کتاب رمان: روزهاي اجباري

===============

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

نويسنده:  FooLaD  

===============

goldjar.blogfa.com

---------------------------

goldjar.fardblog.com

===============

(( روزهاي اجباري

مقدمه :

تو ميداني ساعت 4 صبح بيداري يعني چه ؟

تو ميداني در عرض يک ربع آنکادر کردن تخت و وضعيت کامل کردن ،آنهم بعد از بيدار شدن يعني چه ؟

تو ميداني ? صبح ، با دمپايي رژه رفتن زير باران يعني چه؟

تو ميداني هر روز چندين ساعت نظامي نشستن زير آفتاب يعني چه؟

تو ميداني هر بار که بخواهي پوتين را دربياوري چه مصيبتي ميکشي؟

تو ميداني هر روز چند صد پله را بالا و پايين رفتن چه بلايي سر زانوهايت مي آورد؟

تو ميداني وقتي هر روز مجبوري تختت و لباست را آنکادر کني و شب ها پوتين هايت را واکس بزني و مرتب در راهرو بچيني بد جوري روي اعصابت پياده روي ميشود؟

تو ميداني گوش دادن به اراجيف زورکي يعني چه؟

تو ميداني که براي يک دستشويي رفتن ناقابل تعويض کردن لباس يعني چه؟

تو ميداني هر روز تکرار و تکرار و تکرار يعني چه؟

خوش به حالت که نميداني...

بيستم دي ماه سال 88 بود ...و اين روز کلا برام خاص بود و يه حس خوبي نسبت بهش داشتم ، يکي اينکه سال 86 با يکي از دوستام ، قرار گذاشته بوديم و هماهنگ کرده بوديم که اتفاقاي مهم زندگيمون توي بيستم دي ماه يه سالي بيفته ، ميدونم خنده داره ! ولي خوب ديگه ! قراريه که گذاشته شده و کاريشم نميشه کرد ! کله سحر با هيجان و اضطراب راهي نظام وظيفه شدم ، امروز معلوم ميشد که معافم يا نه ... کلي با خودم برنامه ريختم که اگه معاف شدم اول به کيا بگم ، کيا رو سر کار بذارم ، واسه خونه يه شيريني تر بگيرم ... خلاصه واسه خودم کلي برنامه ريخته بودم ديگه !

از ساعت هشت منتظر نشسته بودم تو جمع کسايي که منتظر جواب گرفتن بودند ، حدود ساعت 11 بود که بيشتر بچه هايي که اومده بودند ، جوابشون رو گرفته بودن و يه سري خندون و شاد ، يه سري هم غمگين و گرفته راهي خونه هاشون شده بودن .

چون تعداد کمي مونده بودن ، همگي رفتيم بيرون سالن انتظار و جلوي پنجره اي که از اون نتايج رو اعلام ميکردن ، وايساديم .از اون.چن نفري که جلوم بودن ، يکي معاف شد و با ذوق رفت ، چن نفر معاف از رزم شدن ... يکي هم سرباز اعلام شد ! خيلي دلم واسش سوخت ، گفتم بيچاره الان چگار بکنه ، حواسم به حرکاتش بود ، ديدم آروم آروم رفت پيش مادرش که دور تر از قسمت ما وايساده بود ، مادرش با هيجان پرسيد خوب چي شد ؟!

پسر هم جواب داد : هيچي ... سرباز شدم ! .. مادرش هم زد تو سر پسرش و گفت : خاک بر سر يس عرضه ت کنن ! بيا ، بيا بريم که از صبح علاف کردي همه رو !

پيش خودم گفتم مرسي روحيه ! با شنيدن اسم خودم نفهميدم چه جوري خودمو رسوندم به پنجره ي اعلام نتايج ... يه برگه بهم داد و گفت : معاف نشدي ! ... وا رفتما ! فشارم افتاد فکر کنم .. چون اصلا نمي تونستم رو پام وايسم ... کاغذ رو گرفتم و بعد از شنيدن اينکه : منتظر باشيد برگه سبزتون مياد دم خونتون ... خداحافظي اي کردم و با مصيبت خودم رو رسوندم خونه ... اهالي خونه هم با ديدن حال و روزم ديگه جوابشون رو گرفته بودن و به خودشون زحمت سوال کردن ازم رو ندادن .

فرداي اون روز کذايي ، توي اتاقم زانوي غم بغل گرفته بودم و شکايت از نتيجه کميسيون پزشکي رو واسه خودم تجزيه تحليل ميکردم و بدبختي ، به هيچ نتيجه اي نرسيده بودم که مامانم اومد اتاقم و گوشي تلفن رو بهم داد : بيا ..باباته ..ببين چيکارت داره .

گوشي رو گرفتم ...الو سلام ...

بابا : سلام .. ببين من الان پيش يکي از دوستان هستم ، که ميگه نيازي نيست به نتيجه شکايت کني ، واسه تجديد نظر ، شما فقط برو خدمت ، من هواتو دارم و توي تقسيمت هم کمکت ميکنم که توي شهر خودت بيفتي

اينا رو که گفت ، يه کم دلم قرص شد ، وقتي يه آدمي که تو نظامه ميگه زياد فايده نداره شکايت ، خوب چه کاريه ؟! ميريم خدمت اونم يه خدمت بي دردسر تازه ! لکه ننگ معافي رو هم رو کارتت نداري !

و اينگونه شد که ما راضي به خدمت رفتن شديم

حدود يک ماهي از سرباز شدنم ميگذشت و مشغول آماده شدن واسه خدمت بودم که يه برگه سبز اومد در خونمون ، توش نوشته بود که بايد روز اول ارديبهشت سال 1389 ، ساعت 6 صبح ... نظام وظيفه باشم ، ولي خبري از محل خدمتم نبود ، بايد واسه اونم منتظر مي موندم .

اسفندماه بود که برگه سفيد ، يا همون برگه اي که مشخص کننده محل خدمت بود ، اومد در خونه ... فک کنم هيچ نامه اي رو اينجور با استرس باز نکرده بودم ! وقتي نامه باز شد ، جراتي به خودم دادم و نگاهي به نامه انداختم ، ولي جلوي گزينه محل آموزشي ، به جاي اين که اسم جايي رو نوشته باشه ، کد زده بود ، يه عدد 3 رقمي ... حالا معني اين کد ها رو بايد از کجا درمياوردم ؟!

يه کم که به مغزم فشار اوردم و با خانواده مشورت کردم ، به اين نتيجه رسيدم که تنها راه فهميدن معني اين کدا ، رفتن به اينترنته ، کد رو زدم توي سايت گوگل و چندين و چند هزار نتيجه ظاهر شد ، که بيشترشون معني همه کدها رو نوشته بودن و فهميدم که تهران افتادم ... يه نفس راحت کشيدم و منتظر اولين روز ارديبهشت شدم .

هر روز که به اول ارديبهشت نزديک ميشدم ، دلشوره و دلهره هام بيشتر ميشد ... آخه داشتم وارد يه مرحله اي از زندگيم ميشدم که هيچ ازش نمي دونستم ، بد بختي ، توي دوست و فاميل هم ، يا هنوز کسي نرفته بود خدمت ، يا معاف شده بود ، يا خيلي وقت بود که رفته بود خدمت ، پس بدون هيچ اطلاع قبلي داشتم وارد اين مرحله ميشدم .

هر روز که نزديک تر ميشدم به اول ارديبهشت ، سختي ها و بدي هايي که به طور معمول همه از خدمت ميگن ترسم رو زياد کرده بود .... با اين فکر و خيالات سرکردم تا بالاخره روز موعود ، يعني اول ارديبهشت ، فرا رسيد ... کله سحر بيدار شدم و خودم رو رسوندم به نظام وظيفه ، از شش صبح گذشته بود ، هوا هنوز روشن نشده بود ، يک جمعيت عظيم با اولياشون جلوي در وايساده بودن ، اونا رو که ديدم خودمو باختم .. آخه من تنها اومده بودم ...... خيلي هاهم کوله پشتي و ساک با خودشون آورده بودن ، اما من دست خالي بودم ! اگه ميگفتن همين الان بريد پادگانتون چي ؟! .... اما با ديدن چن نفر ديگه که هم تنها بودن و هم وسايلي همراه خودشون نداشتن ، يه کم دلم گرم شد ..... خودم رو به زور از بين جمعيت جلوي در رد کردم و وارد شدم .

چندين و چند صف تشکيل شده بود ، منم رفتم توي يکيشون ايستادم ، که باز روحيه م رو باختم ! آخه نصف بچه ها سرشون رو زده بودند ، اما من نه ! .. ولي خوب ...خيلي ها هم نزده بودند ..پس باز دوباره دلم گرم شد !

فک کنم يه نيم ساعتي توي صف وايساده بودم و به صحبت کسايي که با هيجان از خدمت رفتن و اينا صحبت ميکردن ، گوش ميدادم که ، يکي از مسئولين اومدو گفت بريم توي حياط بنشينيم .. همه رفتيم و روي زمين نشستيم و اون آقا شروع کرد به صحبت ، بعد از کلي صحبت و راهنمايي و نصيحت ، شروع کرد به خوندن کدها و تقسيم بچه ها ، اول از همه هم کد ما رو خوند

همه يه گوشه از حياط که برامون مشخص کرده بودند ، جمع شديم ... چند تا سرباز اومدن و برگه هايي رو بينمون تقسيم کردن که توش نوشته بود ، ما بايد روز شنبه ، 4 ارديبهشت خودمون رو به محل مشخص شده خدمتمون معرفي کنيم ... من هم برگه م رو گرفتم و خوشحال از اينکه تا اون موقع معرفي خودمون به پادگان ، ميشم 4 روز خدمت ! ( اون موقع اينقدر برام خيلي بود !)

راهي خونه شدم .

ساعت هشت صبح با يه کوله ، پر از وسايل ضروري اي که توي نامه هاي نظام وظيفه نوشته شده بود ، وارد پادگان شدم ، که دژبان ، اول به کلاهم گير داد . آخه موهامو زده بودم ... اونم براي اولين بار ! حس بدي بود وقتي داشتم کچل شدنمو توي آينه سلموني ميديدم ... ويلي ديگه اونجا جاي خجالت کشيدن نبود ، ميشد گفت نود درصد بچه ها موهاشون رو زده بودن ، به همين خاطر همرنگ جماعت شدم و کلاهم رو برداشتم ، بعد تازه نوبت به گشتن کوله پشتيم شد ، تک تک وسايل کيفم رو ريخت بيرون ، خوراکي ، قاشق چنگال ، سوزن نخ ، ادکلن و .... خيلي چيزاي ديگه رو که به سختي جاشون داده بودم تو کيفم ، بعد از چک کردن کيف با هزار بدبختي برشون گردوندم توي کوله پشتيم و رفتم قاطي بچه هاي ديگه که تو ظل آفتاب ، روي آسفالت داغ نشسته بودند ، نشستم ...

از ساعت هشت صبح ، تا نزديک ده و نيم ؛ يازده يکي دو نفر اومدن و رفتن و هنوز نميدونستيم بايد چيکار کنيم ، توي اين مدت چند تا از دژبانا ميومدن و مثلا بهمون روحيه مي دادن ! يکي با هيجان اومد و گفت : شما دستشويي رفتيد که ؟! چند نفر گفتيم : نه ! چطور ؟

گفت : براتون متاسفم ! خود من روز اولم مثل شما خبر نداشتم و بدون اينکه دستشويي رفته باشم اومدم پادگان ، آقا تا 6 بعدازظهر نگهمون داشتن و نذاشتن از جامون تکون بخوريم ، ما هم گلاب به روتون مجبور شديم که تو شلوارمون ...

واقعا خيلي تو روحيه اثر داشت ! ... يه کم ديگه که گذشت ، يه دژبان ديگه اومد و گفت : ما يه اشتباهي کرديم به حرفاي ارشدامون گوش نکرديم و نرفتيم يه خوراکي واسه خودمون بخريم تا بعد از ظهر نگهمون داشتن و فکر کنيد چه ضعفي کرديم !

من که چون خوراکي داشتم همراهم کاري نکردم ، ولي خيلي از بچه ها حمله ور شدن به سمت تنها بوفه پادگان !

استرس و ترس بود که روي هم تلنبار مي شد .

بالاخره نزديکاي 12 ظهر بود که يه نفر اومد و بهمون يه فرم داد ، پرش کرديم ، بعد رفتيم توي يه سالن ، مدارکمون که کپي کارت ملي بود و برگ واکسيناسيون ، داديم و بهمون يه کاغذ رسيد دادن ، اومديم بيرون وارد يه قسمت ديگه از پادگان شديم و بهمون گفتن که اونجا بشينيم ، يه نفر اومد و شروع کرد به تقسيم کردنمون ، اول اونايي رو که خدمت قبلي داشتن رو از خدمت اولي ها ! جدا کردن ، اينجور که گفتن اونايي که خدمت قبلي دارن ، بلند شن و يه قدم برن عقب ، بعد ما هم تقسيم شديم ، از لحاظ ميزان تحصيل ، فوق ديپلم ها ، ليسانس ها ، فوق ليسانس ها و دکترا از هم جدا شدند ، و هر دسته رو يه نفر با خودش برد ، گروه ما ليسانسه ها رو هم يه نفر اومد بالا سرمون و اول گفت رديف اول 6 نفره تشکيل بشه و رديفاي بعدي پشت سرشون راه بيفتن ، ما هم خسته ، تشنه ، گشنه ، گرما زده و پر از استرس ، رفتيم و رفتيم تا به يه جايي رسيديم و اونجا نشستيم ، جلومون هم دستشويي بود که يه نظامي اومد و خيلي مهربون به يکي از سربازاش گفت بپر در دستشويي رو باز که هر کي ميخواد بره ، يه کم خوشحال شدم که يکي از حرفاي دژبانا درست از آب در نيومده !

بعدش رفتيم يه قسمت ديگه و يه نفر اومد و بهمون چندين و چند فرم داد واسه تشکيل پرونده ، شروع کرديم به پر کردنشون ، بعد که کارمون تموم شد يه ليست بهمون دادن که حتما روز چهارشنبه 8 ارديبهشت که مي شد اولين روز آموزشيمون با خودمون بياريم ... يه شاخه گل رز مصنوعي ! يه پوشه ، چند برگ ورق آ 4 ؛ گيره و کليپس ، يک بسته کيسه زباله و يک جعبه دستمال کاعذي ! چيزاي عجيبي بود ولي بايد مياورديم و به قول نظاميا ارتش که چا نداره !

بعد از صحبتا آقايي که اين صحبتا رو ميکرد حسن ختام گفت : شانس آوردين که لباس شخصي هساين ! اگه لباس نظام تنتون بود بهتون ميگفتم !!!

بعد از صحبتا ، يه جاي ديگه جمع شديم و همون آقا مهربون نظاميه اومد بالا سرمون و فهميديم ايشون سرهنگ رياحي ! فرمانده گردان ما که گردان 2 بود هست !

و من تازه فهميدم که توي چه گرداني افتادم ! يادمه چند وقت پيش توي اينترنت در مورد اين پادگان سرچ کرده بودم و اونجا نوشته يود که سخت گير ترين گردان کردان 2 هست و فرمانده ش که سرهنگ رياحي باشه ، سخت گير ترين فرمانده !

از نظر روحي داغون بودما ! له له !

سرهنگ همه رو به صف کرد و به سربازاش گفت که به هرکدوممون پوتين و لباس و اينجور چيزا رو بدن ، خلاصه وسايلمون رو گرفتيم و نزديک شش بعد از ظهر ، تشنه و نهار نخورده ، با کلي بار تو دستم ، راهي خونه شدم

روز چهارشنبه ، هشتم ارديبهشت بود ، من و خيلياي ديگه ، کوله به دست و لباس فرم پوشيده دم در پادگان وايساده بوديم ؛ که يکي از دژبانا اومد و در رو باز کرد و گفت که وارد شيم ، اما نه به همين راحتي ! کوله مون رو ميگشتن ، به ظاهرمون هم نگاه ميکردن که اگه مشکلي داشت ، ازش ايراد بگيرن ، نوبت من که شد مشکلي توي وسايلم نبود ...اما وقتي داشتم ميرفتم داخل ، نگاه يکي از دژبانا به پوتينم افتاد ، چون بند پوتينم رو تا آخرين سوراخش نبسته بودم گفت برو کنار ... بند پوتينت رو تا آخر ببند بعد بيا برو تو !

خلاصه ، با هزار بد بختي وارد شديم ، جلوي مسجد پادگان که رسيديم گفتند وسايلمون رو يه گوشه اي بذاريم و همه بريم به مسجد ، داشتيم وارد مسجد ميشديم که يکي از سرهنگها اونجا اومد و گفت همتون ايد پلاستيک داشته باشين و پوتينتون رو بذارين داخلش ... يه سري از بچه ها پلاستيک همراهشون بود و سريع از توي جيبشون دراوردن و پوتينشون رو گذاشتن داخلش و رفتند داخل مسجد ، يه سري هم که مثل من پلاستيکي واسه پوتينشون نداشتن رفتند سراغ وسايلشون ، منم که مونده بودم الان که هيچ پلاستيکي با خودم ندارم چيکار بايد بکنم ، فقط وايساده بودم و داشتم به وسايلم و تلاش بچه ها واسه جور کردن يه پلاستيک نگاه ميکردم ، که يکي از ارشد ها اومد سراغ ما و گفت : کسي نره از کيسه هاي زباله ش پلاستيک برداره ها !

اين رو که گفت انگار يه چراغ اميدي برام روشن شد ! ميگن عدو شود سبب خير اگر خدا خواهدا ! منم خيلي خوشحال ، از اينکه بالاخره راه حلي واسه مشکلم پيدا شده ، بدون اتلاف وقت رفتم سراغ کيسه هاي زباله اي که آورده بودم ، بازشون کردم و يه پلاستيک ازش برداشتم و پوتينم رو گذاشتم داخلش و خوشحال از اينکه اين مشکل به خير گذشته ، به همراه بقيه بچه ها وارد مسجد شديم .

سه گردان بوديم ، به همين خاطر بهمون گفتن توي سه رديف بشينيم ، بچه هاي هر گردان ، جدا جدا پشت سر گردان خودشون نشستن ، بعد از اينکه همه توي مسجد مستقر شدن ، همون سرهنگي که گفته بود با پلاستيک وارد بشيم ، اومد و شروع کرد به سخنراني ،خودش رو معرفي کرد ، سرهنگ بيگي ... بعد ورود مارو خوش آمد گفت ، يه کم از جو آموزشي برامون گفت ، از اينکه اينجا مثل خونه نيست که با قربون صدقه بيدارت کنن ... ميان بالا سرت و با يه فرياد خشمگين و بلند "برپا ! " بيدارتون ميکنن ! اينجا هم طبق برنامه بايد همه کاراتون رو انجام بدين که به اين برنامه ميگن برنامه ي " سين " يعني " ساعت يگان نظامي " ...مثلا بيدارتون طبق اين برنامه 4 صبحه و خاموشي 9.30 شب ...

بعد از اين صحبت ، براي حسن ختام سخنرانيش بهمون صلوات نظامي فرستادن رو ياد داد و رفت ، بعدش امير آرامي ، فرمانده پادگان ، اومد و شروع کرد به سخنراني ... صحبتاش جالب بود ، بعد خوشامد گويي و اين حرفا ، گفت که من هميشه تو مسجدم ! نه که بخوام ريا کنما ! ولي من از قبل از اذان صبح براي خوندن نماز شب، اينجام ! ... بعد از اين حرفا ، براي آخر صحبتاش گفت : همون طور که گفتم ، من بيشتر وقتا مسجدم ... پس سعي کنيد موقع صلوات ، صلواتتون رو بلند بفرستيد که صلوات بلند فرستادن ، تشويق داره و شايد يه دفه ديديد 50 درصدتون 24 ساعت فرستادم مرخصي تشويقي

وقتي از مسجد بيرون اومديم ، جلو پامون يه گوسفند کشتند و رفتيم به غذاخوري گردانمون ، مقسم ها ( تقسيم کننده هاي غذا ) که از بچه هاي خودمون بودن و من نفهميدم کي واسه اين کار انتخاب شدند ، واسمون توي ظروف فلزي اي که همونجا بود چلو مرغ رو ريختند و ما نشستيم پشت ميز و شروع کرديم به خوردن ، من که فکر کنم دو قاشق بيشتر نتونستم بخورم . نمي دونم دليلش چي بود ؟ به خاطر اولين روز آموزشيم بود يا بد بودن کيفيت و مزه غذا ... شايدم به خاطر اين بود که صبحانه رو مفصل خورده بودم .... هر چي بود بعد از همون دو قاشق ، ظرفم رو برداشتم و محتوياتشو توي سطلي که جلوي در غذاخوري گذاشته بودن ، خالي کردم ، ظرف خالي رو ، روي ميز کناري سطل آشغال گذاشتم و رفتم بيرون ، دقيقه اي طول نکشيد که بقيه هم اومدن بيرون ، حالا يا سرعتشون خيلي بالا بود ، يا مثل من يکي از اون سه دليل غذا نخوردن رو داشتن .

هر چي بود همگي يه جا جمع شديم ، گفتن نظامي بشينيم ، نظامي نشستن هم اينجور بود که يکي از پاهامون رو نود درجه ميکرديم و دستمون رو ميذاشتيم روي اون ، اون يکي پامون رو هم زانوش رو روي زمين ميذاشتيم و حتما بايد پنجه پامون فقط روي زمين مي بود ، که خداييش خيلي سخت بود ، ولي چاره اي جز تحمل نبود ... بعد که ديدن خسته شديم بهمون گفتن راحت باشين ، ما هم با ذوق ، راحت روي زمين نشستيم ، که يکي از ارشدا گفت : از اين به بعد اگه بهتون گفتن راحت بشينين

اگه طرف ، درجه ش روي بازوش بود ، ميگين سپاس سرکار ، اگرم درجه ش روي شونه ش بود ، بايد بگين سپاس جناب !

خلاصه ، دونه دونه اسممون رو ميخوندن ، پروندمون رو که سري پيش پر کرده بوديم ، با مدارکي که گفته بودن امروز بياريمشون کامل ميکردن و تک تک ميرفتيم واسه تعيين گروهان ، توي همين صدا کردن اسامي ، اسم يک نفر رو که خوندن برام خيلي آشنا بود ، امير گياهي ، زياد ديگه فکر نکردم که از کجا برام آشناست ، نشستم و منتظر ، تا بالاخره اسم منو هم خوندن ، رفتم مدارکم رو دادم ، بعدش وسايلي رو که ازمون خواسته بودن بياريم ، گرفتن ، پوشه ، گيره پوشه ، چند ورق آ4 ، دستمال کاغذي و بسته کيسه زباله رو بهشون دادم و رفتم واسه تقسيم شدن توي گروهان ، گردان ما دو تا گروهان داشت : گروهان سه و گروهان چهار ، که من افتادم تو گروهان چهار ، بعد هم وسايل باقيمونده رو که بهش ميگفتن استحقاقي ، بهمون دادن : دو تا ملحفه و پتو ، صندلي تا شو ، دمپايي ، پودر لباسشويي ، واکس ، 60 ×60 ( زير اندازي پلاستيکي که طول و عرضش 60 سانت بود و وقتي زمين خيس يا داغ بود اون رو مينداختيم و روش ميشستيم ) ، گل آنکادر ( بعد از آنکادر کردن تخت و پوتين ، اين گل رو روش ميذاشتيم )

بچه ها که تکميل شدند ، بهمون گفتند صندلي هايي رو که بهمون دادن ، باز کنيم و بشينيم روش ، ما هم دور تا دور حياط پادگان ، دور هم نشستيم ، چند دقيقه بعد ، سرگروهبان نوايي که خودش رو جانشين گروهان معرفي کرده بود ، اومد و يه کم برامون خط و نشون کشيد و ترسوندمون ، بعدش چهار تا از بچه ها رو انتخاب کرد و گفت که برن توي آسايشگاه و يه تخت دو طبقه رو بيارن پايين تا به ما روش آنکادر کردن تختامون رو ياد بده .

خلاصه ، آنکادر کردن رو يادمون داد و بعد گفت که بايد کمد کنار تختمون رو چطور بچينيم .... آموزشمون که تموم شد .

گفت : خوب ، الان همه ميريد بالا ، تختاتون رو آنکادر ميکنيد ، نيم ساعت وقت داريد اين کارو انجام بديد ، واي به حال کسي که وقتش بگذره و آنکادرش مشکل داشته باشه ... ما هم با استرس و ترس ، خودمون رو به آسايشگاه که طبقه دوم گردان بود رسونديم ...

کلا از صبح روبراه نبودم و اينا هم هي با تهديد و ترسوندن ، روحيه م رو بهتر ميکردن ! به دنبال ارشدمون ، محبوبيان ، طبقه اول رو رد کرديم و به بقه دوم که رسيديم سمت چپ و سمت راستمون دو تا در بود و دو تا آسايشگاه آسايشگاه سمت راست ،چون زود تر پرشده بود به ما گفتن که بريم آسايشگاه سمت چپ ، که اسمش آسايشگاه شماره 2 بود ، نمي دونم چرا از اسم آسايشگاه خوشم نميومد ، حس خوبي يه اين اسم نداشتم ، خوب ، ميگفتن خوابگاه ... حالا چرا اصرار داشتن روي آسايشگاه ، نمي دونم ... وارد آسايشگاه شديم ، يه فضاي خيلي بزرگي بود که به درازاي اين فضا ، سه رديف تخت دو طبقه که کنار هرکدوم يه کمد دو طبقه بود ، رديف اول که پر شده بود ، منم رفتم به سمت رديف دوم ، که يه جا واسه خودم بگيرم ، که بالاخره يه تخت توي رديف دوم پيدا کردم و داشتم وسايلم رو ميذاشتم روش که محبوبيان ، ارشدمون اومد و بهم گفت : تخت کناري ، طبقه بالاش خاليه ، برو اونجا ، ولي من که اطلاعات زيادي در مورد آموزشي و پادگان خودمون از توي اينترنت به دست اورده بودم ، به سفارش مطالب توي اينترنت ، که گفته بود ، هميشه سعي کنيد تخت زير رو انتخاب کنيد ، چون آنکادر کردنش خيلي راحت تره ،عمل رکدم و روبه محبوبيان گفتم : نه ! من ميخوام روي همين تخت زيري باشم ، اونم که ديد نظرم عوض نميشه ، اصراري نکرد و رفت سراغ بقيه بچه ها ، روي تخت داشتم به اين فکر ميکردم که چطور بايد دوماه از رندگيم رو توي اين پادگان و آسايشگاه بگذرونم که يادم افتاد ، از نيم ساعت وقتي که داشتيم ، چيزي واسه آنکادر کردن تختم نمونده ، روي هر تخت ، يه ابر تکه پاره گذاشته بودن که نقش تشک رو ايفا مي کرد !

دو تا ملحفه بهمون داده بودند ، که بايد يکيش رو مينداختيم روي اين ابر درب و داغون ، بلند شدم و اومدم ملحفه رو بندازم روي ابر ، که ديدم يادم نيست چجوري بايد اين کارو بکنم که اين ملحفه از روي ابر تکون نخوره ، داشتم واسه خودم غصه ميخوردم و به خودم ميگفتم اگه يه کم حواست بود که چجوري بايد تختت رو درست کني الان وضعت اين نبود ، با تکون خوردن تخت ، از فکر و خيال اومدم بيرون ، تخت بالاييم بود که وسايلش رو گذاشته بود روي تختش ، تا منو ديد اومد سمتم و با هم سلام عليک کرديم .

گفت : من مهرانم

منم گفتم : مهدي ام .

مهران نگاهي به تختم انداخت و گفت : هنوز آنکادرش نکردي ؟

اين رو که گفت ، داغ دلم تازه شد ، گفتم : نه ! موقع آموزش ، حواسم نبود ، الانم هرکاري ميکنم ، نميدونم چه کنم .

اونم که حال نزارم رو ديد ، لبخندي زد و گفت : اينکه غصه نداره که ! بيا با هم هر دو تا تختو درست ميکنيم ! اولم از تخت تو شروع ميکنيم .

منم که انگار يه بار بزرگ از دوشم برداشتن ، با ذوق ازش تشکر کردم و وسايل روي تختم رو گذاشتم روي تخت مهران و با هم شروع کرديم به آنکادر کردن تختم ، دور تا دور ابر رو ملحفه کرديم و براي اينکه محکم باشه و تکون نخوره ، ملحفه زير ابرو با چند تا سنجاق به هم محکم کرديم ، سر و ته ملحفه رو هم که هنوزم ياد نگرفتمش ! حالت پاکتي کرديمش و بالاخره درست شد !

بعدش رفتيم سراغ تخت بالا سرم که تخت مهران بود ، اون رو هم با هم درست کرديم و بعد نگاهي به ساعت انداختيم ، 45 دقيقه شده بود ! روي تخت نشستيم يه کم استراحت کنيم ، که يکي از اراشد ! اومد و گفت وضعيت ناقص کنين و بياين شام !

بعد از ديدن اين ارشد ، فهميدم که ما سه تا ارشد داريم ، که از بين اين دوتا ارشد ، دو تاشون مثل خودما سرباز بودن و داشتن دوران خدمت پس از آموزشيشون رو ميگذروندناسم يکيشون عدنان بود و ليسانس داشت ، اسم اون يکي ناصر بود و فوق ديپلم داشت ، يکيشون هم داشت آموزش ميديد واسه استخدام شدن و کادري شدن ، که به اينها ميگفتن هنرآموز .

ما هم قبل از اينکه وضعيت ناقص کنيم ، وسايل ضروريمون رو گذاشتيم توي کمد ، از مسواک گرفته فا حوله و صابون و غيره ...

قاشق چنگل و ليواني رو که بهمون داده بودن برداشتيم ، و وضعيت ناقص کرديم ! ... يه توضيحي در مورد وضعيت ناقص و وضعيت کامل بودن بدم : وقتي ما لباس فرم ، کلاه و پوتين ، به صورت کامل ، تنمون بود ...ميگفتيم وضعيت کامل ، و اگر کلاه رو از سرمون برميداشتيم و به جاي پوتين ، دمپايي هاي يک شکلي رو که بهمون داده بودن مي پوشيديم ، بهش ميگفتن وضعيت ناقص کردن ، که ما توي اين وضعيت ، نسبت به وضعيت کامل خيلي خيلي راحت تر بوديم .

خلاصه با مهران ، وسايلمون رو برداشتيم و با وضعيت ناقص به سمت غذا خوري رفتيم ... از جلوي در ، سيني مخصوص غذا رو که توش جاي برنج و خورش و سالاد داشت برداشتيم و به سمت مقسم هاي غذا رفتيم ، شام جالبي بود ! اونا هم توي ظرف ، يه تخم مرغ آب پز ، يه سيب زميني ، به همراه يه بسته کره و يه تيکه نون گذاشتن به عنوان شام ! با مهران رفتيم پشت يه ميز و شروع کرديم به خوردن شام ! هنوز با هم صميمي نشده بوديم و حرف خاصي به هم نمي زديم ،ذولي همين که يه نفر بود و باعث ميشد حس کنم که تنها نيستم ، برام خيلي ارزش داشت .

بعد از شام ، چون ديگه آزاد بوديم و بيکار ، با مهران رفتيم گوشه محوطه پادگان نشستيم ، تا بقيه بچه ها رو تو روز اول خدمتي تماشا کنيم ، ببينيم اونا هم مثل ما زياد حالشون جالب نيست يا نه ... واسشون فرقي نداره که کجان ... يه کم که نشستيم ، آفتاب دم غروب ، يه کم چشممون رو اذيت کرد ، به همين خاطر ، مهران که دنبال يه جاي بهتر واسه نشستن بود ، چشمش به نيمچه باغچه ي وسط محوطه افتاد ، که فقط يه درخت توش جا شده بود ! سريع از جاش بلند شد و رو به من گفت : بيا بريم اونجا بشينيم .... با هم بلند شديم و رفتيم تکيه داديم به درخت و زير سايه خنکش نشستيم ... مهران هم سريع از توي جيبش يه تکه کاغذ دراورد و شروع کرد به چيز نوشتن .

_: چي مينويسي ؟

مهران : خاطرات دوران خدمت !

_:آخه دوران خدمت هم خاطره داره ؟! همه ش سختيه و به نظرم يادآوريش هم ، همه ش زجره .

مهران که مشغول نوشتن بود ، لبخندي زد و گفت : واسه خودم نيست که !

_: حتما داري واسه بچه ها و نوادگانت مينويسي ، که بگي تو دوران خدمتت چه سختي هايي که نکشيدي ! نه؟!

مهران که ديد تا درست ازش جواب نگيرم ، دست از سر کچلش ! ( نه که خودم اون موقع خيلي مو داشتم !) بر نميدارم ،نوشتن رو رها کرد و با من و من گفت : راستش نه واسه خودم مينويسم ، نه واسه بچه ها و نوادگان آينده ام ، دارم واسه نامزدم مينويسم ، ازم قول گرفته که مو به موي لحظات خدمتم رو براش بنويسم .

منم که ديگه به جوابم رسيده بودم ، گذاشتم که با خيال راحت نوشتنش رو ادامه بده و خودم مشغول تماشاي بچه هاي ديگه شدم ، خيلي برام جالب بود ، کسي حرف نمي زد ، کسي نمي خنديد ، هر کي واسه خودش بود ، يه سري دست تو جيب و سر به پايين داشتن بي هوا توي محوطه راه مي رفتن ، يکه سري گوشه اي نشسته بودن و به دور دست خيره شده بودن ، يه سري مثل من مشغول آناليز روحيه بچه ها بودن ، يه سري هم مثل مهران مشغول نوشتن بودن ، که دليل نميشد حتما خاطره باشه ... کلا يه لشکر شکست خورده بوديم ، اونم به معناي واقعي کلمه !

با جمع شدن بچه ها روبروي غذا خوري فهميدم که خبريه ، دقت که کردم ديدم بله ! محبوبيان اومده و داره ميگه بريد وضو بگيريد که داريم ميريم واسه نماز ، مهران کاغذ و خودکارش رو جمع کرد و با هم رفتيم وضو گرفتيم و توي صف وايساديم . قانون صف تشکيل دادنم جالب بود ! صف ها بايد رديفشون ضريب 3 ميبود ... مثلا براي تشکيل يه صف ، يا 3 نفر يا 6 نفر ، يا 9 نفر و ...

جلو وايمسادن و بقيه هم پشت سرشون صف رو درست ميکردن ، اينجا هم عدنان ، که خيلي سعي ميکرد ، با در هم کردن اخماش ، خودشو جدي نشون بده ، اومد جلو و گفت 6 نفر بياين صف رو تشکيل بدين ، بقيه هم پشت سرشون .

بعد با يه از جلو نظام و از راست نظام ، وقتي ديد که صف مرتب شد ، گفت بشينين ، ما هم بلافاصله نظلمي نشستيم

اونم براي اينکه زياد باهامون کار داشت ، گفت راحت بشينين ، که همگي با گفتن سپاس ، جناب ! راحت روي زمين نشستيم.

ناصر و محبوبيان هم بهش پيوستند .

عدنان رفت کنار و ناصر اومد جلو ، شروع کرد به صحبت : الان بايد آماده بشين براي رفتن به مسجد ، واسه نماز ، نماز اجباريه و کسي هم حق نداره بپيچونه ... در طول رفتن به مسجد ، اولا که بايد منظم و ضرب پا راه برين ، يعني معمولي راه ميرين و فقط بعد از سومين قدم ، پاي راستتون رو محکم ميکوبين زمين : يک ، دو ، سه ... ضربه ، کار دومي هم که ميکنين در طول مسير مسجد بايد يه شعار مخصوص ، واسه با هم خوندن داشته باشين ، که نسبت به گروهاناي ديگه ، مخصوصا گروهان سوم ( هم گردانيمون ) ، بعد از اينکه شعارتون تموم شد . مسئول شعارتون ميگه گروهان ؟! شما ميگين : چهار ... خوب حالا کي قراره بشه مسئول شعار ؟

چند نفر داوطلب شدن که از هيچ کدوم استقبال نشد و قرار شد محبوبيان ، يکي از ارشدامون به طور موقت اين کارو انجام بده

بعد از اين تصميم ، بلند شديم و به سمت مسجد راه افتاديم ، با شعار محبوبيان که بايد تکرارش مي کرديم :

استاد نبرد و ميدان

برجسم همه عالم جان

بر تخت دليري سلطان

کيه کيه کيه ؟ عباسه

آن موج خروشان عشق

آن صاحب دستان عشق

شور و سرو سامان عشق

کيه کيه کيه ؟ عباسه

از باده ي مردي سيراب

قرص قمر عالم تاب

گنجينه ي عشق ناياب

کيه کيه کيه ؟ عباسه

خلاصه ، بعد از اين شعار ها و نماز خوندن ، از مسجد برگشتيم و خوشبختانه برگشتن از نماز مغرب و عشا ، نه ضرب محکم پا اجباري بود ، نه شعار دادن ، پس بدون سختي و دردسر به جلوي گردان رفتيم .

ارشدامون همونجا به خطمون کردن و شروع کردن به شمردنمون ! يا همون آمار گرفتن ، بعد از اينکه آمار گيري تموم شد ، ناصر از توي دفتر فرماندهي گردان اومد بيرون اونم با يه کاغذ ؛ بعد گفت : خوب ! ميخوام اسامي نگهباناي امشبو بخونم ...

نگهبان ؟! اونم تو شب اول ؟! بدون هيچ صحبت و آموزش قبلي ؟! خدا کنه که من نباشم ...

ناصر ادامه داد : 14 نفر نگهبانن ، که اسامي و محل نگهبانيشونو ميخونم .

خوشبختانه اسامي رو به ترتيب حروف الفبا ميخوند و اسم منم اون آخرا بود !

توي نگهبانا ، يه گروهبان نگهبان ، يه معاون گروهبان نگهبان ، سه تا نگهبان واسه هر آسايشگاه ، که ميشد 6 نگهبان واسه دو تا آسايشگاه ، سه نگهبان واسه غذا خوري و سه تا هم واسه سرويس بهداشتي !

دليل اينم که هر قسمت ، سه تا نگهبان داشت به خاطر اين بود که در طول شب سه تا نگهبان تعويض بشن ، نگهباني از ساعت 10 شب شروع ميشد و هر پاس نگهباني دو ساعت بود ، به 10 تا 12 ميگفتن پاس يک ، به 12 تا 2 ميگفتن پاس دو ، به 2 تا 4 که پاس آخر بود ، ميگفتن پاس سه .

بعد از اينکه نگهباناي بد شانس شب اول مشخص شدند ، از صف اومدن بيرون تا براي نگهباني ، توجيه و آماده بشن .

بقيه مونم رفتيم توي آسايشگاهامون تا وضعيت خواب کنيم !

مراسم قبل از خوابم واسه خودش مصييبتي بود ، اول ، قبل از خوابيدن ، بايد پوتينامون رو مرتب و بغل هم ميذاشتيم کنار هم ، اسممونم ميزديم روش ... تا يه بارم اينجوري آمارمون رو بگيرن ... بعد از مرتب کردن پوتينا ، بايد زير تختمون رو مرتب ميکرديم و لباس خواب مي پوشيديم ... لباس فرممون رو بايد با به جالباسي ميزديم و بعد يه پلاستيک کاور که بهمون داده بودند روش ميکشيديم و آويزون تختمون ميکرديم ... واسه خواب هم يه شلوار کردي مشکي بهمون داده بودن با يه عرق گير سفيد ، که نه بايد طرح دار مي بود ، نه رکابي .

خلاصه ! بعد از اينکه لباساي فرممون رو آنکادر کرديم و آويزون تخت ، شروع کرديم به وضعيت خواب کردن ! لباس مخصوص خواب رو که پوشيديم ، ناصر اومد و گفت : کي بلده قرآن بخونه ؟! يکي از بچه ها اعلام آمادگي کرد و همراه ناصر رفت بيرون ، ناصر قبل از خارج شدن از آسايشگاه به سمت ما برگشت و گفت : موقع خوندن قرآن همه خبردار مي ايستيد ، نه جنب ميخوريد نه جيکتون در مياد ، واي بحالتون اگه رعايت نکنين ! ( ادبيات رو دارين خداييش ؟!)

بعد از خوندن قرآن ، يه صلوات نظامي فرستاديم و راهي رختخوابمون شديم ، ساعت از نه و نيم گذشته بود که خاموشي رو زدن و ما هم خوابيديم .

يه چند دقيقه اي که گذشت ، صداي ناصر رو شنيدم که گفت : جهت اطلاع ! موقعي که خاموشيو زدن ،مار نيشتو زد جيکتون در نمياد ، واي بحال کسي که صدايي ازش بشنوم ... ورفت .

و ما همچنان در تلاش خوابيدن بوديم که دقيقه اي بعد ، باز سر وکله ناصر پيدا شد ، اومد وسط آسايشگاه و خيلي آروم و مهربون گفت : بچه ها کسي اينجا ليسانس کامپيوتر داره ؟

تا اين رو شنيدم ، پيش خودم گفتم اي کاش منم ليسانسم کامپيوتر بود ، تا واسش خود شيريني مي کردم و کارشون رو راه مينداختم ، خدا رو چه ديدي! شايد يه مرخصي تشويقي هم گرفتيم ازش ! ..

توي فکر و خيال و حسرت خوردن بودم که چرا ليسانسم کامپيوتر نيست ، صداي چند نفر رو شنيدم که گفتند : من !

من گفتن اين بچه ها همانا و روشن شدن آسايشگاه هم همانا !

ناصر چراغ آسايشگاه رو روشن کرده بود و شروع کرد به حرف زدن : مگه من نگفته بودم که موقع خاموشي نبايد جيکتون دربياد ؟! همه از تختاتون بيايين پايين .. چند نفرمون که اعتراض کرديم و گفتيم آخه ما نبوديم که !

اونم جواب داد : قانون ارتش اينه! تشويق براي يکي ، تنبيه براي همه ..زود همه بياييد پاين ... توي همين لحظه ، عدنان هم به ناصر پيوسته بود و ادامه تنبيه رو اون به عهده گرفت : همه حالت سرپا بشينين و با دستاتون مچ هر دوپاتون رو بگيرين .هر بار که ميشمرم ، پاهاتون رو به کمک دستاتون چهار بار عقب جلو ميکنين ...

خيلي حالت بدي بود ، شب اول ، روحيه داغون ، خوابتم بياد ، بعد از تخت خواب بکشنت بيرون و بهت بيست سي تا پا مرغي بدن ...

ديگه آخ و اوخمون که دراومد ، رضايت دادن و گذاشتن که بريم بخوابيم .

داشت چشام گرم ميشد که باز دوباره ناصر اومد بالا سرمون و با يه لحن مهربون گفت : ببخشيدا ! از خواب بيدارتون کردم ! ميخوان در و ديوار پادگانو رنگ کنن ، هر کسي که اين کارو انجام بده بهش 48 ساعت مرخصي ميدن ، کسي بلد هست ؟!

نفس هامون تو سينه حبس بود که يه دفه صدايي اومد : من فقط با قلمو بلدم ! ... وباز روشن شدن چراغ ، 50 تا شنا و رفتن توي رختخواب .

نميدونم اصلا چقدر خوابيدم ، فقط ميدونم نگاه به ساعت که انداختم ساعت 3.5 نشده بود ، از جام که بلند شدم ديدم بيشتر بچه ها مشغول تعويض لباس و آنکادر کردن تختاشونن ، در حاليکه بيداري ساعت 4 صبح بود ، همه 4 نشده ، لباس پوشيده و تخت آنکادر کرده جلوي غذاخوري ، براي صبحانه زير بارون شديد صبحگاهي به صف شده بوديم .

براي اينکه زيلد خيس نشيم سريع گذاشتن تا بريم داخل و صبحانه رو بخوريم ، صبحانه عدسي بود و منم زياد اشتها نداشتم ، دوتا قاضق خوردم و اومدم بيرون ، زير سقف پناه گرفتم تا خيس نشم ، عجيب بود حس و حالم ، نه ناراحت بودم ، نه تشنه ، نه گرسنه ( با اينکه از صبح روز قبل چيز درست حسابي اي نخورده بودم ) نه خوابم ميومد ! در حاليکه فکر کنم خيلي خوابيده بودم ، 4 ساعت بود .

بقيه بچه ها که صبحانشون تموم شد اومدن بيرون ، محبوبيان همه مون رو زير بارون به خط کرد ، مهران هم توي صف اومد کنارم و پلاستيکي رو که واسه دم پايي گذاشتن توش همراهش بود دراورد و باهاش کلاه درست کرد و گذاشت ، سرش ، بقيه بچه ها هم ازش ياد گرفتن و اين کارو کردن ، مهران خواست واسه منم کلاه رو درست کنه که ، من نخواستم ، چون يه حسي داشتم که نبايد اين کارو بکنم ...از کجا ؟! نمي دونستم .

با هزار بدبختي ، صفمون که تشکيل شد به سمت مسجد راه افتاديم و در طول راه محبور بوديم توي اين هواي سرد و زمين پرچاله چوله و با وضعيت ناقص ( بدون کلاه و با دمپايي ) روي زمين خيس پا ميکوبيديم که وقتي رسيديم به مسجد ، تمام جونمون خيس آب شده بود .

بعد از نماز ، فرمانده آموزش پادگان ، سرهنگ زارعي که ديروز ، روز اول آموزشي غايب بود ، اومد پشت تريبون و شروع کرد به سخنراني ، اينکه اينجا سربازخونه ست ، يعني خونه سرباز ، خلاصه ، بعدشم يه کم نصيحتمون کرد ، ديگه آفتاب طلوع کرده بود

نزديک دو ، سه ساعت بود که بيدار بوديم ، تازه آفتاب طلوع کرده بود ! ... ميشد پيش بيني کرد که چه روز طولاني اي در پيش داريم !

برگشتنه هم بارون هم چنان به شدت ميباريد ، بچه ها کيسه هايي ر. که توش دمپايي هاشون رو گذاشته بودند ، برداشتن تا مثل اومدنه ، ازشون به عنوان کلاه استفاده کنند ، چند نفر هم پلاستيک رو روي سرشون گذاشتند ، منم داشتم وسوسه ميشدم ، اينکارو انجام بدم که صدايي من رو منصرف کرد : _آقاي دانشجو !( کلا به فوق ديپلم به بالاها ، چون هنوز درجه اي نداشتيم ، ميگفتن آقاي دانشجو !) بردار اونو از سرت ، بهتون نگفته ن تو وضعيت ناقص چيزي نبايد روي سرت باشه ؟!!! ... نگاهش کردم ، يکي از همين هنرآموزا بود که ارشد يکي ديگه از گروهانا بود و هم کلاه سرش بود ، هم پوتين !

خلاصه ، زير شر شر بارون ، به سمت پادگان رفتيم و من تازه فهميدم چرا دو دل بودم واسه اينکه چيزي بذارم سرم ، چون اين صحنه رو يه جا ديده بودم ، حتما توي خواب بود ! ولي هرجوري ديده بودم ، مطمئن بودم اون صحنه اي رو که طرف داره داد ميزنه ، آقاي دانشجو اونو بردار از سرت ... رو قبلا يه بار ديده بودم و به همين خاطر بوده که دلم نميخواست چيزي روي سرم بذارم.

به آسايشگاه که رسيديم ، همه مون رو به خط کردن و آمار گرفتن ، بعدش فرمانده گردانمون اومد ، براي اولين بار بود که مي ديديمش ، از دور که ميومد ، جذبه رو ميشد توش ديد ، يه لباس پلنگي پوشيده بود و نقاب بلند کلاهش ، تمام صورت به پايين انداخته ش رو پوشونده بود ، تا به ما رسيد ، محبوبيان ، به همه مون يه خبر دار داد و همگي صاف و مرتب وايساديم ، سرش همچنان پايين بود و از نفرات اول صف اول شروع کرده بود و چک کردن ! دونه دونه ، موهاي بچه ها رو چک ميکرد و هرکس که بلند بود رو سفارش ميکرد که يکي از بچه ها اسمش رو مينوشت ، تا اينکه رسيد به صف ما ، دلهره گرفته بود تمام وجودمو

دوست نداشتم توي همين اولين روزا اشکالي چيزي ازمن بگيره ، قلبم تاپ تاپ ميزد ، يه دستي به سرم کشيدم ، به نظرم که کوتاهيش خوب بود ، سرم رو انداخته بودم پايين که ديدم به يک قدمي من رسيده ، سريع سرم رو آوردم بالا و اونم اومد طرفم

نگاهي به خودم و لباسم و موهام انداخت ، از نگاهش فهميدم که اشکالي پيدا نکرده و راضيه ، ولي هنوز روبروم وايساده بود و از روبروم نميرفت تا اون نفس راحته رو بکشم ، نگاهش کردم ، همچنان داشت نگاهم ميکرد ، سرم رو انداختم پايين که گفت اسمت چيه ؟! ... نميدونم چي تو صورتم و رفتارم ديده بود که اسمم رو پرسيد ، اگه اسمم رو ميخواست بدونه خوب روي سينه م زده بودم اسمم رو ، شايد ميخواست اذيتم کنه و يه دليلي واسه گبر دادن بهم پيدا کنه .

منم آب دهنم رو قورت دادم و آروم گفتم : مهدي ... ،

گفت : نفهميدم ؟!

تو دلم گفتم خوب مگه کوري ؟! اسمم رو بخون از رو لباسم ديگه ، ... نگاهش کردم ؛ منتظر تکرار اسمم بود ، با صداي بلند تر اسمم رو گفتم ، سري تکون داد و رفت به سراغ نفر بعدي .

بعد از اينکه همه بچه ها رو چک کرد ، برگشت جلوي صغ تا صحبت کنه ، کلاهش رو برداشت تا بهتر ببينه ، چقدر قيافه ش برام آشنا ميزد ! مثل يه بازيگراي خارجي بود ! موهاي بلند و خرمايي داشت که به بغل شئنه کرده بود ، يه ته ريشم داشت که خيلي قيافه ش رو آرتيستي ميکرد ، لباس پلنگي اي هم که پوشيده بود ، فيت بدنش بود و معلوم بود ، يه ورزشي ، بدنسازي اي چيزي انجام ميده ، کلا همه چيش با بقيه کسايي که از ديروز تا الان ديده بودم فرق ميکرد ، از اخلاق گررفته تا تيپ و قيافه.

بعد از سلام و خوشامد گويي به ما ،خودشو معرفي کرد : استوار يکم پياده ، کوروش حسيني ؛ بعد رفت سر اصل مطلب : خوب از بين شما کيا خطشون خوبه ؟!

چند نفر دستشون رو بردن بالا .

گفت : از صف بياين بيرون و به ناصر که کنارش وايساده بود ، اشاره کرد که اونا رو ببره تو دفتر گردان .

بعدش اومد جلو و چند تا از درشتامون رو جدا کرد و به هرکدومشون چيزي گفت . به يکيشون گفت : تو ارشد آسايشگاه يکي

به اون يکي گفت : تو ارشد آسايشگاه دويي و بعد ارشد سرويس بهداشتي ، غذاخوري ، نمازخونه ، محوطه و کوريدور فرماندهي گردان رو مشخص کرد و بقيه بچه ها تقسيم شدن توي گروه اين افراد .... که من افتادم توي گروه کريدور فرماندهي

و اين به اين معني بود که ما مسئول نظافت اين قيمت بوديم که بهش ميگفتن منطقه نظافتي و دوبار در روز بايد تموم ميشد ،يه بار بعد از نماز صبح ، بار دومم قبل از نماز مغرب .

بعد از اينکه تکليفمون روشن شد ، استوار حسيني رفت و ما مونديم و ناصر و عدنان ! اين دو تا هم شروع کردن يه کم تمرين با ما ، از جلو نظام گفتند که بعضيا بعد از کلمه از جلو ، دستشون رو بلند ميکردن و منتظر نظامش نميموندن ، که اين ناصر و عدنان رو عصباني ميکرد ، بعدش يکيشون گفت به راست راست ... خيليا به چپ چرخيدن ، و موقع به چپ چپ گفتنم همينطور .

ناصر که قاطي کرد و گفت : خير سرتون ليسنس دارين و چپ و راستتون رو نميدونيد ؟ متاسفم واسه کسي که به شما ليسانس داده ! ( لازم به توضيحه که اين ليسانس داشتن تا روز آخر آموزشي ميخورد تو سرمون !)

بعد که ديدن اشتباهاتمون ادامه داره ، يه دفعه گفتن حالت شنا بگيرين ! حالت شنا که گرفتيم ، گفتن يک که گفتيم ميريد پايين ، دو که گفتيم ميايين بالا ، يک رو گفت و رفتيم پايين بعد ديگه دو رو نگفت ، ديگه نميتونستيم خودمونو نگه داريم که گفت دو !

خوشحال اومديم بالا که نيومده گفتن يک ، ايندفه خيلي بيشتر تو حالت يک نگهمون داشت ، من که ديگه دستام توان نداشت و ميخواستم حودمو ول کنم رو زمين خيس از بارون ، عدنان که فهميده بود ديگه داره طاقتمون تموم ميشه و نميتونيم بيشتر از اين تو حالت يک خودمونو نگه داريم ، گفت : واي بحال کسي که لباسش يه کم خيس شه ( يعني خودشو بندازه رو زمين ) ديگه داشت گريه مون در ميومد که رضايت داد و گفت وايسيم ، بعدش رفتيم سر منطقه نظاقتيمون ، که گفتن وقت نهاره ، نهار قيمه بود ، يعني اسم آب و لپه رو گذاشته بودن قيمه ، دو قاشق خوردم و اومدم بيرون ، بارون شدت گرفته بود .

عدنان اومد طرفمون و گفت : کلي واستون برنامه داشتيم ، اما شانس آوردين که داره بارون مياد !

برين بالا يه گم دراز بکشين تا ببينيم هوا کي درست ميشه ، ما هم رفتيم بالا و دراز کشيديم رو تختامون ، بغد مهران از تختش اومد پايين و نشستيم کنار هم تا حرف بزنيم ، اونم شروع کرد به حرف زدن و اولش ام سوال کرد : تا حالا عاشق شدي؟!

نگاهش کردم فقط ! فهميد منظورمو .

پرسيد: باهاش هستي يا نه ؟

گفتم : نه

سري تکون داد و شروع کرد از خودش گفتن : ميدوني ؟! اينکه يکيو داشته باشي که به فکرت باشه و تو به فکرش باشي ، خيلي لذت داره ، من قبل از آشنايي بانامزدم ، اصلا فکرشو نميکردم که انقدر تو زندگيم تاثير بذاره .

_ حالا کي باهاش آشنا شدي ؟

_ راستياتش آشنا بودم ، يعني ميشد فاميلمون ... که زيادم نزديک نبود ، يه روز توي اين مهمونياي خانوادگي ديدمش و يه دل نه صد دل ... ! چند روز خواستم به اين حسم محل نذارم ، که ديدم نميتونم ، واسه همين دلمو زدم به دريا و همه چيزو واسه مادرم گفتم ، اونم زنگ زد به خاواده دختره و قرار خواستگاري رو گذاشت ، که بعدش فهميدم ، اونم تو همون مهوني من رو ديده بوده ! و به همين راحتي وصلت انجام شد ! حالا هم نامزديم ، تا اين خدمتم تموم بشه و بريم سر خونه زندگيمون ...

تازه داشت بحثمون گرم ميشد که با صداي وحشتناک ضربه اي به در شيشه اي آسايشگاه حواسمون به سمت در رفت .

ناصر بود : همه پاشيد ، بارونم بند اومده ، بشمار 3 همه وضعيت کامل ، پايين جلوي گردان به صفيد ، واي بحال کسي که بعد از بشمار 3 به صف نشده باشه ... ورفت .

ما هم نفهميديم که داريم چيکار ميکنيم ! همه سريع صندلي هاي تاشومنون رو از زير تختمون کشيديم بيرون و نشستيم روش تا پوتينامونو پامون کنيم ... اين ناصر هم برگشته بود بالا سرمون و شروع کرده بود به شماردن : بشمااااااار يک ... تازه بند دو تا پوتينمو باز کردمو پاهام رفت توش ، بشمااااااار دو ... بند پوتين اول رو محکم بسته بودم و مشغول بستن بند پوتين دومم بودم

بشماااااار سه ... بند پوتين دوم رو بسته و نبسته از جام بلند شدم و زدم از آسايشگاه بيرون ، پله اول رو که رد کردم ديديم چن تا از بچه ها دارن ميان بالا ، چشمشون که به من افتاد گفتن : ا ! تو هم که مثل ما کلاهت يادت رفت ! دستي به سرم کشيدم و ديدم اي دل غافل داشتم بدون کلاه ميرفتم پايين ! با بچه ها برگشتم توي آسايشگاه ، همه خبر دار وايساده بودن و ناصر مشغول نوشتن اسمشون بود ، بنده خدا ها نتونسته بودن کارشون رو تموم کنن ، چشمش که به ما افتاد گفت : شما چرا برگشتين ؟

ما هم جواب داديم : کلامون رو جا گذاشته بوديم .

گفت : خوب .. زود برين کلاهاتونو بردارين ..

ماهم کلاهامون رو گذاشتيم سرمون و با بقيه بچه ها رفتيم پايين و به صف شديم .

محبوبيان اومد بالا سرمون و ما رو برد به يه ميدون کوچيک که پشت ساختموناي گردان بود و بهش ميگفتن ميدون صياد.. رفتيم اونجا و يه کم با هامون نظام جمع کار کرد ، يعني با نضم راه رفتن توي صف ، به موقع و هماهنگ پا کوبيدن . از اينجور چيزا رو بهمون ياد داد ، بعد که ديد خسته شديم ، گفت بشينيم ، وقتي نشستيم ، گفت : خسته نباشيد .

يه سريمون گفتن مرسي ! يه سري هم گفتن سپاس ! .. اونم هيچ کدوم رو قبول نکرد و گفت : موقعي که به شما ميگن خسته نباشيد ، بايد بگين : " نصر من الله ، و فتح قريب "

بعد شروع کرد به آموزش چند تا چيز ديگه : اول در مورد سلسله مراتب ، بهتون بگم که شما بايد سلسله مراتب رو رعايت کنين ، اگر مشکلي ، سوالي ، انتقادي و پيشنهادي داشتين ، اول مياين پيش من ، من نبودم ميرين پيش سرگروهبان ناصر..

اون نبود پيش جناب سروان عدنان ... ، اگه ايشونم نبود ، ميرين پيش جانشين فرمانده گروهان ، سرگروهبان نوايي ، بعد سرکار استوار حسيني ، ديگه اگه هيچ کس نبود و يا از هيچ کدوم ازينا جوابي نگرفتين ، ميرين پيش سرهنگ رياحي ، فرمانده گردان

اگه ديده بشه که کسي سلسله مراتب رو رعايت نکرده و موضوعي رو بدون مطرح کردن پيش اراشد ، به فرمانده گروهان گفته باشه ، به شدت باهاش برخورد ميشه .

بعد ليست اسامي رو که دستش بود ، برداشت و يه اسم از روش خوند ، اوني که اسمش رو خونده بود ، گفت بله؟!

محبوبيان خيلي جدي گفت : توي نظام بله و ما نداريم ... موقع حضور غياب اگه اسمتون رو خوندن جواب يه کلمه ست : "من"

محبوبيان همچنان به آموزش ادامه مي داد : بعد از اين حرفا ميريم سراغ آموزش احنرام گذاشتن ؛ الان چون شما درجه ندارين و تازه روز آخر آموزشيتون توي مراسم "سردوشي" درجه ميگيرين ، پس وظيفه دارين به هر کي که درجه داره احترام بذارين ، حتي اون سرباز صفري که درجه ش فقط يه خطه ... حالا احترام گذاشتن بايد اينجور باشه : يکي هست که بهش ميگيم احترام هشت قدم ، يعني وقتي ديدين مافوقتون داره از روبروتون رد ميشه ، فاصله تون به جايي رسيد که حس کردين 8 قدمه ، شروع ميکنين به قدم هاي بلند برداشتن ، اولم با پاي راست ، که قدم هشتمتون ميشه با پاي چپ ، پاتون رو محکم ميزنين به پاي راست و خبر دار مي ايستين و

همين موقع يکي از بچه ها پرسيد : بعد اونوقت ، احترام با دست چي ؟

محبوبيان گفت : حالا که سوال کردي ، بذار يه چيزي بگم بعد جوابتو ميدم ، اگه توي يه جمعي ، حالا کلاسه ، بازديده ، سخترانيه ... هر چي ، يا ازتون سوال ميکنن با سوال دارين ، هيچوقت اينجوري نبايد سوال کنين، اول دستتون رو ميبرين بالا اگه اجازه دادن ، با صداي بلند و محکم ، قبل از اينکه سوالتون رو بپرسين ، يا جواب بدين خبر دار بلند ميشين و ميگين :" بسم الله رحمن رحيم ، من " اينجا درجه تون رو ميگين که چون شما درجه ندارين ، ميگين" دانشجوي وظيفه ، " بعد اسم و فاميلتون رو ميگين " بعد ميگين جميع گروهان " اسم گروهان رو ميگين و بعدش اسم گردانتون رو و بعد حرفتون رو ميزنين .

بعد از اين آموزش ، پيش خودم گفتم من غلط بکنم سوالي برام پيش بياد که بخوام انقدر مراسم اجرا کنم ، در مورد سوال پرسيدن ازم هم فقط بايد دعا ميکردم که کسي ازم سوال نکنه .

بعد از اين آموزش ، محبوبيان از چند نفر سوال پرسيد که اونا بايد خودشونو کامل معرفي ميکردن ... مطمئن شد که همگي بلد شديم ، صحبتاش رو ادامه داد : خوب حالا در مورد احترام با دست بايد بگم که شما تا وقتي که درجه ندارين ، اجازه احترام گذاشتن با دست رو ندارين ، درضمن يادتونم باشه ؛ موقعي که درجه گرفتين و خواستين احترام بذارين ، يادتون باشه که حتما بايد کلاه سرتون باشه ، احترام با دست ، بدون کلاه ، توهينه و تنبيه داره ... خوب بعد از احترام هشت قدم ، يه احترام داريم که احترام 3 قدمه ، اينم موقعيه که مافوقتون صداتون ميکنه ، شما ميرين پيشش و مثل 8 قدم ، سه قدم رو رعايت ميکنين .

بعديش هم موقعيه که ميرين توي اتاق مافوقتون ، وارد که ميشين ، اول کلاهتون رو با دست راستتون بر ميدارين ، ميدين دست چپتون ، بعد به حالتي که نقاب کلاهتون به سمت روبرو باشه ، با دستتون کلاه رو بغل جيب شلوارتون نگه ميدارين .

آخرين چيزي که درمورد احترامه ، ايسته ! اين مال موقعيه که بيشتر از سه نفرين ، اگه جايي بودين ، به غير از سرويس و غذاخوري ، مافوقتون رو ديدين بايد ايست بکشيد ، به اين صورت که يه نفر بلند ميگه ايســــــت و بقيه سري خبردار وايميسن تا مافوق بياد بگه "ازنو " يعني اينکه راحت باشين .

اين رو که گفت ياد برره افتادم که کلمه " چلمبه " چندين معني داشت ! آخه توي اين يکي دو روز اگه بهمون يه دستوري ميدادن که خوب اجراش نميکرديم ، حالا از ازجلو نظام گرفته تا عقب گرد و اينا ، بهمون ميگفتن : "از نو !" يعني دوباره ، يعني خوب نبود ، يه بار ديگه ، ولي همين " از نو " موقع ايست کشيدن معني مثبت داشت و يعني بفرمايين !

بعد از اين آموزشا ، ديگه ساعت نزديک شش شده بود ، سريع به خطمون کردن و گفتن 20 دقيقه وقت داريم که منطقه نظافتيمونو تميز کنيم ، من سريع رفتم سمت کوريدور فرماندهي ، که بچه هاي همکارمون اومدن ، يکيشون حسن بود ، اون يکي مرتضي ، محمد و رضا و ارشدمون پيام ، جمعمون که کامل شد رفتيم داخل کوريدور و از توي آبدارخونه که مسئولش يکي از بچه هاي خودمون بود و اسمش پيمان ... تـــــي و جارو برداشتيم ، تا جايي ميتونستيم تميزش کرديم ، که ناصر سر رسيد و گفت :منطقه نظافتي شما با بقيه فرق ميکنه ها ! اينجارو سرهنگ ميبينه و نظر ميده ، اخلاقش رو هم فک کنم ديدين چجوره توي اين دو روز ؟! .. بعد به تابلوهاي به ديوار نگاه کرد و دستي بالاشون کشيد و انگشت خاکيشو نشونمون داد : نگاه کنين ! سرهنگ از اينجا رد بشه اينا رو هم چک ميکنه ... ما هم بالاي تابلو ها رو دستمال کشيديم و کارمون که تموم شد گفتن نيم ساعت وقت داريم واسه واکس زدن پوتين و شستن جورابامون .

قانون واکس زدن اين بود که بايد صندلي تاشو مون رو برمنيداشتيم و به همراه وسايل واکس ، ميبرديم توي محوطه پادگان ، به نظم مينشستيم و روبروي ارشدمون ، شروع ميکرديم به واکس زدن ...

واکس زدن پوتين که تموم شد باز با کلي وسايل رفتيم طبقه بالا ، توي آسايشگاه ، اونا رو گذاشتيم و جوراب و صابوني رو که بهمون داده بودن ، برداشتيم ، راهي سرويس شديم ، توي دستشويي ترافيک درست شده بود و همه جوراب و صابون به دست توي صف وايساده بودن تا نفر جلوييشون جوراب شستنش تموم بشه و نوبتش بشه .

منم بعد از چند دقيقه توي صف بودن نوبتم شد و شروع کردم به شستن جورابام ، با صابوني که فقط بايد با اون ميشستيم! در طول شستن جورابام ، ياد حرفا و تهديداي ارشدامون افتادم ! ميگفتن هر شب بايد جوراباتونو بشورين و آويزون تخت کنين ، ما چک ميکنيم ، الکي هم فقط خيسش نکنين که ما بو ميکنيم و جورابتون بايد بوي اون صابونيو که بهتون داديم بده !

بعد هم ميگفتن دليل اين سخت گيري اينه که امير آرامي ، فرمانده پادگان ممکنه سرزده بياد توي آسايشگاها و جوراباتونو بو کنه اگه بوي اون صابون رو نده اضافه خدمت ميخورين ...

منم که خنده م افتاده بود ، چون دوست نداشتم ريسک بکنم ، خيلي محکم شستمش و تا جورابم بوي صابون رو نگرفته بود ، ولش نکردم !

ديگه همه بچه ها ، هم پوتيناشنو واکس زده بودن و هم جوراباشونو با اون صابون مخصوص ! شسته بودن ... وقتي وسايلم رو گذاشتم توي آسايشگاه و برگشتم به محوطه ، ديدم بچه ها دارن ميرن غذاخوري ، واسه شام ، شامم چيز جالبي بود ! اسمش کتلت بود ... ولي بچه ها بهش ميگفتن دمپايي ابري !

بعد از شام تمام ماجراهاي ديشب برامون تکرار شد ، فقط با اين تفاوت که ديگه موقع خواب اذيتمون نکردن و همه بي دردسر خوابيديم .

----

صبح جمعه بود ، چشامو که باز کردم ديدم ساعت شيش و نيمه صبحه ! چقدر لذت داشت توي پادگان ، ساعت شيش و نيم از خواب بيدار شي ! يعني دو ساعت و نيم بيشتر خوابيدن!

به اين طرز فکرم خنديدم ... چقدر زود آدما با شرايط وفق پيدا ميکنند ! من تا همين سه روز پيش اگه زود تر از نه بيدارم ميکردن ،از ناراحتي و بيخوابي تا شب خميازه ميکشيدم ، ولي اين دو روز چنان کاري با من کرده بود که از ساعت شيش و نيم صبح بيدار شدن ، خوشحال بودم ! تازه اونم تو يه روز تعطيل !!!

چون امروز بيداري ساعت هفت بود ، با خيال راحت بلند شدم و تختم رو آنکادر کردم و پتوي روش رو محکم و صاف کردم ، لباسم رو پوشيدم ، بعد از اينکه نمازم رو خوندم ، با بقيه بچه ها رفتيم واسه صبحانه ، چه لذتي داشت صبحانه رو يعد از طلوع آفتاب خوردن !

کلا امروز شارژ و پرانرژي بودم ؛ نميدونم چرا ...

صبحانه بعد از يه روز لوبيا و يه روز عدسي ، صبحانه خوبي بود ، هم پنير داشتيم ، هم تخم مرغ که من در کمال تعجب ، بعد از دو روز نصفه نيمه چيز خوردن ، صبحانه رو کامل خوردم .

بعد صبحانه همه به صف شديم ، آمار رو که گرفتن تقسيم شديم توي مناطق نظافتيمون ...

کلا کسي تو پادگان نبود ، همه فرماندهان که خونه بودن ، فقط ارشدا بالا سرمون بودن ، بعد از نظافت ، همه رو جمع کردن و گفتن که سرهنگ زارعي ميخواد صحبت کنه ، خلاصه ! ما هم سريع به صف شديم و موقع صحبتاش خبردار وايساديم ، هيچي از صحبتاش يادم نمياد ، فقط ميدونم هراز چند گاهي ميگفت ، اگه آقايون خاطرشون باشه ديرز توي مسجد گفتم ....

برام جالب بود که وقتي گفت ديروز ! جا خوردم ، چون فکر ميکردم يه هفت ، هشت روزي گذشته ازش ! باورم نميشد که از ديروز تا الان اين همه اتفاق افتاده بوده ...

هر چي بود تموم شد و سرهنگ زارعي گفت ، در اختيار گردان ! اينو که گفت ، يعني آزادين ! ... ما هم يه کم نشستيم تو حياط تا معلوم بشه بايد چيکار بکنيم ، که چشمم به يه نفر آشنا افتاد ، رفتم جلوش و يه نيم نگاه به اسم روي لباسش انداختم ، خوبي اين دوران همين بود ، با يه نگاه سريع ميتونستي اسم کسي رو که ميخواي بفهمي ! منم که اول شک داشتم ، با ديدن اسمش مطمئن شدم که خودشه ! امير گياهي ، يکي از بچه هاي دبيرستان ! تازه يادم اومد که چرا اين اسم تو روز اول آموزشي ، به گوشم آشنا بوده ...

رفتم جلو ، حواسش نبود ، گفتم آقاي امير گياهي ؟!

برگشت به سمتم ، بعد از يک ثانيه منو شناخت .

_ به! آقا مهدي !!! تو کجا اينجا کجا ؟!!

_ ديگه سربازيه ديگه ! به قول يکي شترمرغيه که در خونه هر پسري ؛ تخم ميذاره!

_ ولي اگه خوش شانس بوديم ، در خونمون تخم نميذاشت ، رد ميشد ميرفت ...

_ آره ! مث همينايي که معاف شدن !

_دقيقا ! .... نگاهي به اسم گروهانم که روي لباسم زده بودم کرد و ادامه داد : هم گروهاني هم که هستيم ! جالبه ! سه روزه توي يه پادگانيم و يه گروهان ، تازه همو ديديم !

خنديدم و گفتم : از بس که خوش گذشته !

_ اونم چه خوشي ! ... بيا تا به صفمون نکردن که بشمرنمون ، يه گوشه اي بشينيم .

با هم رفتيم و يه گوشه پادگان نشستيم ، از گذشته گفتيم و از سالهاي بعد از دبيرستان ، تا امروز . که بالاخره صدامون کردن تا به خط شيم واسه نهار .

ما هم بلند شديم و رفتيم به سمت آسايشگاهامون تا وسايل نهارمون رو که قاشق ، چنگال با يه ليوان بود برداريم .

و چون امير توي آسايشگاه يک بود و من توي آسايشگاه دو .

پايين که اومدم ديدم بچه ها به صف شده آماده باز شدن در غذاخوري ن ... من هم به صف پيوستم ، داشتيم با بچه ها صحبت ميکرديم ، که مقسم هاي غذا قابلمه غذا رو که روي يه فرغون مانند بود آوردن و بردن داخل ، و ما همچنان منتظر بوديم که ناصر ، يکي از ارشدامون اومد و يکي از بچه ها ايست کشيد و همه مون خبر دار ايستاديم ، ناصر که ذوق کرده بود و ميخواست ذوقش رو مخفي کنه ، سريع خنده ش رو کنترل کرد و گفت : از نو !

ما هم از حالت خبردار دراومديم و ناصر شروع کرد به صحبت : از امروز بايد قوانين رفتن به غذاخوري رو رعابت کنين ، اينم به اين صورته که نفر اول سمت راست هرصف ، دست راستشو ميبره بالا و ميگه ( درست يادم نيست ! فقط ميدونم آخرش ميگفت گروهان ، به چپ چپ ، يا به راست راست ، بعد بچه هاي اون صف اين کارو ميکردن ، يه " علي " بلند ميگفتن و وارد غذاخوري ميشدن ، و همينطور صف هاي بعدي بايد اين کارو ميکردن ... خلاصه اين مراسمم داستاني بود !

نهار قرمه سبزي بود که همچين بدم نبود ، فقط گوشتاشو نميشد خورد !

پادگان ما خيلي گربه داشت و يادمه يکي از بچه ها گوشتاي قرمه ش رو که نخورده بود ، انداخت جلوي گربه هايي که گرسنه ، روبروي غذاخوري کمين کرده بودن ، خودم به چشم خودم ديدم گربه هه اومد ، اونم با کلي ذوق ! پريد به سمت گوشت ، به دهنش گرفت ، يه کم هم باهاش کلنجار رفت و گوشت و انداخت بيرون و رفت ! من موندم اين چه گوشتي بوده که گربه هه هم نتونست بخوردش !!!

بعد از نهار ، چون روز جمعه بود ، نماز جماعت نبود ، پس چون نماز اجباري نبود ، به صفمون کردن و محبوبيان اومد ، بردمون توي ميدون صبحگاه ، يه ميدون خيلي خيلي بزرگ ، با ما براي مراسم صبحگاه صبح شنبه ، کار کرد ، اينکه وقتي امير وارد ميدون صبحگاه ميشه ،ميگه ميدان ؛ درود ... که ما هم بايد ميگفتيم : درود امير ! ... بعدش دستور ميدان بايست . بود که من فلسفه شو نفهميدم ، بايد چند ثانيه هردو پامونو مي کوبيديم زمين ... يه کم که با ما کار کرد ، رفت و جانشين گروهانمون ، سرگروهبان نوايي اومدش و با ما به دو رو رفتن رو کار کرد که دو بار دور ميدون بزرگ صبحگاه رو دويديم ، ولي چون ضربه چهارم پاهامون هماهنگ نبود ، تنبيهمون کرد ، بايد از يه سر ميدون مي دويديم اون سر ميدون ، يه بار که اين کاروکرديم ، نوع تنبيه عوض شد

ايندفه بايد بشمار سه خودمونو مي رسونديم به پرچم وسط ميدون و بر ميگشتيم ، اگر خبردار ميداد و ما نرسيده بوديم به سر ميدون ، تنبيه ميشديم ، اونم اين بود که بايد ميدويديم و يه دفه بهمون ميگفت حالت شنا ! و ما بايد در حين دويدن سريع حالت شنا ميگرفتيم ، روي زمين آسفالت و داغ ، شنا ميرفتيم .

کلا بعد از ظهر جمعه به دويدن و تنبيه شدن گذشت ، ديگه نايي برامون نمونده بود ، ازبس که دويده بوديم و تنبيه شده بوديم

که چشمم افتاد به يه نقطه ميدون صبحگاه ، همه دور يه نفر جمع شده بودن ، خودمو رسوندم به جمعيت ، تا به سختي موفق شدم ببينم که دور چه کسي جمع شدن ، مهران بود که حالش بد شده بود و روي زمين نشسته بود ، چند نفر از بچه ها کمکش کردن و همگي با هم به سمت گردان رفتيم .

رفتيم توي آسايشگاه تا وضعيت ناقص کنيم و به کاراي شخصيمون برسيم ، مهران حالش خوب نبود و رو تختش دراز کشيده بود

رفتم پيشش ...

_:چي شد يه دفه ؟

مهران با ديدن من بلند شد و روي تختش نشست و با ناراحتي گفت : هيچي ... حالم بد شد موقع دويدن .

_:چرا ؟!

_:فشار خون دارم ، زياد که ميدوم حالم بد ميشه ... بعد يه قوطي قرص که تو دستش بود نشونم داد : اينم قرصامه.

_:پس چرا ؟!

_:معاف نشدم ؟ ... يه لبخند تلخ زد و ادامه داد : داستان داره !

_: خوب بگو .. مي شنوم .

مهران هم شروع کرد به ماجراي معاف نشدنش : من هم زانوم مشکل داشت ، هم فشار خونم بالا بود ، واسه پرکردن صفحه اعزام که بايد يه دکتر پر ميکرد ، رفتم پيش يه دکتر ، مدارک بيماري هام رو نشونش دادم و گفتم به نظرت واسه کدومشون شانس بيشتر معافي دارم که واسش اقدام کنم ؟ ... اونم يه بار ديگه مدارکم رو نگاه انداخت و گفت : به نظر من واسه زانوهات اقدام کن ، چون اگه بخواي واسه فشار خونت اقدام بکني ، کلي دنگ و فنگ داره ، يکي دو شبم بايد توي بيمارستان تحت نظر باشي ، که اگه بعدش معاف نشي ، کلي زور داره ، واسه همين زانو رو اقدام کن .... منم حرف دکتر رو گوش کردم و الان اينجام

در صورتيکه اگه واسه فشارخون اقدام کرده بودم احتمال خيلي زياد معاف بودم .

به ماجراي مهران فکر کردم ،منم معاف نشده بودم ، ولي معاف نشدن مهران ، خداييش خيلي زور داشت !

بالاخره روز شنبه فرا رسيد ! روزي که قرار بود اولين صبحگاه عمومي رو با حضور امير آرامي ، فرمانده پادگان برگزار کنيم .

بعد از کارهاي تکراري ، از قبيل بيداري ، صبحانه ، نماز ، آمار گيري و نظافت منطقه نظافتي ، همه به صف شديم براي رفتن به ميدون صبحگاه ، همون ميدوني که ديروز بعد از ظهر ، توش کلي تنبيه شده بوديم ، هيچي نشده از اسم ميدون صبحگاه حالم بد ميشد .. جون تمام سختيي هاي ديروز جلو چشمم ميومد .

ارشدامون باهامون شعار ها و کاراي ديگه رو که بايد توي مراسم صبحگاه انجام ميداديم ، تمرين کردن و بعد با شعار راهي ميدون صبحگاه شديم .

ميدون صبحگاه غلغله بود ، هر يگاني يه گوشه ميدون به صف شده بودن و داشتن با هم تمرين ميکردن ، که يکيشونم اسلحه داشتن و حرکات هماهنگ با تفنگ رو تمرين ميکردن ... ما هم منظم به صف شديم و فرمانده گردانمون ، سرهنگ رياحي اومد با

جديت تهديدمون کرد که موقع اجراي مراسم و مخصوصا سخنراني ؛ حتما حتما بايد خبر دار باشيم ، مگر اينکه بهمون آزادباش بدن ، موقع خبردارم کسي حق نداره جنب بخوره ، که کوچکترين حرکت ، تنبيه داره ؛ يکي پرسيد اگه جاييمون خاريد چي ؟

سرهنگ هم جواب داد : اينجوري بهتون بگم ، اگه مار هم نيشتون زد نبايد جنب بخورين ... بعد هم رفت آخر صف ايستاد تا ما رو زير نظر داشته باشه .

چند دقيقه بعد ، امير وارد ميدون شد و بلند گفت : ميدااااان .. دروووووود .

ماهم در پاسخ گفتيم : درود ، امير

بعد رسماً مراسم شروع شد، دستورات فرمانده ميدان به اينصورت بود:

• بسم الله الرحمن الرحيم

• ميدان به فرمان من

• بجاي خود، بايست

• هر يگان از جلو، از راست، نظام

• ميدان خبر دار

بعد از اين فرمان ، تمام ميدون ، غرق سکوت شد ، من که مي ترسيدم نفس بکشم و صداش تابلوم کنه ، نفسم رو حبس کرده بودم و خيلي سخت نفس ميکشيدم ، حواسم به رديف آخر صف که سرهنگ وايساده بود ، بود ... که به چيزي گير نده .

بعد از اين سکوت ، فرمانده ميدون اومد و گفت :

• تلاوت آياتي چند از کلام ا... مجيد

قرآن تلاوت شد و بعش هم ترجمه ش ،بعدد از خاتمه صلوات فرستاديم.

من که حس ميکردم تمام وجودم داره ميخاره و چه سخت بود که اجازه تکون خوردن نداشتم ، تا اينکه اين فرمان نجاتم داد :

• ميدان، آزاد، بجاي خود

با فرمان آزاد پاها رو به اندازه عرض شونه باز کرديم و دستامونو پشت سرمون قفل کرديم و داد زديم : الله ... من هم سريع از فرصت استفاده کردم و گوش و صورتم رو که کل مراسم خارش گرفته بود ، خاروندم ... بعد با فرمان بجاي خود بحالت قبلي برگشتيم .

بعد هم اين فرمان رو دادند :

• يگانهاي مسلح، به پرچم، پيش ، فنگ

با اين فرمان ، چون ما اسلحه نداشتيم ، فقط سرمون رو بسمت پرچم برديم و موزيک سرود ملي توسط گروه موزيک نواخته شد ما هم سرود رو خونديم، بلافاصله بعد از تموم شدن سرود ، موقع تکبير شد ، با اين فرمان :

• به پايداري جمهوري اسلامي ايران، ميدان، تک بير

بعد از تکبير ، اين فرمان رو دادند :

• يگانهاي مسلح، پا فنگ

بعد از اين فرمان ، سرمون رو از پرچم برگردونديم و به حالت قبلي برگشتيم .

بعدش مراسم خوندن فاتحه واسه شهدا بود ، که خونديم و بعد هم فرمان به نيايش بود که بايد بعد از هر دعا آآآميين ميگفتيم

بعد که مراسم تموم شد ، تازه امير آرامي اومد و چند دقيقه اي سخنراني کرد و آخر گفت يگان ها در اختيار خود ، و رفت.

ما هم از حالت خبردار دراومديم و به خودمون يه کش و قوس داديم تا بدنمون نرم شه بعد اين همه وقت خبردار ايستادن .بعد از صبحگاه ، همه به صف شديم و رفتيم به سمت عکاسخونه پادگان ، آخه قرار بود عکس آشخوري ! بگيريم به قول بچه ها فکرکنم يه نيم ساعت سه ربعي طول کشيد تا همه رفتيم و عکس گرفتيم .

نهار کباب بود که من وسطش شيشه خرده پيدا کردم !!! بعد نهار رفتيم نماز ، ديگه همه به شرايط عادت کرده بوديم ، به همين خاطر حالمون تقريبا برگشته بود سر جاش ، موقع رفتن به مسجد انقدر بلند و محکم شعار داديم و پا کوبيديم ،توي مسجد هم انقدر بلند صلوات فرستاديم که وقتي برگشتيم ، ارشدمون ، محبوبيان ما رو جلو گردان نگه داشت و کلي ازمون تشکر کرد ، اونم تشکر نظامي ! اون ميگفت : گروهان ، خيلي خوب !

ما هم جواب داديم : سپاس ، سرکار

بعد هم بهمون گفت : انقدر خوب پا کوبيدين و شعار دادين که گروهان سه رو تنبيه کردن و گفتن بايد مثل ما باشن !

هنر آموزا رو هم توي مسجد نگه داشتن و گفتن که بايد مث شما صلوات بفرستند !

و اينجوري بود که گروهان چهار افتاد سر زبونا !

بقيه روز هم تکرار و تکرار و تکرار بود .

صبح يکشنبه ، بعد از کاراي روزمره و تکراري ، آماده ورزش شديم و تنها تغييري که لباس ورزشمون با موقع عاديمون داشت ، اين بود که فقط پيرهنمون رو بايد عوض ميکرديم و يه زيرپوش سفيدي رو که بهمون داده بودن مي پوشيديم .

همه لباسامون رو عوض کرديم ، بعد شصت در شصتمون رو روي زمين پهن کرديم و پيرهنمون رو تا کرديم و به صورتيکه اسمش

معلوم باشه ، گذاشتيم روي شصت در شصت ، کلاهمون رو هم گذاشتيم روي پيرهن و رفتيم واسه ورزش .

اولش همگي رفتيم سمت خيابون اصلي پادگان و اونجا توقف کرديم ، از بلندگوهاي پادگان آهنگهاي حماسي پخش ميشد و ما بايد نرمش ميکرديم ، يکي از بچه ها داوطلب شد و رفت جلو و شروع کرد به تمرين دادن ، بعد از چند دقيقه که بدنمون رو گرم کرديم ، همه به صف شديم تا يه دور کامل ، دور پادگان بدويم ... فک کنم دو کيلومتري ميشد ...

خلاصه توي اين دو کيلومتر ، همگي با نظم و به حالت بدو رو حرکت ميکرديم و جواب شعار هارو مي داديم ... شعاري که توي ورزش ثابت بود ، به اين صورت که مسئول شعار بلند ميگفت : روحيه ؟ ... ماهم جوابشو ميداديم : عاليه !...چقدرم روحيه مون عالي بود !!!

بعد براي اينکه توي شعار تنوع بدن ، اينجوري ميگفتن : عاليه ؟! .. بعد ما ميگفتيم روحيه !

دويدنمون که تموم شد ، رفتيم توي يه ميدون کوچيکتر از ميدون صبحگاه ، با فاصله از هم ، منظم به صف شديم ، سرهنگ بيگي رفت روبرو و روي سکو ايستاد ، شروع کرد به نرمش دادن ، ما هم بايد همراه با ريتم موسيقي اي که از بلند گوي پادگان پخش ميشد ، حرکت هاي ورزشي رو انجام ميداديم ، که کار خيلي سختي بود ، چون اصلا حرکت هايي رو که بايد انجام ميداديم هيچ ربطي به موسيقي در حال پخش نداشت ... اما هر چي که بود از ترس سرهنگ و ارشدامون که بين صف ها حرکت ميکردن تا گير بدن ، هر طوري بود هماهنگ شدم و حرکت ها رو انجام دادم ... بعد از هر شعار بايد هماهنگ ، يه شعار ميداديم ، که اگه هماهنگ نميشد تنبيه داشت ... خلاصه بعد از اين حرکات ، آزاداعلام شديم و همگي به سمت گردان هامون رفتيم که فرماندمون سريع اومد به سمت ما و به ارشدامون که داشتن به سمت گردان راهنماييمون ميکردن گفت برگرديم ؛ کارمون داره .. ما هم برگشتيم و يه گوشه از ميدون نشستيم ... اونم اومد بالا سرمون ، با قيافه اي جدي و اخم آلود برگشت به سمت ارشدمون و گفت : حضور غياب کن !

ارشدمون سريع ليست اسامي رو ار منشي گروهان گرفت و شروع کرد به حضور غياب ، اولين اسم رو که خوند ، طرف گفت :بله

سرهنگ هم همچين پريد بهش که بايد بگي من ! ديگه کسي فراموش نکرد تا بگه من ! چند تا از بچه ها پيچونده بودن و نبودن

سرهنگ گفت کسايي رو که نبودن نهست بزن ،( يعني همون غيبت ، توي نظام نهست مخالف هست ؛ هست ! ) يه 48 ساعت اضافه بخورن حالشون جا مياد ، بعد اومد بره که چشمش به پوتين يکي از بچه ها که روبروش نشسته بود افتاد ، با فرياد گفت : بند پوتينت چرا بازه ؟!؟! 72 ساعت اضافه خدمت ! و رفت ... ما هم باترس و لرز از اين که به ما اضافه نزنه ، بلند شديم و به سمت پادگان حرکت کرديم .... که باز تکرار بود و تکرار و تکرار ...

بعد از نهار ، داشتيم پوتينامون رو مي پوشيديم و وضعيت کامل ميکرديم ، تا بريم توي ميدون صبحگاه ، نظام جمع کار کنيم ، يه دفه ديديم يکي از بچه ها که اسمش مهدي بود و خيلي شر بود ، با قيافه اي در هم اومد بالا و با حرص ، پوتينش رو پوشيد و گفت :بچه ها من رفتم بازداشت !

پرسيديم : واسه چي ؟!

گفت : با يکي از اين دژبانا دعوام شده .. بلند شد و رفت .. ماهم رفتيم توي ميدون صبحگاه ، دلم نميخواست ، نوايي بياد باهامون کار کنه ، نميخواستم اون بلايي رو که عصر جمعه سرمون اورده بود ، امروز هم دربياره ، با دلهره چشمم به ورودي ميدون صبحگاه بود که کي قرار بياد ، بعد از چند دقيقه با ديدن سرکار استوار حسيني ، يه نفس راحت کشيدم ، خيالم راحت شد که خبري از نوايي نيست !

با اينکه اين اولين بار بود که استوار حسيني ، فرمانده گروهانمون اومده بود بالاسرمون ، ولي هر چي بود حس ميکردم که مثل نوايي اذيتمون نميکنه .

يه کم که کار کرديم ، فهميدم که حدسم درسته ، خيلي خيلي بهتر از نوايي بود !

يه کم که دور ميدون صبحگاه دويديم ، وايساديم و قرار شد که ، براي ورزش فردا ، يه شعار خوب رو انتخاب کنيم و اون رو بخونيم

چن تا از بچه ها پيشنهاد دادن و آخرش قرار شد شعر وطنم رو بخونيم ، استوار حسيني سريع شعر کامل رو روي به کاغذ نوشت و داد به يکي از بچه ها تا بره به اندازه بچه ها ازش کپي بگيره و بياره ...

چند دقيقه بعد شعر آماده شد و به همه مون و ما هم شروع کرديم به خوندنش :

نام جاويد وطن

صبح اميد وطن

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

وطن اي هستي من

شور و سرمستي من

جلوه کن در آسمان

همچو مهر جاودان

بشنو سوز سخنم

که همآواز تو منم

همهي جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

بشنو سوز سخنم

که نواگر اين چمنم

همهي جان و تنم

وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

همه با يک نام و نشان

به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمهزنان

ز صلابت ايران جوان..

بعد از اينکه شعر رو ياد گرفتيم و واسه فردا هماهنگ شديم ، قرار شد بريم گردان و استراحت کنيم ، و اين يعني اينکه امروزم تموم شد ! ديگه به قولي ! در اختيار خودمون بوديم و تا فردا صبح کاري نداشتيم !

من سريع رفتم توي آسايشگاه ، وضعيت ناقص که کردم ، رفتم منطقه نظافتي ، با بچه ها اونجا رو که تميز کرديم رفتم توي محوطه پادگان و سمت تک درخت باغچه کوچيکش ، مثل هميشه مهران توي پاتوق نشسته بود و خاطراتش رو واسه نامزدش مي نوشت ، رفتم کنارش و گفتم مگه تو منطقه نظافتي نداري که زود تر از همه اومدي توي محوطه و نشستي ؟!

دست از نوشتن برداشت ، چهره درهمش رو باز کرد و گفت :نه ! من شدم مسئول آرايشگاه ، اونجا هم که کسي نمياد وبره ، ببينه تميزه يا نه !

_:خوش بحالت ! ... ديدم باز چهره اش رفت تو هم ... گفتم چيزي شده ؟

جواب داد : هيچي ... رفتم زنگ زدم نامزدم ، بلکه حالم خوب بشه ، تا صدامو شنيد زد زير گريه ، منم همراهش ! کلي حالم گرفته شد ، وقتي فهميدم چه حالي داره ...

داشتيم با هم درمورد اين که تو اين چن روز بهمون چي گذشته صحبت ميکرديم ، که ديدم يکي اومده توي محوطه و داره داد ميزنه : مهدي ... ، مهدي ... ، نگاش کردم ، اصلا نميشناختمش ولي فک کنم داشت منو صدا ميکرد ، حرفم رو قطع کردم و به طرف نگاه کردم ، که ديدم اومد جلوم و گفت : مگه تو مهدي .... ، نيستي ؟!

گفتم : چرا !

گفت : پس چرا جواب نميدي ؟! برو تلفن داري .

بلند شدم و متعجب به سمت دفتر گردان رفتم ، دفتر گردان کلا يه تلفن توي راهروش داشت که دوست و آشنا اجازه داشتن از 5 بعد از ظهر تا 8 شب بهمون زنگ بزنن ، تلفن رو هم يکي از بچه هاي گردان جواب ميداد که ايندفعه با من کار داشتن ، امروز دوبار جا خورده بودم ! يکي موقعي که ديدم يه نفر که اصلا نميشناسمش اسمم رو ميدونست ! يکي هم اينکه تلفن داشتم ! توي طول راه که تلفن رو جواب بدم ، بعد از کلي فکر تازه فهميدم که چرا اسمم رو مي دونست !

خوب اسامي همه روي لباساشون بوده ! اونم اسمم رو ديده بود و صدام کرده بوذ ، به همين راحتي !

بالاخره هم به جواب سوالم رسيدم ، هم به تلفن ، برش داشتم و جواب دادم : الو ؟

_: سلام ، چطوري ؟!

پدرم بود ... جواب دادم : خوبم ، مرسي

_: خوش ميگذره ؟!

اين رو که گفت ياد دو سه روز اول افتادم و بدنم که هنوز درد ميکرد ... براي همين گفتم : آره ...خيــــــلي !

فکر کنم با کشيدن " ي " خيلي ؛ منظورم رو فهميد ... چون گفت : خوب خدمته ديگه ! سخت نگيرن که ديگه نميشه گفت خدمت ،آدمو مرد ميکنه ! ... خوب بگذريم ... زنگ زدم بهت که بگم امروز با اقاي "کريمي " صحبت کردم ( اقاي کريمي ، همون کسي بود که من رو تشويق به رفتن به سربازي کرده بود و گفته بودخيالم از بابت تقسيم بعد از آموزشي و اينا هم جمع باشه ) اسم يکي از همکاراش توي پادگان شما رو داده که براي محکم کاري توي تقسيم شدنت برو پيشش و خودتو معرفي کن بهش

که هواتو داشته باشه .

_: حالا کجاي پادگان هست ؟

_:گفتش که توي يه ساختمونه که به ساختمون شش طبقه معروفه و از هر کي که بپرسي بهت ميگه کجاست ، اسمش هم سروان عروجي هست ، تو قسمت عقيدتي سياسي .

من هم اسم و آدرسش رو يادداشت کردم و بعد از تلفنم باز رفتم توي محوطه ، مهران همچنان زير تک درخت اونجا يا به قول خودمون ، پاتوق ! مشغول نوشتن بود ... رفتم پيشش ، دست از نوشتن برداشت و گفت : دوس دخترت بود ؟!!!

خنديدم و گفتم : نه بابا ! دوس دخترم کجا بوده ؟! بابام بود ... بعد نگاهي به دفترش انداختم و گفتم : هنوز نوشتنت تموم نشده؟

گفت : داره تموم ميشه .. آخراشه ...

مشغول صحبت بوديم که ديديم يه دفه همه بچه ها جمع شدن يه گوشه ، ما هم بلند شديم و رفتيم به سمت جمعيت ، بچه ها رو که کنار زديم ، ديديم همون پسري که صبح با دژبانا دعواش شده بود ؛ مهدي ... با يه کلاه آهني به سر و يه کوله جنگي به دوش که توش پر از آجر بود ، اومده بود توي محوطه ... فرماندها مخصوصا اينجوري تنبيهش کرده بودن تا ديگه دعوا راه نندازه

چند دقيقه بعد ناصر اومد و بهش گفت : چون بايد وضعيت ناقص باشين ، ميتوني کلاه و کوله ت رو برداري ، تا فردا صبح .

بعدش مراسم شام و نماز و غيره مثل هميشه و تکراري انچام شد تا خاموشي .

بعد از گذشت پنج ، شش روز ، بالاخره قرار شد که از امروز ، روز دوشنبه ، برنامه ساعت يگان نظامي ، يا همون سين ! اجرا بشه .. و اين معنيش اين بود که ديگه مث روزاي قبل فشار بدني و تنبيه و شنا روي آسفالت هاي داغ و بشين و پاشو و غيره نداشتيم ، از هشت صبح ميرفتيم سر کلاس ، تا 12 ظهر ، بعد هم نماز و نهار بود و بعدش باز کلاساي بعد از ظهر رو داشتيم تا چهارو نيم

بعدازظهر و فقط يک ساعت يعد از کلاس ، برنامه اي داشتيم به اسم طرح تداوم ، که يعني ادامه تمرين رژه و نظام جمع .

صبح ، سر صف صبحانه ، از بچه هايي که ديشب نگهبان بودن ،فهميدم که حرف هايي که از گوشه و کنار مي شنيديم الکي نبوده و ديشب ، امير آرامي اومده توي آسيشگاه ها و جورابامون رو بو کرده که ببينه شستيمشون يا نه !!

کلا موضوع صحبتمون تا موقع ورزش در اين مورد بود و اينکه عجب آدماي بيکاري پيدا ميشن !!

موقع ورزش ، وقتي داشتيم دور پادگان مي دويديم ، فرمانده گروهانمون ، استوار حسيني که ديروز باهامون شعار وطنم رو تمرين کرده بود ، خودش شروع کرد به خوندن شعار ، که ما تکرارش کنيم ، شعر رو با هم خونديم و بعد براي هيجان دادن به گروهان ، بهمون گفت همزمان با ضربه چهرم پا که محکم مي زنيم ، يه "هـــو "بگيم .. يه کم که گفتيم ، گفت حالا همزمان با هـــو گفتن

دست بزنين ... که ما اينکار رو کرديم و بقيه گروهاناي ديگه که ديدن گروهان ما چه شلوغ و سرحاله ازمون تقليد کردن .

بعد از ورزش ،طبق برنامه اي که بهمون گفته بودن ، توي فضاي باز ، قرار بود کلاسمون برگزار بشه ، اونم به استادي سرگزوهبان نوايي که خيلي ازش مي ترسيديم !

اما وقتي اومد و شروع کرد به درس دادن ، اونقدرا هم ترسناک نبويد ، برامون از تاريخچه پادگان و ارتش و سپاه گفت ، بعد هم يه کم در مورد رفتارها توي نظام صحبت کرد و درس داد ، که ديديم از پشت آسايشگاهها داره دود مياد ، يکي از بچه ها هم سريع دستش رو برد بالا تا دليل دود رو پرسه ، از ترسش همچنين بسم ا... بلندي گفت و خواست خودش رو معرفي کنه که نوايي که توي اين چن روز خنده ش رو نديده بوديم ، خنديد و گفت : اينارو ، نميخواد ، سوالت چيه ؟

اونم گفت : مي خواستيم بگيم اون دود واسه چيه .

نوايي هم جواب داد : واسه ي مانوره ، خيالتون راحت .

بعد از کلاس صبح همه چيز به تکرار گذشت ، تا بعد از ظهر که قرار بود کلاس داشته باشيم .

کلاس بعد از ظهر با يه استادي داشتيم که نميشناختيمش ، يه استوار خيلي خوشرو بود و از همون اول شروع کرد به جک تعريف کردن و خنديدن ! انقدر اين خنديدن بعد از چند روز سختي کشيدن و جدي بودن بهمون چسبيده بود که همون موقع يکي از بچه ها گفت : شايد باورتون نشه استاد ! ولي اين خنده هه بعد از پنج شيش روز اذيت و تو سري خوردن خيلي بهمون چسبيد!

اونم گفت که : کل آموزشي فقط يه هفته اولشه ، که حساب کار بياد دستتون ، ديگه سختي آموزشي تموم شد و بيشترش رو ديگه سرکلاساتونين ، خيالتون ديگه راحت !

بعد از اين صحبتا ، استاد شروع کرد به درس دادن و جزوه گفتن ، ما هم تند تند نوشتيم ، چون تو فضاي باز کلاس داشتيم ، آفتاب افتاده بود رومون ، براي همين صندلي هامون رو جمع کرديم و رفتيم توي سايه ، استادمون هم ديگه نشست و گفت من ديگه صدام در نمياد يکي بياد ادامه ش رو بخونه ، بعد از روي ليست اسامي ، اسم يکي از بچه ها رو خوند و اون کتاب رو از استاد گرفت و شروع کرد به خوندن ، استاد هم جزوه اون رو گرفت و براش جزوه رو نوشت ... ما هم که مشغول نوشتن جزوه بوديم يهو ديديم خوندنش رو قطع کرده و داره به استاد که مشغول نوشتن جزوه ست نگاه ميکنه .

بعد از کلاس که يه کم روحيه مون رو عوض کرده بود

استاد هم برگشت ، پرسيد : چيه ؟ چرا نميخوني ؟

اونم با يه حالتي منقلب گفت : آخه تا حالا کسي همچين کاري واسم نکرده بود !

بعد از کلاس ، رفتيم ورزش عصرگاهي ! بعدش به صف شديم و بهمون گفتن امروز ، روز مرخصي رفتن متاهل هاست ... دونه دونه اسم اونايي رو که مدارک متاهليشون رو داده بودن ، خوندن و دفترچه هاي مرخصيشون رو دادن بهشون ، اونا هم رفتن به يه مرخصي 12 ساعته ، از پنج بعد از ظهر امروز تا پنج صبح فردا .

يه کم که گروهانمون خلوت شد ، يکي از دژباناي پادگان با يه ليست اومد سمتمون و گفت : اسم اينايي رو که ميخونم ، ملاقاتي دارن ، دنبال من بيان .

منم تازه يادم افتاد که روزهاي دوشنبه و چهارشنبه روز ملاقاته ... ملاقات ! يه جوري بود ، بيان بهت ملاقاتي داري ! آدم بهش زنداني بودن دست مي داد !

من که ملاقاتي نداشتم ، يعني مطمئن بودم که ندارم ، چون به خونواده نگفته بودم همچين سيستمي هم هست !

دونه دونه اسامي خونده ميشد و بچه ها پشت سر دژبان به صف ميشدن ، يه سري هم يه گوشه نشسته بودن و ريز ربز به اين کسايي که ملاقاتي داشتن ميخنديدن و يکي هم که بهشون ميگفت بچه ننه ! جالب اين بود که نفر آخري که ملاقاتي داشت خود اين آقا بود ! که بدون هيچ حرفي سرش رو از روي خجالت انداخت پايين و به صف ملاقاتي ها پيوست .

صبح بازم برنامه ورزش صبحگاهي بود ، که دم آخر کنسل شد ، براي همين قرار شد ، بريم رژه ... اما چون شايعه پيچيده بود که جانشين فرمانده نيرو ميخواد بياد بازديد توي پادگان ، قرار شد چن نفر رو انتخاب کنن تا محوطه رو تميز کنن که يکيشونم من بودم !خلاصه ! من که خوشحال بودم از اينکه رژه رو پيچوندم ، بعد از يه ساعت ديدم من هنوز مشغولم و بچه ها از رژه برگشتنند ! حالا اونا نشسته بودن و تميز کردن و منو چن نفر ديگه رو مي ديدن !

کلاس صبحمون ، کلاس عقيدتي سياسي بود ، براي همين خيلي راحت و زود گذشت ....

موقع کلاس بعد ازظهر ، استادمون ، فرمانده خودمون ، استوار حسيني بود ، که با خوشرويي اومد و درس داد و بعدش در مورد کارتون هاي تام و جري ، ميگ ميگ ! و عصر يخبندان صحبت کرد و خودش هم که کلي حال کرده بود از اينکه مارو خندونده و حرفاي غير جدي زده ، گفت : اين صحبتاي من رو يادتون داشته باشين و اگه رفتين خونه حتما بگين که فقط اذيتتون نکرديم و در مورد اين چيزا هم حرف زديم !

بعد از کلاس همه چيز به تکرار گذشت تا خاموشي .

بعد از شروع شدن کلاسها ، ديگه همه چيز افتاده بود روي روال و تکرار ، ديگه همين کارهاي تکراري و خسته کننده اذيتمون ميکرد تا فشارهاي جسمي و روحي .

اول صبح توي مراسم صبحگاه گروهانمون منشي گروهان اومد و اسامي تنبيه شدگان و تشويق شدگان رو گفت .

چون روز چهارشنبه بود ، بوي مرخصي تشويقي ميومد اما نه براي همه فقط براي يه گروه....براي همين همه مواظب رفتارامون بوديم تا به ما هم شانس مرخصي بخوره .

براي همين هم محکم پا کوبيديم و هم توي مسجد بلند صلوات فرستاديم ... اما توي بعد از ظهر متوجه شديم که يه گروهي از بچه ها که سفارش شده بودند ، از قبل تعيين شدند و جلوي نگاه هاي حسرت بار ما رفتن خونشون و ما مونديم تا ببينيم پنج شنبه چي پيش مياد .

صبح پنج شنبه همه سرحال بوديم و هيجان زده ، چون اين روز ، قرار بود همه بچه ها برن مرخصي آخر هفته ، تا شنبه صبح

البته همه ي همه که نه ! اونايي که نگهبان بودن ، مي موندن و جمعه صبح مي رفتن ، چون نگهباني روز تعطيل و غير تعطيل نمي شناخت و تعطيلي نداشت.

براي همين تمام کسايي که توي اين هفت ، هشت ، ده روز نگهبان نشده بودن دل تو دلشون نبود که نکنه اين روز که همه دارن ميرن مرخصي نوبت نگهباني اونا بشه ... که البته يکيشونم من بودم ، دلهره داشتم و خدا خدا مي کردم ، اسمم رو به عنوان نگهباناي امروز نخونن که مجبور بودم تا جمعه صبح موندگار بشم .

از صبح کاراي روتين و تکراري رو که انجام داديم ، ديگه بيکار نشستيم تا دفترچه هاي مرخصي مون امضا و بشه و بالاخره از اينجا واسه يکي دو روزم شده رها بشيم !

ساعت نزديک 12 ظهر بود که فرمانده گروهانمون با يکي از ارشدا که دفترچه هاي مرخصي مون دستش بود ، اومدن تو محوطه پادگان و همگي به صف شديم تا ببينيم کيا ميرن و کدوم بدشانسا مي مونن .

استوار حسيني اولش يه کم شروع کرد به صحبت کردن و توجيه کردن نوبت نگهباني ها : همونطور که روز اولم براتون گفته بوديم

روزي چهارده نفر نگهبان ميشن و اين ترتيب از روي ليست و به ترتيب الف باست .

که اين ترتيب از روز شنبه تا چهار شنبه به اين صورته ، اما روزاي پنج شنبه و جمعه ، نوبتش فرق ميکنه . به اين صورت که پنج شنبه روز نيمه تعطيل محسوب ميشه و روز جمعه روز تعطيل ، و در طول کل آموزشي همه بايد يه بار روز تعطيل و يه بارم روز نيمه تعطيل نگهباني بدن ، پس هر کي که امروز نگهبان پنج شنبه يا جمعه ميشه ، خيالش راحت باشه که ديگه اين روزا نگهباني نميده .

بعد رو کرد به ارشدمون و گفت : نگهبانا را بخون .. بعد هم رو کرد به ما و گفت نگهباناي امروز جلو بايستن و نگهباناي جمعه سمت راستشون به صف شن .

منم که دل تو دلم نبود ! کلا نگهباني دادن چون بي خوابي داشت سخت بود ، اما نگهباني دادن تو روزي که کسي تو پادگان نيست و ميدوني که بيشتر بچه ها يه جايي بيرون از اين پادگان دارن واسه خودشون خوش ميگذرونن ، يه جور ديگه اذيت ميکرد

چيزي هم که نگهباني اين سري رو يه جورايي تحملش رو سخت تر مي کرد اين بود که هر کي نگهبان ميشد اولين مرخصي آخر هفته ش رو از دست مي داد .

خلاصه ؛ هر چي که بود همگي سراا گوش شديم تا ببينيم کيان نگهباناي بدشانس اين روزا .

دونه دونه اسامي نگهباناي پنج شنبه رو خوند و من که همينجوري دست به دعا بودم ، با شنيدن اسمم جزو نگهباناي پنج شنبه دعام نصفه نيمه موند و با حالي گرفته رفتم تو صف نگهباناي بدشانس پنج شنبه .

حالا تنها کاري که ميتونستم انجام بدم تا با ديدن بچه هايي که دارن دفترچه هاشون رو ميگيرن و ميرن خونه اين بود که به خودم تلقين کنم که حالا که نگهبان پنج شنبه شدم ، ديگه خيالم راحته و مطمئنم پنج شنبه نگهبان نميشم ، يا خودم رو با نگهباناي جمعه مقايسه ميکردم ، اينکه شايد اين بچه ها هم الان دارن با بقيه ميرن خونه هاشون ، ولي ! فردا اول صبح بايد اينجا باشن !

اين دوتا قضيه يه کم آرومم کرده بود و تازه دور و برم رو ديدم .

_: ميبينم که تو هم با ما نگهبان شدي !

مهران بود ! خوشحال شدم ... مهران تنها کسي بود که توي اين مدت باهاش دوست شده بودم و با هم خيلي وقتمون رو گذرونده بوديم و اين که اونم با من نگهبان شده بود خيلي خوب بود .

جوابش رو دادم : آره ! مث اينکه جداي اينکه هم تختيم هم شانسم هستيم !

_: آره ! البته از نوع بدش !

و اينگونه بود که ما موندگار شديم و بقيه رفتن !

براي همين ، من سريع رفتم به خونواده خبر بدم که امروز منتظرم نباشن ... ولي عجب صفي بود ! يه يه ربع بيست دقيقه اي تو صف بودم و صحبتاي بچه ها باحال بود ... يادمه يکيشون بعد از تلفنش اومد گفت : انقدر اين چن روز بهم سخت گذشته بود با اينکه توي تهرانيم .. داشتم شماره مي گرفتن اولش 021 زده بودم !

وقتي نوبتم شد ياد حرف پسره افتادم و پيش خودم گفتم شايد اگه اين رو برامون نگفته بود منم 021 ميگرفتم ...

بعد از تلفنم رفتم پيش بچه ها و از اونجايي که نگهبان آسايشگاه بودم ، تا ده شب که نگهبانيمون شروع ميشد کاري نداشتم

رفتم توي غذا خوري ، بچه هايي که مثل من نوبت نگهبانيشون نبود جمع شده بودن اونجا و داشتن فوتبال ميديدن ، منم که ديدم اين کار بهتر از هيچيه نشستم به فوتبال ديدن .

در کل اون روز خيلي بهتر و زودتر از چيزي که فکرشو ميکردم گذشت و چشم به هم گذاشتم ديدم صبح جمعه ست و وقت رفتن به خونه !

قبل از ساعت هفت همگي بيدار وآماده بوديم تا فقط گروه نگهباناي روز جمعه سر برسن و ما اينجا رو به اونا تحويل بديم و راهي خونه بشيم .

نزديکاي هشت صبح بود که دفترچه هامون رو گرفتيم و از پادگان خارج شديم ، واي که چه حسي بود حس آزادي ! انگار بعد از چندين و چند ماه از حبس آزاد شده بوديم!.. هر قدم که از پادگان دور ميشديم ، يه نگاهي به پشت سرمون مينداختيم ، تا باورمون بشه جدي جدي از پادگان اومديم بيرون و داريم ميريم خونه ...

در طول راه تا ايستگاه اتوبوس ، ديدن آدمايي غير نظامي و با لباسهاي شخصي چقدر برامون جالب شده بود ! يکي از بچه ها که تا مردم رو مي ديد با ذوق ميگفت : بچه ها آدم !

انقدر اين روز جمعه سريع گذشت که اصلا يادم نمياد چه اتافاقايي افتاد اين روز ، فقط به خودم که اومدم ديدم ساعت سه و نيم صبح شنبه ست و بايد برگردم پادگان ... ميشه گفت يکي دو هفته از خدمتمون بدون هيچ اتفاق خاصي و به صورت خيلي تکراري گذشت ، ديگه به همه چيز عادت کرده بوديم ، به صبح خيلي زود بيدار شدن ، خواب آلود تخت هارو آنکادر کردن ، توي تاريکي ، توي صف صبحانه وايسادن ، بعدش کاراي تکراري و کلاس هايي که بيشتر کلاس چرت زدنمون بود تا درس و آموزش!

کلاسايي که ما رو از نتيجه امتحاناش ترسونده بودن ميگفتن نتايج امتحان اين کلاساست که تعيين ميکنه کجا بايد تقسيم بشين.

يه روز که کلاس صبحمون کنسل شد ، همه مون رو به خط کردن تا ببرنمون تمرين رژه و من اصلا حوصله رژه رفتن زير آفتاب و تکرار و تنبيه رو نداشتم ، فقط همينطور که به خط ميشدم ، داشتم فکر ميکردم چطور بايد از اين کار اعصاب خرد کن نجات پيدا کنم ، يه کم خودمو به بي حالي زدم و هر کاري رو که ميکردم با اخم و به سختي انجام ميدادم تا به چشم يکي بيام و دلش برام بسوزه ، چون توي اين مدت به اين نتيجه رسيده بودم که نبايد به کاري که ميگن بکن ، بگي نميتونم .. بايد انجام ميداديش بدون هيچ حرفي ، ولي به سختي .. اينجوري خيلي اثر داشت ... من هم مشغول اعمال اثر بودم که ديدم ارشدمون عدنان رو يه نفر صدا کرد و اون رفت پيشش ، يه چند دقيقه اي با هم صحبت کردن و اومد سمت ما ، يه اخمي زورکي کرد که بگه خيلي جدي ام! و گفت : کيا واسه رژه مشکل دارن ؟! چن نفر سريع دستشون رو بردن بالا و منم که از خدا خواسته ! با کلي ذوق که چقد زود به خواسته م رسيدم دستم رو بردم بالا ، عدنان که ديد خيلي ها دستامون رو برديم بالا ، گفت هول نکنين بابا ! فقط 4 نفرو ميخوايم . بعد شروع کرد به انتخاب کردن ... نفر اولو انتخاب کرد ، من نبودم ، نفر دوم رو انتخاب کرد ، من نبودم ، نفر سوم رو هم

بازم من نبودم ... فقط نفر چهارم مونده بودو اين همه داوطلب واسه پيچوندن رژه !... عدنان که اومد و گفت حالا نفر چهارم ...

چشمم رو باز کردم و يه نفس عميق کشيدم ، بازشون که کردم ديدم داره منو نگاه ميکنه : تو هم بيا ... من هم با ذوق رفتم پيش سه نفر ديگه .. عدنان هم اومد پيش اون يه نفر که باهاش صحبت کرده بود و گفت : اينا هم در اختيار شما ، بعد هم لبخند مرموزي کرد و با بچه ها رفت رژه .

همين کار عدنان يه دلشوره اي انداخت به دل هر چهار نفريمون ... مگه قرار بود چي بشه ؟!

يکي از بچه ها که ديگه طاقت فکرو خيال و حدس زدن رو نداشت ، رفت طرف اون مرده و گفت : اقا ما داريم کجا ميريم ؟

اونم جواب داد : آشپزخونه .

خيالمون راحت شد که کار سختي در پيش نداريم ... پس با خيال راحت راهي آشپزخونه پادگان شديم .

وارد آشپزخونه که شديم يه کم خورد تو ذوقمون ، چون اصلا قيافه اونجا به آشپزخونه نمي خورد ، هم کثيف بود هم اينکه کفش آب وايساده بود و خيلي داغون بود ... ما رو بردن توي يه اتاق کوچيک و گفتن پيرنتون رو دربيارين و کلاهتون رو بدين ما ، ما هم پيرهنمون رو دراورديم و با کلي ذوق که اومدن با احترام ازمون استقبال کنن ، کلاهمون رو داديم به سرباز ارشد آشپزخونه ، و رفتيم کمک ! يه نفر اومد و دو تا از بچه ها رو گفت بشينن يه گوشه و يه گوني بزرگ پياز گذاشت جلوشون و گفت همه رو پوست بکنين ، يکي ديگه رو هم گفت بشينه و گوشتاي مرغ رو خرد کنه ... حالا منمونده بودم که بايد چي کار کنم ، طرف اومد ، يه نگاه

به من انداخت و يه نگاه به يه سري از کسايي که نشسته بودن و مرغ پاک ميکردن .. بعد گفت شما هم بيا بشين پيش اينا

منم نشستم و تازه فهميدم بايد چيکار کنم ! يه ديگ خيلي بزرگ که پر از مرغ منجمد بود و يخاشونم آب شده بود گذاشته بودن جلومون و مي خواستن که مرغا رو پاک کنيم ! کاري که تابحتا تو عمرم انجام نداده بودم ... اول بايد دستمون رو ميکرديم توي آب خونا .. بعدش يه مرغ بسته بندي شده رو در مياورديم ، پلاستيکش رو که ميکنديم بايد با دست و بدون هيچ وسيله اي شکمش رو باز ميکرديم ، دستمون رو ميکرديم تو شکمش و هر چي بود درمياورديم و مي ريختيم توي آشغالا ، و مرغ تکه شده رو ميذاشتيم توي يه ظرف ديگه ... يکي از بچه هايي که با من مشغول مرغ پاک کردن بود ، گفت من آبله مرغون دارم ، که مسئوا آشپزخونه اومد طرفش و گفت اشکالي نداره ! کارتو بکن ! و من به بهداشت اين آشپزخونه پي بردم !!

يعني ما غذامون توي اين محيط درست ميشد ؟!!!

بعد از دو ساعت هنوز کلي کار بود و ديگه خيلي خسته شده بوديم ... اون دو نفري که مشغول پياز پوست کندن بودن ، چشماشون نابود شده بود و ديگه نميتونستن چيزي ببينن ...

اما هر چي بود کارامون تموم شد و ما با خيال راحت رفتيم به سمت اتاق تا پيرهنمون رو بپوشيم و بريم ، اما خبري از کلاه نبود

سراغ کلاهمون رو که گرفتيم ، ارشد آشپزخونه اومد گفت : شما تا عصر مهمون ماييد ، پس بيخود دنبال کلاهتون نگردين !

و ما تازه فهميديم چرا اومد و کلاهمو رو ازمون گرفت ! چون نميتونستيم بدون کلاه توي محوطه پادگان بريم و مجبور ميشديم اونجا بمونيم ... معني لبخند عدنان رو هم تازه فهميدم ! ما رو فرستاده بود بيگاري .. تا ديگه هوس پيچوندن رژه به سرمون نزنه!

بعد از اينکه گفتن تا عصر اينجاييم گفتيم آخه کارامون تموم شد که ! ارشده گفت : ولي کاراي ديگه هست ! بياين اين ديگ هاي نهار رو بشورين ... سه تا ديگ بود به چه بزرگي و چقدرم چرب بود ، اون رو تا صبحم ميشستيم پاک نميشد ، کلي باهاشون صحبت کرديم و جنگ و دعوا ، تا بالاخره موفق شديم ، از اونجا در بريم ... !

ولي هنوز صحنه هاي کثيف غذا درست کردنشون جلو چشمم بود ... ديدم چطور براي درست کردن کتلت ، گوشتاي منجمد شسته نشده رو يه راست مينداختن توي چرخ گوشتي که معلوم نبود چن ساله شسته نشده ! بعد توي گوشتا نون خشکاي اضافي رو قاطيش ميکردن و يه زرد چوبه و اين بود شام ما !

بعد از اين اتفاق تصميم گرفتم که ديگه رژه رو نپيچونم !!!

يه روز هم صبح که بيدار شديم و آماده شديم واسه نماز ، فهميديم هيچ کدوم از ارشدايي که تاحالا باهامون بودن نيستن و دو تا ارشد جديد که اول هفته بهمون اضافه شده بودن مسئول کاراي ما هستن ... يکيشون اسمش هيربد بود و اون يکي جليل

به خاطر اينکه سنشون از ما کم تر بود ، کسي به حرفشون گوش نميداد ، به همين خاطر ، اون روز که بيدار شديم ديديم فقط هيربد داره ما رو آماده ميکنه واسه نماز ، ما هم يه کم اذيتش کرديم و يواش يواش و با تاخير آمده شديم و راه افتاديم به سمت مسجد .

به مسجد که رسيديم ، ديديم نماز جماعت تموم شد و همه يواش يواش بلند شدن که برگردن ! بعد تازه ما رسيده بوديم به مسجد !

سرهنگ زارعي که فرمانده آموزش بود تاخير مارو که ديد خيلي عصباني شد و چون اين اتفاق رو از چشم ما نميديد و از چشم هيربد ميديد با عصبانيت تهديدش کرد که اگه اين قضيه تکرار بشه عودتش ميده به گردانش ، چون هيربد هنرآموز بود و بعد از يک سال و نيم ميشد کادري و به استخدام ارتش درميومد ، به همين خاطر واسه آموزش يه سري از اين هنرآموز هارو مي ذاشتم بالاسر ماها تا دستور دادن و جمع و جور کردن زير دستاشونو ياد بگيرن و اگه برميگشتن به گردانشون براشون خيلي گرون تموم مييشد .

بعد از اون روز هيربد با ما لج افتاد و جليل هم به طبع اون ! اينجوري بود که بچه ها از حرصشون اسم اون دو تارو به خاطر سوتي هايي که مي دادن و سخت گيري هايي که ميکردن گذاشته بودن پت و مت !

کلا ماجرايي داشتيم با اين دو نفر ! يه روز يادمه موقع رفتن به پادگان ، بعد از نماز بچه ها حال نداشتن پا بموبن و همگي خيلي آروم راه رفتيم بدون شعار و بدون پا کوبيدن ، که اين خيلي هيربد رو عصباني کرد و رفت جلوي صف و بلند داد زد : مگه اينجا پارک ويِ که دارين قدم ميزنين ؟! ما هم که مونده بوديم پارک وي به قدم زدن چه ربطي داره زديم زير خنده و هيربد هم گزارش کارمون رو رفت گذاشت کف دست فرمانده !

بعد از يه مدت لج و لج بازي که ديديم فايده اي نداره ، بچه ها تصميم گرفتن که يه موقعي تلافي کاراشو سرش در بيارن که خودش نفهمه از کجا اين بلا سرش اومده ! پس دو طرف به آتش بس سوري بسنده کردن تا سر فرصت ! يه جورايي شده بود

آرامش قبل از طوفان ... هيربد و جليل فرمان ميدادن و ما ها هم بدون کم و کسري رعايت ميکرديم .

اين آرامش ادامه داشت وعلاوه بر هيربد و جليل ، محبوبيان هم برخوردش با ما از حالت رسمي دراومده بود و صميمي شده بود

کلا ديگه رايطه هامون دوستانه بود ... براي همين موقع غروب ، که داشتيم آماده ميشديم واسه نماز ، اومد بالاسرمون و گفت که راحت بشينيم ، ما هم يه سپاس سرکاري گفتيم و راحت نشستيم روي زمين .

محبوبيان هم شروع کرد به صحبت : بچه ها امشب ميخوايم بترکونيم ! پس بياين يه شعار حماسي و خوب و جديد واسه خودمون انتخاب کنيم .

همه نظراي خودمون گفتيم و سرود يار دبستاني من بيشترين راي رو اورد و تصويب شد ... چون مسئول شعارمون شعرو کامل بلد نبود ، يکي از بچه ها که بلد بود اون رو نوشت و داد به مسئول شعار ، يه بار سرود رو خونديم و با هم تمرين کرديم و به سمت مسجد راه افتاديم ... ديگه جو سرود مارو گرفته بود و تو حال خودمون نبوديم که ديديم جلوي مسجديم و ما همچنان مشغول خوندن سرود يار دبستاني من!

يه دفه ديديم دو تا از دژباناي جلوي مسجد با حالتي مضطرب اومدن سمتمون و گفتن نخونين آقا ! نخونين ... کي گفته اين شعر سياسي رو بخونين ؟! جمعش کنين آقا !

ما هم ساکت شديم و رفتيم واسه نماز .

فرداي اون روز مشغول نهار خوردن بوديم و چون برنامه مون فشرده بود ، بعد از ده دقيقه شروع ميکردن به اينکه آقا پاشو که وقتت تمومه بشمار سه کسي نبايد توي غذاخوري باشه ، کسي ديگه زياد جرات نميکرد حرف بزنه و تمام وقتي رو که داشت غذاش رو ميخورد ، منم همين کاررو ميکردم ، اما اون روز با بقيه روزا فرق داشت ! من هنوز قاشق دومم رو نخورده بودم که شفيعي ، يکي از بچه هاي گروهمون واسه نظافت دفتر و کريدور فرماندهي ... اومد و گفت نهارت رو زود بخور که سرهنگ با همه بچه هاي کريدور کار داره ! منم ديگه نفهميدم چي ميخورم ! سريع پاشدم و رفتم پيش بچه ها ... سرهنگ اگه باکسي کار داشت ، آخر و عاقبتش رو بايد خدا بايد بخير ميکرد ! چون کلا سرهنگ با کسي کار خوب نداشت ...

به بچه ها که رسيدم ديدم بــــــله ! حدسم درست بوده .... دستاشو پشت سرش قفل کرده بود و با اخم جلومون رژه ميرفت و حرف ميزد : بخور و بخوابش کردين ... نه ؟! اين چه طرز نظافته ؟ هان ؟ بعد رو کرد به ناصر ، ارشدمون و گفت : اساميشون رو ياداشت کن ، هرکدوم 48 ساعت اضافه خدمت مي خورن ، پنج شنبه جمعه هم نمي رن خونه ، بازداشتن .

پيام که ارشدمون بود و مسئول ، وقتي ديد قضيه جديه رفت پيش سرهنگ و باهاش صحبت کرد بلکه يه کم آرومش کنه ، هر چي بود معلوم بود که يکي مارو فروخته و زيرابمون رو زده ... چون ما يک ماه خرده اي بود که سيستم نظافتمون همينجوري بود واگرم اشکالي داشته به چشم سرهنگ نيومده بوده .... حالا چطور بعد از اين همه وقت تازه چشمش به اشکالات نظافتي ما افتاده ؟ اونم با اين توپ پر !

چن دقيقه بعد پيام برگشت و گفت : بچه ها راس ميگه ! من رفتم بهش ميگم اينجا که تميزه ... کجاش رو ميگي ؟ اونم سريع انگشتش رو خيس کرد و کشيد رو زمين ... زمين سفيد شد ! يه جرمي گرفته اونجارو که نگو ! .... حالا هم کلي باهاش حرف زدم تا راضي شد يه فرصت ديگه بهمون بده ، اگه بتونيم امروز اينجارو برق بندازيم ، بيخيال تنبيه ميشه .

بعد از شام بود که همه رفتن منطقه نظافتيشون ، و ما جديت بيشتر ! شروع کرديم به برق انداختن زمين کريدور فرماندهي

از يه طرف بچه ها آب و تايد ميريختن و از يه طرف ما با طي جمعشون ميکرديم ... بعد ديوارا رو سابيديم و چشممون افتاد به درز بين سراميکهاي زمين ؛ سياه بود ! همگي نشستيم روز زمين با فرچه شروع کرديم به تميز کرد درزها ... به خودمون که اومديم ديديم ، شديم سوژه و همه دارن نگامون مي کنن !.. ديگه افتاده بوديم سرزبونا و همه جا پيچيد که اينا زمين کرريدور رو ليس زدند ! .. ماشالا انقدر بازار شايعات توي خدمت داغه که هيچي نشده ، همه جا پر شد که گروه نظافت نه تنها تنبيه نميشه

بلکه ميره مرخصي تشويقي ! و ما مونديم منبع اين شايعات از کجا بود .

وقتي که نشستيم يه کم استراحت کنيم ، شنيديم که بچه ها از مسجد اومدن ... چون موقع آمار گيري بود همه رفتيم توي محوطه که ديديم به ما گفتن يه گوشه وايسيم و بقيه بچه ها رو شروع کردن به تنبيه کردن و حالت شنا دادن و از اين حرفا

بعد آمار که رفتيم آسايشگاه به مهران که رفته بود مسجد گفتم واسه چي تنبهتون کرد ؟

مهران گفت : هيچي ! بچه ها موقع برگشتن کرمشون گرفت که تلافي کار هيربد رو بکنن شروع کردن به خوندن يار دبستاني

هر چي هم ميگفت نخونين اين سرود ممنوعه ، بچه ها بيشتر و بلند تر ميخوندنش ! اونم اينجوري بچه ها رو تنبيه کرد .

چهارشنبه بود و دوازدهم خرداد ماه ، ديگه چيزي به تموم شدن آموزشي نمونده بود و يه جورايي ديگه افتاده بوديم به روز شماري !

اول صبح معلوم شد که امشب نگهبانم ، اين يعني اينکه هيچ اميدي به مرخصي رفتنم توي امروز نيست !

هفته پيش و دو هفته پيش 70-80 نفر از بچه ها رو چهارشنبه فرستاده بودن مرخصي ، ولي عصر امروز فقط دفترچه سي نفر از بچه ها رو دادن و مرخصي خيلي ها رو فرمانده آموزش تاييد نکرده بود و اين يعني بودن اکثريت و همين باعث شد که ديگه واسه نگهبان بودنم زياد ناراحت نباشم .

بچه ها هم بعد ز شام جمع شدن توي آسايشگاه و شوع کردن به بزن و بکوب ! يکي از بچه ها شعر ما همه بچه تهرون رون رون رون ...! رو ميخوند بقيه حرکات موزون انجام ميدادن !

بعد از اين بزن و بکوب يکي از بچه ها به اسم افشار که خيلي آدم خاصي بود و واسه بچه ها سوژه . شروع کرد به رقصيدن و همه بچه ها زدن زير خنده !

بعد از بزن و بکوب و خنده و تفريح ... به خط شديم واسه نماز ، که گفتن بشينيم ... چقدر من به خط شدن قبل از نماز رو دوس داشتم ! مخصوصا وقتي مي گفتن بشينين و گوش کنين .... چون بيشتر فضاي شوخي و خنده بود اون موقع .

و تازه يه خبر خوب بهمون رسيد و يکي از شايعاتي رو که خيل وقت بود شنيده بوديم ، به واقعيت رسيده ديديم ...اونم اين بود که

سرهنگ رفت و فرمانده گروهانمون عوض شده بود ... ميشد گفت اين يکي از بهترين خبرايي بود که توي اون مدت شنيده بوديم!

جانشينش سرگرد ميرزايي شده بود فرمانده مون ، که از نظر اخلاقي ، خيلي خيلي بهتر از سرهنگ بود .

بچه ها هم شروع کردن به صحبت کردن و شادي کردن و چون توي حال و هواي آزادشدن خرمشهر بوديم ، حرفايي رو که ميزديم

اين بود : گردان مارا خدا آزاد کرد ! ... بعد از کلي شلوغ بازي ، ناصر صحبتاش رو ادامه داد : بچه ها من ديگه فردا روز آخر خدمتمه

و ديگه ميرم مرخصي پايان دوره و بعدش تسويه ... ديگه بدي ، خوبي ، چيزي ديدين حلال کنين ... اينارو که گفت ، خلاقيت بچه ها گل کرد ! و شروع کردن به خوندن ، يکي ميخوند : نرو ! تو هم مث ما نميتوني دووم بياري .... ! يکي ديگه خوند عجب رسميه... اين رو که شنيديم همه همراهيش کرديم که ناصر با خنده گفت بسه ! شعر بعدي : خداحافظ همين حالا ....!

يکي ديگه يه شعر ديگه که بيربط هم به رفتن سرهنگمون نبود خوند : بهمن نبودي ببيني ! ناصر آزاد گشته !!!

بعد از اين مراسم ! و نماز .... توي راه برگشتن ، بچه ها شروع کردن به اذيت کردن هيربد ! و به ياد ناصر شروع کردن عجب رسميه خوندن ! اون بنده خدا هم هي ميگفت : نخونين ! نخونين ! بعدش هماهنگ کرديم که غافلگير کنيم هيربد رو. براي همين

اشکان که بچه ها دژبان صداش ميکردن و معروف بود به اشکان دژبان ! فرياد زد چند شب ؟ همه جواب داديم : نه شب ... !

اين هيربد که ديگه به عز و جز افتاده بود ، به محوطه گردان که رسيديم ديديم ناصر نشسته يه گوشه ..براي همين تصميم گرفتيم ....در جواب گروهان ؟ ... که هميشه ميگفتيم چهارم .... بگيم ناصر !

ناصر با خنده همراهيمون کرد ، که يهو هيربد با اخم اومد و خيلي جدي گفت به فاصله دو دست از جلو نظام... ! که اين معني اي به جز تنبيه و حالت شنا نداشت ! يهو از عقب صدا اومد که : هيچ کي شنا نميره ها ! ما هم کشيديم کنار و شنا نرفتيم ، البته

غير از سه صف اول ... داشتيم به ضايع شدن هيربد ميخنديديم که يه دفه سر وکله محبوبيان که خيلي هم عصباني بود پيدا شد و گفت : به غير از سه صف اول بقيه بيان اين طرف ... همه رو به صف کرد و اومد بهمون حالت شنا بده که سربازي که پاسدار اون ساعت بود اومد و به محبوبيان گفت : الان ديگه وقت خاموشيه ... بايد اينجارو قرق ( ديکته درستش رو نميدونم !) کنيم .

محبوبيان هم که مثل هيربد ضايع شده بود برخلاف چيزي که ميخواست فرستادمون توي آسايشگاه .

صبح که بيدار شديم از پچ پچ بچه هاي نگهبان شب گذشته فهميديم که محبوبيان از روي حرصش ، تمام ماجراي ديشب رو تو دفتر گزارش که هر روز صبح به دست فرمانده گروهان مي رسيد نوشته و داده به استوار حسيني ... ما که همه اين ماجرا رو از چشم هيربد ميديديم ... واسه دلجويي اومد پيش ما و گفت شايد من از دستتون ناراحت بودم .. ولي هيچوقت قصد گزارش کردن کارتون رو نداشتم ، ديشبم وقتي فهميدم محبوبيان داره گزارش رو مينويسه ، هر کاريش کردم کوتاه نيومد ... حتي درجه م رو هم کندم نيگا ! به بازوش که نگاه کرديم ديديم راست ميگه ، درجه هاش آويزونن .

اين جور که پيدا بود ... مثل اينکه ديگه بايد دور خونه رفتن توي اين هفته رو خط ميکشيديم !

ديگه داشتيم با بچه ها خودمون رو آماده ميکرديم واسه موندن آخر هفته ...که ديديم استوار حسيني اومد و با کلي منت و اينا و تهديد که ديگه تکرار نشه ، دفترچه هامون رو داد .

ديگه دوره مون به آخراش رسيده بود و کلاسامون تموم شده بود .... امتحانها هم نزديک بود ، اولين امتحانمون امتحان عقيدتي سياسي بود ، که ديني و تاريخ و اينجور چيزا بود ...

همه مون رو بردن توي نمازخونه و مرتب که نشستيم امتحانمون رو داديم که زيادم بد نبود .

چن روز بعد نوبت امتحان کلاساي نظاميمون بود ، باز هم به صف شديم تا بريم به نماز خونه ، که نوايي اومد به خطمون کرد و برامون صحبت کرد : شما بايد بالاترين نمره رو بيارين تا بهترين گروهان بشين ... واسه بالا بردن نمره تونم بايد به هرکاري دس

بزنين ، فقط اگه تقلبتون لو رفت ، چون بي عرضه بودين خودم تنبيهتون مي کنم !

اينم روشي بود ديگه ... تا حالا نديده بودم بزرگتري بياد بقيه رو به تقلب تشويق کنه !

بعد از امتحان نظامي ، هنوز ظهر نشده بود و ما هم بيکار بوديم ... يه مدتي هم بود که براي نشاط روحيه سربازان ! مسابقه هاي ورزشي از قبيل فوتبال و واليبال و پينگ و پنگ و طناب کشي گذاشته بودن و همه اين مسابقات يا تموم شده بود ، يا آخراش بود .

اون روز هم روز فينال مسابقه طناب کشي بود که دوتا چيز حساسش کرده بود ، يکي اينکه تيم گروهان ما يه پاي فينال بود

دليل ديگه ش هم اين بود که رقيب تيم گروهانمون ، تيم گروهان هم گردانيمون ، يعني گروهان سوم بود که يه جورايي گردان آورد محسوب ميشد و دربي بود ! کلا هم گروهان ما با گروهان سه از اول ، کل کل داشت و اينجا توي فينال ديگه به اوجش رسيده بود ، گروهبان نوايي هم که يه کم اين آخريا نرم شده و بود و خشونت قبل رو نداشت ، وقتي ديد کار خاصي نداريم

همه مون رو برد تو ميدون صبحگاه ، محل برگزاري مسابقه فينال طناب کشي که تيم گروهانمون رو تشويق کنيم ...

مسابقه شروع شد و ما هم تيممون رو تشويق کرديم ... از اون طرف بچه هاي گروهان رقيب هم که با فاصله از ما نشسته بودن

تيم خودشون رو تشويق مي کردن ؛ ديگه آخرياش بين دو تا گروهان کل کل افتاده بود که با برنده شدن تيم گروهان ما ، همه اين کل کل ها تموم شد و جاش رو به خوشحالي داد !

بعد از اينکه با تيم قهرمان يه عکس يادگاري گرفتيم ، راهي غذاخوري شديم واسه نهار .

هفدهم خرداد بود و داشتيم آماده ميشديم که بريم ميدون تير ، توي اين يکي دو هفته که با اسلحه کار ميکرديم واسه ميدون تير

انقدر ماجراهاي تلخ از بي دقتي اين و اون برامون گفته بودن که يه ترسي افتاده بود تو دلم نکنه اتفاقي برام بيفته !

هر چي بود قبل از هفت صبح مثل يک اردوي مدرسه ! با هم وسايل ضروري رو از قبيل زير انداز براي خوابيدن روش واسه تيراندازي ... کلاه آهني .... چند بشکه بيست ليتري پر از آب و غيره ...برداشتيم و سوار اتوبوس شديم و به سمت ميدون تير که پايين شهر بود و خيلي خيلي گرم تر از جايي که بوديم ؛ راه افتاديم .حدود يک ساعت تو راه بوديم تا به يه بيابون رسيديم و بهمون گفتن پياده شين که اينجا ميدون تيره ! تقسيم بنديمون کردن و من افتادم تو گروه يکي مونده به آخر و مجبور بودم بيکار

و با استرس زير آفتاب سوزان ...توي اون بيابون بي آب و علف تيراندازي بقيه رو تماشا کنم و به صداي گوش خراش شليکشون عادت .

بعد از يکي دو ساعت خيلي تشنه مون شد و وقتي به طرف ظرفهاي آبي که آورده بوديم شديم . نگهبان وسايل گفت : به نظرم يه تي بگ بيارين و بندازين تو اين آبا ، خيلي سنگين ترين !

تمام آبها توي اين آفتاب تبديل به آب جوش شده بودن ! من هم بي خيال آب خوردن شدم و به تيراندازي ... خيلي استرس داشتم ! اسلحه رو گرفتم و به سينه خوابيدم روي زمين ، فرمانده ميدون تير پشت بلندگو گفت که خشاب هارو پرکنيم ، منهم فشنگ هايي رو که بهمون داده بودن سريع گذاشتم توي خشاب و جا انداختمش توي اسلحه ... آماده فرمان بوديم که شليک کنيم ... با شنيدن فرمان آتش ، شروع کرديم به شليک ... کناريم که اولين تير رو شليک کرد از صداي بلند شليک ، گوشم به کلي گرفت ! و بقيه رو اصلا نشنيدم !!!

تيراندازي که به خير گذشت ، همه پوکه هامون رو جمع کرديم ، و به صف شديم ، براي تحويل دادن پوکه ها ، هر نفر بايد 16 تا پوکه تحويل مي داد و اگه کمتر بود بايد همه ميمونديم و مي گشتيم تا پوکه هاي گم شده پيدا بشه .

من که پوکه هامو تحويل دادم ، منتظر بقيه شدم که گفتن دو بسته پوکه کمه ! و اين يعني تا عصر زير آفتاب موندن ...

ديگه داشتيم خودمونو آماده تنبيه ميکرديم که نوايي دست کرد توي جيبش و بهمون کلي پوکه نشون داد و گفت : ميدونستم

ميخوان پوکه هارو قايم کنن و سر ما بازي در بيارن ، تا اذيت بشيم ! برا همين کلي پوکه اوردم !! پوکه ها رو برداشت و به مسئول نحويل پوکه ها داد و آزاد شديم ! ساعت نزديک دو بعد از ظهر بود که خسته و تشنه و گشنه و البته گرمازده ! سوار اتوبوس شديم و به سمت پادگان راه افتاديم ، وسط راه ديگه داشتيم از تشنگي ميميرديم ، براي همين يکي از بچه ها رفت به عدنان که مسئول ما توي اين اتوبوس بود کلي حرف زد تا راضي شد به راننده بگه جلوي يه سوپري نگه داره و واسه بچه ها آب بخره .

هر کي که آب ميخواست پولش رو داد به يه نفر و اونهم رفت کلي آب خنک خريد و آورد و از تشنگي دراومديم .

ساعت از سه گذشته بود که رسيديم به پادگان ، نهارمون رو خورديم و چون آزاد بوديم رفتيم دراز کشيديم تا وقت شام بشه .

آموزشي هم ديگه به روزاي آخرش رسيده بود ، سه شنبه روز سر دوشيمون بود و ما ارشنبه فقط و فقط مشغول تمرين مراسم سردوشي ، حرکت با تفنگ و رژه با اون رو تمرين ميکرديم ، اونم دو وعده ! صبح و بعد از ظهر ... که بعد ازظهر خيلي سخت بود

بايد بيجرکت و تفنگ به دست زير آفتاب مي ايستاديم و چند دقيه بعدش تفنگم داغ ميشد و مجبور بوديم يه فلز داغ رو همينجوري تو دستمون نگه داريم ... کارمون تا دوشنبه عصر همين بود ...

تا اينکه بالاخره روز آخر آموزشي فرا رسيد و آخرين تمرين سروشي رو هم انجام داديم و رفتيم واسه استراحت ... موق استراحت خبر اومد که لباساي افسريمون اومده و براي گرفتنش بايد بريم توي محوطه تا صدامون کنن

ما هم توي محوطه حياط وايساديم و منتظر شديم تا نوبتمون بشه ... بيشترين موضوعي که بچه ها در موردش صحبت ميکردن

نگراني واسه تقسيم شدن بود ... ميترسيدن که توي شهرستان بيفتن .... اما من خيالم راحت بود و آخرين بارم که با سروان کريمي صحبت کرده بودم گفت خيالت راحت که تهراني !براي همين فقط به بقيه هم دلداري ميدادم و تنها دل مشغوليم اين بود که کجاي تهران مي افتم .

لباسامون رو که گرفتيم ، بهمون گفتن که کلاه ها هنوز نرسيده و اگه تا فردا نيان ، مجبورين تو روز تقسيم با همين لباسا بياين .

موقع غروب براي آخرين بار راهي مسجد شديم تا آخرين نمازمون رو تو پادگان بخونيم ...

به سمت مسجد که راه افتاديم ، محبوبيان گفت : چون نماز آخره ، براتون سورپرايز دارم ... يه شعرو خودم ساختم ... توي راه ميخونمش ف شما تکرار کنين :

پادگان من خداحافظ

ساعت 4 بيداري ، خداحافظ

شستن سرويس ! خداحافظ

بوي جورابا ! خداحافظ

و.....

خدا ... حا فظ .

کلا واسه خودش خلاقيت به خرج داده بود !!!

ما هم با ذوق تکرارش کرديم و با روحيه نماز رو خونديم و برگشتيم ... که توي راه برگشتن ، يکي از بچه ها برگشت و گفت : منم يه شعار ساختم ، بخونم ؟ ... محبوبيان که اجازه داد ، اوم شروع کرد :

امشبي را سربازان در پادگان مهمانند

بکن اي صبح طلوع !

کلا بچه ها شاد بودن و به همه حس خلاقيت دست داده بود!

بعد از آمار گيري ، عدنان همه مون رو جمع کرد يه گوشه محوطه و گفت : امشب ميخوايم جشن بگيريم ... براي همين خيلي آروم برين تو آسايشگاه ، نيم ساعت بعد که افسر نگهبان خوابيد و کسي نبود ، بهمون گير بده مراسم رو شروع مي کنيم !

ما هم توصيه عدنان رو گوش کرديم و تا ساعت ده توي تختمون دراز کشيديم که عدنان اومد توي آسايشگاه و گفت : بچه ها افسر نگهبان خوابيد ... ما هم که منتظر اين خبر بوديم ، سريع از جامون بلند شديم و يه گوشه آسايشگاه جمع شديم .

چون آسايشگاه شماره 2 کولر نداشت و خيلي گرم بود قرار بود بچه هاي اون آسايشگاه هم بيان تو آسايشگاه ما تا مراسم رو با هم برگزار کنيم ... بعد از اينکه جمعمون جمع شد و نگهبانا رفتن جلو ي در تا مواظب باشم کسي نياد ، عدنان گفت : خوب ببينم! ... شنيدم خوانندگي بلدين ؟!... محمد رضا ، يکي از بچه ها که با خوندن شعر : ما همه بچه تهرون .... ! معروف شده بود

اومد و آروم خوند و بچه ها همراهيش کردن ...

بعد از اين ، عدنان نگاهي به همه مون کرد و گفت : شنيدم خوب اداي ماهارو درمياوردين ! ... هر کي ادا درمياورده الان بياد ببينم چقدر ماهره ...يکي از بچه ها که اسمش ابولفضل بود بلند شد و گفت : مي خواي اداي تو رو در بيارم ؟!

عدنان خنديد و گفت : آره بيا !

همگي بلند شديم و وسط آسايشگاه رو خالي کرديم تا همگي بتونيم خوب ببينيم ... اوالفضل که شروع کرد به اداي راه رفتم عدنان ، عدنان زد زير خنده و وقتي داشت اداي حرف زدنش رو درمياورد ، داشت ريسه مي رفت ... بعد هم در حاليکه داشت اشکاشو پاک ميکرد ، گفت : خوب ، ديگه اداي کيو در ميارين ؟ يکي ديگه از بچه ها بلند شد و اداي محبوبيان رو دراورد ، بعد کلي خنديدن و صحبت ، ديگه ساعت دوازده شده بود که عدنان گفت : ديگه يواش يواش برين بخوابين که هر لحظه ممکنه افسر نگهبان بيدار بشه و بياد به اينجا سربزنه .

ما هم که ديگه خوابمون گرفته بود رفتيم خوابيديم .

نميدونم چقدر خوابيده بودم , با صداي يکي از بچه ها که داد ميزد : بچه ها بلند شيد ساعت چهاره ، از خواب بيدار شدم ... ولي وقتي ديدم کسي بلند نشده .. فهميدم سرکاريه و باز خوابيدم که يه دفه حس کردم خيس شدم ! چشمام رو که باز کردم ديدم محبوبيان با دو تا از بچه ها يه پارج آب دستشون گرفتن و روي سر يچه ها آب ميريزن !!

هرچي بود اين شب آخرم تموم شد و به روز آخر رسيديم .

صبح بيست و پنجم خرداد ، همون ساعت هميشگي بيدار شديم ، با اينکه خيلي کم تر از شباي قبل خوابيده بودم ، اما پر از انرژي بودم

فکر کنم بقيه هم همچين حسي رو داشتن ! اين روز به جاي آنکادر کردن تخت و مرتب کردنش ، پتو و ملافه هايي رو که بهمون دادن جمع کرديم و گذاشتيم توي ساکمون ، وسايلمون که جمع شد رفتيم واسه صبحانه ، بعدش به صف شديم تا مراسم سردوشي رو که سه چهار روز در دو نوبت تمرين کرده بوديم ، اجرا کنيم ، توي صف بوديم که عدنان گفت اونايي که مشکل پزشکي واسه رژه داشتم بيان کنار و نظافت کنن ، خيلي از بچه ها رفتن توي غذا خوري که يکي از بچه ها به اسم جعفر که از تمرين رژه کنار کشيده بود و تو برنامه سردوشي نبود ، اومد پيش من و گفت مي خواي من به جات برم ؟

جا خوردم ، توي اين مدت تمرين نميکرد و حالا ! .. گفتم واسه چي ؟!

جواب داد : هيچي ! شنيدم از رژه و مراسم سردوشيمون فيلم ميگيرن ، ميخوام تو فيلم باشم و به نامزدم نشونش بدم.

منم که اصلا حوصله نيم ساعت خبر دار وايسادن ، اونم با اسلحه رو نداشتم .. قبول کردم و کشيدم کنار تا اون به جام بره تو مراسم ... حالا مونده بودم که چطور نظافت رو بپيچونم ، که مهران اومد و بهم گفت بيا دنبال من ...

گفتم کجا ؟

مهران : نظافت آرايشگاه !

با هم رفتيم توي آرايشگاه ، مهران هم در رو بست و کولر رو زد و گفت : بشين جلو کولر و حالشو ببر !

با تعجب گفتم : مگه نگفتي نظافت ؟

مهران خنديد و گفت : اون رو اينجوري گفتم که عدنان برت نداره ببره نظافت غذاخوري ! گفتم بياي اينجا زير کولر حالشو ببري!

يه کم که استراحت کرديم ، واسه اينکه کاري کرده باشيم ، آرايشگاه رو تميز کرديم و نشستيم به صحبت ، دو تا ديگه از بچه ها هم به ما پيوستن و داشتيم خاطرات اين دوماه رو با هم مرور ميکرديم که صداي بچه ها اومد و فهميديم که مراسم تموم شده .

ما هم به جمع بچه ها پيوستيم ، استوار حسيني واسمون صحبت کرد و گفت تا ديروز قرار بوده گروهان ما توي اين مراسم به عنوان بهترين گروهان اعلام بشه ، اما لحظه آخر با رابطه ، يه گروهان ديگه رو بهترين اعلام کردن ...بعد هم از همه مون حلاليت

طلبيد ... حالا نوبت فرمانده گردان ، سرگرد ميرزايي بود .. اونم بعد از يه کم صحبت ، به سيک نظامي ازمون تشکر کرد : گروهان

خيلي خوب .... ما هم جواب داديم : سپاس , جناب ! سه بار اين رو گفت و ما هم سه بار جواب داديم و بعد بارو بنديلمون رو جمع کرديم ؛ که بريم خونه و واسه تقسيم ، روز دوم تير برگرديم .

موقع رفتن به خونه ، به خط شديم و اومديم پا بکوبيم که محبوبيان خنديد و گفت : راحت باشين بابا !وقت اين کارا گذشت !

به خاطر اينکه کلاه آماده نبود و لباسمون ناقص بود ، با همون لباس آموزشي رفتيم پادگان ، استرس به وضوح تو صورت بيشتر بچه ها ديده ميشد ، يه سري بودن که امريه شده بودن و خيالشون راحت بود . ( امريه : بعضي از جاهاي دولتي ، بعد از آموزشي يه سري سرباز رو توي يه محيط غير نظامي براي ادامه خدمت ميگيرند که بهش ميگن امريه)

يه سري تک پسر بودن و تک پسرا و پدر نظاميا هم صد در صد تو شهر خودشون بودن ، يه سري هم مثل من آشنا داشتن و بابت تقسيم خيالشون راحت بود ، اکثريت هم کسايي بودن که آشنايي نداشتن و دلشوره امروز گرفته بودشون .

ساعت نه صبح ، ديگه همه اومده بوديم ، يه کم که گذشت ، ديديم يه سري لباس شخصي و مضطرب از جلومون رد شدن ، تازه فهميديم کيان ! اينا اعزامي هاي دوره بعد از ما بودن و قرار بود سختي هايي رو که ما کشيده بوديم رو ، تو مدت دوماه بعد اونا بکشن .

ما هم که بيکار بوديم و معلوم نبود که چه موقعي ميخوان تقسيممون کنن ، رفتيم پيش اونا و شروع کرديم به دلداري دادنشون ،

اينکه همه حرفا و تهديداشون ، الکيه .... تمام سختي آموزشي يه هفته اوله و از اين حرفا ... بعدش عدنان چهره اش رو اخمو کرد و رفت سمت بچه هاي لباس شخصي و برشون داشت و برد پشت ساختمون گردان و به خطشون کرد ، بعد که برگشا به ما گفت حالا پته مارو که نريختين رو آب ؟ ... نکنه گفتين همه حرفامون چرته و ديگه ازمون حرف شنوي ندارن ؟!

ما هم بهش خنديديم و گفتيم : نه ! خيالت راحت ...

عدنان ادامه داد : حالا برين بالا ، يه استراحتي بکنين تا موقع تقسيم که معلومم نيست چه ساعتيه ، برگردين .

همه رفتيم توي آسايشگاه و خاطراتمون رو مرور کرديم ، آسايشگاهي که الان خالي خالي بود ، منم رفتم روي تخت خالي خودم که دوماه باهاش زندگي کرده بودم دراز کشيدم ، اين تخت نوشته ها هم جالب بودن و سرگرم کننده ... روي تختت که دراز ميکشيدي انقدر زير تخت بالايي چيز نوشته بودن که حوصله ت سر نميرفت ، از فحش و نفرين به فرمانده ها و ارشدا گرفته تا روزشمار و دلداري دادن به کسايي که بعدا اين نوشته ها رو ميخونن ... خلاصه ! از همه چي نوشته بودن ديگه ...

با بعضي از بچه ها که حرف ميزدم ، ميگفتن تا صبح بيدار بودن و از استرش تقسيم خوابشون نبرده .... منم دلم واسشون سوخت ، چون هم خيالم راحت بود و هم ديشب ، خيلي خوب خوابيده بودم ...

بالاخره زمان موعود فرارسيد و بهمون اعلام کردن که بريم توي محوطه پادگان و به خط شيم تا تقسيم انجام بشه ، انجام که شده بود ، خونده بشه .

همه پادگان ، در عرض چند دقيقه ، سريع به خط شديم و نظامي نشستيم تا خوندن تقسيم ها شروع بشه ، نفس ها توي سينه خيلي ها حبس شده بود ، انقدر اين هيجان زياد بود ، که به من ، با اينکه تکليفم روشن بود هم سرايت کرده بود و با هيجان داشتم به ليست تقسيم شدگان دقت مي کردم ... يه سروان اومد روي سکو و ليست هاي تو دستش رو جابجا کرد و چون بلندگويي نبود ، بايد همه ساکت ميشديم تا اون با صداي بلند اسامي رو برامون بخونه ...

اين اسامي اي رو که ميخونم محل خدمتشون تبريزه ! با شنيدن اسم شهري غير از تهران ، صدا و همهمه ها قطع شد و همگي مشغول شنيدن اسامي شديم ، دونه ، دونه اسامي رو که ميخوند ، بچه ها با يه حال عجيبي بلند ميشدن و توي صف بچه هاي تبريز مي ايستادن .

بعد از اينکه تبريز تموم شد ، سروان گفت : حالا اين اسامي محل خدمتشون همدانه ... باز هم بچه هايي بودن که با خالي خراب و ناراحت از اينکه قراره پونزده ماه باقيمانده خدمتشون رو توي همدان و يا هر شهر غريبي بگذرونن ، به صف شدن .

من همچنان به گوش بودم تا ببينم اسامي بچه هاي تهران رو کي ميخونه و من کجاي تهران مي افتم .

_اسامي رو که ميخونم ، محل خدمتشون چابهاره ...

اسم چابهارو که شنيدم ، دلم ريخت پايين .. با اينکه ميدونستم اونجا نيفتادم ، ولي از بس که توي مدت آموزشي بهمون گفته بودن اگه فلان نکنين ميندازيمتون چابهار ، کج برين ميندازيمتون چابهار ، کلا انقدر ما رو از چابهار ترسونده بودن که اسمش که ميومد ، دلمون مي ريخت ! اسامي بچه هاي چابهارم خونده شد و هنوز از تهران خبري نبود ، ديگه حوصله م داشت سر ميرفت

از بس که دلم واسه اينو اون سوخته بود و منتظر شنيدن اسم تهران بودم ....

_اسامي رو که مي خونم محل خدمتيشون ، دزفوله ، بعد هم شروع کرد به خوندن اسم ها .. منم که خسته شده بودم يه خميازه بزرگ کشيدم و داشتم خستگيم رو در ميکردم که با شنيدن اسمم توي بليست بچه هاي دزفول دهنم نصفه نيمه باز موند و شوکه ، با صداي بلند گفتم من و در حاليکه نمي دونستم الان بايد چيکار کنم ...رفتم تو صف بچه هاي دزفول وايسادم

صداهاي اطرافم رو خيلي نا مفهوم مي شنيدم ، فقط حواسم به سرواني بود که اومده بود بالا سر ما ، منتظر بودم بگه اينا همه شوخي بود و همگي تهرانين ... اما ، قضيه خيلي جدي تر از چيزي بود که واسه خودم داشتم فکر مي کردم ، سروان اومد و ليستي رو که دستش بود ، نگاه انداخت و گفت : نفر اول ليست ، ميشه مسئول هماهنگي بچه ها ، تا اگه خواستين با هم برين بتونين با هم هماهنگ بشين ... ليست رو داد به کسي که اسمش نفر اول بود و رفت ، همگي ريختيم دورش و ليست رو نگاه کرديم ... نوشته بود همگي بايد روز ششم تير خودمون رو به محل خدمتيمون ، که دزفول باشه معرفي کنيم ، براي چندمين بار به ليست نگاه کردم به اميد اينکه شايد اسمم رو اشتباهي خوندن .. اما نه ! اسم خودم بود .. خود خودم .

حالم خيلي بد بود و اصلا نميدونستم بايد چيکار کنم ... فقط وايساده بودم و به حرف بچه ها گوش ميکردم ، يکي ميگفت حالا با چي بريم ؟ اون يکي ميگفت يا با اتوبوس يا با قطار ، آخه هواپيما نمي ارزه ، گرونه ... اون يکي ميگفت اتوبوس بهتره ، چون سريع تر از قطاره ، اون يکي ميگفت نه بابا ! اتوبوس خطر داره .. به نظرم با قطار بريم که امن تره ...

من فقط گوش ميکردم ... برام جالب بود که بقيه چقدر سريع خودشونو با شرايط وفق دادن و راضي به دزفول رفتن شدن ... ولي چاره اي ديگه نداشتن ... منم نداشتم ... شايد اگر از اول به من قول نمي دادن ، دلگرمي نمي دادن ، خيالمو راحت نمي کردن و بهم نمي گفتن حتما تهراني ... منم مي تونستم مثل اکثريت بچه ها خودمو راضي کنم به رفتن به دزفول .. اما هر کاري ميکردم نميتونستم ... همگي از سرگروهمون شماره ش رو گرفتيم واسه هماهنگي و از هم جدا شديم .

من که هنوز بهت زده بودم از بقيه جدا شدم تا ببينم چه گلي بايد به سرم بگيرم ...

تازه چشمم به بچه ها افتاد ، يه نفر يه گوشه نشسته بود و از اينکه افتاده بود بندرعباس ، گريه ميکرد و فرمانده کردانمون اومده بود بالاسرش و بهش دلداري ميداد ، ميگفت : مرد که گريه نميکنه !

دو نفر يه گوشه نشسته بودن و با چشماي قرمز به اين فکر ميکردن که چطور بايد يک سال و خرده اي توي چابهار زندگي کنن .

توي اين هير و وير يادم اومد بايد برم پيش کسي که چند بار رفته بودم پيشش و اونم بهم قول تهران بودن داده بود .

تا من رو ديد گفت چي شد تقسيم ؟!

من به سختي و با کنترل بغضي که تمام گلوم رو گرفته بود ، جواب دادم : تهران نيفتادم ... افتادم دزفول ...

اونم جا خورد و گفت : ولي من همه کارا و سفارشارو کرده بودم ... شايد مخصوصا با کسايي که سفارش شده بودن لج کردن .

اينم يعني اين که کار ديگه اي از دستم برنمياد و اتفاقيه که افتاده ؛ بايد باهاش بسازي و بسوزي .

نا اميد تر از قبل اومدم بيرون و برگشتم پيش بچه ها ، حالا بتيد زنگ ميزدم خونه و به پدرم ميگفتم ، شايد اون ميتونست دوستش رو پيدا کنه و مشکلم حل شه ، حالا کارت تلفنمم تموم شده بود و بايد از يه نفر قرض ميکردم .

توي محوطه راه ميرفتم و ناخوداگاه ميزدم تو سر خودم ؛ تا بالاخره يه نفرو پيدا کردم ... خوشحال بود ، چون افتاده بود تهران ، براي همين تا کلمه کارت تلفن از دهنم درنيومده بود ، کارت رو با کمال ميل بهم داد .

کارت رو که گرفتم با کله رفتم سمت تلفن و سريع خونه رو گرفتم و همه ماجرا رو تعريف کردم .. شايد توي راه پادگان تا خونه که طول ميکشه ، يه خبر خوبي شنيدم .

کارت رو برگردوندم به صاحبش و تازه بهمون خبر دادن که کلاه ها رسيده به صف شين تا بهتون بديم ...

نفهميدم چه موقعي رسيدم خونه ... فقط يادمه رفتم پيش پدرم و اونم گفت دوستش رو پيدا کرده و گفته دنبال کارامه ، شايد فردا درست بشه کارم .

دقيقا دو هفته اي بود که توي بلاتکليفي و برزخ موندن و نموندن بودم ، از يه طرف دوست پدرم يکي در ميون جواب ميداد و وقتي ميکفت خبر ميدم ، ديگه ميرفت و ازش خبري نميشد ، از اون طرفم گفته بود نرو دزفول ، خودتو معرفي نکن تا ببينيم چي ميشه.

ديگه صبرم تموم شده بود .

يچه ها هفت هشت روزي ميشد که رفته بودن و خودشونو معرفي کرده بودن دوست پدرم هم دو سه روزي ميشد که نه زنگ زده بود و نه جواب تلفن مي داد و الان اگه من ميخواستم از تصميمم صرف نظر کنم و برم دزفول ، فقط هشت روز نهست ميخوردم و اين يعني نزديم شونزده روز اضافه خدمت تازه اگه بازداشت نداشته باشم .... اگرم ميخواستم سر حرفم بمونم و نرم تا کارم درست بشه ...چون معلوم نبود که کي درست ميشه ... هر لحظه بايد منتظر بازداشت شدن به عنوان سرباز فراري ميشدم !

اون روز ديگه زدم به سيم آخر ، بايد هر جوري که ميشد ، دوست پدرم جوابمون رو ميداد ، دو سه باري زنگ زد ، اما گوشيش رو جواب نمي داد ... يه لحظه فکري به ذهنم رسيد ، شايد چون شماره رو ميشناخته جواب نمي داده !

گوشيم رو دراوردم و دادم به پدرم .. گفتم با اين بگيرش ... اونم با شک به گوشي نگاه کرد و گفت : يعني به نظرت به اين شماره جواب ميده ؟

گفتم : فوقش جواب نمي ده .. ضرر که نداره !

تونم با ترديد گوشيم رو گرفت و شماره طرف رو گرفت ... بوق اول خورد ، کسي جواب نداد ... بوق دوم ......بوق سوم هم ...بوق چهارم که خورد گوشي رو از گوشش دور کرد و گفت : بيا فايده ... نداره رو ديگه نگفت ، چون صداي يه نفر که داشت ميگفت الو بفرماييد ، از گوشيم شنيده شد ، گوشي رو گذاشت در گوشش و شروع کرد به صحبت ... منم که از استرس داشتم ميميردم ،

فقط واسه خودم راه ميرفتم تا صحبتاشون تموم بشه و بپرسم که چي شد ؟!

مثل اينکه داشت اين دوهفته برزخي من هم تموم ميشد و خيالم راحت ... چون اون تلفن باعث شده بود يه گره هايي از کارم باز بشه و من از روز بعد برم توي ستا فرماندهي نيرو و به امير يکي از اداره ها آشنايي بدم تا همونجا کارم رو راه بندازه و موندگار شم .

اول صبح ، خوشحال و سر حال از اينکه کارم درست شده و بالاخره اين کابوس لعنتي تموم شده ، لباساي افسريم رو که اتو خرده و مرتب بود ، براي اولين بار پوشيدم و تميز و مرتب ، و البته خوشحال ! به سمت ستاد فرماندهي رفتم ... به اميد اينکه ادامه خدمتم رو همونجا بگذرونم ، دم پادگان که رسيدم ، دژبان بهم گفت کارتت ؟!

من که کارت نداشتم گفتم : من تازه اومدم واسه تقسيم ... هنوز کارتي واسم صادر نشده !

دژبان که يه کم کوتاه اومده بود يه نگاهي بهم انداخت و گفت : حالا با کي کار داري ؟

منم اسم اميري که قرار شده بود کارم رو درست کنه گفتم : با امير احمدزاده ... بايد برم پيش اون .

همون موقع يه دژبان ديگه ، از اتاق دژباني که دم در ستاد بود اومد بيرون و گفت : اتفاقا منم دارم ميرم اونجا ، چون کارت نداري شايد بهت گبر بدن ، بامن بيا که به مشکل برنخوري ...

خلاصه ! با هم به اداره اي که من بايد ميرفتم ، رفتيم ... با احتياط وارد شدم ، که دژبان اداره گفت بايد بري طبقه بالا ، درضمن کلاهتم بردار ، زير سقف کلاه نميذارن ... من که فقط فکر کار خودم بودم ، باشه اي گفتم ، کلاهم رو برداشتم و از پله ها رفتم بالا ، يه سره رفتم سمت آجوداني ، در زدم رفتم داخل ، براي اينکه نتونن ازم اشکال بگيرن و اين بشه مشکل موندنم ، سريع کلاهم رو زير دست چپم گذاشتم و پا کوبيدم ، که آجودان امير تازه متوجه من شد ، گفت : بله ؟!

گفتم آقاي کريميان ؟

_:بله خودمم .

_:من ... هستم ، قرار بود امروز بيام و با امير صحبت کنم .

_: امير نيومدن هنوز ، شما منتظر باش ، اگه اومدن خبرت ميکنم .

من هم چشمي گفتم و يه پاي ديگه کوبيدم براش ، بعد هم اومدم بيرون ، منتظر امير احمدزاده شدم .

توي راهرو ، به يه ديوار تکيه داده بودم و داشتم به بقيه نگاه ميکردم ، به بچه هايي که خيلي راحت افتاده بودن تهران و مشغول انجام کاراشون بودن ، ولي من ... داشتم حسرت ميخوردم و پيش خودم ميگفتم که چي ميشد منم مثل اينا بدون مشکل مي افتادم شهري که ميخواستم ...

_به ! آقا مهدي ! کجا بودي ؟ زابل ؟

اين جمله ، نوار تفکراتم رو پاره کرد ، تازه متوجه روبروم شدم ، حسن بود ، يکي از بچه هاي آموزشي که با هم توي منطقه نظافتي ، کلي خاطرات مشترک داشتيم !

منم خوشحال از اينکه يه آشنا پيدا کردم ،جوابش رو دادم : زابل نه ! دزفول ... هنوز که نرفتم اونجا ، اومدم ببينم مي تونم اينجا موندگار بشم يا نه.

_:ايشالا که کارت درست ميشه ... حالا چرا اينجا وايسادي ؟

_: منتظر م امير بياد ...

_: رييس بياد ، کريميان يه سرباز مي فرسته تا صدات کنه ، بيا تو اتاق ما .

_:کجايي شما ؟

حسن کارتابلي رو که توي دست راستش بود ، داد به دست چپش و اتاقي رو که سمت چپ راهرو بود نشونم داد : ما اينجاييم

اتاق صادره ، وارده !

با هم وارد اتاق شديم ، يه اتاق نسبتا بزرگ و مستطيلي شکل بود که جلوي وروديش دو نا ميز رو به شکل ال به هم چسبونده بودن ، يه جورايي مثل بانک شده بود ! که مراجعه کننده تا از در وارد ميشد جلوش چند نفر پشت ميز نشسته بودن .

اما فضاي پشت اين ميزها که ورود همه بهش آزاد نبود و مخصوص افراد اتاق بود ، خيلي بزرگ بود ... با حسن رفتيم پشت ميزها و من رو به بقيه يچه هاي اتاق معرفي کرد ، اونا هم خودشونو به من معرفي مي کردن ، يکي از بچه ها که موهاي نسبتا کوتاه و تيغ تيغي و هيکل تو پري داشت اسمش آرمين بود ، يکي ديگه از بچه ها که بچه شمال بود و موهاي قهوهاي روشن ، هم هيکل آرمين اما يه کم لاغر تر بود پوريا بود ... دو تا ديگه از بچه ها رو مي شناختم بچه هاي هم دوره ايمو توي آموزشي بودن ، عباس و محسن .... که چون توي اين چن وقته موهاشون بلند شده بود ..منم فقط وقتي کچل بودن ديده بودمشون ، سخت شناختمشون ، نفر آخر که همسن بقيه ميزد قيافه ش ، پشت ميز کامپيوتر نشسته بود ... باهاش سلام عليک کردم و داشتم ميرفتم يه جا بشينم که ديدم ميگه ... حالا که احتمال داره بيفتي اين اداره ..برو دعا کن نيفتي اين اتاق ، که بدجوري اذيتت ميکنم !مگه اينکه خودتو خوب نشون بدي !!

پيش خودم گفتم خوب ابنم وظيفه است مثل ماها ، چرا اينجوري صحبت ميکنه ؟! ... براي اينکه شکم رو برطرف کنم يه نگاه به کناره شلوارش انداختم ... خوب حق داشت تهديد کنه ! آخه مثل ما کنار درز شلوارش باند نداشت و اين يعني اينکه کادري بود و استخدام ارتش ... يه جورايي رييس اونجا به حساب ميومد

چند دقيقه بعد ، کادري اتاق که اسمش فرهاد بود بلند شد و رو کرد به پوريا و گفت : من يه سر ميرم بيرون و برمي گردم ، حواست به اتاق باشه .

پوريا باشه اي گفت و فرهاد هم رفت .

بعد از رفتن فرهاد ، پوريا بلند شد و رفت جاي فرهاد ، پشت کامپيوتر نشست ، عباس و محسن با حسن کار ميکردن و مشغول جابجايي نامه ها و وارد کردنشون توي يه دفتر بودن ، اما آرمين هم رفت و کنار پوريا نشست ...با هم شروع کردن به بازي ! يه بازي دو نفره بود که هر کدوم يه تانک داشتن و بايد اون يکي تانک رو با تغيير زاويه و قدرتشون مي ترکوندن .

پوريا که هم بازي ميکرد و هم ارشدي ! بعد از مدتي بازي کردن ، نگاهي به ساعتش انداخت و گفت : امروز دوشنبه ست بچه ها ؟ که ما گفتيم آره ....

اونم گفت : خوب ، امروز کي پيک مي ره ؟!

محسن جواب داد : امروز نوبت عباسه ... اما چون بار اولشه ، منم باهاش ميرم تا ياد بگيره .

پوريا هم گفت : باشه ، پس زودتر برين که گرما اذيتتون نکنه .

عباس و محسن هم نامه ها رو برداشتن و رفتن پيک ...

بعد حسن به جمع پوريا و آرمين پيوست ، منم رفتم پيششون ، که پوريا شروع کرد به نصيحت کردن : بچه ها جلوي اين فرهاد سوتي ندين که اذيتتون ميکنه ، خودتونو بچه مايه دار نشون ندين که دوس داره خودتونو بهش نشون بدين !

بعد رو کرد به من و گفت : ديدي به تو هم گفت اگه مندگار شدي بايد خودتو نشون بدي ؟! .. يعني اينکه تا چن وقت بايد براش صبحانه بخري .

حسن گفت : ما که خريديم .

آرمين : اون که صبحانه ورود به اتاقه و همه بايد اون صبحانه رو بدن ، غير از اون .

پوريا : من که ماه ديگه ميرم ، واسه خودتون ميگم ..زياد باهاش صميمي نشين ، به قول هايي که ميده اعتماد نکنين ...

آرمين : راس ميگه ...يادمه من يه دفه شنبه بعد از ظهر وايسادم ، پنج شنبه که بايد استراحت شيفت مي بودم بهم گفت ، تو پنج شنبه رو بيا که من نيام ، عوضش يه روز وسط هفته نيا ، که هنوزم که هنوزه اون روز وسط هفته نرسيده .

حسن : قضيه اين شنبه و پنج شنبه چيه ؟!

پوريا : الان که واسه شما زوده ، فک کنم ار دو سه ماه ديگه شما هم بتونين اين کارو کنين ، اينجوري که شنبه ها به جاي اينکه ساعت دو بري خونه ، تا پنج و نيم ، شيش ، مي موني شيفت بعد از ظهر ، عوضش پنج شنبه استراحت شيفت مي خوري و نمياي .

آرمين : بعد از فرهاد ، کسي که بايد ازش بترسين و جلوش حرفي چيزي از فرهاد نگين ، کسي نيست جز تقي ...

پوريا :راست ميگه حواستون باشه جلوي تقي چيزي نگين

_:يه کادري ديگه ست ؟

پوريا : نه بابا ! وظيفه ست ، مثل خودمون ...اما خيلي با فرهاد جوره ، با هم ميرن بيرون ...

آرمين : يه روزم خودش اومد بهمون گفت اگه کسي پشت سر فرهاد حرف بزنه ، بهش ميگم !

منم داشتم به جو اتاق و اين جبهه گيري هاي عليه هم ديگه فکر ميکردم ، تحمل اين جو خيلي سخت بود که ! اگه توي اين اتاق موندگار ميشدم ، مي تونستم تحمل کنم يا نه ؟!

حسن هم که يه کم از توصيه بچه هاي قديمي اتاق ترسيده بود گفت : بعد اين قضيه دو هفته تا بعد از ظهر موندن چيه ؟

پوريا : اون که واسه همه هست ، واسه اينکه همه بچه ها با جو و کارهاي شيفت بعد از ظهر هم آشنا بشن ، هميشه بربري ها ( توي ارتش ، بعد از تموم شدن آموزشي ، تا دو ماه کسي درجه اي نميگيره و چون حالت تازه وارد و کارآموز داره ، به جاي درجه ، بايد چيزي فلش مانند ، روي شونه هاش بذاره ،تا دو سه ماه بعد درجه هاش بياد ؛ که چون اين ها شبيه بربري اند ! به بچه هاي تازه از آموزش برگشته ميگن بربري ! ) بايد دوهفته اول رو تا بعد از ظهر بمونن و کار ياد بگيرن .

بعد رو کرد به من و گفت : اگه تو هم موندگار شي ، تو رو هم نگه ميداره .

اي بابا ! ما اومده بوديم درست شدن کارمون رو جشن بگيريم ، حالا با اين حرفا دلشوره تو دلم افتاده بود ! اگه واقعا فرهاد بخواد اذيت کنه چي ؟!

ساعت نزديک دو بعد از ظهر بود که فهميدم امير اومده ، خودم رو مرتب کردم و رفتم توي آجوداني ، کريميان بهم گفت ، امير چند تا مهمون دارن ، جلسه ش که تموم شد شما برو تو ...

تا ساعت چهار خبري از امير نشد ، منم که جام رو داده بودم به اين سرگرد و سرهنگ هاي مراجعه کننده ، از روي پا وايسادن هم خسته شده بودم که کريميان بهم گفت برو توي آبدارخونه يه کم بشين ، خستگيت که در رفت .

منم رفتم توي آبدارخونه ، دو تا سرباز اونجا بودن ، که يکيشون محمدرضا بود و اون يکي وحيد ... هر دو بچه همدان بودن و اينجا غريب !

محمد رضا ميگفت ديپلم رديه و بعد از خدمت ميخواد ديپلمش رو بگيره ، وحيد اما ديپلم داشت و قصد ادامه تحصيل نداشت .

هر دو تا شون دلداريم دادن که امير خيلي خوبه و مهربونه ، شک نکن که کارت رو راه ميندازه ...بعد محمد رضا شروع کرد به تعريف يه خاطره از امير :

_:من راننده اميرم و هر جا بخواد بره ، من ميبرمش .. اون اولا که تازه شده بودم راننده ، بعضي از قانونا رو نميدونستم ، که يکيش اين بود ...وقتي قراره امير پياده بشه رانده نبايد توي ماشين بشينه و بايد از ماشين پياده بشه و منتظر پياده شدن امير بشه ، بعد برگرده تو ماشبن ، اينو من نميدونستم و امير پياده شد و م از جام تکون نخوردم ! چن دقيقه بعد امير اومد طرفم و خيلي آروم و مهربون گفت که موقع پياه شدنش ، نبايد توي ماشين بشينم ، باور کن اگه کس ديگه اي بود ، راحت يه 72 ساعتي برام اضافه مي زد .

بعد از اين صحبتا ، که اميدوارم کرده بود ، رفتم يه سر توي آجوداني ، خيلي خلوت شده بود ، يه چند دقيقه اي که نشستم ، کريميان رفت توي اتاق امير و برگشت ، بهم گفت برو تو .

اين رو که گفت ، استرس تمام وجودم رو گرفت و مغزم پر از سوال شد ، اگه جلوش سوتي ميدادم چي ؟! اگه نظرش عوض ميشد چي ؟ اگه اصلا من رو يادش نبود ؟!!؟

جلوي در اتاق امير که رسيدم تمام اين افمار منفي رو از ذهنم دور ريختم و رفتم داخل ، تا چشمم بهش افتاد ياد حرف محمد رضا افتادم که گفته بود ، رفتي داخل ، محکم پا بکوب که هم متوجه حضورت بشه ، هم ازت خوشش بياد که اينجوري واسش احترام گذاشتي !

منم محکم پا کوبيدم و اون من رو ديد و فهميد کي ام ... يه چند تا سوال ازم پرسيد اينکه رفتم دزفول يانه ، کي معرفم بوده و از اين حرفا و بعد کريميان ،( آجودانش) رو صدا کرد ، من رو نشون داد و بهش گفت : ايشون از فردا صبح توي قسمت صادره وارده مشغول ميشه ، به آمار هم اضافه ش کنين .

کريميان چشمي گفت و رفت ، منم يه پا ديگه کوبيدم و در حاليکه از خوشحالي داشتم ذوق مرگ ميشدم ، به دنبالش اومدم بيرون .

انقدر خوشحال بودم که نفهميدم کي رسيدم به ايستگاه مترو ...

نيم ساعت بعد خونه بودم ... همه اتفاقات امروز رو واسه بقيه تعريف کردم و آماده شدم واسه شروع خدمت در يه روز بدون استرس و آروم در تهران .

صبح خيلي زود با زنگ ساعت گوشيم از خواب بيدار شدم ، ساعت 5/15 بود ، يه آبي به دست و صورتم زدم ، صبحانه رو خوردم و منتظر شدم تا اذان صبح رو هم بگن ، هيچوقت يادم نمياد به غير از ماه رمضون قبل از اذان صبح بيدار بوده باشم ، ولي حالا اين اتفاق افتاده بود ، به خاطر اينكه با مترو مي رفتم ، بايد يك ربع به شش توي ايستگاه ، مي بودم ، وگرنه ده دقيقه بيشتر بايد منتظر ميشدم و اين يعني دير رسيدن .

دقيقا ساعت پنج و چهل و سه دقيقه توي ايستگاه نشسته بودم ، اما ده دقيقه اي گذشت و خبري از قطار نشد ، ديگه نزديك شش بود كه سروكله ش پيدا شد ، با هزار دلشوره و نگراني از اينكه اولين روزم رو دير برسم سوار شدم ، داشتم دنبال جا واسه نشستن ميگشتم كه چشمم به يه نفر آشنا افتاد ، يكي از بچه هاي آموزشي بود ، نادر

اين دوران بعد از آموزشي هم واسه خودش جالب بودا !

يه سري بودند كه توي آموزشي خيلي باهاشون صميمي بودم و خيلي در ارتباط بودم باهاشون ، اما الان ! به خاطر تقسيم و پخش و پلا شدن بچه ها ديگه خبري ازشون نداشتم .

يه سري هم برعكس ، توي آموزشي اصلا باهاشون در ارتباط نبودم و سلام عليك هم نداشتم ، اما به خاطر شرايط تقسيم ، حالا تازه به چشم هم اومده بوديم .

كه يكي از اين بچه ها نادر بود .

اونم تا منو ديد ازم پرسيد مگه دزفول نبودي؟!

من نمي دونم واكنشم تو روز تفسيم چطور بوده كه همه ديده بودنم و ميدونستند كه تقسيمم كجاست ، اونم كسايي مثل نادر كه ارتباطمون توي آموزشي حداكثر در حد سلام عليك بود .

تمام ماجرام رو از روز تقسيم تا همون روز براش تعريف کردم ، انقدر صحبتام طولامي شده بود که رسيديم به ايستگاهي که بايد قطار رو عوض ميکرديم و من متوجه نشده بودم !

به خاطر تاخير مترو ، به قطار بعدي هم نرسيديم و در حاليکه ساعت هفت صبح در ستاد ، قرق (بسته ) مي شد و تا هشت و نيم کسي حق رفت و آمد رو نداشت ، پنج دقيقه به هفت از مترو پياده شديم و در حاليکه تا ستاد حداقل ده دقيقه راه بود به جاي اينکه سوار اتوبوس بشيم ، با نادر تاکسي گرفتيم ، بلکه معجزه اي شد و ما رو قبل از ساعت هفت به ستاد رسوند !

در طول راه يه نگامون به ساعت بود و يه نگاه به بيرون ، که ببينيم کي ميرسيم به ستاد .

آخرم معجزه اي اتفاق نيفتاد و ما هفت و پنج دقيقه رسيديم به ستاد ، ستاد چند تا در داشت که معرفترين هاش در سيم توري بود و در زيرزمين ، ما رفتيم در زيرزمين ، دژبان ها جلومون رو گرفتند و گفتند ساعت هفت گذشته و قرقه همه جا ؛ تا ساعت هشت و نيم صبر کنيد و بعد بريد ... اما وقتي جمعيت پشت سرمون رو که همه به قولي تازه کارو بربري بودند ، کوتاه اومد و گفت : چون دفعه اولتونه ميذازم برين داخل ، فقط کارتاتون رو آماده کنين تا واستون تاخير بزنيم ، بچه ها هم دونه دونه مارتاشون رو به دژبان دادند ، اون اسامي رو مينوشت و ميذاشت برن داخل .... اما من که کارت نداشتم !! بايد چي کار ميکردم !

به من که رسيد ، گفت کارت ؟ گفتم من تازه تقسيم شدم و حتي هنوز رسته م مشخص نيست ( رسته علامتي بود که سر يقه لباس ها مي دوختند و قسمت هر کس با اون معلوم بود ، اما من رسته هم نداشتم ) اونم يه نگاه به يقه بدون رسته م انداخت و گفت : باشه ! برو تو ....

منم خدارو شکر کردم که کارت نداشتم ! وگرنه تاخير ميخوردم و 48 ساعت اضافه خدمت ...

هفت و ربع ديگه توي اداره خودمون بودم ، چون قرار بود کريميان کارم رو راه بندازه و نامه به آمار گرفتنم رو بزنه ، کيف و کلاهم رو گذاشتم توي اتاق خودمون ( همون اتاق صادره و وارده نامه !) و راهي آجوداني شدم .

چون اول صبح بود کسي توي اتاق نبود ، خودش بود و يکي از وظيفه ها که توي آجوداني کمکش ميکرد و تلفن هارو جواب مي داد ... من رو که ديد گفت : بايد بري با سرگرد ثابت ، رييس پرسنلي و نيرو انساني اداره صحبت کني و بهش بگي نامه ت رو بزنه ، من باهاش صجبت کرده م ...

منم رفتم طبقه پايين ، جلوي پرسنلي ، آجودان سرگرد بهم گفت سرگرد کلاس قرآنه ، بر ميگرده تا هشت و نيم

يه نگاه به ساعتم انداختم ، ساعت هفت و نيم هم نشده بود ، طبق حرف اين پسره هم بايد يه ساعت صبر ميکردم ، برگشتم بالا ، رفتم توي اتاق خودمون ، همه بچه ها توي اتاق بودن و مشغول خواب ! يکي سرش رو ميز بود اون يکي تکيه داده بود به صندلي و خوابيده بود ، همه حالت خواب بودند ! با صداي بستن در اتاق ، چشم فرهاد ؛ کاري اتاقمون بهم افتاد ، چشماش رو ماليد و گفت : شيريني گرفتي ؟

گفتم : شيريني واسه چي ؟

_:مگه بچه ها نگفتن اينجا هرکسي که وارد اين اتاق ميشه ، به بچه هاي اتاق صبحانه ورود بده ؟

_:چرا ! گفتند ... ولي هنوز که کارم درست نشده .

_: مگه قرار نبود کريميان نامه ت رو بزنه ؟

_:اين رو ديروز امير گفت ولي امروز که رفتم پيشش ميگه نامه ت رو بايد سرگرد ثابت بزنه .

فرهاد لبخندي تلخي زد و در حاليکه سرش رو از روي تاسف تکون مي داد ، گفت : اگه کارت گير ثابت باشه ، که بايد بي خيال صبحانه گرفتن از تو بشيم !

تو دلم خالي شد ، با ترديد گفتم چطور ؟

_: آدم سخت گيريه .. با کسي راه نمياد ، به ما که کادري ايم سخت مي گيره ... شما که ديگه وظيفه اين .

بچه ها هنوز خواب بودن و منم از صحبتهاي فرهاد استرس بدي گرفتم ، براي همين رفتم توي بوفه نشستم و واسه خودم يه کيک و شير کاکائو گرفتم ..شايد شکمم پر شد استرسم خوابيد !

يکي از سرباز هاي ديپلمه هم اونجا بود و مشغول خوردن ، من رو که ديد ازم پرسيد جديدي ؟

منم گفتم نه و بايد با سرگرد ثابت صحبت کنم .

اونم يه موفق باشيدي گفت و رفت .

جالب بود ! همه ش من سربازاي صفرو بچه هاي شهرستاني اي که ازشون بيگاري ميکشن ديده بودم ، اما اين پسره که اسمش امير بود بچه تهران بود و در حال استراحت ، بجاي بيگاري !

ديگه خوردن و فکر کردن بس بود ، ساعت از هشت و نيم گذشته بود ، پس با نفسي عميق و به اميد اين که اين ملاقات به خير بگذره راهي دفتر سرگرد ثابت شدم.

وقتي آجوادن سرگرد گفت ميتونم برم داخل ياد حرفاي فرهاد افتادم ، اگه جدي جدي اينجوري باشه چي ؟! بايد چيکار کنم ؟!

فکرو خيالاتم رو جمع و جور کردم و رفتم داخل ، پا که کوبيدم نگاه سردش رو از روي ورقهاي ميزش برداشت و به من انداخت .

_بله ؟!

چي چيو بله ؟! يعني نميدونه واسه چکاري اومدم ؟! خوب شايدم ندونه ، انقدر مراجعه کننده داره که من توشون گمم ، گفتم :من رو آقاي کريميان فرستادند واسه نامه به آمار گرفتنم ...

اين رو که گفتم دوزاريش افتاد !

_هموني که نرفته دزفول ... هان ؟!

_بله .

بله رو که گفتم اخماش رفت تو هم !

_: چرا نرفتي دزفول ؟

من هم ماجراي اقدام براي معافيم رو تا همون امروز به صورت خيلي خلاصه و تيتر وار ، فقط يه جوريکه سراز ماجرام دربياره تعريف کردم ... تموم که شد ، يه سکوت طولاني کرد و گفت : خوب اينا درست ... ولي اينا که دليل نميشه ، نري .. شما بايد ميرفتي اونجا ، يه دو ماه که خدمت ميکردي و درجه ت ميومد واسه تهران اومدنت اقدام ميکردي ... الانم به نظرم دير نشده ، شما همين کارو بکن .

نه ! مثل اينکه جدي جدي نمي خواست باهام راه بياد و حق با فرهاد بود ! ... منم که نمي خواستم سکوت کنم ، گفتم : آخه امير گفتن اينجا باشم .

لبخند کمرنگي زد و گفت : پس سفارشي اميري ! .. تلفن رو برداشت و دو سه تا بيشتر شماره نگرفت ، فهميدم که داخلي رو گرفته .

_الو سلام ، خوبي کريميان ؟ وصل مي کني رييس ؟

پس ميخواست مچم رو بگيره !

وصل شد به رييس : الو سلام رييس .... يه کم باهم آذري صحبت کردن ، که چيزي نفهميدم ، اما بعدش باز فارسي شد ... باش ه اي گفت و تلفن رو قطع کرد و با حرص بهم نگاه کرد !

از صحبتاش معلوم بود که امير با صحبتاي سرگرد مخالفت کرده و گفته بايد به هر قيمتي اينجا بمونم ...

سرگرد هم با نگاه پراز حرصش گفت : شما فعلا برو توي اتاق مشغول باش ، ببينم چي کار ميتونم برات بکنم .

من خوشحال از اين پيروزي و بي خبر از اينکه چه حوادثي در انتظارمه ، راهي اتاقمون شدم .

قبل از اينکه برم تو اتاق ، رفتم توي آجوداني تا به کريميان بگم چي شده ، ديدم داره با عباس ، يکي از بچه هاي اتاق صادره وارده که هم دوره اي هم بوديم داره بحث ميکنه .

کريميان : خوب من ديگه چيکار کنم ؟! رفتي آشنا پيدا کردي ، سفارشت رو کرد که از بخش فني بياي صادره وارده ، که نه ماموريت داره نه سختي ، حالا واسه چند روز تا عصر وايسادن اينجا رو هم نميتوني تجمل کني ؟.. ديگه کاري از دستم بر نمياد

عباس : جناب کريميان ، من شاغلم ، کلي با رييسم صحبت کردم که صبح نيام ، عوضش ديگه حداکثر ، ساعت 3 اونجا باشم

کريميان : من نميدونم ، مشکل شيفت عصر موندن داري ، برو با فرهاد توافق کن .... از من ديگه کاري بر نمياد .

منم که ديدم الان کريميان اعصاب نداره و نميخواستم عباس ببينه که داشتم بحثشون رو مي شنيدم ، رفتم توي اتاق ، بچه ها تا من رو ديدن گفتن چي شد ؟!

_ منم گفتم هنوز معلوم نيست ، قراره جوابشو بهم بده .... نگاهي به دور وبرم انداختم ، فرهاد رو نديدم ...از بچه ها پرسيدم فرهاد کجاست ؟

حسن گفت : پيچونده !

آرمين : پوريا هم که مت بالاست ( سابقه خدمت زياد دارد ! ) و ديگه زشته که دوازده به بعد توي اتاق باشه !

حسن : محسن هم که شيفت عصره !

همين موقع عباس با ناراحتي وارد اتاق شد .

حسن تا ديدش گفت : چي شد ؟ از اينجا کسرت مي کنه يا نه ؟

عباس عصبي روي صندلي نشست و گفت : نه بابا .. ميگه نميشه ... آقا اين با من لج افتاده من که نميتونم چند ماه با اين که چشم ديدنم رو نداره سر کنم ،.

حسن : خوب تقصير خودته ! چرا خودتو انداختي اينجا ؟! مي انداختي همونجايي که الان مي خواي بري اونجا.

عباس : آخه من چه ميدونستم اگه بيام اينجا يه نفر رو ميبرن جام ؟! اونم فرزاد ، کسي که فرهاد ازش خوشش ميومده و باهاش رفيق بوده .

آرمين : آره ديگه ! حالا تلافي دور کردنش از فرزاد رو سرت در مياره .

عباس :عمرا ! ... تازه چشمش به من افتاد ... راستي کار تو چي شد ؟

_:هنوز معلوم نيست

عباس : اگه کارت درست شه ، من راحت تر جابجا ميشم ..اگه بگن اتاق نفر کم داره ميگم تو اومدي جام !.. بعد هم کارتابل پر از نامه رو برداشت و گفت : من هم برم نامه ها رو بدم هم پيگير کار جابجاييم بشم .

عباس كه رفت دم در حسن رو كرد به من و گفت تو كه كارت درست ميشه و موندگاري ديگه !

گفتم ايشالا

-: خوب به نظرم پاشو با عباس برو ، اين پيك داخل رو ياد بگير ، كه اگه ايشالا كارت درست شد ، يه قدم جلو باشي !

منم كه ديدم اين كار از بيكاري بهتره ، بلند شدم و با عباس رفتيم پيك داخلي !

اول از همه رفتيم طبقه چهارم ساختمون ، كه بالاترين طبقه ساختمون هم محسوب ميشد .

نامه هاي فني رو بايد به دبيرخونه يا صادره وارده فني مي داديم .

با هم هر جا كه وارد ميشديم ، بچه ها نگاه پر حسرتشون مي افتاد به من و رو به عباس ميگفتن : هيچي نشده بربري گرفتين ؟

عباس هم با پز مي گفت : ديگه ديگه !

بعد از طبقه چهارم چون طبقه سوم متروكه بود - بعدش فهميدم كه شده پاتوق سيگاري ها !!!! اونم با عمليات مخفي كه دژباني ، كسي نفهمه - رفتيم طبقه دوم که طبقه خودمون بود ، نامه هاي مالي و طرح و برنامه رو داديم و راهي طبقه اول شديم .

بعد از اينکه نامه هارو داديم ، عباس رفت دم در اتاق حقوقي ، همونجا که مي خواست بره ، اما کسي رو که باهاش کار داشت پيدا نکرد ، با هم برگشتيم بالا ...

آرمين تا ما رو ديد ، رو کرد به عباس و گفت : چي شد ؟ تونستي کاري بکني ؟

عباس کلافه گفت : نه بابا ... اوني که بايد کارم رو راه مي انداخت نبود ....بعد هم نسشت به وارد کردن نامه ها ، منم کمکش کردم .

نيم ساعتي که گذشت ، عباس بلند شد ، آرمين که در غياب پوريا ارشد اتاق و در غياب فرهاد ، مسئول اتاق هم به حساب ميومد پرسيد کجا ؟

عباس : برم پايين ببينم طرف اومده يا نه .

حسن از اين کلافگي عباس خنده ش گرفت و گفت : اصلا به نظر من همون پايين بايد يه اتاق بزنن و اسمش رو بذارن محل نگه داري عباس ! که ديگه مجبور نشي هي بياي بالا و بري پايين ! همون پايين مي موني تا کارت درست شه !

همه به جز عباس که حواسش جاي ديگه بود خنديديم و اونم از اتاق خارج شد .

يه هفته اي از کارم توي ستاد مي گذشت ، اما نه کار من درست شده بود نه عباس ، کار هردوتامون شده بود بالا و پايين کردن طبقه هاي اول و دوم ساختمون .

تا اينکه پوريا اول صبح موقعي که داشت آمار اون روز رو مي نوشت ازم پرسيد بالاخره تورو توي آمار بنويسم يا نه ؟

گفتم : نمي دونم ، کريميان که هر روز يه چيزي ميگه ، گيج شدم .

پوريا هم بلند شد و گفت : الان خودم مي رم باهاش صحبت مي کنم .

چند دقيقه بعد برگشت و گفت : از امروز رفتي تو آمار ... ديگه خيالت تخت !

منم يه نفس راحت کشيدم و پي گير درست شدن کارتم شدم ؛ چون دژبان کسايي رو که ارت تردد توي ستاد رو نداشتند گير ميداد و نمي ذاشت برن داخل ، منم واسه خودم يه برگ مرخصي مهر و امضا شده از کريميان گرفته بودم و همين باعث شده بود که دژبان بهم گير نده يا وقتي گير مي ده زودي بي خيال شه .... اما تا کي مي تونستم با يه تيکه کاغذ برم و بيام ؟!

براي همين رفتم پايين تا با سرگرد ثابت صحبت کنم ، در اتاقش بسته بود ، از آجودانش پرسيدم سرگرد هست ؟

_ : نه ، مرخصيه .

اي بابا ! اينم از شانس ما .... حالا بايد چند روز ديگه بلاتکليف بمونم تا سرگرد برگرده ...

باشه اي گفتم و داشتم از اتاق خارج ميشدم که گفت : اما جانشينش هستا ! مي خواي با اون صحبت کن .

فکر خوبي بود ! شايد اگه با سروان کاشاني حرف ميزدم ، کارم قبل از اومدن سرگرد درست ميشد !

گفتم : باشه ، الان بيکاره برم تو ؟

از جاش بلند شد و گفت يه دقيقه وايسا .. رفت توي اتاق و صحبتي کرد و برگشت بيرون : برو داخل .

منم رفتم داخل و از سير تا پياز ماجرام رو و صحبتاي ماجد رو براش تعريف کردم .

اونم همون موقع شماره دزفول رو گرفت و در موردم صحبت کرد ... بعد تلفنش گفت : قراره مامور بشي اينجا و فقط بايد صبر کني تا نامه ت رو بفرستن ..اون موقع ما ميتونيم برات کارت تردد صادر کنيم ..

منم خوشحال از مرخصي به موقع و نبودن سرگرد ثابت ، از اتاقش اومدم بيرون

اول صبح وارد اتاق که شدم ديدم يه سرباز سرش روي ميزه و با شنيدن صداي بسته شدن در ، سرش رو بالا اورد ، تازه شناختمش ! اين همون سربازي بود که روز دوم توي بوفه ديده بودمش ... هموني که خيلي باکلاس و تر و تميز ميزد ، اسمشم امير بود .

اونم من رو شناخت و گفت : پس کارت درست شد و افتادي اينجا ؟

_: فعلا آره ... ولي هنوز چيزي قطعي نيست .... کجا بودي اين چند روز ؟ نديده بودمت !

_:مرخصي بودم ... يه چند تا کار توي شهرمون داشتم بايد انجامش مي دادم ...

تازه چشمم به چشم راستش که زيرش سياه شده بود افتاد

پرسيدم اين چشمت هم ربطي به همون کارت داره ؟!

گفت : دقيقا ! ما يه زمين توي شهرمون داريم که سرش دعواست ، براي همين بايد ميرفتم دادگاه تا ببينم چي ميشه ...اون مدعي هاي زمين هم که ديدن دارن مي بازن ..اينجوري دق و دليشون رو خالي کردن سرم !

همين موقع حسن و عباس وارد اتاق شدند و چند دقيقه بعد دو نفر ديگه وارد شدند که من توي اين چند روز نديده بودمشون .

باهاشون سلام عليک کردم و آشنا شدم ، يکيشون مهرداد بود و شيش ماهي خدمتش بيشتر از ما بود ، اون يکي هم تقي بود که چهار ماه سابقه خدمتيش بيشتر از ما بود .

پوريا و آرمين هم اومدند ، پوريا آنار رو نوشت ... ولي چون خبري از فرهاد نبود از بچه ها پرسيد فرهاد نيومده ؟!

تقي جواب داد : نمياد ، دو هفته رفته مرخصي ساليانه .

من موندم چرا تقي که تا حالا مرخصي بوده و توي اتاق نبوده ، از آمار اتاق باخبره اما ما و پوريا که توي اين چند روزه هر روز بوديم

متوجه نشده بوديم .

توي اين افکار بودم که تلفن اتاق زنگ خورد ، تقي خودش برداشت و شروع کرد به صحبت يه چند بار چشم و بل قربان گفت و قطع کرد ، بعد رو به پوريا کرد و گفت : آمارو ببر امضا کن خودم مي برمش پايين ، پوريا آمار رو برد و قتي امضا گرفت ، دادش به تقي ... تقي از کشوي ميزي که پوريا پستش نشسته بود ؛ برگه مرخصي فرهاد رو برداشت و وقتي امضاي پاي آمار رو ديد گفت : اينو که کريميان امضا کرده ! مگه امجد نيست ؟

آرمين گفت : نه بابا ! دقيقا از فرداي روزي که تو رفتي سالينه ، رفته مرخصي هنوزم نيومده ...

تقي خدارو شکري گفت و رفت پايين تا آمار قسمتمون رو به بخش آمار وظيفه ها بده

تقي که رفت از بچه هاي اتاق پرسيدم مگه اين تا همين ديروز مرخصي نبوده ؟!

همه گفتند چرا !

ادامه دادم : پس چرا درمورد فرهاد بيشتر از ما مي دونست ؟

مهرداد که تا اون موقع ساکت بود ، خنديد و گفت : ايشون پاچه خوار اعظم تشريف دارن ! و دوست جون جوني آقا فرهاد ..با اينکه نسبت به ماها آشخوره .. ولي بيشتر از ما در حال پيچه و تمام کارا ريخته سر ما .

پوريا ادامه داد : من که دوهفته ديگه خدمتم تمومه و دارم از فردا ميرم مرخصي پايان دوره ، دارم بيشتر از اون آشخور کار ميکنم .

آرمين : راستي بچه ها ! حواستون باشه ها ... به وقت جلوي تقي از فرهاد بد نگينا ! ميره همه چيرو صاف ميذاره کف دست فرهاد .

عباس گفت : جدي ؟

مهرداد جواب داد : آره بابا ... من خودم قبل از اين چند روز نگهباني و استراحت نگهبانيم داشتم از فرهاد صحبت ميکردم که تقي اومد و جلو همه گفت : هيچکس نبايد پشت سرفرهاد حرف بزنه ، اگه چيزي بشنوم ميرم بهش ميگم .

عجب ماجرايي بود ! يه جورايي اتاق دو گروه شده بود ، يکي گروه تقي و فرهاد ... اون يکي گروه بقيه بچه ها ، بچه هايي که دلشون از دست تقي خون بود و چشم ديدنش رو هم نداشتن .

پوريا گفت : ديدين يهو آقا مثل فنر از جاش پريد و رفت مثلا يه کاري بکنه ؟! به خاطر اين بود که فرهاد جانشان زنگ زده بودند و دستور فرموده بودند !

همين موقع تقي وارد اتاق شد و يه نگاهي بهمون انداخت و گفت : خوب بچه ها شروع کنين به کار ديگه .. الاناست که قسمتهاي ديگه نامه ها رو بيارن ، در ضمن امروز دوشنبه ست و پيک بيرون با ماست ، حواستون باشه ، بعد رفت پشت ميز کلمپيوتر و مشغول بازي شد و بلند گفت : در ضمن فرهاد گفته مسئوليت اتاق ما منه و مي تونم واسه همه اضافه بزنم ،حتي شما آقا پوريا و شما دوست عزيز آرمين خان !

چون اين دو تا مت خدمتيشون بالا تر بود ، مخصوصا اسمشون رو ميگفت تا حرصشون رو دربياره !

حسن و آرمين تو قسمت نامه هاي صادره کار ميکردن و من و عباس هم تو قسمت نامه هاي وارده ، ساعت از هشت که گذشت ، دونه دونه ، بچه ها مي اومدن و نامه هاي قسمتشون رو مي دادن به حسن و آرمين ، من و عباس هم نامه هايي رو که بايد داخل ساختمون پخش ميشد ، بهشون ميداديم تا ديگه مجبور نباشيم ساختمون رو واسه خاطر همين نامه ها دور بزنيم .

حدود ساعت ده بود که از فشار کارها کم شد و يه جورايي بيکار شديم ... آرمين بلند شد که بره ... تقي که سخت مشغول بازي بود فهميد و گفت : کجا ؟!

آرمين هم با حرص جواب داد : عقيدتي .

تقي در حالي که خنده ش رو کنترل ميکرد اخماش رو به زور در هم کرد و گفت : بر ميگرديا !

آرمين با حالت مسخره اي گفت : حتما ! و از اتاق خارج شد .

عباس باز بلند شد که بره پايين و به قول حسن به محل نگهداري عباس !

من و حسن هم بلند شديم و رفتيم پيک ستاد رو ببريم... گه توي گرماي تير کار خيلي سختي بود ، هم نامه بايد مي دايدم و هم نامه مي کرفتيم ، فکر کنم کارمون بالاي يک ساعت طول کشيد تا بالاخره تموم شد و خيس عرق برگشتيم به اتاق داغمون که نه پرده داشت که جلوي نور آفتاب رو بگيره ، نه کولر يا پنکه که يه کم خنکمون کنه .

عوضش ، آجوداني دو تا کولر گازي رو روشن کرده بود و تا وارد ميشدي يخ ميزدي .

توي اتاق يه سري مشغول روزنامه خوندن بودن و يه سري مشغول بازي با کامپيوتر ...اما خبري از سرباز اتاق ، امير نبود ، که همون موقع ديدم همراه با عباس اومد توي اتاق و بوي سيگار همه جا رو برداشت ...

همه بدون اينکه کسي چيزي بگه فهميديم که توي طبقه متروکه ي سوم بودند !

عباس که يه گوشه نشست و امير هم رفت توي چرت ، که پوريا خيلي جدي بهش گفت به جاي خواب پاشو اتاق رو يه جارو بکش که گند گرفتتش ، امير هم لبخندي زد و بدون توجه به حرفاي پوريا چشماش رو بست و سرش رو گذاشت روي ميز .

پوريا با عصبانيت نفسش رو بيرون داد و يه چيزي هم زير لب گفت كه تو اون شرايط و حال و هوا مي شد حدس زد كه فحش زيرلبي بوده ...

اتاق يه مدت ساكت بود ، تا اينكه يكي از بچه هاي اداره كه تاحالا نديده بودمش با سروصدا وارد اتاق شد و با همه سلام عليك كرد و نشست به صحبت : اقا جاتون خالي ! همين جمعه اي با بچه ها يه تور برديم تنگه واشي ، انقدر خوش گذشت ... شايد باورتون نشه ! کلا نوزده نفر بوديم با خودم که مسئول تور بودم مي شديم بيست نفر ، چون توي اتوبوس بودم ، کسي حواسش به من نبود ، اما وقتي که رسيديم و از اتوبوس پياده شدم ، تمام دختراي تور فقط چشمشون به من بود ... با نگاهشون داشتند منو مي خوردن که از دستشون در رفتم ... نمي دونين چه وضعي بود !

همه اتاق سکوت بود و داشتيم به حرفاي اين پسر که اسمش اشکان بود گوش مي کرديم ، هنوز داشت صحبت مي کرد که يه نفر اومد دم اتاق و گفت : اشکان بيا سروان کارت داره ، اونم سريع پاشد رفت .

من از مهرداد پرسيدم : چي مي گفت اين ؟!

مهرداد خنديد و گفت : جدي نگير ! کارشه ... هر چند وقت يه بار مياد تو اتاق چند تا خالي ميبنده و ميره ، فکر کرده ما خريم ، نمي فهميم !

آرمين : لا مصب همچين مياد جدي واست مي بنده اگه نشناسيش باور مي کني !

بعد از اين صحبتا ، ديگه ساعت نزديک 2 شده بود و اين يعني وقت رفتن ... همه چي رو جمع و جور کرديم و من نوشتن نامه هاي عرضي که بايد مستقيما به دست رييس ميرسيد رو تو دفتر نامه هاي عرضي نوشتم و نامه ها رو گذاشتم توي کارتابل نامه هاي رييس و رفتم آجوداني ، تا هم اين نامه ها رو بدم هم يه برگ مرخصي بگيرم تا اثبات کنه به دژباناي فردا که ديروز اينجا بودم و بذارن فردا صبح ، بدون دردسر وارد بشم .

چهارشنبه بود ، وارد اتاق که شدم ديدم بچه ها دارن لباس ورزش مي پوشند ، گفتم خبريه ؟

حسن جواب داد : از امروز ابلاغ کردند که به فرموده فرمانده نيرو ، روزهاي يکشنبه ، دوشنبه و چهارشنبه ورزش اجباريه ! اونم تا ساعت هشت ونيم .

اگرم تو اتاق بمونيم و دژبان ببينه ، 48 ساعت اضافه خدمت داريم .

_:آخه من که لباس ورزشي ندارم

مهرداد : توي کمد رو بگرد کلي خرت و پرت و لباسه ، يه چيزي پيدا مي کني .

منم رفتم سراغ کمد و چون حوصله لباس وض کردن نداشتم ، يه گرمکن ورزشي روي لباسام پوشيدم و با بچه ها رفتيم توي محوطه ستاد ... چون ورزش اجباري بود ، کسي دل و دماغ ورزش کردن ، اونم اول صبح رو نداشت ..براي همين همه يه گوشه اي نشستيم و مشغول تماشاي ورزش بقيه شديم .

که ديديم محسن هم به ما پيوست ، عجيب بود ..آخه اون شيفت عصر بود و بايد ساعت دو مي اومد نه اول صبحي !

عباس که تا ديدش پرسيد : تو اينجا چيکار ميکني ؟! مگه شيفت عصر نيستي ؟

محسن : اولا سلام ... دوما از اين به بعد بايد احترامم رو حفظ کنين ...فهميدين !؟

مهرداد : ببخشين ؟! واسه چي اونوقت ؟

محسن خنديد و گفت : بهم پيشنهاد آجوداني شده ! قرار جاي اين رشيدي که خدمتش داره تموم ميشه برم .

_جدي ؟!

_آره ديگه ... ديروزم با آرمين هماهنگ کردم که اون شيفت عصر بياد ، من صبح برم پيش رشيدي و ازش کار ياد بگيرم تا نرفته .

_اينجوري که يه نفر از بچه هاي اتاق کم ميشن

محسن : خوب تو اومدي جاي من ديگه !

_آخه اين تقي و پوريا که کار نميکنن ، البته اگه تقي بياد ! آرمينم که همه ش به فکر پيچه يه نفر از بين من و حسن و عباسم که

کار ميکنه بره ... ميمونيم دو نفر و کلي کار .

مهرداد : پس من چي ام اين وسط ؟!

_: تو هم متت بالاست آخه ... تو بخواي کارکني هم ما نمي ذاريم

مهرداد : اين حرفا چيه ؟!! تا من هستم خيالتون راحت ..رو منم حساب کنين !

صبح شنبه بود ، وارد ستاد كه شدم ، حال و هواي همه عجيب بود ، همه توي جنب و جوش بودند و هر 100 متر ، يه دژبان ، خبردار وايساده بود به جلوي ميدون صبحگاه كه رسيدم ديدم بچه ها پرچم توي ميدون رو نشون ميدن و ميگن ، بچه ها پرچم پايينه ، امروز صبحگاهه .

به اداره كه رفتم بچه هاي قسمتمون ، توي اتاق نشسته بودند . حسن پرسيد : از كدوم در اومدي ؟

-:از در سيم توري .

-: پرچم در چه حال بود ؟

-: پرچم پايين بود ، صبحگاه داريم

آرمين : اي بابا ! اصلا حوصله اين صبحگاه رو ندارم ، مخصوصا اگه رژه داشته باشيم.

-:رژه هم داريم مگه؟

-:آره ، هر چند هفته يه بار ويرشون ميگيره ميگن رژه بريم ، اونم جلوي ده بيستا امير !

بعد اداره ما كلا تو رژه اسمش بد در رفته، خراب كنيم تنبيه ميشيم .

-: اي بابا ! عجب صبحگاهيه پس ! ما گفتيم آموزشي تموم ميشه از شر اين صبحگاه خلاص ميشيم ، اما مثل اينكه اين داستان ادامه داره !

امير با اينكه سرباز اتاق بود و مثلا كاراش سنگين تر از ما بايد مي بود ، سرش رو از روي ميز برداشت و گفت : مي خواستي درس نخوني ، الان مثل من مي خوابيدي تو اتاق !!!

حرف درست هم كه جواب نداشت !

مراسم صبحگاه تو همون مايه هاي صبحگاه آموزشي ، ولي يه كم با كلاس تر و بدون رژه تموم شد و همگي راهي يگان هامون شديم .

امير كه تو خواب شيرين بود ، تقي مثل هميشه در پيچ ! محسن هم كه رسما كارش رو توي آجوداني شروع كرده بود ، پوريا و آرمين هم كه مرخصي بودند، من و مهرداد و عباس و حسن ، فقط مونده بوديم .

فرهاد هم قرار بود از مرخصي بياد ، اما هنوز خبري ازش نبود

مهرداد كه در غياب ارشدامون شده بود مسئول اتاق ، شروع كرد به نوشتن آمار كه حتما بايد تا قبل از 30"8 امضا ميشد .اما هنوز خبري از فرهاد نبود ، براي همين وايساده بود تا آخرين لحظه ، كه ببينه فرهاد خودشو ميرسونه يا نه .

همين موقع از آجوداني امير رو پيج كردن كه اونم خواب آلود بلند شد و رفت صورتش رو بشوره و ببينه چيكارش دارن .

چند دقيقه بعد برگشت و با حالتي پر از استرس گفت : بچه ها ! امجد از مرخصي برگشته ، ميگه آمارو بيارين .

مهرداد هم مرام گذاشت و آمارو نوشت و فرهاد رو هم حاضر زد و رفت تا آمار رو بده امجد امضا كنه .

امضا رو كه گرفت ، اومد توي اتاق تا آمارو بده قسمت آمار، كه يهو در اتاق بازشد و امجد با قيافه اي اخمو و عصباني اومد داخل: فرهاد كو ؟

يهو همه زبونامون قفل شد .

يكي از بچه ها گفت رفته صبحانه .

امجد : پس اگه اومد ، بگين بياد آجوداني كارش دارم ، ورفت .

ما هم يه نفس راحت كشيديم و امير سريع زنگ زد به فرهاد ، اونم خواب آلود گوشي رو برداشته بود و گفته بود خواب مونده و خودشو ميرسونه .

نيم ساعتي از تماس امير با فرهاد گذشته بود و هنوز ازش خبري نبود ، كه باز امجد اومد داخل : هنوز نيومده ؟ نه ؟

آمار امروز رو كي نوشته ؟

مهرداد بلند شد و گفت : من

امجد هم گفت پاشو بيا كه كارت دارم

معلوم بود ، يه بوهايي برده که با اين حال و اخم اومده سراغ نويسنده آمار ، مهرداد هم بدون هيچ حرفي بلند شد و دنبال امجد رفت ... ما هم دل تو دلمون نبود که حالا چه بلايي سر مهرداد ميارن ، داشتيم در مورد همين موضوع بحث ميکرديم که در اتاق باز شد و فرهاد با رنگ و روي پريده و نفس زنان که معلوم بود تمام راه رو دويده وارد اتاق شد ... با همه سلام عليک کرد و نشست ، يه کم که نفسش سر جاش اومد پرسيد مهرداد کجاست ؟

امير که از اين سروصدا بيدار شده بود با هيجان گفت : نمي دوني فرهاد ! امجد اومده بود ، عصباني و چشماش کاسه خون ، سراغت رو گرفت و فک کنم بو برده آمارو الکي نوشتيم ، چون مهرداد رو برداشت برد ، احتمالا يا بندازنش چابهار يا چند ماه بازداشت بره ، شايدم اضافه خدمت بخوره .

فرهاد : اي بابا چقدر جو ميدي امير ! يه سوال ازت پرسيدم ديگه ، نگفتم که پيش بيني کني چه بلايي سر مهرداد مياد .

همين موقع مهرداد وارد اتاق شد ، همگي رفتيم سراغش تا ببينيم چي شد .

مهرداد : هيچي ! امجد کلي حرف زد و من گفتم که فرهاد صبح اومده و رفته صبحانه ، که گفت ما توي اداره دوربين مدار بسته داريما ! نذار برم فيلمش رو نشون بدم که فرهاد نيومده ... منم ديدم چاره اي ندارم ، اعتراف کردم که آمارو الکي نوشتم .

فرهاد از کوره در رفت : اي بابا ! اين دوربينشون خرابه ... بهت يه دسته زده بود ، چرا انقدر سريع کوتاه اومدي ؟

مهرداد هم که دلش پر بود از دست فرهاد ، گفت : خوب من چي بگم اون موفع ؟ بگم دروغ نگو دوربينتوم خرابه ؟ حرفي غير از چيزي که زدم نميتونسم بزنم ..... تازه بعدشم منو برده پيش رييس قضايي که برام پرونده درست کنه و کارم غذايي بشه ، حالا سرهنگ قضايي منو ميشناخت و آدم خوبي بود با امجد صحبت کرد تا ببخشتم .

يه دفه اتاق با حضور امجد که کارد مي زدي خونش درنميومد ، ساکت شد و با فرياد هاي امجد بر سر فرهاد ، شکست : به به ! آقاي فرهاد ! چه عجب ما شمارو ديديم ! آخه شما که دو هفته مرخصي بودي ، چرا بايد تاخير کني ؟ هان ؟ حالا اين جدا مياي به بچه ها دروغ ياد ميدي ؟ نا سلامتي تو کادري و مسئول اين اتاقي ... الگوي بچه هايي .. ازت انتظار بيشتري داشتم ...بعد ميگي آمار دروغ بنويسن و بگن صبح اومدي ؟

بعد رو کرد به حسن و گفت : پرونده فرهاد رو دربيار بده من ، بعد رو کرد به مهرداد : شما هم نامه بازداشتش رو بنويس و وارد پرونده ش کن ، حتما هم شماره و بغل نويسي بشه که مي بينم .

آقاي فرهاد شما هم بيا کارت دارم .

ما همچنان در هول و ولا بوديم که ببينيم چي ميشه ؛ يه نيم ساعت بعد فرهاد با حالي گرفته ، همينجور که داشت زير لب يه امجد فحش ميداد وارد اتاق شد ، با حرص در رو بست ، خودش رو روي يکي از صندلي ها خالي اتاق انداخت و گفت : ببين چجوري اين دو هفته مرخصي رو از تو دماغمون دراورد !

امير که نسبت به بقيه با فرهاد راحت تر بود پرسيد : حالا چيکار داشت ؟

فرهاد : هيچي ... يه کم نصيحت کرد که نميدونم من چند سال پيشا فلان جاهه کار ميکردم ، يکي آمار دروغي نوشت و منم امضا کردم ، نگو يکي که غيبت داشت و من حضورش رو امضا کرده بودم توي راه تصادف کرده بوده و من هنوز که هنوزه دارم جواب اون امضام رو ميدم .... از اين حرفا زد و بعدشم گفت همه بچه هاي اتاق بايد تا ساعت 6 بمونيم و نريم خونه ... بالاخره هم دست از سرم برداشت و گذاشت برم.

مهرداد : بازداشتيت چي ميشه ؟

فرهاد : اونم صحبت کردم باهاش ، فعلا کوتاه اومده ... بخشيده منو مثلا !

اين حرفا رو که زد گوشيش زنگ خورد و بعد از جاش بلند شد ، شال و کلاه کرد و دم در گفت : من ميرم ، ولي همين ورام ، اگه امجد کارم داشت ، به گوشيم زنگ بزنين سه سوته اينجام . بعدشم رفت !

ما مونديم که چقدر صحبتها و تنبيه هاي امجد روي فرهاد اثرگذاشته !

ما مونده بوديم و جاي خالي فرهاد و آش نخورده و دهان هاي سوخته .

از شانس خوبمون ، ديگه نزديکي هاي ساعت دو بود و احتمال زياد امجد ميرفت و ما مي تونستيم تنبيه رو بپيچونيم که باز امجد پيداش شد ! اومد وسط اتاق و گفت : فرهاد کو ؟!

بازم ما مونديم که چي بگيم ، يه دفعه عباس اومد به کمکمون : رفته نماز !

امجد هم که ول کن نبود ، برگشت به امير گفت : پاشو برو توي مسجد پيداش کن ، بگو بياد تا شيشم بايد بمونه ، اگرم تا دو نيومد خودش ميدوه و خودم !

امير که بلند شد بره مسجد ؛ مثلا دنبال فرهاد ! امجد هم داشت از اتاق خارج ميشد که تلفن اتاق زنگ خورد ، يه دفه مثل پلنگ ! پريد به سمت تلفن و زود تر از ما گوشي رو برداشت و جواب داد !

امجد : الو ؟ .... من امجد هستم ، شما ؟! .... اشتباه گرفتيم آقا ! قطع کرد .

امجد که فکر ميکرد ميتونه مچمون رو بگيره ، ضايع شد و داشت ميرفت که دوباره تلفن زنگ خورد ، امجد اين دفعه تلفن رو برنداشت و رو به عباس گفت : تو جواب بده .

عباس هم گوشي رو برداشت : الو ؟ سلام آقاي مهندس ... بله بله ، بتون ريزي فرداست ، نه فقط بهشون بگين که اگه امروز تا قبل از دو تکليفشون رو روشن نکنند مسئوليت عواقب کار با خودشونه ... لطف دارين ، خدا نگه دار ... تلفن رو قطع کرد و به سمت امجد برگشت : ببخشيد جناب امجد ، يه مشکلي کاري بود ، بچه ها از سرکار زنگ زده بودند .

امجد اخماشو در هم کرد و گفت : اشکالي نداره ... بعد هم پشتش رو به ماکرد و گفت : امروز تا شيش اينجا هستين ، اينو به فرهادم بگين ... از اتاق خارج شد و در رو بست .

اتاق رو سکوت گرفته بود که عباس گفت : حال کردين چجوري پيچوندمش !

_: مگه همکارت نبود ؟!

عباس : همکارم کجا بود ؟ من شماره اينجا رو به هيشکي ندادم .

حسن : پس کي بود ؟

عباس : تقي بود ! زنگ زده بود بگه با فرهاده ؛ هروقت بخوايم مياد تو ستاد .... هي اون سوال ميکرد منم جوابش رو مي دادم ...

اون پرسيد امجد تو اتاقه ؟ من جواب دادم بله ! بتون ريزي فرداست ! ... گفتش با فرهاد کاري دارين ... من گفتم نه فقط بهش بگو امروز قبل از دو تکليفش رو روشن کنه ..يعني تا قبل از دو خودشو به ستا برسونه تا امجد ببيندش !!!

همگي مبهوت بازيگري عباس بوديم ، که چطور تونسته بود خونسرديش رو حفظ کنه و امجد رو اين شکلي بپيچونه !

چند دقيقه بعد ، امير با فرهاد اومدن توي اتاق ، فرهاد هم براي نشون دادن خودش به امجد ، رفت توي آجوداني و يه کم صحبت کرد و برگشت : بچه ها امجد داره ميره ، الان پاشين برين نهار بخورين ، من اتاق رو دارم ، برگشتين ، دوه دونه ، جوريکه کسي شک نکنه مي فرستمتون بريد خونه .

بالاخره اولين روز هفته کذايي مون به خيرگذشت و تموم شد .

ديگه توي اتاق جا افتاده بودم ، مخصوصا با رفتن محسن به آجوداني و عباس به شيفت عصر ، تمام کسايي که کار ميکردند من بودم و حسن به علاوه مهرداد .

خبري هم از درست شدن کارم نبود و چون کسي به کارم کار نداشت منم سراغ کارم رو نميکرفتم ، يه جورايي آسته ميرفتم تا گربه شاخم نزنه .

منم براي اينکه حالا حالاها موقعيتم تو خطر نيفته ، سفت و سخت ، بدون اينکه سوتي بدم مشغول کار بودم ، ديگه انقدر سعي ميکردم خودم رو نشون بدم که کريميان ، چک هاش رو مياورد ميداد به من تا برم نقد کنم واسش ، يه جورايي شده بود که اگه خودمم نخواستم بمونم ، اونا نذارن برم !

ديگه نزديکاي ماه رمضان بود ، که يه نفر از قسمت تامين حفاظت که مسئول تعيين کردن نگهبانه ، اومد توي اتاق و يه نامه دادبهم ، گفت : اين نامه مال خودته ...بعد هم رفت .

نامه رو که باز کردم ديدم اسمم رو نوشته توي نگهباناي اداره ، دقيقا هم روز اول ماه رمضون !

هم خوشحال شدم و هم ناراحت ، خوشحال بودم از اينکه همين که منو جزو پرسنل خودشون حساب کردن و برام نکهباني زدند ، پس موندگارم ! ناراحت از اين بودم که ، خوب نگهباني بود ديگه ! و لي اين نگهباني با نگهباني هاي دوران آموزشي فرق ميکرد

چون اولا بهمون نمي گفتند نگهبان و ميکفتند افسر نگهبان ، دوما ديگه شب بيداري نداشتيم ، شب ميخوابيديم و صبح بيدار ميشديم ، محل رو تحويل مي داديم به نفر بعدي !

نگهباني هاي اداره ما توي غذاخوري ستاد بود ، و وظيفه ما اين بود که به کار سربازا موقع غذاخوردن و رعايت بهداشت توي آشپزخونه نظارت داشته باشيم و اگر اتفاقي افتاد گزارش بديم .

من ساعت هشت خودم رو به غذاخوري رسوندم و از يکي از سربازا که مشغول بود ، سراغ افسر نگهبان رو گرفتم که اونم بهم کفت توي آسايشکاه پشا آشپزخونه ست ، منم آشپزخونه رو رد کردم و رفتم توي آسايشگاه ، دور تا دور آسايشگاه تختهاي دوطبقه بود که سربازا روش ميخوابيدند ، يه تخت يه طبقه هم وسط آسايشگاه بود که روي همه جاش نوشته شده بود افسر نگهبان ، نفر قبلي من هنوز خواب بود ..رفتم بالاسرش و بيدارش کردم ، اون بنده خدا هم کلي تشکر کرد که به موقع اومدم و بلند شد رفت و من غذاخوري رو تحويل گرفتم .

به خاطر اينکه ماه رمضون بود ، غذاخوري تا افطار تعطيل بود و سربازا با خيال راحت مشغول تهيه افطار بودند ، منم که ديدم کار خاصي نيست ، رفتم روي يکي از صندلي هاي غذاخوري ، طوري که بچه ها رو هم زير نظر داشته باشم ، نشستم و مشغول خوندن کتاب ، که بچه ها براي زود گذشتن وقت ، بهم توصيه کرده بودند ، شدم .

کم کم هم سربازايي که کارشون تموم ميشد ميومدن پيشم و با هم صحبت ميکرديم ، هر کسي واسه خودش داستاني داشت ، بيشترشون بچه شهرستان بودند و بينشون از يک ماه خدمت بود تا هفده ماه خدمت .

بعد از ظهر که شد ، بچه ها رفتند تلويزيون رو که در طول روز جمعش ميکردن ، از توي آسايشگاه آوردند و زدن به برق ، منم بيکار ! نشستم به تلويزيون ديدن و کانال عوض کردن ، با اين که تلويزيون چيزي نداشت ، اما خوب ! براي وقت گذروني چيز بدي نبود .

نزديکاي غروب ، کم کم برنامه ها بهتر شد و چون بچه ها هم کارشون تموم شده بود با هم نشستيم به تلويزيون ديدن ، بعدش همگي رفتيم واسه افطار ، همه سربازا به صف شدند و ارشدشون شروع کرد به تقسيم غذا ، اما ! اولين غذا رو که کشيد رو کرد به من و گفت : مهندس ! بيا غذات رو بگير ! ... يه جورايي جالب بود ! ازم حساب ميبردند و مراقب رفتاراشون بودند ، هوامو داشتند چون ، اگه گزارشي عليه شون مي نوشتم ، کازه کوزه شون مي ريخت به هم !

انقدر شام و ديدن تلويزيون رود گذشت ، که موقع خواب رسيد ، ولي سربازا قصد خواب نداشتند ، من که خوابم گرفته بود رفتم توي آسايشگاه و روي تخت مخصوص افسر نگهبان خوابيدم !

از سروصداي بچه ها فهميدم که موقع سحريه ... بلند شدم و همگي با هم سحري رو خورديم ، سربازها که وقت بيداريشون بود ديگه نخوابيدند ، اما من رفتم توي آسايشگاه و تا ساعت هشت خوابيدم ، وسايلم رو جمع کردم ، گزارشم رو توي دفتر گارش نوشتم ، با بچه ها خداحافظي کردم تا بالاخره ، نفر بعدي که بايد اونجارو بهش تحويل ميدادم ، سر رسيد ، با هم فرمهايي رو که بايد پر ميکرديم ، پرکرديم و تحويل همديگه داديم ، منم راهي خونه شدم تا بعد از اين نگهباني طاقت فرسا ! استراحتي دو روزه داشته باشم .

روز يکشنبه صبح ، بعد از دو روز استراحت رفتم ستاد ، کلا قانون نگهباني اينجوري بود که مثلا روز سه شنبه که ميرفتي نگهباني ، روز چهارشنبه صبح ، که غذاخوري رو تحويل نفر بعدي مي دادي ، ميرفتي خونه ، تازه ... بيست و چهار ساعتم استراحت نگهباني داشتي که هر وقت مي خواستي ، مي تونستي با هماهنگي رييس اتاق از اون استفاده کني .

منم چون پنج شنبه نگهبان بودم ، صبح جمعه رفتم خونه و چون فرداش شنبه بود و داستان رژه و صبحگاه و اينا رو داشتيم

و فرهاد رو هم نديده بودم ، با حسن هماهنگ کردم و قرار شد استراحت نگهبانيم رو بندازم شنبه .

از روز شنبه قرار بود يه تغييراتي تو برنامه بعضي بچه ها داده بشه ، مثلا محسن رفت آجوداني ، واسه شيفت عصر و آجودان صبح که من هنوز نديده بودمش ، به اسم هادي قرار بود از مرخصي بياد و بشه آجودان شيفت صبح ، عباس هم با هماهنگي فرهاد ، شد شيفت عصر اتاق .

وارد اتاق که شدم تا فرهاد من رو ديد گفت : به به ! چه عجب ما شما رو ديديم ... ديگه شنبه رو مي پيچوني ؟

_: من که با حسن هماهنگ کرده بودم ...

فرهاد : تو بايد با من هماهنگ ميکردي ، نه حسن ...

پيش خودم گفتم باز اول هقته شد و مثل اينکه قرار بازم داستان داشته باشم ... اومدم جوابشو بدم که ديدم حسن داره با چشم و ابرو بهم ميگه که ادامه نده ،داره شوخي ميکنه ...

منم که خيالم راحت شده بود ، ديگه جواب فرهاد رو ندادم و با خيال راحت مشغول انجا کارها شدم که حس کردم يه چيزي از پشت خورد تو سرم ! برگشتم ديدم فرهاد کتاب به دست بالا سرم وايساده .

گفتم چرا ميزني ؟ ... جواب داد : واسه اينکه جواب رييست رو بدي ! شنبه ها هم بياي ! فهميدي قالتاق !

_: قالتاق ؟!

فرهاد : آره ... به خاطر اينکه شنبه رو پيجوندي ، از اين به بعد صدات مي کنم قالتاق !

گيري افتاده بودما ! کليد کرده بود روم و دست بردار نبود ، منم باز به بقيه حرفاش توجهي نکردم و خودمو مشغول کردم ، که در اتاق باز شد و آقاي اشکان خان وارد شد ! اومده بود تا دوباره واسه مون خالي ببنده !

اول با تک تک بچه ها سلام عليک کرد و رفت پيش فرهاد نشست ، يه کم که صحبت کرد ، چشمش بهامير و مهرداد افتاد که داشتند توي کامپيوتر کليپ نگاه ميکردند ، بلند شد و رفت سمت اونا : اين کيه داره ميخونه ؟

مهرداد گفت : هيلاري داف ، من که خيلي دوستش دارم .

اشکان خنديد و گفت : اينو ؟! اينو دوس داري ؟ با اين قيافه ش!

مهرداد : مگه قيافه ش چيه ؟ خيلي هم خوشگله .

اشکان : پس دوست دختر من رو نديدي !!!

اقا اين رو گفت و شروع کرد به تعريف آشناييش با دوست دخترش ، وقتي تموم شد ، يه دفه فرهاد از جاش بلند شد و گفت : بچه ها يه لحظه ساکت .... همه ساکت شديم ، ببينيم چيکار داره ، که گفت : بچه ها آيا اين داستان واقعيست ؟!!!!

همه زديم زير خنده و اشکان چيزي نگفت و از اتاق خارج شد .

من و امير شوگه نگاهش ميکرديم ، منتظر بوديم پقي بزنه زير خنده و بگه شوخي کردم بابا ! باور کردين؟!

اما خبري از اين حرفا نبود ، خيلي آروم وسايلش رو برداشت و از اتاق رفت ... پشت سرش امجد اومد توي اتاق ، ديگه قيافه ش درهم نبود ، نگاهي به در و ديوار اتاق انداخت و به چند تا عکس ماشيني که فرهاد به ديوار چسبونده بود اشاره کرد و گفت : اينا چين ؟ فکر کرده اينجا نمايشگاه ماشينه ، مي خوام چيزي به ديواراي اين اتاق نباشه ، بعد هم رفت سمت کمد اتاق ، نگاهي به اونجا انداخت و در ادامه دستوراتش گفت : اينجارو هم تميز کنين ، وسايل اين فرهاد رو هم بذارين دم دست ، اول صبح بياد ببره.

اون روز با تمام اين اتفاقات تموم شد .

فردا صبحش هنوز کسي از ماجراي ديروز خبر نداشت ، امير هم که زودتر از بقيه ميومد ، به خاطر اينکه خواب بود وقت نکرده بود واسه کسي تعريف بکنه .

تا اينکه حسن رفت سراغ آمار نوشتن ، آمار رو که نوشت سرش رو آورد بالا و گفت : بچه ها کسي از فرهاد خبر داره ؟ امروز مياد ؟ مي پيچه ؟ مرخصيه ، استراحته ... چيه ؟

منم الان رو بهترين فرصت ديدم واسه تعريف ماجراي ديروز : مگه خبر ندارين ؟

حسن و مهرداد گفتند نه ...

ديروز عصر با امجد حرفش شد ، امجد هم کسرش کرد .

مهرداد : شوخي ميکني ؟!

حسن : بي خيال !

_:جدي ميگم امير هم بود .. ميخواين ازش بپرسيم .

مهرداد : ولش کن خوابه .

_:خوب بيدارش ميکنيم ... بلند شدم و رفتم بالا سرش ، انقدر تکونش دادم تا بيدار شد و گفت : چيه ؟

مهرداد هم پرسيد : فرهاد ديروز چي شد ؟

امير هم بدون اينکه سرش رو از روي ميز برداره ، خواب آلود گفت : امجد کسرش کرد .

حسن : آخه واسه چي ؟

منم نشستم تمام ماجراي ديروز رو واسه شون تعريف کردم ، که در اتاق باز شد و تقي وارد شد !

الان فکر کنم کسي که خيلي خيلي از نبود فرهاد متضرر ميشد تقي بود ، چون فرهاد هواي تقي رو داشت و اون کاري کرده بود که چند روز در ميون يه ساعتي بايد به اتاق سر بزنه و بره سر کار و زندگيش... اما از امروز ماجرا عوض شده بود ، اتاقمون شديدا تحت نظر بود و ممکن بود جانشين فرهاد هر کسي باشه .. پس تقي ريسک نکرده بود و با شنيدن خبر کسر شدن فرهاد ، خودش رو به موقع رسونده بود .

همه بهش تسليت گفتيم و اونم با آهي سوزناک گفت : الکي نيست که ميگم گهي زين به پشت و گهي پشت به زين ... يادتونه چه دوراني داشتم ؟ واسه خودم پادشاهي ميکردم ... ولي حيف ، حيف که تموم شد .

حالا چجوري خودمو وفق بدم به شرايط خدمت ؟!!!

ما هم گفتيم خودمون کمکت ميکنيم نگران نباش !

همين موقع آيدين هم زيرلب آواز خونان ، کتري به دست وارد اتاق شد و تا چشمش به تقي افتاد گفت : به ! آقا تقي ...نمرديم و چشممون به جمالتون روشن شد توي اين موقع صبح ! آقا تسليت !

بعد از اينکه چاي رو گذاشت دم بکشه ، گوشيش رو که توي پوتينش جا گذاري کرده بود دراورد و گفت : حالا ميخوام براتون يه آهنگ بذارم که وصف حال و روز الانه !

ميخوام بگم قصه شيرينو فرهادو من

که چجوري شدن عاشق و دل داره هم

همه فکر ميکنيم عاشقيم اي واي من

ولي کور خونديم دنياي من

روزي روز گري فرهاد من

عاشق شيرين شد اي واي من

دست بر قضا شيرين من

جايي اسير شد اي واي من

از عشق بي خبر شيرين من

واي واي واي فرهاد من

به اينجا که رسيد آهنگ رو قطع کرد و گفت : اين قسمت رو اززبون تقي ميگه ! واي واي واي فرهاد من !

بعد ادامه آهنگ رو گذاشت ، چند دقيقه بعد فرهاد وارد شد و گفت : رييس سابق وارد مي شود ! رفت سمت کمد وسايلش رو برداشت و نشست به صحبت : بچه ها اصلا نگران نباشين ، من همين طبقه پايينم قسمت پرسنلي ، حتما بهم سر بزنين که خوشحال ميشم .. بعد تا چشمش يه تقي افتاد زد زير خنده : واااي تقي ! بيچاره ! تازه بعد از ده ماه خدمت خدمتت شروع شد!

فقط بريد دعا کنيد يه آدم درست حسابي مثل من بشه رييس اتاق ... بعد هم وسايلش رو برداشت و رفت .

بعد هم امجد با يه مرد ميانسال که لباس شخصي هم بود وارد اتاق شد ، در اتفاقي نادر و غريب ! با همه مون دست داد و سلام عليک کرد و گفت : از امروز آقاي براتي ، توي اين اتاق هستند ، مسئول کامپيوتر و يه جورايي بزرگتر اتاق ..بعد هم رو کرد به حسن و گفت : شما هم از اين به بعد مسئول اتاق هستي و مرخصي اعضاي اتاق با تاييد و امضاي شما توسط من امضا ميشه .

بعد چشمش به تقي افتاد ..فک کنم تازه ديده بودش ! صداش کرد و چند دقيقه بعد تقي با کلي کاغذ و پوشه اومد و گفت : فک کنم فهميده بوده زمان فرهاد مي پيچوندم ، مي خواد از دماغم دربياره ، بع کلي فاکور رو نشون داد وگفت اين حساب کتايباي رستوران ستاد رو داده که من پاکنويسش کنم ... فک کنم تابعد از ظهر اينجام !

بعد از رفتن فرهاد همه چيز يه جورايي عوض شده بود ... برخورد امجد باما خيلي خوب شده بود ، ديگه بهمون سخت نمي گرفت براتي هم که يا گوشي تو گوشش بود و آهنگ گوش ميکرد ، يا خواب بود و کاري به کارمون نداشت، حسن هم که شده بود رييس اتاق ، هواي بچه ها رو داشت و نوبتي ، هر روز چند نفر رو زودتر مي فرستاد خونه . روزهايي رو هم که کلاس عقيدتي سياسي داشتيم ، واسه مون حاضري ميزد و ميگفت نياييم ستاد .

قرار هم شده بود که هرکي زودتر ميره خونه ، اگه امجد يا کريميان سراغش رو گرفتند بگيم نامه برده واسه پشتيباني ، پشتيباني تنها جايي بود که ميشد بدون مشکل به بهونه ش از ستاد خارج شد و به اونجا رفت .

ديگه همه چي اينجا جا افتاده بود و تنها مشکلمون شده بود کم بود نيرو ، که يه جورايي خسته مون کرده بود ، چند بارهم مهرداد رفت و با امجد صحبت کرد تا يه نيرو بهمون اضافه بشه ، اما فايده اي نداشت ، تا اينکه يه روز امجد با برگه آمار اومد توي اتاقمون و گفت : ما چند نفر رو از اين اتاق مامور کرديم واسه پيمان کاري ، که اگه بشه يکي از اين بچه ها رو بياريد تو اتاق مشکلتون تا حدودي حل ميشه ... برگه آمار رو ازش گرفتيم ، سه نفر بودند که مامور بودند و ميشد يکيشون رو اورد توي اتاق ،

مهرداد از امجد پرسيد : حالا کدومشون رو پيدا کنيم ؟

امجد : به نظرم اين که اسمش سحابه ، اين رو بگين بياد ، از بچه ها شماره ش رو بگيرين و بهش بگين من کارش دارم .

به خاطر اينکه سحاب چند وقتي اينجا کار ميکرد ، با امير دوست شده بود و شماره ش رو داده بود بهش ، امير هم بهش زنگ رد و گفت خودش رو برسونه به ستاد که امجد کارش داره .

ما منتظر نيروي جديد که اسمش سحاب بود ، نشسته بوديم که يکي از سربازاي قسمت آجوداني اومد و گفت : بچه ها يه نيرو بربري داره مياد اينجا ، ميخوان بفرستنش يه جا ديگه ، اگه ميتونين نگهش دارين .

اين که خيلي عالي ميشد يه دفه دو نفر بهمون اضافه مي شدند و کارامون سبک مي شد .

نيروي جديد که اصغر بود اسمش چند دقيقه بعد اومد و گفت من قراره برم قسمت رستوران ستاد و فقط چند روز اينجام تا کار ياد بگيرم ، ما هم کلي باهاش حرف زديم تا بالاخره راضي شد همين جا بمونه ، حالا فقط سحاب مونده بود اضافه بشه اما هنوز خبري ازش نبود .

مثل هميشه نزديک نهار که ميشد ، دونه دونه از قسمتهاي ديگه ميومدند و ژتون غذا ميخريدند که سر پول دادنشون و تقسيم غذاها باهاشون داستان داشتيم ... ژتون ها رو که داديم هنوز خبري از سحاب نبود ...

آخر هم موقع رفتن شد و سحاب اون روز نيومد.

فرداي اون روز بود ،حسن و تقي و مهرداد هر كدوم به يه دليلي توي اتاق نبودند ، فقط من بودم و اصغر ، ما هم كه كاري نداشتيم داشتيم به كمك هم جدول حل مي كرديم كه يكي با لباس فرم چروك و كثيف وارد اتاق شد و خودش رو سحاب معرفي كرد .

ازش پرسيدم ديروز قرار بود بياي چرا نيومدي؟

سحاب: آخه نمي دونين من شرايطم چي بود

جايي كه بودم با لباس شخصي ميرفتم ، تازه اونم از 9 و 10 صبح تا يك بعدازظهر

ديروز كه امجد بهم زنگ زد ، اولندش كه خواب بودم دوما هم چون توي اين مدت با لباسام كاري نداشتم نميدونستم كجا گذاشتمشون ، واسه همين تازه ديروز رفتم همه اينا رو خريدم و حتي وقت نكردم اتو كنم اونارو !

بنده خدا راست ميگفت ! جدي جدي انگار روز اول خدمتش بود.

بعد امجد صداش كرد ، از اتاق رفت بيرون و ناراحت برگشت : كارم در اومد، امجد ميگه از اين به بعد بايد تواتاق باشم .

-: خوب اشكالي نداره ، كمك ما هم ميشي !

سحاب: نميتونم ، سخته ... بعد نگاهي به من و اصغر كه روزنامه جلومون بود انداخت و گفت : الان بيكاريد؟

-:آره

سحاب: آخه پس چرا منو از جايي كه بودم آوردين اينجا؟

اصغر: الان خوب ظهره ، اول صبح بيا ببين چه خبره .

سحاب : آخه من فوق ليسانس بيام نامه بنويسم ؟

-: فوق ليسانس؟ فوق ليسانس چي؟

سحاب: آره بابا فوق ليسانس معماريم ديگه، بعد ناراحت به صندليش تكيه داد و چشماشو بست ، كه يكي اومد دم اتاق و گفت : سحاب بيا اتاق ما ، شطرنج داريم .

سحاب هم بلند شد ، كلاهش رو برداشت و گفت : شايد از اونور رفتم خونه ، خداحافظ

سحاب كه رفت ، من و اصغر با كمك آيدين نشستيم به ادامه حل جدول ، انقدر سرگرم بوديم كه با اومدن عباس ، فهميديم وقت رفتنه ، جمع و جور كرديم و آماده رفتن شديم ، ولي آيدين نيومد ، اصغر رفت پيشش و گفت : تو چرا نشستي؟ بيا بريم ديگه .

آيدين ناراحت جواب داد: از دست اين امير، ديروز اومده ميگه من كار دارم تو مي موني؟واسه دفترچه م امضا بگيري؟

منم گفتم خوب خودت امضا بگير و زود برو ، اونم گفت باهاشون حرفم شده ، دفترچه م رو امضا نمي كنن ... منم دلم سوخت براش و قبول كردم ، آقا تا اين امير پيچوند ، همه صداش كردند و كارش داشتند ، بالاخره هم بو بردند كه پيچونده ، امروز به منم گير داده و دم به دقيقه مارو صدا ميكنه تا نپيچونيم .

-: كلا امير اينجوريه آيدين ، هركي نزديكش بياد خودشو بايد آماده هر اتفاقي بكنه !

روزها به سرعت برق و باد مي گذشتند و من همچنان بلاتکليف و بدون اين که بفهم تکليفم چي شد ، هنوز به ستاد ميرفتم و دعا ميکردم نامه موافقتم بياد ... اواخر پاييز بود ، من و حسن داشتيم نامه هاي رسيده رو تقسيم بندي ميکرديم که يه نامه رو برداشت و گفت : موضوع ... دانشجوي وظيفه مهدي ... ! فکر کردم شوخي ميکنه >برگشتم سمتش : جدي ميگي ؟

حسن : آره ! بيا نگاه کن

نامه رو ازش گرفتم ، راست ميگفت ، نامه در جواب دزفول اومده بود ... با ذوق خوندمش ، اما يهو تمام تنم يخ کرد ، انگار که يه پارچ آب سرد ريخته بودن رو سرم ، يه بار ديگه نامه رو خوندم ، نه .. اشتباه نمي کردم ..نوشته بود با انتقال نام برده به تهران موافقت نمي گردد .

بچه ها اودمدن دورم ببينند تو نامه چي نوشته بوده که حالم رو بد کرده ...حسن : بي خيال ..بهش فکر نکن ، محلش هم نذار مل سري هاي پيش خودش درست ميشه

مهرداد :راست ميگه ، اصلا چقد مگه از خدمتت مونده ؟ اون رو هم همينطور بگذرون

_: نميدونم ... بايد برم پيش فرهاد... نامه رو برداشتم و رفتم پيشش ، اون رو خوند و داد به رفيقش و از روش يه نامه زدند به دزفول که حالا که با انتقاليش مخالفت شده مامورش کنيد .

اما اونم چند روز بعد نامه ش اومد و گفته بود به دليل مخالفت نيرو انساني ، به نامبرده بگيد بياد ، که نامه رو برش داشتم تا به ثابت نرسه . نشستم ببينم چه اتفاقي مي افته .

يک ماهي هم از ماجراي نامه گذشته بود ، صبح بود و من داشم وارد ستاد مي شدم که يه دفه دژبان بهم گفت کارت ؟ گفتم من مامورم ...

گفت خوي نامه ماموريتت؟

_:هنوز نيومده

دژبان : پس نميشه بري داخل .

من کاغذ هميشگيم رو نشونش دادم و گفتم من هميشه دارم با اين کاغذ ميام و ميرم .

دژبان که تازه وارد بود و مي خواست با سخت گيري خودشو نشون بده ، دوباره حرفش رو تکرار کرد ، من هم که ديدم چاره اي نيست اومدم برگردم و تا وقت دارم از يه در ديگه وارد بشم که يه دژبان کادري اومد نزديک ، مي شناختمش ، تا من رو ديد رو کرد به سرباز دژبان و گفت : چي شده ؟

اونم جواب داد : ايشون ميگه ماموره ولي کارت نداره و فقط اين کاغذ دستشه ، اون کاغذ رو گرفت يه نگاه انداخت و گفت : مشکلي نيست برو داخل .

حيف که وقت نداشتم ! وگرنه برمي گشتم و قيافه ضايع شده ش رو نکاه ميکردم و بهش مي خنديدم !

همين اتفاق صبح فکرم رو خراب کرد ، حالا اگه فردا يه دژبان ديگه گير بده چي ؟ اگه کسي منو نشناسه تا راهم بده داخل چي ؟

بايد کاري ميکردم ، جلوي اتاق که رسيدم چشمم به امجد افتاد ، بهش سلام کردم ، اما اون با اخم سرش رو تکون داد و گفت : شما پس کي کارت درست ميشه ؟

جا خوردم ، مثل اينکه امروز همه ميخواستند حالم رو بگيرند ، گفتم : پيگيرم ، ايشالا درست ميشه .

اونم با اخم جواب داد : خدا کنه ، اگه تا آخر هفته درست نشه من ديگه نميتونم قبول کنم که تو اتاق بشيني ... بعد هم رفت.

منم با حالتي داغون ، رفتم تو اتاق يه کم که کار کردم ، تصميم رو گرفتم ،بايد دلم رو به دريا مي زدم و مي رفتم پيش سرگرد ثابت ، رفتم پايين دم دفترش ، اتفاقا سرش خلوت بود و رفتم داخل ، تا من رو ديد من رو شناخت و لبخندي زد : خوبي ؟ کارت درست شد؟

فکر کنم يه کم حالش خوب بود ... براي همين از فرصت استفاده کردم و گفتم : نه ، اصلا به خاطر همين اومدم پيشتون .

يه کم اخمهاش رفت تو هم و گفت : مگه امير قرار نبود کارت رو درست کنه؟

_:قرار بود ولي نتونست ...اگه ميشه شما هم يه تلاشي بکنيد شايد تونستيد موافقت پرسنلي دزفول رو بگيريد که حداقل مامور بشم اينجا .

حال نزارم رو که ديد اخمهاش وا شد ، فک کنم دلش به رحم اومده بود ، شايدم به خاطر اينکه مستقيما ازش درخواست کرده بودم و ديده بود امير نتونسته کاري کنه خوشحال بود ! به هرحال نرم شد و گفت : باشه ، تلفن رو برداشت و زنگ زد دزفول ، مشحصاتم رو داد و گفت : آقا مگه قرا نبود جواب نامه ماموريت ايشون رو بديد ؟ چي شد پس؟

بعد هم قطع کرد ، گفت : شما برو بالا ، قراره جواب بدند ..خبري شد صدات ميکنم .

رنگم پريد ! نامه رو که داده بودند و فقط به سرگرد نرسيده بود ، حالا اگه دزفول ميگفت ما نامه رو فرستاديم و يه بار ديگه ميفرستاد که کارم زار بود !

اما کار از کار گذشته بود و من با استرس فراوان از اتاقش خارج شدم

چند روزي از صحبتهام با سرگرد ثابت ميگذشت و خبري نبود ، اول صبح ، توي اتاق آيدين و حسن فقط توي اتاق بودند ، تا من رو ديدند شروع كردند به پچ پچ كردن ، هي هم منو نشون ميدادن و مي خنديدند ، من كه مي دونستم بالاخره معلوم ميشه دليل اين كارشون چيه ، اصلا بهشون محل نذاشتم و خودم رو مشغول كردم ، كم كم پچ پچ هاشون بلند تر شد و جوري شد كه ديگه مي تونستم صداهاشون رو بشنوم ، پس گوشهام رو تيز كردم ، اينها به گوشم خورد:

حسن به آيدين :مي بيني؟! از وقتي كه كارش درست شده ، ديگه تحويل نمي گيره!

آيدين : تازه كجاشو ديدي؟ بذار چند روز بگذره ، همچين ازمون بيگاري ميكشه كه نگو!

منم كه ديدم اول صبحي بازيشون گرفته و ميخوان سركارم بذارن گفتم : آخه من كه ميدونم هنوز خبري از كارم نشده ، خودم ديروز آخروقت سراغ گرفتم و خبري نشده بود ، الان اول صبحي چجوري خبري شده؟

آيدين : آخه مگه من ديوونم سر اين موضوع كه برات حساسه شوخي كنم ؟!

باورم نميشد! يعني كارم درست شده بود؟!

من كه مطمئن شده بودم جدي ميگن ، گفتم : از كجا فهميدين ؟

آيدين : ديروز بعد از ظهر بود كه هادي (يكي از آجودانها ي وظيفه ) اومد توي اتاق و بهم گفت سرگرد ثابت زنگ زده و ميگه كارت درست شده .

وسط حرفامون ، هادي هم اومد توي اتاق و تا من رو ديد بهم تبريك گفت و گفت : حالا هم برو آجوداني ، ميخوان در مورد كارت باهات حرف بزنن .

خوشحال و سرخوش رفتم توي آجوداني ، هم امجد و هم كريميان با لبخند و خوشرويي بهم سلام كردند ، يكيشون حالم رو پرسيد ، اون يكي مشكلت هم كه داره حل ميشه !

الانم برو پايين پيش سرگرد ثابت تا بهت بگه چيكار كني .

راهي طبقه پايين شدم ، براي اولين بار بود كه بدون ترس و استرس داشتم ميرفتم پيش سرگرد ثابت ، تازه خوشحالم بودم ، رفتم توي دفترش ، از سر ذوق يه احترام محكم براش گذاشتم ، اونم بهم گفت : خوب شما مشكلت حل شده و براي اينكه ديگه مشكلي پيش نياد ، بايد يه سر بري دزفول و چند تا فرم پركني و برگردي .

بعد از اينكه تعطيل شديم ، بليت دزفول رو تهيه كردم تا چند روز ديگه برم اونجا

سي ام بهمن بود ، چون پروازم 6 صبح بود ، آفتاب نزده توي فرودگاه بودم ...

وقتي رفتيم واسه سوار شدن به هواپيما ، با ديدن هواپيما دلهره گرفتم و به شانس بدم لعنت فرستادم ، آخه هواپيما توپولف بود و دليل ناراحتيم هم بيشتر اين بود كه قرار بود از اول اسفند ، اين هواپيماها از دور خارج بشند و من اگه يه روز ديرتر بليت مي گرفتم ديگه مجبور بودم سوار يكي از آخرين توپولف ها بشم ، ولي ديگه كاري نميشد كرد و كاري بود كه شده .

هواپيما سر وقت حركت كرد و دقيقا يك ساعت بعد توي فرودگاه دزفول بوديم ، چند دقيقه بعد هم توي ستاد بودم ، هواي زمستوني اونجا خيلي خوب بود ، خنك بود و همه جا سرسبز .

خلاصه خودم رو رسوندم به قسمت اداري ، رفتم و تا خودم رو معرفي كردم ، به خاطر تماس ها و نامه نگاري ها شناختند منو و چند تا فرم پركردم تا پرونده م تكميل بشه ، بعد هم گفتند مشكل حل شده ست و فقط بايد امير ستاد امضا بكنه حكم ماموريتت رو

فقط چند روزي طول ميكشه .

حالا داشتم به جايي كه بايد شب رو بگذرونم فكر ميكردم ، كه چشمم به جعفر ، يكي از بچه هاي آموزشي افتاد ، رفتم پيشش و باهاش صحبت كردم و گفتم كه چرا باهاشون نيومدم دزفول ، بعد هم با هم رفتيم تو آسايشگاهي كه اونجا زندگي مي كردند ، منم بابت جاي خواب و از اينكه توي اين شهر غريب چند نفر هشتند كه ميشناسمشون با خيال راحت چند شب رو اونجا گذروندم تا كارم درست بشه .

حالا مشكلم به كل حل شده بود ، حكم ماموريتم رو گرفته بودم ، كارتم صادر شده بود و ديگه مي تونستم درجه هام رو بزنم

با هيجان و خيال راحت رفتم ستاد ، حالا ديگه هيچ مشکلي واسه ادامه خدمتم نداشتم ... در شرايطي هم که پيش اومده بود و خيلي ها در مرخصي ساليانه بودند و يا ترخيص شده بودند از بعد عيد ، شده بودم نفر دوم اتاق که در نبود حسن ، تمام کارها و مسئوليت هاي اتاق دست من بود و آمارها بيشترشون با امضاي من ميرفت واسه تاييد .

اما همين ها باعث شده بود که يه کم ترسم از مسئوليت بريزه و بعضي وقتا سوتي بدم و بعضي وقتا هم به خير بگذره

يادمه يه روز همه کارهاي اتاق رو دوش من بود ، تا ظهر هم داشتم نامه ثبت ميکردم ، بعد شروع کردم به گذاشتن نامه هاي رييس در کارتابل مخصوص ، که چشمم به يه نامه افتاد ، نامه اي که حدود يک ماه پيش ، امير روش دستور داه بود که سابقه ش پيدا بشه و پيوست شده هر چه سريع تر به دستش برسه ، حالا نامه رو تازه ديده بودم ، ولي خوبيش اين بود که سوابق نامه بهش پيوست شده بود و تنها مشکل ، تاريخ دستور امير بود که اگه با اون تاريخ مي رسيد دستش ، دردسر مي شد ، تاريخ دستور ، اوايل خرداد بود و ما اوايسط تير بوديم ، من هم يه خودکار برداشتم تا عدد سه رو به چهار تبديل کنم ، اما دستم لرزيد و کلا تاريخ خراب شد ، يه جوري شد که معلومه دست خورده ، هرچي فکر کردم چيزي به ذهنم نرسيد ، تا اينکه يافتم !

پايين نامه رو از قسمتي که تاريخ خورده بود کندم ، يه جوري که فقط امضاي امير بود و تاريخ کنده شده بود ، نامه رو گذاشتم کنار تا با بچه ها مشورت کنم و بپرسم اين نامه رو بايد چيکار کنم ... اما انقدر کار پيش اومد که يادم رفت و اون نامه هم چون قاطي بقيه شده بود ، رفت توي کارتابل تا برسه دست امير !

صبح اول صبح ، من و آيدين صبحانه خريده بوديم تا با اصغر که از مرخصي برگشته بود بخوريم ، دو تا لقمه اول رو نخورده بوديم که امجد با قيافه اي گرفته و کاغذي به دست ، وارد اتاق شد ، پرسيد : بچه ها قضيه اين نامه چيه ؟ چرا تاريخش بريده شده ؟

آقا مارو ميگي لقمه پريد تو گلوم ... تازه فهميدم که سوتي دادم و نامه رسيده دست امير .

لقمه ي تو گلوم گير کرده رو به هر بدبختي اي که بود دادم پايين و رفتم سمت امجد ، مثلا از هيچ کجا بي خبر نامه رو از دستش گرفتم ، يه نگاه انداختم و گفتم نمي دونم قضيه ش چيه ... اونم گفت باشه و رفت .

داشتم به جمع کردن سوتيم فکر ميکردم که اصغر اومد پيشم و گفت : خودت سوتي دادي ؟

گفتم : آره ، از کجا فهميدي ؟

اصغر : خودتو نديدي ! همچين رنگت سفيد شده بود که از 100 کيلومتري تابلو بود ! شانس آوردي امجد حواسش به کار خودش بود ، وگرنه کارت ساخته بود !

_:گيري افتاديم ها ! نميدونم حالا چجوري جمعش کنم

آيدين : آقا تو فقط خونسرديت رو حفظ کن ، اصلا هم وا نده ، انگار نه انگار که اتفاقي افتاده .

داشتيم با هم هماهنگ ميکرديم که چجوري اين بلا رو دفع کنيم که امجد دوباره اومد ، نامه رو گذاشت جلومون و گفت : امير گير داده ، ميگه فقط ميخوام بدونم اون کسي که تاريخ نامه رو بريده کي بوده ، همين ... اين پيوست ها از کجا اومده ؟

من يه نفس عميق کشيدم و رفتم جلو ، نامه و پيوست هاش رو با اعتماد به نفس از امجد گرفتم ، نگاهي بهش انداختم و گفتم : اين نامه سابقه مي خواسته و سابقه ش توي بوشهر بوده ، ما فرستاديم بوشهر تا اونا تکميل شده برامون بفرستند ، احتمالا اونا هم نامه رو پاره کردن ... اکجد يه کم قانع شد و رفت ...تا آخر روز هم خبري نشد و اينجور که پيدا بود ، قضيه به خير گذشته بود .

از سر بيکاري با اصغر يه جدول حل کرديم ، ولي وقت نميگذشت ، گفتيم امروز قبل از دو بريم بيرون ، شايد در باز بود و مي تونستيم بريم بيرون .

آخه قانون اين بود که از ساعت يک تا دو درها قرق ميشدند و هرکي توي اين بازه دم در ديده مي شد ، دژبان ميگرفتشون و بهشون اضافه مي زد .

من و اصغر هم ريسک کرديم و رفتيم بيرون ، اما در بسته بود ، ديگه حوصله برگشتن به اداره رو نداشتيم ، همونجا وايساديم که ديديم صدامون ميکنند برگشتيم ديديم ، دژبانه ! ميگه بياين اينجا ، من و اصغر اومديم از جهت مخالف در بريم که ماشينه فهميد و زودتر پيچيد جلومون ، کارت هامون رو ازمون گرفت ، گفت بيايد دفتر دژباني ، گازش رو گرفت و رفت ... من و اصغر هم مات و مبهوت به ماشيني که غيب شده بود نگاه ميکرديم

با هزار بد بختي ازشون خواهش کرديم تا کارتمون رو بدن و اضافه نزنند ، اوناهم کوتاه اومدند و کارتامو رو پس دادند ، کلا روز جالبي بود ! اون از قضيه نامه ، اينم از اينکه خواستيم زودتر بريم ، نيم ساعت ديرتر از سري هاي پيش شد .

_______

باورم نمي شد ، اما جدي جدي روزهاي آخر خدمتم بود و بايد خودم رو آماده ميکرده واسه دزفول رفتن و تسويه کردن .

تو راه دفول همينجوري خاطرات تلخ و شيرين از جلو چشمام رد ميشدند ، روزي که از بيکاري صندلي بازي کرديم ! روزي که از سر خوشي اسم فاميل بازي کرديم ....اون روزي که حوصله مون سر رفته بود و شروع کرديم به ورق بازي ! اونم با چه ترس ولرزي !

روزهايي که مردم من رو به خاطر لباس فرمم با مسئولين اشتباه مي گرفتند ! که کم هم اتفاق نيفتاده بود .

يه روز گرم تابستوني توي ترو بودم که يکي اومد سمتم و گفت : آقا مرديم از گرما ! خوب يه آب سرد کم بذارين اينجا ...

يه روز هم باز توي مترو بودم ، ديدم مادري داره پسره بچه ش رو به زور ميکشه و نميذاره پله برقي رو برعکس بره پايين ، تا چشمش به من افتاد اشاره کرد که برم پيشش ، رفتم پيشش ، آروم گفت : آقا بيا اين بچه رو بترسون که دست از اين پله برقي برداره .

من مونده بودم ، گفتم چي بگم والا !

گفت شما بيا خودم حرف ميزنم ... رفتم جلوي بچه هه و يه اخمي کردم ، مادره هم شروع کرد به ترسوندن بچه : ببين اين آقا پليس اومده دعوات کنه ، اصلا اگه بري روي اين پله برقي ها با تفنگش ميکشتت !

من مونده بودم ک چه مامان خشنيه ! ولي هرچي بود پسربچه ترسيد و رفت !..بعد ميگن چرا بچه ها از بعضي چيزا ميترسند ! خوب خودمون اين بذر ترس رو ميکاريم تو دلشون ، مطمئن اين بچه بزرگ شه از پليس ميترسه !

بگذريم ... يه روز هم توي خيابون داشتم ره مي رفتم که ديدم چند تا بچه مدرسه اي دارند يه پرچم ايران رو بالا و پايين ميکنند ،آقا تا من رو ديدند گفتند بچه ها فرار ! پرچم رو ول کردند و در رفتند !

و اما بامزه ترين اتفاق ، بعد از همين دررفتن بچه ها بود ، يه کم جلوتر يه دختر بچه ناراحت داشت با مامانش راه ميرفت و غر ميزد اما تا چشمش به من افتاد، اخماش از هم واشد و با خنده گفت : سلام پليــــس! خوبي ؟! .. منم با خنده جوابش رو دادم

اين عکسالعمل هاي مختلف برام خيلي جالب بود . براي همين تو ذهنم مونده .

بعد از مرور خاطرات ، رسيدم دزفول ، کارهاي اداريم انجام شد و شروع کردم به جمع کردن امضا ، کارم که تموم شد ..باورم نميشد ، خدمتم هم تموم شده بود ...منم خوشحال و راحت برگشتم تهران .

تمام شد .

پايان

---------------------

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب ا و نظرات و پيشنهادات خودرا  غاز طريق زير با ما در ميان بگذاريد 

ارسال پيام به ايدي ياهو 

ID=iraaanbook