هم هنوز تموم نشده.

و با سرعت از مقابلشان گذشت. الهه با شنیدن حرف های زن انگار که دوباره داغ دلش تازه شد و چانه اش شروع به لرزیدن کرد.

نگاهی به ساعت روی دیوار کردم. «18:56»...همان لحظه گوشی بردیا شروع به زنگ خوردن کرد.

نگاه خسته اش را روی گوشی چرخاند و بالاخره بعد از چند لحظه پاسخ داد:

_ الو سلام تیام.

نتوانستم فضولیم را کنترل کنم و فورا رفتم و کنار بردیا ایستادم و گوشم را به گوشی اش چسباندم.( آخ که چه حالی میده روح باشی...تا دلت بخواد میتونی فضولی کنی...خدایا جدی نگیریا! من می خوام زنده بمونم.)

_ بردیا شما کجایین؟؟ باران هم هنوز نیومده؟!

( ای بی شعور....نشسته لاپرت منو به بردیا میده. الان که ضایع شدی و یه جات جیز شد میفهمی)

_ تیام باران....!

_ بردیا چی شده؟ چرا صدات بغض داره؟

_ تیام خواهرم...عزیز دلم افتاده رو تخت بیمارستان.

(د آخه من نمیدونم این چه مرضیه که همه اینطوری خبر و میدن. بردیا آخه این بیچاره که سکته کرد..... خدا کنه تو به مامان خبر ندی! وگرنه می کشی اون بنده خدا رو..)

چند لحظه ای سکوت شد و بعد از آن صدای تیام بود که شنیده می شد: بردیا کجایی الان؟

_ بیمارستان(...)! تیام فقط اگه مامان اینا زنگ زدن فعلا حرفی نزن تا ببینیم چی میشه.

_ببینی چی میشه؟ !بردیا مگه چی شده؟ چه اتفاقی براش افتاده؟

_ نمی دونم...نمی دونم. الان اتاق عمله. ضربه به سرش خورده...

هنوز بردیا ادامه ی حرفش را نزده بود که صدای «یا ابوالفضل» گفتن تیام بلند شد. نمی دانم توی آن کلام چی بود که اشک بردیا هم فرو ریخت . همان لحظه دکتر از اتاق بیرون آمد. بردیا بی حواس به تیام گوشی را قطع کرد و هر چهار نفر به دور دکتر جمع شدند.

یک لحظه یاد این فیلم ها افتادم که وقتی خانواده ی مریض به دور دکتر جمع می شوند و ازش حال مریض را می پرسند دکتر سری تکان می دهد و با لحن تاسف باری می گوید:

« ما همه ی تلاشمونو کردیم....متاسفم» افتادم.هم خندم گرفته بود و هم اینکه دلشوره داشتم.

_ دکتر چی شد؟

_ برای به هوش آمدنش دعا کنید.

_ یعنی چی؟

دکتر که چند قدمی جلو رفته بود نیم رخش را به سمت بردیا کرد و گفت: یعنی اینکه عمل خوب بود ولی بر اثر ضربه ای که به سرش خورده به کما رفته.

نیشخندی زدم و از خانواده ام فاصله گرفتم. ترجیح می دادم موقع بیرون آوردنم خودم را نبینم. نمی دانم چرا ولی از این که جسمم را در آن وضع ببینم مشمئز می شدم. در راه رو ها راه می رفتم و به هر اتاقی سرک می کشیدم. " البته اتاق اقایون را دید نمی زدم"

همین طور که چرخ می زدم به در ورودی رسیدم. بلا تکلیف بودم و کار خاصی نداشتم. روی یکی از نیمکت ها نشستم و همانطور که به در خیره شده بودم به این فکر می کردم که چه گناهی مرتکب شدم که مجازاتم اینه؟!

( آخه خدا جون...من چاکرتم این چه کاری بود که با ما کردی؟ مال کسی رو خورده بودم؟ دزدی کرده بودم؟ هیزی کرده بودم؟ د اخه خدای من مگه چی کار کردم؟ میون این همه آدم چرا عدل به من بیچاره گیر دادی؟! خوشت اومده از ماها...نه؟!)

_ آقا کجااااا؟

با دادی که نگهبان بیمارستان زد حواسم را به جلوی در معطوف کردم. خودش بود. با همان لباس های صبح.

_ با منی آقا؟

_ پ نه پ! میگم کجا داری می ری؟ وقت ملاقات تمامه.

( این پ نه پ هم مسری بوده ها...نگهبان بیمارستانم دیگه میگه پ نه پ)

از روی کلافگی دستی به صورتش کشید و گفت: به خدا مریض دارم.

_ همه مریض دارن....دلیل نداره هر کی هر موقع دلش خواست پاشه بیاد اینجا که!

_ خانمم تصادف کرده آوردنش اینجا...جون مادرت بی خیالم شو. دارم از دلشوره می میرم.

نگهبان وقتی تشویشش را دید دستی تکان داد و گفت: ایشالله خدا شفاش بده. برو عیبی نداره...

وقتی رضایت نگهبان را گرفت شروع به دویدن کرد. انگار از این که تصمیمش برگرده وحشت داشت. نمی دانم چرا ولی احساس می کردم انرژی زیادی بهم داده شده. بی اختیار دنبالش می دویدم و سعی می کردم به آدم های دور و اطرافم برخورد نکنم...هرچند اون ها من را نمی دیدند و به وجودم اهمیتی نمی دادند. به اولین ایستگاه پرستاری که رسید ایستاد و محلی که بستری بودم را پرسید. وقتی پرستار گفت که در مراقبت های ویژه قرار دارم باور نکرد و دوباره گفت: نه خانم پرستار....من دنبال خانم باران بردباری می گردم.

_ آقای محترم من که گفتم...داخل مراقبت های ویژه بستری هستند.

با قدم های آرام تری شروع به راه رفتن کرد. و بالاخره به بقیه رسید.بردیا به دیوار تکیه داده بود و آرام اشک می ریخت. یاشار نبود...هرچه نگاه کردم ندیدمش. الهه هم نشسته بود و اشک می ریخت...حسام هم نبود. نفهمیدم حسام و یاشار کجا رفتند. برایم هم مهم نبود. بیشتر حواسم به تیام و نوع عکس العملش بود.

تیام وقتی بردیا را در آن حال دید به سمتش رفت و در آغوشش کشید.در حالی که صدایش می لرزید گفت:

هیش....چته مرد؟ مگه دور از جونش مرده. چرا اینجوری می کنی؟ خدا رو شکر کن.

بردیا به عقب هولش داد و گفت: خدا رو شکر کنم؟ برای چی ؟ برای اینکه رفته توی کما؟

بردیا به عقب هولش داد و گفت: خدا رو شکر کنم؟ برای چی ؟ برای اینکه رفته توی کما؟

دستهایش که روی شانه ی بردیا قرار داشت به کنار بدنش افتاد و گفت: توی کما؟ چرا؟

_ کیفشو زدن و پرتش کردن. سرش خورده به جدول کنار خیابون...ضربه مغزی شده.

سکوت بدی بود. یاشار و حسام هم به داخل اتاق دکتر رفته بودند و بعد از چند دقیقه آمدند. به اصرار یاشار الهه و حسام رفتند خانه. یاشار خیلی اصرار داشت که تیام هم برود ولی زیر بار نمی رفت. بردیا از یکی از پرستار ها خواست تا من را ببیند ولی پرستار بهش گفت که ممنوع الملاقات هستم و حضور آنها در انجا فایده ای ندارد و بهتره بروند.

***

دو روز از به کما رفتنم می گذشت. مامان و بابا هم در جریان قرار گرفته بودند و با اشک و آه به رشت آمده بودند. طی این دو روز کارم شده بود خیره شدن به خودم و التماس کردن به خدا که زودتر خوب بشم. توی کار دکتر ها هم فضولی می کردم. از رابطه ها هم با خبر شده بودم. ولی هیچ تمایلی به رفتن خانه نداشتم. درست شده بودم برعکس قبل. روز اول از خودم فرار می کردم و حالا یک بند پای جسمم نشسته بودم.

بابا وقتی از ماجرا با خبر شد سریعا در خواست یک اتاق خصوصی را برام کرد. همین موجب شده بود که به مامان و بردیا و ...به مدت کوتاهی اجازه ی ملاقات بدهند. روزی که من را به ان قسمت منتقل کردند مامان داشت گریه می کرد و با حسرت من را نگاه می کرد که دکتر به سمتش آمد و گفت:

خانم بردباری تا لحظه ای که پشت در این اتاق هستید هرچقدر دوست داشتید گریه کنید ولی از لحظه ای که وارد این اتاق میشید حق گریه کردن یا زدن حرف های تحریک کننده ندارید. اون میشنوه...و یا حتی میبینه. که این مورد دوم برای بعضی از بیماران دیده میشه. پس بذارین به دنیا امیدوار بشه تا برگرده. نه اینکه نا امید بشه ...! متوجه عرایض بنده هستین خانم؟

مامان سری تکان داد و حرفش را پذیرفت. اما خودم توی نخ این آقای دکتر بودم....

( آخه دکی جون مگه این اتاق و اون اتاق داره...خب من که الان توی اتاق نیستم و دارم مامانمم می بینم که داره گریه می کنه. تو باید می گفتی اصلا گریه نکنه....نه اینکه این اتاق و اون اتاق بکنی!....با تو ام دکی...ای بابا اینکه نمیشنوه. دارم برای خودم هوار می زنم.)

***

حالا شده بود سه روز....و من نمی دانستم که چی کار باید بکنم. دائما می گفتند خداکنه برگرده.. ولی آخه مگه دست من بود؟

از همان روز اول دیگه تیام را ندیده بودم. حتما برایش مهم نبودم که نیامده بود دیگه! وگر نه بهم اهمیت می داد...توی این هیری ویری دلم از تیام هم گرفته بود. شاید همان بهتر بود که می مردم. آخه به چی دنیا دل خوش بودم...؟

نه عشقم را داشتم...نه...اما مادرم را داشتم. پدرم را داشتم. برادر عزیزم را داشتم...و همه ی این ها یعنی امید.پس بازم دلم می خواست برگردم...

_ خدایا ازت می خوام که زنده بمونم....خواهش می کنم...تو رو به بنده های خوبت قسم میدم. من رو برگردون.

***

روز چهارم بود.مامان و بردیا و یاشار تازه رفته بودند خانه. بابا به خاطر شرکت برگشته بود تهران تا کمی به کار هایش سرو سامان بدهد و دوباره به رشت برگردد. اصرار داشت که من را هم منتقل کنند تهران. ولی دکتر ها می گفتند تاثیری در وضعیتم نمی کند و همین که این جا هستم بهتره. چون تکان دادنم اصلا درست نیست و برایم خطر دارد.

مثل هر روز پشت در اتاقم نشسته بودم و به رفت وآمد ها نگاه می کردم که با دیدن تیام احساس کردم تمام روحم در حال لرزیدن است.

خودش را با سرعت به پشت در اتاق رساند. ایستاد و دستی به موهایش و کتش کشید. ( حالا انگار من می بینمش که داره به خودش می رسه..خب می بینمش دیگه.. ..شایدم فکر می کنه مامان اینا هنوز نرفتن.!)

دستش را روی دستگیره ی در گذاشت و نفس عمیقی کشید. از جایم بلند شدم و پشتش وارد اتاق شدم. به محض اینکه من را روی تخت دید پشتش را به تخت کرد و ایستاد.

( ای تو روحت...همچین برگشتی نزدیک بود بخوری بهم...کلا غیر ادمیزادیا )

«منم چه روح بی تربیتی هستما»

روی صندلی کنار تختم نشست و گفت:

سلام خانمی...خوبی خانمم؟

باورم نمی شد! مگه میشه! تیام.......! تیام به من بگه خانمم؟؟

_ صبر کردم تا همه برن بعد بیام...دلم میخواست باهات راحت حرف بزنم.بدون هیچ مزاحمی. همش تقصیر منه. می دونم! اگه اونروز ازت نمی خواستم که با من بیای...اگه صبر می کردم و خودم می رسوندمت خونه...اگه... اگه ...!

می گفت و اشک می ریخت. حال خودمم بهتر از حال اون نبود. احساس می کردم بغضی در حال خفه کردنم. یکی از دستگاه ها شروع به بوق بوق کرد و صدایش بلند شد.

تیام صورتش را به سرعت پاک کرد و با عجله به بیرون از اتاق پرید. چند پرستار و دکتر به اتاقم ریختند و شروع به بررسی وضعیتم کردند. یک نگاهم به خودم بود و یک نگاهم به تیام که به دیوار تکیه زده بود و زیر لب خدا را صدا می زد.

بعد از مدتی که به سختی هم به خودم و هم به اطرافیانم گذشت پرستار ها از اتاق خارج شدند. تازه ان موقع بود که تیام نفس راحتی کشید . دکتر به سمتش رفت و با نگاه مشکوکی گفت: میشه نسبت شما را با بیمار بدونم؟

تیام سرش را به زیر انداخت و با صدایی که به زور شنیده می شد گفت: دوست برادرش...

دکتر لبخندی را چاشنی صورتش کرد و گفت : و البته عاشقش...نه؟!

گوش های تیام سرخ شده بود و حرفی نمی زد. همان موقع ضربان قلب من میزان تر شد. دکتر نگاهش را از صفحه ی مانیتور گرفت گفت: به حرف هامون آلارم میده.

تیام سرش را بالا آورد و با گیجی به دکتر نگاه کرد.

_ نگران نباش. این خوبه. این یعنی اینکه صدای ما رو میشنوه. والبته امروز اولین بار بود که می دیدم موقعی که یکی از ملاقات کننده ها بالای سرش میاد واکنش نشان میده. ما باید از این موقعیت سوء استفاده کنیم. تو باید بیشتر بهش سر بزنی. چون مطمئنم اون از وجودت اگاه میشه ... والبته خوشحال. ولی این شرط داره. بجز حرف های امیدوار کننده هیچ حرفی نباید بهش زده بشه. متوجه شدی؟

( شرط می بندم این تیام هیچی حالیش نمیشه...فقط داره الکی سر تکان میده. ولی خدایا ممنونم. ممنونم که این بلا سرم اومد. حد اقلش اینه که دیگه حالا میدونم که اون هم منو دوست داره...حالا میدونم که اون هم توی قلبش محبتی از منو داره)

انرژی مضاعفی گرفته بودم. حالا امیدم به زندگی 100 برابر شده بود. مطمئن بودم خدا هم من را انقدر دوست دارد که کمکم کند که برگردم.

دکتر همان لحظه خواست از در خارج بشه که با صدای تیام به سمتش برگشت.

_ دکتر میشه لطفا خانوادش از رفت و آمد من با خبر نشن؟

دکتر مجددا لبخندی زد و گفت: به شرطی که به حرفام عمل کنی.

تیام لبخندی از آرامش زد و کنارم نشست.

_ ببین باران خودت نمیذاری حرف بزنما... این چه کولی بازی ای بود درآوردی؟ هان؟ حتما باید دکتر هم می فهمید که دوستت دارم؟ آره خانم خود خواه؟

( بچه پر رو رو نگاه کن...مگر که از روی این تخت بلند نشم من دانم و تو)

_ آره؟ میخوای بدونن. باشه...خودت خواستیا...

از جایش بلند شد و رو به روی تخت ایستاد و دستهایش را از دو طرف باز کرد . چشم هایش را باز کرد و یهو داد زد: من باران دوست دارم....من باران و دوست دارم.

همین طور هوار می کشید و می گفت . من که از این کارش شکه شده بودم نمی دانستم باید خوشحال باشم یا ناراحت.

( تیام جون مادرررررت بیا بگیر بشین ...آخه این دیوونه بازی ها چیه؟ ... د بیا بشین دیگه روانی! ای خدا اگه قرار نبود از ضربه مغزی بمیرم الان از دست کارای این سکته می کنم و می میرم.)

کنارش راه می رفتم و بهش بدو بی راه می گفتم و التماسش می کردم که ساکت بشود. ولی فایده ای نداشت....

همان لحظه دکتر و دو پرستار وارد اتاقم شدند. دکتر که خیال کرده بود دوباره خللی توی سیستم بدنیم ایجاد شده سریعا خودش را رسانده بود. تیام وقتی دکتر و دو پرستار را دید ساکت شد و سر به زیر به من خیره شد( به جسمم البته)

_ چه خبره اینجا؟

تیام که هنگ... اصلا لال....! صدایش در نمی آمد.

دکتر قدمی به سمت تیام برداشت و گفت: چه خبر بود اینجا؟

تیام که کاملا مشخص بود هم دست پاچه شده و هم اینکه خنده اش گرفته خودش را کمی جمع جور کرد و گفت: به من چه؟! باور نمی کرد خب.

دکتر با نگاهی دور اتاق را چرخ زد و با مطمئن شدن از اینکه شخص خاصی در اتاق نیست گفت: من نمی فهمم آقای....! راستی اسمتون چی بود؟

با اعتماد به نفس همیشگی اش راست ایستاد و گفت: تیام هستم. تیام صالحی!

دکتر بنده خدا که هنوز در گیر موضوع قبل بود بی خیال و گیج سری تکان داد و گفت: آقای صالحی کی باور نمی کرد؟

_ باران...

دکتر نگاهی بی تفاوت به من کرد و با «آهانی» خواست از اتاق خارج بشود که مثل اینکه مغزش به کار افتاد و تازه چیزی به یادش آمد. با شتاب به سمت عقب برگشت و با صدای نیمه بلندی گفت: هااااان؟

دیگه نمی توانستم خودم را نگه دارم. قیافه ی دکتر انقدر خنده دار شده بود که اگر می توانستم تا یک سال سوژه اش می کردم و بهش می خندیدم.

_آقای صالحی چی می گی شما؟

_ هیچی...یعنی.

با نگاه خیره اش دو پرستار که فهمیدند مزاحم هستند از در خارج شدند. تیام هم لبخندی زد وگفت: راستش من هی بهش گفتم دوسش دارم... باور نکرد. منم داد زدم . خب تقصیر خودشه. من چی کار کنم؟! من فقط خواستم بهش ثابت کنم؟

دکتر خنده ای کرد و گفت: پسر مگه فقط بیمار تو توی این بخشه؟! مریض های دیگه هم هستناااا! از این به بعد ابراز عشقتو دم گوشش بگو.

احساس کردم از خجالت روحم در حال آب شدن است. همان لحظه یک نوسان کوچیک توی ضربان قلبم ایجاد شد.

دکتر نگاهی به جسمم کرد و گفت: میگم این باران خانم آدمه فضولیه؟

تیام قهقهه ای زد و گفت: اووووف! دکتر انقدر فضوله که حد نداره. بعد به خودش میگه کنجکاو... جالبه نه؟

_ دقیقا می تونستم حدس بزنم. چون گوشش همش داره کار میکنه!دکتر لبخندی زد و از در خارج شد.

رفتم پشت سر تیام ایستادم و زدم پس کله اش. که البته از سرش رد شد.( حالا من فضولم؟ تیام به خدا یه کاری می کنم که به غلط کردن بیفتی... بچه پر رو!)

دوباره کنارم نشست و گفت: میشه باهات حرف بزنم؟ یا حوصله ی منو نداری؟

(برو بابا.. تا الان فضول بودم حالا داره برام حرف میزنه... خدایا چی می شد مثل فیلم « روح سر گردان » می تونستم و یکم اذیتش می کردم... مثلا یکم موهاشو می کشیدم.. آخ که چه حالی می داد)

_ باران میدونی از کی بردیا رو میشناختم؟ از اول دبیرستان. ولی نمیدانم چرا تو رو هیچ وقت ندیده بودم. به خونتون رفت و آمد داشتم... مادر و پدرت و میشناختم.. با یاشار جور بودم... ولی چرا من تو رو ندیده بودم؟ حتی سال کنکورم که هم من خونه ی شما زیاد می اومدم و هم اینکه بردیا زیاد به خونه ی ما می اومد... بازم ندیده بودمت. چرا؟

( خوب یادم بود چرا. آرش و بردیا با هم همسن بودند. یاشار هم که سال قبلش کنکور داده بود و هنوز روی درس ها مسلط بود. من و ساناز هم خیلی با هم خوب بودیم... با این که تفاوت سن داشتیم ولی جونمان به جون هم بسته بود. از طرفی هم من خیلی بردیا رو اذیت می کردم و نمی گذاشتم درس بخواند. همه ی این ها باعث شده بود که بعد از مدتی مادر پدر هایمان به فکر بیفتند. قرار بر این شد که من و آرش جایمان را با هم عوض کنیم و من به خانه ی دایی کوچ کنم و آرش به خانه ی ما. آن سال بهترین سال زندگیم بود. چون من عزیز کرده ی بابا بودم و این موضوع را همه ی فامیل می دانستند باعث شده بود دایی دائما در هول و ولای این باشد که به من بد نگذرد. زن دایی را هم خیلی دوست داشتم. همیشه با من خوب بود . مخصوصا اینکه زندایی خیلی جوان بود و با من و ساناز هم پا!)

_ تا اینکه من و بردیا کنکور قبول شدیم و پدرت با یک عالمه دنگ و فنگ بالاخره قبول کرد که این خونه رو مشترکی بگیریم. وقتی هم که بابا های هردومون این خونه رو دیدن تصمیم به خریدش گرفتند. نصف نصف.

باورم نمی شد! من همیشه فکر می کردم که این خانه اجاره ای است و اجاره ی آن را نصف نصف پرداخت می کنند.

_ سه دنگ خانه به من هدیه شد و سه دنگ دیگرش به بردیا. هر کدام هم از طرف پدرهامون به خاطر قبولی.

( بیا...ما هم قبول شدیم داداشمون هم قبول شده. ببین اقا تیام! بعد می گی تبعیض جنسی نیست! بابای ما قرار بود یه ماشین برامون بخره گفت نخیر... بعد از اتمام درست که اومدی تهران... حالا برای داداشمون سه دنگ خانه خریده. من فقط تو نخ اینم که چرا من از این چیزا بی خبرم... روح بودنم یه سری مزیت ها داره ها... خب آقا تیام ادامه بده)

_ دو سال به خوبی و خوشی اومد و رفت. ولی یهو تو اومدی همشو ریختی به هم… بذار فکر کنم ... کی بود؟! آهان یادمه. روزی بود که خاله ی مامانم فوت کرده بود. بهشت زهرا بودیم که بردیا زنگ زد به گوشیم. یهو صدای آهنگ انریکه ای که روی rington گوشیم بود رفت هوا. همه همچین برگشتند نگام کردند که از خجالت می خواستم آب بشم برم توی زمین. بابامو بگو... یه خط و نشونی برام کشید که کپ کردم... بردیا بهم گفت که خواهرش توی رشت رشته ی معماری قبول شده. دهانم یک متر از تعجب باز مونده بود. بهش گفتم: مگه تو خواهر داری؟

خنده ای کرد و گفت: خوبی تو؟!!! معلومه که دارم. مگه تا حالا ندیش.

ولی جواب من معلوم بود. چون خواهر دلبر و شیطونش رو تا اون موقع ندیده بودم. بهش گفتم قبول شده که شده. به من چه؟ یه کاره زنگ زدی که پز خواهرت و به من بدی؟

خنده ای کرد و گفت: دیوانه... بهت می گم رشت قبول شده. بابام هم نمیذاره که بیاد اونجا درس بخونه. خواستم ببنم از نظر تو اشکالی داره که بیاد و با ما زندگی کنه؟... داشتم از تعجب شاخ در می اوردم. بردیا ... دوست چندین ساله ی من انقدر غیرتی بود که حد نداشت. حالا می خواست خواهرش رو بیاره توی خونه ای که یه پسر مجرد هم داره زندگی می کنه؟ بهش گفتم: بردیا خوبی؟ مگه من اونجا بوقم؟ ... نکنه من رو می خوای از اون خونه بندازی بیرون؟! یادت رفته سه دنگ اون خونه مال منه؟...

کمی جذبه گرفت و گفت: تیام چته تو امروز... دیوونه من انقدر به تو اطمینان دارم که دارم این کار رو می کنم. بعدشم اگه الان زنگ زدم برای اینه که یه قرار بذارم برم با بابام حرف بزنیم. بیچاره باران داره دق می کنه. همه ی فکر و ذکرش شده اینکه دانشگاهش چی می شه؟!

اون لحظه یه لبخند اومد رو لبم.پس اسمت باران بود.. همیشه همینطور بودم. از شنیدن اسم باران لبخند می زدم. باران میدونی ... همیشه دوست داشتم اسم دخترم و بذارم باران. یادت باشه وقتی بهوش آمدی حتما برات اهنگ باران...

نتوانست حرفش را ادامه بده. دکتر بود که دوباره وارد اتاقم شده بود. نگاهی به تیام کرد و گفت: عاشق و معشوق ما چطورن؟

یهو قیافه ی تیام توهم رفت. رنگ نگاهش تیره شد. نفهمیدم چرا انقدر تغییر کرد ولی کاملا ناراحتیش را حس می کردم.

دکتر دستی به شانه تیام زد و گفت: اسم کوچیکتو فراموش کردم... ( ماشالله حافظه ماهی)

_ تیام هستم دکتر...

_ اقا تیام بهتر نیست بری؟

_ نمیشه بیشتر بمونم؟

_ میشه... البته وقت ملاقات تموم شده ولی نمیدونم چرا باهات انقدر حال کردم. رفت و آمدت و آزاد گذاشتم. ( میگن همه جا باید پارتی بازی باشه اینه ها....) البته این تا زمانیه که به بیمارم اسیبی وارد نشه. ...

تیام لبخند زد و دکتر ادامه داد: ببین پسر خوب این خانم خشگله باید تا 8 روز دیگه بهوش بیاد.

تیام_ چرا تا هشت روز؟

_ هر بیماری باید تا روز دوازدهم توی کما بودنش به هوش بیاد. ما به روز 12 می گیم مرز برزخ. بیماری که از مرز برزخ بگذره دیگه برگشتش معجزه است. ... توی علم معجزه هیچ سهمی نداره. ولی هیچ دکتری هم نیست که معجزه ندیده باشه. براش دعا کن... دعا کن که تا علایم حیاطیش همه فعاله برگرده.

رنگ تیام پریده تر به نظر می آمد. خودم هم با حرف ها دکتر دلشوره ی بدی گرفته بودم.

( خدایا من می خوام زنده بمونم... خدایا حد اقل حالا نه. حالا که می دونم تیام هم منو دوست داره بذار برگردم. خدایا خواهش می کنم بذار برگردم. تنها تویی که صدامو میشنوی... بذار برگردم)

دکتر از در اتاق خارج شد و من وتیام باز هم تنهاشدیم.

_ شنیدی دکتر چی گفت؟ باران تو رو خدا برگرد.. مامانت داره دق میکنه. بردیا بی حوصله شده. یاشار تازه خواهرزاده ی عزیزشو بعد از چند سال دیده. چرا داری با همه اینجوری می کنی بی انصاف؟! دیشب مامانت رفته بود توی اتاقت و نشسته بود زار زار گریه می کرد... تو رو خدا ... به خاطر مامانت برگرد.

دوباره برگشت و رو صندلی نشست. با دستهای لرزان دستی که خالی از سرم بود را به دست گرفت و پیشانی اش را رو آن گذاشت و فقط گفت:« تنهام نذار»

توی راه رو ایستاده بودم... 10 دقیقه ای بود که مامان و بردیا و یاشار والهه و مامان باباش از پیشم رفته بودند. ولی خبری از آقا تیام نبود.

(همیشه همین جوریه... میاد و آدم و به خودش عادت میده و بعد میزاره و میره. لابد الانم رفته دنبال خوش گذرونیش و اصلا یادش رفته که بارانی در کاره... )

هرچی انتظار کشیدم نیومد... دیگه خسته شده بودم از یک جا نشستن. راه افتادم به سمت خانه. به سر کوچه که رسیدم ماشینش را جلوی در دیدم. پس خانه بود. (لابد جایی میخواد بره که ماشین رو تو نبرده) بی خیال شدم و دوباره به سمت بیمارستان راه افتادم. توی خیابان خیلی شلوغ بود و این موضوع اذیتم می کرد. از سر و صدا ها فراری شده بودم. حدود یک ساعتی گذشته بود که به بیمارستان رسیدم. همان موقع دکتر برای چک کردن وضیتم بالای سرم آمده بود. رفتم و پشت سرش ایستادم. یک سری چیز میز که من ازش سر در نمی آوردم روی برگه نوشت و بالای سرم امد. لای چشم هایم را کمی باز کرد و نگاهی انداخت.

پرستار_ دکتر به نظرتون بر می گرده؟

دکتر نگاهی به من انداخت و گفت: صد بار گفتم بالای سر بیماری که توی کماست این سوال رو نپرسید. اگه این موضوع رو بفمید خیلی خوبه.

پرستار رو ترش کرد و گفت: اگه به من نیازی نیست من برم.

_ خانم ساجدی شما باید این موضوع رو یاد بگیرید... منم وظیفه ام اینه که این چیزا رو به شما تذکر بدم. پس حق ناراحتی ندارید.

_ آقای دکتر به بنده توی دانشگاه یاد ندادن که بالای سر بیمار نگم زنده میمونه یا نه که نکنه بیمار بهش بر بخوره و بمیره. منم به این چیزا اعتقادی ندارم. به نظر من هم شما فقط یک انسان خرافاتی هستید که به این چرت و پرتا اعتقاد دارید.مشکل شما اینه که میخواین اعتقادات عهد بوقتون رو به بقیه تحمیل کنید.

بعد از اینکه حرفش تمام شد از اتاق خارج شد. دکتر سری تکان داد و زیر لب گفت: من نمی دونم چرا توی این دوره زمونه به کسی که به تجربیاتش اعتقاد داره و کمی از معجزه های خدا رو دیده میگن امل... آخ که اگه من تو رو آدم نکنم مسعود نیستم.دختره ی بی ادب.و شروع کرد ادای پرستار را در آوردن.

لبخندی از سر شیطنت های دکتر که توی این چند روز ازش دیده بودم زدم. با این که نسبتا سنش بالا بود ولی فوق العاده آدم شوخ و با روحیه ای بود. من که عاشقش بودم. مخصوصا این که باور داشت من در انجا حضور دارم خیلی برایم جالب بود. سر تا پایش را براندازی کردم و توی دلم به زنش برای داشتن همچین همسری تبریک گفتم. مردی بود با موهای جو گندمی. قدی بلند و چهارشانه. با صورتی سفید که بر اثر افتاب کمی برنزه تر به نظر می امد. و البته با تیپی فوق العاده شیک.

_ فعلا دختر جوان...

(بوس بوس دکتر...با ا ا ای)

خودم از لحنم خندم گرفت. طوری حرف می زدم که انگار صدایم را می شنود.(اوه اوه... خدارو شکر که صدام رو نمیشنوه.. آخ که اگه مامان بود .. یه عالمه بهم غر می زد و می گفت آخه دختر این چه طرز حرف زدنه؟؟!)

بوسه ای برای خودم فرستادم و باز هم خیره شدم به خودم. امروز روز پنجم بود و خبری نشده بود. (خدایا پس چرا بهوش نمیام؟؟!!) با به یاد آوردن اینکه فقط 7 روز دیگه وقت دارم دلم بیشتر گرفت. و شروع به زمزمه ی دعا برای خودم و بیمارهای دیگه کردم.

***

روز ششم شد و باز هم خبری از تیام نشد. ترجیح میدم بهش فکر نکنم و بزنم به باد بی قیدی. الان مهم ترین چیز زنده ماندنمه!

توی بخش اطفال به راه افتادم. شروع کردم به هر بچه ای سر زدن. یک قسمت بود که اجازه ی ورود برای همه ازاد بود. حتی بچه ها....!

تعجب کردم و وارد بخشش شدم. قسمت مربوط به بچه های سطانی بود. داشتم توی اتاق ها چرخ می زدم و به بچه های کوچیکی که با مرگ دست و پنجه نرم می کردند نگاه می کردم که چشمم به پرستار و بچه ای افتاد که روی یک تخت کنار هم نشسته بودند. پرستار داشت با لحن بچگانه ای با دخترک که بعدا فهمیدم اسمش شقایق است حرف می زد. من هم کنارشون نشستم و به حرف هایشان گوش سپردم.

_ خاله میدونی شیه؟

_ چیه خانم خشگله؟

_ خاله من خیلی زشت شدم کچل شدم؟

_ نه عزیزم... خیلی هم خشگلی. کی می گه زشتی؟

_ کسی نمی گه. ولی خودم می دونم.

_ اصلا هم اینطوزی نیست.

_ خاله من موهام و خیلی دوست داشتم. اخه شبیه عروسکم مهتاب بود. برای همین هم همیشه می گفتم مهتاب دختله منه. چون موهاش مثل موهای من طلاییه. ولی حالا مو ندالم که به همه بگم مهتاب دختله منه.

_ عیبی نداره قربونت برم. تو هنوزم می تونی بگی مهتاب دخترته. همه هم باور می کنند.

شقایق پایش را محکم روی زمین کوبید و گفت: ن...می ... خوام. من موهامو میخوام...

شقایق شروع به گریه کرد و پرستار هم سعی در ارام کردنش داشت... : اروم عزیزم. شقایقم اروم باش ... اروم.

پرستار هرکاری می کرد نمی توانست شقایق را ارام کند. بعد از مدتی که باهاش کلنجار رفت یهو دادی زد و گفت:

فهمیدددددددم!

شقایق که کمی بهش شک وارد شده بود اشکش بند امد و دماغش را بالا کشید. مکثی کرد و گفت: خاله شیو فهمیدی؟

_ اینکه چی کار کنیم تا تو به همه بتونی بگی مهتاب دخترته.

_ به همه بگم مهتاب دختلمه؟

_ آره دیگه. مگه نمی خواستی برای همین مو داشته باشی؟

شقایق سرش را تکان داد و پرستار ادامه داد:خب منم راه حلش رو پیدا کردم؟!

_ چه راهی؟

_ مو های مهتاب رو هم مثل موهای تو می زنیم. نظرت چیه؟

مهتاب فکری کرد و گفت: ولی آخه مهتاب گناه داره. من ملیضم ولی اون که ملیض نیست.

_ مگه فقط مریضا مو هاشون رو می زنن؟ مثلا همین دکتر کیان خودمون... مگه ندیدی مو نداره؟ ولی اون که مریض نیست. مریضه؟

شقایق سری به علامت نه تکان داد و گفت: نه... پس خاله بزنیم... اخه المین همش میگه شما دختلا چلا فکر می کنین همه علوسکاتون بچه هاتونن. شماها خلین. من می خوام بهش ثابت کنم که مهتاب دختل خودمه.

پرستار لبخندی زد و گفت: باشه عزیزم. پس من برم قیچی بیارم. تو همین جا بشین... خب؟

_ خب خاله... باشه.

پرستار که از در اتاق خارج شد شقایق عروسکش را از روی میز برداشت و در آغوش کشید... کمی تکانش داد وگفت:

نگران نباش مامان جان. نمیذالم تنها باشی. المین میگه مامان من بد بوده که منو ول کلده و لفته . میگه مامان بابات دوستت نداشتن که گذاشتنت توی پلولشگاه. میگه برای همینم هست که من ملیض شدم... من که نوموخوام تو تهنا بشی و بعدشم ملیض بشی. برای همین هم تهنات نوموذارم. باشه؟

( خدایا من چقدر خرم که فکر می کردم بد بخت ترینم... خدایا چی میشه شقایق کوچولو هم خوب بشه؟)

پرستار امد و با شقایق شروع به قیچی کردن موهای عروسک شدند. یک لحظه به حال پرستار قبطه خوردم که با چه عطوفت و مهربانی ای با شقایق برخورد می کرد و باعث امید بخشی به این دختر کوچیک می شد.

پرستار گردن صاف کرد و گفت: خب شقایق خانم... من دیگه باید برم. شیفتم تموم شده. دستات بده تا مثل همیشه از هم خدا حافظی کنیم تا فردا.

شقایق که لب و لوچه اش اویزون شده بود با غمی که در چهره اش فریاد می زد گفت:نمیشه نلی خاله؟

_ نه عزیز دلم. مامانم تنهاست. شب باید حتما پیشش باشم. وگرنه اگه حالش بد بشه کسی نیست کمکش کنه.

شقایق دست های کوچکش را به اسمان بلند کرد و با قلب کوچکش فریاد زد: ایشالله مامانت خوب بشه تا تو هم بیشتر پیش من بمونی.

پرستار که اشک درون چشمانش جا خوش کرده بود دست های شقایق را غرق بوسه کرد و گفت: خب دیگه... جمله ی همیشگی رو بگیم که باید برم...

پنجه هایشان را در هم فرو کردند و با هم ،همصدا گفتند: تا شقایق هست.... زندگی باید کرد.

لبخندی زدم و با بغضی که در سینه داشتم زمزمه کردم: تا شقایق هست... زندگی باید کرد.

***

_ خانمی می دونم که بد قولی کردم.... می دونم باید توی این دو روز بهت سر می زدم. ولی اول باید دست به دامن خدا می شدم. باران میدونی توی این دو روز کجا بودم؟... رفته بودم تهران.

( غلط کردی رفتی... بچه پر رو. تازه اومده از مسافرتش میگه. حالا هی وایسا عربده بکش که دوستت دارم... دوستت دارم. دیگه کیه که باور کنه؟!)

_ باران یادته حرف امام زاده صالح شد گفتی هر موقع حاجتی داشتم و ازش خواستم دست رد به سینه ام نزده؟!... رفتم و نایبت شدم. رفتم و ازش خواستم که بهم برت گردونه. باران خیلی دلم برای صدات تنگ شده... دلم برای بغض کردنات تنگ شده... مخصوصا زمانی که با بردیا به جون هم میفتادین و از دست بردیا دلخور می شدی و نمی خواستی جلوی من گریه کنی. اشک توی چشمات می لرزید و قلب من رو هم می لرزوند. ... اخه بی انصاف چرا انقدر نسبت به من بی تفاوت بودی؟...

باران یادته اون شب اومده بودی بیدارم کنی تا دارومو بخورم؟ من اون شب اصلا خواب نبودم. چقدر اون شب حال کردم که به فکرم بودی.... باران توی این مدتی که پا به خونه ی من گذاشتی هر شب دلم با تو بوده. ولی به خدا هیچ وقت با هوس نگات نکردم. حتی یک بار. باران اون روزی که از تهران اومده بودم و یادته؟... میدونی کدوم روز رو میگم؟همان روزی که برای اولین بار دیدمت.

(( چشم هایم را بستم و ان روز را جلوی دیدگانم اوردم...)) و تیام ادامه داد: داشتم بی حوصله و خسته طول حیاط رو طی می کردم. انقدر خسته بودم که جون کشیدن ساکم رو هم نداشتم... که یهو دیدم یکی از پشتم میگه: آقا کجا؟ تو رو خدا دم در بده! بفرمایید تو! برگشتم ببینم کیه که دهنم یک متر باز موند. یه ختر چشم و ابرو مشکی جلوم ایستاده بود که ادم وقتی به چشم هاش نگاه می کرد دیگه هیچ چیزه دیگه ای به نظرش جلوه نمی کرد. مونده بودم تو کی هستی و توی خونه ی من چی کار می کنی. باران تو رو خدا نگی چه خونه ی من خونه ی من می کنه ها. اخه من از موقعی که فهمیدم تورو دوست دارم همیشه با خودم گفتم تو توی سه دنگ من خونه کردی. نه توی قسمت بردیا.خنده ای کردم و با خودم گفتم: بردیا که اینجوری نبود که دنبال این کارا باشه، ای شیطون.. من نبودم چه فعال شده. که یهو توی مغزم منفجر شد.... تو باران بودی. تو خواهر صمیمی ترین و عزیز ترین دوست من بودی و منه احمق فکرم به کجاها کشیده شده بود. سریع سرم را به زیر انداختم و دست از بر و بر نگاه کردنت برداشتم. همان لحظه یادم اومد که چقدر چشم هایت به بردیا شباهت داره.

باران میدونی کی فهمیدم عاشقت شدم؟...! اون روزی که با اشک و گریه از خونه ی الهه اینا اومدی. هیچ وقت نفهمیدم چی شده بود که تو گریه می کردی. ولی ترانه می گفت حتما از دست یه پسر ناراحت بودی. هیچ وقت جرات نکردم که ازت بپرسم پای پسری در میون هست یا نه. ولی ترانه ایمان داشت که حتما هست که اونطور براش اشک می ریختی.

( آخ که من اگه دستم به این دختره ی فلان فلان شده نرسه... ولی چه حس شیشمی داشته ها. خب راست گفته دیگه. مگه نبوده؟!)

_وقتی با بردیا رفتی بالا دل توی دلم نبود که نکنه برات اتفاقی افتاده باشه. وقتی هم که ترانه اون حرفا رو زد دیگه داشتم اتیش می گرفتم. میدونی چیه باران... من خیلی حسودم. و همین حسادتم بود که بهم ثابت کرد که عاشق تو شدم....

دکتر از در وارد شد و باعث شد تیام حرفش را نیمه کاره رها کند.

_ سلام دکتر...

_ سلام پسر بد قول. شما مگه قرار نبود که به این خانم خانما بیشتر سر بزنی؟ هان؟

تیام سرش را با شرمندگی پایین انداخت و گفت: بله.. ولی راستش یه جایی رفتم . نتونستم بهش سر بزنم.

دکتر معاینه ام را انجام داد و از در خارج شد. تیام هم پشت دکتر از اتاق خارج شد.توقع این کار را نداشتم. سریع پشتش راه افتادم که ببینم دقیقا کجا می رود.

_دکتر شما واقعا فکر می کنین اون صدای منو میشنوه؟

_ یقین دارم.

_ ولی راستش دکتر من فکر می کنم دارم کم کم دیوونه میشم. همش احساس می کنم دارم با خودم حرف می زنم. و این حس بدی برام ایجاد می کنه.

_بهش بگو ایجاد نکنه چه دلیلی داره ایجاد کنه؟

(لبخندی از حرف دکتر زدم و به ادامه ی حرفش توجه کردم):من بهت می گم. تو هم گوش می کنی. فراموش نکن که فقط 5 روز دیگه مونده. اگه تا 5 روز دیگه بهوش نیاد باید به مامانت بگی بره دنبال یه دختر خوب بگرده... اوکی؟

تیام که از این حرف دکتر برافروخته شده بود ایستاد و دیگه هم پای دکتر نشد. دوباره به سمت اتاقم راه افتاد و در را باز کرد. تا در را باز کرد شروع کرد به غر غر کردن.:باران بلند شو دیگه... چرا خودتو لوس می کنی؟ هان؟ نکنه می خوای ناز کنی؟... بنده ناز کش نیستم خانم. می فهمی؟!

خیره خیره نگاهم می کرد و نفس نفس می زد. انگار که داشت یک عالمه بار را متحمل می شد: باران به ولای علی... به اون خدایی که می دونم چقدر بهش اعتقاد داری اگه روز دوازدهم بشه روز سیزدهم و از این خواب لعنتی بیدار نشی با سوده ازدواج می کنم. باران به خدا دروغ نمی گم. باهاش ازدواج می کنم.

احساس لختی شدیدی بهم دست داد. هر لحظه هم بیشتر می شد. نمی توانستم به تیام نگاه کنم. سعی می کردم نفس بکشم. ولی نمی توانستم. در لحظه های آخر تنها چیزی که بهش فکر می کردم این بود که سوده کیه؟

***

_ خدا رو شکر بابک جان. خدا رو واقعا باید شکر کنی که خدا دوباره این نعمتشو بهت بر گردونده.

_ حالا دنیا جون الان خوابه یا بیهوشه؟

_ نه زن داداش... خوابه الان. دیگه بهوش اومده.

به سختی پلک های سنگینم را باز کردم و با یک عالمه چشم مواجه شدم. همه خیره بودند بهم. سعی کردم به یاد بیاورم که کجا قرار دارم. ولی چیزی به یادم نمی آمد. از لای لب های خشک شده ام تنها چیزی که خارج شد کلمه ی «مامان» بود.

مامان بقیه را کنار زد و در حالی که بغض کرده بود گفت: جان مامان... وای خدارو شکر مادر. دلم برای صدات تنگ شده بود قربونت برم.

به قربون صدقه های مامان توجهی نکردم و اطرافم را از نظر گذروندم. زن دایی... بابا.. . دایی... مامان... !

_ مامان چی شده؟

مامان که هاج و واج بود خیره شد به بابا. ولی بابا هم حرفی نزد و تنها گفت: باران بابا چیزی یادت نمیاد؟

_ چی باید یادم بیاد؟ من چرا بیمارستانم؟

اما دایی با خونسردی پاسخ گوی سوالم بود: ببین دایی جان تو داشتی از دانشگاه بر می گشتی خونه که یه موتوری کیفت رو می زنه و تو پرت می شی و سرت می خوره به جدول کنار خیابان. متاسفانه میری توی کما. الان 9 روز از اون روز گذشته... تو 48 ساعته که بهوش آمدی. ولی دائما بیدار می شدی و دوباره به خواب می رفتی. حالا جواب سوالات رو گرفتی عزیزم؟

یعنی من 7 روز توی کما بودم.؟ پس چرا چیزی به یاد ندارم؟

_ بابا بردیا کو؟

_ ای وای... خوب شد به یادم آوردی. همه توی محوطه هستند. برم صداشون کنم تا وقت ملاقات تموم نشده.

_ بابک به دکتر هم خبر بده که بارانم بیدار شده.

_ چشم خانوم... چشم. شما دستور بده.

همه به شوخی بابا خندیدند. و بابا از اتاق خارج شد. ولی هر کاری کردم لبخندی به روی صورتم ننشست. ( چقدر خوابم میاد خدا...)

بالاخره بعد از مدتی که بابا رفته بود در باز شد و افراد به ترتیب سن وارد شدند: یاشار( نیشتو ببند عمو جون... مسواک گرون میشه)... حسام( چرا ترتیب و رعایت نکردی بچه پر رو؟ خواستی بگی عموم بزرگ تر از توئه؟)... بردیا( ای قربون دادشم برم که انقدر خوشتیپه... جای ترانه خالی) ساناز ( اوهو... سر کار خانم چه تیپی هم زده) ... الهه( عزیز دلم.. چه خوشه این بچه. همیشه نیشش بازه) ... تیام

تیام را که دیدم مغزم خالی از تفکر شد. در مورد همه یک نظری داشتم. ولی در مورد تیام. تنها فکری که توی مغزم صدا می کرد این بود که باید فراموشش کنم. نگاهم را با سردی ازش گرفتم و دوباره به یاشار نگاه کردم.

( اوه اوه... یعنی بابا پس یاشار رو قبلا دیده... نه؟!)

بردیا به سمتم آمد و آرام گفت: بارانی خوبی؟

لب پایینم را برچیدم و با سر تایید کردم. که بی انصافی کرد و گوشم را گرفت و شروع به فشردنش کرد.

_آی...آی بردیا چی کار می کنی؟

_ زهر مار و چی کار می کنی؟! تو مگه قرار نبود منو خبر کنی تا بیام دنبالت؟ واسه چی راه افتادی؟ حقته هرچی بلا سرت بیاد.

بابا اخمی کرد و گفت: بس کن دیگه بردیا. می بینی که حالش خوب نیست. مثل همیشه کارات بی موقع است.

بردیا دستش را کشید و با دلخوری نگاه به بابا کرد. دلم برای داداشیم سوخت. ولی کاری از دستم بر نمی آمد. پس سکوت کردم.

الهه_ بی انصاف تنها تنها خوش گذرونی می کنی؟نمی گی من تک و تنها توی کلاسا چی کار می کنم؟ این دفعه بی من جایی نمی ریا....حتی تو کما!

خلاصه اینکه هر کدوم حرفی می زدند. تنها ساکت های جمع من بودم و تیام. نگاهش نمی کردم ولی سنگینی نگاهش را روی خودم حس می کردم و دم نمی زدم. تنها چیزی که از ان روز کذایی به یاد داشتم این بود که با تیام بودم و اون بهم ثابت کرد که حتی بهم فکر نمی کنه. چه برسد به این که دوستم داشته باشه.

_ سلام به همه... ای وای... اینجا چقدر شلوغه. خلوت کنین ببینم. شرط می بندم دخمل نازنازو ی ما بعد از این همه مدت خواب حوصله ی هیچ کدومتون رو نداره. مگه نه خانم خشگله؟

به مردی که موهای جوگندمی داشت و قد بلند و چهارشانه نگاهی انداختم. به نظرم اشنا می امد ولی اصلا یادم نمی امد که کجا دیده بودمش. ولی هرکی بود خیلی آدم مزخرف و لوده ای بود. ابرویم را بالا انداختم و چپ چپ نگاهش کردم.

_ توجه کردید ..؟ این نشان میده که حوصله ی من رو هم ندارن . چه برسه به شما.

سرم را به زیر انداختم و لبخندی از شیطنت های اقای سفید پوش زدم. سرم را که بلند کردم جواب لبخند به ظاهر پنهانی ام را داد و چشمکی زد.( نه همچین هام از این دکی بدم نیومد. ادم باحالیه... ایول. از هرچی شانس نیاوردم از دکتر شانس اوردم.)

_ خب بالاخره نمی خواین از این اتاق دل بکنین.؟ بجنبین با باران خانم بابای کنین که ما کلی کار داریم.

اول دایی و زن دایی و بابا ازم خدا حافظی کردند و مامان از دکتر پرسید: بخشید دکتر نمیشه که شب پیشش بمونم؟

_ نه... دلیلی نداره. همراه نیاز نداره. شمام بهتره بری.

مامان با نگاه مضطربی از من خداحافظی کرد و رفت. بقیه هم به همان ترتیب ایستادنشون از من خداحافظی می کردند و می رفتند. الهه گوشی ام را در کنارم گذاشت و گفت:

شب بهت اس میدم و حالت رو می پرسم. اگه رو به راه بودی بهت زنگ می زنم. باید باهات حرف بزنم. اوکی؟

سرم را به نشانه ی تایید تکان دادم . الهه که از در خارج شد صدای دکتر را شنیدم: تیام تو باش. کارت دارم.

بردیا که تا آن موقع هنوز سر جایش ایستاده بود ، با حرف دکتر جا خورد گفت: تیام جان مگه شما دکتر رو میشناسی؟

تیام به ظاهر دستپاچه می رسید . ولی دلیل دستپاچه بودنش را نمی دانستم و چیزی هم به نظرم نمی رسید. که دوباره صدای دکتر جواب گوی بردیا شد.:

من یکی از دوست های قدیمی پدر تیام جان هستم.

بردیا که معلوم بود تعجب کرده است چشم هایش را گرد کرد و گفت: واقعا؟

تیام سری برای بردیا تکان داد و بردیا از در خارج شد. دکتر به تیام اشاره کرد و صندلی کنار تختم را نشان داد. تیام مستعصل بود و کاری نمی کرد.

_ تیام بشین اونجا.

لحظه ای که تیام روی صندلی نشست احساس کردم این صحنه را قبلا دیدم. ولی چیزی به خاطر نیاوردم.( وای باران خل شدی رفت... چرا امروز انقدر به همه چی مشکوک شدی؟ خب این مثل بیشتر موقع هاست که یه کاری رو انجام میدی یا یکی حرفی رو میزنه و تو هم خیال می کنی که اون رو قبلا دیدی. همین...!)

دکتر سمت دیگرم ایستاد و گفت: خوبی؟

سرم را به علامت تایید تکان دادم . دکتر یک نگاهش به من بود و نگاه دیگرش به تیام.

_ باران میخوام یه سری سوال ازت بپرسم.

_ بفرمایید.

_ تو از لحظه ای که از دانشگاه خارج شدی به بعد رو میشه برام تعریف کنی؟

_ البته دکتر.. وقتی از دانشگاه اومدم بیرون به سمت ایستگاه اتوبوس راه افتادم. می خواستم با گوشیم به دوستم اس ام اس بدم که کولیم رو از شونه ی راستم به شونه ی چپم دادم. همون لحظه موتوری از کنارم گذشت و کوله ام رو زد.منم ممانعت کردم. اونم پرتم کرد و ...

کمی فکر کردم و بی تفاوت گفتم: متاسفم دکتر... دیگه چیزی یادم نیست.

وقتی حرفم را تمام کردم تیام با کلافگی پوفی کرد و چنگی به موهایش زد. به دکتر نگاهی کرد و گفت: دکتر من باید برم. بعدا راجع به اون موضوع باهاتون حرف می زنم.

و بدون اینکه منتظر اظهار نظر دکتر باشد از جایش بلند شد و از در خارج شد.( وا ... اینم خله ها؟! چش شد یهو؟)

دکتر لبخندی زد و گفت: چیزیش نشد. مثل اینکه کار داشت.

لبم را گزیدم و هرچی فحش به ذهنم رسید به خودم دادم.( نکردم جلوی این یکی یکم حفظ ابرو کنم... حالا نمی شد بلند بلند فکر نکنم؟)

_ باران اگر کاری با من داشتی کافیه که پرستار را صدا بزنی تا خبرم کنه. کاری نداری ؟

_ نه دکتر ممنونم.... راستی دکتر.

دکتر به سمتم برگشت و به علامت«چیه؟» سرش را تکان داد..

_ راستش چهره شما خیلی برام آشناست. ولی یادم نمیاد شما رو کجا دیدم.

دکتر لبخند گله گشادی زد و گفت: خوبه... دختر. خیلی خوبه.

_ یعنی چی دکتر؟ پس من قبلا شما رو دیدم. نه؟

_ البته... ولی باید خودت سعی کنی که بیاد بیاری. چون احتمال داره که اگه خودم رو بهت معرفی کنم و بگم از کجا من رو میشناسی خیلی چیزای دیگه از ذهنت بپره. و این اصلا خوب نیست.فعلا بااااااااااااااای!

من را با یک عالمه فکر و خیال تنها گذاشت و از در خارج شد.

من را با یک عالمه فکر و خیال تنها گذاشت و از در خارج شد.

***

از ویبره ی گوشیم بیدار شدم. الهه بود که اس داده بود.

_salam jigar…bidari?

_ khab boodam. Bidaram kardi.

_ ey vay. Khob boro bekhab. Mozahemet nemisham.

_az key ta hala enghadr ba adab shodi?

_ az vaghti pofak namaki chakelz umade.

_ loose bi namak… chi kar dari?

_ mikham bezangam behet. Mitooni beharfi?

_ are baba. Bezang…

به محض اینکه اس ام اسم دلیور شد گوشیم زنگ خورد.

_ سلام به دختر مریضمون.

_ سلام به عروس خانم خوشگلمون. چطوری؟

_ خوووووب.چه خفلا...

_هیچی.

_ باران این مدت که بیهوش بودی خیلی دلم برات تنگ شده بود. البته یه مشکل دیگه هم داشتم.

_ چی؟

_ اینکه کسی نبود بهم بگه تپل...

لبخندی زدم و گفتم: جون به جونت کنن...

حرفم و قطع کرد و گفت: دلم برای این تیکه ات هم تنگولیده بود. اره... جون به جونمم کنن ادم نمیشم. دوست توام دیگه. چی کارش میشه کرد؟

_ خودتو به من نبند.... بسه دیگه. انقدر جنگولک بازی در نیار. بگو ببینم چی کارم داری؟

بی مقدمه رفت سر اصل مطلب: می خوام از اون روز ازت بپرسم. حالشو داری؟

_ از کدوم روز؟

_ از اون روزی که دانشگاه و پیچوندی و سپردی که به بردیا هم نگم. می خوام در مورد تیام بدونم.در مورد رابطه ای که بین شما دوتاست.

کمرم را صاف کردم و به تخت تکیه دادم. انژیو کتی که توی دستم بود بر اثر فشاری که به دستم برای بلند کردنم اورده بودم بیشتر توی دستم فرو رفت و باعث درد شدیدی شد که توی دستم پیچید.نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم روی حرف الهه تمرکز کنم.

_ ما هیچ رابطه ای بینمون نیستش الهه.

_ باورم نمیشه....

_ میخوای باور کن. میخوای نکن. کاری از دستم بر نمیاد.

_ باران من حاضرم به جون خودت که برام خیلی عزیزه قسم بخورم که تو تیامو دوست داری. اگه دروغ می گم بگو.

خیلی خونسرد گفتم: آره... که چی؟

_ پس درست حدس زده بودم.

_ آره... البته کار سختی هم نبود.

_ اون چی ؟

_ نه!

_ نه؟؟؟؟!

_ نه. دوسم نداره.

_ باران نکنه که تو بهش پیشنهاد دادی؟ آره؟ باران تو که این کارو نکردی؟آره دیگه... لابد اونروز برده بودیش تا بهش بگی که دوسش داری؟! نه؟

_ مگه من مثل توام. نخیر. این کارا رو هم نکردم.

_ پس از کجا میدونی دوستت نداره؟

_ چون میشناسمش... ! راستش با ترانه هم صحبت کردم.. اونم بهم گفت که بی خیال تیام بشم. ولی دلیلش رو نگفت.

_ پس انشالله بنده نفر اخرم که دارم از این جریان با خبر میشم دیگه. نه؟ ترانه خانم باید بدونه و من ندونم؟ البته اره دیگه. معلومه که من غریبه ام. ترانه خانم عروس آیندتونه. بایدم از همه چی با خبر باشه.

_ الهه انقدر چرت و پرت نگو. انقدر هم غرغر نکن.

_ حالا اون روز چرا تو دم دانشگاه اون بلا سرت اومد؟ مگه نگفتی با تیامی و دانشگاه نمیای. باران جون مادرت بگو جریان چی بود دیگه. من دارم از فضولی خفه میشم.

نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم. از همان روزی که از خانه ی خودشون می آمدم و ترانه و تیام را با هم دیده بودم گفتم تا روزی که ان بلا سرم امد.

_ باران یه چیزیو می دونی؟

_ چی؟

_ اینکه خیلی ادم تو داری هستی. این همه مدت گذشته و تو به من هیچ حرفی نزده بودی. واقعا که....

_ آخه راستش هیچ علاقه ای نداشتم که جلوی دیگران خرد بشم. می فهمی که..

_ آره عزیزم...راستی باران..

_ جانم؟

_ می گم از این مدت که توی کما بودی چیزی به خاطر نداری؟

_ نه...چه چیزی باید به خاطر داشته باشم؟

_ گفتم شاید مثل این فیلما تو هم وقتی توی کما بودی به این و اون سر می زدی و روح بازی می کردی...

_ برو بابا توام. دستم انداختی؟

_ تو به این چیزا اعتقاد نداری؟

_ معلومه که دارم. ولی خب...

هرچی گشتم تا جواب دندان شکن و قانع کننده ای بهش بدهم چیزی به نظرم نرسید. به همین خاطر تنها گفتم: اگرم روح بودم و به این و اون سر می زدم الان چیزی به خاطر ندارم.

_ اوکی... برو مواظب خودت باش. فردا میام دیدنت. راستی باران...

_ جان؟

_ شیوا جون چند بار خواست بیاد دیدنت ولی من گفتم ممنوع الملاقاتی. فکر کنم کم کم داره دیوونه ات میشه.

_ برو انقدر نمک نریز. دیوونه.

_ دیوونه خودتی و اون داداش منگلت.

_ به بردیا چی کار داری؟

_ دلیل دارم.یادت باشه بعدا جریان روز تصادفتو برات تعریف کنم که چه بلایی سرم اورد.

_باشه. یادم می مونه. کاری نداری؟

_ نه عزیز دلم...بای...

من نمی دانم اگر این ستون کنار اوپن را نمی گذاشتند چی می شد؟ مثل هزاران بار دیگر شانه ام بهش برخورد کرد و از دردش صورتم جمع شد. بی خیال شانه درد شدم و به سمت تلفن شیرجه زدم.

_بله؟

_سلام باران جون.. خوبی مادر؟

_ سلام خاله . خوبین شما؟

_ خوبم عزیزم. مرسی. باران جان عزیزم ساعت 6 صبح امروز الهه فارق شد. بهم گفته بود بهت خبر بدم. ولی راستش فراموش کردم. انقدر درگیری داشتم که یادم رفت. الان تازه یادم افتاد.

نیشم تا بنا گوشم باز شد و گفتم: واقعا؟ خاله جفتشون سالمن؟

_ اره عزیز دلم. خدارو شکر جفتشون سالمن. هم خانم خوشگله. هم مامان مشکله.

_ وا خاله چرا مشکل؟

_ نمی دونی چه نازی داره برای این حسام بنده خدا می کنه. از صبح تا الان هزارتا سرویس داده به این پسره ی بنده خدا.

_ خاله شما شریک دزدین یا رفیق قافله؟

_ من با دزدا شریک نمیشم.

خنده ای کردم و گفتم :چه بیمارستانی هستین خاله؟

خاله ادرس بیمارستان را بهم داد و خداحافظی کرد. گوشی را برداشتم و با بردیا تماس گرفتم...« مشترک مورد نظر خاموش می باشد»

معلوم نبود این چرا مبایل خریده. البته برای موقعی که با ترانه با هم نبودند خوب بود و دائما گوشیش روشن بود. ولی در بقیه موارد که پیش ترانه بود دیگه نیازی به گوشی نمی دید.خاموش هم میشد می شد دیگه... به قول خودش گوشی می خوام چی کار؟!

شماره ی ترانه را گرفتم. ولی ان هم در دسترس نبود. نمی دانستم باید چی کار کنم. دقیقا نمی دانستم که کلید دارند یا نه. هر کاری کردم که شماره ی تیام را به خاطر بیارم فایده نداشت. خیلی وقت بود که باهاش کاری نداشتم. چه برسد به اینکه بهش زنگ بزنم.به ساعتم نگاه کردم. از دست خاله. اگر زودتر خبر داده بود حداقل تیام و سوده از خانه خارج نمی شدند. سراغ گوشیم رفتم. ولی خبری از هیچ شماره ای نبود. تازه به یاد آوردم که هفته ی پیش که به تهران رفته بودم سامان پسر یکی از دوست های بابا گوشیم را خواست . منم که ماشالله... بی خیال. گوشیم را به دستش دادم و ان هم همه ی شماره های گوشیم را پاک کرد.

( به من چه که اینا همشون به فکر نامزد بازی افتادند. اه... خیلی خوشم میاد ازشون. اصلا حقشونه. می خواستن کلید ببرن)

پله ها را دوتا یکی بالا رفتم و به سرعت آماده شدم. شال سفیدم را برداشتم و با مانتوی سفید مشکی ام پوشیدم. آرایش ملایمی کردم و ساعت بند سفید و مشکی ام را که کادوی تولدم از طرف امین و سارا بود برداشتم و به دست کردم. سوئیچ ماشین را برداشتم و به طرف حیاط به راه افتادم. تا از پارکینگ خارج شدم چشمم به ماشین تیام افتاد که پشت در پارکینگ بود. مثل همیشه که تا نگاهم بهش می افتاد اخم می کردم، اخم هایم در هم رفت و خیره نگاهش کردم. فرمان را بیشتر در دستم فشردم. با سر اشاره کردم که دنده عقب برود.

پوزخندی نثارم کرد و دستش را پشت صندلی سوده قرار داد و دنده عقب گرفت. نگاهم را به سوده دوختم. دختری که اصلا انتظار نداشتم بی مقدمه وارد زندگی تیام بشود. صورتی کشیده داشت. با چشم هایی به رنگ دریا. چشم هایش واقعا قشنگ بود و فکر می کنم همین چشم ها تیام را اسیر کرده بود. در کل دختر زیبایی بود. البته اگر کمی از ان ارایش تند و تیزش می کاست زیبا تر هم می شد. سوده دختر صاحب استدیویی بود که تیام با ان قرار داد داشت. البته این موضوع مربوط به یک سال و دوسال نبود. ان ها حدود 6 سال با هم دوست بودند.درست از 18 سالگی تیام. و بعد از 6 سال تصمیم به ازدواج داشتند.

و حالا بود که متوجه می شدم چرا ترانه 1 سال و خرده ای پیش بهم گفته بود که فکر تیام را از سرم بیرون کنم.

_ باران حالت خوبه ؟

با صدای تیام به خودم امدم. کنار ماشین ایستاده بود و خیره نگاهم می کرد. سرم را به عنوان تایید تکانی دادم و بدون حرف به سمت خیابان به راه افتادم. از توی اینه ی ماشین نگاهش کردم. شلوار کتان مشکی با بلیز سفید. از شباهت لباس پوشیدنمان لبخندی روی لبم نشست که بهم فهماند هنوز هم دوستش دارم.

_ غلط کردی... دختره ی خر. بعد 2 سال هنوز دوسش داری؟

و این دلم بود که پاسخ مثبت می داد. به این دو سال فکر کردم... دوسال که نه! یک سال و خرده ای.

بعد از یک مدتی که از مرخص شدنم گذشته بود بردیا با ترانه دوست شد. که البته مسببش هم من بودم. بردیا با ترانه که برای عیادت من به رشت امده بود صحبت کرد و هردو به این نتیجه رسیدند که همدیگر را دوست دارند. ولی به خاطر اینکه بردیا هنوز امادگی این را نداشت که زندگی مشترکی را شروع کند و روی پای خودش بایستد به خانواده ها اطلاعی ندادند. البته تیام در جریان بود و نشان می داد که از این موضوع نارضایتی ای ندارد. آرش با شیما عقد کردند. که این یکی باعث تعجب همه در فامیل بود. چون تازه شیما دیپلمش را گرفته بود و این موضوع یکم در فامیل غیر منتظره بود. حسام و الهه در همان ماه نامزدی گرفتند و یک ماه بعد هم به سر خانه و زندگی اشان رفتند. به قول خاله لیلا:« اینا توی همه چیزشون عجله داشتن. حتی بچه دار شدنشون»

_اوهو خانمی شالتو با ماشینت ست کردی؟ خانم شما چقدر با کلاسید...

توجهی به ماشین کناری ام نکردم و شیشه ی ماشین را بالا دادم... ولی فایده نداشت و انقدر پسره ی مو سیخ سیخی جیغ جیغ می کرد که صداش توی مغزم سوت می کشید. سعی کردم بازم به ان روز ها فکر کنم تا صدای این سوت سوتک را نشنوم.

ان روز ها خیلی شاد بودم. دیگه به تیام توجهی نمی کردم و این دلم را خنک می کرد. هرچند می دانستم که اون میلی به من ندارد. ولی از این کار لذت می بردم. تا زمانی که ان بود... من نبودم. تا زمانی که من بودم ان نبود. شده بودیم جن و بسم الله. مثل همان اوایل که پا به این خانه گذاشته بودم.

بعد از ان ماجرایی که باعث شد به بیمارستان کشیده بشم بابا تصمیم گرفت برایم ماشینی تهیه کند. یک زانتیای سفید که عاشقش بودم. پنج شنبه ها هم به سمت تهران راه می افتادم و شنبه ها صبح زود بر می گشتم. از قصد روز های شنبه کلاس برنداشته بودم تا رفت امدم راحت تر باشد.

تا اینکه یک پنج شنبه که مثل همه ی پنج شنبه ها بود تیام هم قصد تهران امدن کرد. بردیا صدایم زد و ازم خواست با تیام بروم. توی این مدت بردیا هم فهمیده بود که من و تیام با هم مشکلی داریم.که البته شاید فقط من مشکل می دانستمش. ولی حرفی نمی زد. هرچند فکر کنم که ترانه باهاش صحبت کرده بود و بهش گفته بود که من به تیام علاقه مند شدم. جوابم به بردیا کاملا واضح بود. «نه»! به هزار و یک بهانه از زیرش در رفتم و اعلام کردم حاضر نیستم با تیام بروم والبته حاضر هم نیستم که اون با ماشین من بیاید.

بعد از ان روز به مدت دو هفته تیام نبود. هر بار هم که می خواستم در موردش از بردیا بپرسم پشیمان می شدم و با خودم می گفتم به من چه؟!

درست دو هفته گذشته بود. در داخلی ساختمان را باز کردم تا به سبزی هایی که توی باغچه کاشته بودم برسم که با تیام مواجه شدم. سرش پایین بود و داشت بند کفشش را باز می کرد. بدون اینکه سرش را بلند کند گفت: بردیا جون مادرت بیا برو این چمدانو از پشت ماشین در بیار.

با دست چپش سوئیچ را به سمت بالا گرفت که احساس کردم چیزی در درونم شکست. برقی که از دستش به چشمانم خورد دلم را شکسته بود. در درون اشک می ریختم و صورتم خندان بود. در دل زجه می زدم و ناله می کردم. ولی از بیرون تنها گفتم: مبارک باشه!

سرش را به ضرب بلند کرد و با رنگی پریده نگاهم کرد. صاف ایستاد و گفت: چی؟

پوزخندی زدم که یعنی خودتی. ولی گفتنم: حلقتون رو گفتم.

سرش را پایین انداخت و با صدای لرزانی گفت: ممنونم.. انشالله برای شما.

با نگاه تحقیر امیزی از کنارش رد شدم و اشکم روان شد. اگر تنها یک دقیقه ی دیگه انجا می ایستادم خودم را لو می دادم. تا یک ساعت با سبزی ها ور رفتم و به داخل خانه نرفتم. وقتی وارد خانه شدم شنیدم که صدای بردیا می اید: بادا بادا مبارک بادا... ایشالله برا من.. ایشالله برا من.

با لبخندی که برای خودم از صد زهر بد تر بود ظاهرم را حفظ کردم و گفتم: اقا تیام شام امشب با شماست دیگه؟ نه؟

نگاه سردی بهم کرد و گفت: شیرینی می خرم. شام باشه ایشالله واسه عروسی.

سردتر از خودش گفتم: اگه شمایین که شام عروسی را هم می پیچونین. ولی باشه. ما به همان شیرینی راضی هستیم.

شیرینی ای که هیچ وقت بهش لب نزدم. همه خوردند و به به چه چه کردند و من راهی سطل اشغالش کردم. عقد و عروسی را یکجا گذاشته بودند برای بعد از فارق تحصیلی تیام و سوده. فعلا نامزد بودند و به قول معروف یه صیغه ی محرمیت! هر دو هم سن بودند. البته سوده گرافیک می خواند.

به تابلوی بیمارستان نگاهی انداختم و از ماشین پیاده شدم. از دور امین و سارا را دیدم که از در داخلی بیمارستان خارج شدند. به نزدیکی اشان که رسیدم سلامی به هردو دادم گفتم: مثل اینکه قدمم شور بود. نه؟ دارین میرین؟

سارا_ وای باران نمی دونی چه بچه نازیه.

امین_ اصلا هم اینطور نیست... باران انقدر زشته که نگو. قرمزه...

خنده ای کردم و گفتم: علیک سلام.

سارا_ وای باران از دست این امین. مگه هواس میذاره. سلام خوبی؟

امین_ خانم احیانا خودتون اول شروع نکردین و در مورد بچه احضار نظر کردین؟

سارا که لجش گرفته بود با غیض گفت: باران جونم این امین و ولش کن. برو تو ببین چه بچه باحالیه!

_ خب حالا. شد ما یه بار شما دوتا رو ببینیم مثل موش گربه نباشین؟

امین_ نه خدایی نشده.

_ روتو برم شیوا جون.

امین _ باز دوباره تو این کلمه رو گفتی؟

سارا لبخند مرموزی زد و گفت: میگم شیوا جون برنامه امروزت چیه عزیزم؟

امین که در حال انفجار بود رو کرد به من و گفت: اینکه این خانم لوس و بی مزه رو خفه کنم.

به حرف امین توجهی نکردم و گفتم: بچه ها من دیگه برم تو. دیر میشه.میاین یا نه؟

سارا_ امین بریم یه بار دیگه بچه رو ببینیم؟

_ سارا جنابعالی بی کاری. من یه عالمه کار ریخته سرم. بعدشم اون لبوی قرمز چه دیدنی داره اخه.. هی ببینیم ببینیم می کنی؟

_ خب سارا میخوای وایسا من می رسونمت. تازه حاضرم یه قهوه هم مهمونت کنم.

سارا سرش را کج کرد و با یک لبخند ژکوند خیره شد به امین و گفت: شوهر جونم... برم؟

امین پشت چشمی نازک کرد و گفت: خیلو خب بابا. فقط زود برو خونتون. مامانت فکر می کنه با منی کلمو می کنه.

_ حیف که الان کارم گیرته. وگرنه می دونستم چی کارت کنم. همچین در مورد مامان من حرف می زنه ، انگار مادر فولادزره است.

_ من رفتم تو... تا همین الانشم خیلی دیر کردم. شما هم به جنگتون ادامه بدین.

به محض اینکه وارد بخش زایمان شدم خاله را دیدم که از اتاقی خارج شد. به سمتش رفتم بعد از حال و احوال گفتم:

_ حالا کجا دارین میرین خاله؟

_ دارم میرم یه قهوه بخورم مادر... سرم از صبح تا حالا داره منفجر میشه.

_ عمو کامران هم داخلن؟

_ آره خاله جون. برو اتاق 25...

از خاله جدا شدم و دوباره به راه افتادم. دو در مانده بود به اتاقی که الهه در آن بود که یادم افتاد گل نخریدم. دو دستم را بالا بردم و برسرم کوبیدم.( ای خدا بکشتت باران که شعور اجتماعیت زیر صفره...حالا چه غلطی کنم من؟) .

تصمیم گرفتم دوباره برگردم و یک دسته گل یا شیرینی بخرم. هنوز دو قدم نرفته بودم که صدایی باعث شد سر جایم خشک شوم.

_ بیا مادر... آقا رضا مواضب بچه باش...! آقا رضا به حاجی خبر دادین برای گوسفند؟

_ بله حاج خانم...مواضب باش سیمین جان.

( ای قربونت برم خدا... فقط خدا کنه اونی که میخوام وداشته باشن).

به سمت اتاقی که سیمین خانم را ازش مرخص کرده بودند به راه افتادم. یک دسته گل روی میز کنار تخت به چشم می خورد. نیشم بلافاصله باز شد و کار دستبرد شروع شد. داشتم دست گل شیک و بزرگ را بر می داشتم که صدای خانمی به گوشم خود.( خدایا از این مفتضح تر نمی شه.) سر برگرداندم و خانمی که روی تخت کناری خوابیده بود را نظاره کردم

_ ببخشید شما؟

اولین دروغی که به ذهنم رسید را گفتم: بنده دختر خاله سیمین جون هستم.

خانم زائو لبخندی زد و گفت: ببخشید... راستش چون توی این سه روز شما را ندیده بودم تعجب کردم. شرمنده.

پاسخ لبخندش را دادم و به کار دستبردم ادامه دادم.( یکی نیست بگه شما فضولی؟) از در اتاق که خارج شدم نفس راحتی کشیدم و گفتم: خدایا ببخش.... باشه؟ خدایا خودت میدونی که اگه دنبال گل می رفتم دیر می شد. تازه از همه ی اینها هم بگذریم اونا که دیگه گل نمی خواستن؟! می خواستن!؟ حداقل با این کار دل این تپل هم شاد می شه. تازه اونا انقدر دست گل توی دستشون بود که دیگه دستشون برای این یکی جا نداشت! پس حله دیگه؟.... چاکریم خدا

گوشه ی مانتو ام را صاف کردم و بر در ضربه ای زدم. در باز شد و چشم ما به جمال یک آقای خوشتیپ منور شد.( شما؟....از این خوشتیپ ها توی فک و فامیل تپل نبود؟) سرتاپایش را از زیر نظر گذراندم و گفتم: ببخشید میشه برین کنار؟

_ اوه ببخشید.. بفرمایید.

از در داخل شدم و با یک پدر و یک پدر بزرگ بچه ندیده رو به رو شدم. اولین نفر که متوجه حضور من شد عمو کامران بود.

_ سلام عزیزم... چرا زحمت کشیدی عموجون؟

_ خواهش می کنم عمو. چه زحمتی؟! قابل مامان خوشگلمون و نداره.

حسام_ باران بیا بچمو ببین چه خوشگله.

_ ندید بدید بذار اول مامان بچه رو یه چهارتا ماچش کنم. بعد...

به سمت الهه رفتم در آغوشش گرفتم: ماما خوکشله مفالک باشه عسیسم.

الهه لبی برچید و گفت: سلام،باران از موقعی که این دختر زشته اومده کسی به من توجه نمی کنه. باز خوبه تو اومدی. وگرنه من دق می کردم. این حسامم که همش اونو بغل می کنه.

دهانم را کنار گوشش بردم و گفتم: پ نه پ، میون این همه آدم تو رو بغل کنه؟ میخوای جلو عمو کامران چارتا از اون ماچ خوشگلا هم بکنتت؟

نیشگونی از بازویم گرفت و گفت: ای بمیری تو. حداقل اروم بگو. بابا کنارت واستاده.

_ حالا کرده؟

_ چی؟

_ماچت دیگه.

خنده ای کرد و گفت: ای زهر مار. چرت و پرت نگو دیگه.

حسام_ باران بیا بچمو ببین دیگه. بیا ببین... تو تشخیصت از همه بهتره. بیا بگو شبیه منه. به هرکی میگم گوش نمیده.

آقای خوش تیپ_ عمرا حسام.. اصلا شبیه تو نیست. کپ خودمه...

حسام_ آخه مونگل جان چه نسبتی با تو داره که بخواد به تو بره؟

آقای خوش تیپ_ اع ؟! داییشم دیگه. آقا کامران مگه دیشب بحث نبود ؟ مگه شما منو به فرزندی قبول نکردید؟ خب میشم داییش دیگه.

حسام_ اوه اوه. اینطوری عموشم میشی.

آقای خوش تیپ_ دیگه فبها. از هر دو طرف به من میره.

_ حسام معرفی نمی کنی؟

حسام_ باران اصلا یادم رفت. ببخشید. ایشون جناب دکتر پدرام علی زاده هستند.البته دکترای علوم سیاسی دارند.

( اوه اوه.. لومون دادن رفت. آقا سیاسی هم تشریف دارن)

پدرام_ خوش بختم...وشما؟

حسام_ جنابعالی صبر داشته باش خودم می گم... ایشون هم خانوم مهندس بعد ازاین ... یعنی .. نه...یعنی ... ای وای

میان کلام حسام رفتم و گفتم: من می گم تو بلد نیستی مودب حرف بزنی. میای مودب حرف بزنی خراب می کنی. ..آقا پدرام من باران بردباری دوست الهه جون هستم.

_ خیلی خوش بختم خانوم.

دختر الهه را از بغل حسام گرفتم و گفتم: بده ببینم این دختر ساکتتو. حسام چرا چشاش بستس؟

_ خب خوابه دیگه. توقع داری بچه نصف روزه برات بندری بزنه؟

_ بیدارش کنم؟

_ ای وای نه.. بچمو.گناه داره.

_ خب مگه چیه. میخوام ببینم چشاش چه رنگیه. راستی این چرا انقدر قرمزه؟

الهه_ باران مثل امین نشو ها..از موقعی که بچمو دید هی گفت این چرا قرمزه این چرا قرمزه... خب بابا بچه یه روزه اس دیگه. گوشتش تازه است.

پدرام _ ایول... من انقدر گوشت تازه دوست دارم. کبابش کنیم بخوریم؟

_من هستم. تازه توی مکروفر هم جا میشه. سریع تر هم میپزه.

پدرام_ نه باران خانم. من کبابی بیشتر دوست دارم.

_ اوکی پس منم کبابی می خورم.

حسام_ شما ها غلط می کنین . بچمو... ! شما ها بچه دار بشین. خودم میام بچتونو می خورم... باران بده بچمو تو خطرناکی. برین دوتایی بچه خودتونو بخورین.

جمله ی حسام کاملا ناگهانی بود . البته معنای جمله اش مطمئنا با قصدش از این حرف کاملا متفاوت بود ولی چیزی که به نظر می رسید باعث شد که احساس کنم از صورتم حرارت بیرون می زند. پدرام هم نگاهش را به طرف دیگری کرد و سعی می کرد نگاهش به من نیفتد. الهه که کاملا متوجه این تغییر جو ناگهانی و جمله ی حسام بود من را صدا زد و گفت:

می گم باران امشب پیشم می مو...

هنوز جمله ی الهه نصفه بود که سارا از در وارد شد..! سلام دوباره ای به همه داد و به سمت من آمد.

_ خدا نکشتت باران. منو با این خل مشنگ تنها گذاشتی. دیوونه ام کرد.

_ تو چجوری می خوای با این بری زیر یه سقف؟

_ خودمم والا توی همین موضوع موندم. اع! کی این گل خوشگل رو اورده؟ من رفتم نبود.

الهه _ سارا چی شد برگشتی؟

_ تصمیم گرفتم با باران برگردم. اینطوری بیشتر پیش این قل قلیتون هستم. آخ آخ راستی کوش؟

سارا به سمت حسام رفت و با قربون صدقه دختر الهه را گرفت و دوباره به سر جای اولش برگشت: راستی توی این فاصله که من نبودم کی اومده که گل اورده؟ چه گل خوشگلی هم هست!

حسام _ باران زحمت کشیده. راستی باران خیلی ممنون بابت گل.

یهو صدای سارا بالا رفت و گفت: وا؟ تو کی گل خریدی؟ ما که تو رو دم در دیدیم گل دستت نبود؟!

اولین واکنش از جانب پدرام بود که خودش را نتوانست کنترل کند و پقی زیر خنده زد.( کوفت... رو اب بخندی. ای سارا بمیری که ابرومو بردی!... ای من بمیرم که به تو گفتم بمونی..)

_ دوباره یادم افتاد که گل رو توی ماشین جا گذاشتم برگشتم و برداشتمش.

سارا با دهان باز نگاهم کرد و گفت: واقعا؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم: واقعا.

توی همین فاصله خاله هم از در وارد شد. سلام دوباره ای به من و سارا داد و گفت: من نبودم کی اومد؟

حسام _ هیشکی مامان. کسی نیومد. فقط باران اومد و سارا که رفته بود برگشت.

خاله_ اوا؟ پس کی این یکی گل رو اورده؟

( خدایا منو بکش. عجب غلطی کرم تصمیم گرفتم یکم با شعور باشما....)

الهه_ مامان باران اورده.

خاله_ وا؟ باران جان من دیدمت گل دستت بود؟ گل دستت نبود که!

این دفعه پدرام که فکر می کنم به ماجرا پی برده بود برای اینکه آبرو ریزی نکند و هرهر نخندد از در اتاق به ضرب خارج شد.

خاله_ اوا؟ پدرام کجا رفت؟... خاله جون حالا گل دستت بود؟ الهه ببین می گم من دارم آلزایمر می گیرم تو باور نمی کنی.

_ نه خاله جون. یادم افتاد که گل رو توی ماشین جا گذاشتم برگشتم برش داشتم.

خاله_آهان... خدارو شکر. گفتم من همچین ها هم پیر نشدم.

الهه بحث را عوض کرد و گفت: باران نمیشه تو پیشم بمونی؟

سارا_ ای بابا.. پس من با کی برم؟ نخیر نمیشه.

خاله_ ای وای. دختر تو چرا اینجوری هستی؟ ادم به دوستش میگه بیا پیش من بمون؟ مگه من مردم؟ وظیفه منه ها.

_ نه خاله جون. دور از جونتون. ولی راستش خودمم خیلی دلم می خواد پیش این نی نی خواب الو و مامانش بمونم. صبر کن الهه یه زنگ به بردیا بزنم و ببینم برنامه اش چیه؟

سارا_ ای بابا... پس من چی؟

_ وای سارا انقدر غر غر نکن. ماشین من و بردار ببر.

سارا نیشش را باز کرد و گفت: من حرفی ندارم. میتونی بمونی.

خنده ای کردم و با بردیا تماس گرفتم. با بردیا که هماهنگ کردم گوشی را قطع کردم و گفتم: حله... راستی الهه بردیا و ترانه خیلی تبریک گفتند.

_ از طرف من تشکر می کردی.

_ حالا که نکردم. راستی اسم نی نی را چی میخواین بذارین؟

الهه_ میدونی که حسام عاشق سهراب سپهریه.

خنده ای کردم و با تعجب گفتم: الهه جون فکر نمی کنی سهراب یکم... البته فقط یکم پسرونه اس؟

_ بی مزه... صبر کن. اگه من گفتم اسمشو میخوایم بذاریم سهراب اظهار نظر بکن.

حسام_ باران اگه منتظر بخوای بمونی تا این الهه بگه یک ساعت طول و تفسیر برات میره. به خاطر این شعر سهراب که می گه « تا شقایق هست زندگی باید کرد» می خوایم بذاریم شقایق.

مثل قطره های جوهر که می توانند تمام آب را رنگی کنند این جمله تمام مغزم را روشن کرد. تمام آن مدت که در کما بودم با این شعر به یادم آمد. حرف های تیام در گوشم زنگ می خورد....« من بارانو دوست دارم. من بارانو دوست دارم»... حرف های دکتر.. حرف های شقایق و پرستار ان بخش. گریه های الهه ... بغض های مادرم. عصبانیت بردیا. حتی آن پرستار فضول را هم به خاطر آوردم. انگار که همه ی آن ها همان موقع اتفاق افتاده بود.

دستی که جلوی صورتم تکان می خورد باعث شد که به خودم بیایم. سارا دستش را کشید و گفت: کجایی دختر؟ 2 ساعته داریم صدات می کنیم. چرا رفتی توی هپروت؟

خاله _ خاله جان ما داریم می ریم. هر موقع خسته شدی یا زنگ بزن به مبایلم یا زنگ بزن به خونه. سریع خودمو می رسونم. باشه؟

_ چشم خاله. نگران نباشین.

همه خداحافظی کردند و رفتند. به محض اینکه با الهه تنها شدم گفت: باران خانم حالا دسته گل می دزدی؟ جون من از کجا دزدیده بودی؟

_ خفه شو... به من این کارا میاد؟

_ آخه من تو رو نشناسم به درد لای جرز دیوار می خورم. جون الهه بگو از کجا کش رفتی.

نتوانستم خنده ام را کنترل کنم و با خنده گفتم: از دوتا اتاق اون ور تر.

_ نگفتی یهو لو بری آبرو ریزی میشه جلو حسام؟

_ حالا نیس الان آبرو ریزی نشد؟ راستی چرا انقدر شوهر جونتو بزرگ می کنی؟

_ بزرگ هست...

_ باشه باشه تو راست می گی.

_ معلومه که راست می گم. همیشه راست می گم.

_ راستی این آقای خوشتیپ از کجا سبز شد یهو؟ چطور من ندیده بودمش؟

_ تا فوق توی رشت بوده. برای دکتراش رفته بوده تهران.

_ حالا رشته قحط بوده که علوم سیاسی خونده؟

_ یه چیزی بگم بخندی... آقا آژانس هواپیمایی زده.

_ وا؟ این چه ربطی به رشته اش داره؟

_ چمیدونم. دیشب انقدر مسخره اش کردیم که نگو. آخرهم بابا به منو حسام توپید که اذیتش نکنیم. البته راست هم میگه. میگه این رشته دردسرش زیاده. البته میخواد توی دانشگاه تدرس شروع کنه. براش درخواست اومده.

_ کجا؟ تهران یا همینجا.

_ نه بابا. همینجا. راستی چه خبر از خانوم جادوگر؟

الهه از سوده خوشش نمی آمد و همیشه جادوگر صدایش می کرد. هرچند هم بهش می توپیدم ولی فایده ای نداشت.

_ خوبه. دیشب با ترانه و بردیا نشسته بودیم و حرف می زدیم. ترانه می گفت مثل اینکه میخوان عروسیشون رو زودتر بگیرن.

_ تیام پسر خوبی بود. ولی خیلی احمقه. آخه یکی نیست بگه این دختره کجاش به تو می خوره.

به محض اینکه حرف تیام آمد دوباره صدایش در گوشم پیچید:« باورت نمیشه؟ نه؟ »

_ الهه...

_ بله؟

_ یه چیزی می خوام بهت بگم ولی تو رو خدا اگه باور نکردی حداقل بهم نخند. خب؟

_ وا؟ خب اگه خندم گرفت چی؟

_ الهه شوخی نکن دیگه.

_ خیلو خب بابا.

_ الهه یادته وقتی از کما بیرون اومدم ازم پرسیدی که چیزی از دوران توی کما بودنم یادمه یا نه؟

_آره... خب که چی؟

_ الهه من امروز همه چی یادم اومد.

تن صدای الهه کمی بالا رفت گفت: امروز؟... باران شوخیت گرفته؟ بعد این همه مدت؟

بی اراده و بی دلیل اشکم روان شد و با هق هق گفتم: نه به خدا الهه. امروز وقتی حسام اون شعر سهراب رو برام خوند یادم اومد.

شروع کردم و همه چی را برایش توضیح دادم. حتی جریان شقایق و پرستارش را.

_ الهه یادته بهم گفتی که یادت بندازم تا برام بگی که بردیا روز به کما رفتنم چه بلایی سرت آورده؟ ولی من یادم رفت و تو هم هیچ وقت نگفتی. ولی من می دونم بردیا چی کار کرده بود. مگه جریان گریه کردن تو نبود؟ الهه حتی یادمه وقتی من توی اتاق عمل بودم تو توی گوشیت عکسی که الان کنار تختتون گذاشتی رو آورده بودی و روی اون رو می بوسیدی. اگه دروغ می گم بگو دروغ می گی!

الهه هم ، همپای من اشک می ریخت و سر تکان می داد: حالا باران چی کار می خوای بکنی؟

_ چیو چی کار میخوام بکنم؟

_ تیام رو دیگه. مگه نمی گی وقتی توی کما بودی بهت گفته دوستت داره؟ خب پس نباید بذاری با سوده ازدواج کنه.

اشک هایم را پاک کردم و گفتم: من چی کار می تونم بکنم ؟ اون راهشو انتخاب کرده. وگرنه می اومد و باهام حرف می زد و تمام اون حرفا رو که دوسال پیش بهم گفت و دوباره می گفت.

هر دو سکوت کرده بودیم. شقایق کوچولو را اوردند تا الهه بهش شیر بدهد. هردو به شقایق خیره شده بودیم و هر یک به افکار خودمان بال و پر می دادیم.

_ الهه تا حالا در مورد اینکه حوا چرا تا ابد زمینی شد فکر کردی؟

_ حوا؟ حوا کیه؟

لبخندی به گیجی اش زدم و گفتم: الهه هواست کجاست؟ منظورم حوا همسر آدمه. اولین زنی که روی زمین اومد.

_آهان... خب از میوه ی بهشتی خورد دیگه.

_ خب اینو که میدونم. به نظرت اون چه میوه ای بوده؟

_ نمی دونم... یه سری میگن سیب بوده. یه سری می گن انار بوده. یه سری می گن گندم بوده. یه سری ...اصلا چی شد که اینو پرسیدی؟

_ الهه من میدونم که اون میوه چی بوده. البته حدس می زنم.

چشم های الهه کمی گشاد شد و گفت: چه میوه ای بوده؟

_ اون میوه ، عشق بوده. همان میوه من رو دوباره به زمین برگردوند. الهه شاید باورت نشه ولی من به خاطر اینکه تیام بهم گفت اگه بهوش نیام با سوده ازدواج می کنه به این دنیا برگشتم. الهه درسته که طعم عشق من خیلی تلخه ولی من رو برگردوند.

_ میدونی دارم به چی فکر می کنم؟

_ چی؟

_ یادته برای روز زن برام کتاب بازگشت به خویشتن دکتر شریعتی رو گرفتی؟

_ خب ... آره.

_ اول کتاب برام یه سخن از شریعتی نوشته بودی ...یادت بیار...

هر دو همزمان شروع به از حفظ گفتنش کردیم:« ما همه آدمیم و بهشت همین زندگی است و هرکس از آن میوه ی ممنوعه می خورد بیشتر خود را تبعیدی زمین و غریب زمانه می بیند»

الهه_ باران دارم کم کم به حرفت پی می برم. یعنی واقعا میشه اون میوه ی بهشتی که همه میگن سیب و انجیر و انار و گندم بوده عشق باشه؟

_ چرا که نه؟ چرا نشه؟

_ باران واقعا باید یه کاری کنیم. من نمی تونم اینو تحمل کنم که تیام تورو ول کنه و بره سراغ این دختره ی جادوگر.

_ بی خیال. بیا دیگه در موردش حرف نزنیم.

_ حداقل میشه امتحانش کرد یا نه؟

_ یعنی چی؟

با سر در گمی نگاهی بهم کرد و گفت: حالا یعنی چیشو نمی دونم. ولی میشه روش فکر کرد و به یه نتیجه رسید. در هر صورت فقط یه چیزیو می دونم.

_ و اون یه چیز چیه؟

_ این که من عمرا بذارم اون جادوگر خودشو بندازه به تیام.

پوزخندی زدم و خواستم بگم ولی اگه خودش بخواد چی! که منصرف شدم. هر دو سکوت کرده بودیم . دوست داشتم این سکوت شکسته شود که آرزویم برآورده شد. همان لحظه شقایق کوچولو شروع به گریه کرد . اما الهه به جای اینکه اون را ارام کند ناگهان گفت: وای... باران فهمیدم چی کار کنیم.

سری تکان دادم و به سمت شقایق رفتم. شقایق را از الهه گرفتم و سعی کردم آرامش کنم. درآغوشم تکانش دادم و گفتم: آخه تو خودت هنوز بچه ای... بچه می خواستی چی کار؟ بچه داره گریه می کنه تو می گی فهمیدم؟! چی فهمیدی؟

_ اینکه این تیام و چجوری بچزونیمش!

ابرویی بالا انداختم و گفتم: اونوقت این مغز اکبندت چه ایده ای رو درون خودش نهفته؟

_ اینکه حسودش کنیم.

_ یعنی چی؟

_ باران تو که قبلنا خنگ نبودی. ببین چند وقت پیش توی دوران بارداریم چون توی خونه بودم و حوصله ام سر می رفت رفتم چند جلد رمان خریدم.

_ خب...

_به قول خودت پارازیت ننداز. یکی از این رمانا خیلی جذبم کرد. داستانش در مورد یه دختر پسر بود که عاشق هم بودن.

_ خب اینکه چیز جدیدی نی. همه ی رمان های ایرانی در مورد یه دختر پسره که عاشق همن. تازه 99% از اونا هم توی دانشگاه با هم آشنا میشن.

_ فحشت بدم؟

_ تو غلط می کنی. ادامه حرفتو بزن.

_ دختره می دونست که پسره دوسش داره. ولی بهش ابراز نمی کرد. برای همین هم با دوستش برنامه ریزی کرد و قرار شد یه پسر رو به عنوان خواستگار معرفی کنن. بعد پسره ترسید و اومد به دختره گفت که عاشقشه.

لبخندی از سر پیروزی زد و گفت: ایده ی خوبیه نه؟

_ واقعا که. این ایده ات بود؟

_ مگه بده؟

_ افتضاحه. اصلا فکر اینو کردی که این پسر رو از کجا باید گیر بیاریم؟

نفسش را بیرون داد و با تاسف گفت: راستش نه. مغزم به این یکی نرسید.

_ تو مغزت به چی میرسه که به این برسه...

_ وای وای وای وای.

_ زهر مار... بچه ات بیدار میشه سه ساعت جون کندم تا خوابید. چته؟

_ پدرام....

چشم هایم گرد شد و با خشمی که فکر کنم باعث سرخ شدنم هم شده بود گفتم: پدرام و مرگ. همینم مونده که جلو حسام و پدرام ابروم بره. من این پسر رو امروز برای بار اول بود که می دیدمش. بعد تو می گی برم بهش بگم جون مادرت... جون هر کی دوست داری... بیا خواستگاری من...؟ 

_ نخیر... با حسام صحبت می کنیم که خودش جریانو براش تعریف کنه و ازش بپرسه حاضره بهمون کمک کنه یا نه.چطوره؟

_ الهه خدا بکشتت. من میگم نره تو میگی بدوش؟ بهت می گم نمی خوام حسام از علاقه ی من به تیام چیزی بفهمه.

الهه کمی سرش را خاراند و گفت: باران اگه یه چیزی بهت بگم قول می دی دعوام نکنی؟

_ نهههههههههههههههههههههههه ه؟

_ چی نه؟

_ الهه تو به حسام حرفی زدی؟

الهه لبخندی زد و گفت: من همیشه به حسام می گم تو باهوش ترینی ها. باور نمی کنه.

از شدت عصبانیت پره های بینیم باز و بسته می شد.

_ خدایا... من از دست این مشنگ چی کار کنم؟ الهه چرا هیچ وقت عقل نداری؟ چرا مخت معیوبه؟ چرا انقدر خل بازی در میاری؟ آخه این چه کاری بود که کردی؟ چرا به حسام گفتی؟ د جواب بده دیگه! لال شدی چرا؟

_ وا؟ خب فرصت بده. مگه تو اصلا میذاری من حرف بزنم؟

_ بگو ببینم چی می خوای بگی؟

_ اون وقتی که امین ازت خواستگاری کرد و تو هم خیلی صریح جواب رد رو بهش دادی حسام خیلی اعتراض می کرد و دائما می گفت آخه امین که پسر خوبیه و وضع مالیش هم خوبه. این باران چرا اینجوری می کنه. انقدر اینو گفت تا منم لو دادم.

_ نمی تونستی بپیچونیش؟

_ راستش من خیلی سختمه که به حسام دروغ بگم!

سری از روی تاسف برایش تکان دادم و شقایق را در کنارش خواباندم. روی صندلی ام نشستم و گفتم: حتی اگه ما اینکارا رو هم بکنیم از کجا معلوم که جواب بده؟

_ جواب میده...

_ شما فالگیر تشریف دارین یا علم غیب دارین؟

_ هیچ کدوم. عاقلم. مگه توی کما که بودی بهت نگفته بود که حسوده؟ خب اگه هنوز هم براش مهم باشی حاضر نمیشه که از دستش بری.

_الهه تو مطمئنی که امروز زایمان کردی؟

_ وا؟ مگه چیه؟

_ چقدر حرف میزنی تو؟ بگیر بخواب دیگه. منم برم به پرستار بگم بیاد این شقیو ببره.

_ زهر مار وشقی. من بدم بیاد اسم بچمو نصفه و نیمه صدا کنیا. گفته باشم.

_ ا؟ اون موقع که به داداشیه من می گفتی بردی بردی باید به فکر این روزا می بودی.

_ به من چه. دختر داییت اینو انداخت تو دهن من. منم دیدم که بردی راحت تر از بردیاست. برای همین هم همیشه اینجوری صداش می کردم.

_ خیلو خب. انقدر حرف نزن.

***

چشمم به تیام افتاد که دقیقا رو به رویم ایستاده بود و بهم خیره نگاه می کرد.کت شلواری سرمه ای پوشیده بود که واقعا برازنده اش بود و بهش می آمد. کراوات سرمه ای با خط های سفیدش روی پیراهن سفیدش تضاد فوق العاده زیبایی را به وجود اورده بود. موهایش را به بالا شانه زده بود و چند تار از ان را روی صورتش ریخته بود.از او گذشتم و به سوده نگاهم را دوختم. پیراهنی زرشکی رنگ به تن داشت و دست در بازوی تیام انداخته بود. صدای عاقد در گوشم پیچید:

قال الرسول الله (ص) : اَن نکاهُ سنّتی فَمَن رَغِبَ اَن سُنَّتی فَلَیسَ مِنّی. دوشیزه خانم باران بردباری.... بنده وکیلم که شما رو به عقد آقای پدرام علی زاده با یک جلد قرآن کریم... یک جفت آینه و شمعدان ... و 1000 شاخه گل مریم به عقد آقای پدرام علی زاده در بیاورم؟

صدای لوس یکی از خانم های مجلس بلند شد و گفت: عروس خانم رفته گل بچینه

_ برای بار دوم می پرسم... خانم باران بردباری بنده وکیلم شما را با مهریه ی معلوم به عقد آقای پدرام علی زاده در بیاورم؟

یکی دیگه از خانم های مجلس خودش را ناز کرد و گفت: عروس رفته گلاب بیاره...

احساس می کردم اتاق دوران پیدا کرده و دور سرم در حال گردش است. تنها چیزی که می دیدم چشم های دلخور تیام بود که خیره نگاهم می کرد و تنها چیزی که می شنیدم صدای عاقد بود که برای بار سوم می خواند: خانم باران بردباری بنده وکیلم شمارا با مهریه ی معلوم به عقد آقای پدرام علی زاده در بیاورم؟

بی هوا ایستادم. اطرافیانم را بازهم از نظر گذراندم. بردیا ، بابا ، مامان، یاشار... همه با تعجب نگاهم می کردند... صدای پدرام در سرم پیچید: باران... !

هر لحظه دوران سرم بیشتر می شد . احساس کردم اگر یک لحظه ی دیگر انجا باستم نفسم بند می آید. شروع کردم به راه رفتن. دستم به سمت دستگیره ی اتاق رفت. در را باز کردم و از پله ها ی سرازیر شدم. الهه پشتم می دوید و صدایم می کرد. دیگه نتوانستم خودم را کنترل کنم و از پله ها پرت شدم. و تنها صدایی که شنیدم صدای الهه بود که مانند یک ناله از ته چاه بود.

_ باران خوبی؟

نفسی کشیدم و به اطرافم نگاه کردم... نفسی از سر اسودگی کشیدم و دوباره سرم را روی تخت گذاشتم.

_ باران چی شده؟ خواب بدی دیدی؟

سرم رو بلند کردم و با لحن خواب آلودی گفتم:

_ تو خواب حرف زدم؟

_ نه ولی ناله می کردی؟! چه خوابی می دیدی؟

_ خواب دیدم دارم زن پدرام میشم...

دستی به موهایم که با لجبازی از شالم بیرون زده بودند کشید و گفت: خب مگه بده؟ پدرام به این خوبی. چرا ناله می کردی؟

_ الهه تیام جلوم ایستاده بود. سوده هم کنارش. دست در دست هم. ولی...

_ ولی چی؟

_ ولی تیام دلخور نگام می کرد. بعدشم که عاقد خطبه رو خوند و منتظر بود که بله بگم از جام بلند شدم و از در خارج شدم. تو هم دنبالم می دویدی و صدام می کردی.

_ خب آخه من توی واقعیت داشتم صدات می کردم. خواب و بیداریت با هم قاطی شده بوده.چرا دلخور نگات می کرد؟

نگاهی به الهه که متفکر بود کردم و گفتم: نمی دونم. ولی بدجوری نگام می کرد.

_ بعد من میگم این تیام بد بخت دوستت داره میگی نه...!

_ چه ربطی داره؟ حرفایی می زنیاااا

_ باران خواهش می کنم بهش فکر کن. بیا برای یه بارم که شده حرف منو گوش کن. من مطمئنم این کار جواب میده.

_ اگه خوابم تعبیر بشه چی؟

_ باران تو که انقدر خرافاتی نبودی!

_ میدونی که به خواب اعتقاد دارم. پس حرف اضافی نزن.

فکری کرد و گفت: یکم بهم وقت بده تا فکر کنم ببینم میشه یه ادم دیگرو پیدا کرد.

_ توی این مدتی که فکر می کنی لطفا فکر این رو هم بکن که آبروی من در میونه. هر کسی رو پیشنهاد نده. در ضمن... ببین میشه اصلا یه راه دیگه پیدا کرد!

_ خیلو خب بابا. راستی خوابیده بودی گوشیت اس اومد.

گوشیمو نگاه کردم. مامان بهم زده بود که به الهه تبریک بگم. پیغامش را رساندم .کمی که گذشت الهه دوباره به خاطر ضعفی که داشت به خواب رفت. من هم که حوصله ام سر رفته بود رمانی که از 98ایا دانلود کرده بودم و توی گوشیم بود رو باز کردم و شروع به خواندن کردم. انقدر غرق رمان بودم که متوجه گذر زمان نشدم. یک لحظه سرم را بلند کردم که دیدم آفتاب دامنش را توی آسمان پهن کرده است. از خانمی که صبحانه ی الهه را آورده بود تشکر کردم و به سمت الهه رفتم و بیدارش کردم. وقتی الهه صبحانه اش را خورد گفت:

باران دیگه تو برو. الانم زنگ میزنم که حسام بیاد پیشم.

_ باشه پس تا زمانی که حسام بیاد پیشت می مونم.

_ نمی خواد بابا. نترس لولو نمی خورتم.

_ اون که بعــــله. انقدر تلخی که قابل خوردن نیستی. ولی صبر می کنم تا حسام بیاد و بعد برم.

تا زمانی که حسام بیاید با الهه در مورد دانشگاه حرف زدیم. الهه یک سال مرخصی گرفته بود تا به شقایق برسد و من توی این مدت تنها بودم. البته سارا و امین تمام کلاس هایشان با من مشترک بود. ولی هیچ کدام جای الهه را برای من پر نمی کردند. حسام که آمد من هم از الهه خداحافظی کردم و از بیمارستان خارج شدم. اولین تاکسی که پیدا کردم سوار شدم و به سمت خانه به راه افتادم. توی افکارم قوطه ور بودم که صدای پسر جوان که با دختر همراهش صحبت می کرد توجهم را جلب کرد:

_ مطمئن باش من چیزی رو از تو پنهان نمی کنم.

_ کیان نمی دونم چرا ولی هر کاری می کنم که حرفاتو باور کنم نمیتونم. باورم نمیشه تو فقط نقش بازی کردی.

_ کیانا به جان مامان من دروغ نگفتم. من فقط در برابر پولی که گرفتم برای اون دختر نقش بازی کردم. همین.

_ فکر می کنی که کار درستی کردی؟

_ بابا اونم بد بخت تر از ما بود. اون میخواست به صاحب خانه اش که یه مرد لندهور بود و سالی یه بار میومد اینجا و مستاجرش را عوض می کرد ثابت کنه که متاهله. همین... کیانا تو خواهر منی. چرا نباید حرفای منو باور کنی؟ تا حالا چند بار ازم دروغ شنیدی؟

مغزم قفل کرده بود. باورم نمی شد. یعنی می توانست کمکم کند؟ اما اگر خواهرش مخالفت می کرد چی؟ نگاهم به خیابان افتاد. فقط دو چهار راه به پیاده شدنم مانده بود و هر لحظه امکان پیاده شدن آنها بود. سریع دفترچه یادداشت و خودکار را از کیفم درآوردم و شماره ی گوشیم را روی آن نوشتم. رو به دختر کردم و گفتم: ببخشید خانم من ناخواسته حرف های شما رو شنیدم. ازتون خواهش می کنم که با من تماس بگیرین. باور کنین که به کمکتون نیاز دارم.

دختر که کیانا نام داشت با سر در گمی نگاهی به من کرد و گفت: منظورتونو نمی فهمم؟! چه کمکی؟

نگاه التماس آمیزم را به پسر دوختم و گفتم: آقا خواهش می کنم!

پسر که منظور من را فهمیده بود دست دراز کرد و برگه را از من گرفت و گفت : باهاتون تماس می گیریم.

لبخندی از سر آرامش زدمو از راننده خواستم تا بایستد. وقتی از ماشین پیاده شدم دوباره سرم را از شیشه داخل کردم و گفتم: یادتون باشه به کمکتون احتیاج دارم.

پسر سری تکان داد و ماشین به راه افتاد.

_ بردیا... بردیا؟!

از پشت سر صدای مهربان سوده را شنیدم: سلام باران جون... رفتن دانشگاه. مثل اینکه کارهای انتقالی ترانه جور شده!

سوده را دوست داشتم. درست برعکس الهه که اصلا از او خوشش نمی آمد.البته اینکه از سوده بدش می آمد فقط به خاطر من بود واینکه فکر می کرد اگر سوده نبود تیام من را انتخاب می کرد.لبخندی به چهره ام نشاندم و گفتم:

الآن؟ ترانه که فقط 3 ترم از درسش مانده؟!

_ والا نمی دانم. مثل اینکه دیگه دارن به فکر ازدواج میفتن. عجله ی ما روی آنها هم تاثیر گذاشته!

لبخند زورکی ای روی صورتم نشاندم و گفتم: من که این همه عجله رو برای پذیرفتن این همه مسئولیت درک نمی کنم.

_ تورو خدا تو هم حرفای تیام رو تکرار نکن. انقدر از این حرفا شنیدم که مغزم هنگیده.

_ راستی تیام خونه اس؟

_ نه... اون هم با ترانه و بردیا رفته.

دوست داشتم حالا که تیام نبود کمی داخل زندگیشان فضولی می کردم.

_ خب تو چرا انقدر عجله داری؟

_ راستش من دلم می خواد درسم رو توی اسپانیا ادامه بدم. خواهرم سمین هم اونجاست. خیلی راضیه. ولی بابا که دیده سمین رفته و دیگه حاضر نیست برگرده اجازه نمیده که منم برم. برای همین هم من میخوام که زودتر ازدواج کنیم.

_یعنی فکر می کنی تیام راضی میشه که باهات بیاد؟

_ قبلنا فکر می کردم راضی نمیشه. ولی بعدا که در مورد خیلی چیزا با هم حرف زدیم اون هم موافقت کرد.

_ اما... تیام همیشه می گفت ایران رو دوست داره و حاضر نیست هیچ وقت ازش خارج بشه.

سوده خنده ای کرد و گفت: حالا که تغییر عقیده داده.

نگاهم به ساعت افتاد. ساعت 9 بود و من هنوز آماده نشده بودم تا به دانشگاه برم. گوشیم را برداشتم و با سارا تماس رفتم. بعد از 4 بوق بالاخره برداشت: هوم؟

_ خوابی هنوز؟

_ پ نه پ؟! کله سحر بیدار باشم؟

_ مگه ساعت 10 کلاس نداریم؟

_ خب که چی؟ من آماده شدنم ده دقیقه ایه.

_ مثل اینکه خیال نداری بیای دنبال من؟ هان؟

با بی حالی گفت: نمیشه امروزو با آژانس بیای؟ به جون تو حوصله ندارم؟!

_ ماشین بنده دست جنابعالی باشه و خودم با آژانس بیام؟ پاشو بیا ببینم. منتظرتم.

_ خیلو خب بابا. یه کاریش می کنم. فعلا...

_ ساعت حدود 9:20 دقیقه بود که زنگ در خورده شد. آیفون را که جواب دادم امین بود: زودی بیا که دیره. باید سر راه کپی هم بگیرم.

مقنعه ام را دوباره مرتب کردم و از خانه خارج شدم. در را که باز کردم هرچی نگاه کردم ماشینم را ندیدم. امین در ماشینش منتظرم بود. به محض اینکه نشستم گفتم: پس ماشین من کوووووو؟

_ علیک سلام خانم.... منم خوبم. همه سلام رسوندن... اونام خوبن... تو چطوری؟ چه خبرا؟

ابرویی بالا انداختم و گفتم: خب حالا. سلام. ماشینم کو؟

_ حقا که ندید بدیدی باران. دست ساراست. منو فرستاده دنبالت.

به محض اینکه گارد گرفتم تا اعتراض کنم ماشین را روبه روی یک مغازه نگه داشت و پیاده شد. تا آمدن امین با سارا تماس گرفتم ولی فایده ای نداشت چون اصلا بر نمی داشت.

نزدیک دانشگاه بودیم که گوشیم زنگ خورد.

_ سلام داداشی...

_ سلام.خوبی؟ هنوز بیمارستانی؟

_ نه. دارم میرم دانشگاه.

_ تو که گفتی ماشینت دست ساراست. اومده دنبالت؟

_ نه بابا... اون خواب آلو مگه از خوابش میگذره؟ امین اومد دنبالم.

_باشه پس مواظب خودت باش. کاری نداری؟

_ نه... فدات. بای بای.

امین_ بدو بپر پایین که تا 5 مین دیگه کلاس شروع میشه.

از ماشین پیاده شدیم و هردو شروع به دیویدن کردیم. داشتیم از پله ها بالا می رفتیم که استاد را دیدم. قدم های بلندش را پشت هم بر می داشت و فقط چند قدم مانده بود که به کلاس برسد. از شانسمان با کاویانی هم کلاس داشتیم. استاد بدی نبود ولی اخلاق دیسیپرینی ای داشت. اگر حتی یک صدم ثانیه دیر تر از خودش می رسیدی دیگر اجازه وارد شدن به کلاسش را نداشتی.

اشاره ای به امین کردم و هردو با یک سبقت ازش وارد کلاس شدیم. به سمت سارا رفتم و در کنارش جای گرفتم. آرام از رانش نیشگونی گرفتم و همراه بقیه ی بچه ها به احترام استاد از جا بلند شدم.

_ چته چرا وحشی بازی در میاری؟

_ اگه من این دفعه به تو ماشین دادم... نزدیک بود کلاسو از دست بدم.

استاد_ لطفا سکوت...

با این کلمه ی استاد همه ی صدا ها از جمله صدای من و سارا در گلو خفه شد. در طول کلاس دائما حواسم به مدتی بود که در کما بودم. افکارم شاخ و برگ پیدا کرد و به کیان رسید. پسری که در موردش هیچ چیز نمی دانستم بجز اینکه اسمش کیان است. واقعا چطور حاضر شده بودم بهش اطمینان کنم؟

_ خانم بردباری معلوم هست حواستون کجاست؟... نمی خواهید جواب سوال من رو بدید؟

با صدای استاد که مرا مخاطب قرار داده بود به خودم آمدم و ازش عذر خواهی کردم. همان لحظه بود که صدای گوشیم بلند شد.

_ هر دم از این باغ بری می رسد... گوشیه کیه؟

همه سکوت کرده بودند . دستم را آرام بالا بردم و گفتم: شرمنده استاد. فراموش کردم که خاموشش کنم.

_ بفرمایید بیرون خانم.

نفس عصبی ای کشیدم و از جایم بلند شدم. کیف و کلاسورم را هم برداشتم و با یک عذر خواهی دیگر از کلاس خارج شدم.

نگاهی به گوشی انداختم . شماره ناشناس بود. دوباره گوشی در دستانم زنگ خورد. سریع برداشتم و گفتم: بله بفرمایید؟

_ سلام خانم برباری...؟!

_ بله...شما؟

_بنده کیان هستم...امروز افتخار آشنایی با شما رو پیدا کردم.

_ اوه...بله بله. واقعا ممنونم که تماس گرفتید.

_ خواهش می کنم. حالا میشه بگین که من چه کمکی می تونم به شما بکنم؟

_ میشه حضوری ببینمتون؟

_ البته... کی و کجا؟

_ امروز ساعت 2 کافیشاپ تارا. چطوره؟

_ خوبه فقط من آدرس این کافیشاپ رو نمی دانم. میشه لطف کنید و بگید کجاست؟

_البته.

آدرس را برایش گفتم و گوشی را قطع کردم. از راه رو می گذشتم که اطلاعیه ای روی برد نظرم را جلب کرد. به مناسبت 22 بهمن قرار بود جشنی برپا بشود. و از بچه هایی که در موسیقی سررشته ای داشتند خواسته بودند تا با یکی از پسر های سال سومی به اسم جهانبخش در میان بگذارند.

( خب باران جون کلاسو که از دست دادی... بروحداقل ببین اینجا به درد می خوری یا نه... بالاخره دوساله داری یاد می گیری. ببین این همه پول کلاس دادی میشه روت حساب کرد یا نه؟)

با هزار و یک بد بختی بالاخره آقای جهانبخش را پیدا کردم . : سلام آقای جهانبخش...!

_ بفرمایید؟

_برای اطلاعیه ای که به مناسبت 22 بهمن زدید مزاحمتون شدم.

_ تو چه رشته ای؟

با گیجی گفتم: معماری می خونم.

سعی کرد خنده اش را پنهان کند که البته اصلا موفق نبود . صدایش را صاف کرد و گفت: نه خانم. منظورم اینه که چه سازی می زنید؟

( ساز مخالف... پسره ی پر رو... خب مثل آدم سوالتو بپرس دیگه): گیتار...

_ تسلطتون چقدره؟

_ آقای جهانبخش بهتر نیست عملی ببینین بعد خودتون نظر بدین؟

_ همین الان میتونین قطعه ای رو برام اجرا کنین؟

_ ولی من الان گیتارم همراهم نیست...؟!

_ مال من همراهمه. کوک کوک هم هست. بازم مشکلیه؟

کاملا مشخص بود یکی از همان آدم های خود شیفته است. حسی در درونم اصرار داشت که رویش را کم کنم. برای همین هم با اعتماد به نفسی که نمی دانم از کجا آورده بودم گفتم: البته.

انقدر مطمئن گفتم که خودم هم باورم شد خیلی ماهر هستم. گیتارش را به دستم داد . یک گیتار ماهایای فوق العاده خوشگل بود. والبته خیلی هم خوش دست. از داخل کیف گیتارش یک نت درآورد و گفت: لطفا این را اجرا کنید.

نتی که به دستم داد را قبلا اجرا کرده بودم. اون نت همان نتی بود که تیام برای اولین بار که می خواستم روی گیتار بهش جان ببخشم ازم خواسته بود تا اجرایش کنم. و من حتی بعد از مدتها که دیگر تیام درسم نمی داد باز هم بعضی از مواقع اون نت را اجرا می کردم. نت سختی بود . ولی انقدر آن را زده بودم که دستانم آن را از بر بودند.

_تیام حالا نمیشه این نت رو نزنم؟ بابا بار اولمه. خیلی سخته این... زیاده. مخم هنگ می کنه.

_ باران انقدر غر نزن. مطمئن باش آسون تر از اونیه که فکرشو می کنی.

_ حالا نمیشه یه نت دیگه بدی؟ خواهش می کنم... جون باران..

_ قسم نده. نمیشه. من این نت رو خیلی دوست دارم. خودمم اولین بار همین رو اجرا کردم. تا موقعی که این رو برام

آماده نکردی دیگه هیچ چیز بهت یاد نمیدم.

_ خانم... مشکلی هست؟

با صدای جهانبخش از تیام و دو سال قبل خارج شدم و به حال برگشتم. نفس عمیقی کشیدم و برگه ی نت را به دستش دادم.

با دهان باز نگاهم کرد و گفت: نمی تونین اجراش کنین؟

_ نیازی به نت نیست.

برگه را ازم گرفت و من شروع به نواختن کردم. برایم سخت بود که مقابلش بنوازم. تا به آن روز فقط و فقط جلوی دو نفر نواخته بودم. اولیش تیام بود و دومیش مادر سارا. که یک نوازنده ی ماهر بود و من را به شاگردی پذیرفته بود. و حالا برای اولین بار جلوی یک شخص ثالث می نواختم.

دست از سیم های گیتار کشیدم و به چهره ی جهانبخش دقیق شدم. کاملا راضی به نظر می رسید و این را از لبخندی که به چهره نشانده بود می شد فهمید.

_ عالی بود خانم...راستی من چرا اسمتون رو نپرسیدم؟

_ شاید به خاطر این بوده که فکر نمی کردین پذیرفته بشم...من بردباری هستم.

_حالا الان مطمئن هستین که پذیرفته شدین؟

_پذیرفته نشدم؟

_خانم بردباری سال چندم هستین؟

_ سال دوم...رشتمم که قبلا گفتم.

هردو خنده ای کردیم و او گفت: عالی بود. راستش من فکر می کردم که برای گروه نیازی نباشه که بیشتر از دو نفر گیتاریست بیاریم. یکیش خودم بودم و دیگری هم یکی از پسرای سال دوم رشته ی مهندسی شیمی. که با این نواختن شما تصمیمم عوض شد. سه نفر خیلی بهتر از دو نفره.

گیتار را بهش برگرداندم و گفتم: راستش را بخواهید چون این نت را قبلا خیلی اجرایش کردم روش مهارت داشتم. وگرنه من دوسال بیشتر نیست که گیتار دستم گرفتم.

لبخندی چاشنی صورتش کرد و گفت: مهم اینه که شما پذیرفته شدید. فقط اگه میشه شمارتون رو برای ما بگذارین تا هماهنگی ها رو انجام بدیم.

خودکار را از دستش گرفتم و روی دفتری که مقابلم گذاشته بود شماره ام را یادداشت کردم. نگاهی انداخت و گفت: پس همشهری هستیم.

متوجه منظورش نشدم و همانطور خیره نگاهش کردم. گفت: منظورم 0912 بود.

تازه فهمیدم که چقدر خنگ هستم. با صدای رسایی گفتم : « آهااااان» !( آخ که اگه مامان اینجا بود... می گفت آهان و کوفت.. آهان و زهر مار. باز گفتی آهان؟) خودم را جمع و جور کردم و سعی کردم به نیشخندش توجهی نکنم.

_ خب اگه با من دیگه کاری نیست من برم؟

_ نه دیگه. لطف کردید. بعدا باهاتون بقیه ی هماهنگی ها رو می کنم.

از جهانبخش خداحافظی کردم و به محوطه ی دانشگاه رفتم. نگاهی به ساعتم انداختم. یک ربع به پایان کلاس مانده بود.

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و پلک هایم را بستم . دلم برای مادرم چقدر تنگ شده بود. برای پدرم هم همین طور. کمتر از یک هفته بود که دیده بودمشان ولی دلم هوایشان را کرده بود...

_ کجایی؟ نیستی؟

چشم هایم را باز کردم و به سارا و امین نگاهی انداختم.ساعتم را نگاه کردم. 10 دقیقه به پایان کلاس مانده بود.

_ چی شد زود آزادتون کرد؟

امین_ دید کلاس بی تو صفایی نداره بی خیالمون شد و گفت یک ربع زودتر برین. تو بخیلی؟

_ نه... به من چه اصلا؟!

سارا _ پایه هستین ناهار بریم بیرون؟

_ نه دسته ایم...

سارا_ نمکدون. دیشب دوباره تو خیار شور خوابیدی؟

امین_ خانمم شما دوباره ضرب المثل رو خراب کردی؟

سارا_ آقایی شما دوباره حرف زدی؟

خنده ای از ضایع شدن امین کردم و گفتم: بی خیال. دعوا نکنین. من قرار دارم. باید جایی برم. بهتون خوش بگذره.

امین_ چی چیو خوش بگذره. حالا مگه قراره که ناهار بریم بیرون؟.....راستی تو با کی قرار داری؟

_ شما مفتشی؟

سارا_ نه یه چیزی تو مایه های آقای فضوله....

_ سارا جان مادرت این نامزدتو بردار ببر که اصلا حوصله اش رو ندارما.

بعد از کلی کل کل از امین و سارا خدا حافظی کردم و از دانشگاه خارج شدم. خوبی روز های سه شنبه همین بود. یک کلاس بیشتر نداشتیم. به قول سارا روز های سه شنبه یعنی روز های پیاده کردن جیب در رستوران های شهر. هر سه شنبه همین بود. اگر من هم همراهشان می شدم که سه نفری...در غیر این صورت دونفری می رفتند و دلی از عذا در می آوردند.

از ماشین پیاده شدم و به تابلوی بیمارستان خیره شدم. به سمت بخشی که در آن بستری بودم به راه افتادم. از چند پرستار سراغ اتاق دکتر نیکخواه را گرفتم تا اتاقش را پیدا کردم. ضربه ای به در زدم و بعد از کسب اجازه وارد شدم.حواسش به برگه های توی دستش بود.

_سلام آقای دکتر...

سرش را بلند کرد و نگاهی بهم انداخت و گفت: سلام...بفرمایید؟

لبخندی بهش زدم و گفتم: دکتر من یکی از بیماران قدیمتون هستم.

لبخندم را پاسخ داد و گفت: خوشحالم که سرپا می بینمتون... کمکی از دست من بر میاد؟

_ می تونم بشینم؟

تازه به خود آمد و از پشت میزش با احترام بلند شد و به سمت مبل های درون اتاق آمد و گفت: البته دخترم...ببخشید اصلا حواسم نبود.

رو به روی هم نشستیم. نفسی تازه کردم و گفتم: دکتر راستش مهر تاییدی می خوام برای افکارم.

چشم هایش را تنگ کرد و گفت: میشه واضح حرف بزنی؟

_ من باران بردباری بیمار دوسال پیش شما هستم. به خاطر اتفاقی که برایم افتاده بود به کما رفته بودم و شما پزشک معالجم بودید. در مدتی که توی کما بودم در جریان تمام اتفاقات اطرافم بودم. ولی بعد از اینکه بهوش اومدم هیچ چیز به خاطر نیاوردم تا دیروز. دیروز شعری رو که توی اون دوران شنیده بودم رو از زبون شخصی شنیدم که باعث شد همه چیز به یادم بیاد. حالا میخوام ببینم این امکان داره یا نه. هرچند که بعضی چیز ها از دیروز تا به الان بهم ثابت کرده که راست بوده. ولی راستش...

دکتر به مبل تکیه داد و گفت: ولی راستش باز هم شک داری....آره؟

سرم را به نشانه ی تایید حرفش تکان دادم.

_ ببین باران خانم این یه موضوع کاملا اثبات شده اس. و هیچ دلیلی نداره که بهش شک کنی. حالا چی شده که اومدی سراغ من؟

_ شاید باورتون نشه. ولی نمی دونم. شاید اصلش برای دیدن شما به این بیمارستان نیامده باشم. ولی دوست داشتم که بعد از دوسال ببینمتون.

_ شخص دیگه ای هم توی این بیمارستان هست که تو بخوای ببینیش؟

_بله...

_ و اون شخص کیه؟

_ دختری به اسم شقایق...

برایش ماجرای شقایق را تعریف کردم و اون هم در کمال آرامش به حرف هایم گوش کرد. وقتی حرف هایم به پایان رسید از جایش بلند شد و گفت: پس منتظر چی هستی؟ بلند شو بریم.

_شما هم میاین؟

_ اشکالی داره؟

لبخندی زدم و از اتاق خارج شدم.

_ از این طرف. بخش بچه های سرطانی رو عوض کردن.

دنبالش به راه افتادم . به محض ورود به بخش در میان بچه ها با چشم دنبال شقایق می گشتم. دوست داشتم که هنوز هم آنجا باشد.

دکتر با یکی از پرستار های بخش شروع به صحبت کرد و همان توصیفاتی را که من از شقایق برایش گفته بودم را برای پرستار بازگو کرد. پرستار کمی تامل کرد و بعد از کمی فکر کردن گفت: راستش دکتر من هرچی فکر می کنم همچین بچه ای به ذهنم نمیرسه...من خیلی وقت نیست که به اینجا منتقل شدم. ولی اینجا ما یه سری آلبوم داریم. از همه ی بچه های سرطانی که توی این بخش میان و میرن توش عکس داریم. بهتره به اون یه نگاهی بندازین.

دکتر نگاهی به من انداخت و گفت: البته... برو بیار!

پرستار که منتظر همین حرف بود به سمت اتاق سرپرستاری رفت و بعد از مدتی با دو آلبوم باز گشت. هر دو را مقابل من قرار داد و گفت: این ها آلبوم بچه های این بخشه.البته فقط مخصوص این دو سال رو آوردم...

آلبوم را ورق می زدم و به بچه هایی نگاه می کردم که هر کدام شاید هزار و یک آرزو داشتند ولی فرصت برای رسیدن به آن ها را نداشتند. آلبوم اول تمام شد ولی عکسی از شقایق نبود. سراغ آلبوم دوم رفتم. دکتر هنوز همانطور خونسرد نگاهم می کرد.

تازه چشم از صفحه ی سوم گرفته بودم که در وسط صفحه ی چهارم عکسش توجهم را جلب کرد. لباس یاسی رنگی به تن داشت و عروسکش را در آغوش گرفته بود. عروسکی که موهایش قیچی شده بود. دوباره آن صحنه ها جلوی چشمانم جان گرفت. دستم را روی عکس گذاشتم و به دکتر اشاره کردم. به سختی می توانستم نفس بکشم. دکتر که حالتم را به خوبی درک کرده بود برایم لیوان آبی را پر کرد و به دستم داد. عکس را نگاه کرد و به پرستار نشان داد.

پرستار به چهره ی شقایق دقیق شد و گفت: بله... تازه به یاد آوردم که منظور شما کیه...!

رو به دکتر کرد و با صدای آرومی گفت: از اقوامشه؟

دکتر سری تکان داد و حرفش را رد کرد...

پرستار که دختر نسبتا جوانی بود نفسی کشید و گفت: راستش...چطور بگم؟! همون اوایل که من اومده بودم ...فوت کرد...سرطان خون داشت دکتر.

بغضی به گلویم چنگ زد. اشکی از گوشه ی چشمم چکید... ! شاید گریه کردنم بی دلیل بود... شاید اگر کسی اون لحظه می توانست بهم می گفت که مگر می شناختیش؟ مگر عزیزت بود؟ که چی که الان داری آبغوره می گیری؟

ولی تنها چیزی که من را اذیت می کرد سن کمش بود و حرف هایش... حرف هایی که بوی حسرت می داد. حسرت مادر داشتن...!

اشک هایم را پاک کردم و از جایم بلند شدم. دکتر هم به تبعیت از من برخاست. از پرستار تشکر کردیم و از آن بخش خارج شدیم.

_ خوبی؟

به دکتر نگاهی انداختم و با سر حرفش را تایید کردم و گفتم: امروز خیلی به شما زحمت دادم. شرمنده...

_ یه سوال...؟

_ بفرمایید؟

_ حالا چرا دنبال تاییده هستی؟ یه سری اتفاقات افتاده و تو الان همه رو به یاد آوردی.مگه چیه؟ دنبال چی هستی؟

_ دکتر یه نفر توی این مدت که من توی کما بودم یه سری اعترافات پیشم کرده... اون اعترافاته که برام مهمه! برای اونا بود که دنبال تاییدیه هستم.

_ اوه اوه... جنایی شد. اعتراف به چی؟ به قتل؟

به زور لبخندی زدم که فکر کنم بیشتر شبیه به دهن کجی بود و گفتم: نه دکتر...اعترافاتی که میشه زندگی یه دختر رو به یه سمت دیگه جریان بده.

_ پس اعتراف به عشق بوده...

_ یه جورایی!

_ امیدوارم این اعترافاتو توی بیداری هم ازش بگیری.

***

20 دقیقه ای بود که منتظر بودم ولی ازش خبری نشده بود. مثل هر زمان دیگه که استرس داشتم لب پایینم می لرزید. داشتم پوست لبم را می کندم که گارسون برای بار دوم توی اون 20 دقیقه به سراغم آمد و پرسید: چیزی براتون بیارم خانم؟

سرم را بلند کردم و گفتم: آقای محترم من که به شما گفتم...منتظر کسی هستم.

به ساعتم نگاهی انداختم. هرچند من 10 دقیقه زود تر آمده بودم ولی ساعت 2:10 بود و قرار ما ساعت 2 بود.

( اگه بخواد از الان اینجوری حرصم بده اصلا نمی خوام...چه دورم برداشتم... اصلا معلوم نی بپذیره یا نه...) . پوست لبم را آنچنان کندم که طعم شور خون را احساس کردم.دست بردم تا دستمالی بردارم که بالای سرم ظاهر شد.

_ سلام...

از جایم بلند شدم و جواب سلامش را دادم و اشاره به صندلی کردم تا بنشیند .

_ اوه... خانم بردباری لبتون داره خون میاد!

دوباره به یاد لبم افتادم. دستمالی برداشتم و لبم را پاک کردم.

دوباره به یاد لبم افتادم. دستمالی برداشتم و لبم را پاک کردم. زیر چشمی نگاهی بهش انداختم. نگاه او هم به من بود.پلیور سرمه ای رنگی پوشیده بود با یک جین سرمه ای تیره. صورتی استخوانی با پوستی سبزه داشت . چشم هایی کشیده و مشکی.ابرو هایی پر که باعث جذابیت بیشترش می شد و موهایی مشکی! در جلوی سرش کمی از موهایش ریخته بود که اگر زیاد دقیق نمی شدی متوجه اش نمی شدی. در کل قیافه ی خوبی داشت و با دیدنش کاملا متوجه ی ایرانی و شرقی بودنش می شدی.

همان لحظه گارسون به پای میز آمد.

_ در خدمتم...چی میل دارید؟

کیان_ هرچی خانم میل دارند ...

_ اما؟!

_ شما بگید...من برام فرقی نمی کنه.

سفارش دوتا قهوه با کیک شکالاتی دادم.راست نشستم و اون با گفتن « خب؟!» انتظارش را برای شنیدن نشان داد.

سعی کرم لبخند بزنم و گفتم: راستش...آقای...راستی من فامیلیتون رو نمی دونم.؟

_ من دیبا هستم. هرچند که ترجیح میدم که شما همون کیان صدام کنین. بی پسوند و پیشوند.

( وای که اگه الهه تورو ببینه و فامیلیتو بفهمه. همینطوری دائما شیوا جون شیوا جون میکنه تو هم اضافه بشی...دیگه چه شود. از این به بعد دیبا جون دیبا جون میفته توی دهنش...بدبخت خودش هم میدونه چه فامیلی داغونی داره! سریع گفت همون کیان صدام کنین...)

سعی کردم الهه و تمام مسخره بازی هایش را کنار بگذارم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم: آقا کیان برام یکم سخته که این موضوع رو باهاتون در میون بگذارم. ولی چون واقعا به کمکتون نیاز دارم باید این سختی رو تحمل کنم. راستش از شما... یعنی...

_ راحت حرف بزنید...چرا انقدر به خودتون سختی میدید؟ می خواین اصلا نگاهتون نکنم؟

_ میشه؟( الانه که بگه این دیگه چه آدم پر روییه)

لبخندی زد و سرش را به زیر انداخت. خودم هم به جعبه ی دستمال کاغذی خیره شدم و گفتم: راستش شما باید نقش خواستگار من رو بازی کنید.

سریع به جانبش برگشتم ولی اون هیچ تکانی نخورده بود و هنوز منتظر بقیه ی حرف های من بود. همین کارش باعث شد که محکم تر باشم و راحت بتوانم برایش حرف بزنم. از خودم گفتم...از خانوادم... از تیام و از عشقم به اون. از 7 روز در کما بودنم گفتم...از اعتراف تیام گفتم.از سوده و نامزدیشان گفتم و گفتم. لحظه ای به خودم آمدم که یک برگ دستمال را به سمتم گرفته بود. بی اختیار دستم به سمت صورتم رفت. خیس بود و خودم نفهمیده بودم کی به گریه افتاده بودم..! ازش تشکر کردم و صورتم را پاک کردم.

به سمت میز کمی خم شد و گفت: بهتر نیست بریم؟

( خاک بر سرت باران این همه حرف زدی حالا میگه بریم؟ این یعنی اینکه خانم مگه من بی کارم که نقش خواستگار تو رو بازی کنم؟ ... لابد کلی هم توی دلش بهم خندیده؟!... پسره ی بیشعور!)

سرم را تکان دادم و هردو از سر جایمان بلند شدیم. به سمت صندوق رفتم که به آرامی کیفم را کشید و گفت: باران خانم خواهش می کنم بیرون منتظرم باشین...

خواستم اعتراض کنم که دوباره گفت: خواهش کردم...

از کافی شاپ خارج شدم . روبه رویم دختر و پسری در یک پراید نشسته بودند و بحث می کردند. دختر گریه می کرد و پسر بیشتر داد می زد.

_ همیشه همینه... توجهی نکنید. بریم؟

به سمتش برگشتم. منظورش را از « همیشه همینه!» نفهمیدم. پرسیدم: منظورتون چی بود؟

_ همیشه یکی هست که دل دیگری رو بشکنه... آدم باید بی خیال باشه.

_ شما تاحالا دل کسی رو شکستین؟

_ اگر کسی دلش شکسته میشه قبلا حتما دل کسی رو شکونده. این بازی روزگاره.

_ ولی شما جواب منو ندادی؟!

_ حالا....

_ فلسفی حرف می زنین!

_ چون فلسفه می خونم...

دهانم از تعجب باز مانده بود. من آن حرف را فقط محض شوخی گفته بودم ولی به هدف خورده بود. فکر کردم شاید بلف می زند به همین خاطر گفتم: شوخی می کنین دیگه...نه؟

_ چرا باید شوخی کنم؟

نگاهی به اطراف کردم. بی حواس داشتم باهاش راه می رفتم: ای وای؟! ما داریم کجا می ریم؟

_ مگه شما مقصد خاصی دارین؟

_ مگه شما ندارین؟

_ شما همیشه عادت دارین سوال رو با سوال جواب میدین؟....من اگه گفتم بیایم بیرون تنها به خاطر این بود که هوای اونجا خیلی گرفته بود و برای حرف زدن در این مورد خاص اصلا جالب نبود.

( خدااااااا.....عاشقتم.) سعی کردم بی تفاوت جلوه کنم. گفتم: بله منم فهمیدم که قصدتون چیه( آره جون عمه ی نداشتم) به خاطر این گفتم ما داریم کجا میریم چون من ماشینم رو به روی کافی شاپ پارکه!

لبخندی زد و گفت: ببخشید... چون صبح هم من شما رو توی تاکسی دیدم فکر کردم شاید ماشین نداشته باشین.

دوباره به سمت ماشین برگشتیم. هردو سوار شدیم. مثل همیشه که پشت فرمان می نشستم عینک طبی ام را از توی کیفم درآوردم و به چشم زدم. چند ماهی می شد که عینکی شده بودم ولی زیر بار زدنش نمی رفتم و تنها زمانی که پشت فرمان بودم ازش استفاده می کردم.

_ خب کجا بریم؟

_ نظرتون در مورد یک پارک چطوره؟

همان موقع رعد و برقی زد. هردو خندیدیم و او گفت: نظر خودم که خیلی منفیه...!

ماشین را به راه انداختم. به خودم جراتی دادم و گفتم: خب... نظرتون راجع به پیشنهاد من چیه؟

_ راستش باید با خواهرم کیانا صحبت کنم. چون نمی خوام ازم دلخور بشه... ولی دلم می خواد از خودم برای شما بگم . شاید نظرتون کاملا برگرده؟! و دیگه نیازی به مشورت کردن من با خواهرمم نباشه.

من کیان دیبا دانشجوی سال آخر رشته ی فلسفه هستم. مادرم دبیر بوده...البته دوساله که سکته کرده و به خاطر اینکه تکلمش رو از دست داده دیگه کار نمیکنه. پدرم رو از زمانی که به یاد دارم ندیدم. هرچند 3 ساله بودم که فوت کرده. ولی همونش هم به یاد ندارم. منم و مادرم و خواهرم...خواهرم سه سال از من بزرگتره.دبیر شیمیه. و البته فوق العاده اقتصادی! یه دو هفته ای هم هست که نامزد کرده.

_ مبارکه...

لبخندی زد و گفت: مبارک صاحابش...خلاصه اینکه اگه قرار به خواستگاری و این چیزا باشه باید فکر این چیزاشو هم بکنین. اولیش اینکه من نمی خوام مادرم رو داخل کنم... متوجه هستین که؟

بد جور گیر افتاده بودم. درست می گفت. ولی پس چه کاری باید می کردم؟ کیان را چجوری با تیام آشنا می کردم.؟

_ حالا بعدا یه فکری می کنیم...!

روی ترمز زدم و گفتم: پس یعنی خودتون موافقین؟ یعنی کمکم می کنین؟

خنده ای کرد و گفت: میگن خانما رانندگیشون خیلی خرابه... ! وسط اتوبان چرا ترمز کردین؟

ماشین را به راه انداختم و گفتم: اصلا هم اینطور نیست... فقط کمی هیجان زده شدم.

_ بله بله... حق با شماست... خب پس اگه ممکنه من رو یه جا پیاده کنین.

با ناراحتی گفتم: چرا؟

دیگه واقعا داشت خودش را کنترل می کرد تا منفجر نشود.نفسی تازه کرد و گفت: باران خانم میخوام برم خونمون!

_ منم فهمیدم که میخواین برین. میگم مگه من حرفی زدم که میخواین برین؟

_ ما که حرفامون رو زدیم. حرفی نمونده خب... بذارین من با خواهرم مشورت کنم بعدا در مورد همه چیز باهم حرف می زنیم.

تازه دوزاریم سر جایش افتاد . لبخندی زدم و با یک «آهاااان» بلند بالا گفتم: نه... می سونمتون.

_ ممنون میشم اگه من رو پیاده کنید... اینطوری راحت ترم. می خوام کمی قدم بزنم.

گوشه ای پارک کردم و هردو پیاده شدیم.

_ آقا کیان واقعا خوشحالم که خدا شما رو جلوی راهم قرار داده!

لبخندی زد و سکوت کرد. به خودم جراتی دادم و حرفی را که از همان اول می خواستم بزنم را گفتم: راستش خواستم بگم بابت این کارتون هرچقدر شما تعیین کنین حاضرم بپردازم.

سرم را بلند کردم که با چهره ی برافروخته اش روبه رو شدم.

_ شما در مورد من چی فکر کردید؟ فکر کردید به خاطر پول حاضر شدم کمکتون کنم؟ نخیر خانم... من اگر تصمیم گرفتم کمکتون کنم تنها به خاطر این بود که احساس کردم می تونم مثمر ثمر باشم. متوجهید؟

_ باور کنین من منظور بدی نداشتم... یعنی من اصلا خودم رو در حدی نمی بینم که بخوام بهتون توهین کنم. من کاملا از این که دید شما تنها کمک کردن به من بوده آگاهم ولی خب... شما دارین این وقت رو میذارین و به یک نحوی باید جبران بشه... من تنها...

_بیاین در موردش حرف نزنیم. من اگر اومدم تا با شما حرف بزنم فقط به خاطر این بود که معتقدم هیچ اتفاقی الکی نمیفته. حتی اگر صحبت کردن من با خواهرم درون تاکسی باشه.که باعث بشه شما به فکر این بیفتین که از من کمک بخواین... می فهمین چی میگم؟

جوری این جمله ی آخر را گفت که به درک خودم شک کردم. سرم را به زیر انداختم و گفتم: ممنونم...فقط همین رو می تونم بهتون بگم.

زیر چشمی نگاهش کردم. لبخندی زد وگفت: امشب با خواهرم صحبت می کنم و بهتون خبر میدم.

***

چایی ام را از روی میز برداشم و از آشپزخانه خارج شدم که با شخصی برخورد کردم. چایی روی قفسه ی سینه ام برگشت و جیغم به هوا رفت. لیوان بی هوا از دستم افتاد و صدایش کل خانه را برداشت.

_ باران چی شدی؟ سوختی؟ کجاته باران؟ هان؟

اشک هایم پشت هم می آمدند. صدایم را در گلویم خفه کرده بودم و فقط اشک می ریختم. اولین نفر ترانه بود که به سمت آشپز خانه دوید .

_ خدا مرگم بده... چی شده؟

_ نمی دونم بابا. داشتم می رفتم توی آشپزخانه که یهو اومد جلوم. چایی تویی دستش بود ریختش روی قفسه ی سینه اش..!

بردیا و سوده و یاشار هم وارد آشپزخانه شدند. ترانه لیوان آب قندی را به دستم داد و گفت: باران جونم بخور...ضعف کردی.

بردیا لیوان آب قند را از دستش گرفت و گفت: چی چیو ضعف کردی؟ این سوخته تو می گی ضعف کردی؟ مگه فشارش افتاده که میگی ضعف کردی؟.... دستشو بگیر ببریمش بالا یکم پماد سوختگی براش بزنیم تا بدنش تاول نزده.

ترانه یک دستم را گرفت و بردیا هم دست دیگرم را. لباسم را عوض کردم . الکی نشسته بودم و اشک می ریختم. هرچند سوزشش بند آمده بود ولی اشکم بند نمی آمد.

_ باران خیلی میسوزه نه؟... باران می خوای به بردیا بگم بریم درمانگاه؟

سرم را به علامت نه تکان دادم. ترانه با ناراحتی خیره شده بود بهم . اشک هایم را پاک کردم و رو به سوده گفتم: سوده جون ... فدات بشم اینو برش دار ببر. الانه که بزنه زیر گریه. حالا کی حوصله داره اینو جمع کنه.

سوده اشاره ای به ترانه کرد و گفت: پاشو ببینم...پاشو بذار یکم استراحت کنه. خوب میشه.

هردو از اتاق خارج شدند. روی تختم دراز شدم و سراغ گوشیم رفتم. عکسش را آوردم و رو بهش گفتم: هم دلمو سوزوندی...هم .... ای نامرد.

options را باز کردم روی کلمه ی delete فشار دادم. نفسی کشیدم و یک قطره اشک دیگر چکید.

دو دقیقه به دو دقیقه گوشیم را نگاه می کردم ولی خبری از کیان نبود. انقدر به گوشیم زل زدم تا خوابم برد. با تکانی از خواب بیدار شدم. ترانه بالای سرم ایستاده بود . دستم را روی چشمانم گذاشتم تا نور چشمانم را اذیت نکند

_ چیه ترانه؟

_ پاشو باران... می خوایم شام بریم بیرون!

_ به چه مناسبت؟

لبخند مرموزی زد و گفت: حالا وقتی رفتیم مناسبتش رو هم میفهمی...پاشو!

انقدر خوابم می آمد که حوصله ی بیرون رفتن را هم نداشتم. دوباره روی تختم دراز کشیدم و گفتم: خوش بگذره...من نمیام...حالشو ندارم.

_حالشو ندارم یعنی چی؟ پاشو ببینم.

_ ترانه جان باور کن حسش نیست.

_ موضوع خاصه ها... به خاطر من و بردیا بیاااا

اگر قبول نمی کردم تا دو روز دیگر بالای سرم می ایستاد و غر می زد. نیم خیز شدم وگفتم: باشه...برو منم آماده میشم میام.

لبخندی زد و از در خارج شد. ولی هر کاری می کردم حوصله ی بلند شدن نداشتم. دوباره به گوشیم نگاهی انداختم. تنها یک اس ام اس از سارا بود و همین...! به سرویس داخل اتاقم رفتم و ابی به دست و صورتم زدم. کمی که حالم جا آمد به سراغ کمدم رفتم.

مانتوی مشکی ام که جنس پاییزه ای داشت را برداشتم و به همراه یک جین آبی روشن پوشیدم. شال آبی ام را هم روی سرم تنظیم کردم. رنگ صورتم کمی پریده به نظر می رسید. کمی رژگونه زدم و بالاخره از آینه دل کندم. هرچند همه ی اینها تنها یک ربع زمان برد. از پله ها سرازیر شدم که به یاد آوردم گوشی ام را روی تختم جا گذاشتم. دوباره به اتاقم برگشتم و گوشی ام را برداشتم.

از اتاق که خارج شدم صدای تیام و سوده توجهم را به خودشون جلب کرد. اتاق مشترک سوده و ترانه کنار اتاق من قرار داشت و برای همین خیلی راحت صدا رد و بدل می شد.

_ تا کی می خوای این بازی رو ادامه بدی؟

_ سوده خواهش می کنم بس کن...تو مگه نمی خوای به آرزوت برسی؟

_ تیام من پست نیستم!

_ تو فقط داری بهش محبت می کنی! می فهمی؟

_ تیام مشکل تو اینه که خیلی خودتو عاقل می دونی. ولی در حد یه بچه هم نمی فهمی! تو باید با اون حرف بزنی؟!

در به شدت باز شد . من که آمادگی این اتفاق را نداشتم هنوز پشت در اتاقم ایستاده بودم. تیام که من را دید در جا ایستاد و گفت: آماده ای؟

نگاهم را ازش گرفتم و گفتم: آره...آره...

_ پس چطور هنوز اینجا ایستادی؟

دستگیره ی در اتاقم را فشار دادم و گفتم: گوشیمو جا گذاشته ام...

مهلتی برای سوال و جواب دیگری بهش ندادم و دوباره وارد اتاقم شدم. چشمم به دست چپم افتاد. گوشی در دستانم بود...

( خدایا ...امیدوارم که فقط گوشی رو دستم ندیده باشه...همین مونده که بشینه بگه چقدر فضوله...ولی در مورد کی حرف میزدن؟ چرا سوده می گفت که پست نیست؟ منظورشون از این حرفا چی بود؟....خب آخه اگه بگه فضولی هم حقته دیگه..)

بردیا و ترانه و تیام و سوده با ماشین بردیا بودند و من و یاشار هم با ماشین یاشار. یاشار هم از موقعی که آمده بود در رشت ماندگار شده بود. با تیام و بردیا همکار شده بود و در همان شرکت شروع به کار کرده بود. بعد از مدتی هم با پدر آشتی کردند و کدورت ها را کنار گذاشتند. چند وقتی هم بود که مامان به ازدواج یاشار اصرار داشت و هر سری که او را می دید بر سر لیستی از دختران فامیل و دوست و آشنا با او بحث می کرد ولی یاشار زیر بار نمی رفت.

_ چه خبرا؟

_ چی چه خبر؟

_ چه خبر از دانشگاه...درس...چمیدونم...این چیزا دیگه!

حرفش را با صدای زنگ گوشیم قطع کرد. نگاهی گوشیم انداختم. شماره ناشناس بود..مطمئن بودم که کیان است . با انرژی وافری پاسخ گفتم: جانم؟

_ باران نظرتون راجع به رستوران تاک چیه؟

خلاف تصورم تیام بود.در اولین فرصت باید شماره ها را دوباره وارد می کردم تا مرتکب اشتباه نشوم.لحنم را تغییر دادم و گفتم: نمی دونم...صبر کن از یاشار بپرسم.

_یاشار میگن بریم تاک؟

_ برای من فرقی نمی کنه. هرجا می خوان برن برن....ماهم دنبالشون میریم.

گوشی را قطع کردم و به راه چشم دوختم. یاشار هم که احساس کرده بود اصلا حوصله ی حرف زدن ندارم سکوت کرد .

همه دور میز نشسته بودیم و هر یک سفارشی می دادیم.

_ بردیا حالا واقعا تو می خوای حساب کنی؟....من که باورم نمیشه؟!

_ ای خدا .... همه خواهر دارن ماهم خواهر داریم...به جای اینکه بگی داداشی تو چرا؟ هرکی بیاد و دنگ خودشو بده...تو جوونی! آینده داری، نباید پولاتو الکی خرج کنی نشستی اینجا و ذوق می کنی؟

_ آخه از عجایب هفت گانه است به خدا...خیلی مزه میده که تو خرج کنی.

همه خندیدند...تیام رو به بردیا پرسید: حالا جریان چیه که تو ولخرج شدی؟

ترانه لبخندی زد و سری به زیر انداخت. بردیا هم....!

_ یه خبرایی هست و ما بی خبریم؟ شما دوتا چرا یهو خجالتی شدین؟

بردیا صدایش را صاف کرد و گفت: باید خدمت همگی عرض کنم که جمعه ی همین هفته بله برون من و ترانه اس...

دهانم از تعجب باز مانده بود...کی؟...کِی؟ کجا؟ اصلا چرا من بی خبرم؟ نه تنها من بلکه تیام و یاشار هم همین حس را داشتند.

تیام_ یعنی چی؟ چه بی خبر؟! مامان و بابا چرا چیزی به من نگفتن؟

بردیا_ یهویی شد دیگه... راستش همش به صورت تلفنی انجام شد...! مناسبت امشب هم صور بله گرفتن من از ترانه خانمه...

تیام از جایش بلند شد و برادرانه بردیا را درآغوش کشید و گفت: خیلی خوشحالم...مطمئنم فقط تویی که می تونی ترانه رو خوشبخت کنی...

یعد از تیام، یاشار و سوده هم به بردیا و ترانه تبریک گفتند. اما من تنها سکوت کرده بودم. هم خوشحال بودم و هم ناراحت...احساس می کردم که بردیا به اندازه ی کیلومتر ها ازم دور شده است و خوشحال بودم از اینکه می دیدم او هم سروسامان گرفت! با سقلمه ای که یاشار به پهلویم زد موقعیت را درک کردم و از جایم بلند شدم وترانه را در آغوش گرفتم گفتم:

ترانه خیلی خوشحالم که تو زن داداشم شدی...

_ واقعا؟

_ آره عزیزم... مطمئنم تنها تویی که می تونی بردیا رو تحمل کنی...

بردیا به پشتم زد و گفت: داشتیم مهندس؟

بردیا را هم درآغوش کشیدم و گفتم: داداشیه خوبم...تو انقدر خوبی که هر کسی لیقات داشتنت رو نداره. اما تو هم خیلی با لیاقت بودی که ترانه رو بدست آوردی...امیدوارم خوشبخت بشین.

تیام_ خواهر شوهرم بود خواهر شوهرای قدیم...باران تو الان باید جبهه بگیری نه اینکه از این آبجی ما تعریف کنی.

پاسخم در مقابلش تنها نگاهی سرد بود. وقتی نگاهم را دید با گیجی سری تکان داد و دوباره مشغول خوردن غذایش شد. همه از روز جمعه حرف می زدند. قرار بر این بود که پنج شنبه همگی به سمت تهران راه بیفتیم تا خود را برای روز جمعه آماده کنیم.

تیام _ سوده تو با من دوباره برمی گردی؟

سوده _ چی چیو برمی گردی؟ همینجوری این چهار روز هم که اینجا بودم کلی از زندگیم افتادم.

آهنگ لاوستوری در فضا پخش شد. همه آهنگ گوشیم را می دانستند. به سمتم برگشتند. هرچه در کیفم را می گشتم خبری از گوشی نبود. بالاخره ترانه طاقت نیاورد و گفت: عاشقی؟؟؟؟ گوشی روی تخته! کجا رو داری می گردی؟

به گیجی و حواس پرتی خودم لعنتی فرستادم و بدون اینکه نگاهی به شما کنم گوشی را برداشتم: بله؟

_ سلام باران خانم...

و باز هم با گیجی تمام با صدای بلند گفتم: اِ؟ آقا کیان شمایین؟

سرم را که بلند کردم چشم های تنگ شده ی بردیا باعث شد متوجه حرف زدنم شوم. از روی تخت بلند شدم و کفش هایم را پوشیدم و به سمت آب نمایی که داخل رستوران بود رفتم.

_ بله خودم هستم...می تونین صحبت کنین؟

_ البته...در خدمتم. با خواهرتون صحبت کردین؟

_ بله...

_ خب؟؟!

_ خواهرمو راضی کردم... هرچند سخت بود ولی راضی شد. حالا دیگه دست خودتونه که چه جوری منو با خانوادتون والبته آقا تیام آشنا کنین!

نفسی تازه کردم و گفتم: خدارو شکر....من خیلی فکر کردم. بهترین حالت اینه که شما یه قرار ملاقات با بردیا بذارین و باهم آشنا بشین. بعدش هم بهانه ی بیشتر آشنا شدن رو بیارین و از این حرفات دیگه...

_ من حرفی ندارم باران خانم....هر موقع با برادرتون صحبت کردین به من اطلاع بدین...کاری با من ندارین؟

از کیان خداحافظی کردم . خواستم به عقب برگردم که با بردیا بر خورد کردم. دستم را روی قلبم گذاشتم و گفتم: وای....ترسیدم. چرا یهو عین جن ظاهر میشی؟

_ کی بود؟

_ یکی از دوستام...چطور مگه؟

_ دوستتون چه اسم قشنگی داره....

از کنایه اش اصلا خوشم نیامد. ولی به زور لبخندی زدم و گفتم: مطمئن باش بریم خونه راجع بهش باهات حرف می زنم. اما اینجا جاش نی....باشه؟

سری تکان داد و هر دو به سر جایمان بازگشتیم. جو سنگینی به وجود آمده بود مخصوصا که سوده دائما به من خیره می شد. دلیل این کارش را هر چند نمی دانستم ولی باعث بهم ریخته شدن اعصابم می شد.

***

_ خب من منتظرم؟!

_ بذار لباسامو حداقل عوض کنم....هولی؟....

_ بجنب باران...اول جواب منو بده بعد وایسا اصلا میزان پیلی کن.

_ خب تو بپرس منم جواب میدم...

_ این پسره کیه؟

_ کیان....کیان دیبا

_ کجا باهاش آشنا شدی؟

سوالی ازم پرسید که آمادگیش را نداشتم. ( یا خدا....حالا بگم توی تاکسی باهاش اشنا شدم؟ دیگه چی؟ ....)

ناگهان از دهانم در رفت و گفتم: با خواهرش دوستم...

_ خب....

_ خب...دیگه چی بگم؟

_ رابطتون در چه حدیه؟...

_ رابطه ای نبوده که بخواد حد داشته باشه. اون احساس کرده که منو دوست داره...همینم شده که از من خواست که یه قرار ملاقاتی ترتیب بدم تا با تو آشنا بشه !

( ایول....زدم توی خال......) بردیا که از این موضوع خوش حال شده بود ابرویی بالا انداخت و زیر لب گفت: پس معلوم میشه پسر با شعوریه.

نمی دانم چرا اما از این که از کیان تعریف کرد خوشحال شدم. لبخندی زدم و گفتم: آره خیلی....خیلی هم مهربونه!

اخمی کردو گفت: نیشتو ببند...!

خودم را جمع و جور کردم و گفتم: حالا بهش یه وقت میدی تا بیاد شرکت باهات آشنا بشه؟

_ چرا خانوادش اقدامی نمی کنن؟.

_ راستش .... یعنی...

_ نمی دونی؟

_ چرا...چرا می دونم. ..راستش الان موقعیت درست و حسابی ای نداره. بعدش هم می خوایم اول یکم با هم آشنا بشیم.

سری تکان داد و گفت: باشه...برای فردا شب دعوتش کن شام بیاد...

تن صدایم کمی بالا رفت و با هول و ولا گفتم: اینجا؟؟؟؟

_ آره...مگه چیه؟

_ نمیشه اول خودت تنها ببینیش بعد ...

_ نخیر نمیشه. الان بزرگه من و تو توی این خونه یاشاره. پس اون هم باید ببیندش. بعدش هم وقتی اینجوری دعوتش کنیم بهش احترام بیشتری گذاشتیم. بهش بگو فردا شب بیاد. اگه نمی تونست بیاد بندازش برای هفته ی دیگه...میدونی که...پنج شنبه میخوایم بریم.

سری تکان دادم و بردیا از در خارج شد. سریع با الهه تماس گرفتم و از سیر تا پیاز ماجرا را برایش باز گو کردم.

_ خب حالا می خوای چی کار کنی؟

_ الهه اگه این کیان فردا بیاد تیام می بیندش...

_ خب ببینه...ماهم همینو می خواستیم دیگه. مگه نه؟

_ اما من الان آمادگیشو ندارم.

_ آمادگی میخوای چی کار؟ یه دیدار ساده اس دیگه...

_ الهه تو فردا می تونی بیای اینجا؟

_ باران خوبی؟...منه بیچاره تازه دو روزه زایمان کردم. امروز تازه مرخص شدم...پاشم با این وضعم بیام اونجا بگم چی؟

_ الهه آخه وقتی تو هستی من آروم ترم....

_ میخوای سارا و امین رو بفرستم؟

_نه ه ه ه ه ه....اونا اصلا از موضوع خبر ندارن. نگیاااا

_ بی خیال باش. همین...حالا هم برو زودتر بهش زنگ بزن تا نخوابیده. ساعت 11 است..

_ وای...من روم نمیشه باهاش حرف بزنم.

_ مگه تا الان کی باهاش حرف می زده؟

_ خودم...

_ پس چرا حرف مفت میزنی؟ برو دیگه تا دیر نشده.

گوشی را قطع کردم و با دستهای لرزان شماره اش را گرفتم...یک بوق....دو بوق....چهار بوق....شش بوق...

قطع شد ولی بر نداشت. دوباره گرفتم. بعد از سومین بوق بود که با صدای خواب آلودی جواب داد.

_ سلام...ببخشید خواب بودید؟

_ چی شده باران خانم؟

_ بازم شرمنده ولی ترسیدم برای فردا قراری چیزی بذارین برای همین هم این وقت شب مزاحمتون شدم...

_ نمی خواین بگین موضوع چیه؟

_ چرا ... چرا...من با بردیا حرف زدم...

_ بردیا کیه؟

_ اوا؟ گفته بودم که...برادرم...

_ آهان ببخشید... خب چی گفتن؟

_ برای فردا شام خونه ی ما دعوتید!

_ بلــــــــــــــــــــــه ؟

_ راستش بردیا دلش می خواد شما رو هر چه زودتر ببینه!

_........

_ آقا کیان چی شد؟ ....نمیاین؟

_ چرا...آدرس رو برام اس ام اس کنین لطفا. با من کاری نداری؟

معلوم بود حوصله ام را ندارد و زودتر می خواهد به ادامه ی خوابش رسیدگی کند. سریع خداحافظی کردم و بعد از قطع تماس هم آدرس را برایش اس کردم.

***

چرا چرت می زنی تو انقدر؟

برای بار هزارم خمیازه ای کشیدم و گفتم: دیشب بی خوابی زده بود به سرم. تا صبح بیدار بودم.

_ باران من مطمئنم که تو عاشق شدی...جان من عاشق نشدی؟

_ سارا باز تو فضولیت توی زندگی من گل کرد؟

_ من کجام فضوله؟ بی مزه ی لوس...

شروع به جزوء برداری کردم .وسطای کلاس بود که از ویبره ی گوشیم متوجه شدم اس ام اس برایم آمده. همان زیر میز گوشیم را در آوردم و خواندم:اگر میشه امروز حتما ببینمت...باید یه سری حرفامونو یکی کنیم.

( چه چایی نخورده پسرخاله شده...«ببینمت»...البته چایی نخورده ولی قهوه که خورده)

_ میگم عاشق شدی می گی نه...ماه پشت ابر نمیمونه باران خانم.این کیه بهت اس میده؟

_ سارا خانم فضولو بردن طویله یونجش دادن نمیره....

_ بی تربیتی دیگه....چیز زیادی ازت توقع نمیره.

حدود ساعت 4 بعد ازظهر بود که باهاش تماس گرفتم.: سلام آقا کیان...خوبین...ببخشید دیر زنگ زدم بهتون. تا الان کلاس داشتم.

_ خوبم ممنون...عیبی نداره. کجایی بیام دنبالت؟

_ من که هنوز جلو در دانشگاهم. شما کجایین من بیام دنبالتون؟

با هم قرار گذاشتیم و رفتم دنبالش. به کنارش که رسیدم دو تا بوق برایش زدم ولی توجهی نکرد. کنار خیابان را داشت متر می کرد. دوباره برایش بوق زدم. همان موقع یک پژو کنار ماشینم ایستاد. یک پیرزن و پیر مرد داخل ماشین نشسته بودن.

پیر زن_ دختر جون قباحت داره...ماها اگه یه پسر بهمون تیکه مینداخت رومون نمیشد برگردیم و جوابشو بدیم. دوره آخر و زمونه...حاجی نگاه کن....افتاده دنبال پسر مردم.

با دهان باز از تعجب فقط نگاهشان می کردم. وقتی پژو از کنارم رد شد آمپرم تازه اوج گرفت . به سمتی که کیان ایستاده بود برگشتم که دیدم ایستاده و میخندد. شیشه را دادم پایین و گفتم: آقای خوش خنده بیا بالا که دارم برات.

سوار ماشین شد . هنوز می خندید و همین باعث تحریک من می شد.

_ اِ؟ آقا کیان نخندید دیگه!

در حینی که می خندید بریده بریده گفت: وای ...باران ..قیافه خانومه خیلی ...خنده دار بود....نه نه...بدتر از اون تو بودی.....

و پشت بندش لپ هایش را باد کرد و اخم کرد. نمی دانستم از کاراش بخندم یا اینکه عصبانی باشم. انقدر با مزه ادا در می آورد که ناخداگاه به خنده افتادم.

در حینی که می خندید بریده بریده گفت: وای ...باران ..قیافه خانومه خیلی ...خنده دار بود....نه نه...بدتر از اون تو بودی.....

و پشت بندش لپ هایش را باد کرد و اخم کرد. نمی دانستم از کاراش بخندم یا اینکه عصبانی باشم. انقدر با مزه ادا در می آورد که ناخداگاه به خنده افتادم.

اشکی که از شدت خندم روی گونه ام چکیده بود را پاک کردم و نگاهش کردم. آرام شده بود و دیگه نمی خندید. به سمت جلو برگشتم و گفتم: خب...می خواستین باهام حرف بزنین...من منتظرم.

حرفی زیر لب زد که متوجه اش نشدم. به جانبش گشتم و گفتم: چیزی گفتین؟

سری تکان داد و حرفم را رد کرد...: ببین باران اولین چیزی که باید امشب رعایت کنی اینه که نباید باهم خیلی رسمی باشیم. اوکی؟

_ باشه...ولی من به بردیا گفتم...

_ صبر کن...دوما اینکه اونی که توی این رابطه خیلی پا فشاری میکنه و راسخه منم. یادت باشه تو نباید گاف بدی. متوجه شدی؟

_ اما...

_ باران تورو خدا انقدر نپر وسط حرفم. حرفم یادم میره!

_ ببخشید...بفرمایید.

_ اگر تو جوری نشون بدی که منو دوست داری اون وقت نمی تونی هیچ وقت به تیام برسی. یادت نره که این تنها یه بازیه. فقط باید حواست باشه که خودت توی بازی حل نشی.

سرم را به نشانه ی فهمیدن تکان دادم و او ادامه داد:سوما باران خانم تو راضی نبودی که من با بردیا حرف بزنم ولی من انقدر اصرار کردم که راضی شدی. خب؟

_ خب...!

حاضر بود خودش کوچیک شود ولی من به خواسته ام برسم...اصلا چی شد که انقدر بهش اطمینان کردم. در عرض یک روز وارد زندگی ام شد؟؟؟؟

(مگه به همین سادگی هاست؟...ولی انگار ساده تر از این حرفاست باران خانم....)

خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن دل

خداحافظ ای عطر شعر شبانه....

پخش را خاموش کرد و گفت: تو همیشه از این آهنگ های دپرس کننده گوش میدی؟

_ مگه دپرس کننده بود؟

_ نه اتفاقا... میگم قر تو کمرم خشک شده...برای همینه. این آهنگ و من فقط وقتی یاد بدهکاریام میفتم گوش میدم... منو یه جا پیاده کن خودتم زودتر برو خونه که قراره شب بیام خواستگاریت.

لبخند از روی صورتم محو شد. دست خودم نبود ولی نمی دانم چی شد که اضطراب بدی توی وجودم پیچید...!

_ نترس بابا. کسی نمی خواد بخورتت...اونطوری نگام نکن. خودم با تیام جون دست به دستت میدم...خوبه؟

از خجالت احساس کردم کاملا سرخ شدم. زیر لب گفتم: اول میریم منو میرسونین بعدشم ماشین رو بر میدارین که شب هم راحت بیاین و برین.

با لحن دلخوری گفت: باران...

به سمتش نگاه کردم. متوجه شدم باز هم ناراحت شده.( ای بابا من که حرفی نزدم....اینم که هی بهش بر میخوره) ناخودآگاه لحنم صمیمی شد و گفتم: باور کن منظور بدی نداشتم. فقط برای این بود که هم خونه رو یاد بگیری هم اینکه رفت و آمدت به خاطر من سخت نشه...!

لبخندی زد و دندان های مرتبش را به نمایش گذاشت و با لحن با مزه ای گفت: سخت نــــمـــــیـــــــشــــه ! انقدر حرص نخور پوستت چروک میشه!

سر خیابان پیاده اش کردم و خودم هم به سمت خانه به راه افتادم.

***

_ ای بابا...مگه خواستگاریه که من باید چایی ببرم؟ ترانه تورو خدا گیر نده؟!

سوده_ بابا ترانه ولش کن دیگه. راست میگه خب. نمی خواد چایی ببره. بده من ببرم باران...

ترانه دوباره سینی چای را که سوده ازم گرفته بود را در بغلم گذاشت و با تحکم گفت: اِ؟ لابد یه چیزی می دونم که می گم دیگه. باران خودت باید چایی ببری. ما هم پشتت میایم. هول کردن نداره که...برو ببینم

با کلافگی سینی چای را گرفتم و از آشپزخانه خارج شدم. به سالن که رسیدم سلام بلندی کردم. همه به سمتم برگشتند. هرچند مخاطب من تنها یک نفر بود....!

کیان پاسخم را داد . به ترتیب از یاشار شروع کردم و به بردیا و ترانه و سوده و تیام و کیان چای تعارف کردم. لحظه ای که کیان چای برمی داشت به آرامی زیر لب گفت: چندتا نفس عمیق بکش...رنگت پریده.

مقابلش نشستم و سکوت کردم. شلوار جین آبی روشنی پوشیده بود به همرا یک پیراهن مردانه ی سفید با چهارخانه های آبی رنگ. کتی پاییزه هم در کنارش قرار داشت که معلوم بود به محض وارد شدن درآورده است. چشمم به دست گل زیبایی که پر بود از رز های سفید و سرخ افتاد. آنقدر زیبا بود که تا چند دقیقه محو آن شده بودم.

_ باران جان....

با صدای ترانه که مرا مخاطب قرار داده بود به خودم آمدم و گفتم: جانم؟ چیزی گفتی؟

ترانه نیمچه لبخندی زد و گفت: باران جان بردیا جان با شما و آقا کیان کار دارند...

فهمیدم که از ماجرا خیلی پرت بودم. به محض اینکه بردیا از جا بلند شد من و کیان هم از جا بلند شدیم. هر دو مثل دو انسان تابع پشتش حرکت می کردیم. بردیا لامپ آلاچیق را روشن کرد و به کیان تعارف کرد تا بنشیند. و بعد از مکثی گفت:

خب... قرار بر این بوده که من شمارو ملاقات کنم آقا کیان...نمیخوام نقش آدم بزرگارو بازی کنم... فکر می کنم در جریان هستی...خودمم تازه دارم توی این وادی میفتم... ولی خب به عنوان برادر باران میخوام بیشتر باهات آشنا بشم...میشه از خودت برام بگی؟

نگاهم را به کیان دوختم. از زمانی که وارد سالن شده بودم احساس کردم از موضوعی ناراحت است. ولی هرچه فکر می کردم به نتیجه ای نمی رسیدم. حواسم را بیشتر به حرف های کیان جمع کردم تا سوتی ای ندهم: پدرم و مادرم هردو دبیر بودن...سه سال از به دنیا اومدنم میگذشته که پدرم با یه کامیون تصادف می کنه و در جا فوت می کنه. خواهرم اون موقع شش ساله بوده...از اون موقع مادرم هم مادر شد و هم پدر...سختی زیاد داشتیم.... هیچ وقت هم توی مال منال آنچنانی نبودیم ولی سالم زندگی کردیم. خواهرم الان دبیر شیمیه و دو هفته ای هم هست که عقد کرده...مادرمم دوسال پیش سکته کرد و برای همیشه قید کار کردن رو زد...خودمم فلسفه می خونم...سال آخر هستم... دبیر خصوصی بودم...فروشندگی کردم...خلاصه هزارو یک کار هم کردم. الانم با یکی از دوستانم شریکم و یه بوتیک باز کردیم...

خب آقا بردیا....چیز دیگه هم باید بگم؟

باورم نمی شد کیان از سیر تا پیاز زندگیشون را بگوید. دقیقا همان حرف هایی را که به خودم زده بود را برای بردیا هم گفت. بردیا لبخندی به چهره نشاند و گفت: ایشالله خیره...نگم ازت خوشم اومده بی انصافی کردم...امیدوارم اگه واقعا لایق هم هستین مال هم بشین.

کیان نگاهی بهم انداخت . بغضی روی سینه ام چنبره زده بود و اجازه ی نفس کشیدن را بهم نمی داد. بردیا که حس بزرگتری اش گرفته بود روبه من کرد و گفت: باران جان من میرم تو...یکم سردمه...شما هم چراغ ها رو خاموش کنین بیاین تو که شام بخوریم.

با نگاهم بردیا را دنبال می کردم که گفت: باران نمی خواهی حرفی بزنی؟

به سمتش برگشتم و در سکوت نگاهش کردم. بعد از کمی که خیره نگاهش کردم طاقتش تمام شد و گفت: چیه؟ چی گفتم که قاطی کردی؟

_ مگه من گفتم چیزی گفتی؟

_ پس چرا اینجوری نگاه می کنی؟

_ بریم تو؟

_ تو باز سوال رو با سوال جواب دادی؟!....!

هردو سکوت کردیم. انگار نه او منتظر جواب من بود و نه من قصد جواب دادن بهش را داشتم. هر دو به آسمان نگاه می کردیم. نفس پر سرو صدایی کشید و گفت: تیام رو چه جوری دیدی؟

با تعجب گفتم: من که قبلا برات تعریف کردم چجوری باهاش آشنا شدم....

خنده ی ریزی کرد و گفت: باران تو مطمئنی که دانشجوی معماری هستی؟

_ وا؟ داری مسخره ام می کنی؟

_ بی خیال...منظورم از این که چه جوری دیدیش این بود که به نظرت واکنشش نسبت به حضور من چی بوده؟

فکری کردم و گفتم: کیان من...

تازه فهمیدم که اسمش را به راحتی صدا کردم. بی پسوند و پیشوند: عذر می خوام...حواسم پرت شد....آقا کیان من...

_ چرا سختش می کنی؟ تو مگه دوستاتو می خوای صدا کنی می گی اقدس خانم؟

زدم زیر خنده و گفتم: اقدس کجا بود حالا؟...!

_ حالا من یه چیزی همینجوری پروندم دیگه... تیامو داشتی می گفتی؟!

_ راستش من اصلا به اون دقت نکردم. یعنی...حواسم اصلا به اون نبود.

_ باران...

_ بله؟

_ نگام کن...من بدم میاد وقتی کسی داره با من حرف میزنه به این ور اون ور نگاه کنه.

نگاهش کردم...خیره شد توی چشمانم و گفت: باران یادت باشه برای چی این بازی رو شروع کردی! یه بار بهت گفتم بازم میگم...توی این بازی نباید حل بشی.

_ می خوایم شام بخوریم بیاین تو....

هردو از صدای تیام از جا پریدیم. تیام پشتش را کرد و بی هیچ حرف دیگری به سمت داخل ساختمان به راه افتاد. به سمت کیان برگشتم و با حرکت لبهایم گفتم: یعنی شنید؟

دست هایش را از دو طرف باز کرد و سر تکان داد. شروع به قدم برداشتن در کنارم کرد و گفت: باران میگی شنید؟

چپ چپی نگاهش کردم و گفتم: خوبه من همین الان این سوال رو ازت کردم.

_ باران تو باید موقعیت حرف زدن بهش بدی...

_ نه بابا...این موقعیتو اونوقت از کجا بیارم؟

_ اینو دیگه نمی دونم...ولی باید مهلت پیدا کنه تا احساسش رو بروز بده.

_ حالا باید ببینم چی میشه.

وقتی به داخل سالن رفتیم همه سر میز نشسسته بودند . تنها دو صندلی در کنار هم خالی بود . هر دو کنار هم نشستیم. سر بلند کردم تا غذا بکشم که نگاهم در نگاهش قفل شد. هردو تنها خیره شده بودیم به هم. هر کاری می کردم تا نگاهم را ازش بگیرم نمی توانستم. با ضربه ای که به پهلویم خورد مجبور شدم و از آن چشمان دل کندم.

به کیان که به پهلویم زده بود نگاه کردم ولی اون اصلا نگاهم نمی کرد. متوجه شدم برای این که جلب توجه نکنم این کار را کرده است. تا بعد از شام همه در سکوت به سر می بردند. بعد از شام هم به بهانه ی جمع کردن ظروف برخلاف اصرار های ترانه و سوده به آشپزخانه رفتم تا این که یاشار صدایم زد .

_ باران جان آقا کیان دارن میرن.

( به ...به...چه حضور این کیان خوب بوده...همه مودب شدن!)...

کیان بعد از این که با بردیا دست داد رو به تیام دستش را دراز کرد که تیام با لحن خیلی بدی گفت: شرمنده دستم خیسه....

وبدون هیچ حرف دیگری حتی خداحافظی پشت به کیان کرد و به داخل برگشت. سوده برای رفع و رجوی کار تیام گفت: خب دیگه... هممون جفتمون رو پیدا کردیم و میدونیم که الان لازمه که بریم تو...بابا شاید بخوان حرفی بزنن...چرا همه اینجا وایستادین؟ بریم دیگه؟

و بدون اینکه منتظر دیگران بماند یک بار دیگر رو به کیان کرد و گفت: آقا کیان برای جفتتون آرزوی موفقیت دارم....خدا نگهدار.

وقتی تنها شدیم گفت: باران چرا گرفته ای؟

_ کیان من واقعا شرمنده ام....و بی اختیار اشک هایم روان شد. مستاصل نگاهم می کرد و نمی دانسچ باید چه کند. دستش را به آرامی به سمت صورتم آورد ولی در لحظه ی آخر پشیمان شد دستش را کشید.

با صدایی که لرزشش کاملا مشهود بود گفت: گریه نداره که دختره ی ... چی می تونم به تو بگم؟ آخه خنگ خدا تو باید خوشحال باشی...می فهمی؟

دماغم را بالا کشیدم و گفتم: من منظورم اینه که...اون حق نداشت به تو توهین کنه!

_ آخه توهینی نکرد که... گفتم که...باید خوشحالم باشی. اولین عکس العملو نشون داد...و...و این خودش یه برده!

پشتش را به من کرد و ادامه داد: من دیگه باید برم. مامان اینا تنهان! تو دیگه کاری با من نداری؟

صدایم از بغض خش دار شده بود...گفتم: نه...سلام به خواهرتم برسون...ازش بابت اینکه قبول کرده تشکر کن. فقط دیروقته داری میری. میخوای ماشینو ببری؟

لبخندی زد وگفت: هیچی دیگه...میخوای آقا تیام منو بکشه؟

اخمی کردم و گفتم: به اون چه ربطی داره؟

_ خیلو خب بابا...چرا جبهه میگیری؟ یه چیزی گفتم حالا...من رفتم دیگه

همانجا ایستادم و به رفتنش خیره شدم. از پشت خیلی چهار شانه به نظر می رسید. البته چهار شانه هم بود. یک چیزی کم داشت...ولی چی؟

(این چی کم داره؟ ....وای ی ی ی !)

به سمتم برگشت و شروع کرد به دویدن.: باران چیه؟ چرا داد زدی؟

_ من مگه داد زدم؟

با نگاه عاقل اندرسفیهی گفت: باران خوبی؟...مگه همین الان داد نزدی وای ی ی ی؟!

لبم را گزیدم و گفتم: ای بابا... من دوباره بلند فکر کردم...ببخشید!

با ناباوری خنده ای کرد و گفت: من که سکته زدم دختر ! حالا چرا وای؟

تازه به یاد چیزی که او کم داشت افتادم و بدون اینکه پاسخش را بدهم وارد ساختمان شدم . انقدر عجله کردم که میز را ندیدم و پایم با میز خورد کرد. از صدایی که تولید شد همه به سمتم برگشتند و هاج و واج نگاهم کردند. بی اختیار دوباره فریاد زدم« وایی یییی»

کت کیان را از جالباسی برداشتم و دوباره از سالن خارج شدم. کت را که در دستم دید شروع به خندیدن کرد و گفت: تو برای این بود که داد زدی؟

_ جناب آقای حواس جمع تو احساس سرما نکردی داری راست راست برای خود راه میری؟

چشم هایش را گرد کرد و گفت: تو باز سوالو با سوال جواب دادی؟ ...و ادامه داد:واقعا نیازش رو احساس نکردم...نمیدونم چرا! البته شاید به خاطر اینکه خیلی داغم!

_ داغی؟ چرا داغ؟ اونم توی این هوا!

لبخند نمکین دیگری زد و گفت: بیخیل باووو

قهقهه ای زدم و گفتم: جااااان؟ این به چه زبونی بود اون وقت؟

_ جانت بی بلا... باران من دیگه خیلی دیرم شده. اجازه میدی برم؟

_ بذار ببینم چیزی دیگه جا نذاشتی؟

سرتا پایش را نگاهی کردم و گفتم: نه استاد....حله حله...برو به سلامت!

دوباره همان لبخند تکرار شد و گفت: ما شاگرد شمام نیستیم خانوم! پس بابای....!

_ خدا نگهدار....!

زمانی که به در رسید دستش را بلند کرد و به نشانه ی خداحافظی تکان داد. به خاطر فاصله امون کمی صدایم را بالا بردم و گفتم: کیان رسیدی اس بده!

سرش را به علامت فهمیدن تکان داد و اشاره کرد که داخل شوم. به محض اینکه وارد سالن شدم سینه به سینه ی تیام قرار گرفتم: خوش گذشت.... حالا که وقت داشتین... یه ساعت دیه هم می موندن دیگه! چرا انقدر زود...؟

نمی دانم معنی نگاهم بهش چه بود...اما هرچه بود باعث شد بی هیچ حرف دیگری ازم بگذرد.

( ولی واقعا معنی نگاهم چی بود؟.... شاید کینه....شاید رنج...شاید نفرت...نه هرچی بود نفرت نبود. مطمئنم.)

***

_ بردیا جون مامان اون ضبط رو کم کن...بابا کل سحر آخه کی اِبی گوش میده؟

ترانه: اِ؟ باران چقدر میخوابی؟ از موقعی که راه افتادیم همش خواب بودی....بردیا نگه نمی دارین یه جا یه چیزی بخوریم؟

یاشار _ بابا منم دارم از گشنگی می میرم. دیشب موقع شامم این کیان جلوم نشسته بود روم نمی شد غذا بخورم؟

چشمانم را باز کردم و با لحن طلب کاری گفتم: بله بله؟ چشمم روشن؟! مگه کیان بدبخت لقمه های تورو داشت میشمرد که نمی تونستی درست بخوری؟ همین مونده بود منو بخوری...تازه درست و حسابی غذا نخوردی؟

همه با دهان نیمه باز از تعجب نگاهم می کردند. اما خودم هم از این دفاع کردنم تعجب کرده بودم. کم پیش می آمد که از کسی به این صراحت دفاع کنم...اما حالا ؟ از کیان؟ اما چرا باید از او آن هم در یک مورد بی ارزشی چون این موضوع دفاع می کردم؟

( برو بابا...خب دارم نقش بازی می کنم دیگه. بالاخره باید همه حس کنن که من عاشقشم دیگه؟!...مگه نه؟...نه....اونی که باید این حسو بکنه تیامه که الانم توی این ماشین نیست...پس این نشون میده که واقعا هنرمند خوبیم. جدی جدی رفتم تو نقش...)

( برو بابا...خب دارم نقش بازی می کنم دیگه. بالاخره باید همه حس کنن که من عاشقشم دیگه؟!...مگه نه؟...نه....اونی که باید این حسو بکنه تیامه که الانم توی این ماشین نیست...پس این نشون میده که واقعا هنرمند خوبیم. جدی جدی رفتم تو نقش...)

***

_ الهی قربونت برم...چقدر دلم تنگ شده بود برات مااااااادر.

_ اَه ...مامان حالم به هم خورد انقدر از موقعی که اومدیم قربون صدقه اش رفتی!

بردیا_ چیه؟ حسودیت میشه؟ تو هر هفته تهرانی مگه من چیزی میگم؟ حالا یه ذره هم که مامان مارو تحویل گرفته لوس بازیت گل کنه...

بابا_ بابا بیا اینجا بینم...ولشون کن این مادرو پسرو...خودتو عشق است...

( خدایا...چرا این بابا اینجوریه؟ وقتی محبت هم میکنه باید صداشو بندازه تو گلوشو محبت کنه.... آخه چرا؟ ...)

کنار بابا نشستم و بابا هم شروع کرد ازم در مورد دانشگاه سوال کردن....در حین صحبت کردن با بابا بودم که صدای گوشیم را شنیدم. از بابا عذر خواهی کردم و به اتاقم رفتم. گوشیم هنوز زنگ می خورد . بدون اینکه به شماره نگاهی بیندازم پاسخ گو شدم: بله؟

_ سلام .... می تونی صحبت کنی؟

_ شما؟

_ای بی معرفت!

_ وای کیان تویی؟ ببخشید...شمار رو ندیدم! شطولی؟شه خفلا ؟

_رفتی پیش مامان بابات لوس شدی؟

_ بی مزه؟!...!

_ باشه حالا...خبری نیس...کی رسیدین؟

_ یه چهار ساعتی هست...

_ خب از دیشب بگو...از امروز بگو...کلا بگو دیگه؟!

_ از کی بگم؟ از چی بگم؟

_ اول از تیام بگو ...

( ایول...بالاخره یکی فضول تر از خودمو الهه رو پیدا کردم. این دیگه چه فضولیه!) : وقتی از تو جدا شدم و رفتم تو تیام و دیدم...چند تا کنایه زد که چرا رفت؟ خب می موند و از این حرفا... بعدشم بی خیال شد. امروزم اصلا محلم نذاشته...یعنی...عادی بوده دیگه. کاری به هم نداشتیم...

_ اوهوم...حالا کی مراسم داداشته؟

_ جمعه...

_ ای بابا...پس کی بر می گردی؟

_ مگه کاری داری؟ چیزی شده؟

کمی هول به نظر می رسید گفت: نه نه...همین جوری گفتم! من چه کاری می تونم باهات داشته باشم؟! فقط خواستم بدونم کی میای؟!

_ شنبه بر می گردم دیگه. البته شاید بقیه بخوان فرداشب برگردن!

_ باشه مزاحمت نمیشم...کاری نداری؟

_ نه! سلام برسون...

_ بزرگیتو می رسونم. مراقب خودت باش... تو ام سلام برسون...

از هم خداحافظی کردیم و گوشی را قطع کردم. کیان پسر خیلی خوبی بود...واقعا مثل بردیا دوستش داشتم. همین که حاضر شده بود کمکم کند خوب بودنش را نشان میداد.

از جایم بلند شدم و سراغ کمدم رفتم. ( ایش...چی می شد پسر بودم. خداییش لباس پوشیدن این پسرا خیلی توی این مجالس راحته...یه کت شلوار می پوشن و والسلام نامه تمام. حالا ما...ایش. آخه من فردا چی بپوشم؟!)

به محض اینکه در کمدم را باز کردم چشمم به یک کت شلوار افتاد. ( این دیگه از کجا؟؟؟؟)

کت شلوار سفید مشکی زیبایی بود. با یقه ی انگلیسی که من عاشقش بودم. کت شلوار را از کاور خاج کردم.چشمم به کراواتی سفید مشکی افتاد که همان طرح کت روی آن بود. واقعا لباس فوق العاده ای بود. به آینه نگاهی انداختم...( بابا کت شلوار خوشگل نیس که...خودمم که اونو خوشگل کردم). اما چیزی کم داشتم. دستم را به زیر گل سرم انداختم و موهایم را به دورم ریختم...!

همان لحظه در اتاقم باز شد.

بردیا _ wo0o0ow! ...دختر چی شدی...چه لباس خوشگلی...چه کراوات نازی هم داره؟...خودت گرشو زدی؟...از کجا اونوقت؟

_ خودمم نمی دونم. رفتم سر کمدم برای فردام یه فکری کنم که اینو دیدم...گرش هم خودم زدم.

مامان _ چی شد بردیا؟ اومدی بارانو صدا کنی خودتم موندگار شدی؟

نگاه مامان از بردیا به سمتم چرخید و لبخند تحسین آمیزی زد و گفت: پوشیدیش؟ باور کن انقدر با ساناز گشتیم تا اینو برات پیدا کردیم...البته پیشنهاد ساناز بود که اینو بخریم. من پیشنهاد پیراهن و دادم ولی ساناز می گفت که چون مجلس یکم سنگینه تو با این لباسا راحت تری...

مامان را بوسیدم و بعد از شام هم با ساناز تماس گرفتم و ازش تشکر کردم. کمی گرفته به نظر می رسید ولی هرچه گفتم حاضر نشد برایم توضیح دهد. برای بله برون خانواده ی ما و دایی می رفتیم و اینطور که بردیا می گفت از طرف ترانه هم خانواده ی خودش و مادربزرگ و پدر بزرگش به اضافه ی خانواده ی عمه ی ترانه بودند.

تازه پلک هایم رنگ خواب را دیده بودند که احساس کردم زیر سرم می لرزد. گوشی ام را از زیر بالشتم در آوردم و اس ام اسی که آمده بود را باز کردم...: shab bekheyr

( خدایا اینی که میگن بعضی آدما دیوونه ان راسته ها...)

همان شمار ی قدیمی...! دوسال بود که از آن شماره گه گاهی اسی برایم می آمد. بیشتر هم کلماتی مثل شب بخیر...صبح بخیر...عیدت مبارک و... بود. هر موقع که حوصله اش سر می رفت یاد من می افتاد و اسی برایم می فرستاد ولی هنوز بعد از این همه مدت نفهمیدم واقعا کیست؟! البته خیلی وقت بود که جوابش را نمی دادم ولی هنوز حس کنجکاویم بر سر جایش باقی مانده بود.

***

_ باران آماده ای؟...؟

_ آره...منکه کاری ندارم مامان.

_ باران تو نمی خوای یکم آرایش کنی؟ ... باز دوباره نشستی به اس ام اس بازی؟ پاشو!

زیر چشمی نگاهی به مادرم که کت دامن مشکی ای به تن داشت کردم. مثل همیشه با ابهت بود...و البته زیبا.گفتم:

مامان جان نمی بینی؟ لباسمم تنم کردم. صورتمم خوبه دیگه...یه ته آرایشی کردم.

مامان که از پس من بر نمی آمد پوفی کرد و از اتاق خارج شد. هنوز مامان نرفته بود که بردیا در را باز کرد و پا به اتاقم گذاشت: باران کاراتو کردی که نشستی به اس بازی؟

_ ای بابا، یکی دیگه قراره عروس بشه به من هی گیر میدن! تو چی کار به من داری؟ بــــــله. بنده آماده ام.

_ عیبی نداره خواهر عزیزم... ایشالله یکی هم میاد خر میشه تورو می گیره ما هم از این بویی که توی خونه پیچیده راحت میشیم...حالا واقعا کاراتو کردی؟

_ ای وای....بردیا برو به کارات برس ، مثل مجسمه ابوالهل هم بالا سر من وای نیستا

_ بارانی....

_ چیه دوباره چی میخوای بارانی بارانیت گل کرده؟

_ باران میشه بری توی این فاصله که همه دارن آماده میشن دسته گل و شیرینی رو بگیری؟

_ من برم دست گل و شیرینی بگیرم؟

_ دست گل رو سفارش دادم. فقط باید بری بگیریش...شیرینی رو هم هرچی گرفتی فرق نداره. برو دیگه...

_ خب نمیشه سر راهمون بگیریم؟

_ آخه تا دایی اینا بیان همین جوری دیر میشه...وای به حال اینکه دوساعت هم بریم دنبال این چیزا.

بعد از کلی غرغر کردن از خانه خارج شدم . گل را که از گل فروشی گرفتم با مینو دوستم تماس گرفتم تا آمار شیرینی فروشی های خوب را ازش بیرم. مینو دختر تپلی بود که عاشق شیرینی بود و همین موجب شده بود بهترین شیرینی فروشی های تهران را بشناسد. ولی هرچه گرفتم موفق نشدم و گوشیش خاموش بود. شانسی وارد یک شیرینی فروشی شدم . رو به فروشنده گفتم:

سلام آقا...راستش شیرینی ای میخوام که...یعنی...راستش شیرینی ای باشه که مناسب خواستگاری باشه دیگه. یه جعبه ی بزرگ شیرینی خوب بدین لطفا...(دستهایم را از هم فاصله دادم به نشانه ی جعبه ی بزرگ)

پسر جوان کمی نگاهم کرد و بعد از این که سری تکان داد به پشت یخچال رفت و آروم به دوستش گفت: دختره میخواد بره خواستگاری... مردم چه شانسی دارن. هیچ کسم نمیاد از منو و تو خواستگاری کنه...چقدر هم خوشتیپه.

_ به جون تو جواد اگه همین الان ازم خواستگاری می کردا در جا بله رو می گفتم.

هرچند به آرامی صحبت می کردند ولی به خاطر سکوتی که در شیرینی فروشی بود کاملا صدایشان را می شنیدم. احساس می کردم از گوش هایم دود به بیرون می زند. گوشی ام را از داخل کیفم درآوردم. کیان بود. بی اختیار تن صدایم بالا رفته بود و با تشنج صحبت می کردم. همانطور که با کیان حال و احوال می کردم پول شیرینی را پرداخت کردم و با قدم های بلند از شیرینی فروشی خارج شدم.

_ باران میگما چیزی شده؟

_ نه...

_ ولی عصبی به نظر می رسی...

_ چون عصبانیم....

_ آخه چرا؟

جریان شرینی را برایش تعریف کردم . صدای خنده اش گوشم را پر کرده بود و این بیشتر عصبی ام می کرد: بس کن دیگه توام...اِ!

همانطور که می خندید گفت: باران خب حق داشته بنده ی خدا. رفتی گفتی شیرینی برای خواستگاری می خوام؟! آخه شیرینی هم مگه خواستگاری و عذا داره؟ شیرینی تر می گرفتی دیگه. اونم فکر کرده می خوای بری خواستگاری...سررشته ام نداری برای همین کمک خواستی....

_ کیان....

همانطور که صدایش پر از خنده بود گفت: جان دلم؟

حرفم یادم رفت و ضربان قلبم افزایش پیدا کرد. من دختر چشم و گوش بسته ای نبودم که پسری وقتی بهم بگوید « جان دلم» دست و پایم را گم کنم ولی در مقابل کیان... سرم را تکان دادم تا از فکر های مزخرف تخلیه اش کنم...سعی کردم حواسم را متمرکز کنم که گفت: چی شدی باران؟ هنوز اونجایی؟

به دروغ متوسل شدم و گفتم: ببخشید...پلیس بود ، یک لحظه گوشیو پایین آوردم تا جریمه نشم.

_ ای خلاف کار....این همه می گن حین رانندگی تلفن صحبت نکنین..اما کو گوش شنوا. حالا چی میخواستی بگی؟

_ هیچی فقط خواستم بگم این دفعه ببینمت دونه دونه موهاتو بابت اینکه امروز منو مسخره کردی می کنم.

_ موهای من همش مال تو...ولی به یه شرط...

_ چه شرطی؟

در حالی که کاملا معلوم بود سعی در کنترل خنده اش می کند گفت: یه بار برو خواستگاری این جواد آقا...پسر...مردم...دلش ...

دیگه ادامه نداد و به خنده افتاد.خودم هم از خنده هایش خنده ام گرفته بود ولی سعی می کردم متوجه نشود. : کیان می کشــــــــــــــمـــــت! 

دیگه ادامه نداد و به خنده افتاد.خودم هم از خنده هایش خنده ام گرفته بود ولی سعی می کردم متوجه نشود. : کیان می کشــــــــــــــمـــــت!

_ کشتی....خبر نداری؟!

_ چیزی گفتی؟....!

_ نه بابا...خب کاری باری؟

_ کار که نه...ولی بار...

_ بله بله؟ زبون باز کردی خانم خانما...

_ الان که فکر می کنم بارم ندارم. ولی اگه گیرم اومد خبرت می کنم.

_ خوشم میاد روت زیاده.

بعد از اینکه به خانه برگشتم با بقیه ی اعضاء خانواده به سمت خانه ی صالحی ها حرکت کردیم. بار اولی بود که می خواستم به خانه ی آن ها بروم و همین موجب شده بود کمی استرس داشته باشم. دست گل را به دست بردیا دادم تا پشت ما وارد خانه شود. نمای خانه خیلی زیبا و خیره کننده بود. توی حیاط خانه 6 درخت بید مجنون بود...همان درختی که عاشقش بودم و همین باعث شد که آرامشی که از دست داده بودم را دوباره بدست آورم.

به بالای پله ها که نگاه کردم یک خانم خیلی جوان در کنار تیام و سوده ایستاده بود و پشت سر آن خانم مردی مسن با یک لبخند خیلی زیبا قرار داشت. کمی که دقیق شدم از شباهتش به تیام فهمیدم که او پدر تیام است. انقدر در حال تجزیه و تحلیل افراد بودم که اصلا متوجه نشدم کی به آن ها رسیدیم و داخل شدیم.

همه شروع به سلام و احوال پرسی کردند...تیام صدایش را صاف کرد و روبه دو خانواده شروع به معارفه کرد: خب پدر ایشون آقای بردباری بزرگ هستند که من واقعا شیفته ی اخلاقشونم( ای زبون باز ... این زبونو نداشتی چی کار می کردی؟)... ایشون هم خانم بردباری مادر بردیا جون هستند. و اما ایشون...خواهر کوچک آقا بردیا...و البته هم خونه ی ما

لبخندی به لب نشاندم و سرم را به نشانه ی احترام برای آقای صالحی پایین آوردم. اصلا از گفتن کلمه ی « کوچک » خوشم نیامد. ولی حرفی نزدم.

دیگر به بقیه ی معارفه توجهی نکردم و بیشتر حواسم به ساناز رفت که گرفته به نظر می آمد. تمام فکرم را مشغول کرده بود ولی کاری از دستم بر نمی آمد. ساناز دختری بود که تا خودش حرفی نمی زد کسی نمی توانست پی به درونش ببرد.

_ ایشون هم مادرم...کتایون خانم.

تمام افکارم را دور ریختم و به تیام خیره شدم. تیام همان خانم جوان را که کتایون نام داشت مادرش معرفی کرده بود. به بقیه ی اعضای خانواده ام نظری انداختم. بجز بردیا این تعجب را در تک تک صورت ها دیدم. به نظر می آمد کتایون تنها چند سال از ترانه بزرگ تر باشد ولی تیام او را مادرش معرفی کرده بود و این تعجب همه را بر انگیخته بود.

از ترانه تا آن لحظه خبری نبود. بردیا هم مانند من با چشم دنبال او می گشت. صدای دری از پشت سرم باعث شد تمام نگاه ها به آن سمت برگردد. ترانه با کت دامن شیری رنگی وارد پذیرایی شد. مو هایش را به دورش ریخته بود و آرایش ملیحی کرده بود. مراسم کسل کننده ی خواستگاری و بله برون به همان نحو ادامه داشت تا اینکه رضایت دو طرف باعث شد بقیه شروع به دست زدن کنند.

کتایون لبخندی زد و گفت: باران خانم میشه شما زحمت شیرینی رو بکشین؟

من که چیزی از حرفش نفهمیده بودم با تعجب به شیرینی اشاره کردم و گفتم: برم شیرینی بخرم؟

همه از حرفم به خنده افتادند و تیام با پوزخندی گفت: نخیر...منظور کتی جون اینه که پاشو شیرینی بله گفتن آبجی مارو بچرخون. پرتیا...

سوده که نگاه دلخور من را دید از جایش بلند شد و با لبخندی دوست داشتنی گفت : اوا کتی جون... چرا بارانِ بنده خدا..

و شروع به چرخاندن شیرینی کرد. وقتی به من رسید آروم پلک هایش را روی هم فشار داد و گفت: صبور باش.

متوجه منظورش نشدم و با سوالی که در چهره ام نمایان شده بود خیره نگاهش کردم. اما او هم حرفی نزد و از کنارم گذشت . تا آخر مهمانی دیگر چیزی نفهمیدم و تنها به حرف سوده فکر می کردم« صبور باش» اما چرا؟ در چه موردی باید صبور باشم؟...! چند بار که موقعیت پیدا کردم خواستم ازش بپرسم ولی هر بار با زرنگی از دستم فرار می کرد و این کارش بیشتر مرا کنجکاو می کرد.

تیام و بردیا و ترانه هر سه کلاس داشتند و همان شب به راه افتادند. من هم به خانه برگشتم و اولین کاری که کردم شروع به نوشتن اس ام اس برای الهه کردم و خبر نامزد کردن ترانه و بردیا را برایش نوشتم. اما در لحظه ی آخر به جای اینکه برای الهه بفرستم برای کیان فرستادم. هر کاری کردم تا send نشود نشد و گزارش ارسالش هم برایم آمد. سریع sentbox ام را باز کردم و دوباره اس ام اس ام را خواندم :

سلام به مامان خوشگله...شطولی جیگل؟ الی امشب خیلی جات خالی بود. کلی سوژه رو از دست دادی. بردیا و ترانه هم بالاخره بــــله!دیگه از امشبم که.... ;)الی تیام انقدر امشب خوشگل شده بود...ولی خاک بر سرش. امشب افتاده بود رو دنده ی ضایع کردن من. وای راستی...الی مامان تیام که البته فکر کنم زن دوم باباش باشه انقدر جوونه. تازه اصلا هم ازش خوشم نیومد. الی....:(! دلم گرفته...

همان لحظه جواب داد: سلام تگرگ...اسِتو اشتباه زدی. در ضمن تبریک...ایشالله پای هم پیر بشن.

زدم : علیک سلام. در ضمن تگرگ چیه؟ اِ؟! بازم در ضمن ممنونم :)

_ خواهش...حالا چرا دلت گرفته.

بی خیال جواب دادن شدم چشم هایم را بستم و بعد از کمی کلنجار رفتن بالاخره به خواب رفتم. 

بی خیال جواب دادن شدم چشم هایم را بستم و بعد از کمی کلنجار رفتن بالاخره به خواب رفتم.

***

_ خانم بردباری یه چند لحظه وقت دارین؟

_ در چه موردی؟

_ راستش می خواستم در مورد .... می خواستم باهاتون حرف بزنم.

_ خب بفرمایین...

_ اینجا؟!

_ ببخشید پس کجا؟

_ راستش من اصلا اینجا راحت نیستم... اگه میشه باهم بریم یه پارکی چیزی...

ابرویم را بالا انداختم و گفتم: ببینید آقای محسنی من یک بار دیگه هم بهتون گفتم... بنده قصد ازدواج ندارم...با اجازه.

به محض اینکه آخرین حرف از دهانم خارج شد به سمت ماشینم به راه افتادم. انقدر ذهنم مشغول بود که ماشینی که به سمتم می آمد را ندیدم. تنها لحظه ی آخر صدای بوقش بود که باعث شد دستهایم را روی صورتم قرار بدم و بی اختیار جیغی از ته دل بکشم.

_ عاشقی؟؟؟...اگه سرعتم بالا بود که زده بودم لهت کرده بودم دختر...

نفسی از سر آسودگی کشیدم و از راننده که کاملا عصبی می نمود عذر خواهی کردم. از خیابان گذشتم و بالاخره به ماشینم رسیدم. ریموت ماشین را که از کیفم خارج کردم صدایش را از پشتم شنیدم: اون چه وضع رد شدن بود؟ نزدیک بود بمیری...!

نگاهش کردم...شلوار جین با یک پلیور آبی و کاپشنی به همان رنگ.. موهایش را مثل همیشه رو به بالا شانه زده بود ولی رنگش پریده به نظر می رسید.

_ شاخ دارم یا دم که اینجوری نگام می کنی؟

لبخندی به صورتم نشاندم و گفتم: هیچ کدوم...تو اینجا چی کار می کنی؟

_ اشکالی داره؟

_ سوار شو...!...انقدر برای من جذبه نگیر .

بعد از اینکه سوار شد با لحن مظلومی گفت: میشه امروز یکم باهم باشیم؟

بدون اینکه نگاهی بهش بیندازم گفتم: چطور مگه؟ مگه کاریم داری؟

کمی از تن صدایش کاسته شد و گفت:نه، هیچی...فقط اومدم دنبالت که کمی باهم بریم بگردیم.

لبخندی زدم و کنار خیابان ماشین را نگه داشتم. متعجب گفت:

چرا وایسادی؟ کاری داری اینجا؟

بی حرف از ماشین پیاده شدم و به سمت دیگر ماشین رفتم. در را باز کردم و دست به سینه بهش خیره شدم.

_ باران خوبی؟ چته؟

_ چته و ... 100بار بهت گفتم از این کلمه بدم میاد. نگو دیگه...پاشو بشین پشت فرمون.

_ واسه چی اونوقت؟

_ واسه اینکه می خوایم بریم بگردیم. بالاخره باید یه جوری ادای دوست دختر دوست پسرارو در بیاریم دیگه. اینطوری هم بیشتر این تیام و دق میدم.

نیشخندی زد و پشت فرمون نشست. دستگاه پخش را روشن کرد و هردو در فکر های خود فرو رفتیم. به امیر حسین محسنی فکر کردم. چند ماهی بود که دائما درخواستش را تکرار می کرد. پسر بدی نبود ولی مهم این بود که هیچ احساسی بهش نداشتم.

_ میشه وقتی با منی انقدر به این و اون فکر نکنی؟

با تعجب از نوع حرف زدنش به سمتش برگشتم و گفتم: وا؟ مگه تو میدونی اصلا من به چی داشتم فکر می کردم؟

_ همچینا هم سخت نیست...مسلما به تیام فکر می کردی دیگه.

ابروهایم را در هم گره کردم و گفتم: اتفاقا برعکس.... اصلا هم به اون فکر نمی کردم.

دستش را محکم روی فرمون کوبید و گفت: خیلو خب بابا. به من چه اصلا؟!

هردو از ماشین پیاده شدیم شروع به راه رفتن کردیم.

_ کیان ...

_ جانم؟

_ میشه بشینیم.؟ من خیلی خسته ام...

لبخندی زد و گفت: منم خسته ام...این لوس بازیا رو نداره که. تو بشین...منم همین دورو ور یکم راه میرم میام پیشت.

سرم را به نشانه ی فهمیدن تکان دادم و بر روی ماسه های سرد ساحل نشستم. مشتی از ماسه ها را در دست فشردم و به او که تنها یک ماه بود می شناختمش خیره شدم. یک ماه از آن روز که از پیش الهه آمده بودم می گذشت....و من هنوز نفهمیده بودم که کارم تا چه حد درست بوده است.

توی این یک ماه این چهارمین باری بود که باهم بیرون می رفتیم. البته چند بار به طور الکی به بردیا و بقیه گفته بودم که با کیان هستم ولی این طور نبود. و هر بار پیش الهه می رفتم و با او بودم.

رفتار تیام هم همانطور بود. کم کم حتی اون تیکه ها را هم نمی انداخت. از هم خیلی دور شده بودیم و از دستم کاری بر نمی آمد.

احساس کردم شانه هایم گرم شد. به سمتش برگشتم . لبخندی زد و گفت: دیدم چماله شدی کاپشن رو انداختم روت.

پاسخ لبخندش را با لبخندی که از ته دلم بود دادم و گفتم: خودت سردت میشه؟!

_ نمیخواد کوچولو...من پلیور دارم.

کاپشن را بیشتر به خودم فشردم و دست هایم را در جیبش کردم. احساس کردم جسمی مربع شکل درون جیب کاپشن است. کنجکاو شده بودم تا ببینم آن شی چیست ولی از طرفی رویم نمی شد خارجش کنم تا حس کنجکاویم ارضا شود.

_ تو چایی می خوری یا چیز دیگه.

لبانم را با زبانم خیس کردم و با شوقی کودکانه گفتم: من آلوچه و ذغالخته میخوام...

قهقهه ای زد و گفت: باران واقعا کوچولویی...من میگم چایی تو می گی آلوچه؟

لبی برچیدم و گفتم: اِ؟ خودت گفتی یا چیز دیگه!

آروم روی بینی ام زد و گفت: باشه کوچولو.

بر سر اعتراض بلند شدم و گفتم: اِ ؟ نامحرمیا....

قهقهه ی دیگری زد و بدون حرف ازم دور شد. بالاخره موقعیتی پیدا کردم و جعبه را از جیب کاپشن خارج کردم. یک جعبه ی جا انگشتری بود. بر سر دوراهی گیر کرده بودم و نمی دانستم باید آن را ببینم یا که نه. احساس می کردم دیگه خیلی کار زشتی است...ولی بالاخره طاقت نیاوردم و در جعبه را باز کردم.

یک حلقه ی باریک طلا سفیدی بود که دور تا دور آن یک ردیف نگین بود.در عین سادگی و باریکی فوق العاده شیک و زیبا بود و نگاه را به خود جلب می کرد.

نیشخندی زدم و با خودم گفتم« پس بگو چرا اعصاب نداره.... دیگه نمی تونه باهام ادامه بده...میخواد زن بگیره»

در جعبه را با حرصی بستم و به داخل کاپشن برگرداندم. کمی به دریا خیره شدم. نمی فهمیدم چی می خوام. دیگه خسته شده بودم. هر دقیقه یک حسی داشتم. همیشه از این که احساسم به تیام هوس بوده باشه ترسیدم. اما حالا....! نمی دانستم چرا از اینکه می دیدم کیان می خواهد ازدواج کند ناراحتم ولی می دانستم که تحولاتی درونم ایجاد شده.

دست به زمین بردم و سنگ بزرگی برداشتم و به سمت دریا پرت کردم و ناخوداگاه فریاد زدم: به درک که زن می گیره...

همان لحظه چشمم بهش افتاد که کنارم ایستاده بود. احساس کردم چیزی درونم فرو ریخت. تمام ترسم از این بود که من را دیده باشد که سر آن جعبه رفتم. بدون این که نگاهم کند بسته های آلوچه رو به دستم داد و زیر لب گفت: باران تا کی می خوای ادامه بدی؟...تا کی می خوای منتظر یه دوستت دارم از طرف اون باشی؟

رویم را ازش برگرداندم و به دریا خیره شدم. او حق داشت. هرچی نباشد اون هم آرزو هایی دارد. بالاخره باید زندگی خودش را داشته باشد. من فکر می کردم زودتر از این حرف ها تیام عکس العمل نشان می دهد. اما هرچه جلو می رفتیم تیام به سوده نزدیکتر می شد و از من فاصله می گرفت .

_ نمی خوری؟...!

با لبخندی که بیشتر شبیه به دهان کجی بود گفتم: نه...میذارم بعدا می خورم...

_ چایی می خوری برم برات بگیرم؟

_ خودم میرم الان می گیرم!

_ نمی خواد. بیا آلوچتو با چایی من طاق بزن. چطوره؟

همان کاری را که گفته بود را کردیم و هرکدام تغذیه ی باب میل دیگری را خوردیم. هردو در کنار هم بر روی ساحل نشته بودیم و هرکدام زانوی خود را در بغل گرفته بودیم. بعد از مدتی گوشیم به صدا در آمد.

_ بله؟

_ باران کجایی؟ چرا دیر کردی؟

_ ساعت چنده؟

_ خسته نباشی....تازه میگی ساعت چنده؟ شیش و نیمه سر کار خانم.

_ آخ ببخشید. اصلا متوجه گذر زمان نشدیم...

_ مگه با کی هستی؟

_ با کیانم...اومدیم بیرون.

_ اِ؟ سلام برسون. ولی زیاد هم دیر نکنیا. باشه؟

_ باشه داداشی. چیزی بیرون نمی خوای؟

_ نه....منو ترانه هم داریم میریم بیرون. شاید ماهم شب دیر بیایم. نگران نشو

_باشه...مواظب خودتون باشین...خداحافظ.

کیان_ داداشت بود؟

_ آره، سلام رسوند... می خواست بگه دارن با ترانه میرن بیرون. نگرانشون نشم...

من منی کرد و گفت: تیام تنها خونه اس؟

فکری کردم و گفتم: نمی دونم...ولی اگه باشه آره دیگه. تنهاس...

هردو سکوت کردیم و به غروب زل زدیم. نفس عمیقس کشید و زیر لب خواند:

رو در دیوار این شهر

همش از تو یادگاره

توی این کوچه ی تاریک منو تنها نمیذاره

یاد حرفای قشنگت

که تو قلبم لونه می کرد

یاد دلتنگی چشمات

که منو بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم

پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو

واسه ی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده

آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودی و میدی بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که ساختی

من همه هستیمو باختم

زیر پات گذاشتی آخر

عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوسم نداشتی

از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار

که منو تنها گذاشتی

بدون هیچ آهنگی می خواند و تنها شعر را زمزمه می کرد. ولی واقعا قشنگ خواند.

صورتش را به سمتم گرداند و در چشم هایم زل زد و با صدای آرومی گفت: باران... بی خیال تیام شو... خواهش می کنم باران..

اما صدای گوشیم باعث شد حرفش را بخورد و ادامه ندهد. با دستانی لرزان بدون اینکه نگاهی به شماره ی تماس گیرنده بیندازم پاسخ دادم: سلام باران خوبی؟

_ سوده تویی؟ داری گریه می کنی؟

_ باران این چیزارو ول کن... باید ببینمت. همین امشب...خواهش می کنم.

بی اختیار از روی زمین بلند شدم و با صدایی که بلند تر از حد معمول بود گفتم: باشه باشه...گریه نکن. کجا وکی؟ همین الان خودمو می رسونم....فقط تو بگو.

آدرس را ازش گرفتم و گوشی را قطع کردم. تازه چشمم به کیان افتاد که با نگرانی نگاهم می کرد

_ چی شده باران؟ چیزی شده؟

_ با سردرگمی سری تکان دادم و گفتم: نمیدونم...فقط سوده اصلا حالش خوب نیود. کیان من باید برم...بجنب برسونمت بعدشم برم پیش سوده.

_ خودمم باهات میام

_ اما سوده می گفت کار خصوصی ای باهام داره...

_ باشه..اصلا من تو ماشین میشینم. باور کن دلم شور می زنه. بذار بیام دیگه..

حوصله ی کل کل کردن نداشتم. پذیرفتم و هردو درکنار هم به سمت محل قرار با سوده راه افتادیم. جایی که سوده گفته بود یک هتل بزرگ بود. هردو از ماشین پیاده شدیم و به داخل هتل رفتیم. به محض ورودمون چشمم به سوده که بر روی یک مبل داخل لابی هتل نشسته بود و سرش را در دستانش گرفته بود افتاد.

به کیان نشانش دادم و هردو به نزدیکیش رفتیم. سوده که چشمش به کیان افتاد لبش را گزید و به من خیره شد. کیان هم که عکس العمل سوده را دید گفت: باران من تو ماشین منتظرت میشم. هر موقع حرفاتون تموم شد میس بنداز روی گوشیم...خب؟

سرم را تکان دادم و بر روی مبلی مقابل سوده قرار گرفتم: علیک سلام..

سوده با بی حالی لبخندی زد و گفت: مثل اینکه تو کوچیک تریا...توقع داری من به تو سلام کنم؟

_ چی شده سوده؟

_ اول بگو چی می خوری بعد شروع کنم؟!

_ من برای خوردن نیومدم اینجا...

سوده دوتا قهوه سفارش داد و بعد از کشیدن نفس عمیقی گفت:

از روزی که دیدمش به دلم نشست...از همه نظر عالی بود. قیافه... تیپ...اخلاق ... وضع مالی... درس. هر چیزی که میتونه معیار یه دختر باشه. ولی بعد از مدتی این رفتارا و برخورداش بود که باعث شد دل بهش ببندم. این آقا بودنش بود که باعث می شد عاشقش بشم. با هم دوست بودیم. ولی نه دوستی عاشقانه... منو مثل بردیا می دید. مثل ترانه خواهرش می دید. و همین بود که آزارم می داد. شده بودم یه عضو ثابت گروهشون. ترانه و بردیا و من و تیام. نگاه بردیا رو خوب حس می کردم...نگاهش به ترانه تنها عاشقانه بود ولی نگاه تیام به من...شاید مثل نگاهش به خواهرش.

اشکی که از گوشه ی چشمش می چکید را زدود و ادامه داد: شده بود دغدغه ام که عاشقم بشه...ولی نشد. هیچ وقت نشد.

دیگه نتوانست خودش را کنترل کند و به گریه افتاد. نمی فهمیدم جریان از چه قرار است. اگر تیام سوده را دوست نداشت پس چرا می خواست با او ازدواج کند؟ به آرامی دستانش را در دست گرفتم سعی کردم به آرامش دعوتش کنم.

بعد از اینکه کمی گذشت آرام شد و ادامه داد: تا اینکه رشت قبول شد. بردیا و تیام از منو ترانه جدا شدن خود به خود گروه از هم پاشیده شد...هنوز رابطه ام را با ترانه حفظ کرده بودم و هر از گاهی هم که تیام به تهران میومد خودم پیش قدم می شدم و همه دور هم جمع می شدیم. هنوز یک سال از رفتن تیام نگذشته بود که یه روز ترانه باهام تماس گرفت و با هزار و یکی اشک و آه گفت که پدرش می خواد با منشی اش که یه دختره که تنها دوسال از ترانه بزرگتره ازدواج کنه. و همین بود که شوک بدی به ترانه ایجاد کرده بود. ازش پرسیدم که تیام میدونه یا نه...اما اون گفت که خبر نداره و قصد داره با خبرش کنه...

از قضا وقتی ترانه با تیام تماس می گیره با همان اشک و گریه طوری موضوع رو برای تیام تعریف می کنه که تیام کاملا هول میشه و سریع به سمت تهران راه میفته. توی جاده بوده که تصادف وحشتناکی می کنه.

نتوانستم خودم را کنترل کنم و با ناباوری گفتم: تصادف ؟

_ آره عزیزم...بعد از بهبودیش دوباره به رشت برگشت و همان کار های قبلی اش رو ادامه می داد. با این تفاوت که دیگه به آن خانه رفت آمد نمی کرد و بیشتر همان رشت می ماند. و باز هم این موضوع ها ادامه داشت تا اینکه تو رشت قبول شدی. تیام که حدود 11 ماه بود رنگ تهران رو ندیده بود و هر موقع هم دلش برای ترانه تنگ می شد او را به رشت می کشوند مجبور شد به تهران بیاد تا با پدر تو در مورد آمدن تو صحبت کنه... هنوز یادم نمیره چقدر به تو حسادت کردم وقتی فهمیدم که به خاطر تو حاضر شده که بالاخره طلسم بشکنه. بالاخره روزی رسید که بعد از ماه ها تیام پیشم اومد و از تو گفت...از این که تورو دوست داره گفت...از این که فکر می کنه که تو هم دوسش داری گفت. گفت و گفت و نفهمید چه آتشی به جون من میزنه...ولی گفت که نمی تونه بهت برسه و ازم خواست که با هم نامزد کنیم ...البته یه نامزدی سوری. و تنها من و خودش بدونیم که این نامزدی سوریه... نمی فهمیدم چرا داره این کارارو می کنه. برای همین هم حاضر نشدم که بپذیرم. انقدر اومد و رفت تا بالاخره گفت...اون تصادفی که کرده بوده باعث شده بود که اون برای همیشه قید پدر شدن رو بزنه.و تنها کسانی که خبر داشتن ترانه و بردیا بودن. برای همین هم از تو گذشت. عاشقت بود ولی حاضر نبود باهات ازدواج کنه. پذیرفتم که نقش نامزدش رو بازی کنم. نگاه تنفر آمیزی بهت داشتم چون حس می کردم می تونستی با این موضوع کنار بیای و این کارو نکردی و تیام رو از این عشق محروم کردی. تا اینکه بعد از مدتی فهمیدم تو هم گناهی نداشتی...چون این تیام بوده که موضوع رو با تو در میون نمیذاشته...دائما توی گوشش می خوندم که باید به تو بگه و اونوقت تو آگاهانه تصمیم بگیری ولی او قبول نمی کرد. تنها جواب اون هم این بود که با من ازدواج می کنه و هردو برای همیشه می ریم به کشور مورد علاقه ی من. در اونجا هم اگر من خواستم ازدواج کنم و اگر هم نخواستم می تونیم در کنار هم مثل دو دوست و هم خونه زندگی کنیم.

وقتی می پرسیدم پس چرا منو وارد زندگیت کردی می گفت چون از علاقه ی باران به خودم مطمئنم و می دونم اگه تو نبودی اون هم صبر می کرد تا من به دنبالش برم. تا اینکه پای کیان وارد زندگی تو شد. شب روز خرد شدنش رو می دیدم و دم نمی زدم. همش دنبال این بودم که بالاخره صبرش تموم بشه و همه چیو بهت بگه ...اما تیام صبور تر از اونی بود که من فکر می کردم. آخر هم این من بودم که زیر قولم زدم و تصمیم گرفتم با تو صحبت کنم....باران من همه چیو به ترانه گفتم. ترانه هر چند به بردیا حرفی نزده ولی کاری کرده که امشب تو بتونی راحت با تیام حرف بزنی. باران من می دونم که تو تیام و دوست داری. ازت خواهش می کنم که بری و باهاش حرف بزنی...

من که هنوز از بهت و ناباوری خارج نشده بودم بی اختیار گفتم: یعنی تیام منو دوست داره؟

سوده حین اینکه اشک می ریخت پشت هم سر تکان داد و گفت: آره به خدا...به جون مامانم دوستت داره. به جان خودش که خیلی دوسش دارم دوستت داره.

نفسی کشیدم و اشک هایم را آزاد کردم. سوده که حالم را درک کرده بود تنها در سکوت نظاره گرم بود و هم پای من اشک می ریخت... بعد از مدتی که به سختی گذشت از جا بلند شدم و کیفم را برداشتم و از سوده خداحافظی کردم. بعد از اینکه از در خارج شدم کیان را دیدم که به در تکیه داده بود و خیره به در هتل بود. به محض اینکه من را دید به سمتم آمد و خیره به چشمان قرمز و پف کرده ام گفت: چی شد؟ چی گفت؟

سوار ماشین شدم و تمام طول راه را از تیام و حرفای سوده گفتم. تسلطی روی اشک هایم نداشتم و حین صحبت اشک می ریختم. بعد از اینکه جلوی خانه رسیدیم قفل فرمان را زد و از ماشین پیاده شد. در سمت من را هم باز کرد و کمک کرد تا از ماشین پیاده شوم. سرش را که بلند کرد با چشمان قرمزش مواجه شدم. کیفم را به دستم داد و با صدای لرزانی گفت: مواظب خودت باش.... خیلی مواظب خودت باش باران. شمارمو که داری... هر وقت اراده کنی پیشتم. هر کمکی ازم بخوای نه بهت نمی گم...

اشکش از گوشه ی چشمش چکید و به روی دستم ریخت.ادامه داد:

امیدوارم خوشبخت بشی عزیزم... و از کنارم گذشت. به رفتنش خیره شدم و هق هقم کوچه را پر کرد.

کلید را به در انداختم و وارد شدم. اولین چیزی که داخل خانه توجهم را جلب کرد صدای گیتار بود که خانه را پر کرده بود. به پشت در ساختمان که رسیدم صدای خواندنش بلند شد : «سوده ی من...گل من» و پشت بندش که گفت: اَه...در نمیاد. چرا نمیشه....

در اتاق را که باز کردم به سمت در برگشت و من را دید. سریع گیتار رو به کناری پرت کرد و به سمتم آمد.

_ چی شده باران؟ چرا گریه می کنی؟ ... حرف بزن دختر.

اما تنها اشک بود که پاسخش را می داد. هر کاری می کردم نمی توانستم حرف بزنم. دوباره گفت: باران تو رو خدا...دلم داره از حلقم در میاد. دِ حرف بزن دیگه...تو مگه باکیان نبودی؟...کیان کاری کرده؟ ...دعواتون شده؟

_ تیام تو منو دوست داری؟ مگه نه؟

تیام نگاه سردی کرد و گفت: چی داری می گی تو؟ خوبی؟....این حرفا چیه...بیا بشین ببینم.

دستم را به ضرب کشیدم و آستینم که توسط او کشیده می شد را از دستش خارج کردم...: سوده همه چیو به من گفته.... تیام خیلی نامردی که بهم نگفتی. تیام تو که می دونستی من دوستت دارم ...آخه چرا بهم نگفتی؟ هان؟....فکر نکن حرف بزن...فکر نکن حرف بزن.

_ خب مهلت بده...هی فکر نکن فکر نکن می کنه واسه من. سوده خیلی بی جا کرده که اومده به تو حرف زده. هر چی شنیدی و از ذهنت بیرون کن. چون دیگه اون حس قبلی رو بهت ندارم. اون حس خیلی وقته که منو ترک کرده...

دوباره به گریه افتادم و گفتم: دروغ می گی. مثل همیشه داری دروغ میگی.

لیوان آبی پر کرد و به دستم داد و در سکوت خیره شد بهم....بعد از کمی سکوت به حرف آمدو گفت:

باران...من ...من دوستت داشتم. ولی باور کن ... به جان سوده قسم الان دیگه اون حس توی وجودم نیست.

_ یعنی چی؟ مگه میشه؟ تیام تو خودت به من گفتی که همیشه عاشقم بودی. خودت گفتی...

_ من...کی؟

_ یادت نیست؟ وقتی تو کما بودم. خودت گفتی دیه...یادته داد زدی؟ یادته دکتر و چند تا پرستار ریختن تو اتاق؟

تیام که معلوم بود باور نکرده است گفت: کی این حرفا رو به تو زده؟ تو این چیزا رو از کجا می دونی؟

_ کی می تونه بهم گفته باشه آخه؟ خودم دیدم...با همین گوشام شنیدم. نگو نبوده ...

_ پس تو صدامو می شنیدی؟

_ معلومه که می شنیدم. دکتر که بهت گفت من همه چیو می فهمم...

_ پس همه ی اعترافات منو شنیدی؟!

_ آره....همه رو

_ پس چرا هنوز اینجایی و داری این حرفا رو می زنی؟....تو که می دونی من ازت گذشتم...

با دهانی باز بهش خیره شدم و گفتم: چی؟ ازم گذشتی؟... یعنی چی؟

_ وقتی که روز آخر که توی کما بودی بالای سرت اومدم و داد و بیداد کردم و ازت خواستم که برگردی تو حالت بد شد....دکترا بالای سرت ریختن. خودمم توی راهرو به گریه افتادم و تنها تو رو از خدا خواستم....دائما داشتن به تو شوک می دادن ولی فایده ای نمی کرد. یهو چیزی به ذهنم رسید که تا اون موقع به ذهنم خطور هم نکرده بود. زیر لب از خدا خواستم که تو رو برگردونه...منم در مقابل از تو بگذرم. همان لحظه که عهدم رو با خدا بستم تو با آخرین شوکی که بهت وارد شد برگشتی.

_ اما این خود بی انصافیه....چون تو هیچ وقت با من حرف نزدی و نظر من رو نپرسیدی...

_باران....من سوده رو دوست دارم

فکر می کردم با شنیدن این جمله از زبان تیام برافروخته میشم و احساس حقارت می کنم. ولی اینطور نشد...اصلا ناراحت نشدم. اما با این حال به این موضوع توجهی نکردم و گفتم:

اما تو که فقط میخوای با اون مثل یه دوست زندگی کنی....پس ....پس دوست داشتنی در کار نیست.

_ اینطور نیست...من دیگه قصد ندارم از سوده بگذرم.مگه اینکه اون منو نخواد. باران باور کن به جان خودش قسم خیلی دوسش دارم. تازه فهمیدم که چقدر برام مهمه....اون انقدر منو دوست داشت که حاضر شد با آبروی خودش بازی کنه و نقش بازی کنه. حالا من ازش بگذرم؟...مگه احمقم؟!

_ پس من چی؟

_ تو هم کیان رو داری. اون پسر فوق العاده اس. خیلی پسر خوبیه....

_ اما اون طور که تو فکر می کنی نیس...

_ من از همه چی خبر دارم. من سایه به سایه دنبال تو بودم. اما تو خبر نداشتی.اولین بار که کیان رو به ما معرفی کردی حتی نمی تونستم بهش نگاه کنم. ازش متنفر بودم چون فکر می کردم که اون داره تورو از من دور می کنه.اما بعد از مدتی تصمیم گرفتم بیشتر بشناسمش. چندین بار وقتی به بردیا گفتی که با کیان قرار داری دنبالت راه افتادم ... هر بار می رفتی خونه ی الهه اینا و از کیان هم خبری نبود...تا اینکه بالاخره طاقت نیاوردم و پا پیچ حسام شدم. انقدر زیر گوشش داستانای مختلف گفتم...انقدر روزا بهش زنگ زدم و دائما باهاش حرف زدم تا اینکه بالاخره لو داد...گفت که رابطه ی تو و کیان تنها یه بازیه...! تازه از اون موقع بود که بیشتر نقش کیان و سوده برام روشن شد...کیان و سوده هردو عاشق بودن باران...اونا اگه مارو دوست نداشتن حاضر نبودن به خاطر ما بازی کنن. ولی ما انقدر محو بازی شده بودیم که نقش اونا رو نادیده گرفتیم.... باران تو رو نمی دونم. ولی من حاضر نیستم از سوده بگذرم. خواهش می کنم به حرفام فکر کن... منطقی باش. خواهش می کنم از این عشقی که یه زمانی بین منو تو بود بگذر. آتیش ما خیلی تند و تیز بود. آتیش تند همیشه زودتر فرو کش می کنه...حالا هم بلند شو برو استراحت کن بذار منم به کارام برسم...

دستی به چشمان خسته ام کشیدم و به یاد الهه افتادم که همیشه می خندید و می گفت: « دختر تو همیشه اشکت تو آستینته...بهت بگن بالا چشمت ابروئه پق می زنی زیر گریه»

از جایم بلند شدم و بدون هیچ حرفی به اتاقم پناه بردم.

از جایم بلند شدم و بدون هیچ حرفی به اتاقم پناه بردم.

کلافه بودم و هر چند دقیقه یک بار به گوشی ام نگاهی می انداختم. دائما منتظر بودم که اس ام اسی از طرف کیان دریافت کنم ولی خبری ازش نبود. به همان حال بودم تا اینکه خوابم برد.

توی خواب بودم ولی صدا هایی از اطرافم را می شنیدم. انگار همهمه ای در اطرافم بود و این موضوع باعث کلافگی ام می شد.

به زور لای چشمانم را باز کردم و به ترانه که بالای سرم بود و اشک می ریخت نگاه کردم. انگار که اضطراب تمام وجودم را تسخیر کرده باشد از جا پریدم و به سمت ترانه رفتم. اما تنها واکنش ترانه در آغوش کشیدنم بود.

_ ترانه چی شده؟؟؟....نصف عمرم کردی دختر. چی شده؟

_ باران...ساناز...ساناز رفت.

با بهت به او که اشک می ریخت خیره شدم و ازش جواب خواستم. ولی تنها هق هقش بود که پاسخم را می داد. او را از خودم جدا کردم و به سمت بیرون شروع به دویدن کردم. بردیا هم روی یک مبل نشسته بود و سرش را در دستانش گرفته بود. لباس مشکی ای که به تن داشت باعث شد ضربان قلبم بالا رود. به سمتش رفتم و مقابلش زانو زدم .

_ بردیا...داداشی چی شده؟! ساناز چی شده.

بردیا که حال نا مساعد مرا دیده بود حرفی نزد و تنها در آغوشم گرفت و بغض من شکست. ساناز رفته بود.... ولی چرا؟

هم بازی کودکی هایم رفته بود ولی واقعا چرا؟ ... احساس می کردم خواهرم را از دست دادم و بی خواهر شدم.

اینکه چطور و چجوری به تهران رسیدیم را اصلا به یاد ندارم یا اینکه چطور لباس مشکی را بر تنم کرده اند. تنها چیزی که به یاد دارم لحظه ای بود که وارد کوچه ی دایی اینا شدیم. جیغ های زن دایی کل کوچه را برداشته بودو مو را بر تن سیخ می کرد. تیام و بردیا به سمت آرش و دایی رفتند و من هم به کمک ترانه به داخل خانه و به نزد مادرم و زن دایی رفتیم. هنوز نمی دانستم که موضوع از چه قرار هست و چرا یار قدیمیم به زیر خروار ها خاک میره.

زن دایی که چشمش به من افتاد گریه اش بیشتر شد. در آغوشش گرفتم و هردو شروع به زجه زدن کردیم.

_ دیدی باران... دیدی بچه ام ... گلم... همه ی زندگیم پر پر شد؟ دیدی باران درد می کشید و صداش در نمی اومد؟ دیدی باران ؟؟ دیگه کسی نیست که باهات بگه و بخنده... دیگه کسی نیست که صدای خنده اش توی این خونه بپیچه. دیدی درد داشته و به مادرش که کاش جای اون بود هم نگفت؟

شیما پشت زن دایی نشسته بود و در حینی که اشک می ریخت شانه های زن دایی را می مالید و سعی در آروم کردنش داشت. ولی او مادر بود... مادر بود و داغ دیده. مادر بود و دل شکسته....! پس چطور آروم بگیرد؟

احساس می کردم هر لحظه ممکنه سرم از شدت درد منفجر شود. هنوز زندایی می گفت و من اشک می ریختم. تا یک لحظه احساس کردم سرم به دوران افتاده است و دیگر چیزی نفهمیدم و از هوش رفتم. وقتی به هوش آمدم توی اتاق ساناز و روی تخت او بودم. هوا تاریک بود و صدایی هم از بیرون نمی امد.

بالشتش را در آغوش گرفتم و بویش را در سینه ام حبس کردم.دوباره روی تخت دراز شدم و زانو هایم را در شکمم فرو بردم. دست چپم را به زیر بالشتم بردم که احساس کردم چیزی بر روی تخت قرار دارد. وقتی آن را خارج کردم همان دفتر سیندرلایی بود که هردو مثل هم و با هم چندین سال پیش خریده بودیم.

دست بردم و چراغ خواب را روشن کردم و صفحه ی اول را باز کردم. خط خودم در آن خود نمایی می کرد: سلام به روی ماهت... به چشمون سیاهت...

آجی امیدوارم قطار آروزهات روی ریل خوشبختی ات حرکت کنه...

ناخدآگاه در میان اشک هایم لبخندی به روی صورتم نشست. آن زمان دفتر خاطرات هر کسی را که می دیدم همین جمله را توش نوشته بود.

به آخرای دفتر رفتم... آخرین تاریخ برای سه ماه پیش بود...:

چجوری جوابشو بدم... چه جوری باید بهش بگم دوسش ندارم؟! در صورتی که چند سال صبر کردم تا برگشت...! چند سال وقتی به خونه ی عمه اینا می رفتم تنها برای بدست آوردن اطلاعاتی در مورد اون بود. از 14...15 سالگی فهمیدم دوسش دارم و همیشه منتظر اشاره ای از جانب اون بودم. ولی حالا...

حالا که فهمیدم اونم منو دوست داره که دارم می میرم. باید چیز دیگه ای از زبونم خارج بشه.خدایا چرا؟؟؟؟!

این چه امتحانی بوده که دارم پس میدم؟!...؟! این تومور از کجا پیداش شد؟! چرا حالا که یاشار بهم ابراز علاقه کرده؟

خدایا.....

دفتر را بستم و دوباره به سر جایش قرار دادم. هق هقم اتاق را پر کرده بود.... یاشار و ساناز... باورم نمی شد. پس چقدر آن دو خود دار بودند که تا به حال متوجهشان نشده بودم.

***

مراسم تشیع جنازه ی ساناز با اشک و ناله و زجه های مامان و زندایی و شیما و... انجام و شد و هر یک به سر زندگی های خود رفتند. توی این مدت هم به یاشار دقتم بیشتر شده بود. یاشار هم خیلی شکسته شده بود. شب ها صدای گریه اش خانه را پر می کرد و تنها من و بردیا بودیم که از حالش خبر داشتیم. به خاطر امتحانای میان ترم من و بردیا باید بر می گشتیم رشت و از خانواده جدا می شدیم. تا هفتم صبر کردیم و بعد از هفتم بود که تصمیم به بازگشت کردیم. روز آخر بود که سه تایی تصمیم به رفتن بر سر مزار ساناز کردیم تا ازش خداحافظی کنیم. وقتی که بالای قبرش رسیدیم یاشار نتوانست خود را نگاه دارد و به زیر گریه زد. بردیا که خودش هم حال مساعدی نداشت سعی در آرام کردن او داشت و تازه اون موقع بود که راز دل را شکافت:

از بچگی هر موقع بردیا و آرش اذیتش می کردن خونم به جوش می اومد. انقدر که روی اون حساسیت داشتم روی باران نداشتم. ولی دلیلش را نمی فهمیدم. وقتی رفتم تازه فهمیدم که عاشقشم...ازش دور ولی با خبر بودم. وقتی با دنیا جون حرف می زدم اول از همه خبر از عشقم می گرفتم. از دختری که با شیطنتش توی دلم جا باز کرده بود. تا اینکه فهمیدم پای یه خواستگار سمج در کاره... همان موقع بود که تصمیم گرفتم برگردم و خودم را تا از یاد نرفتم نشان بدم.

بعد از مدتی که گذشت و کارو بارمو درست کردم بهش ابراز علاقه کردم... اما اون تنها نگاه سردی بهم کردو گفت که نمی تونه بپذیره. احساس کردم دنیا روی سرم خراب شد. ولی کاری از دستم بر نمی اومد...! برای همین هم بارو بندیلم و جمع کردمو اومدم پیش شماها ...حالا هم رفته زیر خاک.....! حداقل اون موقع به نگاه کردن بهش دل خوش بودم. اما خدا اونو هم ازم گرفت.

صدای هق هق مردانه اش در فضای بهشت زهرا گم شده بود. دست به کیفم بردم و دفتر سیندرلایی ساناز را از آن خارج کردم و به سمت یاشار گرفتم. هردو به دفتر خیره شده بودند و یاشار هم تلاشی برای گرفتنش نمی کرد. صفحه ی آخر دفتر را آوردم و بلند بلند شروع به خواندن کردم. 

یاشار مات نگاهم می کرد. انگار که هنوز در بهت و ناباوری بود. ناباور از این که ساناز هم او را دوست داشته است.

_ این آخرین نوشته ی توی این دفتره. مال سه ماه قبل از فوتش. فکر می کنم دست تو باشه بهتره.

دستان لرزان یاشار به سمت دفتر آمد و آن را در بر گرفت.

بعد از اینکه از بهشت زهرا برگشتیم آمارده ی رفتن شدیم که یاشار اعلام کرد که دیگه قصد برگشتن به رشت را ندارد و قصد دارد که از شرکت هم استعفا دهد و به پیشنهاد برادرش برای کمک در کار های شرکت پاسخ مثبت دهد. و تمامی کارها را بر دوش بردیا انداخت تا او اقدامات لازم را به کمک حسام انجام دهد.

تمام طول راه را با همان آهنگ همیشگی «سلام آخر »احسان خواجه امیری سر کردیم. به نیم رخ ترانه که به سمتم بود نگاه کردم. دختر تازه عروسی که چند وقت دیگر مراسم عروسیش بود و مسلما حالا به تعویق می افتاد.

او هم دل گرفته بود. تیام که صورتش گرفته به نظر می رسید و بی حوصله با گوشیش در تکاپو بود. و بردیا که با خستگی فراوان درحال رانندگی بود. همه و همه دل گرفته بودیم و این آهنگ مناسب حالمان بود. ناخودآگاه به تیام خیره شده بودم ولی فکرم در جستجوی کسی بود که نمی دانستم کیست. کسی که وجودم وجودش را می طلبید.

ولی.....ولی نبود! حداقل اونجا نبـــــــــــــــــــــــ ود!

ولی.....ولی نبود! حداقل اونجا نبـــــــــــــــــــــــ ود!

***

سه روز بود که به رشت برگشته بودم و هنوز حس کسی را داشتم که چیزی را گم کرده ام.

_ باران از کیان چه خبر؟

به تیام که این سوال را ازم پرسیده بود نگاه چپ چپی کردم و رویم را دوباره به سمت تلوزیون بردم. اما فکرم معطوف 4 حرف آرام بخش شد. 4 حرفی که احساس کردم با شنیدنش خون در قلبم جریان پیدا کرد. تصویرش در مقابل چشمانم جان گرفت...اما؟!

باورم نمی شد که آن شخص که کمبودش را حس می کردم کیان بوده باشد. بی اختیار از جایم بلند شدم و به طبقه ی بالا راه افتادم. حتی به ترانه هم توجهی نشان ندادم که برای صرف چای صدایم می کرد.

دوباره بی اختیار به سمت گوشی ام کشیده شدم. هرچه فکر کردم شماره اش به خاطرم نیامد.از حافظه ی خودم نا امید شدم و به سراغ حافظه ی گوشی ام رفتم و بالاخره شماره اش را پیدا کردم. اما هرچه نگه داشتم پاسخی دریافت نکردم. چندین بار شماره اش را گرفتم ولی خبری ازش نشد که نشد.

بی طاقت شده بودم. تا زمانی که نفهمیده بودم که به دنبال چه کسی هستم انقدر تشنه نبودم. اما حالا که فهمیدم باید هرچه زودتر پیدایش می کردم. به سرعت نور لباس پوشیدم و بی توجه به بقیه که با تعجب نگاهم می کردند از خانه بیرون زدم.

پایم را روی پدال گاز می فشردم و از ماشین های اندکی که در آن سر ظهر در خیابان بودند سبقت می گرفتم. باید تا 10 دقیقه ی دیگر خودم را به دانشگاهش می رساندم وگرنه می رفت و دوباره باید تا فردا صبر می کردم.

به ماشین پژویی که قصد داشت با هزار بد بختی در گوشه ی خیابان پارک کند توجهی نکردم و با یک حرکت کاملا حرفه ای بر جایش پارک کردم. از ماشین که پیاده شدم با قیافه ی خنده دار و بهت زده ی راننده که مرد مسنی بود رو به رو شدم ولی حتی ازش عذر خواهی هم نکردم( از بس که یابویی....بی تربیت)

قبلا هم به آنجا آمده بودم. هردو ساعات کلاس های همدیگر را می دانستیم...هر چند که او می پرسید و من جوابگو بودم و او نپرسیده جوابگو می شد. با چشم در حال گشتن به دنبالش بودم که همراه دختری دیدمش.

با دهان باز از تعجب نگاهش می کردم ولی او محو تماشای او بود.

بی اختیار چند قدم به سمت عقب برداشتم. لحظه ی آخر که می خواستم روی بگردانم مرا دید. تنها برای چند ثانیه چشم هایمان در هم قفل شد. ولی باید دل می کندم. به سمت ماشین حرکت کردم. فکر می کردم به دنبالم می آید ولی نیامد....!

دق و دلی ام را بر سر در ماشین خالی کردم و به شدت آن را کوبیدم.

ماشین را کنار پارکی متوقف کردم و از آن خارج شدم.

بی توجه به اطرافم بر روی چمن ها نشستم و به اشک هایم اجازه ی رها شدن دادم.

_ چرا؟؟؟. خدایا چرا هروقت به کسی دل بستم مال من نبود؟ چرا هر وقت به کسی خواستم ابراز کنم مال من نشد؟!!! خدایا چرا با عاشقا این جوری می کنی؟....هان؟ چرا وقتی ساناز یاشار رو دوست داشت باید این بلا به سرش می اومد.؟ هان؟ چرا من که تیامو دوست داشتم تیام که منو دوست داشت...این بازی هارو باهامون کردی؟ چرا حالا که از تیام با هزار بدبختی دل کندم و حالا که فهمیدم کیانو دوست دارم اونو هم ازم گرفتی؟ آخه چرا اینجوری می کنی؟

خوشت میاد باهامون بازی کنی؟ نشستی هر هر بهمون می خندی دیگه! نه؟ شدیم عروسکات؟ داری باهامون بازی می کنی؟ پس چرا می گن که از عشق زمینی میشه به عشق الهی رسید؟!!!! مگه خودت از روح خودت توی ما ندمیدی؟ مگه خودت به بنده هات محبت نداری؟ مگه خودت نمی گی محبت و زیبایی طلبی توی سرشت انسانه؟ پس چرا؟؟؟

بی حال سرم را روی زانوانم رها کردم . کمی که گذشت نفهمیدم چی شد که به خواب عمیقی رفتم. که با صدای مردی از خواب پریدم: خانم....خانم.... این همه نوشتن توی چمن وارد نشین... اومدی وسط گلا و چمنا نشستی که چی؟

دستم را مانع نوری که به صورتم تابیده می شد کردم و به مردی که با لباس سبزی بالای سرم ایستاده بود خیره شدم.

_ برو بر منو نگاه نکن.پاشو ببینم....

با لختی از جایم بلند شدم از چمن ها خارج شدم. هنوز چند قدم نرفته بودم که صدایش را شنیدم که با باغبان صحبت می کرد

_ پسرم دستت درد نکنه. آدمای بی ملاحظه به همین آدما می گن دیگه. فکر کمردرد مارو که نمی کنن.

_ خواهش می کنم حاجی.... اصلا از تیپش معلومه از این مرفه های بی درده. با اجازه....

سریع به پشت برگشتم و به او که با لبخندی گشاد به سمتم گام بر می داشت خیره شدم.

_چطوری مرفه بی درد؟

زبانم بند آمده بود؟! اون از کجا می دانست که من به این پارک آمده ام؟؟؟

_ حرف نمی زنی مرفه بی درد؟

_.....

_ میگما مرفه بی درد خودم بزنم لهت کنم که دردت بیاد که دیگه نری توی این چمنا بشینی؟

_.....

_ چیه؟ زبونتو موش خورده؟

اما تنها جوابم مثل همیشه اشکم بود که از گوشه ی چشمم می چکید.( ای بمیری تو...آخر کتاب شد ولی هنوز داری هی زر زر میکنی)

به آرامی و خرامان جلو آمد و دستای سردم را در دستم گرفت و با صدایی که از ته چاه در میومد گفت: باران واقعا دوسم داری؟

اما باز هم حرفی نزدم...! اگر هم می خواستم نمی توانستم( خواستن توانستنه...تو بخواه... حتما میشه)

_ وقتی دیدمت فکر کردم خواب می بینم. ولی وقتی دیدم داری میری سمت ماشینت فقط از سینا دوستم خواستم که بیفته دنبالت ! بالاخره دیدم ماشینت اینجا پارک شده. وقتی رسیدم که داشتی اشک می ریختی و به خدا شکایت می کردی؟! اما باران من که فقط تو توی زندگیم بودی...چرا می گفتی مال کس دیگه ای شدم؟

با هق هق و لرزش صدایم گفتم: خودم...دید ...دم...با اون دختره.... توی .... دانشگاه داشتی میومدی!

قهقهه ای زد و گفت: باران اون نامزد سینائه...! باز زود قضاوت کردی دختر بد؟!

دماغم را بالا کشیدم و با لحن طلبکاری گفتم: خب من از کجا باید می دونستم؟ اصلا تو به چه حقی رفتی این آقا باغبونرو صدا کردی تا سر من داد بزنه؟!

_ خب تقصیر خودته دختر بد. 45 دقیقه به همون حالت خوابیده بودی. من بیچاره هم دلم می خواست باهات حرف بزنم خب...

هردو روی نیمکتی نشستیم و اون حرف زد:

_ اویل که می خواستم کمکت کنم تنها می خواستم کمکت کنم.... هیچ دیدی نسبت به تو نداشتم ولی همه چیز از اون روز که اومدم خونتون شروع شد. وقتی کیان رو دیدم نمیدونم چرا بهش حسادت کردم... تمام مدت هم که در کنار تو و تیام نشسته بودم حس بدی داشتم. موقع شام احساس می کردم که زهر دارم می ریزم توی گلوم. مخصوصا که هردوتون به هم خیره شده بودین و از هم دل نمی کندین. ولی همه ی این تلخی ها به شیرینی آخرش می ارزید. وقتی که کتم رو جا گذاشتم و برام آوردی... وقتی که سرتا پامو نگاه کردی... باران دلم ضعف می رفت. همه چی خوب بود... احساس می کردم دارم بهت نزدیک میشم. احساس می کردم تو هم داری از تیام فاصله می گیری. تا اینکه اون روز کنار دریا... پشتت که رسیدم داشتی از تیام که می خواد ازدواج کنه گله می کردی... دیگه صبرم تموم شد. باید بهت می گفتم که رویای شب و روزم شدی! ولی تا خواستم بگم بازم سرو کله ی تیام پیدا شد....!

وقتی می خواستم ازت جدا بشم احساس می کردم دارن جونمو ازم می گیرن. ولی من دوست داشتم و راضی به رضای تو بودم. وقتی 10 روز گذشت و ازت خبری نشد باور کردم که دیگه متعلق به تیامی و از یادت رفتم. ولی حالا می بینم که خانومی من هم منو دوست داره....

لبخندی از سر آرامش زدم و دهانم را به کنار گوشش بردم و به آرامی ادا کردم: دوستت دارم.... برای همیشه دوستت دارم.

***

قلنجشش را شکاند و به کیمیا که در آن لباس مانند فرشته ها شده بود خیره شد. دفتر سیندرلایی را بست و بر روی میز نهار خوری قرار داد. دوباره به کیمیا که ریمل های ریخته شده اش را پاک می کرد نگاه کرد... ولی او حرفی نمی زد. پیش قدم شد و گفت:

خانمم.... نمی خوای بریم بخوابیم؟ تو هنوز دوش هم نگرفتی؟ خیر سرمون تمام دیروزو از این باغ به اون باغ از آرایشگاه به آتلیه کردیم....! من دارم غش می کنم...صبح شده نگاه کن

کیمیا دوباره دماغش را برای بار هزارم بالا کشید و با نازی ملوسانه گفت: باربد.....

باربد دستش را بر روی شانه ی لخت همسرش قرار داد و گفت: جونم عزیز دلم؟ جونم عروسکم؟

_ تو باورت میشه که بابای من یه روزی مادرتو دوست داشته؟

_ البته که باورم میشه....و از خدا ممنونم که تو رو بعد از چند سال زندگی به مادر پدرت داد... وگرنه من الان چی کار می کردم؟...همینشم خودش معجزه بوده کیمیا. تو واقعا کیمیایی هستی برای زندگیِ منو پدر مادرت

_باربد...

_ دیگه چیه ؟

_ بهترین کادوی عروسیمون به نظرت چی بود؟

_ راستشو بگم؟

_ البته که میخوام راستشو بشنوم...

_ دفترخاطرات مامان!

هردو به دفتری که عکس سیندرلا بر روی آن نقش بسته بود خیره شدند و عاشقانه به هم لبخند زدند.

پایان

*****************

 ارتباط با سازنده نرم افزار 

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

http://faridsoghrati.persianblog.ir

================

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف .و

 سئوالات و پيشنهادات و انتقادات خود را به روشهايي که در زير امده .با ما درميان بگذاريد/با سپاس 

================

نحوه سفارش 

========

 {روش اول}

========

از طريق ارسال   { اس ام اس } يا پيامک . به شماره 

09391315486

========

{ روش دوم}

========

ارسال پيام { پي ام } به ايدي _ ياهو  

 my     yahoo    =    ID =  iraaanbook

my email     =       iraaanbook@yahoo.com

=====================

thank you : { farid .s }