 کتاب رمان : تقلب 

کتاب رمان: تقلب

===============

نوشته:f-javid } 

==============

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

goldjar.blogfa.com

---------------------------

goldjar.fardblog.com

===============

(( تقلب ))

خلاصه رمان :

 رمان در مورد دختر شاد و سرزنده اي به اسم ناديا هست که البته نانادي صداش ميکنن همه و خداي تقلبه. کل چهار سال دبيرستان رو با تقلب به انتها رسونده و درياي راههاي تقلبه و انقدر حرفه اي که تا به حال سابقه تقلب گرفتنه ازش رو هيچ بني بشري به چشم نديده اما از بد روزگار بالاخره دستش برا يه نفر رو ميشه و اين سراغاز يه تنفر عميق و شايد در انتها عشقي بزرگ و پر از تجربه هاي ريز و درشتي که بالاخره ببينيم نقلب توانگر کند مرد را يا نکند!!!!!!!

--------------------------

به نامش، به يادش و در پناهش ميکنيم آغاز

- ما...ما....ن..... ماشينه رو افتادين.... اي ول.

- مرگ. دختره احمق. کر شدم. اين چه جيغي بود؟ فکر کردم مردي. چت شد يهو؟

- بليط دبي رو افتادي شازده. فردا بليط نگرفته نمي ياي خونه.

- دروغ ميگي!!!!!!!!!!!!! گرفتي ما رو.

- دروغم چيه. باور نداري بيا خودت ببين. هنوز صفحه بازه.

- مرگ آريانا؟ کو ببينم؟

- راس ميگي نانادي؟ بگو جون مامان.

- وا چتونه شماها. شک دارين؟

- نانادي جان من. اين تن بميره راستشو بگو کي جلوت نشسته بود؟ ها؟ نفره اول بود يا دوم؟ من اگه تو رو نشناسم که به درد کوفتم نميخورم.

- ما....ما....ن. به اين بگو خفه شه فقط. خيلي نا مردي آريانا. مگه دستم بهت نرسه. مردي وايسا....

- مگه دروغ ميگم؟ ديگه همه عالم خداي تقلبو ميشناسن. ولي تو بميري لا مصب عجب شانسي داري ها. حالا اگه ما بوديم جلومون يه بيغي مينشست که نگو.

- خيلي بدي... خيلي... کور بودي اون موقع که خودمو تو خونه حبس کرده بودم خر ميزدم؟

- خيله خوب بس کنين ديگه. خجالت بکشين. عين موش و گربه دور خونه دنبال هم ميدويين. آريانا تو خجالت بکش. اين بچه ست. تو که ماشالا 30 سالته.

- اي بابا. مادر من مگه من دروغ ميگم؟ طاقت حرف حق نداره ميدوئه دنبال من که مثلا منو بگيره مشت بزنه بهم. آخه دختر خوب با اين کارا که چيزي حل نمي شه. اصلا آقا من لال ميشم. اما از فردا تماشا کن ببين هرکي از در وارد شد همينو بهت گفت يا نگفت. اگه نگفت من اسمم رو ميذارم قلي اصلا. خوبه؟

- بس کن تو هم. بچه ام راس ميگه ديگه مگه نديدي چطور خودش رو شيش ماه تو اتاق حبس کرده بود و خر ميزد. تازه مگه با تقلب کسي ميتونه رتبه سه کنکور بشه. بس کن ديگه ام از اين حرفا نزن که مردم عقلشون به چششونه.

- نانادي جون آريانا ببينم نکنه نقلبات رو برده بودي سر جلسه؟

- آره ميدوني سر جلسه چهار سال تقلب رو برده بودم پهن کرده بودم رو ميزم تازه هر کدوم از مراقبا هم يه درس رو داشتن برام برگه تقلبش رو پيدا ميکردن. اصلا اگه تو باور نداشتي که من نفر اول تا سوم ميشم چرا شرط بستي باهام؟

- خواستم حالت رو بگيرم يه سفر مجاني تيغ بزنم.

- حالا خوردي تو ديوار؟ حالش رو ببر.

****

نگاهش رو تو آينه به خودش ميدوزه و دوباره لبخند عميقي رو لبش جا خوش ميکنه. تو آسمونا را ميرفت. بالاخره شاخ غول رو شکسته بود. اونم اساسي. يه کم تو هم بود که چرا اول يا دوم نشده اما خوب بالاخره شرط رو برده بود. يه شرط اساسي که خيلي ها رو بيچاره کرده بود. اوليش مامان جان و آقاي پدر که تو خرج بدي افتاده بودن. بالاخره به سانتافه عزيزش رسيده بود. بي برو برگرد. دوميش داداشي گل پسر که يه تور يه هفته اي دبي گلش افتاده بود. سوميش ميلاد پسر عموش که يه شام رستوران تاج محل تو کاسه اش رفته بود. چهارميش مرجان دختر عموش که نوشتن تقلباي ترم اولش گلش افتاده بود. اوه تازه مهمتر از همه پنجميش بود که اون يکي پسر عموي بر عنق گير مزخرفش دکتر ماني بود. ها ها. بيست بي برو برگرد مقدمه حقوق ترم اول. آي چه حالي کنم من. يعني قيافه ات تماشاييه آق ماني.

دوباره چشمش رو به آينه ميدوزه و با دقت تمام پودر برنزه رو روي صورتش ميماله و موهاي فر مشکيش رو از شر گيره سر راحت ميکنه و دورش ميريزه. دستي به پيراهن دکلته مشکيش ميکشه و کفشاي مشکي پاشنه بلندش رو هم پاش ميکنه و طبق معمول و به قول مامان جان گرامي شيشه عطر رو رو خودش خالي ميکنه و از در اتاق خارج ميشه و به سمت پذيرايي ميره.

همه فاميل تو پذيرايي جمع بودن به مناسبت جشن قبوليش تو دانشگاه. پاش به سالن نرسيده خنده ها و متلک ها از سر و روش باريدن گرفت و نانادي بي خيال و با نيش باز و باز به قول مامان جان مثه اسب گُم گُم پله ها رو پايين و به سمت سالن پذيرايي شيرجه رفت و سلام بلند بالايي همه رو مهمون کرد.

ميلاد- به نانادي خانوم. آقا ما چاکر شماييم. ميگم بيا يه کلاس کنکور آموزش تقلب باز کنيم به جان تو کار و بارش سکه ست ها.

- هر هر خنديدم. شما فعلا خودت رو واسه باختت آماده کن آقااااا....

مرجان- واي دختر يعني تو يدونه اي. من موندم آخه تو اين شانس خر رو از کدوم گوري گير آوردي لا مصب.

- خيلي پر رويي مرجان. اي چشمت رو بگيره اونهمه خري که من زدم واس اين کنکور کوفتي.

- جان من ديگه ما رو رنگ نکن نانادي. چهار سال عالم و آدم خودش رو خفه کرد که تو رو قران عوض تقلب نوشتن يه بار محض رضاي خدا يه درس رو بشين بخون برو سر جلسه.

- اوف مگه ديوونه بودم. خودم رو خفه ميکردم اين تاريخ 300 صفحه اي چرت رو تو مغزم فرو کنم يا اون اراجيف جامعه شناسي و فرمولاي چرت رياضي يا اون زبان عربي مزخرف. به قران عذاب وجدان ميگرفتم اگه چهار سال اون اراجيف رو تو مخم ميکردم. اين مغز نازنين خيلي گرونه. بايد حسابي مراقبش باشم.

ماني- آره والا حيفه اين مغز فسيل از آکبندي بخواد در بياد.

- آهاي آقاي دکتر حواستون رو جمع کنين ها. همين مغز به قول شما فسيل شده نفر سوم کنکور. ايشالا چهار سال ديگه ام ميشه وکيل اين مملکت. البته شرمنده ها ولي خوب جاي شما رو خواهد گرفت با عرض پوزش. ولي فعلا نگران نباشين ايشالا تا اون موقع شما خودتون بازنشسته شدين. ماشالا سن و سالي ازتون گذشته.

- بله. اميدوارم. ولي از من به شما نصيحت با تقلب راه به جايي نمي برين. اينجا بايد کار کنه. بايد قر قره کني کتابا رو تا بتوني به جايي برسي وگرنه تو دانشگاه ديگه با تقلب نميتوني به جايي برسي جز يه مدرک قلابي به درد نخور که البته اونم شک دارم خانوم. راستي نصف بيشتر کتاباتم همون عربي به قول جنابالي مزخرفه پس بهت پيشنهاد ميکنم قبلش خوب فکراتو بکني. هر چند ياد ندارم شما از اين بالا خونه تا حالا کمکي هم گرفته باشين.

- يعني ميدوني. دلم ميخواد خفه تون کنم با همين دستام. نا مردم اگه روي جنابالي رو کم نکنم. در ضمن قولتون فراموش نشه. مقدمه حقوق يه بيست بي برو برگرد.

- متاسفم. هر کي بيست ميخواد بايد زحمت بکشه. استاد جماعت تو نمره دادن به خسّت معروفه

- اِ اين نا مرديه. جنابالي شرط بستي اگه من نفر اول تا سوم شدم ترم اول مقدمه بيست ميدي. واقعا که. هر چند بيشتر از اينم از جنابالي انتظار نميره. به درک. تقلباي من بيسته. احتياجي به کَرَم جنابالي نداره. يه واو هم جا نميذاره. هيييييييييييييييي. خوشت اومد؟

- نانادي جان خاله قربونت برم بيا اصلا پيش خودم. به حرف اينام اصلا گوش نده. خوداشون از سال دوم خر زدن تا دانشگاه يه چيزي قبول شن حالا چششون ور نميداره تو هم خوش گذروني ها و تفريحاتو کردي هم نفر سوم شدي.

- مريم جون به خدا ما هم پسر داريم ها. اونم دو تا عوض يکي. پس تو رو خدا تو بازار گرمي يه کم اينوري هم نگا کن.

- حسوديتون شد هواي عروسمو دارم؟ ماشالا با اين شاخ شمشادايي که شما دارين و با اين بازار تحويل و قربون صدقه هايي که دارن ميرن باد نکنن بايد کلاتونو بندازين هوا.

- اي ول خاله خوشمان آمد. بسيار. حقا که شوهر فقط يعني امير تپل مپل خودم. مادر شوهرمم چشم دراره. بدو امير بيا بقل خاله قربونت برم الهي.

- پس خاله بريم گل بزنيم ماشينه بابا رو؟

- نه قربونت برم يه چند روز صبر کني ماشين خودم ميرسه همونو گل ميزنيم.

- خجالت بکش نانادي. درست عين دو ساله ها ميموني. خدا به داد اون خل و چلي برسه که تو رو بخواد بگيره يه روز. حقا که عقلت از اين فسقلي هم کمتره.

****

- نانادي مامان پاتو نذاري رو گاز و د برو که رفتي ها. با احتياط برو مامان. باشه؟

- مامان تو رو خدا کوتا بي. اون موقع که گواهينامه نداشت ماشين ما رو دو در ميکرد عين آدم رانندگي نميکرد اونوقت حالا ميخواد عين آدم بره؟ نانادي جان تصادف کردي آنچنان تصادف کن که ديگه يه راست بري اون دنيا ما کمتر به درد سر بيفتيم قربونت.

- نترس گل پسر تا حلواي تو رو نخورم به جان تو اگه از جام تکون بخورم.

....

به عکس همه بچه هاي ترم اولي که با خجالت و غريبي يه گوشه محوطه کز ميکنن از لحظه اي که پاشو تو دانشگاه گذاشته بود در حال شر سوزوندن و از در و ديوار بالا رفتن بود. يه روپوش مشکي کوتاه و تنگ با يه شلوار جين آبي سرمه اي تنگ و يه جفت کفش ورزشي پوماي مشکي که خوشبختانه چون قد بلندي داشت مشکل ساز نبود به پا داشت و مقنعه اش هم طبق معمول در حال افتادن. همونجور که سلانه سلانه از روي هرّ? جدول کنار راه آسفالت داخل محوطه دانشگاه به سمت ورودي ميرفت نگاهش رو روي کفش تک تک آدمها چه دختر و چه پسر لحظه اي زوم ميکرد و بعد به راهش ادامه ميداد و البته گاهي که کفشي نظرش رو جلب ميکرد سرش به سمت بالا و به طرف صاحب کفش ميرفت و اگه ارزش داشت تنها براي چند ثانيه به خودش زحمت تماشاي اون چهره رو ميداد. هميشه نظرش اين بود که به آدما از روي کفششون بايد نمره داد و تصميم گرفت که ارزش نگاه کردن و تلف کردن وقتش رو دارن يا نه.

بالاخره به سر در اصلي دانشکده حقوق رسيد و با لبخند وارد ساختمون شد و لحظه اي بعد مقابل برد مملو از جمعيت ايستاد و طبق معمول صداشو سرش انداخت و درست عين بچه دبستاني ها

- اوني که جلو تر از همس لطفا شماره کلاس اين مقدمه رو هم به ما اعلام بفرمايد. با تشکر.

از ميان همهمه و نگاه هاي بعضا متعجب و بعضا خندان، صداي جدي پسري بلند شد "311" و همزمان از ميان موج جمعيت بيرون و به سمت راه پله ها روون شد.

نگاه نانادي بي دليل اينبار ابتدا روي صورت فرد زوم و با جديتي که از جديت پسرک بهش منتقل شده بود رو به پسرک ممنون آقاي؟؟؟؟؟؟؟؟؟ خوب آقاي.

پسرک نگاهش رو روي صورت نانادي لحظه اي چرخوند و بعد همونطور که راهي از کنار اون باز ميکرد با صدايي باز هم جدي: بابک. نيکنام.

- خوشبختم بابک. نيکنام.

بابک از شنيدن لحن خنده دار دختر در هين اداي اسمش لحظه اي ناخوداگاه به عقب و سمتش برگشت و بعد نگاه جديش رو يه بار ديگه مهمون چهره دختر کرد و زير لب تنها زمزمه کرد ممنون.

همونطور که پله ها رو دو تا يکي بالا ميپريد از کنار پسرک رد شد و دوباره شروع کرد به حرف زدن با خودش : اوف چقدر جدي. نگاش کن تو رو قران. از اون عينک و تيپ و قيافه و اخلاق تابلوئه خرخون مدرسه ات بودي. ترسيدم بابا. خشن.

با سلام بلند بالايي رو به کل بچه هاي داخل کلاس راشو کج ميکنه طبق معمول به سمت ته کلاس که ناگهان حضور بابک روي درست اولين نيمکت کلاس يه فکر شيطاني رو تو سرش ميندازه و با لبخند پليد گوشه لبش به سمت نيمکت اول ميره و درست کنار بابک ميشينه، پسري قد بلند با موهاي خرمايي روشن و چشماي سبز آبي و صورت سفيد و نگاهي که راحت ميشه فهميد از يه طرف قطعا ايراني نيست. يا مادر يا پدر. يه شلوار مردونه مشکي و پيراهن مردونه صورتي خيلي کمرنگ و کفشاي مردونه مدل شانل و عينک فريم لسي به چشم که جذابيت و جديت صورتش رو پر رنگ تر کرده. بوي گس ادوکلنش هم انگار روي جذبه اش تاثير گذاشته باشه نا خوداگاه و تنها براي چند لحظه باعث جديت نانادي ميشه که تنها همون چند ثانيه عمرش ميشه و بعد دوباره فکراي پليدش توي ذهنش بر ميگرده و ناخوداگاه خنده اي شيطاني روي لبش ميشينه که از نگاه تيز بين بابک دور نمي مونه.

ناخوداگاه نگاهش روي صورت دخترک ثابت ميمونه و شروع به تجزيه و تحليل چهره اش ميکنه. پوستي که قطعا سفيد بوده و با آفتاب و سولار و هزار نوع کرم جور واجور به رنگ برنز در اومده و چشماي سبز لجني و موهاي مشکي فر. لباي خوش فرم و بيني مدل ايتاليايي صاف و بي نقص با يه نگاه که شرارت توش موج ميزنه و يه لبخند بچه گونه و تخس. قد بلند و هيکل باريک و کشيده.

- ببينم با پارتي بازي دانشگاه قبول شدي؟

- چطور آقاي خرخون؟

- آخه اين شرارت و تيپ و قيافه شک دارم فرصتي برا درس خوندن گذاشته بوده باشه براتون.

- اوهوم... پارتيم خوب کلفتم بود جان شما.

- حالا چرا ميخندي؟

- خوب ديگه. حالا...

دختري سبزه رو با قدي بلند و لبخندي شيرين و نگاهي پوشيده زير يه عينک شيک با نشستن کنار نانادي رشته کلام رو پاره و توجه نانادي رو معطوف خودش ميکنه. نانادي با خنده دستش رو به سمت دختر دراز ميکنه و سلام بلند بالايي تحويلش ميده.

- سلام سارا بانو هستم. از آشناييتون خوشبختم.

- منم نانادي. خوشبختم. اينم بابک. نيکنام. حدس ميزنم هم بچه خر خون. اه اه اه.

- خوشبختم خانوم. شرمنده پارتي نداشتم وگرنه شايد خرخون نميشدم.

- اوف. ايني که من ميبينم اصلا تو ذاتته خر خوني. قيافت تابلوست. بدو بدو هم اومده نشسته ميز اول. اَييييييي.

در حاليکه پوزخند رو لبشه نگاهش رو به نانادي ميدوزه:

- خوشم مياد کم نمياري. گيرم من بدو بدو نشستم ميز اول شما چرا نشستي؟

- آخ آخ آي گفتي. پشيمونم. بد. آخه ياد ندارم تا حالا جايي جز رديف آخر کلاس رو ديده باشم اما خر شدم ديگه. جنابالي رو ديدم يهو جوگير شدم فکر کردم بذا پهلو اين پروفسور بشينم ببينم چه مزه ايه.

- خوب حالا چه مزه ايه؟

- هنوز که معلوم نيست. بذا اين استاد گرامي تشريفشو بياره اونوقت معلوم ميشه.

- واي تو يدونه اي دختر. آخر شيطون. به آدم روحيه ميدي.

- قابل شما رو نداره حالا اون خنده رو جمع کن تا اين آقا بابک پرتمون نکرده از اين ميز اول.

....

قيام ناگهاني کلاس و فروکش کردن صداها ناخوداگاه نگاه نانادي رو به سمت روبرو و روي صورت ماني يا به عبارت بهتر استاد گرامي با اون اخم عميق هميشگيش ثابت ميکنه و طبق معمول نيش نانادي رو باز ميکنه و باز طبق معمول نگاه جدي و خشمگين ماني روي صورتش نيشش رو ناگهاني ميبنده.

- راد هستم. ماني راد. دکتراي حقوق از دانشگاه.... فرانسه. اين ترم رو در حضور شما هستم با واحد درسي مقدمه علم حقوق. قبل از هر چيز ورودتون رو به اين دانشگاه تبريک ميگم و براتون آرزوي موفقيت دارم. کلاس مقررات خاصي داره که عدول از اونها مصادف با خروج شما از کلاس. کسي بعد از من حق داخل شدن به کلاس رو نداره. خنده و شوخي بيجا سر کلاس ممنوع. حرف زدن با تلفن سر کلاس ممنوع. صداي تلفناتون رو سر کلاس قطع ميکنين. در ضمن هر کس تمايلي به حضور در کلاس نداشته باشه از نظر من مشکلي نيست و ترجيح ميدم سر کلاس حاضر نشه تا بخواد کلاس رو از نظم خودش خارج کنه.

- اوف پر رو. جالا همچين رو من زوم کرده انگار فقط من يه نفر تو اين کلاسم. جو گير. بابا فهميديم جذبه. برات دارم آقا ماني. آي حالتو بگيرم من.

لبخند جذابش رو روي صورت ماني زوم ميکنه و با قيافه اي که مطمئنه حرص ماني رو در خواهد آورد رو يه ماني تقريبا بين کلامش ميپره: استاد اونوقت غيبتش چي ميشه؟ شما حاضر ميزنين يا ح... آي

بابک با صدايي عصبي و خيلي آروم و نگاهي خشمگين رو به نانادي: شيش ساکت شو دختر.

- خبرت حالا چرا لگد ميزني. حرف بدي نزدم.

- خانوم محترم ميتونيد کلا سر کلاس نيايد شما. من براتون حضور خواهم زد. حالا هم يا از کلاس برين بيرون يا سکوت کنيد و نظم کلاس رو رعايت کنيد.

خوب يه برگ کاغذ برداريد و از انتهاي کلاس شروع کنيد به نوشتن اساميتون و بدين به من.

و اما ميريم سر درس. مقدمه علم حقوق يکي از اصلي ترين و پايه اي ترين دروستون هست که ميتونه کمک خيلي بزرگي باشه براتون در فهم اولا يک ديد کلي در مورد کل رشته هاي حقوقي و دروس مختلفي که تو طول اين چهار سال خواهيد خوند و در ثاني کمک موثري به فهم اصطلاحات بسيار زياد حقوقي اي که تا به حال خيلي هاش ممکنه به گوشتون هم نخورده باشه که با مثال ها و پرونده هاي حقوقي ساده اي که در طول درس ها براتون خواهم زد باهاشون آشنا خواهيد شد و .....

بابک ليست رو جلوش ميگذاره و رها خنده شيطاني روي لبش ميشينه و همزمان تنها به نوشتن نانادي روي برگ کاغذ اکتفا ميکنه و کاغذ رو به سمت سارا آخرين نفر هل ميده.

- ميخواي بيرونت کنه؟ چرا مسخره بازي در مياري. فاميلت رو بگو بنويسم.

- حالت خنده اش عميق تر ميشه و همزمان تنها به گفتن بيخيال اکتفا ميکنه و برگه رو از زير دست ساراميکشه و بلند ميشه تا روي ميز استاد بگذاره که ماني نگاه عصبيش رو بهش ميدوزه و برگه رو از دستش ميگيره و با نگاه اون رو وادار به نشستن ميکنه.

...

- خوب براي آشنايي بيشتر اسم هر کس رو ميخونم لطفا بلند شه و رتبه اش رو هم بگه.

- خانوم مريم حيدري؟.... نفر چهارم....

نانادي تقريبا گردن ميکشه سمت دختر و با ديدنش لحظه اي فکر ميکنه و بعد خندان با خودش زمزمه ميکنه خوب خدا رو شکر تو هم جلويي يا بقلي من نبودي. خوب تا اينجا که چهارم و 6 و 7 و 9 رو هم زيارت کرديمو پشتي جلوييمون نبودن. ميمونه 1 و 2 و 5 .

- آقاي بابک نيکنام؟..... نفر اول.

- اي خاک بر سر خرخون احمقت. گفتم تابلو خرخوني. يادم باشه ازت فاصله بگيرم اخلاقمو خراب نکني. خدا رو شکر جلسه خانوما آقايون جدا بود و منتي سر ما نداري شما يه نفر.

بابک با تعجب به اراجيف نانادي لحظه اي فکر ميکنه و دهن باز ميکنه براي نشوندن نانادي با يه حرف کوبنده که صداي استاد مهر سکوت رو رو لباش مينشونه

- ناديا راد؟....... با لبخند ژکوند سوم.

بابک و سارا همزمان با دهان هايي باز ناگهاني به سمت نانادي ميچرخن و نانادي هم با خباثت تمام نگاهش رو به چشماي بابک ميدوزه. از سويي اسم نانادي که کاملا با اسمي که خودش گفته بود متفاوت و از سوي ديگه فاميلش و اين شباهت بيش از حدش به فاميلي استاد و بدتر از همه اينها رتبه اي که از زبونش بيرون اومده بود و تقريبا تمام محاسبات بابک رو به هم زده بود. سارا هم گيج به نانادي نگاه ميکرد و بيشتر از هر چيز از اين متعجب بود که اين دختر تنها چيزي که روي اون برگه نوشته بود يک کلام بود و اونم تنها نانادي و حالا

- اوف چيه بابا؟ جن ديدين اينجوري نگاه ميکنين؟

دوباره صداي استاد همهمه هاي کلاس رو ساکت ميکنه

- خانومه سارا بانو مجد؟........ نفر هشتم.

با تموم شدن ليست نانادي نفس حبس شده اش رو آزاد ميکنه و تو دلش خدا رو شکر ميکنه که اون بيچاره اي که جلوش نشسته بوده قطعا شهيد بهشتي ثبت نام کرده و خلاص.

- ها چيه؟ تو چرا ميخ من شدي؟ شما ها حالتون خوبه؟

- پس بگو دردت چيه؟

- مثلا چيه شازده؟

- حسودي.

- هه حتما هم به جنابالي؟

- قطعا. اگه نبودم الان دوم بودي نه سوم.

قهقه اي بلند ميزنه که همزمان با نگاه خشمگين ماني تقريبا خفه ميشه و زمزمه ميکنه برو بابا خدا روزيتو جاي ديگه بده. چه اهميتي داره چندم بشي. دلت خوشه ها. هرچند خرخون جماعت ازش بيش از اينم انتظار نميره.

- ببينم مگه اسم تو نانادي نيست؟ راستي استاد از کجا اسم و فاميل تو رو ميدونست؟ توي خل و چل که فقط نوشته بودي نانادي رو کاغذ.

- بابک گيج به سارا نگاه ميکنه و بعد با تعجب نگاهش رو به نانادي ميدوزه.

- اوف. بيخيال بابا. ماني پسر عمومه.

- ها؟ ماني؟

- بابا آي کيو منظورم دکتر ماني راد استاد محترمه.

- آهاااااااااا. پس برا همين اونجور سر به سرش گذاشتي؟

- چقدرم جواب داد. کم مونده بود يکي بخوابونه زير گوشم و پرتم کنه بيرون.

- خيلي کارتون بچه گونه بود. شخصيت خودتون رو زير سوال بردين خانومه ناديا.

- بابا بزرگ کوتا بيا تو ديگه. در ضمن من نانادي ام نه ناديا. افتاد؟

- خانومها آقايون لطفا حرف رو تموم کنيد. ميخوام درس رو شروع کنم. کتابي که تهيه ميکنيد کتاب مقدمه علم حقوق از دکتر ناصر کاتوزيان هست. البته لازم به توضيحه که کتاب از ادبيات سنگيني برخورداره و پر از اصطلاحاتي که اگر سر کلاس با دقت گوش نديد و نت برداري نکنيد قطعا با خوندن کتاب نخواهيد فهميد. پس با دقت گوش کنيد و هر جا براتون سوالي يا ابهامي پيش اومد بگين.

ماني يه ريز حرف ميزد و صفحات رو جلو ميرفت و سارا سرش رو کرده بود تو ورقاي جلوش و يه ريز مثل ميرزا بنويس در حال نوشتن بود. بابک هم از اون بدتر انگار داشت عطسه هاي ماني رو هم نت برداري ميکرد. نگاهش رو به نيمکت هاي کناري و پشتي انداخت و تقريبا اکثر بچه هاي کلاس رو در حال نت برداري ديد. زير لب طبق معمول به اين ملت بيکار خنديد و دوباره خودکارش رو محکم تر روي ميز فشار داد و شروع به کندن ادامه شکل هندسي روي ميز کرد که دوباره نگاه عصبي ماني به سمتش برگشت و نانادي غافل از صبر ماني که کم کم رو به آخر داشت ميرسيد به خلق اثر هنريش ادامه ميداد که ناگهان خودکار با شدت تمام از دستش کشيده و سرش رو که بلند کرد نگاه به خون نشسته ماني روي صورتش زوم شد و لحظه اي بعد ادامه حرفش رو از سر گرفت.

- اوف مردم بابا. اين دو تا هم که همچين تو بحر درسن که نميشه دو کلوم باهاشون حرف زد. اينبار موبايلش رو از جيبش بيرون مياره تا يه کم angree bird بازي کنه که خوشبختانه زنگ بالاخره ميخوره و نانادي همچون زندانيانه از زندان آزاد شده از روي صندلي بلند ميشه که نگاه ماني سر جاش مينشوندش و بعد از چند ديقه بالاخره رضايت ميده و با يه ميتونيد بفرماييد ختم کلاس رو اعلام ميکنه.

- اوف دق کردم. ماشالا يه نفس درس داد. من گفتم الان خفه ميشه. من جاي اون دهنم کف کرد و نوشيدني لازم شدم.

- روتو برم. کل کلاس افتاده بودي به جون اين ميز بدبخت. قشنگ رو اعصابم را رفتي. يعني اگه اون خودکارو استاد از دستت نگرفته بود خودم خفه ات کرده بودم.

- اوه. کوتا بياد شاگرد اول. واقعا خسته نشدي انقد نوشتي؟ مغزت ميترکه اينجوري پيش بري ها. هي با تو هم هستم سارا خانوم.

- من موندم تو چطوري شدي نفر سوم.

- خيلي راحت. مثه آب خوردن. تازه مثه شما ها هم چهار سال خر نزدم. يه مشت اراجيفم تو مغزم فرو نکردم شب زنده داري هم نکردم.

- ميتونم بپرسم اونوقت چجوري قبول شدين پس؟

- خيلي خوش شانس بودم. يعني ميدوني اصولا آدم خوش شانسي ام. آخر شانسم. جلوييم سر کنکور فکر کنم نفر دوم بوده.

بابک با دهن باز به نانادي که همچنان در حال خنديدن بود نگاهش رو دوخت و گيج تو ذهنش شروع به تجزيه تحليل حرف نانادي کرد که با صداي نانادي دوباره از جا پريد.

- تو رو قران شما به خودت زحمت نده اين مغزت گناه داره بذا يه 5 ديقه نفس بکشه تا کلاس بعدي شروع نشده. عزيزم کل تست ها رو از رو جلوييم زدم آخه ميدوني قيافه اش تابلو خرخون ميزد ولي به جان تو خودمم فکر نميکردم ديگه انقدر خرخون باشه. البته خودمم يه چند تايي تست رو زدم ها. آخه ريسک بايد منطقي باشه دورمم پر جواب بود. بايد ميديدم چيزي بارش هست طرف اگه بود از روش ميزدم برا همين تستايي که مطمئن بودم رو باهاش چک کردم ديدم نه درست زده ديگه وقت رو تلف نکردم. جاي شما خالي اون سانديس و کيکه هم خوب چسبيد.... ها؟؟؟؟ چيه؟ بپا پس نيفتي. جاي تو رو که نگرفتم نازه اين کارا عرضه ميخواد کشکي که نيست. حقم بوده.

- نميدونم چي بگم بهت. حالا که اومدي لا اقل يه کم حواستو به استاد بده و يه نيمچه جزوه اي بنويس که بتوني پاس کني امتحانارو.

- برو بابا دلت خوشه. تقلب رو برا همين وقتا گذاشتن ديگه. کل کتابو خلاصه نويسي ميکنم و با اجازت امتحانا پاس....

- اون چهار سالم همينجوري پاس کردي؟

- شک نکن.

- چند بار مچتو گرفتن؟

- شوخي ميکني؟؟؟ من و مچ گرفتن؟ از مادر زاييده نشده اوني که اصلا بفهمه من تقلب ميکنم. خوب حالا ببينم آقاي خر خون اين شماره کلاسا رو اگه نوشتي بده منم بنويسم . سارا تو چرا مات شدي بابا؟ شرمنده ولي زياد غصه نخور بابا. حالا نهايتا ميخواستي بشي هفتم. يه نفر بالا پايين چه فرقي ميکنه بابا. به من خشم نگير لطفا.

- تو يه دونه اي نانادي. به هرکي بگم شاخ در مياره. يعني واقعا حقت بوده رتبه ات. نوش جونت.

- ياد بگير آقا بابک. خوب حالا نوبتي هم باشه نوبت نسکافه ست. به جان خودم دارم از زور خواب ميميرم. اين رادم که انقد حرف زد جونمو در آورد. موافق نسکافه که هستين؟

- راستي کلاس بعدي کيه؟

- ده شروع ميشه. پس عجله کنين که به موقع برسيم.

- آها بله بله يادم رفته بود جاتونو ميگيرن دير برسين. جان من يه بار اين نيمکت آخرو امتحان کنين به خدا مشتري ميشين. تازه دير و زودم نداره هميشه جا ميده.

- مشکلي نيست. جا نبود شما ميتوني بري اون ته. با روحيه تم سازگار تره.

- خيلي نا مردي.

- خانومه مجد خانومه راد موافق باشين بريم سر کلاس نسکافه رو بخوريم که بتونيم جلو هم بشينيم. کلاس شلوغ ميشه اون ته هيچي نميفهميم.

- اوه حالا تو ام. بذا يه چهار روز بگذره بعد خرخوني رو شروع کنين. به جان شما من زودتر از معلمام سابقه سر کلاس رفتن نداشتم. کوتا بياين.

- نانادي کوتا بيا بدو.

ليوان نسکافه رو ميذاره رو نيمکت و کوله اش رو هم کنارش ميندازه و باز نيمکت اول ميشينن. بابک و سارا آروم مشغول نوشيدن نسکافه شون ميشن و نانادي هم يه قلپ خورده نخورده ليوان رو روي ميز ميگذاره و مشغول باز کردن کيت کت ميشه که طبق معمول هميشه ليوان نسکافه اش بر ميگرده و نيمه راه با سرعت از روي ميز بلندش ميکنه که با صداي فرياد بابک ناخوداگاه ميزنه زير خنده.

- هواست کجاست آخه دختر خوب؟ نگا تو رو خدا گند زدي به آستينم.

- زياد حرص نخور گل پسر کم کم عادت ميکني. به جان تو من نميدونم چرا هر بار من نسکافه ميخورم بي برو برگرد بايد يه مقدارش بريزه. راستش يه لحظه يادم رفت شما نميدونين اين مسئله رو آخه کل دوستام تو دبيرستان که بوديم ديگه ميدونستن که با فاصله بايد از من بشينن وقتي نسکافه يا چايي جلومه. به جان تو من خيلي مراقب بودم. نفهميدم چي شد. حالا چيزي نشده برو دو ديقه بشورش و بر گرد.

- اوف. تا برم و برگردم استاده اومده. نميشه. بعد کلاس ميرم فقط تو رو قران شما حواستو جمع کن باقيشو رو ما نريزي.

- واي کوتا بيا تو رو خدا يعني ميخواي با اين آستين نوچ بشيني جزوه بنويسي؟

- عيبي نداره.

- ببين من عمرا هيچوقت دستمال تو جيبم نبوده خودت دستمال داري؟

بابک بدون حرف پک دستمال کاغذي رو از کيف چرميش بيرون مياره و مقابل نانادي ميگيره و نانادي با يه حرکت ناگهاني دست بابک رو ميکشه و به سمت آب سرد کن ته سالن ميبرتش.

- بيا آب رو برات نگه ميدارم سريع آب بزن آستينت رو بعد با اين دسمالا يه کم خشکش کن تا بعد کلاس. چرا گيج ميزني بابا؟ با تو ام. ببين نگا اون مرده با اون قيافه بد تابلوس که استاد باشه بجنبي به در نرسيده ما هم برگشتيم.

انگار همين يک کلام کافي بود تا مغز بابک سريع بکار بيفته و چند لحظه بعد درست همزمان با استاد وارد کلاس ميشن و دوباره يه کلاس کسل کننده ديگه.

 تقريبا دو ماهي از شروع ترم ميگذشت و حالا به جمع سه نفرشون مرجان و امير هم اضافه شده بودن.

- نانادي دو ديقه آروم بشين.

- اوف بميرمم ساعت بعد ميرم ته کلاس. خفه شدم انقد نشستم اين جلو ور دل شماها و هي به جونم غر زدين. استادا هم که ميخ اين جلو اند هميشه. اه ماشالا زبونتونم دو ديقه ميميرين اگه بگيرين و اظهار نظر نکنين. تو رو قران خجالت نميکشين استاد دهن وا نکرده جا اونم ميخواين درس رو از حفظ واسش بلغور کنين؟ واي شماها به شيرين عسل گفتين برو ما هستيم. اَيييييييييييي.

- ساکت شو نانادي. ميذاري بفهمم چي ميگه اين پسر عموت؟

- اوف بيخيال بابک. تو که کل مطالبي که ميخواد درس بده رو حفظي. اه. من ديگه خسته شدم ميخوام برم بيرون يه هوايي بخورم.

- تو از جات تکون نميخوري. عين آدم بشين گوشت رو بده به استاد.

- عمرا. مگه گوشم رو از سر راه آوردم. همزمان گوشيش رو در مياره و ميره تو بازي دوست داشتنيش angree bird . با زحمت فراوون level8 رو رد ميکنه و وارد مرحله بعدي ميشه که ناگهان دستي با عصبانيت گوشي رو از دستش ميکشه بيرون و دوباره به سمت تخته بر ميگرده و همزمان گوشي رو ميذاره تو جيبش که لبخند بابک با خباثت روي صورتش ميچرخه.

- حقت بود. تا تو باشي عين آدم سرت رو بندازي به درس گوش بدي.

- همش تقصير تو ست. اگه گير نداده بودي الان رفته بودم بيرون تلفنمم دست اين تحفه نبود و مجبور نميشدم برم التماسش کنم گوشيم رو بده. اه.

- بشيش نانادي الان جلو همه ميگه برو بيرون آبروت ميره ها. جونه سارا يه کم ديگه تحمل کن تا زنگ بخوره.

با تموم شدن کلاس نفسش رو با حرص بيرون ميده و با صداي به زور کنترل شده و عصبانيت لحظه اي نگاهش رو به بابک و لحظه اي به سارا ميدوزه و مثل تيربار شروع ميکنه

- نگا نگا... باز زنگ خورد اين دخترا عين مور و ملخ بدو دوييدن دور اين پسره يه مشت سوال شر و ور بپرسن و يه کم قر و قميش بيان براش. خوبه حالا 35 سالشه و همچين تحفه اي هم نيستا. حال آدم رو به هم ميزنن. يکي نيست بگه آخه شماها ترم اول تو يه مشت کليات چه سوالي ميتونين داشته باشين که حالا تازه بعد کلاسم بايد بپرسين.

- تو چرا حالا جوش آوردي؟ نکنه گلوت پيشش گير کرده؟

- تو يکي ساکت شو که بد حالتو ميگيرم. انگار تحفه ست. بد عنقه گند دماغم گلو گير کردن داره؟ نگا قيافش کن تو رو خدا.

- ا نانادي بي انصاف نشو ديگه. به اين خوبي. يه پارچه آقاست. خوب حق داره. کار غلط نکن تا باهات اينجوري برخورد نکنه. والا من که هر بار باهاش حرف زدم با لبخند و محترمانه جوابم رو داده. شده دو بارم يه چيز رو توضيح داده اما نه اخمي کرده نه خم به ابروش آورده. به خدا از نصف بيشتر اين استاداي فلان ساله هم سوادش بيشتره هم فهم و شعورش هم قدرت بيان و انتقالش.

- اَييييييي. خفه شو سارا تا خودم خفه ات نکردم. انقد که خودشيريني و هميشه دستت بالاس واسه جواب دادنه سوالاش.

- انقد بي انصاف نباش نانادي. خودتم ميدوني داري بهانه ميگيري چون ذاتا جز شر و شيطوني دلت رو به کاري نميدي. وگرنه تو رو بيشتر از منم تحويل ميگرفت.

- قربون دستت همون ارزوني خودتون. خجالتم نکش کافيه اراده کني بفرستمش خواستگاريت. به جان مادرم جفت همين اصلا.

- خفه شو ديگه کم شر و ور بگو.

- سارا جون حالا خواهشا اون گوشيتو بده من اين گوشيمو بگيرم بلکه اين ويبره اش تنش رو لرزوند و يادش اومد تلفن ما رو بده.

مشغول توضيح دادن سوال يکي از دانشجوهاست که با ويبره داخل جيبش يه لحظه تکون ميخوره و بعد ناخوداگاه نگاهش از بالاي سر دختر به سمت نانادي برميگرده و نانادي گوشي به دست با حرص نگاهش رو بهش ميدوزه که يعني اون تلفنم رو بده.

لبخند کجي به روش ميزنه و بي خيال دوباره ادامه حرفش رو ميگيره و نانادي هم با حرص دوباره و دوباره شماره رو ميگيره. بالاخره که خسته ميشي و ميدي تلفنم رو آقا ماني. هر کي ندونه من که ميدونم از ويبره موبايل بدت مياد. حالا وايسا تماشا کن.

گوشي براي بار سوم شروع به ويبر ميکنه که ماني خيلي ريلکس گوشي رو از جيبش بيرون مياره و ثانيه اي بعد صداي دستگاه مشترک مورد نظر خاموش ميباشد تو گوش نانادي ميپيچه.

- يعني خوردي خانوم؟ حالا عين آدم برو عذر خواهي کن تا گوشيتو بده.

- بابک جان من تو برو بگير ازش. تو رو تحويل ميگيره.

- عمرا. به من چه. کار غلط کردي پاش وايسا. برو عذر خواهي کن بگو استاد ديگه تکرار نميشه تا گوشيتو بده بهت.

- همينم مونده که بعدم دختراي دورش واسم قيافه بگيرن و برا خود شيريني چهار تا متلکم اونا بارم کنن. سارا جونم... جون نانادي تو برو بگير. اگه بگيريش همين فردا ميفرستمش خونتونا.

- خفه شو نانادي. پاک قاطي کردي. اولا من فقط گفتم استاد محترم و با سواديه. دوما به من ربطي نداره. تو که بايد بهتر از من بشناسي پسر عموتو. نميخواي که وايسه خانوم شما چيکاره اين.

- اه خيلي نامردين. الان به مرجان ميگم اصلا.

- خودتو زحمت نده نانادي جون من و امير اينکاره نيستيم پس بي خيال ما شو. بابا کاري نداره يه عذر خواهيه.

- سارا ميتونم يه شماره با موبايلت بگيرم؟

- چيه ميخواي يکي ديگه رو پيدا کني؟

صداي زنگ موبايل ماني سکوت رو حاکم کلاس ميکنه و ماني لحظه اي نگاهش روي شماره ناشناس ثابت ميمونه و بعد روي صورت نانادي که در حال خروج از کلاسه ثابت ميشه و بعد تماس رو جواب ميده

- جان زن عمو اون تلفن منو بده. بسه هر چي حرصم دادي. اصلا بذارش رو ميز رفتي بيرون خودم ميام برش ميدارم.

- من سر کلاس هستم خانوم. الان هم کلاس بعديم شروع ميشه. کاري داشتين ميتونين ساعت 12 تا يک تشريف بيارين دفترم. خدانگهدار.

- اي تو روحت ماني.

- چيه نانادي؟ با کي بودي؟

- خبرش زنگ زدم بهش ميگم گوشيمو بذا رو ميز ميگه من سر کلاسم تا 12 هم کلاس دارم خانوم. کاري داشتين 12 بياين دفترم.

- اولا حقته. دوما من گفتم زنگ بزن با موبايلم ديگه نگفتم که به موبايل استاد بزن.

- از خداتم باشه. حالا از امشب بهش قبل خواب يه شب بخيرم بگو. درضمن بهش سفارش کن سعي کنه شبا دنده راست بخوابه که بلکه صبح از دنده چپ پا نشه و يه کم اخلاق داشته باشه.

- ماني که آخر حرفاي نانادي رو شنيده بود لبخندي پيروزمندانه روي لبش ميشينه و نگاهش براي لحظه اي روي تلفن تو دست سارا ثابت ميشه و بعد نگاه متاسفي به صورت نانادي ميپاشه و از کنارشون رد ميشه.

- خاک تو سرت نانادي. برام آبرو نذاشتي. حالا چي فکر ميکنه استاد راجبم.

- نترس هيچ فکري نميکنه. ميدونه اين شر و ور ها فقط از يه ذهن مستمع آزاد بر مياد و ذهن علمي جنابالي مجالي برا اين فکرا نميذاره براتون.

- در رو پشت سرت ببند.

- تلفنمو بده.

- درست صحبت کن نانادي بازم يه 15 سال ازت بزرگترم پس حرمت نگه دار.

- اوف آقا ماني تلفنمو بده. 3 ساعته گرفتيش که چي بشه؟ خوب حوصله ام سر ميره سر کلاس. گناه نکردم که بازي کردم. تازه به کسي هم کاري نداشتم و نظم کلاستم که به هم نزدم. پس ديگه چرا لج ميکني؟

- نظم فکري منو که به هم زدي! قوانين کلاسم رو که زير پا گذاشتي. بازم بگم برات.

- همش تقصير اين بابک مسخره ست ها. هي گفتم پاشم برم بيرون يه هوايي عوض کنم وايساد بشين سر جات.

- واقعا در تعجبم چطور با نفر اول کنکور ميگردي و دوست شدي؟ برام يه معما شده. خانوم مجدم خيلي خانوم و درسخونه. اون دو تا دوست ديگه ات هم همينطور. ببينم به نظرت زيادي وصله ناجور نيستي اين وسط؟

- اونش به خودم مربوطه. تلفنم رو بده.

- نانادي مخصوصا ميشيني ميز اول که منو عصبي کني؟

- اوف تو چقدر بيکاري بابا. چه فکرايي ميکني تو ام ها. اينم زير سر اين بابک و ساراست. هي ميگم من اصلا مزاجم با اين ميز اول جور نيست زير بار نميرن. گيري کردم ها.

- نانادي به خدا ديگه بچه دبيرستاني نيستي. بزرگ شدي. يه کم به فکر آينده ات باش. حالا که وارد دانشگاه شدي لا اقل فقط يه کم سر کلاسا به استادا گوش بده عوض شر و شيطوني و بازي بذار يه چيزي ياد بگيري فردا برا خودت يه کاره اي بشي.

- به جان تو که هر کي تو اين مملکت کاره اي شده درست لنگه خودم بوده. تو يه نمونه از قماش خودت و اين بابک نشون بده که يه کاره اي شدن تو اين خراب شده من ميشم اصلا شاگرد اول دانشگاه. بابا دانشگاه يعني عشق و حال. يعني کلاس رو بپيچون برو سينما. از شانس گندم دوستامم يه مشت خل و چلن که هر چي ميگم اين حرفا رو، تو گوششون نميره.

- بس کن نانادي. کي همچين حرفي زده آخه؟ مگه من الان يه کاره اي نيستم؟ ها؟

- چرا هستي ولي نه از قِبَلِ اين درس و دانشگات. از قبل اون مدرک دکتراي فرانسه ات و شرکت حقوقي بين الملليت که البته سرمايه کلونشم از جيب عمو جون بوده. دروغ ميگم؟

- نانادي بفهم اگه بيسواد بودم و فهم و شعورش رو نداشتم دنيايي پولم دستم بود عمرش به 10 سال نميرسيد. نانادي اين چرت و پرتا رو از مغزت بيرون کن. به خدا هوشي که تو داري اين بابک هم نداره. کافيه فقط يه کم حواست رو به درسا بدي و از اين بيخيالي دست بر داري.

- بيخيال ماني. مطمئن باش همه درسا رو پاس ميکنم و اين چهار سالم تموم ميشه.

- تا سرت به سنگ نخوره آدم نميشي تو. بيا تلفنت رو بگير و به سلامت.

- خوب قربونت اينو همون اول ميدادي دو ساعت جفتمون رو از غذا خوردن نمي نداختي. اي بابا.

- بخند نانادي. اميدوارم گريه تو نبينم هيچوقت.

- شک نکن پسر عمو جون. راستي خيلي رو اعصابتم؟ شرمنده اگه زودتر اعلام ميکردي ميرفتم شهيد بهشتي از شرم خلاص ميشدي ها. ولي بيخيال. اينهمه سال گفتي نانادي رو بايد بي خيالش بود حالام همينو بگو و حرص نخور.

- نانادي يه بار ديگه سر کلاسم تلفن دستت باشه تا يه هفته بي تلفني. ميدونمم که شب اگه يه دو ساعت angree bird بازي نکني و تا نصفه شب يه کتاب توش نخوني خوابت نميبره پس حواست رو حسابي جمع کن. ميدوني يا حرفي رو نميزنم يا اگه زدم روش واي ميستم.

- Ok بابا. من رفتم دو ديقه ديگه اينجا وايسم نون خالي هم گيرم نمياد انقد اينا شکمو اند.

- چي شد داد؟

- مگه جرات داره نده. فقط يه مشت نصيحت تو دلش مونده بود بايد يکي رو مستفيض ميکرد.

- خيلي پر رويي نانادي خانوم.

- اوف تو هم. کشتي منو اين هزار بار مگه مامان بزرگتم که يه خانوم تنگ اسمم چسبوندي؟ فقط نانادي. Ok بابک؟

- آقاي نيکنام؟....آقاي نيکنام؟

- ميگم بهاره جون شايد ما داشتيم چهار کلمه حرف خصوصي ميزديم تو که دادت رو زدي دو ديقه صبر ميکردي بابک يه بله اي هاني چيزي بگه بعد پا برهنه ميومدي وسط حرفمون.

بهار با قيافه حق به جانب و براق نگاهش رو ميدوزه به چشماي نانادي و تو دلش کلي بد و بيراه نثار اين دختره که معلوم نيست چطوري قاپ بابک رو دزديده ميکنه و همزمان نانادي هم کلي خط و نشون برا اين دختره سيريش که انگار فقط ميخ شدن به بابک و چشم و ابرو اومدن برا نانادي رو بلده ميکشه. من نمي فهمم چه مرگشه دختره. و همزمان بابک هم نگاهش رو به اين دختر ريز نقش با چشماي عصبي قهوه اي و صورت مملو از آرايش و بوي تند عطر و وجود پر از حسادت ميدوزه.

- مثلا چه حرف خصوصي اي بايد داشته باشين؟ آقاي نيکنام واقعيتش من تو مباني اقتصاد خيلي اشکال دارم ميتونيد يه زماني رو باهام فيکس کنين که وقتتون رو بگيرم و اشکالام رو برام رفع کنيد؟

- ببين بهاره جون اين وقت سر خواروندنم نداره که اگه داشت اشکالاي منو اول رفع ميکرد عزيزم. برو از يکي ديگه کمک بگير.

- مگه شما اصلا سر هيچ کلاسي به درسي گوش ميدين يا يادداشتي بر ميدارين که حالا اشکالي هم داشته باشين؟

بابک که از اين نزاع خاموش و پنهان نانادي و بهاره غرق لذت بود و داشت حسابي تفريح ميکرد با اين کلام نانادي لحظه اي گيج نگاهش رو به نانادي دوخت و دهن باز نکرده باز با صداي نانادي خاموش شد

- اونش ديگه به خودم مربوطه. ببين خيلي وقتمون رو گرفتي يه ربع ديگه کلاس بعدي شروع ميشه و ماشالا امروز همه بخيل اون يه لقمه ناهار ما شدن جميعا. بابک سارا کجاست؟

بابک که از اين جنگ و تلاش نانادي براي دک کردن بهاره بدشم نيومده بود با بد جنسي رو به نانادي نگاه گرمي کرد و : با مرجان اينا يه چيزي خورد و رفت سر کلاس که جا بگيره. من منتظر بودم شما بياي با هم بريم يه چيزي بخوريم. خانوم رهنما اجازه ميفرماييد؟

بهار که انگار از اينهمه نزديکي و راحتي بابک با نانادي حسابي شاکي شده بود با پر رويي نگاهش رو به بابک ميدوزه و با لحني که حسابي تو لوس کردن و رنگ عاشقانه دادن بهش تلاش ميکرد گفت من بعد کلاس چند ديقه وقتتون رو ميگيرم با اجازه و رفت.

- دختره پر رو ميخواستم با همين دستام خفه اش کنم. چندش. نگا نگا ديدي چه قر و قميشي هم اومد با اون حرف زدنش؟

- حالا تو چرا حرص ميخوري؟ داشت با لحن پسر کش حرف ميزد ديگه. شما که بايد وارد تر از من باشين.

- من به گور خودم خنديدم که بخوام تو اين ادا اطفارا اصلا سر رشته داشته باشم. ديدي تو رو خدا عين اداهاي سر کلاسش با ماني. تو چرا نيشت تا بناگوش باز شده حالا؟

- ببينم نانادي تکليفتو معلوم کن. بالاخره الان به نگاه و رفتارش با من حسوديت شد يا با پسر عموت؟

- برو بابا دلت خوشه. بيکارين همتون. خسته نميشين انقد تو حاشيه اين؟

- منو که ميشناسي وقته تنها چيزي که ندارم چرخ زدن تو حاشيه هاست ديدم تو خودتو داري خفه ميکني جلو اين دختره و از اونجايي که زيادي بيکاري گفتم شايد تو از چرخ زدن تو اين حاشيه ها خوشت اومده.

- بيچاره داشتم نجاتت ميدادم از سر و کله زدن با يه ابله خنگ. به جان تو هر سوالش رو مطمئن باش بايد شيش بار توضيح بدي و آخرشم تازه بفهمي خانوم تمام مدت غرق قيافه و صدات بوده و مغزشم فسيل.

- خوب حالا از همه اينا بگذريم ببينم تو کجا اشکال داري؟ يادت باشه حتما بگي برات توضيح بدم. چيه؟ چرا چشات داره در مياد؟ مگه حرف عجيبي زدم.

- نه به قران. اين تن بميره عجيب کجا بود بايد ثبتش کنيم. منو اشکال پرسيدن؟ اصلا خنگ خدا من سر هيچ کلاسي دو کلمه تا حالا گوش دادم يا لاي هيچ کتابي رو يه ورق زدم که سوالي بخواد برام پيش بياد؟ جدي گرفتي؟ نگو که به اين مغزت شک ميکنم.

- چميدونم والا گفتم شايد اين ميان ترما باعث شده يه لاي اون کتابا رو ورق بزني.

- برو بابا. تا چشام چهار تا نشده را بيفت بريم کلاس. ناهار که ندادي بهمون لا اقل تو به کلاس مهم ات برسي و يه موقع سلام استاد جا نمونه تو جزوه نويسي ات.

- آخ آخ شرمنده. بيا ساندويچ ناگت مرغ گرفتم. تا برسيم يه کم ميتوني بخوري.

- بابک؟

- بله؟

- برا خودت ميگم. امثال بهار ارزش وقت تلف کردن ندارن. خودتو درگيرش نکن.

- ميدونم نانادي. نگران نباش. خودم اين قماش رو ميشناسم ولي راه نشوندنش رو بلدم پس تو بيخود حرص نخور.

- بابک فکر نکن بهش حسودي ميکنم يا نميخوام تو با کسي دوست شي. نه به خدا.

- بسه نانادي. بي خيال.

- اي بابا نگا تو رو قران. هنوز دانشگاه شروع نشده شد ميان ترم. عجب گيري کرديما.

- سارا تو رو قران تو يکي خفه شو. ماشالا شماها که از اول ترم مشغول خر زدنين ديگه چه اهميتي داره کي ميان ترمه و غيره. خيالت تخت پاسي.

- نه تو رو خدا ميخواي پاسم نشم. عزيزم پاس به درد عمم ميخوره. بايد نمره کامل بگيرم.

- واي خفه شو حالمو به هم زدي. مگه کلاس اولي هستي که دنبال بيستي. جان من يه چهار صفحه از کتابا رو فاکتور بگير که فردا با سر افکندگي مجبور نشيم برد رو تماشا کنيم و خر خون خر خون بشنويم.

- نانادي به جان بابک کمتر از 18 بياري دوستيمونو قطع ميکنما. پس عوض واي و ووي بهتره اون کتابا رو وا کني يه نگاهي بندازي.

- تو اصلا نگران نباش بخواي من بيست ميارم برات. چيه؟ چرا چشات گرد شده؟ باور نداري؟

- خوب دختر تو که انقدر باهوشي که با شب امتحان خوندن بيست ميشي سر کلاس يه حواس بده و عوض بازي تو بحث ها شرکت کن. خرجش يه ساعت وقت گاشتن شب قبل برا مطالب جلسه بعده.

- برو بابا دلت خوشه. من گفتم بيست ميارم برات نگفتم که ميخوام درس بخونم. عزيزم تقلبام حرفه ايه.

*****

نانادي با لبي خندون و بي خيال وارد کلاس شد و نگاه بابک گيج روي نانادي با اون روپوش رنگ و رو رفته آبي و شلوار پارچه ايه آبي و کفش زنونه پاشنه دار خيره مونده بود و داشت به تضاد خنده دار بين لباساي داغون نانادي و کفش شيکش و آرايش بي نقص و برنزه صورتش که مرفه بي دردي رو فرياد ميزد نگاه ميکرد که تقريبا با صداي پر خنده و هميشه شوخ و بيخيال نانادي به خودش اومد.

- ببينم حيرون خوشگلي من مونده بودي؟ آخي بميرم برات. خيلي نگا نکن شماره عينکت ميره بالا.

- نه تو فکر اين لباساي داغونت بودم. ببينم بابات ورشکسته شده تو به اين روز افتادي؟

- ااااااااااااااا چه عجيب امتحان باشه و کتاب متاب جلو تو باز نباشه؟؟؟؟ عجبا!!!! حيرتا!!!! ببين امروز امتحان ميان ترم داريما. با اين پسر عموي جوگير ما ها. يادت رفته بود حتما. ها؟؟؟؟

- نه خانوم يادم نرفته. خوندم. مشکلي نيست.

- جان من چند دور دوره اش کردي؟ اصلا اون کتابت رو بده بينم چيزي ازش مونده؟؟؟ به به سارا خانوم. بازم گلي به جمال شما باز يه نيمچه تحويلي اين امتحان فاميل ما رو گرفتين اون کتابه تو دستتونه.

- سلام خل خدا. اين چه ريخت و قيافه ايه برا خودت درست کردي؟ آخه قربونت برم ميخواي تيپ خانومانه بزني اول اون کمدت رو يه نگا بنداز اگه چيزي داشتي بزن. اين شلوار چيه پات کردي؟ روپوشتم که ماشالا. لا اقل اون کفشت رو عوض ميکردي انقد تابلو نباشه تضادش با لباسات.

- کوتا بيا بابا تو هم. اون دو تا عاشق دلخسته کجان؟

- مرجان فشارش افتاده بود پايين با امير رفتن يه چيزي بخوره.

- نانادي خوندي؟

- اين از اون سوالا بود ها بابک.

- نگو که تقلب آوردي با خودت. اگه اين پسر عموت راده که قسم ميخورم تقلب همرات باشه ميگيره ازت. باور کن خيلي تيزه. تو تکون بخوري اون فهميده. کوتا بيا نانادي.

- اونوقت کوتا اومدم جنابالي برگه تو سر جلسه باهام عوض ميکني که سفيد نمونه؟

- واي نانادي يعني تو حتي لاي اون کتابم باز نکردي که بي تقلب چهار کلمه بنويسي؟

- حالا چرا رنگت مثه گچ ديوار شد بابک جون. نترس بابا نميخواد تقلب برسوني تو آروم باش. به جان تو اگه ماني اصلا بفهمه من چطوري تقلب کردم. بيخيال مگه خلم برا يه مشت امتحان ميان ترم مغزمو خسته کنم.

*****

سکوت کلاس رو با قدمهاي محکمش ميشکست و تو سالن قدم ميزد. به عکس تصورش نانادي دور از بابک و سارا و درست اولين صندلي گوشه ديوار کنار ميز اساتيد نشسته بود و با جديت تمام در حال نوشتن سوالات بود. بالاخره اين فرصتي که سالها انتظارش رو کشيده بود به دست آورده بود و حالا ميتونست اولين نفري باشه که دست نانادي رو رو ميکنه و تقلبش رو ميگيره و اين اعتماد به نفس کاذبش رو ازش ميگيره و به نوعي سرش رو به سنگ ميکوبه تا به خودش بياد. کمي گيج بود چرا که فکر ميکرد قصد نانادي از دوستي با بابک و سارا قطعا کمک گرفتن از اونها سر جلسه و تقلب کردنه. اما اين گيجي انقدر نبود که بخواد باعث رو دست خوردنش از اين يه الف بچه و پذيرفتن شکست بشه. مطمئن بود با اين حساب برگه تقلبش همراهشه و از روي اون ميخواد بنويسه و قطعا بايد حواسش رو جمع ميکرد تا اين فرصت رو بهش نده و برگه رو ازش بگيره. اما تصميم گرفت قبل از اين اقدام هشدار لازم رو به نانادي بده و در حقيقت با نامردي تقلب رو نگرفته باشه پس به سمت صندليش حرکت ميکنه و درست بالاي سر نانادي مي ايسته.

نانادي که از بوي ادوکلن ماني نزديک شدنش رو تشخيص داده بود با دستي روي سينه و لبخندي آروم بر لب نگاهش رو ميدوزه به چشماي ماني و خودش رو مشغول خوندن نوشته هاي روي برگه اش ميکنه.

- گفتم قبل اينکه مچت رو بگيرم بهت اخطار داده باشم. نانادي چهار چشمي مراقبتم. کاغذ تقلب رو در بياري بي برو برگرد گرفتم و از امتحان پايان ترم هم محرومت ميکنم. گفتم قبلش بگم که بدوني. مطمئن هم باش خيلي تيزم.

- تيز بودي تا حالا گرفته بودي. سوال سه رو هم تموم کردم دکتر راد گرامي. بي خيال برو. حرفتو نشنيده ميگيرم.

- باشه خودت خواستي.

با لبخند نانادي و در حاليکه از عصبانيت در حال گر گرفتنه ازش دور ميشه و درست کنار در ورودي و روبروي نانادي با فاصله 6 صندلي مي ايسته و تمام حواسش رو معطوف نانادي ميکنه. بعد از چند ديقه زوم شدن روش به سمت ته سالن قدم ميزنه در حاليکه زير چشمي تمام حواسش رو به نانادي و هر حرکت غير عاديش داده که با حرکت ناگهاني نانادي روي صندلي به سمتش خيز بر ميداره و خودش رو بالاي سرش ميرسونه در حاليکه لبخند پيروزي روي لبش نشسته.

- لاي پاتو باز کن. همين الان.

نانادي در حاليکه ترس تو نگاهش موج ميزنه سرش رو معصومانه کمي کج ميکنه که ماني با جديت و در حاليکه سعي ميکنه توجه بقيه بچه ها رو به خودش معطوف نکنه دوباره حرفش رو تکرار ميکنه و اين سوي کلاس نگاه نگران و غم زده بابک روي صورت نانادي خيره ميمونه و در دل ماني رو لعنت ميکنه که چشمش رو روي نانادي نبسته و اما نانادي نگاهش رو به صورت پر اخم و عصبي ماني ميدوزه و بي هيچ حرفي پاهاي جفت شده اش رو از هم کمي باز ميکنه

لبخندي پهن روي صورتش ميشينه و با نيش باز و نگاه پر تمسخر چشم تو چشم ماني ميشه و آروم زمزمه ميکنه خوردي ماني جون؟ من که گفتم بيخيال شو. بيا برگه تو بگير همه رو نوشتم.

در حاليکه از عصبانيت در حال انفجاره نگاهش رو به نانادي ميدوزه و ازش ميخواد بلند شه به اين هوا که برگه رو زيرش قايم کرده.

نانادي نگاه خندانش رو دوباره بهش ميدوزه و از روي صندلي بلند ميشه و زير لب زمزمه ميکنه گفتم که از مادر زاده نشده اوني که بخواد از من تقلب بگيره دکتر راد. حالا اخماتو باز کن.

بابک ناخوداگاه لبخند روي لبش بر ميگرده و نفسش رو با آسودگي بيرون ميده و همزمان از روي صندلي بلند ميشه و برگه اش رو به راد ميده و از کلاس خارج ميشه و به سمت نانادي ميره.

- به به آقا بابک. ببينم بيست رو گرفتي؟ امتحانش که آب خوردن بود.

- نانادي داشتم سکته ميکردم. گفتم تقلب رو ازت گرفت.

- مثکه باورت نشده هنوز که من از اين حرفا خيلي حرفه اي ترم. ببين چهار ساله دبيرستان برا کاراموزي يه صفر کيلومتر هم زياده چه برسه به من. گفتم بهت که خيالت تخت من راهش رو بلدم.

- نانادي جان بابک چطوري تقلب کردي؟ ها؟

- مثه آب خوردن. بيا اينجا بشين تا نشونت بدم.

بابک نگاهش رو به چشماي نانادي ميدوزه که نانادي بهش نزديکتر ميشه و توجهش رو به روپوش و شلوارش جلب ميکنه. تمام پشت پارچ? روپوش با خودکاري پر از نوشته هاي ريز و مرتب خط کشيده شده و جدا شده. هنوز تو حيرت روپوشه که نانادي لاي پاش رو باز ميکنه و بابک جاي جاي شلوار پارچه اي مملو از نوشته هايي با همون خودکار آبي رو ميبينه. مغزش قشنگ هنگ ميکنه و گيج تنها چشمهاي از تعجب درشت شده اش رو به نانادي ميدوزه و تو ذهن به اينهمه استعداد اين بشر و مغزش تو راه تقلب آفرين ميگه.

- هي کجايي؟ نظرت چيه؟

- پس فلسفه اين روپوش شلوار پارچه ايه رنگ و رو رفته هم همين بود؟

- خوب معلومه رو جين که نميشه تقلب نوشت. تازه اين روپوش شلوار مخصوص شباي امتحانه بيچاره انقدر بعد هر امتحان سابيده شده رنگ و روش رفته.

- نانادي تو ديوونه اي. اينهمه وقتي که برا نوشتن رو لباس گذاشتي اگه نشسته بودي خونده بوديش سنگين تر بود و کمتر وقتت رو گرفته بود. ديشب تا صبح حتما داشتي تقلب مي نوشتي.

- نه بابا ديگه حرفه اي شدم. دستم تنده. ولي خسته کننده بود حسابي. مخصوصا که خيلي از کلمه هاش اصلا به گوشمم نخورده بود که ديکته شو حتي بدونم. خوب حالا بريم يه نسکافه اي بزنيم و اين تو ديوار خوردنه پسر عموي گرامي رو جشن بگيريم تا اين سارا هم دل بکنه و بياد بيرون از جلسه.

روبروي هم توي محوطه ورودي دانشکده نشسته بودن و بابک با احتياط ليوان نسکافه نانادي رو نگه داشته بود و تو ذهنش هزاران سوال در گردش بودن و نوعي کنجکاوي بيش از حد براي دونستن اينکه نانادي زير ذره بين نگاه راد چطور تونسته بوده روپوش رو پس بزنه و بدتر از اون بدون اينکه جلب توجهي بکنه تو اونهمه نوشته سوال مورد نظر رو پيدا کنه و پاسخش رو بنويسه. اين تقريبا به نظرش غير ممکن بود و با خودش کلنجار ميرفت که قطعا لا اقل يه چيزايي خونده بوده و حدودي ميدونسته جواب هر سوال چي هست و کجا نوشته. تو گير و دار با خودش بود که صداي خندان نانادي و دستي که جلوي صورتش و براي به حرکت در آوردن نگاه ثابتش به حرکت در مياد، فکرش رو متلاشي ميکنه

- هي هي؟؟؟ کجايي؟ به چي اينجور با دقت تمام داري فکر ميکني؟ بابا يه کم استراحت بده به اين مغز بيچاره. دائم در حال کار گرفتنشي.

- نانادي؟ ببينم تو چطور زير ذره بين راد تونستي پشت روپوشت رو برگردوني و دنبال جواب سوال بگردي و بنويسي و... اوه مگه ميشه؟ تو يه چيزايي خونده بودي. درست ميگم؟

- نه. حتي يک کلمه. ولي کار سختي نيست. روي صندلي ميشيني دکمه پايين روپوش رو باز ميکني و کيف پولت رو هم روي ميز و کنار برگه ات ميگذاري. بعد به محض اينکه مراقب شروع به پخش کردن برگه ها کرد و از کنارت رد شد روپوش رو آروم پس ميزني و بعد شروع به خوندن سوالا ميکني. ميدوني من حافظه قوي اي دارم و وقتي دارم تقلب مينويسم تو ذهنم ميمونه که چه مطلبي رو کجاي روپوش يا برگ تقلب نوشتم و فقط بايد کلمه هاي کليدي توي هر سوال رو پيدا کنم و بعد با نوشته هام و محل حدوديشون تطبيق بدم. بعد از اون آروم شروع به نوشتن ميکنم به اين شکل که برگه رو آروم از روي ميز ميگيرم تو دستم و مثلا خودم رو مشغول خوندن سوال ميکنم و اخم عميقي هم روي صورتم مينشونم که يعني الان شديدا تو بحر سوال هستم و آروم از زير برگه شروع به خوندن جواب سوال ميکنم و بعد برگه رو روي ميز بر ميگردونم و شروع به نوشتن ميکنم. حالا اگر به هر دليلي متوجه نگاه مشکوک مراقبي تو زمان خوندن تقلبم بشم سريع اون يکي پام رو روي قسمت برگشته روپوش ميگذارم و سريع برگه رو روي ميز و مثلا کيف پولم که جام رو گرفته از رو ميز بر ميدارم و روي پام ميگذارم و شروع به نوشتن تا هر جايي که تو ذهنم نگه داشتم از سوال ميکنم. تو اون شرايط حواس مراقب به کل پرت ميشه چون من چند تا حرکت رو با هم و خيلي سريع انجام دادم و تمرکز اون رو به هم زدم و اگه خيلي تيز باشه و در جا هم بخواد عکس العمل نشون بده ميخواد مثه ماني بگه پاتو باز کن که با يه حرکت سريع همزمان که پامو از روي هم بر ميدارم روپوش رو هم بر ميگردونم به حالت معمولش و همه چي حله. به همين سادگي.

- تو ديوونه اي نانادي اين خودش يه پروژه ست. تو که اينهمه وقت ميذاري اينهمه هم ذهنت دقيق خوب يه دور بشين بخون و خلاص. اينهمه ترس و لرزم نداري ديگه.

- اما من ترس و لرزي ندارم هيچوقت. ميدوني ديگه عادت شده. تازه کلي هم هيجان داره. باور کن من لذت ميبرم و همزمان ليوان نسکافه اش رو از دست بابک بيرون مياره و جرعه اي مينوشه و بعد روي نيمکت ميگذاره و شروع به بازي باهاش ميکنه.

- نانادي حواستو جمع کن. با ليوان بازي نکن باز ميريزي روم. لباسم روشنه.

- واي بابک خيلي اتو کشيده و فوت فوتي هميشه. بابا يه کم cool باش. ببينم تو شلوار جيني يه بلوز غيره مردونه اي چيزي نداري بپوشي که اين خط اتو هات رو مغز من را نره؟

- من به اين سبک لباس پوشين عادت دارم. و واقعيتش يه شلوار جينم بيشتر ندارم که وقتي ميرم کوه ميپوشمش و تيشرت و شلوار گرم کن و اين جور لباسا هم به نظرم فقط ميتونه لباس خونه باشه يا لباس خواب.

- يهو بفرما من با لباس خواب ميام دانشگاه ديگه.

- نه خانوم چرا عصباني ميشي. من کي به شما جسارت کردم. من منظورم به خودم بود. خوب هر کي يه جوره. من چيکاره ام که بخوام در مورد لباس پوشيدن تو نظر بدم.

- ولي همچين بفهمي نفهمي به در گفتي که ديوار بشنوه ها.

نگاه خندونش رو به نانادي ميدوزه و در همون حال زمزمه ميکنه خوب در اينکه برام خيلي جالبه يه بار تو لباس خانومانه با يه روپوش مرتب و خانوم مواب و يه شلوار شيک و مرتب جاي اين شلوار گرمکن يا شلوار جين هاي عجيب غريب ببينمت که شکي نيست. فکر ميکنم بايد خيلي بهت بياد.

- تعارف نکن چيز ديگه اي هم اگه دلت ميخواد بگو ها.

- آره بدم نمياد بذاري يه چند وقت اين پوستت از شرِّ سولار و آفتاب و اين کرم برنزه ها در امان بمونه تا رنگش برگرده به همون رنگ سفيد و طبيعيش. اونجوري جذاب تر و خوشگل تر ميشي. خودت ايتطور فکر نميکني؟

- ايييييييييييي. سفيده شيت. حالمو به هم ميزنه. بدم مياد از پوست سفيد.

- نانادي هميشه اون چيز طبيعي که خدا به هر کس ميده زيبا تر از هر چيز ديگه ايه. باور کن. يه بار امتحانش کن اونوقت به حرفم مي رسي.

- ميدوني چيه؟ اگه کشته مرده و عاشق در به درتم بودم و ميگفتي اين کار رو بکنم غير ممکن بود زير بار برم. واقعا از پوست سفيد متنفرم.

- من نظرمو گفتم. شما مختاري تو هر تصميمي که بخواي بگيري. حالا هم زودتر پاشو که اين دوست جون جونيت بهاره جون داره مياد اين طرفي و اگه نجنبي حالا حالا ها گير افتاديم.

- من که نه. تو گير مي افتي پسرم.

- آقاي نيکنام. آقا بابک يه لحظه.

- بله خانوم؟ چه کمکي ازم بر مياد؟

- آقا بابک راستش من گيج مونده بودم جواب اين سوال دو چي ميشد؟ ميشه برام توضيج بدين؟

- اوف. بابک من رفتم سر کلاس برات جا بگيرم زود بيا. باشه؟

- صبر کن منم اومدم. خانوم رهنما جواب سوالتون تو بخش قوانين امري و تکميلي اومده. تو فهرست نگا کنين صفحه اش رو ميتونيد پيدا کنيد. با اجازه.

*****

امتحانات پايان ترم شروع شده بود و همه تو هول و ولاي جزوه گرفتن و کپي کردن و سوال پرسيدن و رفع اشکال بودن. سارا جزوه کپي گرفته از روي بابک رو بالا و پايين ميکرد و با بابک کم و زياد جزوه ها رو چک ميکرد و نانادي بي حوصله روي صندلي پشت درختاي کاج بلند قسمت ادبيات در حاليکه رمان داخل موبايلش رو ميخوند گاه گاهي به اين تلاش بي وقفه سارا و توضيحات پشت سر هم بابک گوش ميداد و ميخنديد.

- نانادي کاش يه کپي از جزوه بابک بري بگيري هم کاملتر از همه ست هم برا تو که يه کلمه هم سر کلاسا گوش ندادي يه کمکه. گيج ميزني موقع خوندن ها.

- بيخيال سارا. جوش نزن برا من خيلي نمره اهميت نداره. پاس بشه بسه.

*****

با صداي زنگ موبايلش زير کوه کاغذاي ريز ريز تقلب دنبال گوشي ميچرخه و بالاخره تو آخرين لحظات تماس رو بر قرار ميکنه.

- سلام نانادي. بي موقع زنگ زدم مثل اينکه؟

- نه بابک. تلفنم زير تقلبا دفن شده بود داشتم درش مياوردم. چي شده به من زنگ زدي؟ نکنه سوالي اشکالي چيزي برات پيش اومده پسرم؟ بگو بگو برات حلش کنم.

- خيلي شيطوني نانادي زنگ زدم ببينم اشکالي چيزي نداري؟ جايي گير کردي اگه برم برات يه کپي بگيرم از جزوه ام و بيارم. آخه اين حقوق خصوصي خيلي حجمش زياده و پر از اصطلاح و ماده و البته قطعا ازش مسئله هم ميده ها.

- ديگه هر مسئله اي هم بخواد بده که خارج از کتاب نيست. کل کتاب رو نوشتم تقريبا. ديگه آخراشه. تازه مرجان دختر عموم هم هست. کمکم ميکنه.نگران نباش و ممنون که زنگ زدي.

- چه خوب. پس ميتونه برات توضيح بده اگه جايي گير کردي. ببينم داري ميخندي؟ چيه؟ جک گفتم؟

- اي همچين. خنگه گفتم دختر عموم کمکم ميکنه نگفتم که حقوق خونده و چيزي رو برام توضيح ميده. خدا بخواد داره برام تقلب مينوسه. کمک دستي داره ميکنه. هر چند خيلي کنده.

- امان از دست تو دختر. من و تو حتي فکرامونم صد و هشتاد درجه با هم فرق ميکنه. من چي فکر ميکنم تو چي ميگي. برو دختر. برو به نوشتنت برس زودتر تموم شه بلکه يه نگاهي هم بهشون انداختي.

- خدافظي. و با لبخند گوشي رو قطع ميکنه.

- مرجان جان من يه کم ريزتر بنويس اينجوري که تو داري تقلب مينويسي من بايد يه بغل ورق با خودم ببرم سر جلسه. اه.

- چقدر غر ميزني نانادي. بابا تقلب ميشه يه خط دو خط. يه صفحه دو صفحه نه که کل کتابو بذاري جلوت و بسم الله. دستم شکست به قران. تازه تو از کجا ميخواي بفهمي من چي رو کجا نوشتم .

- تو نگران نباش کارتو بکن تنبل. من بعدا يه نگا ميندازم چي رو کجا نوشتي. بدو تا شام رو نکشيده مامان.

- راستي امتحان دادش گلمو دادي يا نه هنوز؟ بد شاکيه از دستت.

- آره بابا. دادم تموم شد. بي خيال از اين شاکي شده که نه سر ميان ترم تونست ازم تقلب بگيره نه سر پايان ترمش. من نمي فهمم چرا انقدر دنبال تقلب گرفتن از منه. انگار خودش اين دوران رو نگذرونده و به عمرش تقلب نکرده. بي کاره ها. يکي نيست بگه بابا به فرض اصلا يکي داره تقلب ميکنه. تو رو سننه. جاييزه نوبل بهت ميدن تقلبش رو بگيري يا سواد تو کم و زياد ميشه. چشتو ببند سقف رو نگا کن بذار مردمم تقلبشون رو بکنن ديگه.

ماني که از دقايقي پيش کنار در اتاق نانادي در حال گوش کردن به حرفاي نانادي و مرجان خواهرشه در رو با عصبانيت باز ميکنه و نگاه طوفانيش رو به نانادي ميدوزه: چشمم رو رو تقلب هر کي ببندم رو مال تو يکي نمي بندم. تا حالا هم شانس آوردي که دستتو نتونستم رو کنم ولي خيلي اميدوار نباش چون ماه هميشه پشت ابر نمي مونه.

- خيله خوب خيله خوب پسر عمو جوش نزن الان پس مي افتي خونت ميفته گردن ما. ريلکس باش. در ضمن آقاي استاد گرامي، آقاي تحصيل کرده ادب حکم ميکنه قبل اينکه عين چي سرتو بندازي پايين و بياي تو اتاق يه خانوم در بزني. گوش وايسادنم فکر کنم کار زشتي باشه ها. نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

- مرجان از تو بعيده بشيني برا اين زبون نفهم تقلب بنويسي و شريک جرمش بشي. بلند شو خودش مينويسه.

- چيه؟ کم آوردي؟

- خيلي بچه اي. دارم ميبينم اون روزي رو که زندگيتو آينده تو با همين بچه بازي هات خراب کني و با چشم گريون ناله پشيموني کني و کاسه چه کنم دست بگيري.

- به همين خيال باش.

*****

برگه سوال رو روي ميز باز ميکنه و لاي برگه جواب رو هم باز ميکنه و کيف پولش رو مقابلش زير برگه هاي درهم روي ميز قرار ميده و آروم برگه هاي تقلب رو از توش در مياره و لاي برگه ها قرار ميده و شروع به نوشتن ميکنه و گاه گاهي برگه ها رو جابجا و سوال ها رو ادامه ميده که ناگهان با ديدن يک مسئله 5 قسمتي و با بارم 6 نمره نگاهش مات و لحظه اي دستش از نوشتن باز ميمونه. اما سريع خودش رو جمع ميکنه و با حواس جمع تک تک کلمات داخل سوال رو ميخونه و براي هر کلمه تو برگه هاش دنبال تعريفي ميگرده و پشت هم تعريف ها رو رديف ميکنه و به هر جون کندني برگه رو به انتها ميرسونه و از جا بلند ميشه.

*****

با حرص داشت بد و بيراه ميگفت که بابک از دور به سمتش اومد و درست مقابلش ايستاد و با خنده نگاهش کرد. نگاهي که تو اون لحظه نانادي ميخواست فقط با يه جواب تند و تيز ببندتش. خواست دهن باز کنه و هر چي حرص تو وجودشه سر بابک خالي کنه که ناگهان از خودش خجالت کشيد و سرش رو پايين انداخت. خوب تقصير بابک چيه؟ مگه بابک طراح سوال بوده؟ تازه اين بدبخت که ديشب بهم زنگم زد ندا رو هم داد که قطعا استاده مسئله هم خواهد داد. من امتحانم رو گند زدم چرا اين بيچاره رو ناراحت کنم. ناخوداگاه با لبخند کمرنگي نگاهش رو به بابک ميدوزه.

- ميدونم سخت بود. نامردي هم کرده بود مسئله عجيب غريب داده بود. اما به خدا نانادي اگه خونده بودي کتاب رو ميتونستي جواب بدي مسئله شو.

- بي خيال بابک. عيبي نداره. خيلي هم کم نياوردم يه چيزايي سر هم کردم بالاخره.

بهاره طبق معمول پا برهنه و بابک بابک گويان رو سر بابک خراب شد و تير بار شروع کرد: واي اين چي بود مرتيکه چه فکري کرده بود همچين سوالي داده بود. يکي نيست بگه پدرت خوب مادرت خوب ما هنوز به زور معني زنا رو تو مغزمون گنجونديم اونوقت تو اومدي وايسادي حکم طفل متولد از زنا چي ميشه به کي ملحق ميشه و هزار تا سوال عجيب غريب ديگه. ببينم چي ميشد جوابش بابک؟

بابک که از صداي جيغ جيغوي بهاره کلافه شده بود و از اينهمه صميميت ناگهانيش که بدون آقايي فاميلي چيزي تنها بابک خطابش کرده بود و انگار کور بود يا کر بود که ببينه و بشنوه داره با نانادي حرف ميزنه برا تنبيه و بي محلي کردن بهش بدون هيچ حرفي نگاهش رو به سمت نانادي بر ميگردونه و با ملايمت خطابش قرار ميده: نانادي جان شما چي نوشتي جوابشو؟

- هيچي بابا تعريف زنا و زاني و زانيه رو اول نوشتم براش بعدم تعريف طفل نا مشروع. از اونجايي هم که ماشالا تو اين مملکت آدم يعني فقط مرد جماعت و اونم که زير بار برو نيست و قانونم که زن رو آدم حساب نميکنه گفتم به هيچ کدوم ملحق نميشه و از نظر حقوقي هم نه ارث ميبره نه هيچ کوفت ديگه. بره کلاشو بندازه هوا که نيومدن سرشو با گيوتين بزنن که ننه باباش يه غلطي کردن و اين از همه جا بي خبر بد شانس متولد شده.

" توضيح: زنا در لغت جماع غير مشروع و طفل متولد از زنا طفل نامشروع ميباشد.

در اولين گام در بررسي وضعيت و محدوديت هاي حقوقي طفل نامشروع با ماده 1167 روبرو مي شويم كه قانونگذار ايران با لحاظ آن در قانون مدني الحاق طفل حاصل از زنا را به زاني نمي داند. در اين ماده با اشاره به قاعده فراش عنوان مي دارد:

ماده 1167 ق. م : طفل متولد از زنا به زاني ملحق نمي شود.

زاني در اين ماده مفهومي مطلق دارد و تنها پدر طفل را در بر نمي گيرد بلكه به مادر او نيز اطلاق مي گيرد. يعني اين طفل بدون حمايت والدينش خواهد بود و بر والدينش تكليفي و بر او حقوقي از جانب آنها در نظر گرفته نخواهد شد.

قانونگذار با تكيه بر ماده فوق مشروعيت نسب را شرطي اساسي براي وراثت مي داند. يعني طفلي كه به واسطه اي نامشروع پديد آمده باشد حق ارث بردن نه از والدين كه از هم خونان و خويشان خود را ندارد."

- برو بابا چرت و پرت بافتي. هر چند از تو توقع بيش از اينم نميره.

بابک عصبانيتش رو کنترل ميکنه و براي کوبيدن تو دهن بهاره رو به نانادي ميکنه و با لبي خندان آروم ضربه اي به پشتش ميزنه و همزمان که نانادي رو به سمت جلو حرکت ميده : آفرين نانادي. دقيقا همين ميشد جوابش. خوب خانم رهنما شما هم که جوابتون رو گرفتين با اجازه.

- نانادي باورم نميشه. بالاخره اين تقلبات يه نيمچه اطلاعاتي هم تو اين مغزت فرو کرده انگار. همچين قيافه ات پکر بود که من گفتم گند زده رفته پي کارش.

- همچين کار شاقي هم نبود. تعريف همه چي جلوم بود و حس شيشمم هم در مورد ذات قانونامون و تبعيض هميشگي بين زن و مردم که ديگه حرف نداره. سر هم بندي کردم ديگه. هر چند بيان حقوقي اي نداره تحليلام اما خوب مثکه خوش شانسي به جاده خاکي نزدم. به به سارا خانوم. ميبينم که کبکت حسابي خروس ميخونه. معلومه خوب دادي ها.

- آره عالي. واي خلاص شديم از امتحانا. ميتونيم يه نفس راحت بکشيم. ببينم پايه ناهار بيرون هستين؟

- تو رو قران نگو که ميخواي وسط ميدون انقلاب بريم ناهار بخوريم سارا خانوم.

- واي بابک کوتا بيا. من از طرف خودمو سارا بهت قول ميدم مسموم نشي. اگه شدي خودم ميام ازت پرستاري ميکنم.

- اصلا نميشه. ميريم نويد خيلي هم دور نيست. پس ديگه چونه نزنين و راه بيفتين.

- تو رو جان من فقط اين شنبه اين دانشگاه کوفتي رو تعطيل کنين با هم بريم اسکي. اه بابا. همه دوست پيدا ميکنن ما هم دوست پيدا کرديم. آخه آدمم انقدر خر خون؟ به خدا من تضمين ميکنم اتفاقي نيفته يه روز سر کلاس نرين. حيف نيست برف به اين قشنگي بياد و شما ها يه اسکي هم نرفته باشين؟ تازه فقط دو تا کلاس رو از دست ميدين. بابک جونم؟؟؟؟ قبول؟ سارا جونم؟؟؟

سارا لبخند ميزنه به نانادي و بابک به اينهمه بچگي و سادگي نانادي تو دلش ميخنده. به اين التماساي شيرينش و لحني که هر وقت ميخواد چيزي طلب کنه ناخوداگاه مثل بچه ها ميشه. به لباي برگشته و سر کج شده اش و ناگهان جرقه اي تو ذهنش ميزنه و رو به نانادي ميکنه و

- شرط داره نانادي خانوم.

- باشه. هر چي باشه قبول. آخ جوننننننننن.....

- با خنده به صورت نانادي نگاه ميکنه و شرطش اينه که چهار شنبه سر همه کلاسا موبايل و بازي و نقاشي و ميز کندن و همه چي تعطيل و برا من جزوه مي نويسي. اگه همه جزوه ها رو کامل بنويسي شنبه باهات ميام اسکي. موافقي؟

- منم با بابک موافقم. اگه يه روز عين آدم سر کلاس بشيني و جزوه بنويسي منم باهاتون ميام. چطوره نانادي؟

اخماش ناگهان تو هم ميره و به زور جلو خودش رو ميگيره که جيغ نزنه و بعد رو به بابک قبول نيست. اين عادلانه نيست. نميخوام. تو تا سرفه استادم مينويسي من خودمو بکشمم نمي تونم جزوه کامل بنويسم تازه دق ميکنم اگه بخوام از اول کلاس تا آخرش يه بند فقط بنويسم و به استادا گوش بدم. من تو رو که تماشا ميکنم موقع جزوه نوشتن سرم سوت ميکشه. يه شرط ديگه بذار. جون من بابک. تو که انقدر بي انصاف نبودي.

- نانادي کاملا منصفانه ست. ميدوني چقدر برام مهمه که سر کلاسا حاضر باشم پس کم کاري نميخوام بکن. تازه اصراري هم ندارم. تو گفتي شنبه بريم اسکي جا دانشگاه منم گفتم چهار شنبه جا من جزوه بنويس. در ضمن کار نشد نداره. اگه حواستو جمع کني و فقط به استاد و درس بدي خيلي هم راحته. انقدرم بين درس صحبت متفرقه ميکنه استاد که خودش برا استراحت دستت بسه. حالا خود داني.

- خودتم مينويسي؟

- نه گفتم که تو برام مي نويسي. من فقط گوش ميدم.

- يعني راه ديگه اي نداره؟

- نه نانادي.

*****

ماني وارد کلاس ميشه و بعد از سلامي کوتاه کتاب حقوق عمومي رو باز و درس رو شروع ميکنه. هنوز چند کلامي نگفته ناگهان با نگاهي ثابت چشم ميدوزه به نانادي و چند لحظه اي حرفش از يادش ميره. چيزي که ميبينه غير قابل تصوره. نانادي با جديت تمام خودکار به دست مشغول نوشتنه جزوه ست. يعني واقعا آفتاب از کدوم طرف در اومده که اين دختر داره جزوه مينويسه؟ هر چي تو ذهنش کنکاش ميکنه به هيچ نتيجه اي نمي رسه جز اينکه حتما باز يه سر گرمي و تفريح جديد پيدا کرده و يه راه جديد برا سر به سر گذاشتن و عصبي کردنش. پس اخماشو در هم ميکشه و دوباره شروع به ادامه درس ميکنه.

تا نيمه هاي ساعت نانادي بي وقفه مي نويسه. انگار منتظر نشسته تا کلام از دهان ماني خارج بشه و اون رو هوا بقاپه. ماني هم به عکس هميشه و انگار طي يه مبارزه خاموش تصميم گرفته بي وقفه تنها درس بده تا پيروز اين مبارزه باشه.

بابک با لذت نگاهش رو به نانادي دوخته و اينهمه تلاش و اراده که در مقابل اينهمه بي انصافي و جنگ خاموش ماني بي وقفه و بي هيچ کلام و اعتراضي در حال نوشتن جزوه ست. جزوه اي که تمام سعيش رو براي جا نيفتادنه کلمات ميکنه. واقعا اين دختر دنياي اراده و هوش و پشتکاره. از اينکه احساس مسئوليت داره نسبت به قولي که به بهش داده غرق لذت ميشه و چندين بار اين فکر تو مغزش مياد که قلم رو از نانادي بگيره و خودش ادامه بده تا اون استراحت کنه اما در نهايت دوباره به اين نتيجه مي رسه که بالاخره از يه جا بايد شروع کرد پس ترحم بيجا نبايد بکنه. ميدونه نانادي اگر بخواد ميتونه از خودش خيلي بالاتر باشه و فقط بايد بخواد.

نانادي کم کم کلافه و عصبي با دستايي که ديگه جون نوشتن توشون نمونده و در حاليکه حتي فرصت فحش زير لب دادن به ماني رو هم بدست نمياره، اخمش عميق تر ميشه و نا خوداگاه و غير ارادي با صداي خسته و کمي بلند رو به ماني نگاهش رو ميدوزه و

- استاد ميشه يه مقدار آروم تر بگيد؟ واقعا خيلي سريع جلو ميرين و من هر کار ميکنم عقب ميمونم ازتون.

ماني که تقريبا خودش رو به هدفش نزديک ميبينه نقاب بي تفاوتي به چهره ميزنه و با اخمي سنگين رو به نانادي : خانوم من ديکته نميگم که آروم تر بگم. اين وظيفه شماست که تند تر بنويسين و سرعت يادداشت بر داريتون رو با من تطبيق بدين. قطعا اگر با حواس جمع تري گوش بدين و نصف فکرتون دنبال استراحت نباشه عقب نمي مونين.

هم بابک هم ماني و هم سارا هر سه ميدونستن که اين حرف کاملا بي انصافي در حقه نانادي ست اما نانادي بي خبر از همه جا فکر ميکنه واقعا حق با ماني ست و ايراد از اونه و حتما خيلي حواسش جمع نيست وگرنه چطور هيچکس ديگه اي عقب نمونده و صداش در نمي ياد. غافل از اينکه نصف بيشتر کلاس هم به درد نانادي دچار شدن و يه خط در ميون در حال جا انداختن مطالب هستن و صداشون در نمي ياد به هواي اينکه بابک نامي در حال جزوه نوشتن و حتي سرفه استاد رو هم نت برداري کردنه و بعد از روش ميتونن کامل کنن.

نانادي کلافه و با حالتي که کم کم بغضي سنگين توش پر ميشه به خودش نهيب ميزنه و با حواس جمع تري دوباره شروع به نوشتن ميکنه. نانادي حواستو جمع کني عقب نمي موني. تو به بابک قول دادي. اون به اميد تو نشسته. جزوه اش اگه ناقص باشه حرفي بهت نمي زنه اما خودت که عذاب وجدان ميگيري. يه بار ازت يه کار خواسته پس رو سفيدش کن.

دوباره با سرعت بيشتر شروع ميکنه و اينبار واقعا در مقابل ماني و سرعت بيانش کم مياره و اشک تو چشماش ميشينه. خودش باورش نميشه که به خاطر يه جزوه نوشتن اشک بخواد بريزه و ناراحت باشه از اينکه عقب مونده. اگه کس ديگه اي جاي خودش بود قطعا تا يه هفته سوژه اش کرده بود و براش دست گرفته بود اما حالا.... اينبار واقعا مستاصل نگاهش رو که قطره اشکي سمج توش پر پر ميزنه به ماني ميدوزه و با نگاه بهش التماس ميکنه.

ماني که براي اولين بار با چنين صحنه اي مواجه شده و ياد نداره نانادي هيچوقت به خاطر هيچ چيزي بغض کرده باشه و اشک تو چشماش خونه کرده باشه و نگاه ملتمسي به کسي کرده باشه تازه به عمق مسئله پي ميبره و اينکه قطعا اين براي نانادي خيلي مهمه که اين جزوه کامل باشه و با نگاهي به بابک که به عکس هميشه دست به سينه تنها بهش گوش ميکنه ميفهمه که ارتباطي بين اين دو هست و ناگهان از خودش و اينهمه بي انصافيش در حق نانادي ناراحت ميشه. دلش نميخواد تحت هيچ شرايطي اين چشمها رو غمگين و ملتمس ببينه. کم کم سرعت بيانش رو کم و بعد وقفه اي توي کلامش ايجاد ميکنه تا استراحتي به نانادي داده باشه که به جرات ميتونه قسم بخوره تنها کسيه که تو کلاس واو به واو گفته هاش رو داشته مي نوشته و يک لحظه هم استراحتي به دستش نداده.

نانادي هم از فرصت استفاده ميکنه و با بدبختي دستش رو فشار ميده و سعي ميکنه درد توش رو آروم کنه.

ماني ادامه درس رو شروع ميکنه که ناگهان با صداي کاملا مخالف نظرتون هستم کسي از بين دانشجويان ميخکوب بر ميگرده و نگاهش روي نانادي ثابت ميمونه. دوباره نانادي. امروز داره هر لحظه يه شوک بهش وارد ميکنه اين دختر. ماني با اخم رو به نانادي

- خانوم از نظرتون اگر ميتونيد دفاع کنيد اجازه مخالفت داريد در غير اينصورت بهتره نظم کلاس رو به هم نريزيد.

اما نانادي که کاملا غرق بحث شده و نه دنبال به هم زدنه کلاسه و نه دنبال دست گرفتن يا عصبي کردن ماني با جديت سرش رو بالا ميگيره و شروع ميکنه از نظرش دفاع کردن. بابک غرق لذت نگاهش رو به نانادي ميدوزه و حواسش رو متمرکز نظرش و در نهايت حيرت ميبينه که نانادي کاملا داره منطقي از نظر مخالفش دفاع ميکنه و لحظه اي اين نکته تو مغزش ميچرخه که واقعا دقت زيادي داره و به نکته اي داره اشاره ميکنه که بابک اصلا توجه نداشت بهش. اما ماني که تازه خوشش اومده از اين بحث و کاملا موافقه با نظر مخالف نانادي و خودش هم ميدونه اين مشکلي هست که متاسفانه از قوانين ايراد دارمون ناشي شده و راهي جز پذيرشش نيست، کوتاه نمي ياد و سعي ميکنه نانادي رو با ظرافت تو بحثش جلو ببره تا جايي که خودش متوجه مشکل اساسي بشه. پس رو ميکنه به نانادي که در حال بحث کردن دائم سرش پايين و روي برگه هاش خم و چيزي مي نويسه و با نگاهي جدي

- خانوم اولا اگر داريد تو بحث شرکت ميکنيد و نظري ميديد سرتون رو بلند کنيد و نوشتن رو موقتا تعطيل کنيد و حواستون رو به چيزي که ميگيد بدين.

نانادي با سادگي بين حرف ماني ميپره و با صدايي آروم:

- نمي تونم چون بايد جزوه هم بنويسم و نظرات شما رو هم ياد داشت کنم و اگر الان ننويسم فراموش ميشه ولي باور کنيد حواسم کاملا جمع حرفام هست و حرفاي شما رو هم کاملا مي شنوم.

- مطلب دوم. يه حقوقدان هميشه با سند و مدرک مکتوب حرف ميزنه نه رو هوا. پس اگر مخالف هستيد نظر مخالفتون رو با ماده قانوني ثابت کنيد وگرنه نظرات شخصي شما به هيچ دردي نمي خوره. مواد قانوني اي که بهشون استناد کرديد تو نظرتون رو براي ما بخونين.

نانادي سرش رو پايين ميندازه و براي اولين بار به خودش لعنت ميفرسته که بيخود و بي جهت اصلا بلند شده و نظري داده وقتي کل چيزي که از اين درس ميدونه در حد همين يه ساعت کلاس امروزه که خير سرش مجبور بوده جزوه بنويسه و به طبع اون درس رو گوش بده. اي تو روحت نانادي. خوردي حالا؟ از کدوم گوري ميخواي ماده قانوني براش بياري؟ اصلا تو ميدوني تو کدوم کتاب بايد بگردي دنبال ماده يا اصلا ميدوني کدوم صفحه؟ اي خبرت نانا. با شرمندگي سرش رو پايين ميندازه و رو به ماني

- شرمنده استاد من نميدونم اصلا ماده قانوني اي هست که بتونه نظرم رو ثابت کنه و اگر هست اصلا کدوم ماده هست من رو حساب مطالبي که شما درس ميداديد نظر دادم. متاسفم.

بابک که حاضر بود به خاطر نانادي و اينهمه صداقت و سادگي و مهمتر از همه تلاشش و دقتش هر کاري بکنه ديگه سکوت را جايز نمي بينه و با دستي بالا گرفته و قبل از کوبيده شدن احتمالي نانادي توسط استاد ادامه حرف نانادي رو پي ميگيره و نظر موافقش با نانادي رو اعلام و کتاب قانون رو با سرعت باز ميکنه و به مواد مربوطه ارجاع ميده و در نهايت به نتيجه مطلوب ميرسند.

ماني با لبخند لحظه اي نگاه ممنونش رو به نانادي ميدوزه و بعد رو به بابک تشکر ميکنه از شرکتشون در بحث و کلاس رو به پايان ميرسونه و نانادي در کمال تعجب به ساعتش و اين گذر سريع کلاس نگاه ميکنه. کلاسي که هر جلسه لحظه هاش عمر نوح داشتن و حالا نفهميده بود اصلا کي تموم شده. تنها چيزي که احساس ميکرد دست بي حس شده اش و برگه هاي يادداشت جلوش بود. برگه ها رو به سمت بابک ميگيره و با لبخند بهش ميده.

- خسته نباشي نانادي. واقعا عالي بود.

- خنده شيريني ميکنه و: اما دفعه اول و آخري بود از اين شرط ها ميذاري. دستم شکست و تازه کلي هم کنف شدم جلو اين پسر عموي گرامي. يعني هر چي فحش بلد بودم به خودم دادم که يه جلسه سر کلاس يه چيزي شنيدم حالا بحثم ميکنم. سارا ببينم تو يعني کامل هر چي گفت رو تونستي يادداشت کني؟

- نه فدات شم. خيلي تند ميگفت. فکر کنم تو از همه کل کلاس جزوه کامل تري نوشتي. شک دارم بابک خودشم اگه بود ميتونست انقدر کامل بنويسه.

- واقعا؟؟؟؟؟ يعني اين ماني نامرد فقط ميخواست حال منو بگيره؟ عجب آدميه. دارم براش.

- ا نانادي نگو ديگه. حيووني مگه نديدي چه لبخندي بهت زد آخر بحث. تازه کلي هم تشکر کرد که تو بحث شرکت کردين. گناه داره. خوب مگه حرف بدي زد؟ مشکل تو بود جا ميموندي ديگه.

- واي سارا حالمو به هم زدي باز. ببين تو ازش دفاعم نکني به خدا من ميفرستمش بياد بگيرتت. نترس عزيزم.

سارا حرص ميخورد و نانادي و بابک ميخنديدن و يه روز پر خاطره ديگه رو تو ذهنشون ثبت ميکردن.

*****

نانادي خسته و بي رمق جلوي تلويزيون روي مبل لم ميده که آريانا با نگاهي خندان روبروش ميشينه و دستش رو زير چونه ميگذاره و با دقت به صورت نانادي نگاه ميکنه و براي اولين بار آثار خستگي رو تو اين چشماي جنگلي ميينه و ناخوداگاه دوباره ياد حرفاي ماني بعد از ظهر توي شرکت مي افته. حرفايي که اگه کسي غير از ماني گفته بود قطعا باور نمي کرد.

نانادي که سنگيني نگاهي رو روش حس ميکنه سرش رو بلند ميکنه و آروم نگاهش روي صورت آريانا ثابت ميشه: ها؟؟؟ چيه؟ چرا زوم کردي رو من؟ خوشگل نديدي تا حالا؟

- چرا ديدم. پر روي از خود متشکر نديدم. شنيدم امروز کولاک کردي تو دانشگاه.

- چيه؟ باز خبر چينت چي پشتم رديف کرده؟

- بيچاره ماني. حيف اونهمه تعريفي که ازت کرد.

- ا؟؟؟؟ مگه اون تعريفم بلده از کسي بکنه؟ ماشالا ما رو که خوب شست و پهن کرد سر کلاس.

- خودت که ماني رو ميشناسي. نه حرف بي ربط ميزنه نه دفاع بيخود ميکنه و نه تعريف الکي. پس برو يه جا امروز رو ثبت کن چون اولين باريه که ماني اينجوري ازت تعريف ميکرد. ميگفت هوشي که تو داري اگه يه ذره حواس بدي و دست از اين شيوه درس خوندنت بر داري يه روز يه چيزي ميشي برا خودت.

- ديديش بهش حتما ياداوري کن من همينجوري هم يه روزي خوب چيزي ميشم. حالا تماشا کنين. اگه اين قانون مسخره ايران نبود حتما يه روزي من قاضي ميشدم. هر چند شايد تصميم گرفتم رفتم خارج از ايران و اونجا به اين مقام رسيدم.

- نه تو رو خدا. دستت درد نکنه. همين اينجا رو آباد کردي بسه. بذا يه ذره آبرو برامون بمونه تو اين بلاد کفر.

- نمکدون. راستي من شنبه قراره با بابک و سارا دوستام بريم اسکي. ميريم همين توچال. تو هم مياي آريانا؟

- با يه مشت جوجه کجا بيام؟

- خود داني.

- ببينم راستي مگه تو دانشگاه نداري شنبه؟

- خوب نميرم. چه اهميتي داره.

- برا شما که بله ولي دوستات يادمه بچه خرخون بودن به قول خودت. اونا چطور راضي شدن؟

- هيچي بابا شرط گذاشتن باهام که اگه چهار شنبه اي کل کلاسا من جزوه بنويسم شنبه رو تعطيل ميکنن ميان بريم اسکي. آخه پنجشنبه جمعه خيلي شلوغه. نمي شه رفت.

- آريانا بلند زير خنده ميزنه و : پس بگو. ميگم اين نانادي اين کاره نيست بگو برا رسيدن به هدف مجبور شده بشه بچه خرخون جزوه بنويس. اي اي اي. من و ماني رو بگو که چقدر فکر کرديم چطور شده تو يهو متحول شدي. اون ماني ساده رو بگو که وايساده سرش به سنگ خورده علاقه اش به بابک باعث شده مثل اون رفتار کنه و سر به راهش کرده بابک. برم اين خبر دسته اول رو سريعتر بدم بهش تا بيشتر از اين فکر بيچاره منحرف نشده. من گفتم اين نانادي تو اين باغا و فازا نيست.

چشماشو باز ميکنه و نگاهش روي عقربه هاي ساعت مچيش ميچرخه و سريع از تخت خيز بر ميداره به سمت دستشويي اتاقش. ساعت هفت صبحه و ساعت هفت و نيم بام تهران دم باجه فروش بليط قرار داشت. لباسش رو سريع پوشيد و با تيکه کيکي توي يه دستش و چوب هاش تو دست ديگه ضربه اي به در اتاق آريانا زد و همزمان در رو باز کرد تا براي بار آخر هم از آريانا بپرسه که بالاخره تصميم داره بياد يا نه.

آريانا حاضر و آماده در حال ادوکلن زدن بود. معلوم بود خيلي وقته بيدار شده.

- عجب آدمي هستي آريانا. خوب ميمردي منم بيدار کني که هل هل حاضر نشم؟

- آخه نميدونستم چه ساعتي قرار داري گفتم شايد دير نشده که خوابي هنوز.

- باشه بريم حالا؟ ساعت هفت و نيم بايد دمه فروش بليط باشيم.

- تو برو من منتظر کسي هستم. بياد ميام. دير شد دو تا بليط هم براي ما بگيرين.

- الان دو تا شاخک فضولي رو سرم سبز شده. مي بينيشون تو هم؟

- برو بچه پر رو. اين وصله ها به من نمي چسبه. پسره.

- اي خاک تو سر بي ارزه ات. نگفته بودي هم خودم مي دونستم از اين ارزه ها نداري. فعلا. زود بياين ها. راستي خوش تيپه دوستت؟

- چطور؟

- گفتم لا اقل ما يه بهره اي ببريم و دستمون رو يه جا بند کنيم.

- آها از اون لحاظ. آره عالي. حرف نداره. ببيني مبهوتش ميشي.

- خوبه بابا تو هم. باز جو گير شد با اين دوستاي لنگ و منگش. باي.

*****

بابک و نانادي و سارا توي صف بليط ايستاده بودن و مشغول شوخي خنده و سر به سر گذاشتن بودن.

- ميگم سارا ببين اين داداش من بد چيزي نيست به جان تو. رسيدن من و بابک هي از تو تعريف ميکنيم و آخرش تو رو ميندازيم به اون. بعد تو و بابک از من تعريف کنين و منو بندازين به اين دوست آريانا. بد ميگم؟

- خيلي زرنگين ها. اونوقت من چي ميشم؟ قبول نيست. من سرم بي کلاه ميمونه. آقا ما بر ميگرديم دانشگاه سر کلاسمون لا اقل جزوه هامون رو بنويسيم.

- اه گندشو در آوردي بابا. يه روز بذار خوش بگذرونيم و بي خيال درس و کلاس.

- خوب پس يه فکري به حال من کنين. تو مال خودم ميشي. سارا هم يا مال داداشت يا دوست داداشت بشه. اينجوري منصفانه ست.

- ديگه چي؟ دستي دستي کيس ازدواج توپم رو بدم دست سارا خانوم؟ رو دل ميکنه دو تا دو تا.

- عزيزم چرا رو دل کنم؟ بالاخره بايد حق انتخاب داشته باشم. اصلا شايد دلم خواست دوست برادرت رو انتخاب کنم. آخه ميدوني چيه؟ تو بخواي خواهر شوهر بشي همچين غير قابل تحمل ميشي.

- اي تو روحت. جهنم پسره مال تو ولي اميدوارم خودش جاي چهار تا خواهر شوهر حالتو بگيره. (نانادي همزمان با پايان جمله اش با ژستي مثلا عاشقانه دستش رو زير دست بابک ميندازه و بهش تکيه ميده و): اصلا کجا شوهر پيدا کنم ماه تر از بابک جون خودم. تازه مهريه هم يه کتايخونه پر کتاب مهرم ميکنه که علم آموزي کنيم ز گهواره تا گور.

- بابک خنده بلندي سر ميده و رو به نانادي: نه که خيلي از گهواره تا اينجام علم آموزي کردين!!!!!!

- جون به جونت کنن بلد نيستي ناز کشي کني تا بله رو بگيري. تو همون بايد سرت رو بکني تو جزوه هات.

هنوز مشغول تو سر و کله هم زدنن که نانادي از دور آريانا رو ميبينه که داره به سمتشون مياد. رو ميکنه سمت سارا و با خنده: آخ آخ سارا جون بد شانسي آوردي مثل اينکه حق انتخابي در کار نيست چون برادر گرامي رو تنها ميبينم.

- سارا قيافه خنده دار و مثلا طلبکاري به خودش ميگيره و رو به نانادي: من که گفتم زن داداشت نمي شم. اين دوستش پس کجاست. اي گندتون بزنن بخيلين ديگه.

- سلام. آريانا هستم.

- نانادي با خنده پس اين کيس مورد نظر کوش؟ سارا جون چشمش خشک شد که. نگفتي شکست روحي ميخوره؟

آريانا با تعجب نگاهش رو به نانادي ميدوزه و سارا سرخ و سفيد ميشه و بابک دستش رو براي سلام کردن جلو ميبره

- بابک هستم. از آشناييتون خوشبختم.

آريانا از بهت بيرون مياد و بعد از دست دادن با بابک رو به سارا ميکنه و دستش رو جلو ميبره و در همون حال سلام ميکنه و در جواب نانادي ميگه ماني رفت ماشين رو پارک کنه. الان مياد.

سارا از قرمزي و خجالت سرش رو تقريبا به سينه اش ميچسبونه و نانادي با فرياد بلند و متعجبش آريانا و بابک رو از جا مي پرونه: مانييييييييييييييييييييي؟ ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ اي خبرت کي گفت ماني رو با خودت بر داري بياري؟

ماني همون لحظه بهشون ميرسه و با لبخند سلامي جمعي ميکنه و آرياناي از همه جا بي خبر رو به نانادي: جنابالي که صبح برا تور زدنش داشتي خودتو خفه ميکردي اين دوستتون هم که تا دو ديقه پيش از نيومدنش داشت شکست روحي ميخورد حالا چي شد يهو معترض شدين؟

با اين حرف سارا رسما آب شد تو زمين و نانادي به سمت آريانا خيز برداشت و مشتي نثار بازوش کرد و مشغول سر و کول هم پريدن شدن.

- سارا با سري رو به پايين و خجالت زده رو به ماني: ببخشيد استاد راستش نانادي داشت شوخي ميکرد. ما منظوري نداشتيم.

- ماني لبخندي آروم به صورت سارا ميپاشه و : خانوم مجد آريانا پسر شوخي هست شما خودتون رو معذب نکنين. راحت باشين. من متوجه شدم خودم. در ضمن من اينجا استاد نيستم فقط ماني هستم.

راستي آقا بابک تبريک ميگم بهتون. بالاخره يه نفر يه بار تونست اين نانادي ما رو مجبور کنه سر کلاس درس گوش بده و مهمتر از اون جزوه بنويسه و بحث بکنه و واقعا کار بزرگي کردين.

- نانادي رو به ماني ميکنه: به قول بابک چيز بزرگ اگر ميخواي بايد کار بزرگي هم براش بکني. کم چيزي نيست من اين بابک خرخون رو از راه به در کردم آوردم اسکي.

- کاملا حرفشو ن متين بوده.

- راستي ماني يکي طلبت ه. پس امروز خيلي مواظب خودت باش که بلا ملا سرت نيارم.

- آخه چرا نانادي؟

- چرا؟؟؟؟ روتو برم. کي بود منو سر کلاس ضايع کرد؟ خانوم اگه قانوني ميتونين ثابت کنين حرفتون رو بگين وگرنه خفه شين.

- اولا من اينجوري نگفتم. بعدم مگه دروغ گفتم. هر کس ديگه اي هم بود همين جواب رو ميدادم. يه کم درس بخون تا وقتي استادت اينجوري گفت مثل بابک ماده قانوني بذاري جلوش.

- اتفاقا برا همين تصميم گرفتم اين بابک جون رو جا تقلب بذارم تو جيبم هر جا رفتم که تو جواب در نمونم.

- همين ديگه. همش دنبال تقلبي. تا کي سرت

- خيله خوب کوتا بيا تکراري شده حرفت. نترس نه سرم به سنگ ميخوره نه اشکم رو مي بيني. حالا هم بزنين بريم.

همونجور که روي برف هاي جلوي ساختمان هتل رو به آفتاب لم داده سرش رو به کنار بر ميگردونه و سارا رو ميبينه که به آريانا تکيه داده و دستش رو محکم تو دست گرفته و ماني هم از پشت هواشو داره تا نيفته و دو تايي تمام تلاششون رو به کار گرفتن تا يه روزه اسکي با snow board رو به سارا ياد بدن که تصميم گرفته به جاي دَبِل بازي با اِسنو بُرد رو ياد بگيره و بابک هم در حال پايين اومدنه.

لحظه اي بعد بابک کنار نانادي مياد و چوب هاش رو از پا جدا و داخل برف ميکوبه و کنار نانادي ميشينه: دختر آخه تو چرا همه کارت با همه بايد فرق بکنه. تو که ميخواي آفتاب بگيري خوب برو رو پشت بوم خونتون تو برفا بخواب و آفتابت رو بگير ديگه برا چي اينهمه پول ميدي بياي پيست. واقعا نمي فهمم چرا خودتو رنگ زغال ميکني.

- سکوت کن آقا بابک. بابا خسته شدم. تو که عين فرفره ميري آدم به گرد پاتم نمي رسه. اين سارا هم که ماشالا به يکي رضايت نداده و جفت کيس ها رو چسبيده و بهانه شم ياد گرفتن با اين اسنو ست. منم تنهايي بهم مزه نمي ده.

- خوب يه کم تند تر بياي ميتوني با من همراه شي.

- واي نه سکته ميکنم انقدر تند ميري. همش فکر ميکنم الان ميري تو دره.

- آخه خل خدا اين پيست برا من مثل راه صاف ميمونه. تازه خطري هم نداره به جان خودم. انقدر ترسو نباش.

- بابک؟

- بله؟

- ببينم تو از چند سالگي اسکي رو ياد گرفتي؟

- از 2 سالگي.

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟ يعني چي؟ چطور مامان بابات مي بردنت؟

- تو مهد ياد گرفتم.

- ها؟؟؟؟ چي ميگي تو؟

- من اطريش به دنيا اومدم و تا سه سال پيش هم اونجا بودم.

- دروغ ميگي. اون وقت پس الان اينجا چيکار ميکني؟ زده به سرت؟ خوب برگرد همون جا. ببين من الان از فضول درد دارم ميميرم ميشه يه کم توضيح بدي بهم؟

- من مامانم ايرانيه و بابام اطريشي. البته اصليت پدرم هم ايرانيه ولي دنيا اومده اونجاست. پدرم و مادرم هر دو مهندس عمران هستن و هر دو دانشجو بودن . اونم تو يه دانشگاه و ديگه برو تا ته. خوب منم همون جا دنيا اومدم و اونجا هم يه جورايي اسکي يکي از ورزش هاي عادي هست که همه از بچگي ياد ميگيرن و حتي تو برف نکوبيده ما اسکي ميکنيم.

- خوب ادامه اش. اينجا چيکار ميکني؟

- پنج سال پيش پدر بزرگم فوت کرد و ما اومديم ايران. پدر و مادرم خيلي سعي کردن تا مادر بزرگم رو راضي کنن که بياد با ما اطريش اما زير بار نرفت و ما دوباره برگشتيم اطريش. اما مامانم هميشه بي تاب مامانش بود. خوب حقم داشت. تا اينکه دو سال پيش مامان بزرگم دچار فراموشي شد و اين همه چيز رو سخت تر کرد و از اونجايي که همين يه بچه رو هم داره مامان بزرگم و با توجه به وضعيت مامانم، بابام تصميم گرفت بيايم ايران زندگي کنيم. اونا به من گفتن ميتونم بمونم اما خوب ما هميشه با هم بوديم و دلم نمي خواست ازشون دور باشم. براي همين منم باهاشون اومدم ايران. اون موقع 17 سالم بود و ميتونستم وارد دانشگاه بشم اونجا ولي اينجا همه چيز فرق ميکرد. مجبور شدم برم مدرسه تطبيقي و خلاصه کلي بالا پايين کردم تا بالاخره بعد از سه سال کنکور شرکت کردم و الانم که در خدمت شما هستم.

- بابا تو چه پشتکاري داري. من به عمرم همچين آدمي نديده بودم. من بودم ده دفعه کم آورده بودم.

- نه نانادي. خودت رو دست کم نگير. من ميدونم تو پشتکارت از منم بيشتره. يه روزي ميرسه که اينو به خودت هم ثابت ميکنم. فقط يه کم طول ميکشه اما من مطمئنم اون روز ميرسه. خوب حالا با يه نوشيدني گرم چطوري؟ بريم تو رو مبلاي دم شومينه؟ موافقي؟

- بر اون کسي که مخالفه لعنت.

روبروي هم در حال نوشيدن نسکافه اند که سارا و ماني و آريانا هم از راه ميرسن. سارا در حاليکه تقريبا سنگينيش رو روي آريانا انداخته به سمت مبل مياد و با کمک آريانا روي مبل ميشينه و : ممنون آريانا.

نانادي با خنده و آروم کنار گوش بابک زمزمه ميکنه جانم؟؟؟؟؟؟ اينا چه صميمي شدن. به بگو يه اين استادم صدا کنه ببينيم شايد اون ماني جون شده باشه؟؟؟؟

- بابک با خنده رو به نانادي ميکنه و آروم: شيطوني نکن دختر آروم بگير.

- ببينم سارا چرا داغون شدي؟ ميلنگي. عصا لازم شدي.

- همش تقصير اين آريانا ست. هي ميگم تو رو خدا بسه کوتاه نمي ياد. آخرم انقدر با آقاي راد من بيچاره رو هل دادن که به اندازه يه سال زمين خوردنم پر شد. ديگه دست و پا برام نموند.

- نانادي با خنده و آروم زير گوش سارا زمزمه ميکنه يه جاييه مبارک يادتون رفت.

- خفه شو بي تربيت.

- ببينم راستي از کي انقدر با آريانا جون صميمي شدين؟ تو که عمرا ميخواستي خواهر شوهرت بشم. چي شد؟ خر شدي؟

- خفه شو.

*****

بهار با همه قشنگي هاش سلام گرمي به زمين کرده بود و فرش سبزش رو رو زمين پهن کرده بود و فخر فروشي ميکرد. دوباره بعد از تعطيلات عيد دانشگاه ها باز و زندگي روزمره شرع شده بود و روزها همچون برق و باد از کنار هم ميگذشتند و کم کم دوباره به فصل امتحانات نزديک ميشدند. همه مشغول جزوه گرفتن و کپي کردن و اشکال بر طرف کردن بودن به جز نانادي که هنوز هم بر همون صراط قبلش استوار بود و سر گرم اين روز مرگي ها و بي خيالي هاش و منتظر بود امتحانات شروع بشه تا دوباره چند صباحي سرگرم تقلب نويسي ها و گذروندن امتحانات و بعد از اون خلاصي و به قول معروف فصل تابستان و ولگردي در کوچه هاي عاشقي و ...

*****

- الو بابک سلام؟

- سلام نانادي. چرا صدات گرفته؟ خوبي؟

- نه. سرماي خيلي بدي خوردم. اصلا حالم خوش نيست. دارم به قولي تو تب ميسوزم.

- آخه چه موقعه سرما خوردنه تو اين هوا؟

- شانس ديگه. ببين مي توني قسمت هاي مهمي که فکر ميکني ممکنه فردا ازش سوال داده باشه اين استاده بهم بگي من علامت بزنم؟ راستش اصلا ناي کل کتاب رو تقلب نوشتن رو ندارم. آريانا هم که غير ممکنه بشينه اينهمه بنويسه ميخوام جاهايي که فکر ميکني ممکنه سوال باشه بگي بهم که همونا رو بگم کمک کنه بنويسم.

- باشه باشه. اتفاقا سوالاش مشخصه از کجاهاس بيشترش. کتابت رو باز کن صفحه هايي که ميگم علامت بزن.

...

- آريانا جان من بيا اين دو صفحه رو هم بنويسي ديگه تمومه.

- واي کلافه ام کردي دختر. آخه کجا بنويسم. نيم وجب کيف پول دادي دستم مگه فکر کردي چند طرف داره که بخوام اينا رم جا بدم.

- واي جون من غر نزن آريانا. يه کم ريز تر بنويسي اين گوشه هنوز جا داره.

- من موندم تو چطوري ميخواي سر جلسه از اين رو بنويسي. برو چهار تا کاغذ بر دار بيار بنويسم رو اين کيف قهوه اي تا اين مورچه هاي سياه رو ببيني که کور شدي.

- واي کاري که ميگم بکن. تو سالن افتادم هزار تا مراقب هست. با اين حالم نمي تونم حواسم رو بدم که کي کاغذا رو در بيارم کي جمع کنم. کاري که ميگم بکن.

*****

- واي تو چرا اين شکلي شدي نانادي؟ حالت خوبه؟ بابک گفت سرما خوردي ولي ديگه فکر نميکردم انقدر وضعت خراب باشه.

- سارا دارم ميميرم. از يه ور تب دارم از اون طرف سردمه. يعني به حال مرگم. يه ده بگيرم کلامو ميندازم هوا.

- بابک با نگراني صورت نانادي رو نگاه ميکنه و : خيلي حالت بده. ميدونم. کاش ديروز يه سر ميرفتي دکتر. يه پني سيلين ميزدي الان بهتر بودي.

- بابا نمي شد. اين امتحانه نبود مي رفتم اما اين امتحانه از يه ور ناي تقلب نوشتن نداشتم اين آريانا هم که تا بالا سرش واي نستم کار رو درست انجام نميده. تازه بالاسرش بودم و باز انقدر درشت درشت نوشت اين تقلب ها رو که به زور آخراش رو جا دادم.

- به خدا اگه يه دور ميشستي ميخوندي از اين دردسرش کمتر بود.

- بي خيال بابک. نهايتا پاس نميشه ديگه. عيبي نداره.

*****

سالن تو سکوت سنگيني فرو رفته. همه سر ها رو به پايينه و همه مشغول نوشتن. بوي ادوکلني گس بينيش رو پر ميکنه و اين گسي ناخوداگاه ترسي رو تو وجودش مياره و دلش پايين ميريزه. اين حس رو کم پيش ميومد تجربه کنه اما بي سابقه هم نبود. گاهي بعضي مکان ها و بعضي بو ها و صداها ناخوداگاه يه حسي تو وجودش ميريخت درست مثل همين حالا. سوال اول رو نوشته بود و چشماش رو براي لحظه اي بست تا اين سنگيني پلک هاش از تب کمي کمتر بشه که احساس کرد بو هر لحظه قوي تر ميشه و بعد صداي قدم هايي محکم هم بهش اضافه شد. ناخوداگاه مثل هميشه چشماش باز ميشه و نگاهش به سمت پايين حرکت ميکنه و روي يک جفت کفش مردونه شيک و براق چرم مشکي ثابت ميشه و ناخوداگاه مشتاق ديدن اون صورت. نگاهش آروم آروم به سمت بالا حرکت ميکنه و اولين چيزي که توجهش رو جلب ميکنه دو چشم گيراي مشکي روي صورتي گندمي و کشيده. باورش نميشه اما اين مرد اونقدر جذابه که لحظه اي ناخوداگاه محو صورتش ميشه و بعد با اخم عميق روي صورت مرد با خجالت نگاهش رو به سمت پايين ميگيره و تو دلش بلوايي به پا ميشه. دلش ميخواد يکبار ديگه سرش رو بالا بگيره و اون نگاه رو تو ذهنش ثبت کنه. چيزي تو نگاه قدرت صاحبش رو به رخ ميکشه و حسي عجيب رو تو وجود نانادي بيدار ميکنه. بالاخره نگاهش رو دوباره بلند ميکنه روي صورت مرد که انگار اون هم تمام حواسش رو متمرکز کرده روي نانادي. وقتي نگاهش رو به چشماي مرد که به نظر ميرسه هم سن هاي آريانا يا ماني باشه ميدوزه ناگهان اخم صورت مرد پر رنگ تر روش زوم ميشه. انگار داره هشدار ميده و همين باعث ميشه نانادي نگاهش رو ازش بگيره و دوباره سرش توي برگه هاش بره. 

احساس گرماي عجيبي ميکنه. انگار گر گرفته باشه. به نظرش ميرسه که هر لحظه تبش داره بالاتر ميره. ناخوداگاه تمرکزش به هم خورده و دائم تصوير مرد جلوي چشمش مياد با کت و شلوار طوسي تيره و پيراهن سفيد. مرد چيزي از هيچ نظر به نظرش کم نداره جز اون اخم عميق و نگاهي که انگار تا عمق چشماي نانادي نفوذ کرده بود. نانادي احساس ميکنه زير نگاه مرد قرار داره هنوز. تو ذهنش دنبال اين ميگرده که اين مراقب رو سر جلسه ديگه اي هم ديده يا نه که مرد با قدمهايي محکم از کنارش رد ميشه و چند صندلي جلوتر به سمت شاگردي خم ميشه و با صدايي کوبنده رو به دانشجو: سوالات واضحه. سوال نکنيد پس. و دوباره عقب گرد ميکنه و از مقابل نانادي رد ميشه.

نانادي کلافه از به هم خوردن حواسش و اين تب لعنتي و درگيري فکرش با عصبانيت برگه سوال رو از روي ميز بلند ميکنه و مقابل صورتش ميگيره و تمام خواسش رو سعي ميکنه تا جمع سوالات بکنه. هنوز چهار سوال جواب نداده داره که تنها سه سوال جوابش روي کيف پولش نوشته شده. چشماش انقدر خسته ست که براي خوندن جواب ها مجبوره دائم چشماش رو تنگ و متمرکز رويه چرمي کيف پول بکنه. چند خطي رو با جون کندن ميخونه و شروع به نوشتن ميکنه که بوي گس رو باز تو نزديکيش حس ميکنه و قدمهايي که حرکت ميکنه و با فاصله کمي از صندليش متوقف ميشه. سرش رو بالا مياره. نگاه مرد طوفانيه. انقدر که کنترل نانادي رو به هم ميزنه و ترس رو دوباره به جونش ميندازه. سرش رو سريع پايين ميندازه و نگاهش رو به برگه ميدوزه. دوباره حواسش به کل پرت و جواب از ذهنش بيرون ميره. اه نانادي چته؟ حواست رو جمع کن احمق. دو ديقه به هيچي جز اين امتحان کوفتي فکر نکن و تمومش کن ديگه. همينجوري يه سوال رو اصلا نداري يکي رو هم که اين آرياناي احمق انقدر بد خط نوشته نصفش رو بيشتر نتونستي بنويسي پس حواست رو جمع کن.

دوباره کيف پول رو با زحمت زياد مقابل چشماي مرد که انگار با تمام قوا روي برگه و ميزش زوم شده ميدوزه و سعي ميکنه کلمات رو بخونه که مرد درست بالا سرش قرار ميگيره و با صدايي محکم و خشمگين و در عين حال کنترل شده و پايين شروع به حرف زدن ميکنه. چند ثانيه اي طول ميکشه تا کلام مرد براش مفهوم بشه. انگار ته لهجه عجيبي داره

- خانوم برگه تون رو نمي خواين بدين؟

نانادي نگاه متعجبش رو اول به برگه اش و بعد به صورت مرد ميدوزه که خشم و صلابت چهره مرد وادارش ميکنه سرش رو پايين بگيره و با صدايي که تلاش ميکنه تا لرز توش مشخص نباشه: نه... هنوز سه تا سوال رو ننوشتم.

- بهتون پيشنهاد ميکنم برگه رو بدين و برين چون اينجوري به نتيجه مطلوبي نمي رسين.

- نانادي گنگ نگاهش رو به مرد ميدوزه و با اخم و جديت: فکر کنم هنوز سه ربع تا پايان امتحان مونده و اصولا مراقب ها تا پايان جلسه اجازه گرفتن برگه ها رو ندارن اولا. دوما به خودم مربوطه که به نتيجه اي ميرسم يا نه.

مرد بار ديگه نگاه عصبانيش رو به صورت نانادي ميدوزه و بعد بي هيج کلامي از کنارش حرکت ميکنه و نانادي تو دلش شروع ميکنه به فحش دادن به مرد. مرتيکه جو گير تا مي بينن يکي نگاشون کرد سريع جو ميگيرتشون. تحفه. تقصير تو هم هست ديگه نانادي خانوم. عوض چشم چروني خبرت حواستو بده به برگه ات و بنويس پاشو برو ديگه.

دوباره شروع ميکنه به خوندن تقلب هاي روي کيف و هر لحظه با چشماي تنگ تر روي کيف رو ميخونه و همزمان روي برگه مي نويسه و براي رد گم کني هر چند ديقه برگه رو بالا پايين ميکنه و روي کيف ميگذاره يا در و ديوار رو نگاه ميکنه. اين بدترين امتحانش بوده اونم تو بدترين روز اونم با وجود چنين آدمي که خود بخود همون يه ذره حواسي که داشته رو هم ازش گرفته. انقدرم تقلب هاي آريانا گند بوده که پدرش در اومده.

ساعت تقريبا اواخر فرصت امتحاني رو نشون ميده و کم کم سالن خالي شده و حالا تنها مرد اخمو و يه زن ديگه توي سالن هستن. زن انگار تو يه دنياي ديگه ست و اجازه داده تا دانشجوها از اين آخرين لحظات و امداد هاي غيبي حداکثر استفاده رو برن و اما مرد با نگاه تيز و برنده اش جلوي حتي کوچکترين گردش سري رو گرفته.

نانادي که به کل همه چيز دست به دست هم داده بوده تا اين گند ترين امتحانش بشه و تقريبا جزو نفرات آخري باشه که از جلسه بيرون ميره براي بار آخر نگاهش رو به برگه سوال ميدوزه تا شايد بتونه حد اقل يک خط براي سوال مربوطه بنويسه اما از اونجايي که اين سوال اصلا توي تقلب هاش نبوده و از اونجايي که ميدونه استاد هم اهل نمره کيلويي دادن نيست با نا اميدي سرش رو روي برگه حرکت ميده و تصميم ميگيره برگه رو بده. سرش رو بالا ميگيره تا خودکار هاش رو جمع کنه که مرد با همون نگاه برانيش مثل عجل بالاي سرش مياد و بدون حتي يک کلام حرف لحظه اي به برگه نانادي خيره ميشه و بعد خودکار قرمز رو روي برگه ميکشه و کيف نانادي رو بر ميداره و رو به نانادي با لحني کوبنده

- حالا ديگه وقت امتحان تموم شده و متاسفم که بايد عرض کنم به هيچ نتيجه اي نرسيدين خانوم راد که اگر برگه رو داده بودين شايد به نتيجه اي ميرسيدين. به حرمت حال نا خوشتون بهتون فرصت دادن برگه تون رو دادم ولي انگار گاهي حرمت شکني بايد کرد.

نانادي با صورتي که حالا درست رنگ گچ بود و نگاهي وحشت زده چشم ميدوزه به مرد و باز همون صداقت هميشگي اش باعث ميشه به جاي کتمان نگاه ملتمسش رو به مرد بدوزه و زير لب: خواهش ميکنم بي خيال بشين. شما که فقط مراقبين و تا حالا هم چشمتون رو بستيد حالا هم ببنديد.

- مثل اينکه متوجه نيستيد روي برگه رو خط زدم. ميتونيد تشريف ببريد.

- نگاه وحشيش رو ميدوزه به چشماي مرد و حالا که آب از سر گذشته ترس رو از خودش دور و با لحني برنده رو به مرد ميکنه : خيلي عقده اي هستي. خوب شد استخدامت کردن به عنوان مراقب وگرنه به جان خودم اين دانشگاه لنگ ميموند. کيف پولم رو بده. و همزمان دستش رو به سمت کيف پول ميبره که دستش به دست مرد ميخوره و نانادي ناگهان از سرماي بيش از حد دست مرد مي لرزه و مرد از گرماي بيش از حد دست زن متعجب ميشه و بي اراده

- تب تون خيلي بالاست.

- به تو ربطي نداره و با سري بر افراشته و گامهايي که تلاش ميکنه تا ضعف رو توش پنهون کنه تا بيش از اين جلوي مرد خورد نشه به سمت در ميره.

نيم ساعت بعد مرد با کيف چرمي در دست و گامهايي محکم به سمت درب خروج ميره و پشت ساختمون کليد ماشينش رو در مياره که دوباره دختر رو ميبينه که از روبرو مياد و اين بار با حالي به مراتب خراب تر و تکيه داده به شونه پسري بلند قد. ناخوداگاه گام هاش رو کند تر ميکنه و لحظه اي بعد به وضوح صداي پسر رو ميشنوه

- نانادي مطمئني ميتوني خودت بري؟ ببين من مي تونم با ماشين خودت ببرمت بعد بر گردم ماشينم رو بر دارم ها.

- نه بابک خوبم ميرم خودم.

- نانادي ديگه بهش فکر نکن. بي خيال.

- مرتيکه عقده اي. غير ممکن بود اگه حالم اينجور خراب نبود بتونه ازم تقلب بگيره. مرتيکه عوضي ولي بابک حيووني گفت برگه تو بده برو ها.

- اي دختره خل. مثل اينکه تبت خيلي بالا رفته هذيون ميگي ها. تکليفت با خودتم معلوم نيست. دو ديقه فحشش ميدي دو ديقه بعد پشيمون ميشي.

- ولي خوب حالش رو گرفتم. حقش بود.

بابک در ماشين رو باز ميکنه و درست تو همون لحظه چشم نانادي به مرد مي افته که به سمتشون داره مياد و تنها چند قدم فاصله داره. و با همون اخم عميق و جدي.

ناخوداگاه و سريع خداحافظي ميکنه از بابک و سريع داخل ماشينش ميشه و چشم ميدوزه به مرد و منتظر تا بياد کنار ماشينش و ازش عذر خواهي کنه يا حرفي بزنه که ناگهان صداي ريموت ماشيني حواسش رو پرت ميکنه. نگاهش به سمت چراغ هاي راهنماي ماشين بي ام و پارک شده کنار ماشينش مي افته که مرد در ماشين رو باز ميکنه و بدون حتي گوشه چشمي نگاه به نانادي وارد ماشين ميشه و در رو ميبنده و استارت ميزنه. تو ذهنش اين سوال ميچرخه که اينجا مخصوص پارک ماشين اساتيده پس اين مرد؟؟؟؟؟؟؟ اما تو همين لحظه و نا خوداگاه فکري شيطاني تو وجود نانادي بيدار ميشه. نانادي چند ديقه اي معطل ميکنه تا مرد راه مي افته و بعد با يه حرکت سريع ماشينش رو از پارک در مياره و با سرعت از کنار ماشين مرد که تازه از ورودي دانشگاه خارج شده سبقت ميگيره و تو آخرين لحظه ماشين رو به سمت ماشين مرد ميگيره و با شدت آينه اش رو به آينه ماشينش ميکوبه و بعد لحظه اي توقف و لبخندي پيروزمندانه بر لبش مينشونه و نگاهش رو به چشمان مرد ميدوزه.

مرد نگاهي پر تاسف به نانادي ميدوزه و سرش رو آروم به طرفين حرکت ميده و گاز ميده و از کنارش رد ميشه.

نانادي شکست خورده تازه به اين کار احمقانه اي که کرده فکر ميکنه و حق رو به نگاه پر تاسف مرد ميده و با شرمندگي اي که ديگه نه ميتونه چيزي رو عوض کنه و نه سودي داره به خودش فحش ميده و پاش رو روي گاز فشار ميده و به سمت خونه ميره.

پيمان دوباره ياد دختر مي افته و تقلب عجيب و در عين حال حرفه ايش. شايد اگر خودش هم اون چند سال رو با ساينا سر و کله نزده بود امروز نمي تونست تقلب اين دختر رو بگيره. اما اون متفاوت بود. چه چيز متفاوتي تو وجودش بود؟ نگاه وحشيش؟ جسارتش؟ کلام برنده اش؟ تنديش؟ يا حرف ها و تغيير موضع ناگهانيش و دفاع از خودش؟ يا شايد هم اون عکس العمل احمقانه اش و تلافي کودکانش؟؟؟؟؟

با تني خسته از ماشين پياده ميشه و خودش رو از پله ها بالا ميکشه و مثل هميشه دستش رو لحظه اي بيهوده روي زنگ نگه ميداره و بعد با سستي کليد رو در قفل ميچرخونه و در رو باز ميکنه. حالش انقدر خرابه که ناي قدم از قدم بر داشتن نداره. خودش رو از پله هاي مقابل سالن بالا ميکشه و لحظه اي بعد وارد طبقه دوم و اتاق خوابش ميشه. تنش همچون کوره ميسوزه اما بيشتر از تنش درونش داره ميسوزه. نميفهمه چشه. پرده هاي پنجره اتاق رو با غيض ميکشه و در رو به روي نور ميبنده و اشک از روي گونه هاش جاري ميشه. دلش تنگه. گرفته. اما از کي؟ از چي؟ چرا؟ نانادي چته؟ اين چه حاليه؟ نکنه برا تقلبي که ازت گرفته داري گريه ميکني؟ تو که انقدر ضعيف نبودي. چت شده؟ خوب به جهنم. مگه آسمون به زمين اومده؟ افتادي که افتادي دوباره واحد رو ميگيري. گريه اش بلند تر ميشه و ناخوداگاه دلش ميگيره و با صدايي بلند مامان رو صدا ميکنه.

- مامان.... مامان کجايي؟ چرا بازم نيستي؟ چرا هميشه حسرت به دل موندم که بيام و تو باشي؟ از وقتي هفت سالم بود بايد ميومدم و پشت در با ذوق و شوقي که تو در رو به روم باز ميکني دستم رو روي زنگ ميذاشتم و بعد با دلي پر غم کوله ام رو از پشتم در مياوردم و دنبال کليدم مي گشتم و در رو باز ميکردم و ميومدم تو يه خونه خالي که انقدر سکوتش ترسناک بود که ديوارها هم صدا ميدادن و من به خودم ميلرزيدم و برا فرار از اين ترس و سکوت تلويزيون رو روشن و صداشو به عرش اعلا ميرسوندم. غذام رو خودم گرم ميکردم و هر بار حواسم رو جمع ميکردم که اينبار زيرش رو نسوزونم تا تو بياي و بهم بگي پس کي ميخواي بزرگ بشي خانوم بشي. سرگرميم نگا کردن به برنامه بر ميگرديم به خانه بود که بشينم آشپزي و گلدوزي و کوفت نگاه کنم چون برنامه ديگه اي نداشت اون ساعت. کيف و کتابم رو پهن کنم و مشقامو بنويسم و خودم به خودم ديکته بگم و بعد تو عالم بچگي و سادگي فکر کنم اگه غلط نداشته باشه ديکته ام خانوم معلم ميفهمه خودم به خودم ديکته گفتم، پس يه کلمه رو غلط بنويسم و بعد زيرش يه دايره گنده بکشم که توش يه 19 بنويسم که يعني تو نمره دادي بهم. مامان!! تو فهميدي من کي بزرگ شدم؟ هيچوقت فهميدي چه شبايي شام نخورده همونجا دمه تلويزيون خوابم برد و صبح از اينکه تو تختم چشم باز ميکردم ميفهميدم شماها اومدين خونه. مامان فهميدي چه شبايي ترسيدم از اينهمه سکوت اما تو کجا بودي؟ تو شرکت بابا. بالاسر نقشه کش و کارمند. آخه تو مهندس معمار بودي. زن که نبايد بشينه خونه بچه بزرگ کنه. بايد تو اجتماع باشه. بايد رئيس باشه. مدير باشه. دستور بده. کي گفته زن بايد کهنه بچه عوض کنه، بچه شير بده، بچه تربيت کنه. مگه من بزرگ نشدم؟ اونم با پوشک جاي کهنه. پامم اگه سوخت اکسيد دو زنگ و پودر بچه بيبي جانسون بود ديگه. با شير خشک. خوب وقتي از اول بهش شيرت رو ندي عادت ميکنه ديگه. اصلا هم نمي فهمه که اين دو تا چه فرقي با هم دارن. گور باباي اون گرمايي هم که ميخواد وقت شير خوردن از سينه مامانش از تن مامانش بگيره و اون امنيت خاطر و وابستگي. اصلا برا چي بايد بچه وابسته بشه. مگه من رو تربيت کردين؟ تربيت بايد تو ذات بچه باشه. هه. مامان چه کمبودايي داشتم و تو چشمات و بسته بودي و نديدي. الانم کم دارمت. دلم هواي گريه تو آغوش تو رو داره اما کجايي؟ بازم تو همون شرکتت. پيش بابا. تو راست ميگي بچه ها يه روزي ميرن سر خونه زندگيشون تو ميموني و شوهرت برا همديگه. پس کار تو حتما درست بود. مامان دلم ميخواست سرمو قايم ميکردم تو سينه ات و تو آروم آروم پشتم رو ميماليدي و پا به پام اشک ميريختي و وقتي خوب آروم شدم باهام حرف ميزدي دردمو مي فهميدي و راه و چاه رو بهم ميگفتي. وقتي امتحان داشتم و تو نبودي تا اشکالامو برام حل کني و بهم توضيح بدي فکر ميکردي چيکار ميکردم که معدلم نوزده بيست کمتر نشه تا تو آريانا رو به رخم نکشي؟ آره مامان کف دستم تقلب مينوشتم ميرفتم سر امتحان و با ترس و لرز وقتي به سوالش ميرسيدم از رو دستم جوابو مينوشتم و تو شب ميديدي دستم روش نوشته شده اما چيکار ميکردي؟ سرم داد ميزدي که باز رو دستت خط خطي کردي. مامان حتي به خودت زحمت ندادي يه بار که ببيني اين خط خطي رو دستم چي هست. که بفهمي تقلبه. که ببيني دردم چي بوده که تقلب نوشتم که بهم بگي اين راهش نيست. مامان من بزرگ شدم. دختر کوچولوي با نمک فاميل که همه حسرت يه شب داشتنشون يه ساعت تو مهموني بقل گرفتنش رو داشتن جلوت بزرگ شد اما تو وقتي برا اين کارا نداشتي براش. بايد خانوم ميبود و خانوم بودن با اين چيزا جور در نمي اومد که. هه بغل مال بچه هاي لوسه نه دختر بزرگ مامان. کل چيزي که از بچگي و دنياش مزه کردم يه اسم بود. نانادي که هر بار جاي ناديا به زبون مياوردين ذوق کنم که دارم بچگي ميکنم و لوس مامان بابام. برا همين هنوزم با ناديا مانوس نيستم مامان. تو که نبودي و نيستي هنوزم مامان اما کاش لا اقل بابا بود که هر بار از کسي ميشنيدم دختر عزيز دردونه باباست لمسش کنم. بابا حتي حسرت به دل آغوش گرمه تو هم موندم. کي ديدمت اصلا بابا؟ تو بيشتر از اينکه مال من باشي مال کارگراي سر ساختمونات بودي. اونا بيشتر از من تو رو ميديدن. به زور ساعت هشت و نه شب شما دو تا خونه پيداتون ميشد. يعني کارتون مهمتر از اين گرماي خونمون بود؟ هر بار دهن باز کردم گفتي چيت کمه؟ اوورت خرج ميکني. هر جور کفش و لباس ميخواي ميخري. سالي دو بار مسافرت خارج ميري. اسکي رستوران و کوفت و زهر مارتم که به راهه. ديگه دردت چيه؟ بابا نفهميدي دردم درد بي درموني بود. درد گرمي دستات بود. رو سر و کولت پريدن و بالا رفتن. اما تو هم برام وقت نداشتي. آريانا کجا بود؟ تو مدرسه کوفت و زهر ماري که تا 6 بعد از ظهر ناهارشم بدن و مثلا نمونه کوفت و زهر مار تيز هوشان. بازم اون از من وضعش بهتر بود از 6 بعد از ظهر ميومد تو دفترتون پيش شماها. يه نگاهي به کيف و کتاب و درسش ميکردين. يه دستي به سرش ميکشيدين اگه جايي گير ميکرد يکي بود براش سوالش رو حل کنه. نا شکري نميکنم که بازم از شماها برام بيشتر محبت کرد و هوامو داشت. وقتي دانشگاه رفت باز تنها شدم. ديگه زندگيش تو دوستاش و تفريحاي پسرونه شون بود. اما حالا اونم نيست. صبح ميره تو اون شرکت بازرگانيش و شب اگه خيلي خوش شانس باشم شام مياد که با هم بخوريم. شماهام که ديگه از وقتي رفتم دانشگاه همون شام يه خط درميوني که با هم ميخورديمم حذف کردين که با دوستات برو بيرون با آريانا بخور تنها بخور. بزرگ شدي. خودت يه چيزي درست کن.

- دارم تو تب ميسوزم اما کدومتون يه زنگ زدين بهم بگين مردي زنده اي؟ خوبي؟ دکتر نمي خواي بري؟ اگه حرفم بزنم ميخواين بگين ماشين زير پات بود ميرفتي خودت. خوش به حال اونايي که هيچي ندارن اما اين همدلي و با هم بودن رو دارن. يه مامان که براش عار نباشه دست بچه اش يه ليوان آب پرتقالي که خودش گرفته بده. وقتش اينجور وقتا طلا نباشه برا پول رو پول گذاشتن و ....

آريانا در رو باز ميکنه و سکوت و تاريکي خونه بهش نشون ميده که کسي خونه نيست. همونطور که پله ها رو دو تا يکي به سمت بالا ميره لحظه اي به پشت سر بر ميگرده و رو به ماني کرده و اون رو دعوت به نشستن ميکنه تا لباسش رو عوض کنه و پايين بياد و برن به هتلي که قراره وکيل جديد شرکت رو اونجا ببينند.

کتش رو تنش ميکنه و دستش رو به سمت شيشه ادوکلن ميبره که صداي موبايل لحظه اي باعث ايستش ميشه. سرش رو بر ميگردونه به سمت تخت که تلفنش رو روش گذاشته اما تلفن زنگ نمي زنه و همچنان صداي زنگ گوشي اي مياد. بيشتر دقت ميکنه و ميبينه صدا از بيرون اتاق مياد. در رو باز ميکنه و بيرون ميره. صدا از اتاق نانادي ست. درش رو باز و چراغ رو روشن ميکنه. نانادي رو ميبينه تقريبا نيمه بيهوش روي تخت. بهش نزديک ميشه. صورتش رنگ گچه و انگار تو خواب ناله ميکنه. دستش رو دراز ميکنه تا صداش کنه که از گرماي دستش شوکه ميشه. سريع دستش رو به سمت پيشونيش ميبره. نانادي داره تو تب ميسوزه. تازه يادش مياد که نانادي صبح هم حال خوشي نداشت و از اينهمه بي فکري خودش ناراحت ميشه. نانادي رو صدا ميکنه که با بي حالي چشماش رو باز ميکنه

- آريانا گرمه. دارم مي سوزم.

- ميدونم عزيزم. ميدونم . تب داري. الان مي ريم دکتر. و نانادي رو از تخت بلند و حاضرش ميکنه و بعد بغلش ميکنه و به سمت پله ها ميره.

ماني با ديدن نانادي روي دستهاي آريانا نگران خيز بر ميداره به سمتشون و مقابل آريانا با نگاهي پر سوال و نگران مي ايسته

- حالش خوب نيست. سرما خورده بود و حالا هم تب داره. تبش خيلي بالاست. بايد ببريمش بيمارستان. تشنج ميکنه يهو.

*****

نانادي چشماش رو آروم باز ميکنه و نگاه خسته اش رو به ماني ميدوزه که روي صندلي پايين تختش نشسته و با نگاهي مهربون بهش چشم دوخته. با ديدن چشماي باز نانادي لبخندي بهش ميزنه و : سرم دومه اين. تبت خيلي بالا بود. 39.5 بود. خيلي شانس آوردي. ولي الان خيلي پايين اومده تبت خوشبختانه. چرا زنگ نزدي؟

- به کي؟

- به عمو، زن عمو. آريانا.

- خنده تلخي ميکنه و: اگه براشون مهم بود خودشون بهم زنگ ميزدن و مي فهميدن. من از صبح تب داشتم و حالم اين بود. تازه الان که خبر دارن کدومشون اينجان؟ بازم به معرفت تو.

- اشتباه نکن. آريانا بايد ميرفت يه قرار مهم داشتيم. هر دو بايد مي رفتيم اما حضور اون به عنوان رئيس شرکت مهمتر بود. برا همين بهش گفتم پيش تو ميمونم تا اون بره و بياد. ميخواست قرارش رو کنسل کنه اما واقعا الان شرکت تو شرايط پيچيده اي هست. منم گرفتار دانشگاه شدم. آريانا به يه وکيل احتياج داره که هر چه زودتر به کارا سر و سامون بده. واقعيتش کسي که هم کار بلد باشه هم مطمئن و کار بلد خيلي کم پيدا ميشه. راستين رو با بدبختي راضي کردم يه مدت بياد کاراي آريانا رو سر و سامون بده. نمي تونستيم قرار رو کنسل کنيم. چون اگه کنسل ميکرديم غير ممکن بود ديگه قرار بذاره. تو درک ميکني شرايط رو . نه؟

- من از وقتي يه بچه هفت ساله بودم درک ميکردم شرايط همه رو. ميدونم. هر کس گرفتاري هاي خودش رو داره. تو هم از زندگي انداختم. ببخشيد. پاشو برو به کارت برس ديگه. حالم خوبه سرم تموم شد خودم ميرم خونه. ممنونتم.

- وظيفمه پس بلبل زبوني موقوف. راستي بابک چند بار تماس گرفت. همينطور خانومه مجد. بابک خيلي نگرانت بود.

- پسر ماهيه.

- دوسش داري؟

- مثل يه دوست.

ماني ناگهان نگاهش کنجکاو ميشه و چشم به نانادي ميدوزه: ببينم يه چيزاي ديگه اي هم ميگفت. مي پرسيد بابت صبح هنوز ناراحتي؟ صبح چه خبر بوده؟ دعواتون شده بوده نکنه؟

خنده شيرين و آرومي رو لباش ميشينه که خيلي سريع با ياداوري اتفاق صبح تلخ ميشه و آروم زمزمه ميکنه: بابک و دعوا؟ نه. گفتم که بابک خيلي ماهه.

توي فکر فرو ميره. نانادي سر حال نيست. انگار يه غمي تو چشماش خونه کرده. هميشه نگاه نانادي رو ميتونست راحت بخونه انقدر که نگاهش صاف و ساده بود. و حالا ميتونه يه غم بزرگ يه سر درگمي حتي اشکايي که ريخته شده رو ببينه. ميدونه دروغ از دهن نانادي بيرون نمياد. پس رو به نانادي ميکنه و با نگاهي عميق

- نانادي چي شده امروز؟ از چي ناراحت بودي؟بهم ميخواي بگي؟ ميخواي باهام حرف بزني؟ چون هنوز نتونستي هضمش کني. درست ميگم؟

- آره هنوز نتونستم هضمش کنم و شايد هيچوقت هم نتونم اما ازم نپرس. نمي خوام بهت بگم.

- هر وقت خواستي خودت رو سبک کني بدون من هستم و ميتوني بهم اعتماد کني و درد دلت رو بهم بگي. باشه؟

- ممنون.

....

- سلام خواهر گل خودم. خوبي؟ نبينم اينحور بي حال باشي ها. تو بايد هميشه شر و شيطون باشي وگرنه من ديوونه ميشم. خوبي؟

تنها سرش رو تکون ميده و با غمي عميق که تو چشماش خونه کرده آروم زمزمه ميکنه: مامان اينا کجان؟

- برا يکي از پروژه هاشون مشکل پيش اومده بود مجبور شدن برن شمال. ولي فردا بر ميگردن.

چشماش رو آروم و بدون هيچ حرفي مي بنده تا اين اشک سمج پايين نياد. خودشم نميدونه امروز چرا انقدر ضعيف شده و دائم داره گريه ميکنه. نانادي مگه دفعه اوليه که نيستن؟ تو که ديگه عادت کردي. بي خيال بابا. گور باباي دنيا کرده. اما اشک سمج از گوشه چشمش فرود مياد. روش رو پشت به ماني و آريانا ميکنه: يه جوري لمس و بي حالم. ميخوام بخوابم. ببخشيد.

نانادي چشماش رو ميبنده و ماني و آريانا آروم شروع به حرف زدن ميکنن.

- خوب چي شد؟ ديدي راستين رو؟

- آره.

- مشکلي پيش اومد؟

- نه نه. اتفاقا همه چي خوب پيش رفت.

- پس چرا انقدر زود بر گشتي؟ مگه قراره شام نداشتين؟

- چرا وقتي فهميد خواهرم بيمارستانه و مامان اينا هم نيستن و تو مجبور شدي پيش نانادي بموني گفت قراره شام رو کنسل کنيم و پرونده ها رو هم ازم گرفت گفت ميخونه و بعد تماس ميگيره يه قرار ديگه بذاريم. مرد محترميه و خداييش خيلي پره. البته ايرادي که داره اينه که سرش خيلي شلوغه.

- خيالت تخت راستين يا قول کاري رو نميده يا اگه داد يعني خيالت تخت.

*****

آريانا آروم نانادي رو صدا ميکنه ولي جوابي نمي شنوه و در عوض صداي پرستاري پاسخش رو ميده: بهشون دارو تزريق کرديم خواب آوره. تا چند ساعتي يا ميخوابه يا نيمه خواب و بيداره. نگران نباشين.

آريانا و ماني تصميم ميگيرن از فرصت استفاده کرده و برن رستوران نزديک بيمارستان و شام بخورن و بر گردن.

دوباره صورت جدي مرد جلوي چشمش مياد. همون نگاه ، همون دو چشم براق و پر قدرت. همون اخم عميق. ناخوداگاه تنش ميلرزه. اين چه ترسي که از اين نگاه به وجودش ميريزه؟ چرا مرد دائم مقابل چشمش مياد؟ انگار چيزي تو وجودشه که ميخکوبش ميکنه. قدرت هر حرکتي رو ازش ميگيره. دوباره همون بوي گس رو تو بينيش حس ميکنه. دلش ميريزه. چرا دست از سرش بر نميداره؟ به بدنش حرکتي ميده و به سختي سرش رو بر ميگردونه به سمت در و چشماش رو به سختي باز ميکنه. انگار دو تا وزنه يک کيلويي به چشماش آويزون کردن. نه. کسي نيست. تنها تو خيال اين گسي رو حس کرده. دوباره چشماش رو ميبنده و اينبار گسي انگار تو کل اتاقش ميپيچه. شديد تر و نفس گير تر. سرش رو به طرفين تکون ميده تا فکر مرد رو از ذهنش بيرون کنه که صدايي تو گوشش ميپيچه. قدمهايي محکم و آروم که به سمتش حرکت ميکنه. صدا همون صداست. جرات باز کردن چشماش رو نداره. لحظه اي صدا متوقف ميشه و دوباره به حرکت در مياد. حالا قدم ها هر لحظه دور و دور تر ميشه. نانادي آروم باش. تب داري. خيال برت داشته. بسه نانادي. بسه. دستاش رو آروم روي گوشش ميذاره حالا صدا کمتر شده. آروم آروم دستش رو از روي گوش هاش بر ميداره و چشماش رو باز ميکنه.

هنوز صداي قدم ها تو گوششه که هر لحظه دور و دور تر ميشن. نگاهش با حسرت بيرون در نيمه بسته اتاق ثابت ميشه. خيالاتي شدم. اما شاخه گل رز شيري رنگ کنار تخت ......نگاهش روي گل ثابت ميمونه و با سر انگشتانش برگ هاشو لمس ميکنه. اين گل؟ يعني بود؟ يا....؟ نه نانادي باز خل شدي؟ آخه چه دليلي داره اون مرد بخواد اينجا بياد اونم با يه شاخه گل؟ هه. خواب ديدي ها. حتما آريانا برات گرفته بوده متوجه نشدي. آره. همينه.

*****

مرد با قدمهاي محکم از در اورژانس بيرون ميره و به سمت ماشينش آروم حرکت ميکنه. نگاه بي رنگ دختر باز جلوي چشمش مياد. پيمان يعني تو هم مقصر بودي؟ واقعا چرا اينکار رو کردي؟ چرا پيمان؟ دوباره ميخواي تکرار کني؟ دوباره ميخواي بري سر خط؟ مگه اون بار جواب داد که دوباره ميخواي امتحان کني؟ که چي بشه؟

مرد آروم دستش رو لاي موهاش فرو ميبره و نفسش رو پر صدا بيرون ميده و با نوک پا ضربه اي به سنگ کوچيک جلوي پاش ميزنه و دوباره اين کار رو تکرار ميکنه. اما فکرش يه جاي ديگه ست. سالهاي خيلي دور. شايدم نزديک.

....

- استاد خواهش ميکنم. مشروط ميشم. خواهش ميکنم اين بار رو نديد بگيرين. اگه مشروط بشم مجبورم ترم ديگه برا خاطر اين سه واحد دوباره حدود صد و پنجاه هزار تومن بدم. به خدا برام سخته. پدرم شرايطش رو نداره. تازه مجبور ميشم فقط يازده واحد بردارم. بعد از اون طرف يه ترم ديگه به ترمام اضافه ميشه و يه شهريه ثابت چهار صد تومني ديگه هم اضافه ميشه. ازتون خواهش ميکنم نديد بگيرين اين بار رو.

- اون موقع که تقلب ميکردي بايد فکر اين جا هاشم ميکردي. بهت گفته بودم اينبار ديگه چشمم رو نمي بندم. هر ترم سر جلسه نشستي و يه جور تقلب آوردي. هر بار خودم رو به نديدن زدم. گفتم من استادم نه مراقب پس نديد ميگيرم اما هر بار کارت رو تکرار کردي. بهت هشدار داده بودم دفعه بعدي در کار نيست. پس برو بيرون.

- شما چي ميفهمين از نداري و بد بختي؟ چي ميفهمين از اينکه بگم بابام با بدبختي و عملگي خرج دانشگاهم رو در مياره تا بتونم درسم رو ادامه بدم؟ برا شما چه اهميتي داره؟ آره يک کلام برم بيرون. مشکل منه که از کجا ميخوام ترم بعد پول واحد رو در بيارم. مشکل منه که از کجا ميخوام شهريه يه ترم اضافه رو بدم.

- دقيقا مشکل شماست. ميدونيد مشکل اصلي از کجاست؟ از اينجاست که يک بار حاضر نشدين به اين فکر کنين که به جبران اينهمه زحمتي که پدرت داره ميکشه و اين پولي که جون ميکنه تا در بياره و بده جنابالي دانشگاه ثبت نام کني، به خودت زحمت خوندن اون چهار تا کتابي که با پول همون بابا ميخري رو بدي و ازش به عنوان مرجع تقلب نويسي استفاده نکني که سر تا ته سال خاک بخوره و ته سال هم.... برات متاسفم.

- وقتي نمي فهمم چي رو بخونم؟ وقتي تو نيم وجب اتاق سه تا خواهر و برادر ريز و درشت دارن تو سر و کله هم ميزنن چطور چيزي بخونم؟

- اينا همش بهانه ست خانوم. برو کتاب خونه بشين بخون.

- ساعت 12 شب کدوم کتاب خونه برم؟

- شما تازه 12 شب ياد درس خوندن مي افتين؟

- نه تازه نه شب از سبزي پاک کني خلاص ميشم. نفس امثال شما از جاي گرم بلند ميشه. من از دانشگاه نرسيده بايد برم منشي يه شکم سير بشم که ته ماه 150 تومن بذاره کف دستم اونم با هزار منت و مثل سگم ازم کار بکشه. تازه اونم اگه به ته ماه برسه و نخواد همه جور سو استفاده اي هم ازم بکنه که. ساعت 7 شب نرسيده يه دستم تو سفره مامانم باشه و سبزي هاي مردم رو پاک کنيم و خورد کنيم و سرخ کنيم يه دستم تو کتاب خواهرم تا ديکته اش رو بهش بگم و ... . ما برا يه لقمه نون بايد جون بکنيم کسي جلومون سفره هفت رنگ پهن نکرده. با حقوق عملگي سر ساختمونم يه زندگي با سه تا بچه قد و نيم قد و يه شهريه دانشگاه آزاد در نمي ياد. حتما ميگين وقتي نداشتي غلط کردي رفتي دانشگاه آزاد اما به بابام چي ميگفتم که چشم اميدش من بودم و فردايي که ميخواست زير سنگم شده برام بسازه تا منم يکي بشم مثل شما. سرم رو بالا بگيرم و برا خودم کسي بشم. محتاج يه نون شب نباشم.

- بهت کمک ميکنم.

- يه عمر صورتمونو با سيلي سرخ نگه داشتيم که محتاج کسي نباشيم. اگه حرفي زدم برا کمک گرفتن نبود که اگه ميخواستم زير دين هر کس و نا کسي برم راهاي آسون تري هم بود.

- نميخوام همينجوري کمکت کنم. بهت کار ميدم. بيا تو دفتر من هم با رشته ات يکيه هم يه چيزي ياد ميگيري هم سرت خلوت تره و ميتوني به درساتم برسي سر کار همم حقوقش بيشتره. اگه ميخواي بهم ثابت کني که رو ناچاري تقلب ميکني اين بهترين فرصته که حرفت رو ثابت کني. بهت ميتونم اينجوري فرصت بدم.

....

سرش رو با شدت تکون ميده. انگار ميخواد هر جوري که شده اين افکار رو از ذهنش بيرون کنه. افکاري که هنوز هم مثل خوره تموم وجودش رو در بر گرفته.

پاش رو روي پدال گاز فشار ميده و پنجره رو تا ته پايين ميده. باد همچون سيلي هاي پياپي تو صورتش فرود مياد. پشت چراغ قرمز مي ايسته و دوباره اون نگاه سبز وحشي جلوي چشمش مياد. درست به وحشي گري نگاه مريم. ناخوداگاه پوزخند ميزنه.... هه مريم نه ساينا....

بابک و سارا روبروي نانادي تو اتاقش مينشينند و هر کدوم سعي ميکنن به شکلي حال و هواي نانادي رو عوض کنن.

- بابا چرا انقدر بي حالي نانادي؟ تو که از خدات بود اين کلاسا رو بپيچوني حالا چي شده که انقدر تو هم رفتي به خاطر دو روز دانشگاه نيومدن؟

- تنهايي خونه آزارم ميده بابک. بايد صبح تا شب تو تختم از اين طرف به اونطرف بشم و در و ديوار تماشا کنم.

- اي بابا خوب اين که مشکلي نيست دختر. اون موبالت رو که ازت نگرفتن. يه کم بازي کن. ماشالا تو دانشگاه که ول کن اين بازي نبودي.

- سارا کيف بازي کردن با موبايل همون سر کلاسه. اينجا حوصله هيچ کاري ندارم. اه اصلا حالم گرفته ست. نميدونم چمه.

- خوب اينکه تعجبي نداره عزيزم. حالت گرفته ست چون بعد فلان سال يه بي شعوري به خودش جرات داده ارت تقلب گرفته.

- آخ آخ ديدي سارا؟ به قران خيلي تيز بود وگرنه غير ممکن بود بتونه بفهمه. من که تو شوک بودم. هه الان ميدوني چند نفر اگه بفهمند منو ميخوان دست بندازن؟ ضايع شدم رفت پي کارش. پسره خود شيرين. حالا انگار ميمرد روش رو بکنه اونطرف که يعني من نديدم. شانس بيارم ماني نفهمه وگرنه هيچي ديگه.

بابک که ميبينه نانادي دوباره کم کم داره به همون حال قبل بر ميگرده و روحيه شر و شيطونش پرتقال مقابلش رو پوست ميکنه و جلوي نانادي ميگذاره

- بخور دخترم. بخور دهنت خشک شد انقدر اين مراقبه رو مستفيض کردي. بخور جون بگيري که بايد بريم پيداش کنيم يه حال حسابي ازش بگيريم که حال اين نانادي ما رو گرفته.

- بابک ترم تابستون کي ثبت نامشه؟ ميدوني؟

- آره چطور؟

- خوب معلومه چطور. برم اين واحد کوفتي رو بگيرم که ترم بعد از شما نخوام جدا شم. آخه لامصب پيش نياز هم بود. تا پاس نکنم نمي تونم دو رو بگيرم.

- فقط خواهشا بشين اينبار بخون که باز يکي مچت رو نگيره.

- نه بابا. اونم چون حالم خوش نبود تونست مرتيکه بفهمه وگرنه عمرا مي فهميد. خيالت تخت.

- خيلي کله شقي دختر.

- نانادي؟

- بله مامان؟

- من ديگه دارم ميرم. شب دير ميايم. زنگ بزن برات شام بيارن. باشه عزيزم؟

- باشه مامان. نگران نباشيد.

بابک از چشماي نانادي غم ناگهاني توش رو ميخونه و لحظه اي خودش رو با نانادي مقايسه ميکنه و عکس العمل مامانش وقتي فقط سرش درد ميکنه که چطور مثل پروانه دورش ميگرده و حالا.... سعي ميکنه اين افکار رو از خودش دور کنه و با خنده رو به سارا ميکنه: ببينم سارا آشپزي بلدي؟

سارا از اين سوال نا به هنگام بابک لحظه اي جا ميخوره و نانادي با خنده رو به بابک

- هوي هوي. ببينم نکنه يادت رفت ميخواستي منو بگيري؟ حالا آشپزي سارا ميخواي ببيني چطوره؟ اي روزگار. شانس رو ميبيني تو رو خدا. آريانا و ماني کم بودن حالا اينم چسبيد بهش. خيلي نامردي بابک. اصلا نامه هامو پس بده بهم.

- کدوم نامه ها عزيزم؟ عاشقانه هاشو نمي تونم پس بدم بايد از روش برا سارا تقلب بنويسم.

- بيچاره تو عرضه اين کارا رو نداري که. بيا خودم برات بنويسم تو حفظش کن تابلو نشي.

لحظه اي بعد تمام غم ها فراموش شده و سه تايي تو سر و کله هم ميزنند و ميگن و ميخندند. بابک از روي تخت بلند ميشه و دست نانادي رو هم ميگيره و به سمت آشپزخونه ميرن. نگاه مهربونش رو به چشماي نانادي ميدوزه

- خوب حالا شما اينجا رو صندلي بشين من برات يه سوپ حسابي درست کنم اين سارا هم ببينيم يه شفته پلو با درياي خورشت ميتونه برامون درست کنه يا نه.

نانادي از اينهمه محبت قطره اشکي آروم روي گونه اش ميشينه و رو به بابک

- بابک هيچوقت فکر نميکردم يه روزي همچين دوست خوبي پيدا کنم. ازت ممنونم. سارا از تو هم ممنونم. از عصري که اومدين انگار دنيا رو بهم دادين. الانم که...

بابک بين کلام نانادي ميپره و با لبخند آروم دستش رو نوازش ميکنه: بيچاره ببين چه گندي بديم جاي شام بخوري. من جاي تو بودم زنگ ميزدم از بيرون برام شام بيارن که سر گشنه زمين نذارم اونوقت تو رمانتيک شدي برا ما. برو قربونت اگه فکر کردي با اين حرفا خر ميشم ميام ميگيرمت کور خوندي.

- اي تو ذاتت. باز از تو تعريف کردم.

*****

نانادي بشقاب ها رو روي ميز ميچينه و سالاد رو سس ميزنه و بابک سوپ جو رو توي ظرف ميکشه و سارا هم برنج رو توي ديس و کباب هاي ماهيتابه اي رو هم تو ديس ميکشه و روي ميز ميگذاره و هر سه با لبخند به کباب هاي نيمه سوخته و برنج شفته نگاه ميکنند و سر ميز ميشينند.

- نانادي رو به سارا ميکنه و با خنده: اي خاک تو سرت سارا. آبرومون رو بردي با اين غذا پختنت. جاي اين آريانا و ماني خالي بيان ببينن چشمشون کي رو گرفته

- کي جاي من و ماني رو خالي کرد؟ ما اينجاييم و همزمان سرش رو داخل آشپزخونه ميکنه و از ديدن سارا و بابک لحظه اي متعجب ميشه اما سريع خودش رو جمع و جور ميکنه و رو به اونها سلام بلند بالايي ميکنه

- به به هي ميگفتم اين بوهاي خوب از کجا مياد نگو از خونه خودمون مياد. ببينم ميخواستين تنهايي بخورين؟ خوب شد مادر زنم دوسم داره و سر به زنگاه رسيدم.

ماني هم با لبخند کنار اپن ميرسه و سلام ميکنه

- بدو ماني. بدو که مادر زن جفتمون خيلي دوسمون داره. به موقع رسيديم. بيا بشين. خوب ببينم حالا کي پخته؟

نانادي نگاهش رو به صورت قرمز سارا مينداره و با شيطنت رو به آريانا

- عزيزم ديگه اين که گفتن نداره. از ظاهرش معلومه کي پخته ديگه. من که ميدوني دست پختم حرف نداره.

- پس دست پخت سارا خانومه. به به عجب سوپي هم شده. بوش تا تو خيابونم ميومد.

- بابک ريز ريز ميخنده و سر سارا زير تر ميره و نانادي با خنده رو به آريانا: نه عزيزم. سوپ رو بابک جون درست کرده. اون پلوي قد کشيده و کباباي حرفه اي رو سارا جون درست کرده.

- ماني لبخندي روي صورتش ميشينه و آريانا با جديت رو به سارا با لبخندي مهربون: عاليه سارا خانوم. حرف نداره. چه قدي هم کشيده برنج. چه کبابي بوش تا تو خيابونم ميومد. نميدونين چه به هوس انداخته بود ما رو. مگه نه ماني؟

- دستتون درد نکنه سارا خانوم واقعا حق با آرياناست.

- اي خاک تو سر زن ذليل جفتتون. بابک جون تا اينا از اين دست پخت خوشمزه سارا جون ميخورن يه ملاقه ديگه از اين سوپ خوشمزه ات برا من بريز که مثل اينکه خودم بايد بخورم و تعريف کنم چون هيجکس ديگه انگار غذا شناس نيست اينجا.

- سارا سرش رو پايين ميندازه و آروم رو به آريانا: راستش من تا حالا غذا نپخته بودم برا همين انقدر افتضاح شد همه چي. شرمنده

- آريانا با لحن کاملا جدي رو به سارا: ولي به نظر من عالي شده. حرف نداره. مگه نه ماني؟

ماني طبق معمول و اخلاق هميشگيش که عادت به تغريف الکي نداشت رو به سارا: خانم مجد بالاخره همه چيز يه شروعي داره و براي شروع خيلي خوبه غذاتون. حالا فرصت زياده و ميبينم روزي که دست پخت عالي تون رو بخوريم.

- ببينم استاد حالا دست پخت اين بابک جون من چطوره؟ سوپش خوب بود؟

- مثل همه چيزشون بيست. حرف نداشت.

- ممنون شما لطف داريد.

- نانادي رو به بابک: ميگم بابک جون خياطي ات هم بيست هست حالا؟ تو آشپزي از کجا بلدي بابا؟ اه نشد تو يه چيز ما از شما سر تر باشيم.

- بابک با نگاهي گرم رو به نانادي: شما تو همه چيز از ما سر ترين. شکست نفسي ميکنين.

....

سارا در حاليکه نانادي رو به بيرون آشپزخونه ميفرسته: ظرف ها با من. تو برو بشين.

- آريانا رو به سارا: منم کمکتون ميکنم.

نانادي دست ماني و بابک رو ميگيره و رو به سارا و آريانا: پس نسکافه بعدشم با جفتتون. و به سمت سالن ميره و نگاه ممنونش رو بي هيچ کلامي به چشماي بابک ميدوزه که تنهاييش رو به بهترين لحظه ها تبديل کرده.

- رو به ماني ميکنه و با لبخند: ممنونم ماني. ميدونم خيلي گرفتاري و به خاطر من اومدي. شرمنده ام.

- از آريانا ممنون باش که با اونهمه گرفتاري پا شد که بيايم تا تو تنها نباشي. من کاري نکردم. از دوستاتم ممنون باش. دوستاي خوبي داري. قدرشون رو بدون که همچين دوستايي کم پيدا ميشه.

- ببينم تو برا چي ترم تابستوني گرفتي اصلا؟

- ميخواستم ببينم فضولم کيه.

- چه بد اخلاق. خوب حالا که گرفتي ديگه غر زدنت چيه؟ يه روز در هفته ميري دانشگاه عوضش شيش روزه ديگه داري غر ميزني. تازه ديگه هم که تموم شد ترم. بس کن غر غر کردناتو. حالا هم اين بند و بساطت رو از رو اين ميز جمع کن. مهمون دارم.

- تو خونه؟

- ايرادي داره؟

- دفترت رو ازت گرفتن مگه؟ اصلا خوشم نمي ياد. من پس فردا امتحان دارم بايد يه کتاب رو تقلب بنويسم. تو اتاقم نمي تونم. ميزم کوچيکه.

- کاغذاتم همچين بزرگ نيستن که جا نشند. جمع کن برو تو اتاقت. بگذار پيش غريبه ها برامون آبرو بمونه.

- برو بابا دلت خوشه. تقلب نوشتن شد بي آبرويي؟

- واي نانادي جمع کن اون کيف کتابت رو. من با وکيل جديد شرکت قرار دارم. تازه ماني هم قراره بياد. ميدوني که برسه تقلب هاتو ببينه باز سر به سرت ميذاره. تازه برا خودت ميگم. جلو دو تا وکيل برا خودت آبرو بخر که فردا تو يه دادگاه ديديشون نگن اين از اين وکيل قلابي هاست.حالا خود داني.

- غلط ميکنن. اين کارا عرضه ميخواد اينا ندارن به من چه. تازه شايد اين وکيل جديدتون يه کم عقل و شعور داشته باشه و يه تجربه هايي هم تو اين زمينه داشته باشه با هم مبادله روش کنيم.

- هه. هيشکي هم نه و راستين. دلت خيلي خوش. از من ميشنوي تقلباتو جمع کن. چون تو دانشگاهتون استاده. بزنه و استادت بشه فاتحه ات خونده ست ها.

- برو بابا. مثلا ماني که استادمه چيکار کرده که اين بتونه.

- ماشالا کمم نمي ياري ها. لا اقل يه کم جمع و جورشون کن يه گوشه بذار تا مهمونام بيان و برن. البته اگه ميخواي بنويسي بهتره جمعشون کني تو اتاقت چون ما ممکنه بيايم تو حال بشينيم.

- لج نکن ديگه. برين تو مهمون خونه. عوضش منم براتون قهوه ميارم. باشه؟

- بد فکري هم نيست. باشه پس خواهشا اين لباسا رو برو در بيار يه بلوز شلوار درست بپوش.

- مگه اينا چشه؟

- بگو چش نيست. تاپت که همش رو سر شونه ات ول افتاده يه بندش. شلوار جينت هم که همه جاش پاره پوره ست. آخه اينا چيه ميري پول بي زبون رو ميدي بالاش.

- لازمه عزيزم. اينجور شلوارا خصوصا برا سر جلسه امتحان لازمه.

- ها؟؟؟؟؟؟ قاطي داري تو هم ها. الان چه ربطش به امتحان؟

- خوب خنگي ديگه. دارم تقلب ها رو آماده ميکنم. اي بابا.

- من که سر از کاراي تو در نمي يارم. ولي جان من مهمونم اومد با اين تاپ و شلوار نيا جلوش. آبرومو نبر خواهشا.

با صداي در نانادي سريع بلند ميشه و به سمت اتاقش ميره و آريانا هم به سمت در.

*****

ماني به سمت هال ميره و پيمان هم به تبع اون به همون سمت و قبل از اينکه آريانا متوقفشون بکنه ماني مبل رو به پيمان تعارف ميکنه و نگاه پيمان روي ميز ثابت ميشه. ماني نگاه پيمان رو دنبال ميکنه و با لبخندي روي صورتش رو به پيمان

- اين دختر عموي من روزگارش بي تقلب نميگذره. کنکورم با تقلب قبول شد اونم با رتبه سه.

پيمان نگاهش لحظه اي بهت زده به ماني خيره ميشه و بعد به حال طبيعي بر ميگرده و رو به ماني: پس واي به حال اون مملکتي که ايشون بخواد وکيلش باشه.

- اينم اينجوريه ديگه. ولي کارش حرف نداره. از بگچي با تقلب بزرگ شده و تا حالا هيچکس نتونسته مچش رو بگيره. من يکي خودم رو کشتم تا يه تقلب از اين دختر بگيرم بلکه سرش به سنگ بخوره و دست بکشه از اين کارا ولي نتونستم. ميبينيد؟ مدل تقلب نويسي هاشم خاص خودشه. مثلا من نمي فهمم رو اين کاعذ روغني به اين نازکي اونم با اين مداد چطوري ميخواد بخونه نوشته ها رو.

- پيمان دوباره چيزي تو ذهنش زنگ ميزنه و ناخوداگاه دهان باز ميکنه و رو به ماني با لحني عصبي: ميخواد زير چيزي فيکسش کنه که روي يه سطحي قرار بگيره و رنگ اون سطح نوشته ها رو پر رنگ و خوانا کنه براش.

اينبار ماني و آريانا با تعجب به صورن پيمان خيره ميشن و بعد از چند ثانيه آريانا با خنده رو به پيمان: بابا برم اين نانادي رو صدا کنم بياد که خر شانس تيرش به خوب جايي خورده. قبل اومدنتون ميگفتم اين تقلبات رو جمع کن آبرومون ميره داشت ميگفت شايد اين دوستتون از شما عاقل تر بود و يه راهاي جديدي هم بلد بود بشينيم تبادل روش کنيم.

- پيمان زهر خندي ميزنه و رو به آريانا: نه آريانا خان من اهلش نبودم ولي خوب استاد بودن و سر جلسه بودن بهم چيزاي زيادي نشون داده.

- ماني رو به پيمان: ميگم پس ميخواي سر اين امتحان نانادي خبرت کنم يه سر بياي دانشگاه سر جلسه بلکه تو تونستي يه تقلبي از اين بگيري اين زبونش رو کوتاه کنه.

- خنده تلخ پيمان با صذاي سلام سر زنده نانادي قاطي ميشه و

- بيا نانادي. بيا يه متخصص تقلب گيري پيدا کردم برات. بيا شايد بهت يه چند تا روش گفت.

دوباره همون بوي گس تو شامه اش ميپيچه. انگار اين خيال نميخواد حتي يه ثانيه رهاش کنه. فکرش رو سعي ميکنه آزاد کنه و با خنده اي سر خوش رو به آريانا و در حاليکه به سمت مرد که پشت به او نشسته حرکت ميکنه: از متخصص هاي تقلب گيري آبي گرم نميشه آريانا. تقلب ما رو نگيرن راه تقلب ياد دادن پيش ک...

لبخند روي صورت نانادي هر لحظه تلخ تر و اخم روي پيشونيش عميق تر و حرف در دهانش ميمونه و با نگاه وحشي به صورت مرد خيره ميشه و تنش سرد و سرد تر و سکوتش سنگين تر ميشه.

مرد با احترام مقابلش مي ايسته و با صورتي بي حرکت و بدون کوچکترين لبخند يا اخم سلام کوتاهي ميکنه.

نانادي بدون اينکه حتي زحمت جلو بردن دستش رو بده رو به مرد سري تکون ميده و به سمت کاغذ هاي روي ميز ميره و شروع به جمع کردنشون ميکنه.

ماني و آريانا خيره به حرکت غير عادي نانادي هميشه خونگرم و سرخوش نگاه ميکنند و اين پيمانه که دوباره سکوت رو ميشکنه: خانومه راد...

- حرفش رو با عصبانيت قطع ميکنه: نانادي...

- بله بله خانم ناديا ببينم فکر نميکنيد بهتره به جاي تقلب بشينيد بخونيد کتاب رو ؟ فکر نکنم کار چندان سخت و وقتگيري باشه.

- اينجوري بهتره.

- اگه احيانا ازتون تقلب بگيرن چي؟ مي ارزه؟

- فقط يه نفر ميتونه ازم تقلب بگيره که اونم اميدوارم ديگه چشمم بهش نخوره.

- ماني با تعجب به صورت پر خشم نانادي نگاه ميکنه و بين حرفشون مي پره: ببينم نانادي از چي حرف ميزني؟ کي ميتونه تقلب از تو بگيره؟ جريان چيه؟ يعني واقعا چنين کسي رو مي شناسي تو؟

- نانادي نگاهش رو به چشماي پيمان ميدوزه و با صدايي خشمگين: آره مي شناسم. همون کسي که براي اولين و مطمئنا آخرين بار ازم تقلب گرفت.

آريانا با صداي کاملا متعجب: هااااا؟؟؟؟؟؟؟؟

- ماني با تعجب: جان من راست ميگي نانادي؟ کي؟ ها؟

- از خودش بپرسين. قطعا براش خيلي افتخار بوده.

برگه ها تو دستش بر ميگرده که نگاه پيمان رو ميخکوب روي صورتش ميبينه. انگار حرفي براي گفتن داره. نگاهش گرمه و از گرماش گرم ميشه. پشت ميکنه و آخرين چيزي که ميشنوه تنها يه زمزمه ست: نکن اينکار رو. بشين بخونش.

هنوز صدا از پايين ميومد. نانادي برگه هاي تقلب رو جلوش گذاشته بود و اشک آروم آروم روي گونه اش پايين ميومد. خودش هم نميدونست چش شده. اون نگاه، صدا. انگار فيلمي بود که تو مغزش مدام تکرار ميشد و دستش روي کاغذ بي حرکت مونده بود. اين چه نگاهي بود که اينجور دستش رو بي حرکت کرده بود؟ نانادي حواست کجاست؟ بسه ديگه. بايد تقلباتو بنويسي. پس بيخيال اين مردک شو. چي بود اسمش؟؟؟؟ راستين؟؟؟؟ تو حال و هواي خودش بود که در باز و آريانا سرش رو توي اتاق کرد

- نانادي؟

- جانم؟

- ميشه زنگ بزني شام سفارش بدي و بعدم بياي پايين ميز رو بچيني برا شام؟

باز هم نتونست به آريانا نه بگه. آروم سرش رو به علامت باشه تکون ميده و آريانا بوسه اي براش ميفرسته و از اتاق بيرون ميره و نانادي سرش رو بين دستاش ميگيره و روي تخت ميشينه. دستش به سمت تلفن ميره و شماره رستوران رو ميگيره. اما بوق اشغال انگار بهش دهن کجي ميکنه. ناخوداگاه تمام ناراحتيش رو سر تلفن خالي و روي تخت پرتش ميکنه و از روي تخت بلند ميشه و به سمت پله ها ميره. نگاهي رو روي خودش حس ميکنه. آروم سرش رو بلند ميکنه و باز همون نگاه. نمي تونه تحملش کنه پس سرش رو ميندازه پايين و بي توجه پله ها رو پايين و از مقابل هال ميگذره و وارد آشپزخونه ميشه و مشغول درست کردن شام. خودش هم نمي دونه چرا ميخواد خودش غذا درست کنه. کاري که از وقتي 12 13 ساله بود براي خودش ميکرد و هميشه هم يه جاش رو ميسوزوند و بعد اشک ميريخت براي خودش که بايد غذاشم خودش درست ميکرد.

هميشه بهترين روز هفته براش شنبه ها بود که از شب قبل چيزي براي نهارش مونده بود و فقط بايد گرمش ميکرد. اما حالا انگار درست کردن غذا براش دلچسب شده بود. انگار تو اون لحظه تنها چيزي بود که باعث ميشد فکر مشغولش کمي آروم شه. لازانيا رو آماده کرد و توي فر گذاشت و بعد تيکه هاي فيله مرغ رو توي تخم مرغ و آرد سوخاري فرو برد و داخل ظرف روغن انداخت و بعد ذرت و هويج پخته رو با يه مقدار کره و آبليمو گرم کرد. حالا انقدر مشغول بود که فرصتي براي فکر کردن نداشت و اين آرومش کرده بود. دوباره نگاهش رو روش حس ميکنه و سرش رو بالا ميگيره و اين همزمان ميشه با ريختن قارچ هاي پودر زده داخل روغن. نگاه مرد پر از سوال و فکر نانادي دنبال پيدا کردن سوال که با صداي جيغ خودش از جا ميپره و نگاهش به صورت ترسان پيمان و قامت نيمخيز شده اش مي افته که دوباره روي مبل ميشينه و تنها با نگاه همراهيش ميکنه. نگاهي که نگراني توش موج ميزنه اما يه علامت سوال تو ذهن نانادي نقش ميبنده و اون تنها يک کلمه ست. "چرا"

روي دستش رو به سمت دهنش ميبره و طبق عادتي که از بچگي تو سرش مونده لبش رو روي دستش قرار ميده و آروم با زبونش ليس ميزنتش که آريانا وارد آشپزخونه ميشه و:

- باز تو خودتو سوزوندي؟ آخه دختر چرا خودتو به زحمت انداختي من که گفتم زنگ بزن بيرون سفارش بده.

- نانادي با سادگي سرش رو کج ميکنه و : اشغال بود.

- ها؟؟؟؟ خوب تا ابد که اشغال نمي موند. بالاخره آزاد ميشد.

- حوصله صبر کردن نداشتم.

- نانادي تو چته؟ چرا چند ماهه انقدر عوض شدي؟ انگار از يه چيزي ناراحتي. چيزي شده؟ همش بي حوصله اي. تو که اينجوري نبودي.

- لبخند شيريني رو لبش ميشينه و با سرخوشي: نه بابا. خيالاتي شدي. خيلي هم سر حالم. حالا بدو برو بيرون يه کم تبليغ شامم رو بکن تا صداتون کنم بياين.

- گونه نانادي رو ميبوسه و با لبخند: غذاهاي تو تعريف نميخواد خودشون عالي اند. هر کي يه بار بخوره يه عمر مشتري ميشه.

- پس قربون دستت بي خيال شو. زنگ ميزنم براتون غذا بيارن. حوصله مشتري شدنه اين راستين جون عنقتون رو ندارم به جان تو.

- خنده بلندي ميکنه و همزمان با خروجش: دلتم بخواد. کم براش سر و دست نمي شکنن. يکيش رو که زياد ملاقاتم ميکنيم. خوب چيزي هم هست جاي خواهري.

خودش هم نميدونه چرا ناگهان چيزي تو وجودش ميريزه و خورد ميشه. انگار دلش هري ميريزه پايين. نگاهش پر غم ميشه و اين نگاه از چشم پيمان دور نميمونه و ناخوداگاه به فکر فرو مي برتش. هنوز تو فکره که با صداي آريانا که براي شام دعوتشون ميکنه از فکر بيرون و از جا بلند ميشه.

- امشب شام مهمون نانادي خانوم گل هستيم. بهتون اطمينان ميدم دست پختش از دست پخت مامانم هم بهتره پيمان جان.

- ميزي که چيدن که حرف نداره بويي که راه انداختنم که ديگه سخن گفتني نيست. تا ببينيم مشک چطوري هست.

ديگه ميلي به خوردن نداره. انگار اشتهاش يک باره کور شده باشه. با قطعه مرغ داخل بشقابش شروع ميکنه به بازي کردن و در همون حال نگاهش رو ميدوزه به آريانا، ماني و پيمان. همه شون سرگرم خوردن هستن. شايد اگه شرايط ديگه و کس ديگه و يا حتي قبل از حرفاي آريانا بود الان تمام فکرش دور اين ميچرخيد که به نظر پيمان دست پختش چه جوريه. خوبه يا نه. لذت ميبره از خوردنش يا نه. تو نگاهش اون تحسيني که هميشه تو نگاه همه فاميل بوده هست يانه. ميتونه درک کنه که يه دختر 18 ساله که چنين دست پختي داشته باشه مثال زدنيه در نوع خودش يا نه. اما حالا حتي حوصله سر ميز نشستن هم نداره. دلش اتاقش رو ميخواد و تنهاييش و اشکاشو که آرومش کنه. دلش خرس پشمالوشو ميخواد که بگيره تو بقلش و محکم به خودش بچسبونه و ....

- ناگهان با صدايي از جا مي پره: ناديا خانوم شما نميخواين ميل کنيد خودتون؟

- اخماش رو تو هم ميکشه و رو به پيمان: من نانادي هستم. اينو فراموش نکنيد.

- ريلکس نگاهش رو به چشماي نانادي ميدوزه: اما ناديا زيبا تره. نانادي خيلي بچه گانه ست. به نظر خودتون اينطور نيست؟ من نمي فهمم چرا بعضي دختر خانوم ها از اسم خودشون فرار ميکنن و ميخوان اسم ديگه اي داشته باشن. اسم خودتون بسيار زيباست و حس بزرگي و وقار و منش يه خانوم رو القا ميکنه. بهتون پيشنهاد ميکنم رو اين تعصب کودکانه تون تجديد نظر کنيد. البته اين نظر شخصي منه و توضيح دادم که دفعه بعد باز از ناديا خوندنتون بر من خشم نگيرين.

نگاه وحشي دختر رو باز روي صورتش ميبينه اما به روي خودش نمي ياره و با لبخندي آروم بار ديگه چشم ميدوزه به اون جنگل وحشي و زمزمه ميکنه واقعا دست پخت عالي اي داريد. حيفه خودتون ميل نکنيد.

دندون هاشو روي هم فشار ميده و تو دلش زمزمه ميکنه کوفت بخوري. گير کنه تو گلوت.

ناگهان با سرفه هاي پيمان به خودش مياد و پشيمون از حرفي که زده. دست و پاش رو گم ميکنه و ناخوداگاه فکرش رو بلند به زبون مياره: به خدا نميخواستم واقعا تو گلوتون بپره. باور کنين. بغض تو گلوش ميشينه و همزمان ليوان رو به سمت پيمان ميگيره و پاسخ پيمان تنها لبخندي مهربان به اينهمه پاکي و سادگي دخترکه.

نگاهش رو روي برگه ها ميچرخونه و يکبار ديگه مرتبشون ميکنه و بعد با چسب روي پاش ميچسبونه و شلوار جينش رو پاش ميکنه. حالا دقيقا جاي تقلب ها با جاي ريش ريش هاي پاره شده شلوار جين يکيه. روپوشش رو تن ميکنه و از در بيرون ميره. مدام تو ذهنش ناخوداگاه جاي هر تقلب رو مرور ميکنه. هر چي سعي ميکنه تا لبخند رو لبش بياد انگار جايي براي لبخند روي لبش نيست. پاش رو روي پدال گاز فشار ميده و با آهنگ شادي که توي ضبط ميگذاره سعي ميکنه به زور شادي و سرخوشي رو به خودش هديه بده.

....

روي صندلي ميشينه و آروم مراقب ها رو زير نظر ميگيره. توي کلاس نشسته و تنها يک مراقب هست. با خيال راحت لبخند ميزنه و روي صندلي لم ميده و پاهاش رو روي هم ميندازه و منتظر تا برگه ها پخش بشه.

لحظه اي بعد سکوت تمام کلاس رو در بر ميگيره و زن شروع به قدم زدن ميکنه و نانادي برگه سوال ها رو نگاه ميکنه. حالا دقيق جاي هر سوال رو ميدونه و تنها منتظر تا مراقب از جلوش رد و به انتهاي کلاس بره و بعد آروم روپوش رو کنار ميزنه و پاش رو خم ميکنه. با خم شدن پاش قسمت پاره شده شلوار جين از هم باز و برگه چسبيده شده روي پاش معلوم ميشه. هنوز شروع به خوندن نکرده همون قدمها تو گوشش ميپيچه و ثانيه اي بعد پيمان رو ميبينه که بالا سرش ايستاده. نگاهش رو به چشماي وحشي پيمان ميدوزه که عصبانيت توش شعله کشيده. پيمان بالا سرش بي حرکت مي ايسته و نانادي عصبي منتظر تا از کنارش رد شه و بره.

- پيمان آروم خم ميشه و روپوش نيمه برگشته نانادي رو روي پاش ميکشه و همونجور با سر خم شده روي برگه نانادي و به شکلي که انگار داره جواب سوالي رو ميده، زمزمه ميکنه:

- من همين جا ايستادم تا برگه تون رو بدين. کوچکترين تقلبي بکنيد برگه رو خط ميکشم پس بهتره به فکر تقلب نيفتيد. حالا شروع کنيد به جواب دادن.

- نانادي با وحشت نگاهش رو برگه ميدوزه. شش سوال که پنج سوالش رو بايد جواب بده و بالاي برگه تاکيد شده اگر به شش سوال پاسخ بدين درست ترين جوابتون محاسبه نشده و خط زده ميشه. نگاه پر التماسش رو به چشماي پيمان ميدوزه اما پيمان نگاهش رو نديده ميگيره و سرش رو به طرفين حرکت ميده و روي صندلي خالي مقابل نانادي ميشينه و نگاهش رو برگه نانادي ميدوزه. نانادي مستاصل چند لحظه برگه رو زير و رو ميکنه و بعد عصبي پاش رو تکون تکون ميده و برگه سوال رو روي ميز ميندازه و خودکارش رو با عصبانيت روش ميکوبه و نگاهش رو به پشت صندلي نفر جلويي ميدوزه. مغزش خالي خاليه. لحظه اي فکر ميکنه از روي نفر جلوييش بنويسه که با به ياد آوردن سوالها و تشريحي بودنشون خود به خود اين فکر هم خط ميخوره. تصميم ميگيره بي خيال امتحان بشه. از روي صندليش نيم خيز ميشه که پيمان بلند ميشه و بالا سرش مي ايسته و نگاه پرسانش رو به چشماي عصبي نانادي ميدوزه.

- برگه ها رو تو دست و به طرف پيمان ميگيره.

- پيمان با عصبانيت: بشين سر جات جواب سوالا رو بنويس.

- هه. چطوري؟

- يعني انقدر عرضه نداري که امتحاني که دو بار تقلب براش نوشتي رو بتوني حالا بدون تقلب بنويسي؟ پس تو اون مغز چي پر کردن؟

- ميخوام برگه مو بدم به شما هم ربطي نداره.

- نميتوني بايد حداقل تا نيم ساعت بعد از شروع امتحان سر جلسه بشيني.

شکست خورده روي صندلي ميشينه و پيمان هم آروم برگه ها رو روي ميزش ميگذاره و :

- سوالا رو با دقت بخون. حواست رو جمع کن. تقلب هايي که نوشتي يادت بيار. مطمئنم کسي که انقدر با هوش باشه که عقلش به چنين راههايي برا تقلب کردن برسه يه کم فکر کنه ميتونه سوال ها رو جواب بده. اگه ميخواي سر جام بنشونيم و تلافي کني الان بهترين فرصته. چون من معتقدم عرضه اينکه يه امتحان رو بدون تقلب پاس کني نداري پس بهم ثابت کن که چرت ميگم. اينجوري شک نکن که دفعه بعدي که چشمت منو ببينه ميتوني سرت رو بلند کني و با پوزخند بهم نگاه کني و اين من باشم که از خجالتم سرم رو پايين بگيرم. حالا فکر کن ببين اين راه رو ترجيح ميدي يا اينکه ورقه سفيد بدي و من دفعه بعدي که ديدمت بهت پوزخند بزنم.

لحظه اي تو ذهنش فکر ميکنه که چرا بايد اصلا اين آدم براش مهم باشه که حالا بهش پوزخند بزنه يا نه. که بخواد بهش ثابت کنه که عرضه پاس کردن اين امتحان رو داره بدون تقلب يا نه. تو همين گير و دار صدايي تو وجودش به مبارزه مي طلبش. انگار يه تفريح جالب و پر هيجان باشه. ناگهان مغزش شروع به فعاليت ميکنه. نانادي الان وقتشه. بنشونش سر جاش. تلافي اون تقلب گرفتنش رو در بيار. تو هيچوقت کم نياوردي پس الانم کم نمي ياري.

برگه رو دوباره توي دست ميگيره و اين بار با تمام حواس سوال رو ميخونه و تو ذهنش جاي جواب روي پاش رو تصور ميکنه و آروم آروم نوشته ها رو. انگار مغزش هم از اينکه يه بار به کار گرفته شده به هيجان آمده باشه با سرعت شروع به پردازش اصلاعات ميکنه. زماني به خودش مياد که تنها يک سوال باقي مونده. مغزش واقعا خسته شده.. سرش رو بلند ميکنه و آروم دستش رو روي چشماش ميکشه که نگاه پيمان رو روي خودش ثابت ميبينه. نگاهي که فقط به اون دوخته شده اما انگار جاي ديگه ايه. جايي فرسنگ ها دور تر از اين زمان و مکان

- اگه سرت از رو برگه ات تکون بخوره به قران تقلبت رو ميگيرم و از شرکت اخراجي.

- کافيه فقط نگاهت رو بر گردوني و نبيني.

- اما من مي بينم. پس حواست رو جمع کن.

- خواهش ميکنم مجبورم. مي افتم.

- فقط خفه شو و سرت رو بنداز پايين تا بعد تکليف رو روشن کنم.

- تو اين کار رو نمي کني.

- مريم قسم ميخورم که اين کار رو ميکنم. خجالت بکش اين امتحان در مقابل اون پرونده هايي که تو شرکت باهاشون سر و کار داري آب خوردنه. يه کم مغزت رو به کار بندازي ميتوني بنويسي.

- داري لج ميکني. ميخواي تلافي کني.

- روز اولي که تصميم گرفتم پات رو تو اون خراب شده بذاري فقط به خاطر اين بود که دست از تقلب کردن برداري. پس ربطي به هيچي نداره.

- ظاهرا حرفش رو قبول کرده و سرش پايين و مشغول نوشتنه. لبخند خسته و درمونده اي به صورتش ميزنه و بعد از چند ديقه از کنارش رد ميشه. چيزي تو وجودش فرياد ميزنه: بهش اعتماد نکن. اون قابل اعتماد نيست. برگرد. زود باش.

انقدر بي اعتمادش کرده که صداي درونش رو بپذيره. سرش رو بر ميگردونه و به سمتش ميره. برگ تقلب رو از لاي برگه هاش بيرون ميکشه و خودکار قرمز رو روي برگه ميکشه و از کنارش با نگاهي تلخ رد ميشه.

....

پيمان رو ميبينه با نگاهي خشمگين که با دو گام بلند به عقب برگشته و همچون عقاب نگاهش رو روي برگه اش دوخته. هنوز خيره به پيمانه که بالاي سرش مي ايسته و نگاهش رو به روي پاي نانادي و روپوشي که همونجور روي پاش کشيده شده و روي تقلب ها رو پوشونده. پشيموني تو نگاهش سايه ميندازه و سرش رو به طرفين حرکت ميده و آروم از کنارش رد ميشه و به در کلاس و پشت به نانادي تکيه ميده. نه پيمان چطور چنين فکري به مغزت خطور کرد آخه؟ مگه نديدي چطور سرش توي برگه هاش بود؟ چرا گذاشتي چنين فکري تو ذهنت بياد؟ اين مريم نيست. اين دختر اهل دور زدن نيست. اهل کلک نيست. تو افکارش در حال کلنجار رفتنه که نانادي بلند ميشه و برگه رو مقابل زن ميگيره و ثانيه اي بعد در حاليکه از کنارش رد ميشه: ممنونم.

- لبخند گرمش رو روي صورتش ميدوزه آروم زمزمه ميکنه: خوب دادي؟

- با صداقت سرش رو بالا ميگيره و تنها يک کلام نميدونم اما اميدوارم پاس بشه نميخوام از دوستام جدا بشم. و از کنارش ميگذره.

روي نيمکت پشت دانشکده ادبيات ميشينه و چشماش رو ميبنده و به نيمکت تکيه ميده. احساس خوبي داره. احساسي که خودش هم نميدونه چيه فقط ميدونه خوبه. بعد از چند ماه براي اولين بار حس آرامش رو تو وجودش لمس ميکنه و لبخند روي لبش ميشينه. از روي نيمکت بلند ميشه و سلانه سلانه به سمت درب خروج حرکت ميکنه. نگاهش روي تک تک کفش ها با دقت حرکت ميکنه. انگار دنبال چيزي باشه. گوش هاش به صداها با دقت گوش ميده. دنبال صداي اون قدم هاي پر قدرته. همون قدم هايي که ميدونه متعلق به او نيست اما باز هم در انتظارشه. تو ذهنش هزاران علامت سوال در گردشه. در ماشين رو باز ميکنه و با روشن شدن ماشين نگاهش روي ساعت ماشين حرکت ميکنه عقربه 11:11 ديقه رو نشون ميده. لبخند پهني روي لبش ميشينه و بلند با خودش زمزمه ميکنه: خوب ... اممم... آرزو ميکنم اون دختره رو ببينم. دلم ميخواد بدونم کيه؟ خوب هيشکي هم که نيست بوسش کنيم پس دست مبارک خودمو ميبوسم. خوب خودم رو دوست دارم ديگه. نانادي زده به سرت ها. خوب حالا به فرض ديديش. که چي بشه؟ چه اهميتي داره؟ خوب حتما مهمه ديگه. ميخوام بدونم اون دختر کيه که چشم پيمان راستين گرفتتش. ميخوام بدونم از چه تيپ آدمايي خوشش مياد. خوب مثلا دونستي بعدش؟ بعدش؟؟؟؟ نميدونم. برام يه علامت سوال شده به خدا. آخه آدم عجيبيه. اول ازم تقلب ميگيره بعد مياد بيمارستان و گل مياره بعد مياد و ميگه بشين درس بخون جاي تقلب و بعد مياد بالا سرم واي ميسته تا تقلب نکنم بعد .... خوب تو باشي برات عجيب نيست؟ نانادي بهونه نيار بگو گلوت گير کرده. نه به خدا. اصلا اينجوري نيست. به جان خودم اگه برام فرقي داشته باشه با بابک.... نه خوب با بابک که فرق داره. با ماني.... نه با اونم فرق داره..... نميدونم. به خدا نميدونم خودم هم.

....

- مريم به خودت بيا. اين راهي که داري ميري به هيچ جا نمي رسه. آخه عزيز من چرا انقدر عوض شدي؟ کوش اون دختري که تمام فکر و ذکرش رسوندن پدرش به آرزوهاش بود؟ اينجوري ميخواي به جايي برسي؟ خودتو تازگي تو آينه ديدي؟ کوش اون دختر ساده و خانومي که من يه سال پيش تو دانشگاه ديدم؟ کوش اون دختري که نگاه وحشي اش رو تو چشمام دوخته بود و زل زده بود تو چشمام و با غرور بهم ميگفت چطور دارن صورتشونو با سيلي سرخ ميکنن تا از احدي کمک نگيرن؟ کو اون دختري که با افتخار از سبزي پاک کردن و سرخ کردن برا همسايه ها حرف ميزد؟ اون صداقت کجا رفت؟ به خدا که اون لباساي کهنه به صد تاي اينا مي ارزيد. اون صورت ساده و بي آرايشت جلوه اي داشت که اينهمه رنگ و روغن الانت نداره. مريم کج رفتي اما دير نيست. برگرد. خودم کمکت ميکنم.

- ولم کن پيمان. من راضي ام. الان خوشحالم. من اين زندگي رو دوست دارم. نميخوام برگردم. ميخوام جلو برم. از اين جلو تر. ميخوام تمام اون روز ها رو فراموش کنم پس به خاطرم نيارشون.

- د آخه لا مصب داري زندگيت رو نابود ميکني. کوري الان. نمي فهمي داري چه غلطي ميکني.

- چرا؟ چون امير دوسم داره؟ داري حسودي ميکني؟

- به قران اگه حسودي کنم. از روز اولي که ديدمت خواستم بهت کمک کنم تا به آرزوهات برسي. تا يه روز يکي مثل من بشي. درست همونجوري که اون موقع ها ميخواستي. نامردم اگه حتي برا يه ثانيه حسي جز برادري بهت داشتم. حاضرم بازم پشتت باشم و کمکت کنم حتي حاضرم خفه شم و هيچي نگم اما اگه بهم ثابت کني امير رو مي شناسي. که لياقتش رو داره. تو نمي فهمي مريم.

- انقدر نگو مريم مريم. من ساينا ام. امير متنفره از اسم مريم. هي تکرارش نکن.

....

سرش رو توي دستاش ميگيره و نگاهش رو به صندلي خالي اتاق رو برو ميدوزه. به جاي خالي دخترکي که شايد... نه پيمان تو بي تقصير بودي. تو جز خير چيزي براش نخواسته بودي. تو فقط ميخواستي يه نفر رو تو اين دنياي بي در و پيکر نجات بدي. نه من تو کار خدا دخالت کردم. مگه نشنيدي ميگن خدا کور رو ميشناخت که بهش دو چشم بينا نداد؟ خدا ميدونست مريم بايد اونجوري زندگي کنه. ميدونست که بايد برا يه لقمه نون جون بکنه وگرنه... اين من بودم که دخالت بيجا کردم و حالا يه عمر بايد زجر بکشم. داشت برام کمرنگ ميشد. اي خدا چرا دوباره زنده اش کردي؟ اين کيه که باز سر راهم گذاشتي؟ اصلا به من چه که داره با زندگيش چه ميکنه؟ خوب اينم اينجوريه. لذت ميبره تقلب کنه. تو رو سننه؟ بشين سر جات. يه اشتباه رو دو بار تکرار نکن. دست خودم نيست. اون نگاه وادارم کرد. تو که ديدي چطور جلوي خودم رو گرفتم اما خودش گوش نکرد. خودش خواست تا دوباره اين صفحه ها ورق بخوره و کتاب برگرده به اول.

صداي زنگ تلفن از اين درياي طوفاني به ساحل امن ميبرتش.

- سلام استاد پيمان عزيز. خوبي شما؟

- ممنون عزيزم. بد نيستم. شما چطوري؟

- اي .

- مشکلي پيش اومده کمند جان؟

- دلم گرفته.

- ميخواي بريم بيرون يه دوري بزنيم؟

- ميشه بيام اونجا؟

- نه عزيزم. من تنهام. نميشه.

- اه. هنوزم اين اخلاق گندت رو ترک نکردي؟

- شرط عقله. کاري نکن که بعد پشيمون شي. علاج واقعه رو قبل از وقوع کن.

- کوتا بيا پيمان. نه تو بچه دو ساله اي نه من.

- هوا و هوس سن نمي شناسه. يه لحظه ست. يه آن. درست به اندازه يه چشم رو هم گذاشتن.

- پيمان؟

- جانم؟

- هيچي. قرارمون جاي هميشگي.

- نيم ساعت ديگه اونجام.

- بازم مثل هميشه نپرسيدي چي ميخواستم بگم که خوردمش.

- حتما درست تر بود که نزني اون حرف رو. پس خودتم فراموشش کن. بذار دروغ نگفته باشي و واقعا بشه هيچي.

سکوت شب همه جا رو فرا گرفته بود و حالا از اونهمه ازدهام و صداي بوق و همهمه خبري نبود. تنها چيزي که از اون بالا ديده ميشد سيل نور بود و زيبايي خيره کننده شهر. لبه بلندي نشسته بود و پاهاشو آويزون کرده بود و تکون تکون ميداد. نگاهش خيره به اين شهر پر فريب و حواسش توي سالهايي دور قدم ميزد. توي قدمهايي که براي اولين و آخرين بار تو زندگيش اومده بود. عشق رو با تمام زيباييش حس کرده بود. باهاش زندگي کرده بود.

با دستي که آروم روي شونه اش قرار ميگيره به خودش مياد و آروم صورتش رو به سمت پيمان بر ميگردونه و لبخندي پر تشکر روي لبهاش ميشينه.

- دختر تو که بازم اينجا نشستي. آخر يه روز از اينجا مي افتي پايين ها.

- تازه اونوقت با اين شهر و مردمش يکي ميشم. اونوقت منم خاکستري ميشم. خاکستري بودن بهتر از سفيد بودنه.

- بس کن کمند جان. تا کي ميخواي خودت رو آزار بدي؟ همزمان کنار کمند ميشينه و دستش رو دور شونه کمند ميندازه و نگاه خندانش رو به چشماش ميدوزه.

باد خنک شهريور ماه با سخامت صورتشون رو نوازش ميکنه. کمند از اين خنکي کمي جمع تر ميشه و دست پيمان تنگ تر.

- سردته؟

- يه کم.

- ميخواي بريم؟

- تازه اومديم.

هر بار که ميگي دلت گرفته بهت ميگم بيايم همين جا و هر بار هم پشيمون ميشم که چرا اينجا رو پيشنهاد دادم.

- پيمان نبايد از چيزي فرار کرد. خاطره ها رو بايد هميشه به ياد نگه داشت. همه اش تلخ نبود. شيريني هاشم زياد بود.

- کمند برا يه شروع دوباره بايد بعضي خاطره ها رو حتي خط زد.

- پيمان دلم قهوه ميخواد.

- بازم تلخ؟

- يه قهوه تلخ با يه شکلات شيرين. اينجوري بهتره.

دستش رو ميگيره و بلند ميشن و آهسته شروع ميکنن به قدم زدن. هر کس از دور ميبينتشون لبخند ميزنه. شايد هر دختري به کمند و هر پسري به پيمان حسودي کنه اما هيچکس از دلشون خبر نداره که اگه خبر داشت شايد به تنها چيزي که فکر نميکرد همين حسادت بود. هر دو محکم قدم بر ميداشتن تا سستي درونشون رو پنهان کنند. يک جفت در دل شب که ماه بهشون خيره شده بود و ديدار تازه ميکرد.

حالا رو بروي هم توي لابي هتل نشسته بودن و شايد تنها نقطه ارتباطشون نگاه هاشون بود که هر دو روي بخاري که از فنجون قهوه بلند ميشد خيره شده بود. کمند تمام تلاشش رو به کار ميگيره و با نگاهي خجالت زده و صدايي لرزان رو به پيمان

- پيمان ساينا خوشحال بود؟

پيمان ناگهان به حال پرت ميشه و نگاه جستجو گرش روي صورت کمند ميچرخه. بالاخره پرسيده بود. بالاخره خواسته بود که بدونه. بالاخره اين پيمان سوالي که هميشه درياي سوال پشتش رو با يه هيچي خشک کرده بود از زبونش خارج شده بود.

نگاهش روي صورت کمند و قطره اشکي که آروم در حال روون شدنه ثابت ميشه و بعد آروم دستش رو بالا ميبره و لحظه اي تو هوا معلق ميمونه و دوباره پايين مي افته و اين بار دستمال کنار فنجان رو بر ميداره و به سمت کمند ميگيره.

- مريم نه ساينا.

- اما خودش و امير هر دو ساينا رو دوست داشتن نه مريم.

- ميدوني چرا؟

- چيزاي مهمتري رو نمي دونم. اين که فقط يه اسمه.

- اما همون نقطه شروعه. همون مهمترين چيزه.

- پس تو برام بگو.

- مريم از اون کسي که بود ميخواست فرار کنه و امير از اون کسي که بايد براش حرمت قائل ميشد. براي همه وجودش. حتي نگاهش. امير دنبال حرمت نگه داشتن نبود و براي زير پا گذاشتن چي بهتر از اينکه اول وجود و هويت مريم رو نابود ميکرد. مريم ديگه مريم نبود. يه دختر بي هويت بود. بي ريشه. بي نام و نشون. چون شده بود ساينا. يه بي نام و نشون صاحبي نداره. ادعايي روش نيست. يه هاله ست. هاله اي که با يه فوت کردن کنار ميره. مثل يه مه که با يه آفتاب باز ميشه و گم ميشه و ديگه کسي ازش خبر نداره. کسي مرگش رو نمي فهمه.

- دختر قشنگي بود؟

- آدما ذاتشون بايد قشنگ باشه. صورت قشنگ مال چند صباحه کمند.

- اگه ذاتش قشنگ نبود که ... حرفش رو ميخوره.

آروم با سر انگشتش روي دست کمند رو نوازش ميکنه و ناگهان دستش بي حرکت ميشه و نگاهش تلخ و با عضلاتي منقبض فنجون قهوه رو محکم ميگيره و انگار با خودش حرف بزنه

- اشتباه نکن کمند. ذاتش قشنگ بود. پاک بود. معصوم بود. اما نتونست اين پاکي و معصوميت و قشنگي رو حفظ کنه.

پوزخندي به صورت پيمان ميزنه و دستش رو روي انگشتاي از فشار سفيد شده پيمان ميگذاره و آروم آروم شلشون ميکنه و لحظه اي بعد از روي مبل بلند ميشه و بي هيچ حرفي به سمت بيرون ميره.

پيمان نگاهش رو به قامت بلند کمند ميدوزه و رفتنش رو تماشا ميکنه. الان وقت حرف زدن نيست. کمند تنهاييش رو ميخواد. بدون حتي حضور پيمان. اين حقشه.

کمند به سمت پرتگاه ميره. حالا اشک تمام صورتش رو خيس کرده. با نگاهش به رو برو و شهر زير پاش نگاه ميکنه. اينبار جز دود و سياهي چيزي به چشمش نمي ياد. ديگه خبري از اونهمه نور و زندگي شهر، اون ساختمون هاي سر به فلک کشيده و مربع هاي کوچيک پر نور نيست. فقط سياهيه. پاش قدمي جلوتر ميگذاره و خاطرات جلوي چشمش زنده ميشه. قدم دوم رو ميگذاره و صداي ريزش خاکهاي سست لبه زير گوشش فرياد ميزنه و باز همون دست قدرتمند از پشت ميگيرتش و به عقب ميبره. باز همون خشم و طوفان دو چشم سياه روي صورتش حرکت ميکنه و دستي که باز بالا ميره ولي مثل هر بار سريع فرو مي افته اما کمند احساس همون اولين و آخرين باري که سيلي روي صورتش خوابيده رو حس ميکنه. طعمي که بايد تلخ ميبود اما شيرين ترين طعم شده بود. درست به شيريني طعم زنده بودن.

- هنوزم احمقي.

- خسته ام پيمان. خسته.

پيمان روي زمين مي شينه و کمند آروم سرش رو روي پاي پيمان ميگذاره. لا اقل مزيت اين احمق بودن داشتن پاهاي تو برا گذاشتن سرم و آروم گرفتنه.

- ميتوني عاقل باشي و خيلي بيشتر از اين رو داشته باشي. ميتوني گرماي...

- فقط به خاطر چيزي که تو اسمش رو گذاشتي عذاب وجدان؟ نه پيمان. خودتم ميدوني مقصر هيچکس نبود جز خود ساينا

کمند هيچوقت نتونستم کسي رو جز خودم مقصر اصلي اين ماجرا بدونم. هر بار نگاهم به صورت تو افتاد تنها تونستم سرم رو با شرمندگي پايين بگيرم. اگه من پاي مريم رو به دفترم باز نميکردم اگه من حواسم رو بهش ميدادم و اولين قدم کجي که برداشت جلوشو ميگرفتم اگه

- کوتا بيا پيمان. بسه تو رو خدا. اگه کسي مقصر بوده باشه اميره. حتي نه ساينا.

- يعني تو واقعا ساينا رو مقصر نمي دوني؟ ازش متنفر نيستي؟

- نه پيمان اين چه حرفيه؟ من حتي از دشمنم هم متنفر نيستم. ميدوني همه چيز از همون روزي که اون خبر رو از ساينا شنيدم زير و رو شد. هنوزم باورم نميشه پيمان. يادته؟ انقدر خبر برام ثقيل بود که تو اون لحظه فکر کردم هيچ راهي جز اينکه خودم نباشم نيست. من فکر کردم با مردن من همه مشکلات حل ميشه. تازه اون روز فهميدم چقدر دروغ تو مغزم پر کرده بود امير. گاهي اعتماد بيش از حد کار دست آدم ميده. اما مگه بي اعتمادي ديده بودم که بخوام بي اعتماد بشم؟ گاهي عشق چشمت رو کور ميکنه. اونقدر کور که هيچ چيز رو نمي بيني. منم نميديدم. هر بار که با ساينا حرف ميزد و به من ميگفت اون فقط چون به کمک نياز داره هواشو دارم من باور ميکردم. هميشه دلم ميخواست حتي براي يکبار هم که شده از نزديک ببينمش اما هيچوقت بخت با من يار نبود. بارها وقتي به امير زنگ ميزد صداشو شنيده بودم. اوايل برا امير مهم نبود که من تلفنش رو جواب بدم. همون موقع ها بود که بارها صداي ساينا رو شنيدم. صداي نرمي داشت. نميدونم چرا هيچوقت از اينکه به امير زنگ ميزد دلخور و ناراحت نمي شدم. شايد چون هميشه امير مطمئنم ميکرد که اون فقط يه دوسته و اين منم که عشق زندگيشم. برام حتي يکبار هم غير قابل باور نبود لحنش و حرفش. شوخي نبود. ما از وقتي من يه دختر 18 ساله بودم با هم دوست بوديم. اون حتي تو خونه ما رفت و آمد ميکرد. اون اواخر هر بار مهموني بود خونمون امير هم بود. حتي پدر و مادرش هم بودن. ديگه دليلي نداشت بخوام بهش شک کنم يا حرفاش رو باور نکنم. هميشه فکر ميکردم نصف بيشتر مشکلات خيلي از اين دختر پسراي دور و برم با يه شک بيجا و پشت سرش گير دادن هاي بيجا ترش شروع ميشه. برا همين نميخواستم منم اين اشتباه رو تکرار کنم.

ميدوني من امير رو داشتم. تمام و کمال. لبخندش رو. پشتيبانيش رو. دستاي گرمش، نگاهاي طوفانيش که عشق توش موج ميزد. من يه شونه داشتم که اشکامو روش بريزم و يه آغوش گرم که توش آروم بگيرم. وقتي تو بغلش گم ميشدم، وقتي اون دستاي پر قدرتش دورم حصار ميشد، وقتي آروم زير گوشم زمزمه هاي عاشقانه ميکرد، برام از آينده ميگفت اعتمادم بهش بيشتر و بيشتر ميشد.

اون شب بدترين شب زندگيم بود. امير اون روز کلافه بود. کلافگي اي که براي اولين بار تو تمام حرکاتش مشهود بود. هر چي ازش پرسيدم جوابش يک کلام بود. تو نگران نباش. بعد از ظهر بود که ساينا بهش زنگ زد. براي اولين بار ميديم که نگاهش وحشيه. نگاهي پر خشم که تو تنم لرزي انداخت که شک دارم هيچوقت از ذهنم بيرون بره. صداش ناخوداگاه عصبي و بلند بود. ترسيده بودم. تنها چيزي که به ذهنم رسيد اين بود که برم يه گوشه و آروم بشينم و سکوت کنم. تلفن رو که قطع کرد براي اولين و آخرين بار شرمندگي رو تو نگاهش ديدم. از نگاهم فرار ميکرد. فکر کردم چون جلو من صداش بلند شده شرمنده ست. رفتم کنارش و آروم دستم رو روي بازوش گذاشتم و بهش لبخند زدم. شايد منتظر بود ازش سوال کنم. اما من هيچوقت به خودم اجازه دخالت کردن تو کارهاش رو نداده بودم. هميشه فکر ميکردم اگه چيزي به من ربط داشته باشه و بايستي بدونم خودش بهم ميگه. نگاهم رو به صورتش دوختم و تنها کلمه اي که از بين لبهام تکون خورد و بيرون اومد همين کله معروف هميشگيم بود: " امير؟ "

به عکس تو هر وقت اينجوري صداش ميکردم ميگفت جونه امير و وقتي من بهش ميگفتم هيچي تا نمي فهميد چي تو دلم بوده ول کن نبود.

اون روز هم همين شد. اما اون روز يه عکس هميشه تنها سکوت کرد. ميدونست تو دلم چي بود. اون علامت سوال مال چي بود. اما نخواست بگم تا نخواد جوابي بده. رفت. به همين سادگي. آخرين چيزي که ازش يادمه همون بوسه آرومي بود که روي گونه ام گذاشت و رفت. خوشحالم که لا اقل تو اون آخرين لحظه نخواست باز لبهام رو ببوسه. شايد خودش هم فهميده بود که آخرين ورق روي ميز و تا دقايقي ديگه اون ورق هم رو ميشه و نخواست در اين حد پست باشه. نميدونم شايد تعبير غلطي دارم ميکنم. شايد اين پستي نباشه. شايد واقعا تمام اون بارها و بارهايي که طعم بوسه هاش رو چشيدم بوسه هايي پاک بودن. اما نه پيمان بذار باهات صادق باشم. تمام اون بوسه ها پاکيش رو برام از دست دادن. احساس کردم تو تمام اين سال ها منم يه بازيچه بودم. مثل....مثل...

کمند ديگه تو اين دنيا نبود. ديگه اشکي براش نمونده بود و هر چي بود هق هق بود.

- پيمان چرا نذاشتي همه چيز تموم بشه؟ چرا هم خودتو داغون کردي هم منو نگه داشتي؟ که چي رو ببينم؟ اين آدماي هفت رنگ رو ميخواستي ببينم؟

- کمند همه آدما هفت رنگ نيستن. آدماي يه رنگم پيدا ميشن. باور کن کمند. فقط بايد نگاهت رو عوض کني. ميدونم سخته ولي نشدني نيست. کمند سرت رو بالا بگير.(همزمان سر کمند رو از روي پاش بلند ميکنه و اون رو ميشونه)

حالا خوب نگاه کن کمند.چي ميبيني؟

- يه شهر سياه.

- ديگه چي ميبيني؟

- نور و چراغ.

- نه کمند داري سر سري نگاه ميکني. دقيق نگاه کن. داري يه شهر رو زير پات ميبيني. با کلي قوطي بلند و کوتاه. يه شهر کوچيک که ميتوني با گذاشتن تنها يه انگشتت روي هر قسمتيش ميليون ها ساختمون رو تو يه چشم به هم زدن نيست کني. محو کني. اين قوطي ها همه مثل همند از اينجا. نه بالا و پايين دارن نه فقير و غني نه خوب و بد. همه مثل همند همه قوطي اند. قوطي هايي که نقطه هاي نوراني نشون از خواب و بيدار بودنشون و بودن و نبودنشون ميده. ميبيني کمند به همين سادگي. معلوم نيست کدوم اميره. کدوم منم. کدوم تويي. هممون هستيم. حتي نميدوني کدوممون الان هستيم کدوم نيستيم. ما آدمها همينيم. به همين سادگي. ممکنه باشيم يا نباشيم. اين تويي که تشخيص ميدي الان کدوممون هستيم. کدوممون يه رنگيم کدوممون هفت رنگ. پس نگاهت رو کافيه باز تر کني. چشمات رو ريز تر کن اينجوري ميتوني آدماي يه رنگ رو هم ببيني. خدا بهت چشم داده، عقل داده تا باهاش همين چيزا رو ببيني و اون مرد يه رنگ زندگيت رو پيدا کني کمند. کمند نگاه کن. ببين کدوم مکعب نورش داره خيرت ميکنه؟

کمند نگاهش رو ميدوزه به شهر زير پاش و بدون لحظه اي تامل انگشتش رو به سمت پر نور ترين مکعب نشونه ميگيره.

- کمند حالا چشم بدوز به همون مکعب.

کمند بعد از چند ثانيه نگاهش رو از روي اون مکعب بر ميداره و رو به پيمان: خسته ام کرد. نورش داره آزارم ميده.

- کمند بهت يه حق انتخاب ديگه ميدم. دوباره نگاه کن. ببين کدوم مکعب اينبار چشمت رو به خودش خيره ميکنه؟

کمند نگاهش رو ميدوزه و اين بار بعد از لختي تامل و چند ثانيه گشتن انگشتش بالا ميره و روي کم نور ترين مکعب مي ايسته.

- نگاهش کن کمند. هر وقت ازش سير شدي بگو.

چند ديقه اي هر دو خيره به اون مکعب کم نور توي فکر ميرند. اين سکوت و نگاه طولاني ميشه که پيمان همونطور که نگاهش روي مکعب خيره مونده زمزمه ميکنه

- کمند اون مکعب اول امير بود. تو يه نگاه بدون فکر و تامل نگاهت رو به خودش خيره کرد. از خود بيخودت کرد. بهت فرصت حتي ثانيه اي تامل رو نداد. اما خيلي زود افول کرد. اما اين مکعب رو راحت انتخاب نکردي. اين انتخاب دومت بود. روش فکر کردي. ميدوني چرا؟ چون نخواستي دوباره شکست رو تجربه کني. نخواستي اين نگاه هم چشمت رو بزنه. سعي کردي تا مکعبي رو پيدا کني که بتوني بهش خيره بموني و از اين خيرگي غرق لذت بشي. کمند انگشت تو يا من يا هر کس ديگه اي خيلي راحت و سريع روي اين نقطه پر نور، اين مکعب خيره کننده مي ايسته اما چشممون اون مکعب کم نور رو نميبينه و هميشه محفوظه. هيچوقت پاک نميشه اون مکعب. کمند اين مکعب هموني که دنبالشي و مطمئن باش ارزش موندن و جنگيدن رو داره. پس بمون و براش بجنگ.

- پيمان ازت ممنونم. تو خيلي خوبي. درست تو اوج تنهاييم تو پيدات شد و بي هيچ منتي پشتم ايستادي و بلندم کردي.

- کمند؟

- بله؟

- مريم اون شب پاي تلفن چي گفت؟

نگاه کمند دوباره به دور دستها خيره ميشه و اشک روي صورتش بر ميگرده. تمام وجودش ميلرزه.

پيمان پشيمون از سوالش دست کمند رو ميگيره و بلندش ميکنه: کمند مسابقه بديم؟

کمند هنوز تو حال و هواي ديگه ايه که پيمان با لبخند و صداي بلند شروع به شمردن ميکنه: کمند يک رو که گفتم ميدوييم تا دمه ماشين. هر کي زودتر برسه برنده ست.

کمند تو ذهنش زمزمه ميکنه ممنونم پيمان. هميشه ميدوني کي بايد يه خط قرمز روي همه سوال ها بکشي و صورت مسئله رو به کل پاک کني. نگاه ممنونش رو به پيمان ميدوزه و مثل هميشه هنوز پيمان شروع به شمارش نکرده دويدن رو آغاز ميکنه. صداي خنده هاي بلند پيمان سر زنده اش ميکنه

- اي دختر? جر زن. بازم جر زني کردي.

- راستي سر چي؟

- سر يه مشت و مال حسابي. چطوره؟

- تو رو خدا جوک نگو. تو که تو اتاق تنها با من نسکافه نميخوري ميخواي مشت و مالم بدي آقاي ماساژور؟

- خوب اينم حرفيه. ولي راه داره ها. نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

- مطمئن باش نميذارم ببري. همه سعي خودتو بکن تا ببري. جلوتو نمي گيرم.

حالا هر دو با تمام قوا ميدويدند. پيمان براي مغلوب کردن کمند و کمند به خاطر پيمان. پيمان مرد بزرگي بود و يه عشق پاک کمترين حقش بود. بايد عشق رو تجربه ميکرد نه با يه عادت زندگي کنه و بدتر از اون يه عادتي که از يه فکر احمقانه زاييده شده. پيمان تو تمام اين سالها نخواسته بود بپذيره که مقصر حال و روز امروز کمند اون نيست. هميشه فکر ميکرد و اين فکر رو بارها به زبون آورده بود که اگه من مريم رو تو اون دفتر نياورده بودم حالا امير بود و کمند و يه عشق جاويد. غافل از اينکه اگر کمند نبود يکي ديگه ....

نانادي وارد کلاس ميشه و سلانه سلانه به سمت نيمکت هميشگي شون ميره که بابک و سارا رو مشغول خوندن چيزي ميبينه و سارا بي وقفه رو به بابک در حال پرسيدن مواد قانوني و بدتر از همه اينها باز اين دختره سيريش بهاره بود که درست نشسته بود کنار بابک و سارا و جاي خودش. هر چقدر به مغزش فشار مياره يادش نمي ياد که امتحاني داشته باشن بدتر از اون اينکه تازه اول ترم بود پس اينا سرشون رو برا چي تو کتاب کردن؟ نگاه سريعش رو تو کل کلاس ميگردونه. خوب همه هم در حال خر زدن نيستن پس شايد اينا باز جو گير شدن و دارن درس جديد رو دوره ميکنند. هنوز تو گير و دار فکر کردن و کلنجار رفتنه با خودشه که با صدايي سر جاش ميخکوب ميشه. صدا انقدر آشنا هست که نيازي به حتي يک ثانيه فکر کردن و تمرکز نداشته باشه. ذهنش دوباره شروع به پردازش ميکنه اما خاليه خاليه. اطلاعاتي نداره که بخواد پردازش کنه. پس نگاهش رو بي خيال روي صورت پيمان ميدوزه و با لبخند و مخصوصا از روي يه لجبازي کودکانه استاد و دکتر و همه چيز رو فاکتور ميگيره و :

- آقاي راستين فکر کنم اشتباه اومدين. ما الان اينجا کلاس داريم اونم مدني 3.

پيمان تنها لحظه اي نگاهش رو به چشماي ناديا ميدوزه و بعد با لبخندي که فقط به يه ابله ممکنه به اون شکل لبخند زد رو به نانادي:

- سرکار خانوم مثل اينکه شما کلا تو همه چيز مستمع آزادين و در مقابل نگاه ناديا که حالا همراه با تعجب رگه هايي از عصبانيت هم توش موج ميزنه رو به کلاس ميکنه و

- خوب فرصت پاسخگويي تون فقط يک ساعت هست. تعداد سوال ها فقط سه تاست و کتاب قانون آزاده و مجازيد در استفاده ازش. مطلب بعدي من دنبال حل قانوني اين سه سوال هستم پس براي من داستان نويسي يا عقايد و نظريات شخصي تون رو نمي نويسيد البته منظورم از عقايد شخصي عقايد بدون مستند قانوني هست و شما بايد براي اثبات جواب هاتون از قانون استفاده کنيد با ذکر شماره ماده و نوشتنش. از اونجايي که ميبينم با وجود تذکرم باز هم کساني که نميخوان تو اين آزمون شرکت کنند سر کلاس هستن يکبار ديگه تکرار ميکنم دانشجوياني که قصد امتحان دادن ندارن از کلاس بيرون برن. امتحان تا 5 ديقه ديگه شروع ميشه پس زودتر آماده بشين.

نانادي اينبار با عصبانيت مقابل بهاره که هنوز در حال ور زدنه قرار ميگيره و خشمگين:

- دو ديقه خفه ميشي؟ بابک اين کيه؟ چي ميگه؟ امتحان چيه؟

- فکر نکنم ديگه بتوني توش شرکت کني نانادي. البته چون از قبل براش آماده نشدي ميگم. ايشون دکتر راستين يکي از اساتيد جزا و جرم شناسي هستن و بيشتر با بچه هاي فوق و دکترا کلاس دارن. علاوه بر اون تو بخش مرکز مطالعات جزا و جرم شناسي هستن و گويا اکثر ترم ها از ورودي هاي سال دومي جديد که تمايل به همکاري داشته باشن و بخوان تو پروژه هاي تحقيقاتي در اين زمينه ها فعاليت کنن يه امتحان ميگيرن و سه نفر رو هر ترم ميگيرن و جايگزين بچه هايي که فارغ التحصيل ميشن يا ايشون به جاهاي ديگه معرفيشون ميکنند ميشن. اين امتحان هم جريانش همينه.

انگار دنيا رو رو سرم خراب کردن. نه اين برام غير قابل قبول بود. من امتحان ندم و اونوقت اين دختره احمق بهاره بخواد امتحان بده و بزنه و مورد قبول آقا هم قرار بگيره. نه نه. اي لعنت به تو پيمان. لعنت. ميمردي دو روز قبل بياي بگي ميخواي همچين امتحاني بگيري؟

خوب به فرض ميومد ميگفت ميخواستي چه غلطي کني الان؟ اين رُس ميکشه تا يکي رو انتخاب کنه. احمق نيست که خنگ خرفت پيدا کنه. خوب پس گزينه بهاره خانوم خود بخود کنسل ميشه پس ريلکس شو عزيزم. برو پايين تا اين فيلسوفان بزرگ امتحان ميدن و فسفر ميسوزونن يه نسکافه و کيک خودت رو مهمون کن و حالش رو ببر. اما خوب يعني سارا و بابک و ازم داره جدا ميکنه؟ خوب آره ديگه. وقتي قبولشون کنه که صد در صد ميکنه اونوقت تمام وقت آزادشون ميشه مال اون. نا مرد. دوستامم ميخواي بگيري؟ کاش منم يه چيزي بارم بود. کاش عرضه داشتم و منم حرفي برا زدن داشتم. هه حالا چي دارم بگم؟ من بدون تقلبام هيچم. هيچ. من به چه دردي ميخورم آخه.

داشت با خودش کلنجار ميرفت. ياس و نا اميدي تو تک تک سلولاي بدنش ديده ميشد. خودش نميدونست اما پيمان نگاه غمگين و مايوسش رو ميديد و کاملا زير نظرش داشت. نگاه هايي که يه لحظه روي همون پسرک اون روزي ميچرخيد و لحظه بعد روي دختري که کنارش بود. ناگهان نگاه ناديا روي صورت خودش بر ميگرده و لحظه اي خيره نگاهش ميکنه. نگاهي که قطره اشکي تهش سو سو ميزنه.

- آروم زمزمه ميکنه: خانوم راد اگر نميخوايد تو امتحان شرکت کنيد بهتره بيرون تشريف داشته باشيد.

براي بار دوم جلوي اين مرد بايد سرش رو از خجالت پايين بندازه و حرفي براي گفتن نداشته باشه. نگاهش رو به پيمان ميدوزه و تنها زمزمه ميکنه:

- ميتونم منم يه برگه داشته باشم.

از اينهمه جسارت دختر خوشش مياد. ميدونه چيزي نخواهد تونست بنويسه چون هميشه سوال هاي اين امتحان رو اونقدر بالا و سخت طرح ميکرد که تنها کسايي رو بر داره که واقعا به دردش بخورن. حتي شده بود خيلي از سالها کسي رو بر نداره. حالا اين دختر که تمام زندگيش و تحصيلش با تقلب جلو رفته بود... اما باز هم به احترام درخواستش رو بهش:

- فکر ميکنيد از پس امتحان بر ميايد؟

سرش رو پايين ميندازه و:

- نميخوام امتحان بدم. فقط ميخوام سوال ها رو داشته باشم. ميشه؟

بدون هيچ حرفي برگه اي به دستش ميده:

- ميتونيد تو کلاس بشينيد اگر بخواين. فقط رعايت جلسه رو بکنيد.

...

حالا کلاس تو سکوت مطلق فرو رفته و تنها صدا، صداي به هم خوردن ورق هاي کتابهاي قانون و حرکت خودکار روي برگه هاست.

صداي پيمان بار ديگه سکوت کلاس رو ميشکنه:

- دانشجوياني که فکر ميکنن خيلي سر در نميارن از سوال ها ميتونن کلاس رو ترک کنند.

با صدور اجازه براي چند لحظه همهمه گنگي تو کلاس ميپيچه و بعد آروم تعدادي از دانشجوها کلاس رو ترک ميکنند.

نانادي که با اشاره پيمان و اشغال جاش توسط بهاره مجبور شده بود روي صندلي اي که درست کنار ميز استاد گذاشته شده بود بنشينه، نگاهش رو به روبرو ميدوزه و تو ذهنش تعداد کسايي که هنوز نشستن رو ميشمره. حدود 14 نفر. با حسرت نگاهش رو به بابک و سارا ميدوزه که هر دو مشغول نوشتن هستن. لحظه اي بابک که سنگيني نگاهي رو حس کرده سرش رو بالا ميگيره و نگاهش رو با لبخندي کمرنگ به نانادي ميدوزه و انگار صداش تو گوش نانادي ميپيچه که ازش ميخواد برگه رو بخونه. سرش بي اراده روي برگه سوال ميچرخه و با دقت شروع به خوندن ميکنه. کم کم مغزش کار ميکنه: اي يه چيزايي تو ذهنش ميچرخه. کاش لا اقل کتاب قانون همراهش بود. شايد ميتونست يه چيزي از توش در بياره. کم کم براش داشت جالب ميشد اين امتحان که تنها سه تا سوال بود. سه تا سوالي که از همين اتفاقاي دور و برش بود و تنها بايد کتاب قانوني مي بود تا توش بچرخه. نانادي خاک تو سرت. يه قانون هم با خودت نمي ياري. حالا مثلا قانون داشتم چه غلطي ميخواستم بکنم؟ خوب لاشو باز ميکردي اين که اين سوالا رو از رو هوا نياورده وقتي هم ميگه با مستند قانوني يعني که تو يه صفحه اين قانون کوفتي جواب اين سوالا هست ديگه. آره. راست ميگي اما من که قانون ندارم. کاش داشتم. اونوقت لا اقل خيلي بيکار و علافه زيادي نبودم بين اينا. نگاه چطوري مشغولند همشون. خوش به حالشون.

خودکار رو روي کاغذ به حرکت در مياره و شروع به نوشتن ميکنه. خوب بالاخره احمق که نيستم يه چيزاييش تابلوست سوالهاش. سرم رو گرمه همونا ميکنم که خيلي هم تو چشم نباشم.

غافل از اينکه همين دست به قلم بردنش خودش باعث تو چشم پيمان رفتنش شده بود. براش جالب بود تلاش ناديا. تسليم ناپذير بود. پس ميتونست به جايي برسه. از برگه امتحاني اي که بدون تقلب نوشته بود و نمره15 اي که گرفته بود مطمئن شده بود که اين دختر استعداد زيادي داره که فقط يه تلنگر ميخواد براي بيدار شدن و حالا اون باعث اين تلنگر شده بود. لبخند روي صورتش ميشينه و نگاهش رو به حرکت دستاش ميدوزه و کم کم جلو مياد و کنارش پشت ميز خودش قرار ميگيره. حالا ميتونه راحت نوشته هاي روي برگه ناديا رو بخونه. براش جالبه. ناديا اول خود سوال رو توضيح داده و بعد شروع کرده زيرش استدلال هاي خودش رو نوشتن. بعضي استدلال هاش کاملا مخالف قانونه و بعضي کاملا مطابقش. نگاه ناديا از روي برگه اش بلند ميشه و پيمان نگاهش رو دنبال ميکنه. نگاه غمگين و پر حسرت دختر روي کتاب دست اون پسر که حالا دقيقا نامش رو ميدونه و اينکه نفر اول کنکور بوده ثابت ميشه. براش يه معماست دوستي اين دو قطب کاملا مخالف اما اين فکر رو از ذهنش بيرون ميکنه و دوباره جهت حرکت ناديا رو نگاه ميکنه. ناديا دوباره سرش رو بر ميگردونه و روي برگه هاش ميندازه.

پيمان آروم کيفش رو باز ميکنه و کتاب قانونش رو بيرون مياره. کتابي که تقريبا تمام صفحاتش با برگه هاي نت نويسي شده جدا و مشخص و به نوعي تفکيک مطلب شده. تو ذهنش مطمئنه که براي کسي که تا به حال کتاب قانون باز نکرده حتي پيدا کردن مواد از چنين کتابي هم کار ساده اي نخواهد بود. اما دلش ميخواد اين فرصت رو به ناديا بده تا ببينه به قولي چند مرده حلاجه. دستش رو دراز ميکنه و کتاب رو مقابل ناديا ميگيره. ناديا چشماش برقي ميزنه که انگار دنيا رو بهش داده باشن. آروم تشکر ميکنه و کتاب رو ميگيره و باز ميکنه.

پيمان بي اراده خنده رو لباش ميشينه از حرکات ناديا. با وجود تفکيک مطالب ناديا برگ برگ ورق ميزنه کتاب رو و بارها به فهرست کتاب رجوع ميکنه و دوباره برميگرده و به جستجو در بين صفحات. کاملا مشخصه تا به حال يکبار هم اين کتاب رو دست نگرفته و حتي ورق نزده. کم کم انگار غلق کتاب دستش اومده باشه جهت دار صفحه ها رو ورق ميزنه و لحظه اي بعد در مقابل چشمان حيرت زده پيمان درست زير سوال اول و جايي که نظري کاملا مخالف ماده قانوني مربوط به اون مبحث نوشته شروع به نوشتن ماده ميکنه. پيمان اول فکر ميکنه ناديا متوجه اين اختلاف بين تحليلش و متن اون ماده نشده اما ثانيه اي بعد در کمال تعجب ميبينه نانادي در حال شماره گذاري کردن دلايل مخالفتش و رد اون ماده هست. تقريبا تو شوک ميره.

اما ناديا اصلا تو اين دنيا نيست. به قول خودش همچين تو بحر سوال رفته که انگار داره اتم رو ميشکافه.

ناديا سوال دوم رو به نيمه نرسيده وقت امتحان تموم ميشه. لبخند روي لبش نشسته. به خودش ثابت کرده انقدر ها هم تعطيل نيست. و مهمتر از همه تو اون دقايقي که پيمان درست کنارش ايستاده بوده مثل علاف ها ورقه رو نشسته نگاه کنه و فرصت پوزخند زدن رو به پيمان نداده. خودش نميدونه چرا اما واقعا براش مهم بود که جلو پيمان کم نياره. غرق تفکرات خودشه که پيمان مقابلش قرار ميگيره و دستش رو براي گرفتن برگه دراز ميکنه

ناديا با تعجب نگاهش ميکنه و بعد آروم زمزمه ميکنه: من که گفتم فقط ميخوام برگه سوال رو داشته باشم و قصد و آمادگي امتحان رو ندارم.

- مشکلي نيست. حالا که وقت گذاشتيد و نوشتيد پس دادنش ضرر نداره.

- اما آخه من فقط يه سوال و نصف سوال بعدي رو نوشتم.

- منم فقط مشتاق به خوندن نظرتون و راه حلي که براي همون ميزان نوشتيد شدم و برگه رو از ناديا ميگيره.

توي دفترش نشسته و در حال نگاه کردن به برگه هاي دانشجو هاست. حالا از بين تمام برگه ها تنها 4 برگه مقابلشه يه پسر که حالا ميدونه اسمش هم بابکه و سه دختر: سارا بانو مجد، مريم حيدري و ناديا راد. برگه ها رو باز ميکنه و نگاهش رو يکبار ديگه روي برگه ها ميگردونه. برگه بابک رو کنار ميگذاره. کاملتر از اونه که بخواد حرفي بزنه. تمام سه سوال با استدلال کامل و قانوني نوشته شده. سوالهايي که واقعا ساده نبودن و هر کسي نمي تونست جواب بده. درسته که ايراداتي داره اما اون ايرادات به جا هست. قطعا هم بايد کاملا درست نميشد پاسخ هاش اما اونقدر استدلال هاي قوي توش داشته که مجابش کنه. برگه بعدي مريم حيدري که اينم چيزي از برگه بابک نيکنام کم نداره. برگه شو ميگذاره کنار. حالا تنها دو برگه مقابلشه يکي برگه دختري به نام سارا بانو که به هر سه سوال پاسخ داده و معلومه تمام تلاشش رو کرده و استدلالاتي که کرده هم در حد خودش خيلي خوبه و حرفي توش نيست. بايد انتخابش کنه اما نگاهش ميخکوب روي برگه اي مونده که تنها به يک سوال و نصف سوال بعدي جواب داده شده. سوال اول رو ميخونه: فرد اظهار ميکنه طرف به گوشش سيلي زده و دندانش شکسته. آثار سيلي نيست و دندان شخص هم پر شده بوده آيا شخص بايد دادخواست ايراد صدمه بده و آيا مشمول ديه ميشه؟ و ... ادامه سوال رو نميخونه و نگاهش شايد براي چندمين بار روي پاسخ ناديا ميگرده

ناديا، اول شخص رو حواله پزشکي قانوني کرده و بعد از اون نوشته ديه داره و بايد دادخواست ايراد صدمه بده. بعد در زير رجوع کرده به قانون و اينکه در قانون چيزي به عنوان پر شدگي نيست و ديه اي هم براش عنوان نشده بلکه اگر دندان ميشکست ديه داشت و ... بعد از اون با زباني که به عکس سه برگه ديگه کاملا عامي بود نوشته بود اگر کسي شهادت بده يا خود فرد اقرار کنه بر اينکه اين کار رو کرده و علم قاضي ميتونه باعث تعيين ديه از روي ارش و محاسبه بشه. ناديا تفاوت ارش و ديه رو نتونسته تشخيص بده که جايي که تو قانون ديه براي چيزي تعيين نشده باشه ارش محاسبه ميشه که تفاوت بين خسارت ديده و سالم هست و براي همين هر دو رو با هم آورده.اما از طرف ديگه پاسخ دادنش درست مثل بچه هاست و کاملا مشخصه که برگه رو نميخواسته بده چون علم قاضي رو پر رنگ کرده بود و دو طرفش عکس دو تا صورتک که شامل دو چشم و يک دهان باز از خنده بود گذاشته بود و زيرش دوباره با جسارت نوشته بود هر چند تو اين دوره زمونه علم قاضي هم بر ميگرده به جيبش و تو يه ثانيه ميتونه يهو علمش از اين رو به اون رو بشه. دختر تحليل درست و کاملي با زبون عاميانه اش کرده بود اما سرش رو هم با اين جواب دادن ميتونست به باد بده. بعضي واقعياتي رو تو تحليلش آورده بود که يک حقوقدان اصولا چشمش رو روشون ميبنده تا وارد سياست نشه و بحث حقوقي، حقوقي بمونه. با لبخند سوال اول رو رد و به سوال دوم نگاه ميکنه

- مرد موي بلند زنش رو دوست نداره و ازش ميخواد تا کوتاهشون کنه. زن بهايي به حرف مرد نميده و مرد زمانيکه زن در خواب هست موهاش رو کوتاه ميکنه. حال زن حق شکايت داره يا نه و تحت چه عنواني و قانونا حکمي وجود داره يا خير. پيمان از سوال خودش خنده اش ميگيره. رسما با اعصاب ناديا انگار بازي کرده باشه سوالش. دخترک آنچنان کوبنده شروع به پاسخ کرده بوده که پيمان ناخوداگاه نگاه جنگل وحشي دخترک جلوي چشمش مياد: ديگه به قانون نرسيده بوده فقط نوشته يه مشت اراجيف. قانونشون ميگه خسارت بايد بالفعل باشه. بالقوه باشه حق شکايت نداره پس چون منفعتي زايل نشده ديه اي هم بهش تعلق نميگيره و حق شکايت هم نداره. بعد پشتش نوشته پس اون اعاده حيثيت کوفتي رو برا چي گذاشتن خدا ميدونه. آره ديگه زنه برده زر خريدشه خوب خدا رو شکر مو هم که دوباره بلند ميشه پس بايد خفه شه دختره و بشينه سر جاش. اعاده حيثيت برا اين موردا نيست که. دلش ميخواست بدونه در نهايت ناديا ميخواست به چه نتيجه اي برسه. قطعا به همين سادگي ول کن نبود.

جواب ها در همين حد و تا همين جا هم نشان از زيرکي و باهوشي ناديا بود و پيمان رو براي انتخاب کردنش مجاب کرده بود اما از طرفي نبايد حق رو ناحق ميکرد. ناديا به هر سه سوال پاسخ نداده بود و تازه نوع بيانش هم به هر کسي شبيه بود الا يه حقوقدان. نمي تونست به همين سادگي هم حق ديگري رو پايمال کنه. ناديا خودش مقصر بود. خودش نخواسته بود تا مثل دوستش باشه. خودش ساده ترين راه رو براي به اتمام رسوندن دانشگاهش انتخاب کرده بود و قطعا اين راه از نظر پيمان قابل پذيرش نبود و نمي تونست کسي رو وارد گروه کنه که در نهايت با تقلب ميخواست مدرک بگيره. هميشه کساني رو گرفته بود که در آينده براي خودشون کسي بشن و بهشون افتخار کنه اما واقعا ميتونست ناديا هم تو همين دسته قرار بگيره؟ قطعا اون دختر ديگه محق تر بود. اما از ناديا هم نميتونست بگذره. شايد ميتونست درستش کنه. با خودش درگير بود و تقريبا هيچ قدرتي براي تصميم گيري بين اين دو نفر نداشت. انگار دو تا آدم تو وجودش نشسته بودن و يکي ميگفت قبولش کن و ديگري ميگفت حقش نيست.

...

ناديا روي نيمکت نشسته بود و با ليوان نسکافه اش بازي ميکرد و بابک و سارا با فاصله از ناديا مشغول تماشاش بودن.

- ا ا ا ديدي چه نامردي بود استاده؟ مخصوصا قبلش نگفته بود. مرتيکه. بابک ديديش. خود نا مردش بود که ازم تقلب گرفت. ديدي چطوري بهم پوزخند زد؟ رسما داشت از کلاس بيرونم ميکرد.

- بابک به اينهمه حرص نانادي ميخنده و با آرامش: نانادي بسه ديگه. حالا مگه چي بود. چه ارزشي داره اصلا. تو که اهل تحقيق و کار و مطالعه نيستي اصلا ديگه چرا ناله نفرين ميکني؟

- ناديا با ناراحتي نگاهش رو به بابک و سارا ميدوزه و بعد زير لب: آخه ميدونم شماها جفتتون خوب دادين انقدر که خر خونين. اينم انتخابتون ميکنه و بعد از من ميگيرتتون. اونوقت ديگه هيشکي نيست که وقتاي بيکاري بياد اينجا با من بشينه نسکافه بخوره و بگيم بخنديم.

- سارا رو به ناديا سعي ميکنه آرومش کنه : اين چه حرفيه نانادي. هيشکي ما رو از هم نمي تونه جدا کنه. ما هيشه با هميم. بهت قول ميدم هيچوقت تنهايي نياي اينجا بشيني. حالا بس کن اون لب و لوچه آويزونتو.

- بابک بهش ميخنده: اوه حالا خوبه بيچاره کتاب قانونم بهت داد ها. نگا چطور عوض دستت درد نکنه فحشش ميدي.

- خوب آخه اون کتاب کوفتي که من تا حالا يه بارم بازش نکرده بودم به چه دردي ميخورد؟ ماشالا انقدرم توش نوشته بود که آدم بدتر گيج ميشد. تقلباشم به درد نخور بود.

- بابک به قهقهه ميخنده: دختر تقلب کدومه. اونا نت برداريه. کلي کمکن اون يادداشت ها که بفهمي چي به چيه. چي کجاست. هي بهت ميگم بشين اين کتابا رو لا اقل يه ورق بزن.

- اوه بي خيال بابک. حالم گرفته ست. بدترش نکن.

حالا توي ماشينش نشسته و داره به سمت خونه ميره در حاليکه هزار جور فکر تو مغزش ميچرخه. کفريه اما نميدونه چرا. دلش ميخواست اونم يکي از اون سه نفر بود. براش مهم شده بود درخشيدن جلو چشم پيمان اما چرا خودش هم نميفهميد. نميخواست اسمش تو ذهن پيمان به دانشجوي به درد نخور متقلب حک بشه. اين اولين باري بود که تقلب يه واژه زشت شده بود. اما جالبيش اينجا بود که فقط جلوي پيمان و براي اون زشت شده بود وگرنه ماني هميشه اين واژه رو تو سرش ميزد و سر به سرش ميگذاشت اما عين خيالش هم نبود. بابک بارها بهش گفته بود که يه کم شيوه شو عوض کنه. يه کم مرور کنه کتابا رو اما هميشه فقط خنديده بود و حالا به حرف بابک رسيده بود که يه روز خودت خودت رو سرزنش ميکني و حسرت ميخوري و ميگي کاش يه چيزي تو اين مغز آکبندم فرو کرده بودم. و حالا اونم چه زود به اين نتيجه رسيده بود.

...

سارا با دلهره مدام قدم ميزد و بابک از سويي سعي ميکرد دلهره سارا رو کم کنه و از طرف ديگه ناديا رو از اين بغض و مچاله شدنش گوشه راهرو بيرون بياره. براي هر کدومشون به نوعي جواب اين امتحان شده بود بزرگترين دغدغه. سارا رو باز درک ميکرد چون ميدونست دلش ميخواد همزمان با درسش کار کنه و تجربه خودش رو بيشتر کنه تا در آينده بتونه حرفي براي گفتن داشته باشه و خوب حق هم داشت با اينهمه تلاشي که ميکرد. اما ناديا براش يه علامت سوال شده بود. نميفهميد دردش از چيه واقعا. اينو حتي به خودش هم گفته بود که نانادي اگه دردت تنهايي که من بهت قول ميدم از وفت بيکاري با هم بودنمون نزنم و هيچوقت تنها نباشي. اگه دردش انتخاب نشدن بود که خوب باز بارها بهش گفته بود که بايد از تقلب دست بکشه و اونم بارها گفته بود فقط ميخواد يه مدرک بگيره. پس ديگه دردش چي بود؟ فکرش تنها به يه جا ميرفت اونم اينکه براي نانادي اين مهمه که تو چشم اين استاد باشه. براش مهمه که اين استاد ديدش جور ديگه اي باشه. اما چرا؟ مگه اهميتي هم داشت؟ اين که پس فردا ميخواست مدرکش رو بگيره و بعدم تموم شه و بره دنبال تفريحش. نگاهش رو به نانادي ميدوزه و آروم زير لب زمزمه ميکنه شايد عشق؟؟؟؟ اما انقدر علامت سوال جلوش مياد که بي خيالش ميشه و به سمتشون بر ميگرده

- پاشين بابا. پاشين دخيل بستين اينجا. بريم يه چيزي بخوريم. حالا اين خانوم کريمي يه چيزي گفت. هنوز که خبري نيست. نه کسي اومده نه ليستي آورده نه چيزي رو برد زدن که شما دو تا دخيل بستين به اين برد. پاشين هر وقت زدن ميايم مي بينيم ديگه. بابک هر دو رو بلند ميکنه و به سمت پله ها ميرن که پيمان همزمان از پله ها بالا مياد. پاهاي نانادي ناگهان سست ميشه و نگاهش ميخکوب روي پيمان. پيمان لحظه اي بهش چشم ميدوزه و بعد نگاهش رو به بابک و دختر کناري که حالا با شنيدن نام سارا فهميده همون نفر رقيب نانادي بوده، بر ميگردونه و با سلام بابک به خودش مياد و کوتاه جواب ميده و از مقابلشون ميگذره و نانادي و سارا هم پشت سرش قدم بر ميدارن و بابک هم در پشت. نگاهش به نانادي و قدمهاش دوخته ميشه و غم تو نگاهش ميشينه و با خودش زمزمه ميکنه کاش منو قبول نکرده باشه .

اسامي رو روي برد زدن. بابک به سمت برد ميره و نانادي و سارا تنها با نگاه دنبالش ميکنن. بابک حالا نميدونه بايد خوشحال باشه يا ناراحت توي ليست اسامي به ترتيب:

بابک نيکنام/ مريم حيدري/ سارا بانو مجد. بابک بر ميگرده و نگاهش رو به چشماي سارا ميدوزه و با لبخند بهش تبريک ميگه و دست نانادي رو ميگيره و بلند ميکنه: خوب بريم ديگه. حالا ميتونيم بريم يه چيزي بخوريم. نانادي بس کن ديگه.

نانادي بغض تو گلوش رو به زور پايين ميده و با لبخند به سارا و بابک تبريک ميگه و بعد همون ظاهر هميشه خوشحال رو به خودش ميگيره و به سمت پله ها ميدوه و از دور بلند رو به بابک و سارا: بدويين بابا. زود باشين که يه شيريني حسابي افتادم.

بابک و سارا هر دو ميفهمن که همه رفتار هاي نانادي يه بازيه و از درون غمگينه اما ترجيح ميدن اين رو به روش نيارن تا کمتر غصه بخوره. هنوز پله ها تموم نشده نانادي با صداي قدم هايي محکم و ادوکلن گسي ناخوداگاه سرش رو به پشت بر ميگردونه و نگاهش رو به چشماي پيمان که پشت سرش در حال پايين اومدنه ميدوزه. پيمان هم نگاهش رو به نانادي ميدوزه و نانادي ناگهان از اين نگاه گر ميگيره و طاقت نمي ياره. سرش رو پايين ميندازه که پيمان با لحني محکم و جدي مخاطب قرارش ميده

- خانوم راد تو دفترم منتظرتون هستم. بعد در مقابل چشمان حيرتزده و متعجب نانادي از پله ها پايين ميره.

انقدر سريع جمله دستوريش رو گفته که نانادي هنوز نتونسته هضمش کنه. با گيجي به سارا که حالا کنارش ايستاده نگاه ميکنه که سارا هُلش ميده

- برو ديگه چرا گير کردي. راه بيفت. مگه نشنيدي گفت منتظرته؟

- چي کار داره؟

- من چميدونم. بايد بري تا بفهمي ديگه. اي بابا تکون بخور نانادي.

- دفترش کجاست اصلا؟

- راه بيفت بريم سمت ساختمون جديد اونجا رو برد زدن شماره دفتر همه استادا رو.

....

ضربه اي به در نيمه باز اتاق ميزنه و وارد ميشه و بابک و سارا بيرون در به انتظارش مي ايستند. پيمان به احترام ورودش روي پا نيم خيز ميشه و با دست مبلي رو بهش تعارف ميکنه. نانادي نگاهش رو از روي نگاه خيره و موشکاف پيمان ميگيره و اينبار نگاهي ديگه رو روي خودش ثابت ميبينه. عصبي و مستاصل دوباره سرش رو بالا ميگيره که نگاهش روي صورت دختري حدود 28 سال ثابت ميشه. دختري قد بلند با پاهايي کشيده که کنار هم بصورت کج جفت کرده و با آرامش در حال نوشيدن قهوه و نگاه کردن به نانادي ست. اينبار نگاهش روي صورت دختر ميچرخه. صورتي گرم و دوست داشتني و سفيد. با خودش فکر ميکنه شايد اگر منم انقدر تلاش نميکردم براي تيره کردن پوستم، به همين سفيدي مي بودم. دو چشم خمار عسلي رنگ و موهايي خرمايي رنگ و لب و بيني زيبا و خوش فرم با آرايشي ملايم و زيبا. صورت دخترک انقدر جذاب و زيبا هست که بتونه نگاه يک مرد رو به خودش جذب کنه. دوباره با کنجکاوي دختر رو بر انداز ميکنه. روپوش نسکافه اي رنگ بلند خوش دوخت که روي کمر کمي تنگ شده با شلوار پارچه اي تو همون مايه و کفش هاي چرمي قهوه اي رنگ پاشنه بلند. تيپ دختر زيادي خانم وار و اتو کشيده ست. براش عجيبه که اين دختر تو اتاق پيمان اونم انقدر صميمي که نسکافه مينوشه، چيکار ميکنه. ناگهان حرف آريانا تو گوشش زنگ ميزنه و با خودش زمزمه ميکنه شايد خودش باشه. بي هوا و سريع سرش رو بر ميگردونه سمت پيمان و نگاهش رو سريع از بالا تا پايين لباس هاي پيمان ميگردونه. کت و شلواري سرمه اي رنگ و پيراهني سفيد که کت رو به جارختي گوشه اتاق آويزون کرده. نديده صداي کفش هاي پيمان قيافه کلاسيک کفش هاش رو هم به يادش مياره. خوب نانادي قطعا اين دختر خودشه. جز اين نمي تونه باشه. چقدر هم به هم ميان. بعد با وسواس به خودش نگاه ميکنه با اون روپوش کوتاه سرمه اي رنگش با آستين هاي نيمه تا خورده که با دکمه اي به اين حالت فيکس شده و بلندي مانتو که بالاتر از زانوشه و تنگ چسبيده بهش. شلوار گرمکن سرمه اي رنگ گشاد و کفش هاي ورزشي نايک طوسي سرمه اي. مقنعه اي کج و معوج و موهايي آشفته که به خاطر چتري هاي درهمش اين آشفتگي بيشتر هم شده. شايد تنها نقطه مثبت خودش رو تو رنگ پوستش که برنزه شيکي هست که خودش عاشقشه و آرايش بي نقص صورتش در مقابل چشماي سبز تيره اش ميبينه.

پيمان که از نگاه هاي نانادي تا ته خط رو خونده بعد از مدتي که به نانادي فرصت ميده براي اين کنکاش و تخمين زدن خودش نانادي و کمند، روي صندليش تکوني ميخوره و به اين شکل نانادي رو از هر عالمي که هست بيرون مياره.

- خانم راد

طبق معمول هميشه بي هوا و با حرص نگاهش رو به پيمان ميدوزه و : نانادي.

- پيمان دوباره حرفش رو پي ميگيره: خانم ناديا راد

و نانادي تو ذهنش فکر ميکنه يعني که نانادي با ديوار حرف زدي پس خفه شو.

- من برگه شما رو مطالعه کردم. شايد اگر تمام سوالات رو پاسخ داده بوديد الان اين شما بوديد که به عنوان نفر سوم پذيرفته ميشدين.

نانادي که حاضر بود بميره اما بيش از اين، از پيمان تحقير و متلک نشنوه و با خيال اينکه ميخواد دستش بندازه و براي اينکه جلوي اين دختر که حالا براش ناگهاني مهم شده بود لا اقل آبروش حفظ بشه، سريع حرف پيمان رو قطع ميکنه و اين بار با کمال ادب و سعي فراوان در قلمبه سلمبه و رسمي حرف زدن جلوي دختر و تنها به دليل همون حضور دختر رو به پيمان:

- استاد راستين من که از اول خدمتتون عرض کردم فقط ميخواستم سوال ها رو داشته باشم وگرنه دکتر من قصد شرکت تو امتحان رو نداشتم اصلا.

پيمان از اينهمه ادب ناديا خنده اش ميگيره و با تيزي ميفهمه تمام اين الفاظ از برکت وجود کمنده پس با تلاش جلوي خنده خودش رو ميگيره و با جديت دوباره رو به ناديا:

- خانوم از تحليل هايي که کرده بوديد اينطور استنباط کردم که اگر بخواهيد ميتونيد يکي از دانشجويان موفق بشيد. چون استعدادي که تو شما ديدم از نوشته هاتون و موارد ديگه اي که قبلا ديدم ازتون نشون ميده چيزي از دوستانتون کم نداريد. من ميخوام يه فرصت به شما بدم و البته يه شرط داره و اونم اينه که روش مطالعه خودتون رو تغيير بدين.

ناديا زير لب با خودش زمزمه ميکنه: اي رذل عوضي. بالاخره تيکه تو انداختي. خيله خوب تو هم نانادي. برو خدا رو شکر کن لا اقل جلو اين دختره نفرمود شيوه مطالعاتيتون چيه.

- خانم راد حواستون با منه؟

نگاه کمند رو با لبخندي مهربون روي صورتش ميبينه اما هر چي تلاش ميکنه تحمل اين نگاه رو هم نداره. همش تو ذهنش فکر ميکنه اگر دو بار به پيمان هم همينجوري لبخند زده باشه که من ول معطلم. ناگهان خودش از حرف خودش متعجب ميشه. نانادي اين حرف يعني چي؟ خوب به تو چه که... چته نانادي؟ ها؟ ميشه راتو بکشي بياي بيرون از اين اتاق تا جلوتر نرفتي؟

- خانوم راد؟

نگاه عصبي و اخم پيمان زنگ خطر رو تو گوشش ميزنه. پس تمام تلاشش رو ميکنه و فکرش رو از همه جا خالي و نگاهش رو به پيمان ميدوزه:

- ببخشيد گفتم که تمايلي به مطالعات اضافه تر از درسام و کار کردن ندارم. با اجازه.

- پس يعني انقدر سخته کاري که ازتون خواستم؟ واقعا اينه جوابتون؟ نا اميدم کرديد. روتون داشتم حساب ديگه اي باز ميکردم.

اي خدا اين مرد چه قدرتي داره که با حرفاش ميتونه من رو اينجور به زانو در بياره؟ اما مطمئن باش جلوت بميرمم کم نميارم.

پيمان نگاه نانادي رو ميديد و داشت لذت ميبرد. مطمئن بود اين دختر کسي نيست که به اين سادگي کم بياره. اين نگاه ميتونست هر کاري بکنه اگر فقط اراده ميکرد. بايد وادارش ميکرد. به هر قيمتي.

کمند نگاهش رو از روي صورت دختر بلند و روي صورت پيمان برگردوند. نگاه همون نگاه چهار سال پيش بود. حتي نوع تحريک کردن دخترک. اما چيز ديگه اي هم تو اين نگاه بود. چيزي که قبلا نديده بود. نوعي ترس و لذت. نوعي حس وابستگي. پيمان داشت با نگاه و کلامش سعي ميکرد دختر رو نگه داره. چيزي که هيچوقت تو پيمان نديده بود.

نگاه ناديا ناگهان خشمگين و طوفاني شد. دهانش باز شد اما باز نشده بسته شد. کلام در دهانش ماسيد و نگاهش آروم آروم رو به پايين خم شد و زير لب زمزمه کرد:

- من به دردتون نميخورم. وقتتون رو تلف نکنيد.. و از روي صندلي بلند و به سمت بيرون اتاق حرکت کرد.

پيمان از حرکت ايستاد. کسي اين حرفها رو قبلا گفته بود. بدون اين لفظ جمعي که حالا اين دختر بکار برده بود. کم کم صدا بلند و بلند تر ميشد:

"من به درد تو نميخورم پيمان. وقتت رو تلف نکن". دوباره همه چيز داشت زنده ميشد. زنگ خطر انقدر بلند بود که ناگهان پيمان بي هوا و با صداي بلند و در حاليکه نگاه خسته اش رو روي نانادي زوم کرده بود:

- تو اشتباه ميکني دختر.

ناديا لحظه اي به پشت سر برميگرده و نگاه متعجبش رو به پيمان ميدوزه که کمند جلوي چشمش پر رنگ و پر رنگ تر ميشه و صداش توي گوشش زنگ ميزنه که با وحشت نگاهش رو به پيمان دوخته و داره از روي مبل بلند و به سمت پيمان ميره: پيمان! پيمان خوبي؟

موندن رو جايز نميبينه خصوصا با هر قدم نزديکتر شدن کمند به پيمان و خرد شدن چيزي تو وجودش و خم شدن پاهاش. نميخواد اينهمه نزديکي رو ببينه. روشو بر ميگردونه و سريع از در بيرون و در رو به هم ميکوبه و سريع از راهرو عبور ميکنه و حتي به صداهاي بابک و سارا هم که مدام صداش ميکنن توجهي نميکنه و کم کم به حالت دو از در شيشه اي بيرون و از پله ها پايين ميره و از دانشگاه خارج ميشه.

در ماشينش رو باز ميکنه و روي صندلي ميشينه. انگار اشکاش منتظر همين فرصت بودن که بي وقفه شروع به باريدن ميکنن و پاشو روي پدال فشار ميده و صداي ضبط ماشين رو بلند ميکنه.

پيمان ليوان آب رو لاجرعه سر ميکشه و رو به کمند خواهش ميکنه تا تنهاش بذاره.

صدا مدام توي مغزش ميچرخه و به چهار سال پيش برش ميگردونه. به همون صبح لعنتي. همون صبحي که از وقتي وارد دفتر شده بود مدام دلشوره داشت و عصبي بود. انگار ميدونست اتفاقي افتاده. عقربه هاي ساعت روي ديوار 12 ظهر رو نشون ميداد و هنوز نه از مريم خبري بود نه از امير. امير دوست و هم دانشگاهيش که دوره دکترا هر دو تو يه دانشگاه در فرانسه تحصيل کرده بودن. پسري قد بلند و سبزه با عضلاتي مردونه که زيبايي و قدرت رو به نمايش ميگذاشت. نگاهش هميشه تيز بود. درست مثل عقاب. قدرت نفوذ و تاثير گذاريش روي بخصوص زنها عالي بود. پسري خوش پوش و خوش مشرب و تقريبا هميشه خندان. با دندانهايي رديف و مرتب که جلوه خنده هاش رو بيشتر هم ميکرد. آها و البته پولدار. همون واژه مزخرف که مريم رو بيشتر از هر چيزي به خودش جذب کرده بود. تمام رفتارهاي مريم جلوي چشمش مياد. درست از ماه دوم بود که يهو اون دختر ساده تبديل شد به دختري با روپوش و شلوار نو. قيافه اي کاملا عوض شده با موهاي بلوند و آرايشي غليظ. تا حدي که يه بار از کوره در رفته بود و بهش گفته بود اينجا گاهي افرادي ميان که با اين پوشش سازگاري ندارن و بايد تو دفتر با سر و وضعي درست بياد. چقدر از اون روپوش هاي سبک و رنگاي جلفشون متنفر بود و مريم اونا رو ميپرستيد. اما نگاه هاي امير هم بي تاثير نبود. چند بار خودش ديده بود که چطور تو چشماي مريم زل ميزد و به عشوه ها و لندي هاش ميدون ميداد. بارها به امير گوشزد کرده بود که اين کار درست نيست اما هر بار هم امير بهش گفته بود که تو که من رو ميشناسي. من هيچ فرقي با زماني که فرانسه بوديم نکردم. هر کس خودش بخواد و پا بده منم لذت ميبرم. راست ميگفت امير هميشه همينجور بود اما تيز تر از اون بود که بخواد دم به تله بده و گير بندازه خودش رو. شايد وقتي براي اولين بار کمند رو ديده بود و اين نزديکي و عشق تو چشماي امير رو براي اولين بار باور کرده بود که اين مرد هم ميتونه به چيزي غير از خوشگذروني فکر کنه. کمند بي عيب و نقص بود. از يه خونواده حسابي و تحصيل کرده با وضع مادي خوب. درست مثل امير. انتخاب امير بي عيب و نقص بود و البته غير از اين هم ازش انتظار نمي رفت. کمند هميشه سنگين و خانم بود. جلوي خيلي از رفتارهاي سبکسرانه امير رو گرفته بود. تازگي عشق رو تو نگاه امير هم ميديد اما هميشه يه استرس عجيبي نسبت به رابطه امير با مريم داشت. مريمي که اولين بار امير بود که بهش گفته بود وقتي ميبينمت نميدونم چرا ولي ياد اسم ساينا مي افتم. تو هم مثل ساينا نماد پاکي و خوبي و خلوصي. امير دقيقا درست فهميده بود مريم رو ولي خيلي راحت تمام اين خوبي ها رو ازش گرفته بود. پيش خودش فکر ميکرد با عشقي که امير به کمند داره کم کم دست از مريم ميکشه اما مريم هم ول کن نبود. هيجوقت نفهميده بود مريم دنبال چي بود که حتي وقتي بهش گفته بود که امير با کمند نامي رفت و آمد داره و به زودي ازدواج ميکنه باز دست از سر امير بر نداشته بود.

ساعت حدود 12.5 بود که تلفن زنگ زده بود و بعد از چند ثانيه منشي به پيمان اطلاع داده بود که آقاي سليماني پدر مريم ميخواد باهاش حرف بزنه. بماند که چه استرسي رو به خودش وارد کرده بود تو همون چند ثانيه تا برقراري ارتباط. استرسي که با حرفهاي قديري صد برابر شده بود. پدر بيچاره نگران از زنگ نزدن دخترش گفته بود که مريم ديروز زنگ زده بوده که با دانشگاه يه اردوي يه روزه رفته و فردا صبح بر ميگرده و قرار شده بوده وقتي رسيد تهران بهشون زنگ بزنه اما تا اون لحظه زنگي نزده و حالا پدر نگران دست به دامن پيمان شده.

پيمان سليماني رو آسوده خاطر کرده بود که مسئله اي نيست و خودش پيگير ميشه و بعد از اون هم چيز مثل يه فيلم از جلوي چشمش گذشته بود. مريم تا ساعت 8.5 شب تو دفتر بود و حتي پيمان هم نتونسته بود مجابش کنه که هوا تاريک شده و ديگه بايد بره خونه اش. اما ساعت 9 بالاخره رضايت داده بود که بلند شه و امير هم پيشنهاد داده بود که تا مسيري برسونتش و با هم رفته بودن.

چيزي مغزش رو پر کرده بود. چيزي که تمام تلاشش رو براي پس زدنش کرده بود اما درست زمانيکه موفق شده بود کمي فکرهاي مزاحم رو از خودش دور کنه در باز و مريم دوشادوش امير وارد شده بود. پيمان تقريبا شوک زده بود که چطور اين دو تا با هم اونم اين موقع رسيده بودند.

نگاه خشمگينش رو به چشماي مريم دوخته بود و بابت تاخيرش بازخواستش کرده بود اما مريم در جوابش فقط لبخند زده بود و اين امير بود که جواب پيمان رو داده بود. اونم تنها با يک کلام. ساينا با من بوده. برا همين دير اومد.

زنگ خطر تو گوشش به صدا در اومده بود و گيج نگاهشون کرده بود. امير بعد از نيم ساعت رفته بود و پيمان مريم رو تو دفترش برده بود.

تصاوير تو ذهنش رنگ گرفته بود و نگاهش روي همون صندلي ميخکوب شده بود در حاليکه با دستاش محکم سرش رو تو دست گرفته بود صداها زنده و زنده تر ميشد:

- بهتره سعي نکني بهم جواب دروغ بدي. هر سوالي ازت ميپرسم عين آدم جواب ميدي. ديشب کدوم گوري بودي؟

- به خودم مربوطه.

- اون روي سگم رو بالا نيار گفتم ديشب کدوم گوري بودي که ساعت 4 بعد از ظهر از اين خراب شده زنگ زدي به بابات و به دروغ گفتي از طرف دانشگات داري ميري اردو. اونم در حاليکه تا ساعت 9 شب تو همين خراب شده و ور دل ما بودي. هان؟

- گفتم که به خودم مربوطه.

- د لامصب ميگم کدوم گوري بودي؟ ديشب کدوم گوري سرت رو گذاشتي رو زمين؟

- مريم باز با ريلکسي و لبي پر خنده نگاهش رو به چشماي پيمان دوخت و : يه گور خيلي خوب. يه شب فوق العاده و رويايي داشتم. عالي بود.

- چرا عين هرزه هاي عوضي جوابم رو ميدي؟ مريم خواهش ميکنم درست جوابم رو بده. ديشب کجا بودي؟ صبح کجا امير رو ديدي؟

- صبح امير رو نديدم.

- پس کي ديدي؟ چطور با هم رسيدين؟

- هه. خوب معلومه چون با هم اومديم.

- از کجا با هم اومدين مريم؟

- من ساينا هستم. اينو تو گوشت فرو کن اولا. دوما از خونه امير با هم اومديم.

ضربه اونقدر کاري بود که پيمان نگاهش مات و حرف تو دهنش مونده بود و بعد از چند ثانيه که عمرش براش قدر يه قرن بود بالاخره زبونش چرخيده بود: داري دروغ ميگي. ميخواي عصبيم کني. مگه نه؟

- چرا بايد بهت دروغ بگم. تو پرسيدي منم جوابت رو دادم. باور نداري برو از امير بپرس. کلي هم بهمون خوش گذشت.

...

با وحشت سرش رو بلند ميکنه. انگار مريم هنوز نشسته روي همون صندلي. حالا تنها چيزي که يادش مياد اون ضربه سيلي که بلند شده بود و تو دهن مريم زده بود:

- هرزه آشغال. از جلو چشمم برو بيرون. ديگه نميخوام ببينمت. خوب مزد زحمتاي من و بابات رو دادي. باش تا نتيجه شو ببيني.

- هه خودتو نکش. اين که دق کردن نداره. ميدونم ناراحتيت از چيه. از اينه که چرا تو رو انتخاب نکردم. داري به امير حسودي ميکني. فکر کردي خودمم ميخوام بمونم اينجا؟ نه قربونت وقتي امير رو دارم چه نيازي به تو و پولت دارم آقا.

- هه. برات متاسفم. واقعا متاسفم مريم. و براي خودم بيشتر که خوب نشناختمت که اگه ميدونستم انقدر پستي غير ممکن بود دستت رو بگيرم اون روز. ولي اين حرفم رو فراموش نکن مردا هيچوقت پابند زنايي که آسون به دستشون بيارن نمي شن. به همون آسوني که پاکي و بکر بودنت رو ازت گرفت، به همون آسوني هم ولت ميکنه. حالا بشين و تماشا کن. اما ديگه نميخوام ببينمت. نميخوام اون روزي که پشيمون ميشي ببينمت. لياقت بيش از اين رو نداشتي وگرنه کم نذاشتم برات. حالا برو.

...

مريم رفته بود اما همي چيز به همون جا ختم نشده بود. اوايل زياد صداي تلفن امير رو ميشنيد و بعد خوش بش هاشون رو. براي کمند خيلي ناراحت شده بود و خودش رو مقصر ميدونست اما از طرفي هم اميدوار بود که امير مريم رو رها نکنه و خودش از يه راهي کمند رو مجاب کنه و بذاره بره سراغ زندگيش. اما چند وقت بعدش در کمال نا باوريش به نامزدي کمند و امير دعوت شده بود. حالا براش قدر مسلم شده بود که مريم تنها بازيچه اميره. دوباره دلش براي مريم سوخته بود. اما ديگه فقط از دور مراقبش بود تا ببينه پايان اين راه به کجا ميرسه و با خودش عهد بسته بود که اگه مريم سر عقل بياد بهش يه فرصت ديگه بده.

...

اون روز مريم رو تو دانشگاه ديده بود اونم پريشون و سرگردون. رنگ به صورت نداشت. با خودش حدس زده بود که تازه جريان نامزدي رو فهميده. تمام کلاساش رو کنسل کرده بود و دنبال مريم راه افتاده بود. گوش به زنگ تلفنش بود تا مريم زنگ بزنه و بگه که پشيمونه. تا فقط لب باز کنه تا پيمان دوباره دستش رو دراز کنه به طرفش چون خودش رو مسئول ميدونست تو تموم اون اتفاقا.

ساعت حدود يک ظهر بود که مريم گوشي به دست جايي خلوت از دانشگاه ايستاده بود و منتظر. قطعا ميخواست با امير حرف بزنه و پيمان همه گوش شده بود.

مريم داشت اشک ميريخت که بالاخره انگار امير جواب داده باشه زمزمه سلامش به گوشش خورده بود.

- امير خواهش ميکنم ازت. بايد با هم حرف بزنيم. التماس ميکنم امير.

...

- تو نميتوني به همين سادگي رو همه چيز پا بذاري. بايد پاش وايسي.

...

حالا صداي مريم هر لحظه بلند تر و گريه اش شديد تر شده بود. پيمان همه وجودش چشم شده بود و گوش. گوشهايي که کم کم داشت از چيزهايي که ميشنيد سوت ميکشيد. نه قطعا مريم انقدر نمي تونسته احمق باشه اما خوب چراکه نه. وقتي يه دختر ساده چشم و گوش بسته باشي که با سادگي به هر کسي اعتماد کني، وقتي چشمت تو زرق و برق دنيا بخواد کور بشه انتظاري بيش از اينم نبايد ازت بره.

مريم مدتي بود که گوشي رو قطع کرده بود و اشک ميريخت و پيمان تنها مثل آدمهاي مات زده نگاهش به مريم و فکرش در حال حلاجي حرفاش بود.

- امير من حامله ام . امير التماست ميکنم کمکم کن. آخه من برم به بابام چي بگم؟ بگم اين بچه کيه؟ بگم چه غلطي کردم امير؟ پس چي شد اون حرفايي که ميزدي؟ اون وعده وعيدات. تو که ميگفتي خيلي دوسم داري. نميخواي بگي که تمام حرفاي اون شبت فقط برا مجاب کردن من برا تن دادن به خوشگذرونيت بود؟ امير به قران اگه نياي بگيريم خودم زنگ ميزنم و همه چيز رو به کمند ميگم. باور کن ميگم.

- لعنتي پولتو ميخوام چيکار؟

...

ديگه چيزي از حرفاي مريم نمي شنيد. کلافه و گيج فقط با نگاه مريم رو دنبال ميکرد که حالا داشت با کس ديگه اي حرف ميزد و هنوز اون اشکا روي صورتش روون بودن. تو يه لحظه دستش به سمت گوشيش رفت و شماره امير رو گرفت

- امير کاري که نبايد کردي حالا بايد پاش وايسي. به کمند همه چيز رو بگو. اون درکت ميکنه. بايد به مريم کمک کني. تو پدر اون بچه اي.

- جوک ميگي پيمان؟ چه دليلي داره اصلا. خودش خواست. به زور که وادارش نکردم.

- اما تو ميدونستي اون عقلش به اين چيزا نمي رسيد. ميدونستي اون اين کاره نبود. تو بايد پاش وايسي امير.

- بس کن پيمان. پاي چيش وايسم؟ کمند رو با اينهمه متانت و وقار و خانومي که حتي بعد نامزديمون تا حالا هم جز صد سال يه بار يه بوسه ازش بيشتر سهمم نبوده ول کنم بيام دختري رو بچسبم که راحت تسليمم شده؟ من احمق نيستم فکر کردي برا چي دنبالم اومد؟ هان؟ فقط به اين اميد که فردا زن يه آدمي بشه که دستش به دهنش برسه. من و ساينا سنخيتي با هم نداريم. ساينا هم يکي مثل اينهمه دختر ديگه که تو تمام اين سالها باهاشون خوش بودم. خودش مقصره. الانم بهش گفتم بره سقطش کنه هزينه اش رو هم ميدم. ولي بميرمم با همچين آدم بي اراده اي که انقدر راهت پا بده زير يه سقف زندگي نمي کنم. پس تو هم بي خيال شو.

شماره مريم رو ميگيره و منتظر ميشه. بعد از شايد هفت يا هشت بار زنگ خوردن گوشي رو بر ميداره

- مريم پيمانم. بايد باهات صحبت کنم. همين الان. کجايي؟

- قبرستون.

- الان موقع لجبازي نيست پس بگو کجايي؟

- ميخواي چيکار؟ چيه؟ امير جونت زنگ زده چيزي بهت گفته؟

- مريم کار غلط رو خودت کردي. خودت اون وقتي که خودم رو خفه ميکردم کر شده بودي پس دليلي براي متلک گفتن الانت به من نمي بينم. در ضمن من خودم همه حرفات رو شنيدم. همين چند ديقه پيش که به امير زنگ زده بودي. من همه چيز رو شنيدم. بهتره بگي کجايي تا يه فکري بکنيم.

- مثلا چه فکري؟ که به يه دکتر خوب معرفيم کني؟

- مريم زبون تلخت رو جلو دارش باش. يه غلطي کردي حالا بايد دنبال چاره باشيم پس عين آدم بگو کجايي تا با هم حرف بزنيم.

...

- نميتونم بکشمش. نمي تونم. اون يه موجود زنده ست. يه بچه سه ماه و نيمه.

- آخه چطور اينهمه مدت نفهميدي؟

- انقدر که سرم گرم امير و خوشيم بود. حال خرابي هم نداشتم که بخوام شک کنم.

پيمان با خجالت و سري رو به پايين زمزمه ميکنه اما خوب يعني از روي تغييراتي که تو بدنت هم افتاده بود حدس نزده بودي؟

مريم با صورتي گر گرفته تنها زمزمه کرد نه فکر ميکردم خودش درست ميشه.

- حالا ميخواي چيکار کني؟

- نميدونم. اگه بابام بفهمه مي کشتم. مامان دق ميکنه.

تو ذهنش اينهمه حماقت مريم رو فحش ميداد و زبونش لال شده بود. فکرش کار نميکرد: بالاخره که چي؟

- خودمو گم و گور ميکنم.

- به فرض گم و گور کردي. اون بچه رو چيکارش ميخواي بکني؟

- تاوان گناهمه. بايد نگهش دارم و يه عمر جلو چشمم باشه تا ازش درس عبرت بگيرم و دوباره تکرارش نکنم.

- مريم عاقل باش. بچه بازي که نيست. چطوري ميخواي شکمش رو سير کني؟ چطوري ميخواي براش شناسنامه بگيري؟ انقدر سطحي فکر نکن مريم.

- برو پيمان. خودم حل ميکنم مشکلم رو.

- مريم ميتونم کمکت کنم. ميام خواستگاريت و ميگيرمت. اينجوري ميتوني براش شناسنامه بگيري و بعد دنيا اودنش هم جدا ميشيم. تا اون موقع درست هم تموم شده و ايشالا برا خودت يه جا کار ميکني و زندگيت رو ميگذروني.

- من به دردت نميخورم. خودتو علاف نکن.

- مريم ببخش که رک حرف ميزنم اما منم نگفتم به دردم ميخوري فقط گفتم ميخوام کمکت کنم.

- احتياجي به کمکت ندارم. مشکلم رو حل ميکنم. خدافظ.

...

مريم رفت و پيمان ساعتها فکر کرد. فرداي اون روز دوباره مريم رو گرفت و ازش خواست بياد دفترش.

- مريم خيلي فکر کردم. آخرين راهي که به ذهنم رسيد اينه که با يه وکيل صحبت کردم تو فرانسه. کارات رو انجام ميده تا بري اونجا و بچه ات رو هم همونجا دنيا مياري. اونجا ميتوني به نام خودت براش شناسنامه بگيري و يه زندگي جديد رو شروع کني. بهت يه مقدار هم پول ميدم که تا جا بيفتي.

- شرط داره؟

- اوف کوتا بيا دختر. اومدم کمکت کنم حالا شرط و شروط برام ميذاري؟

- اشتباه نکن. شرطش اينه که اين پولايي که خرج ميکني و بهم ميدي همه يه قرضه. يه روزي بهت پس ميدم.

- خوبه هنوز يه ته چيزي از اون مريم مصممي که روز اول ديدم تو وجودت هست.

....

مريم رفت. تا مدتي پيمان ازش خبر داشت اما بعد انگار نيست شد. حالا درست چهار سال از اون زمان ميگذشت و پيمان هر بار که سري به پدر و مادر مريم ميزد از آب شدن اونها بيشتر خودش رو ملامت ميکرد و پشيمون از اينکه زندگي مريم رو به هواي بهتر کردن از بين برده بود.

نفس حبس شده تو سينه اش رو بيرون ميده و از روي صندلي بلند ميشه. حالا امروز اين دختر مقابلش همون حرفها رو تکرار کرده بود. يعني داشت دوباره يه بازي جديد تکرار ميشد؟ اگر اينجور بود بهتر همين که بي خيال ناديا ميشد و حالا که خودش هم اصراري براي بودن و کار کردن با پيمان و تغيير دادن روشش نداشت پيمان هم بي خيالش ميشد تا دوباره بعدها چوب يه پشيموني ديگه رو نخوره. پيمان فراموشش کن. بذار اون نانادي باشه و همونجور که تا الان زندگي کرده بکنه.

با صداي زنگ موبايلش از اين عوالم بيرون مياد و نگاهي به صفحه ميکنه و با لبخند: سلام کمند جان. شرمنده حال خوشي نداشتم تو رو هم ناراحت کردم.

- اين چه حرفيه. من درکت ميکنم. ميدونم دوباره مريم زنده شده بود برات. فقط زنگ زدم ببينم بهتري؟

- آره آره. ممنونم.

- پيمان؟

- جانم؟

- ميخوام باهات يه کم حرف بزنم. حالش رو داري؟

- شما امر بفرماييد. کي کجا؟

- يا تو بيا خونه ما يا من بيام خونه شما.

- مامان اينا مسافرتند. من ميام خونه شما. خوبه خانم؟

- ترجيح ميدادم من بيام پيش تو. هرچند ميدونم باز ميخواي عقايد مسخره تو تکرار کني برام.

پيمان چند لحظه با خودش کلنجار ميره و بعد آروم زمزمه ميکنه: چرا ترجيح ميدي تو بياي؟

- چون ميخوام جواب سوالاتو بدم. در مورد امير . تلفن ساينا. نميخوام مامان اينا باز با ديدن اشکام ناراحت بشن. اين بيچاره ها کم با من غصه نخوردن تو اين سالها اما عيبي نداره. مهم نيست. نميخوام معذبت کنم. زود بيا.

هنوز تلفن رو قطع نکرده صداي پيمان متوقفش ميکنه

- کمند. کمند گوشي دستته؟

- آره پيمان. بگو.

- باشه بيا.

- خوشحالم پيمان. ممنون. زود ميام. راستي شام نخوردم.

- منم نخوردم. الان راه مي افتم از دفتر. سر راه يه چيزي ميگيرم.

 کمند و بابک تو محوطه باغ مانند جلوي ساختمون خونه پيمان کنار استخر روبروي هم نشسته بودن و هر کدوم نگاهشون به جايي خيره بود. هر دو تو فکر بودن. کمند تو فکر اينکه از کجا بايد بگه و پيمان تو فکر ناديا.

- اون روز امير رفت و من موندم و يه دريا سوال. همه بي جواب. تقريبا تا شب هيچ خبري ازش نبود. هوا تازه تاريک شده بود که تلفنم زنگ زد. شماره رو شناختم همون شماره اي بود که هميشه ساينا باهاش به امير زنگ ميزد. تعجب کردم اما بي معطلي گوشي رو جواب دادم. گفتم شايد اتفاقي براي امير افتاده باشه. وقتي صداي گريون ساينا رو شنيدم يه لحظه ترسيدم اما خيلي زود رفت سر اصل مطلب. اون داشت حرف ميزد اما من تقريبا کر شده بودم. همش فکر ميکردم داره سر کارم ميذاره اما اون لحن پر التماسش، اون اشکاش هيچ کدوم نميتونست دنبال سر کار گذاشتن من باشه. بهم گفت از اول دوستيش با امير. از ارتباطشون. رفت و آمداشون. ابراز علاقه هاي امير بهش و خودش به اون و آخرش رسيد به حاملگيش. نمي دونم اون لحظه وحشتناک ترين خبري بود که ميشنيدم. دلم ميخواست خودم ساينا رو از روي زمين ور دارم تا ازم نخواد که دست از امير بکشم. دست از نامزدم. کسي که هر فکري در موردش ممکن بود بکنم الا اين. خيانت اونم وقتي هنوز ما با هم نامزد بوديم. تو اوج خوشي و لذت زندگي بوديم. تازه اول خوش خوشانمون بود. زود بود برا دلزدگي و جايگزين کردن. واقعا نمي تونستم درکش کنم. من از امير دست کشيدم اما ميدونم يه روزي تاوان دلايي که شکسته رو بايد بده. تو اوج جووني و شور و اشتياق شدم گوشه گير و افسرده. لبم به جاي خنده پر بغض شد و چشمام پر اشک. يادته اون شب؟ ميخواستم خودمو از همون بالا پرت کنم تا تو اينهمه هفت رنگي اين دنياي خاکستري محو بشم. گم بشم اما تو سر رسيدي. نمي دونم از کجا خبر دار شدي. اما ازت ممنونم که اومدي و نذاشتي به خاطر يه آدم بي ارزش زندگيم رو حروم کنم و اين هديه اي که خدا بهم داده بود و از خودم بگيرم و زير خاک خاموش بشم.

- امير بهم زنگ زد. گفت بهت زنگ زده اما تو فقط سکوت کردي و تنها صداي نفس هاي وحشت زده و مايوست رو شنيده. ميدوني کمند اون واقعا تو رو دوست داشت. عاشقت بود. اما اين زندگي کثيف عادتش شده بود. شنيدي ميگن ترک عادت موجب مرض است؟ اين دقيقا درد امير بود. وقتي بهم گفت تو حال درستي نداشتي و ممکنه هر بلايي سر خودت بياري ديگه نفهميدم چطور خودم رو به تو رسوندم. يادم بود هميشه عاشق ته دنيا بودي. هميشه از امير ميشنيدم که هر وقت خيلي خوشحالي يا دلت گرفته اونجا تنها جايي که آرومت ميکنه. خودم رو مقصر ميدونستم. دائم تو مغزم ميومد که اگه من مريم رو تو اون شرکت نمي آوردم شايد تو و امير الان با هم بودين. اون لحظه هم عذاب وجدان آنچنان همه وجودم رو گرفته بود که بي معطلي راه افتادم. همه اش ترسم اين بود که بلايي سر خودت بياري و من دير برسم و يه عمر.... وقتي بهت رسيدم از همون دور نگاهت رو داشتم ميخوندم. از حرکت پاهات. از بي تعادليت. با هر قدمي که به سمتت مي اومدم صداي سنگ ريزه هايي که از زير پات به اون ته سقوط ميکردن بلند تر ميشد. درست تو آخرين لحظه

- خيلي احمق بودم پيمان. خيلي. نميدونم چرا اون موقع فکر ميکردم امير نباشه انگار دنيا نيست. نميدونم چرا فکر ميکردم اين يعني ته خط. هه خيلي بي مغز بودم که به جاي مبارزه دنبال ساده ترين راه بودم. داشتم صورت مسئله رو به کل پاک ميکردم. اما اين تو بودي که به موقع رسيدي و بهم ياد دادي بايستم و مبارزه کنم. تو بودي که بهم اين باور رو دادي که از هر شکست بايد يه درس گرفت و يه تجربه. بايد سعي کرد دوباره بلند شد و از نو شروع کرد. پيمان حالا ميخوام من به تو درس بدم. درسايي که خودتم بلدي اما نمي خواي باورشون کني. تا کي ترديد؟ تا کي ترس؟ پيمان زندگي کن. چهار ساله مريم رفته اما تو هنوز تو ذهنت پر از بد بينيه. هنوزم نگاهت نميخواد نيمه پر ليوان رو ببينه. بسه پيمان. مريم رفت. داره برا خودش زندگي ميکنه. يه جا دور از ما. اما تو همه کار براش کردي. چيزي براش کم نذاشتي. باور کن اگه پاک بوده باشه از اشتباهش عبرت گرفته و حالا خوشبخته يه جاي اين کره خاکي. سعي نکن اين دختر رو با مريم مقايسه کني. سعي نکن باز نيمه خالي ليوان رو نگاه کني. پيمان اين دختر زمين تا آسمون با مريم فرق داره. اين دختر سر گرميش تقلبه. خودت گفتي. پس چرا خودت باور نمي کني؟ اين دختر چيزي کم نداره. دردش بي درديه. دلش خوشه. سرش گرمه. لبش خندونه. دنبال شيطنت ها و بچگي کردناشه. چي کارش داري؟ نميدونم اما حس ميکنم يه احساسي بهش داري که تا حالا به کسي نداشتي. نميتونم بفهمم چيه اما نمي خوام باور کنم که داري به چشم مريم مي بينيش. هيچوقت نفهميدم عاشق مريم بودي يا نه و چرا انقدر برات مهم بود اما اين دختر... اميدوارم يه حس خوب بهش داشته باشي. بزرگش کن پيمان. بدون ترس و وحشت. بدون اينکه هر حرف و کاريش رو بخواي به مريم ربط بدي. با خنده هاش بخند. با خوشي هاش خوشي کن. تو غم هاش دستش رو بگير. اما بازم ميگم اول با خودت کنار بيا. ببين چرا جذبش شدي. ببين ميتونه عشق باشه؟ ببين شايد مثل يه خواهر نداشته ميمونه برات. يا يه دوست. نميدونم خيلي چيزا ميتونه باشه. مهم اينه که ببيني کدومه. بعد باهاش قدم هات رو يکي کني.

- کمند... کمند!!!! تو داري چي ميگي کمند؟ هان؟ نکنه فکر کردي من عاشق يه دختر بچه با 15 16 سال اختلاف سني شدم؟ هان؟

- پيمان بفهم. عشق سن و سال نمي شناسه. سعي نکن دائم دنبال دليل تراشي برا خودت و احساسات باشي. بذار احساست خودش تصميم بگيره.

- کمند تو داري اشتباه ميکني. من از اخلاقاي اون دختر عصبي ميشم. از اينهمه بالا پايين پريدناش. تخص بازي هاش. بچه بودناش. لباس پوشيدنش. اخلاقش. رفتارش. تو چطور تونستي همچين فکري کني. چه سنخيتي بين من و اون ديدي؟

- کوتا بيا پيمان. يه کم نگاهت رو دقيق تر کن. کيا عاشق ميشن؟ کسايي که هيچ سنخيتي با هم ندارن. عاشق هم ميشن تا هم رو تکميل کنن. اون بچگي کردن رو بهت ياد ميده. بي خيال قهقهه زدن. به جزئيات آدما دقيق شدن. پيمان امروز لذت نبردي وقتي با نگاهش دقيقه ها رو خودش و ما زوم کرده بود و با سادگي داشت مقايسه مون ميکرد؟ اينهمه سادگي برات لذت بخش نبود؟ تفکر و کارش خنده رو رو لبت نياورد؟ چرا نميخواي زندگي کني پيمان؟ عصا قورت داده بشيني ور دل يکي مثل من که موقع نشستن هزار بار بالا پايين شه که خط اتوي شلوارش به هم نريزه يا روپوشش کج نشه. بشين کنار اون دختر. وقتي با شلوار ورزشيش کنارت قدم زد يه دل سير بخند و شادي کن. باور کن اونوقت به تيپ احمقانه خودت ميخندي. به اين کت شلوار مسخره ات که انقدر تو منگنه گذاشتتت. تو نمي توني بلند بخندي چون کت شلوار تنته. اون ميتونه قهقهه بزنه از پله ها سر بخوره چون شلوار گرمکن پاشه.

- از هره جدولاي کنار خيابون راه ميره.

- دلت نخواسته تو هم از رو اون هره ها راه بري؟ گاهي که داري مي افتي دستات رو باز کني تا تعادلت رو درست کني؟

- کوله پشتيش خاک خاليه هميشه. انگار پرتش ميکنه رو زمين.

- شايدم ميذاره زيرش و روش ميشينه. به خدا لذت بخشه پيمان. اينجوريه که اون ميتونه زندگي رو ساده بگيره اما تو نه.

- اون بچه ست.

- خوب بزرگش کن. برا تو که کار سختي نيست. مگه منو بزرگ نکردي؟

- نميخوام خودم رو درگيرش کنم. باور کن حسي بهش ندارم. هيچي.

- فکر کن خواهرته. بهش بزرگ شدن رو ياد بده اما بچه بودنش رو ازش نگير. تو نگاه اين دختر اراده اي ديدم که تو کمتر کسي ديدم. پيمان اگه تو استاد من بودي و بهم پيشنهاد يه فرصت ميدادي با سر قبول ميکردم اما اون محکم جلوت وايساد و زير بار منت تو نرفت. اما حالا ببين چطور به زانو درت مياره. تماشا کن پيمان. مطمئنم غرق لذت ميشي. اونوقت بهت ميگم چه حسي بهش پيدا ميکني. اون دختر انقدر خوبي داره که فقط دو تا چشم بينا ميخواد تا رو هوا ببرتش.

- کمند چرا پسم ميزني؟ من که تو رو انتخاب کردم.

- پيمان با خودت صادق باش . تو منو انتخاب کردي چون ميبيني کسي رو نتونستم جايگزين امير کنم. و فکر ميکني مقصر تو بودي. اما باور کن عشق خودش بايد بياد نه زورکي بياريش. تو برا من يه دوست خيلي خوبي اما عشق نه. نمي تونم جور ديگه اي بهت نگاه کنم. اگه تو هم با خودت صادق باشي ميبيني تو هم عاشق من نيستي. ميخواي منو خوشبخت کني و تو روزمرگي بميري. نه پيمان. به خودت فرصت عاشق شدن بده. چشماتو باز کن تا جفت خودت رو پيدا کني. من و تو فقط همديگه رو کسل ميکنيم. زيادي شبيه هميم. زندگيمون هيجاني نداره. دو تامون نگران خط اتوي لباسامونيم. دلم ميخواد يه روز عشق رو تجربه کني تا بفهمي من چي ميگم. اونوقت ديگه از نه گفتنم دلخور نمي شي. خوب حالا ببينم ميخواي به ما شام بدي يا بعد اينهمه حرف زدن با دهن کف کرده بايد بريم خونمون؟

- شام بهت جوجه کباب ميخوام بدم.

- به. بگو رفت تا نصفه شب ديگه.

روي پله هاي راهروي بيروني اتاق هاي اساتيد نشسته بود و داشت با موبايلش بازي ميکرد اما حواسش تماما توي اتاق پيمان بود که حالا شده بود محل دائمي رفت و آمدهاي بابک و سارا. براش شده بود آرزو که بره تو اون اتاق و بشينه کنار پيمان و فقط تماشاش کنه. به خودش نمي تونست دروغ بگه که. دائم صداي قدم هاش، اون چشماي براقش اون بوي گس ادوکلنش تو بينيش بود. دروغ چرا خيلي وقتا دلتنگش ميشد. همون وقتا که بابک و سارا رو مجبور مييکرد هر دو برن پيش پيمان و بعد خودش بهانه اي پيدا ميکرد که پشت در اتاق قدم رو بره و تمام وجودش بشه گوش تا صداي گاه و بي گاه پيمان رو بشنوه. اما هيچ کدوم اينا نمي تونست جاي ديدنش رو بگيره. ديدني که شده بود آرزوش. گاهي آرزوش ميشد که دانشجوي فوق يا دکترا بود و ميتونست لا اقل هفته اي يه بار باهاش کلاس داشته باشه و ببينتش. خودشم نميدونست دردش چيه. اگه ميخواست ببينتش مثل آب خوردن بود چون تو دانشگاه هيچوقت کسي کاري به دانشجوها نداشت که سر کلاسي بشينن يا نه. ميتونست بره سر اين کلاس ها و ببينتش اما ميخواست همون دست نيافتني باشه. دلش نميخواست خودش رو سبک کنه که پيمان بفهمه به خاطر ديدن اون حاضره هر کاري بکنه. اونم يه همچين کار احمقانه اي . اونم کي؟ کسي که کلاس هاي خودش رو به زور مي نشست.

شايد براي بار دهم بود که اين مرحله بازيش رو شروع ميکرد و به ثانيه نکشيده game over ميشد. با حرص تلفنش رو پرت ميکنه روي کوله اش که رو زمين کنار پاش ول کرده بود. با تاني بلند ميشه و کيفش رو بر ميداره و به سمت داخل راهرو و پشت اتاق پيمان بر ميگرده. اينبار خيلي معطل کردن. تقريبا يه ساعتي ميشه که اون تو هستن.

در اتاق نيمه بازه و صداشون مياد. صدايي تو ذهن نانادي شروع ميکنه به حرف زدن. انقدر بلند که هر چي ميخواد بهش بي توجه باشه نميشه. نانادي ببين در بازه. کافيه يه کم بري جلو تا بتوني ببينيش. همين يک کارم مونده. که بفهمه دارم له له ميزنم؟ اين چه حرفيه دختر خوب، اصلا نمي فهمه. انقدر سرشون گرمه که... اگه فهميد؟ هيچي. به رو خودت نيار اگه حرفي هم زد ميگي منتظر دوستامم.

کمي جلوتر ميره. حالا با در شايد به زور ده قدم کوتاه فاصله داشته باشه. حالا ميتونه نيم رخي از صورت پيمان رو ببينه که با جديت تمام سرش رو کرده توي يه کوه کاغذ و لپ تاب کنار دستش. نگاهش رو ميچرخونه و بابک و سارا رو ميبينه که اونها هم دست کمي از پيمان ندارن. خيالش کمي راحت تر ميشه و پاهاش بي اراده چند قدم ديگه جلو ميرن و تقريبا پشت در مي ايسته. لحظه اي اون نگاه و اخم پيمان دلش رو ميلرزونه. چيزي وادارش ميکنه به گوش دادن حرفهاشون. دارن روي يه مقاله بحث ميکنند. در مورد چيزي به اسم دفاع مشروع در حقوق جزاي ايران. به مغزش فشار مياره اما خالي تر از اونه که حتي بدونه اين يعني چي. سعي ميکنه دقت کنه بلکه از حرفهاشون بتونه چيزي سر در بياره اما بي نتيجه. خوب مثلا قرار بود چي بفهمي نانادي خانوم. بعد يه ساعت رسيدي ميخواي کل مطلبم دو ثانيه اي دستگيرت بشه. بي خيال بابا. اصلا هر چي. منو سننه.

پيمان سرش رو بالا ميگيره و نگاهش رو به بابک که حالا داره يکي از مقاله هايي که در آورده رو نشون ميده، ميگردونه که درست از پشت سرش نگاهش به دو چشم کنجکاو و دو گوش که تماما به توي اتاق چسبيده مي افته. لحظه اي خيره به ناديا ميشه و اينکه چي تو مغزشه. چيزي دستگيرش نميشه جز اينکه فقط يه تصوره وگرنه اين دختر اين کاره نيست. به تنها چيزي که تو اون مغز کاري نداره باهاش، همون خود مغزه. نگاهش آروم روي نانادي سر ميخوره و همين طور از صورتش پايين ميره. دختر طبق معمول با شلوار گرمکن مشکي و کفش اسپرت مشکي و روپوش چين چين کوتاه. واي خدايا يعني اين آدم چه فکري کرده اومده وکيل بشه؟ آخه اين ميخواد از پرونده کدوم بد بختي دفاع کنه که سرش رو بالاي دار نفرسته! فکر کن جلوت واي ميسته و با تمانينه برگه تقلباش رو در مياره و بعد توشون دنبال دفاعيات پرونده ميگرده و بعد... ناخوداگاه خنده روي لبش ميشينه و نگاهش رو به چشماي دختر ميدوزه و اين دقيقا همزمان ميشه با نگاه دختر که روي صورتش ثابت ميشه. کاملا معلومه دست و پاش رو گم کرده از اين مچ گيري.

نانادي نگاه پر خنده پيمان رو لبخندي پر تمسخر فرض ميکنه که به يه علاف بيکاره عاتل و باطل داره نگاه ميکنه و ميخنده. چيزي تو وجودش با خشم سر ميکشه. يه حس. شايد بشه گفت حس انتقام. تو يه لحظه تصميم ميگيره جواب تندي به اين پوزخند پيمان بده. تو همين حال و هواست که پيمان نزديک و نزديک تر ميشه و در رو کامل باز ميکنه و رو به نانادي

- سرکار خانوم تشريف نمي يارين داخل؟

- با غيض تنها يک کلام به زبون مياره: نخير. ممنون. منتظر دوستامم.

پيمان دوباره لبخندش رو تکرار ميکنه که دوباره به چشم نانادي يه پوزخند ديگه ميرسه.

- خوب ما يه مقدار ديگه کار داريم ميتونيد شما تشريف بياريد تو و تا ما کارمون تموم بشه خودتون رو به يه نوشيدني مهمون کنيد. اينجوري حوصله تون هم سر نميره.

خون خون نانادي رو ميخوره. از اين رک تر نمي تونست بهش بفهمونه که يعني تو اصلا اين کاره نيستي و چيزي از بحثاي ما حاليت نمي شه که حوصله ات سر نره. تو بيا کوفت بخور ما بحثاي علمي مون رو بکنيم. آقا پيمان دارم برات. حالا وايسا تماشا کن. من نانادي نيستم اگه روي تو رو کم نکنم. لبخندي زورکي ميزنه و پاش رو داخل ميگذاره و رو به پيمان:

- بد فکري هم نيست. هر چي باشه دوستام رو ازم گرفتين لااقل حق يه نسکافه که دارم.

- اون که صد البته. بفرماييد. ليوان روي ميزه. نسکافه هم خدمت شما. آب هم زحمت بکشيد از دستگاه تو راهرو بريزيد.

نانادي سعي ميکنه زير نگاه دقيق پيمان دست و پاش رو گم نکنه و آروم ليوان رو بر ميداره و بيرون ميره و ثانيه اي بعد پر آب بر ميگرده و بسته نسکافه آماده رو باز ميکنه و داخلش بر ميگردونه و رو به پيمان با پر رويي طلب قاشق ميکنه.

پيمان با لبخند از روي ميز خودش قاشقي بر ميداره و به دست نانادي که در کنار بابک و سارا روي ميز کنفرانس داخل اتاق نشسته ميگيره. نانادي قاشق رو ميگيره و شروع به هم زدن ميکنه و ثانيه اي بعد ليوان رو بالا و اولين جرعه رو با لبخند مينوشه و بعد با لحني مثلا شرمنده که لبخندي عميق پشتش نشسته نگاهش رو به پيمان ميدوزه و : آخ ببخشيد يادم رفت تعارف کنم. شما ميل ندارين؟ و همزمان ليوانش رو جلوي پيمان ميگيره.

پيمان بر خلاف حرکت بچه گانه نانادي سرش رو آروم به طرفين حرکت ميده و با جديت و لحني کاملا محترمانه رو به نانادي: اختيار داريد خانم. شما بفرماييد. نوش جان. وظيفه من بود از مهمانم پذيرايي کنم پس بيش از اين شرمنده نفرماييد.

و نانادي تو دلش بلوا ميشه. به خودش فحش ميده. بد و بيراه ميگه. واقعا که نانادي. خجالت کشيدي حالا؟ خاک بر سرت. هه. فکر کردي الان کنفش ميکني بعد تو دلت غش غش ميخندي؟ واقعا خيلي بچه اي نانادي. ادب تربيتم که تعطيل. تو که ميدونستي اون بخورش نيست ميمردي قبل از اينکه دهنيش کني و عوض اون لحن جلف و احمقانه محترمانه بعد از اينکه نسکافه رو درست کردي جلوش بگيري و بگي بفرماييد؟ حتي حرمت استادي رو هم نگه نداشتي. برات متاسفم نانادي. حقته آدم حسابت نکنه.

از خودش بدش مياد . سرش رو آروم بالا ميگيره و نگاهش رو به پيمان که حالا سرش روي برگه هاي ساراست ميدوزه. چند ثانيه اي چشم ميدوزه بهش و همين باعث ميشه پيمان از سنگيني نگاهش سرش رو بالا بياره و روي صورت نانادي خيره شه.

- آروم زمزمه ميکنه: کارم بچه گانه بود. ببخشيد.

پيمان لبخندي که تنها يک پدر ميتونه روي دختر شيطون و نادم از خطاش بزنه، به نانادي ميزنه و سرش رو دوباره روي برگه بر ميگردونه.

اينم يه درس ديگه نانادي. واقعا برات متاسفم. فکر ميکردم فهمت بيشتر از اين حرفهاست. بغض تو گلوش ميشينه و ليوان رو مياد روي ميز بگذاره که باز طبق معمول که حتما بايد اين ليوان نسکافه بر گرده، نميدونه تو يه لحظه چي ميشه که ليوان بر ميگرده و نيمه سرازير نشده طبق معمول بابک سريع ليوان رو ميگيره و لبخندي پر وحشت روي صورت نانادي مينشونه.

- به خدا اينبار حواسم بود بابک. نفهميدم چي شد و آروم قطره اشکي از کنار چشمش پايين مياد. ديگه از اين بدتر نميشد نانادي.گند زدي. اينم از کوفت خوردنت.

پيمان تو اوج عصبانيت با تلاش زياد جلوي خودش رو ميگيره و رو به نانادي: کاريه که شده خانم راد. اينها فقط يه سري مقاله بودن نه چيز بيشتر. تمومش کنيد. و همزمان دستمالي رو جلوي نانادي ميگيره و چند برگ دستمال ديگه هم در مياره و روي ميز رو آروم پاک ميکنه که بالاخره سارا و بابک هم از شوک بيرون ميان و بهش کمک ميکنن و اما نانادي بدتر اشک ميريزه.

پيمان با کلافگي نگاهش رو به نانادي ميدوزه و ناخوداگاه خشمش همه آب ميشه و جاش غصه تو دلش ميشينه.

- خانوم ناديا راد بزرگتر از اونيد که راه حل مشکلات رو تو اشک ريختن ببينيد. به جاي اينکار سعي کنيد تا از دفعه بعد با دقت بيشتري بنوشيد تا چنين مشکلي پيش نياد و هميشه تا قبل از اينکه اتفاقي بيفته تمام تلاشتون رو براي جلوگيري از اون بکنيد. اما وقتي اتفاق افتاد ديگه تموم شده پس براتون تجربه بشه فقط.

بعد از جاش بلند ميشه و چند دقيقه بعد با ليوان نسکافه اي مجدد رو بروي نانادي مي ايسته و بهش تعارف ميکنه و با لبخند: انگار خدا هم فهميد رسم مهمون نوازي رو به جا نياوردم کاري کرد که خودم براتون يه نسکافه ديگه بيارم. حالا تا شما مشغول ميشين ما هم بحثمون رو به پايان برسونيم. بعد بدون نگاه کردن به نانادي بحثش رو از سر ميگره.

اما نانادي با خجالت فقط چشم ميدوزه به ليوان و دستش ديگه جلو نمي ره.

بعد از چند ديقه پيمان دوباره رو ميکنه به نانادي و با لبخندي آروم و در حاليکه تو دلش به اينهمه بچه بودن نانادي خيره شده:

- خانم راد سر شد. بفرماييد. و به اين شکل نانادي رو وادار به نوشيدن ميکنه. اما اينبار تمام مدت نانادي حواسش رو جمع ليوان ميکنه و بابک هم هر بار ليوان رو که روي ميز قرار ميگيره با دست ميگيره.

بعد از حدود 20 دقيقه بالاخره بحثشون به پايان ميرسه و نانادي ميفهمه قراره يه کنفرانس سه نفره توسط بابک، سارا و مريم براي هفته بعد توي سالن مطالعات بر گزار بشه در همون زمينه موضوعشون. جرقه دوباره تو ذهن نانادي زده ميشه. بايد رفتارش رو جبران کنه. پيمان براش مهم بود که من راه درس خوندنم رو عوض کنم. پس قطعا براش بايد اينم مهم باشه که تو اين کنفرانس شرکت کنم و مهمتر از اون حرفي هم براي زدن داشته باشم. اين بهترين راه براي جبران تمام گند کاري هاي امروزمه. بايد جبران کنم. آره نانادي. اينجوري انقدر بچه هم فرض نميشي. ميتوني ثابت کني يه کم بزرگ شدي. فهم و شعور داري و اگه خطايي کني جبرانش ميکني.

- بابک؟

- بله نانادي خانومه گل؟

- دفاع مشروع چيه؟ برام توضيح ميدي؟

بابک خوشحال از اينکه دونستن يه مطلب درسي بالاخره برا نانادي مهم شده بي وقفه شروع ميکنه به توضيح دادن. شايد حدود يه ربع با دقت و حوصله تمام موضوع رو براي نانادي توضيح ميده اما با ديدن نگاه گيج نانادي سعي ميکنه تا دوباره و با زبون ساده تر مطلب رو براي نانادي توضيح بده.

نانادي تقريبا گيج و در حاليکه حالا با توضيحات بابک تعداد علامت سوال هاي ذهنش و تعداد مطالبي که حالا به ندانسته هاش اضافه شده، بيشتر شده و براي جلوگيري از ايجاد علامت سوال هاي بيشتر رو به بابک:

- بابک فکر کنم بهتر باشه خودم برم راجبش يه کم تحقيق کنم بلکه سر در بيارم اينجوري بدتر دارم گيج ميشم.

بابک بدون ثانيه اي وقفه دستش رو به سمت نانادي دراز ميکنه و با لبخند: پس بيا اين مقالات همه در مورد همين موضوعه. فکر کنم اينا رو بخوني برات روشن تر بشه مطلب.

- نه نه ميرم پيدا ميکنم خودم. تو لازمشون داري برا کنفرانستون.

- بگير دختر من همه اينا رو روي لپ تابم دارم.

*****

روي تخت ميشينه و دوباره و سه باره برگه ها رو ميخونه. هر چي بيشتر ميخونه کمتر ميفهمه. کلافه سرش رو با دستش ميگيره. انگار آپلو داري هوا ميکني نانادي. خيلي خنگي. اه. من خنگ نيستم اين مطالب همه جديدن. به خدا تو هيچ کدوم از کتابايي که تا حالا خونديم يکيشم نبوده. پس خنگي ديگه. مثلا چرا؟ چون اگه واقعا مطالب جديده برا بابک و سارا هم بوده. چطور اونا سر در ميارن و تو در نمي ياري؟ خوب خنگي ديگه. حالا چيکار کنم؟ طبق معمول بي خيالش شو. نه. نميتونم. من بايد از اينا سر در بيارم و مهمتر از اون بايد تو اون کنفرانس حرفي هم برا گفتن داشته باشم. بايديه. فهميدي؟ خيله خب بابا. خوب از ماني کمک بگير. ماني؟؟؟؟؟ عمرا. همينم مونده به اون رو بندازم که تا پس فرداي قيامت برام دست بگيره. اصلا خودم دوباره ميخونم. ببين نانادي لج نکن اگه خودت با خوندنت ميتونستي چيزي سر در بياري تو اين دو روز سر در آورده بودي. يه کم فکر کن بابک و سارا دو نفري الان يه هفته است دارن رو اين موضوع تحقيق و کار ميکنن پس اگه بخواي حرفي براي زدن داشته باشي بايد تو اين 3 4 روزه هم چيزايي که اونا در آوردن رو بخوني هم دنبال چيزاي جديد بگردي و تازه بعدش کلي تحليل و بالا پايين داري. پس بهتره زنگ بزني به ماني و ازش کمک بخواي. ببين نانادي گاهي وقتا براي بدست آوردن چيزايي که ميخواي بايد قيد غرور و اين حرفها رو بزني. سوال کردن آر نيست. بدم نيست. تو هم به هر دليلي حالا ميخواي در مورد يه چيزي اطلاعات بدست بياري پس انقدر مرد باش که چشمت رو روي هر حرف و گوشه و کنايه اي ببندي و فقط به نتيجه اي که از حل کردن مشکلت به دست مياري فکر کن. آره راست ميگي. بايد هر کاري بکني تا به چشم پيمان بياي.

گوشي تلفن رو دست ميگيره و شماره ماني رو ميگيره. بعد از چند بوق با صداي بله ماني به خودش مياد.

- سلام ماني. خوبي؟

- ممنون. چي شده ياد ما کردين خانوم؟

- ماني کجايي الان؟

لحن ماني از شوخي خنده ناگهان جدي ميشه و نانادي اتفاقي افتاده؟

- نه بابا چه اتفاقي بيفته. فقط برات يه زحمت دارم که اگه وقت داشته باشي يه نيم ساعت يه ساعتي بياي پيش من يا من بيام پيش تو. ها؟

- من الان دفترم هستم اگه عجله داري ميتوني بياي اينجا اگه نه شب يه سر ميام اونوري.

- نه نه... نه نه من الان ميام. شب خيلي ديره. فعلا.

ماني گوشي به دست با تعجب به مانيتور رو به روش چشم ميدوزه و تو فکر ميره. براش عجيب بود که نانادي چيزي تو زندگيش وجود داشته باشه که ارزش تا اين حد عجله رو داشته باشه. هميشه ريلکس و سر خوش تر از اوني بود که براش يه ساعت ديگه با 5 ساعت ديگه خيلي تفاوت داشته باشه. مگه قضيه رو کم کني و مهموني و خوردن و گشتن ميبود. لبخندي روي لبش ميشينه و شونه اي بالا ميندازه و منتظر تا خودش بياد و بفهمه جريان چيه.

...

نمي تونست درک کنه نانادي يه ربعه خودش رو رسونده به دفترش تا بشينه مقابلش و با جديت بهش بگه برام دفاع مشروع رو توضيح بده. اگه لحن جديش و نگاه جدي ترش نبود قطعا فکر ميکرد سر کارش گذاشته. نانادي کجا اين حرفها کجا. چند ديقه اي فقط مات و مبهوت به دهن نانادي چشم دوخته بود و تقريبا هيچي از حرفاش نمي فهميد. بالاخره با صداي عصبي نانادي به خودش اومد

- اه ماني کجايي؟ با تو ام ها. بگو بينم اين کوفتي چي هست؟ در ضمن گفته باشم از ب بسم الله هيچي نمي دونم تا تهش.

- ميتونم قبلش بپرسم برا چي يهو مشتاق دونستن شدي اونم در حاليکه هيچوقت برات مهم نبوده که معني واژه ها چيه؟ بهم حق بده تعجب کنم و فکر کنم ميخواي سر کارم بذاري.

- ماني به خدا وقت ندارم. روز يکشنبه يه کنفرانس در مورد دفاع مشروع در حقوق جزاي ايران.

- ميدونم. استادش هم دکتر راستينه.

- خوب پس حالا عوض حرف زدن بيا برام توضيحش بده.

- اما خوب اين که بازم نشد جواب.

- اه خوب معلومه ديگه. ميخوام برم سر کنفرانس بشينم بايد يه چيزي بارم باشه!

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟ کوتا بيا نانادي. سرت به جايي خورده؟

- نميخواي بگي بگو نميخوام بگم ديگه چرا دو ساعت منو علاف ميکني؟

- باشه باشه بد اخلاق. بشين برات توضيح بدم.

ساعت 8 شب رو نشون ميداد و اين يعني دقيقا 5 ساعت طول کشيده بود تا نانادي بفهمه جريان چيه و بتونه از برگه هايي که بابک بهش داده بود يه چيزايي سر در بياره و ماني به عکس اينکه مي بايست از سر و کله زدني انقدر طولاني با يه هيچي ندون تمام معنا ديوانه شده باشه با لذت و صبر و حوصله هنوز در حال سر و کله زدن با نانادي بود.

- نانادي جان خسته شدي بسه ديگه. دو ديقه اين ورق ها رو بذار کنار يه چيزي بخور بعد دوباره بريم سرشون.

- نه تو بخور من خيلي عقبم.

- ها؟؟؟ نانادي چي ميگي؟ به خدا هيشکي برا سر کنفرانس نشستن انقدر ديگه نمي ره دنبال تحقيق و بررسي موضوع.

- همينه که هميشه از همه جا عقبيم. استادامون عادت کردن يه کتاب بنويسن سي سال همونو تدريس کنن ماي شاگردم عادت کرديم عين ميرزا بنويس همون چيزاي تکراري استادا رو، بنويسيم و آخر ترمم بيايم چهار تا سوال کليشه اي رو جواب بديم و بعدم اسممون رو تحصيل کرده بذاريم.

ماني واقعا ديگه شوکه شوکه بود. ديگه مطمئن شده بود که اين دختر امروز سرش به يه جايي خورده و البته اميدوار بود که اثرش از بين نره. دوباره تو افکارش داشت غرق ميشد که با صداي نانادي به حال برگشت.

- اگه وقتي يه کنفرانس ميذارن ماها عين مهمون سرمون رو نندازيم پايين و بيايم سر کنفرانس و هي فقط الکي سر تکون بديم و درست و غلط حرفاي کنفرانس دهنده رو بنويسيم ديگه نمي شيم جهان سومي. ما ها هنوز نفهميديم که وقتي ميخواي بري سر يه کنفرانس بري از چهار روز قبلش شيش تا کتاب و مقاله و سايت موافق و مخالف رو بخوني، يادداشت برداري کني و رفتي نشستي رو اون صندلي دهنت رو باز کني و چهار تا نظر مخالفم تو بدي تا دفعه بعد اون استاده هم به خودش يه زحمتي بده و قبل کنفرانس بشينه چهار تا مطلب جديدم مطالعه کنه. استادامون دهن پر کن شدن برا خاطر اينکه مثلا دکتر فلاني حرف نداره 40 ساله استاده اين دانشگاس. اما يه ثانيه تو ذهنمون فکر نميکنيم که دکتر فلاني همونيه که بر ميگرده ميگه من نمي دونم چطوري مطلب از سايت بگيرم. اين يعني چي؟ يعني دکتر فلاني بايد بره خونش استراحت کنه ديگه به درد تدريس نميخوره. برا همينه که وقتي پاميشيم از اين خراب شده ميريم يه جا ديگه ادامه تحصيل بديم مي بينيم اي بابا اينا چي ميگن ما چي ميگيم. همه اينا هم دليلش فقط همينه که من دانشجو به خودم زحمت نميدم چهار تا مقاله و مطلب جديد رو ور دارم بخونم و بذارم جلو استاده که اونم خودشو مجبور کنه که به روز بشه.

- نانادي باورم نمي شه تو داري اين حرفها رو ميزني. من هميشه فکر ميکردم تو انقدر سرت گرم خوش گذروني ها و بگرد بچرخات و تقلب نوشتناته که اصلا وقتي برا اين چيزا نداري و اصلا اين چيزا به مغزتم خطور نميکنه. واقعا خوشحالم که دارم يه روي ديگه تو رو ميبينم. رويي که واقعا متعجب و خوشحالم کرده. واقعا افتخار ميکنم که همچين دختر عمويي دارم. ولي واقعا هنوزم برام سواله که تو چطور يهو انقدر تغيير کردي؟

- براي اينکه براي اولين بار ميخوام برم تو يه کنفرانس شرکت کنم و هر چي فکر کردم ديدم حق اينه که يه چيزي بارم باشه و حرفي برا زدن داشته باشم بعد برم. و يه عذر خواهي که به دکتر راستين بدهکارم و فقط اينجوري ميتونم ادا کنمش.

نانادي تا روز کنفرانس تقريبا لاي مقاله و کتاب و لپ تابش گم شده بود. نه خواب داشت و نه خوراک.

بالاخره روز کنفرانس هم از راه رسيد و نانادي با شلوار جين آبي و روپوش مشکي و کفشاي ورزشيش و مقنعه اي که انقدر صبح با عجله حاضر شده بود نفهميده بود کمي چروکه و روپوش مشکي مدل عروسکيش و آستين هاي نيمه تا خورده و کوله گل بهي رنگ مخصوص لپ تابش و يه بغل کاغذ و مقاله که با برچسب هاي قلبي قرمز و زرد و سبز فسفري روشون خلاصه مقاله ها رو نوشته بود، وارد سالن کنفرانس ميشه. سالني که حالا کلي دانشجو و استاد توش نشسته بودن و منتظر براي شروع کنفرانس. برانکه حوصله اش سر نره و از روي صندلي نشستن خسته نشه يه آدامس خرسي توي دهنش گذاشته بود و گاهي گداري بادش ميکرد و بعد با لذت مي ترکوندش. انگار نه انگار عالم و آدم بودن. يعني اصلا به حسابشون نمي آورد که بخواد حالا فکر کنه واي اين چپ نگام کرد اون راست نگام کرد. اصلا آدما رو نميديد.

ماني از در وارد و با نگاه به دنبال نانادي ميگشت. لبخند روي لبش نشست. اين دختر رو از ده فرسخي هم ميشد شناخت. نيازي به دقت کردن نبود. طبق معمول بي خيال عالم و آدم لنگه کفشش رو انداخته بود گوشه دهنش و ميجويد و مثل بچه ها باد ميکرد و با نگاه آدماي توي سالن رو ميسنجيد. طبق معمولم انگار چشمش کسي رو نگرفته بود. هنوز مشغول بر اندازش بود که متوجهش شد و با سر بهش سلام کرد و لبخندي شيرين و بي خيال تحويلش داد و باز مشغول کند و کاوش شد.

ماني به سمت جلو و جايي که اساتيد نشسته بودند رفت و در حاليکه مشغول سلام و احوال پرسي با اساتيد بود يک نگاهش هم به نانادي بود که ناگهان رنگ نگاه نانادي عوض شد و از حالت لم داده روي صندلي به حالت سيخ شد و نگاهش برق زد. جهت نگاهش رو دنبال و روي صورت پيمان رسيد و زير لب با خودش زمزمه کرد خدا به دادت برسه پيمان که بد آشي برات پخته.

سالن تو سکوت بود و تنها صداي پيمان بود که بعد از خوشامد گويي مسئول کنفرانس ها شروع به صحبت کردن و توضيح در مورد موضوع کنفرانس و کنفرانس دهنده ها کرد و بعد از توضيحي مختصر بابک شروع به ارائه کنفرانس کرد. بعد از حدود 20 دقيقه جاش رو به سارا داد و سارا هم بعد از 20 دقيقه به مريم حيدري.

با پايان کنفرانس مدت 5 ديقه پذيرايي اعلام کردن و بعد از اون قرار بر سوالات دوستان از کنفرانس دهنده ها و تبادل نظرات شد.

نانادي ليوان چاي رو در يک دست و شيريني دانمارکي رو در دست ديگه گرفته بود و مشغول سرويس دادن به خودش بود که نگاه ثابت پيمان رو روي خودش حس کرد. نگاه دو حس رو به نانادي منتقل کرد يکي تعجب پيمان از حضورش و ديگري نگاه هشدار دهنده اش زمان نوشيدن چايش. و نانادي لبخندي عميق تحويلش ميده و همزمان تو ذهنش زمزمه ميکنه برو بابا تو هم دلت خوشه. ها چي؟ مثلا ميخواد بريزه. خوب بريزه. چه اهميتي داره. رو خودم ميريزه. رو تو و دفتر دستکت که نمي ريزه. باز وراجي هاي بهاره از فکر و خيال بيرونش آورد. ماشالا يه سره مشغول ور زدنه دختره. ميگن مار از پونه بدش ميومد قضيه اينه.

- نانادي؟

با حرص و به زور بله غليظي تحويل بهاره ميده که شايد خفه شه. ولي بهاره پررو رو به نانادي:

- ميگم تو برا چي اومدي کنفرانس؟ تو که کلاسا رو به زور تحمل ميکني.

- با لبخندي خبيث نگاهش رو به چشماي بهاره ميدوزه: آخه بابک جون و سارا جونم کنفرانس داشتن نه هر کسي. اومدم بهشون روحيه بدم.

- اوف. مسخره.

- چيه عزيزم؟ مشکلي داري يا جاي تو رو گرفتم.

- نه فقط وقتي به دردت نميخوره خودتو برا چي الاف کردي

- آخه دنبال فضولم ميگشتم عزيزم. خوب شد پيداش کردما. وگرنه بي بهره ميموندم از اين کنفرانس. شما خودتو نگران نکن حواست به علم آموزيت باشه و يادداشت برداري کن.

- احتياجي نيست بعدا از بابک ميگيرم.

- منظورت پسر خالته؟ عزيزم اوني که ميگي آقاي نيکنامه.

- چطور برا شما بابک جونه!

- آخه اون منم. جنبه ام هم خيلي بالاست. خودتو با من سعي نکن مقايسه کني.

- بهاره آتيش گرفته دهن باز ميکنه تا حرفي بزنه که با صداي پيمان که شروع بخش دوم کنفرانس رو اعلام ميکنه مجبور به سکوت ميشه و نانادي لبخند پيروزي روي لبش ميشينه و حالش خوش تر ميشه.

- خوب دوستان تو اين بخش شما اگر سوالي داريد طرح ميکنيد و اگر با قسمتي از نظرات کنفرانس دهنده ها مخالفين، مخالفتتون و دلايلتون رو ميگين و بحث رو ادامه ميديم.

تک و توک دستاني بالا ميرن و سوالاتي مي پرسن که در راس اونها هم دو تا از اساتيد وارد بحث ميشن و بعد دانشجوها. نانادي با تفريح نگاهش رو به بچه ها ميدوزه و سوالاتشون رو تو ذهن حلاجي ميکنه. حدود يک ربعي به سوالات دانشجوها ميگذره و بعد از پايان پاسخ بابک و بعضا سارا و مريم و توضيحات اضافه پيمان سکوت توي سالن حکمفرما ميشه و پيمان نگاهش رو به مقابل ميدوزه و دوباره ميگه کسي سوالي داره؟

صدايي سکوت سالن رو ميشکنه. صداي پر قدرت و پر طنين و همزمان دستي بالا ميره: بله.

پيمان نگاه شوکه اش رو در سالن ميگردونه و روي دستي در تقريبا انتهاي سالن ثابت ميشه و کم کم نگاهش به پايين سر ميخوره و روي صورت ناديا ميمونه و نگاهش خشم عميقي به خودش ميگيره و با خودش زمزمه ميکنه نه ناديا الان اصلا زمان خوبي براي شوخي نيست. اما نگاه مصمم ناديا شک رو به دلش ميندازه و آروم به اشاره سر بهش اجازه طرح سوالش رو ميده.

- من حدودا 8 تا سوال دارم که باعث شده تو يه قسمت هايي از نظرات دوستان هم نظرم کاملا مخالفشون بشه. نميدونم فرصت طرح همشون رو دارم يا نه؟

ماني سرش رو به سمت عقب بر ميگردونه و با لبخند به نانادي نگاه ميدوزه در حاليکه تو دلش قند آب ميکنن و سر حاله سر حال. پيمان نگاهش با تعجب و بهاره کپ کرده و بابک با لبخندي مهربان و سارا با دلشوره.

- پيمان دوباره به زبون مياد و رو به ناديا: ميشنويم خانم. همه سوالاتتون رو ميتونيد مطرح کنيد. دوستان پاسخگو خواهند بود.

نانادي بي وقفه شروع به حرف زدن ميکنه و هر حرفي که ميزنه شماره ماده يا شماره سند يا صفجه کتاب يا نام مقاله و نويسنده رو مطرح ميکنه. بابک و سارا و مريم تنها به سه سوالش پاسخ ميدن و بعد مستاصل نگاهشون رو به پيمان ميدوزند. انگار جمع هم کم کم داشت از اين وضعيت به وجد ميومد که گاهي نگاهشون روي پيمان و گاهي روي نانادي زوم ميشد.

سر يکي از سوال هاي نانادي، پيمان با اصرار حرف خودش رو ميخواد به کرسي بنشونه که ناديا جوش مياره و از جا بلند ميشه و يکي از اسناد معتبري که در اين زمينه در آورده بود رو به طرف ميز پيمان ميبره و مقابلش قرار ميده و با جديت رو به پيمان: اين سند مربوط به يک هفته پيش هست و آخرين نظريه تقريبا.

پيمان نگاهش رو به برگه ها ميدوزه و سريع متن رو از نظر ميگذرونه. خيلي سعي کرده بودن تا تمام مطالب به روز باشه ولي حالا يکي پيدا شده بود که مطلبي به روز تر از خودشون داشت. کسي که يکه و تنها کار چهار نفر رو کرده بود و حرفهايي به مراتب تازه تر و به روز تر و بيشتري براي گفتن داشت. پيمان با لذت تمام مقابل همه رو به نانادي:

- خانم واقعا خوشحالم که دانشجويي رو ميبينم که با مطالعه کامل و اطلاعاتي کاملا به روز و حتي از ما بيشتر رو توي کنفرانس مي بينم. بهتون تبريک ميگم و ممنونم از اطلاعات جديدي که در اختيار لا اقل من گذاشتيد.

....

کنفرانس تموم ميشه و پيمان يه چيز جديد ميفهمه اونم اينکه کسي اونجا به سر تا پاي ناديا و لباسش يا آدامس تو دهنش نگاه نکرده بود. کسي موهاي عجيب و غريب ناديا رو نديده بود بلکه ذهنش و فکرش و اطلاعاتش رو ديده بودند. و با ديده احترام از کنارش گذشته بودند. به سمت نانادي ميره که حالا کنار دوستاش ايستاده و داره با خنده سالن رو ترک ميکنه. قدمهاش رو تند تر ميکنه و کنارش قرار ميگيره

- خانم راد؟

و باز طبق معمول نانادي با بي خيالي زير لب زمزمه ميکنه نانادي و نگاهش ميکنه

- واقعا خوشحالم کرديد. انتظارش رو نداشتم.

- پس من بعد داشته باشيد. من بخوام انتظار هر کاري ازم ميره. پس حواستون باشه. و بعد آروم پاش رو روي هره کنار جدول ميگذاره و بي خيال هم قدم دوستاش ميشه و پيمان قدم سست ميکنه و از پشت نظاره گر دختر ميشه. لحظه اي بعد بي اراده دستاي دختر کمي باز و پاش کمي ميلغزه و بعد دوباره تعادلش رو درست ميکنه و دستاش پايين مي افته و لبخند روي لب پيمان ميشينه.

موبايل نانادي همينجور در حال زنگ زدن بود و نانادي تو خواب هفت پادشاه. اما انگار طرف مقابل هم دست بر دار نبود. بالاخره بعد از دو سه بار زنگ خوردن با لختي دستش رو زير بالشت ميبره و موبايل رو روشن و کنار گوشش قرار ميده و با صدايي خوابالود بله اي معترض تحويل مخاطب ميده.

- سلام نانادي خانومه خوابالو. نانادي ساعتت رو نگاه کردي اصلا؟ خجالت داره ساعت 8 شبه.

- واي بابک تو رو خدا بذار بخوابم. دارم ميميرم.

- مگه کوه کندي؟

- از کوه بدتر بوده. بد ذات يه هفته از خواب و خوراک افتاده بودم درس ميخوندم برا اون کنفرانس کوفتي. شب به زور 4 ساعت ميخوابيدم که اونم همش خواب درس ميديدم. واي بذار بخوابم. کاري نداري؟

- اي بچه خرخون. اونوقت به من ميگه خر ميزنم و سرم همش تو کتابه. تو که ما رو هم شرمنده کردي. ميدونم خسته اي خانوم خانوما. شرمنده فقط خواستم بگم من و سارا تصميم گرفته بوديم که به خاطر اين گلي که امروز کاشتي شب شام مهمونت کنيم اساسي که حالا با اين خسته کوفتگي شما کنسلش ميکنيم و ميندازيم پنجشنبه که تو هم خستگيت در رفته باشه. خوبه؟ موافقي؟

- موافق؟؟؟؟؟ شنيدي ميگن مفت باشه کوفت باشه؟ عجيب موافقم. خواب از سرم پريد يهو. خوب زودتر ميگفتين از اين جاييزه ها بهم ميدين که هر روز گل ميکاشتم.

بابک به صداي خنده هاي شاد نانادي ميخنده و با خوشي ادامه ميده: خوب پس حالا که فهميدي پس ادامه بده همين راهو.

- نه قربونت. حالا من يه چيزي گفتم تو چرا باورت شد. همين يه بار جيره يه ساله من بود. قصد جونم رو نکردم بابا. جان تو، اين خر خوني ها با روحيه من سازگاري نداره. خوب حالا پنجشنبه کجا ميخواين ببرينم؟

- بهت نميگيم يهو ذوق کني.

- بي صبرانه منتظرشم. لا لا.

- برو بخواب بچه جون. شبت به خير.

....

نگاهي به خودش توي آينه ميکنه. روپوش سبز سربازي تنگ و کوتاه با شلوار گرمکن سبز يشمي و روسري مشکي و کفشاي پوماي مشکي. موهاي فرش رو بدون وسواس با کش گوله کرده و يه مقدارش هم از زير کش در رفته و دورش ريخته. با آرايش قهوه اي مسي که با رنگ برنزه شده پوستش کاملا هماهنگه و رژي صدفي مانند. تو آرايشش هم وسواسي به خرج نداده. شايد تو کل زندگيش به هيچ چيزي وسواسي به خرج نداده باشه الا رنگ پوستش که هميشه برنز باشه و اين سفيد مهتابي يخش رو نبينه. کمي از عطر coco chanel اش ميزنه و به در و ديوار من رفتمي ميگه و از در خارج ميشه.

سوار ماشين که ميشه از بين cd هاش اوني که فرامرز اصلاني و داريوش و تعدادي آهنگ ابي رو ريخته ميگذاره و صداش رو بلند ميکنه. هميشه از تضاد لذت ميبره. و اين هم به نوعي يه تضاد براش حساب ميشه.

آهنگ ابي تو گوشش ميپيچه

(من اين روزا يه حال ديگه اي دارم / هميشه هيچ وقت اينطور نبودم

هميشه نيمه خالي رو ميديدم / به فکر نيمه هاي پر نبودم

هميشه فکر ميکردم زمين پسته / خدارو سوي قبله ميشه پيدا کرد

همين ديروز سمت اين حوالي بود / يکي در زد خدا رفت و درو وا کرد

من اين روزا يه حال ديگه اي دارم / جهان من لباس تازه مي پوشه

منو تو ديگه تنها نيستيم چونکه / خدا با ما نشسته چاي مي نوشه) و ناخوداگاه با لبخند زمزمه ميکنه اي خدا خوب يه بارم بيا با ما بشين چاي بنوش اي بابا. ما هم تنهاييم به خدا ها. چه حالي کردي تو. کوفتت بشه.

دوباره ميخنده و سرخوش جلوي رستوران سنتي .... و بعد از کلي گشت زدن يه جاي خالي پيدا ميکنه و ماشين رو پارک ميکنه و خارج ميشه و چند ديقه بعد روبروي بابک و سارا قرار ميگره و با لبخند سلام و احوال پرسي ميکنن.

يايک رو به نانادي با لبخند رو ميکنه: خوب نانادي خانوم تصميم گيري با شماست که کجا بشينيم.

- آخ جون. خوب معلومه رستوران سنتي يعني بشين رو تخت و پاتو دراز کن و حالشو ببر. اي ول. بريم رو اون تختاي دمه حوضخونه. موافقين؟

سارا و بابک با لبخند موافقتشون رو اعلام و به سمت تخت مورد نظر ميرن و نانادي سريع کفشاش رو از پا ميکنه و بالاي تخت به پشتي تکيه ميده و همچون بچه ها ذوق ميکنه.

بابک و سارا لبه تخت ميشينن که نانادي با خشم ساختگي رو به اونها:

- اوهوي. کفشاتونو در بيارين بياين بالا. بدم مياد از اين کلاس گذاشتنا. خوب اومديم که رو تخت لم بديم ديگه اين اداها چيه. بياين اين بالا ببينين چه مزه اي ميده.

بابک و سارا با لبخند و تسليم کفشاشون رو در ميارن و ميرن روي تخت و دو طرف نانادي.

نانادي با لبخند بهشون نگاه ميکنه و دوباره رو به اونها:

- واي يعني واقعا احمقن اينايي که ميان تو رستوران سنتي و ميشينن رو صندلي. نگاه تو رو خدا. اون دختر پسره رو نگاه کنين. بدبخت پسره دلش لک زده بياد رو اين تخت ها و يه آبگوشتي بزنه، منتها چيکار کنه وقتي خانوم آب گوشت واسش اه اه پيف پيفه و کبابشم ميخواد با چاقو چنگال بخوره.

- بابک با خنده رو به نانادي: ببينم اينا رو گفتي که يعني ميخواي جنابالي هم آبگوشت بخوري؟

- آي قربون آدم چيز فهم.

گارسون مقابلشون مي ايسته و بابک سفارش آبگوشت و جوجه با استخون ميده به همراه ماست و سالاد و زيتون پرورده و ...

گارسون ميره و چند ديقه بعد با سيني ماست و سالاد و مخلفات و نون تازه از تنور در اومده و سفره اي در دست مقابلشون قرار ميگيره و سفره رو پهن ميکنه.

سارا و بابک نگاه ميکنن و نانادي گارسون نرفته دست ميبره و در يکي از ماست ها رو باز و شروع به نون و ماست خوردن ميکنه و در همون حال رو به نگاه خندان بابک و شرمزده سارا:

- ها چتونه؟ بخورين ديگه. مزه رستوران سنتي به همين چيزاشه ديگه. اه يه شب مثه من باشين ببينين اگه بهتون بد گذ...

ناگهان لقمه داخل گلوش ميپره و در حال انفجار با انگشت جايي مقابلش رو نشون ميده.

بابک و سارا به جهت انگشت نانادي که رو به چند مرده که پشت شون به اونهاست و تازه وارد شدن، نگاه ميکنن و در حاليکه هنوز متعجبن از حرکت نانادي، بالاخره سرفه اش آروم و با خنده:

- نگاه اون احمقا رو ببين با کت شلوار اومدن سنتي. ديوانه اند ملت. آي دلم ميخواد برم بگم اينجا رستوران آ اس پ نيست ها، هتل هيلتون هم نيست. هه حالا حتما هم ميخوان بيان رو ميز صندلي بشينن و با چاقو چنگال شام بخورن.

مردها از سالن اول عبور ميکنند و وارد همون سالني که نانادي و دوستاش نشسته اند ميشن و نگاه هر س? نانادي در حال انفجار از خنده و سارا و بابک بهشون دوخته ميشه.

نانادي خنده اش ناگهاني به سرفه تبديل ميشه و نگاه سارا و بابک خندان و رو به پايين ميره و همزمان سه مرد چشم ميدوزن به اونها و نانادي بالاخره خودش رو کمي جمع و جور ميکنه و با خنده رو به آريانا:

- به به برادر گل خودمان. مهموني تشريف ميبردين !!!!! لباس پلوخوري پوشيدين. بعد قهقه ميزنه و نگاه با پوزخند و سر کيفش رو به ماني و پيمان ميدوزه و دوباره به حرف مياد: ما چه شانسي داريم که افکارمون انقدر شبيه شماست. ولي فکر کنم اشتباه اومدين ها. اينجا رستوران سنتيه ها.

ماني و بعد از اون پيمان با حالتي رسمي و احترام سلام ميکنن و آريانا با خنده سلام ميکنه و روش رو به سمت نانادي بر ميگردونه و :

- خوب سنتي باشه. چه ربطي داره؟

- ربطش رو الان بهتون ميگم. و نگاهش رو ميدوزه به پيمان و با لحني کاملا مودبانه که جاي هيچ مخالفتي نگذاره و به مراد دلش برسه : آقاي راستين امشب دوستام من رو مهمونم کردن اينجا به خاطر کن فيکوني که سر کنفرانس شون کردم. حالا اگه از شما هم برانکه خوشحاليم کامل بشه يه درخواست کنم قول ميدين نه نيارين و قبول کنين؟

پيمان که لحن ناديا کار خودش رو کرده و از طرف ديگه حق يه درخواست در مقابل کار به اين بزرگي ناديا رو بهش ميده، با لبخند نگاهش رو لحظه اي بهش ميدوزه و بعد آروم زمزمه ميکنه: شما امر بفرماييد.

- ميشه شما هم به ما ملحق بشين و با هم شام بخوريم؟

پيمان بي حرف قبول ميکنه و قدمي به سمت ناديا و دوستاش ميگذاره و بابک سرش رو پايين ميندازه تا از اين شيطنت خبيثانه نانادي و نگاه پيروزش خنده اش نگيره.

- ماني رو به نانادي ميکنه و : خوب پس پاشين بياين سر اين ميز. ما نميتونيم رو تخت بشينيم.

- نانادي با حالتي پر تعجب و لبخندي پنهان رو به ماني: چرا؟؟؟؟؟؟؟؟ مگه پات مشکلي پيدا کرده؟

- خودتو لوس نکن بچه. با اين کت و شلوار که نميشه رو تخت نشست.

- نگاهش رو به پيمان ميدوزه و با تحکم: قول دادين نه نيارين پس بشينين رو تخت.

- پيمان نگاه خندانش رو به ناديا ميدوزه: من که حرفي نزدم. آه بفرماييد اين از من.

آريانا و ماني هم به اجبار ميشينند که نانادي بازم کوتاه نمياد و رو به هر سه شون: اينجوري نميشه. کفش هاتون رو در بيارين بياين بالاي تخت.

- آريانا خشمگين رو به نانادي: ديگه داري شورش رو در مياري ها. تا همين جاشم از سرت زياديه.

- نانادي نگاهش رو به پيمان ميدوزه و : ميخوام امشب زندگي رو بهتون نشون بدم. لذت بردن. کيف کردن. اگه پايه هستين در بيارين کفشتون رو.

پيمان کفشاش رو در مياره و با وسواس روي تخت به حالتي کاملا معذب ميشينه.

نانادي با خنده نگاهي بهش ميکنه و بعد رو به آريانا و ماني ميکنه و اونها هم به اجبار کفششون رو در ميارن.

- خوب حالا بياين نون و ماست. حرف نداره. عاليه.

نانادي با نگاه پيمان رو مجبور به تبعيت ميکنه. خودش هم نميدونه چرا براش مهمه که امشب پيمان، پيمان هميشگي نباشه. اون عصا قورت داده نچسب و جدي نباشه. تمام تلاشش رو براي در آوردن پيمان از اون حالت ميکنه.

- آقاي راستين انقدر به اون شلوار و کت فکر نکنين. اصلا اون کتتون رو در بيارين بدين من بذارم اينور يه کم راحت شين. و دستش رو دراز و بالاخره اولين قدم رو بر ميداره و کت رو از تنش جدا ميکنه.

پيمان چشم ميدوزه به نانادي که چه راحت باز با اون شلوار گرمکن هميشگي کنار سفره نشسته و با لذت آبگوشت ميخوره و ميخنده. پيمان ميبينيش! داره زندگي ميکنه. چقدر آزاد و رهاست. چه لذتي ميبره. تو عمرم چنين کسي رو نديدم که وقتي مقابلت ميشينه سر اشتها بيارتت. لبخند رو به لبت بياره و دلت پر از خوشي بشه. اين دختر چقدر راحته.

- ترشيش عاليه آقاي راستين.

- انقدر رسمي نباشين ميتونيد پيمان صدام کنيد.

- نانادي در جواب تنها لبخند ميزنه و نگاهش رو به ماني ميدوزه: اه ماني کوتا بيا ديگه. يه شلوار اتو شويي ميخواي بدي تهش ديگه. هي بالا پايين نشو. از اين آقا پيمان ياد بگير. به جان خودم خط اتو شلوارشون از مال تو هم هندونه بر تر بود.

- اوف. عجب گيري کرديم از دست اين دختر عموي خل و چلمون.

- تا درس عبرت شه براتون که من بعد اومدين رستوران سنتي با کت شلوار تشريف نيارين.

- آريانا رو به نانادي ميکنه با نگاهي نگران: نانادي جان انقدر ترشي نخور. خوب نيست به خدا. فشارت ميفته پايين.

- بادمجون بم آفت نداره داداشي.

....

پيمان کمي با خودش کلنجار ميره تا حرفش رو به زبون بياره و در نهايت رو به نانادي و دوستاش ميکنه و : خوب حالا اگه موافق باشين با اينهمه غذايي که خورديم بريم يه سر هم ته دنيا و از اون بالا يه کم شهر رو تماشا کنيم و راه بريم تا اين غذاها هضم بشه.

- اگه بستني هم به من بدين من پايه ام. بابک سارا هم ميان.

پيمان به چشماي ناديا نگاه ميکنه که يه دنيا بچگي داره توش موج ميزنه و با لبخند همه به سمت ماشين هاشون ميرن و بابک و سارا با ماشين بابک و نانادي و آريانا با ماشين نانادي و ماني و پيمان هم با هم.

توي ماشين هر کس غرق افکار خودش ميشه. پيمان غرق فکر کردن به دختري آزاد و سرزنده که يه روي ديگه زندگي رو امشب بهش نشون داده بود. دختر جالبي بود. پر از شگفتي و زندگي. دختري که واقعا زندگي ميکرد نه که اداي زندگي کردن رو در بياره. وقت خوشي کسي رو نميديد. از کسي خجالت و رو در وايسي نداشت. يه حسي به اين دختر داشت. انقدر که اين حس وادارش کرده بود که ببرتش به ته دنياي خودش و کمند. براش جالب بود عکس العمل اين دختر رو ببينه.

بالاخره ماشينها رو پارک ميکنند و پياده ميشن. پيمان زير چشمي ناديا رو ميپاد و سارا و بابک با لذت به نماي شهر نگاه ميکنن و ماني و آريانا آروم قدم زنون به سمت لبه بلندي ميرن و اما نانادي با هيجان و پر خنده شروع به دويدن ميکنه و ثانيه اي بعد فارغ از اين دنيا با لذتي کودکانه دستاش رو باز ميکنه و لبه پرتگاه به روبرو خيره ميشه و با خوشي بلند صدا ميزنه: سلام دنيا.......... هورا. من اينجام. بعد نگاه پر تشکرش رو به پيمان ميدوزه و با لبخند ادامه ميده:

- اينجا فوق العاده ست. آدم دلش ميخواد از اين بالا همه رو صدا کنه. واي عاليه. عالي. و قدمي جلوتر ميگذاره که سنگ ريزه هايي آروم از زير پاش به سمت ته دره سقوط ميکنن و پيمان وحشت زده و بي اراده به سمتش خيز بر ميداره و از پشت ميگيرتش.

نانادي لحظه اي زمان و مکان رو فراموش ميکنه. از اينهمه نزديکي و گرما گر ميگيره. بوي گس حالا تمام وجودش رو پر کرده. دلش ميريزه و پيمان هم همزمان از گرمي دختر و ظرافتش شوقي عجيب حس ميکنه. اين دره هميشه غمگين و ساکت ناگهاني براش پر از زندگي و گرمي و حرکت ميشه. انگار تنها با همين نزديکي ناگهاني دنيايي زندگي و حرارت رو بهش منتقل کرده باشه ناخوداگاه لبخندي پر رنگ روي لبش ميشينه.

شايد زمان اين تماس بيش از چند ثانيه طول نميکشه که نانادي آروم خودش رو از حصار پيمان بيرون ميکشه و با خنده و نگاهي طوفاني رو به پيمان: چقدر ترسويي.

پيمان بي حرف سرش رو زير ميندازه و در سکوت به شهر زير پا نگاه ميکنه.

بابک پشت سارا و در حاليکه دستاش رو آروم روي شونه هاي سارا گذاشته و در سکوت نظاره گر منظره روبرو ميشه و ماني که هنوز ترس رو تو چهره پيمان ميبينه جلو ميره و دست دور شونه نانادي ميندازه و آروم اون رو از پرتگاه کمي عقب ميبره و ناخوداگاه ميچرخه و لبخند پر آرامش پيمان ازش تشکر ميکنه.

- نانادي بلند و در حاليکه مخاطب اصليش پيمانه: پس بستني چي شد؟ چه خبره انقدر اين پايين رو نگاه ميکنين؟ حوصله ام سر رفت ديگه.

پيمان با لبخند تو ذهنش فکر ميکنه اي خدا اين دختر همه چيزش خاص خودشه. تا دو ديقه پيش داشت از ذوق ميمرد حالا ميگه ديگه حوصله ام سر رفت. يعني واقعا چيزي وجود داره که اين دختر از وقت گذاشتن براش خسته نشه؟ دست از فکر کردن بر ميداره و رو به ناديا:

- اينجا ميخواين بخورين؟

- اوهوم. ميخوام بشينم رو زمين پاهامو تکون بدم و بستني بخورم. مشکلي داره؟

- نه اصلا. خوب نميخواين بياين اول بستني تون رو انتخاب کنين بعد؟

- نانادي رو به بقيه ميکنه و با صداي بلند: ببينم مگه شماها نميخواين بخورين؟

سارا و بابک و ماني و آريانا نسکافه رو ترجيح ميدن تو اون هواي خنک آبان ماه.

نانادي با اخم روش رو سمت پيمان ميکنه و : اه بي مزه ها. حال آدمو ميگيرن. خواستيم يه بستني بخوريم ها. واسه ما کلاس ميذارن.

- آريانا رو به نانادي: خوب تو بستني تو بخور. طبق معمول که همه چيت بايد با همه فرق داشته باشه اينم روش. ديگه چرا مثه پيرزن ها غر غر ميکني؟

- اه آخه تنهايي که نميچسبه بستني.

پيمان با لبخند و نگاهي عميق و ناگهاني رو يه نانادي ميکنه: منم بستني ميخورم. اينجوري ديگه تنها هم نيستين. چطوره؟

- اممم.... ميگم نميشه من هم بستني بخورم هم نسکافه؟

پيمان هيچ تصوري جز يه دختر کوچولوي شيطون جلوي چشمش نمياد و با لبخند: اگه قول بدي نسکافه رو نريزي ميشه.

نانادي در حاليکه هم قدم پيمان ميشه و به سمت کافه تريا ميرن با لحني مثلا دلخور: خوب تقصير من چيه؟ خودش ميريزه.

- ميريزه چون دقت نمي کني.

- چرا دقت هم ميکنم ولي خوب ميريزه ديگه. اصلا مدلشه. ميشه بستني من يه اسکپش نسکافه اي باشه يکي کاراملي يکي هم شاهتوتي؟

- يعني ميتوني بخوري بعد از اونهمه شامي که خوردي؟

- خوب معلومه که ميتونم. ميدوني نصف بيشتر دختر ها هم ميتونن يخورن ولي کلاس مفت ميذارن جلو دوست پسراشون.

- خوب فرض بگير االان با دوست پسرت بودي. اونوقت چيکار ميکردي؟ بازم سه تا اسکپ بستني و يه نسکافه سفارش ميدادي؟

- نانادي ميره تو خيال: واي يعني ميشد؟ اگه تو دوست پسرم بودي که عوض سه تا اسکپ سي و سه تا سفارش ميدادم که پس فرداي قيامتم تموم نشه که. خوش به حال اون دختره. حتما خيلي دوست داره. حتما هم وقتي با هم ميرين بيرون دائم دستش تو دستاته. کاش دست منم ميگرفتي. خيله خوب نانادي. بسه رويا بافي. الان فکر ميکنه عقده دوست پسر داشتن داري.

پيمان محو نگاه ناناديه که با تنها يه جمله انگار به کل از اين عالم رفته. سعي ميکنه با نگاه به چشماش از فکر تو ذهنش سر در بياره که ناگهان نانادي سرش رو بالا ميگيره و با همون قيافه شاد و بي خيال رو به پيمان :

- اوهوم. شک نکن. آخه من عاشق بستني ام.

عرض خيابون رو طي ميکنن و وارد کافه تريا ميشن و بعد از کمي معطلي با دستاي پر بيرون ميرن.

نگاهش به نانادي مي افته که با لذت سرش رو کرده تو ظرف بستنيش و مشغول خوردنه و گه گاه هم زير زيرکي به بستني خودش که اونم دست نانادي هست نگاهي ميکنه. از نگاهاش حدس ميزنه که دليل اونهمه اصرارش به متفاوت بودن سه اسکپ بستني خودش با ناديا اين بوده که دلش از همه اون طعم ها ميخواسته. درست مثل بچه ها که ذوق زده ميشن و هيچوقت هم نمي تونن انتخاب کنن. لبخندي روي لبش ميشينه که ناگهان با شنيدن صداي بوق از خواب و خيال بيرون و نانادي رو ميبينه که بي هوا وسط خيابون هنوز سرش تو بستنيشه و بي خيال همه ماشينها ست. با عصبانيت دست خاليش رو به طرف ناديا ميبره و مچ دست ناديا رو ميگيره و با صدايي بلندتر از حد معمول:

- دختر مگه زده به سرت. وسط خيابوني ها. عوض بستني خوردن اينور اونورتو نگاه کن.

- آي دستم. ولش کن درد گرفت. بستني ات هم داره بر ميگرده. اه نکن.

پيمان زير لب زمزمه ميکنه به درک و دستش رو محکم تر ميگيره.

- نانادي با حرص رو به پيمان: لا اقل بازومو بگير. ريخت بستني. اه. تو نميخوري من ميخوام بخورم.

با حرف ناديا به يکباره خشم جاي خودش رو به لبخند ميده و فشار دستش روي دست ناديا کمتر ميشه.

تازه ناديا گرماي دست پيمان بهش مزه ميکنه و دلش پر از خوشي ميشه. خوشي اي که آرزو ميکنه تمام راه خيابون باشه و دست پيمان دور مچش. و پيمان براي اولين بار حس مسئوليت و دلواپسي براي يه غريبه رو تو وجودش حس ميکنه. عرض خيابون رو رد ميشن اما هر کاري که ميکنه ميبينه قادر به جدا کردن دستش از مچ ناديا نيست. انگار اگر دستش رو رها کنه چيزي کم بياره. حس حمايت و قدرت مانع از هر حرکتيش ميشه و اما ناديا که از حصار و در بند بودن گريزونه به ثانيه نميکشه که دستش رو از دست پيمان در مياره و با لبخند روي لبه جدول ميره و شروع به خوردن و راه رفتن ميکنه.

- ناديا بيا پايين عين آدم رو زمين راه برو.

- اولا ناديا نه نانادي. دوما مگه الان رو هوا هستم! خوب رو زمينم ديگه.

- اولا اسم شما ناديا ست پس من ناديا صدات ميکنم.

ناديا با حرص از لبه جدول پايين مياد و روبروي پيمان مي ايسته و بعد همونجور که عقب عقب راه ميره و روش به پيمانه:

- اما من از اسم ناديا بدم مياد.

- چرا؟

- خوب چون بدم مياد.

- هر وقت يه دليل قانع کننده داشتي بهش گوش ميدم و شايد اون موقع کوتاه اومدم اما در حال حاضر خير.

نانادي با حرص بر ميگرده و با قدمهايي سريع پشت به پيمان و به سمت ماني ميره که جلوتر از همه ايستاده.

همه مشغول خوردن ميشن و پيمان با خنده نسکافه اش رو مينوشه و زير چشمي هم ناديا رو ميپاد که حالا مثلا قهر کرده. بعد از مدتي پيمان ظرف بستني اش رو تو دست ميگيره و آروم به سمت ناديا حرکت ميکنه که روي زمين و با پاهايي آويزون لبه پرتگاه نشسته.

- ببينم شما يه دختر کوچولويي که احيانا هم قهر کرده باشه نديدين؟

نانادي با لحني تلخ فقط يک کلمه ميگه نه.

- آخه اين دختر کوچولو بستني خيلي دوست داره و تازه ميخواستم بهش اين ظرفم بدم که مدلاشو تست کنه. ولي خوب مثل اينکه شما نديدينش.

آريانا با خنده بهشون نزديک ميشه و رو به پيمان:

- ولش کن پيمان جان. اين نانادي عادت داره الکي قهر کنه.

- من قهر نيستم.

آريانا شونه اي بالا ميندازه و در حاليکه زمزمه ميکنه خدا کنه از کنارشون رد ميشه.

- پيمان دوباره رو به ناديا: اگه دهنيش کنم ديگه اين خانوم کوچولو سرش بي کلاه ميمونه ها.

- نانادي با حرص: من کوچولو نيستم.

- پيمان با لحني جدي و لبخندي پنهان: منم به شما جسارت نکردم. من با اين خانوم کوچولويي بودم که با من اومده بود بستني بخريم.

نانادي پاهاش رو سريعتر تکون تکون ميده و مياد روش رو از پيمان بر گردونه که تعادلش رو از دست ميده و بي اراده جيغ کوتاهي ميکشه.

- پيمان با لبخند: خوب هر کي پيمان رو اذيت کنه و به حرفش گوش نده همين ميشه ديگه. بعد بستني رو مقابل ناديا ميگيره و با لبخند و نگاهي گرم که تمام وجود نانادي رو به لرزه در مياره: ديگه قهر بسه. بيا ببين بستني خودت خوشمزه بود يا مال من.

.....

صداي جاروي رفتگر سکوت نيمه شب رو ميشکنه و سلامي به شهر خاموش ميکنه که امشب دو تا مهمون بيداره ديگه هم داره.

ناديا دوباره براي هزارمين بار از اين پهلو به اون پهلو ميشه و لحظه لحظه اين شب زيباش رو مرور ميکنه. لحظه هايي که انگار فقط يک نفر توش پر رنگه و اونم کسي نيست جز پيمان. نانادي عاشق شدي؟ نميدونم. دلتنگشي؟ آره. دلت ميخواست الان کنارت بود؟ آره. گرماي دستاش چه حسي داشت؟ گرم ترين و امن ترين لحظه هام بود. پس بدون که عاشق شدي. اما من کجا اون کجا. عشق بي سواده. بي منطقم هست. بي اجازه مياد و موندگار ميشه. ولي اگه نگهش نداري آسون از دستت ميره.

....

پيمان نگاه خسته اش رو به پنجره ميدوزه و انگار بخواد از دل اين شب تاريک گمشده اش رو پيدا کنه. گمشده اي گريز پا. مدام نگاه دختر تو ذهنش مياد شيطنت هاش. قهر کودکانه اش. سادگيش. راحتيش. بي خياليش. چه شبي بود امشب. و چه زود گذشت. دختر کوچولوي من پيمان بهت يه حس عجيبي داره. شايد عشق باشه. اما تو گريز پايي و عشق اسير ميکنه. تو بايد پرواز کني. برا تو زوده اسارت. پس پرواز کن. من تنها نظاره ميکنم.

دوباره زندگي به روال عادي خودش بر ميگرده و نانادي به شيطنت ها و خنده هاش و بابک و سارا به تلاش بي وقفه شون توي درس خوندن و بهاره به گير دادن هاي هميشگيش به بابک و ماني به حرص خوردن از دست نانادي. شايد چون انتظار داشت بعد از اون اتفاق و تلاش نانادي براي يه کنفرانس با يه نانادي ديگه روبرو بشه. اما نانادي همچنان به همون صراط کجه خودش بود. سر کلاس ها سرش گرم بازي و رمان خوندن هاش و سرگرمي هاي هميشگيش.

اون روز بعد از کلاس بابک و سارا به سمت سالن اساتيد ميرن تا مقالاتي که بايد تحويل پيمان ميدادن رو بهش بدن.

- بابک رو به نانادي ميکنه: نانادي پاشو ديگه. بدو بريم اين مقاله ها رو بديم به دکتر راستين و بعد بريم ناهار بخوريم.

- ببين شما ها بدو برين منم ميرم ساندويچ ها رو ميگيرم که ديگه معطل نشيم. گرفتم ميام اون ساختمون دمه دفترش. حالا اگه کارتون زودتر تموم شد که بين راه همديگه رو ميبينيم.

- باشه فکر خوبيه. پس ما رفتيم.

بعد از رفتن بابک و سارا کوله اش رو روي دوشش ميندازه و سلانه سلانه به سمت بيرون کلاس ميره. امروز عجيب بي حوصله ست. شايد چون قرار بود روز پنجشنبه با آريانا بره مهموني و ديشب براي اولين بار از مامانش خواسته بود که امروز باهاش بياد برن پيش خياط مامانش و طبق معمول مامان دوباره کار رو براش عَلَم کرده بود و مجبور بود حالا به تنهايي بره پيش خياط و از اين کار تا حد مرگ متنفر بود. دوباره با ياداوري بحث هاي ديشبش اخماش در هم ميره و بغض تو گلوش ميشينه. تو همون حال و هوا ماني رو مقابلش ميبينه.

- به به سلام نانادي خانم. چي شده کشتي هات غرق شده؟

- ماني حوصله ندارم.

- اونو که خودم دارم ميبينم. چراش رو نميدونم.

- بر فرض دونستي. چي عايد تو ميشه؟

نانادي و ماني همچنان مشغول حرف زدن به سمت پله ها ميرن و نگاه برنده و پر کينه و خشمگين بهاره روي صورت نانادي خيره و خيره تر ميشه. بعد از چند ثانيه کنار بوفه نانادي و ماني از هم جدا ميشن و بهاره زمان رو براي خالي کردن عقده و کينه اش مناسب ميبينه و به سمت نانادي حرکت ميکنه.

- به به نانادي خانم. ميبينم که ماشالا بيکار نميشينين.

- نانادي نگاه پر خشمش رو به بهاره ميدوزه و : منظور؟

- هه تازه ميگي منظور. ماشالا يه دانشگاه رو آباد کردي.

- حرف دهنت رو بفهم. اگه کسي آبادم کرده باشه شمايي نه من. حرفها رو ميشنويم ما هم. گوشمون خوب کار ميکنه.

- ميدونم منتها نه بيشتر و بهتر از چشمتون.

- چرا تو لفافه حرف ميزني؟ حرفي داري جنم اش رو داشته باش رک بگو.

- خوبه والا روتو برم. ديگه به هيشکي هم رحم نميکني. خجالتم خوب چيزيه. به بابک از يه ور چسبيدي تو گوشش رو پر کردي. از اون ور با جلف بازي ها و عشوه هات استاد راد رو چسبيدي از اون ور برا دکتر راستين خودتو لوس ميکني و ناز و کرشمه مياي. ولي يه چيز رو تو گوشت فرو کن خانوم. اونم اينکه اين آدمايي که دست روشون گذاشتي فرق آدم جلف و سنگين رو خوب ميفهمن پس خودت راتو بکش تا مثل دستمال مچاله ات نکردن.

با صداي ضربه خودش هم متعجب به صورت قرمز شده بهاره و دست سوزان خودش چشم ميدوزه. خدايا من چيکار کردم؟ تقصير من نبود خود آشغالش انقدر سر به سرم گذاشت تا اينجوري شد. اگه دهنش رو بسته بود کاريش نداشتم. اون ... اون عوضي....

بغض تو گلوش ميشينه و بالاخره اين بغض لعنتي از ديشب گير کرده تو گلوش با تلنگر بهاره سر باز ميکنه. ولي قبل از اينکه بهاره با ديدن اشکش بخواد پيروزي رو حس کنه نگاهش رو به صورتش ميدوزه و خطاب به بهاره: ديگه دور و برم آفتابي نشي آشغال هر جايي. و بعد با سرعت از اونجا دور و به سمت پله ها ميره و لحظه اي بعد وارد راه پله هاي ساختمان دفاتر اساتيد ميشه. سکوت ساختمون بغضش رو ميشکنه و اشک آروم آروم روي گونه اش جاري ميشه. خدايا من کجام عشوه و نازه. کجام جلفه. من کي خودمو به کسي چسبوندم. اون عوضي چرا به من توهين کرد. اون حق نداشت.

بابک و سارا همزمان به سمت در اتاق پيمان ميرن و پيمان هم در کنارشون و براي بدرقه اونها تا نزديک در مياد که ناگهان نگاه هر سه روي نانادي که با سرعت از کنار اتاق رد ميشه ثابت ميمونه. بابک با تعجب از اينکه نانادي به کجا داره ميره بلند صداش ميکنه

- نانادي؟

پاسخش تنها سکوته.

- دوباره صدا ميزنه: نانادي هي کجا داري ميري؟ گيجي؟ و همزمان سريع به دنبالش حرکت ميکنه و تقريبا انتهاي سالن دستش رو دراز و نانادي رو به سمت خودش بر ميگردونه که با ديدن اشکهاي نانادي و هق هقش گيج و مضطرب تکونش ميده و با اين حرکت پيمان و سارا هم متعجب بهش چشم ميدوزند.

پيمان دردي رو تو تموم وجودش حس ميکنه. دردي که از ديدن اشکاي نانادي فقط ميتونه باشه. باورش نميشه اين دختر همون دختر شاد و شوخ و بي غم سرخوش باشه. دلش ميخواد بره و محکم در آغوش بگيرتش و آرومش کنه. اما با تلاش خودش رو آروم نگه ميداره و به بابک خيره ميشه که دست پشت نانادي گذاشته و اون رو داره بر ميگردونه و اما هنوز صداي هق هق نانادي به وضوح شنيده ميشه.

سارا به سمتشون حرکت ميکنه که پيمان با لحني پر تحکم رو به سارا :

- بيارينش توي اتاق من. زشته تو راهرو. و بعد خودش آروم وارد اتاقش ميشه و ثانيه اي بعد بابک و سارا هم با نانادي وارد ميشن و بابک نانادي رو روي مبل اتاق مينشونه و دوباره تير بار سوال هاش رو تکرار ميکنه و پيمان تنها چشم ميدوزه به چشماي سبز نانادي که حالا قرمزي اشک اون جنگل وحشي رو به بيابون بدل کرده. بعد آروم آروم جلو مياد و درست مقابل نانادي ميشينه و با لحني محکم اما آرامش دهنده رو به نانادي:

- بسه ديگه. مگه بچه اي که اينجور زدي زير گريه؟ عوض گريه کردن آروم شو و بگو چي شده. بعد نگاه گرمش رو به نانادي ميدوزه و نگاه ناگهان صداي نانادي رو ساکت ميکنه.

نانادي چند لحظه خيره به اون نگاه سکوت ميکنه و بعد آروم زبون باز ميکنه و رو به پيمان:

- اون... اون عوضي به من ميگه عشوه ميام. ميگه خودمو ميچسبونم.... اون...

- پيمان گيج به ناديا چشم ميدوزه: ببين ما هيچي از حرفات نمي فهميم. درست حرف بزن ببينيم چي شده.

- اينبار نانادي نگاهش رو به بابک ميدوزه و با گريه: بابک من خودمو به تو چسبوندم؟ من جلف ام؟

- بابک با خشم رو به نانادي: نانادي اين چرت و پرتا چيه ميگي؟ زده به سرت؟

- نانادي با خشم صداشو کمي بلند ميکنه: گفتم جواب منو بده.

- بابک هم عصبي رو به نانادي: کي اين مزخرفاتو بهت گفته؟ هان؟ اون دختره عوضي بهاره گفته. نه؟

- جواب منو بده.

- واقعا برات متاسفم نانادي. فکر ميکردم محکم تر از اون باشي که به خاطر حرفايي که يه احمق از رو حسادت زده اين کارا رو بکني.

- اينبار نانادي روش رو به سمت پيمان ميکنه و با اشک: من خودمو به شما دارم ميچسبونم؟

- پيمان از حرف رک و احمقانه نانادي لحظه اي توي شوک ميره و بي حرکت نگاهش رو به نانادي ميدوزه.

- چيه؟ چرا ساکت شدين؟ من جلفم؟ من عشوه ميام و ... نگاهش رو به بابک ميدوزه.... تو و..... ماني؟ هان؟

- بابک عصبي دست نانادي رو ميگيره و نگاه پر خشمش رو بهش ميدوزه: ساکت شو نانادي. يک کلمه ديگه از اين مزخرفات از دهنت دراد خودم ميزنم تو دهنت. اگه کسي جلف و آشغال باشه و بخواد خودشو به کسي بچسبونه قطعا همون بهاره عوضيه.

- پيمان عصبي ليوان آبي مقابل نانادي ميگيره: بيا اينو بخور. بعدم همه مون هر چي شنيديم فراموش ميکنيم تا تکليف اين خانم رو مشخص کنيم.

بعد از اينکه نانادي کمي آروم ميگيره پيمان رو به او ميکنه و با لحني آروم شروع به حرف زدن ميکنه:

- تو رو دختر قوي اي ميديدم. فکر نميکردم با اين بادا بخواي بلرزي. زندگي بالا و پايين زياد داره ناديا خانم. اينو درک کن. هميشه آدمها اون جوري که دلت ميخواد نه فکر ميکنن ونه درک. بايد ياد بگيري بين يه مشت گرگ زندگي کني و گليمت رو از آب بيرون بکشي و هميشه محکم باشي و سرت بالا. نذار کسي از ضعف هات سو استفاده کنه و بدون اين حالت ها و اين عکس العمل هاي سريع و نپخته ات بزرگترين ضعف ميتونه باشه برات. من بعد هر کي هر حرفي زد اول خود شخص رو تجزيه تحليل کن اگر ديدي خود اون ادم ارزش داره برو برس به اينکه حرفاش رو تجزيه تحليل کني يا ازش ناراحت يا خوشحال بشي. اين بزرگترين درسيِ که بايد ياد بگيري. اين درس تقلب نوشتني نيست. بايد حفظش کني. فهميدي؟ ديگه هيچوقت نميخوام چنين حرفاي بي فکر و نسنجيده اي ازت بشنوم. و بدون دونه دونه اشکاي آدما انقدر ارزش دارن که نبايد حروم اين مزخرفات بشن. اين اشک ها حرمت دارن پس حرمت نگه دار باش.

- نانادي چته؟ چرا دمقي؟

- ولم کن آريانا.

- چيزي شده؟

- نه.

- ببينم راستي بالاخره چي شد. برا مهموني پنجشنبه چيکار ميکني؟ لباس منظورمه.

- هيچ کار. با يه بلوز و شلوار ميام.

- واي نانادي. چرا نميفهمي. هزار بار بهت گفتم مهموني رسميه. همه با لباس شب ميان. اونوقت تو ميخواي با بلوز شلوار بياي؟ لابد منظورتم از شلوار، جين يا گرمکنه. اه. خوبه از اول هفته وقت داشتي ها. بهت گفتم برو پيش خياط مامان برات دو روزه ميدوزه يه چيزي اما تو مخصوصا لج کردي. خيلي بچه اي.

- نخير نه بچه ام نه لج کردم. من متنفرم تنهايي برم خياطي لباس سفارش بدم عين اين بدبختاي بي کس و کار.

- چه ربطي داره نانادي؟ ميخواي لباس سفارش بدي. ديگه تنها و غير تنها نداره.

- ن... مي... خوام.

- خيله خوب. صداتو بيار پايين. پاشو با هم بريم يه لباس حاضري بخر خوب.

- اه گير دادي ها. انگار حالا چه خبره.

- نانادي اين يه مهموني خيلي مهمه. چند تا مهمون خارجي داريم که اگه خدا بخواد قراره بشن مشتري هاي آينده مون. دلم ميخواد تو اين مهموني به عنوان همراهم بي حرف و عيب باشي. از همه نظر. پس به خاطر من پاشو بريم يه لباس بگير. آخه به قول خودت هر لباسي يه جايي داره. همه آقايون با کت و شلوار و کروات و همه خانم ها با لباس شب. اونوقت خودت احساس وصله ناجور بودن نميکني با شلوار جين و بلوز؟ ها؟

- خوب يکي از همين لباس شب هايي که دارم رو ميپوشم.

- خواهش ميکنم نانادي لباس شب هاتم فقط خاص خودته. يا انقدر کوتاه و تنگه که همه چشم بدوزن يا انقدر بالا تنه اش بازه که کافيه يه خم بشي تا....

- چطور تا ديروز هيچکدوم اينا نه ايراد داشت نه به چشمتون ميومد. حالا امروز يهو ايراد دار شدن؟

- نانادي تا ديروز يه دختر بچه 17 18 ساله بودي که همه به چشم بچه نگات ميکردن اما الان يه دختر 19 ساله اي که همه به يه چشم ديگه بهت نگاه ميکنن.

- هه فقط برا همين يه سال بزرگ شدن؟

- نه تو ديگه دانشگاه رفتي، بزرگ شدي. مردها به يه چشم ديگه بهت نگاه ميکنن. پس دليلي نداره جوري لباس بپوشي که کسي برداشت بد بکنه. دلم نميخواد کسي فکر کنه خواهر خانوم من اومده خودشو نمايش بده. بفهم حرفامو نانادي. هميشه دنبال جنگ و خود رايي نباش.

- خوب من که گفتم بلوز شلوار ميپوشم.

- اوف ديوونم کردي نانادي. هر غلطي ميخواي بکن اصلا. با تو حرف زدن فايده نداره.

سکوت حاکم ميشه و آريانا با دلخوري روي مبل لم ميده و به نقطه اي روي سقف نگاهش رو ميدوزه و نانادي پاهاش رو از دسته مبل آويزون ميکنه و با حرص شروع به تاب دادنشون ميکنه و در همون حال تو ذهنش با خودش کلنجار ميره که از آريانا بپرسه در مورد مهمونا يا نه. خودشم نميفهمه چرا انقدر براش مهمه که بدونه پيمان هم خواهد اومد يا نه. انگار تمام هيجان اين مهموني فقط به اومد يا نيومدن پيمان بستگي داره. مدام تو فکرش جمله ميسازه و بعد پشيمون ميشه.

خوب ميگم ديگه کي ها هستن از شرکتتون. خوب ابله اين که تابلو ميشه. ده دفعه تا حالا با خودش بردتت مهموني هيچ باري هم اصلا عين خيالت نبوده کي هست کي نيست حالا يک کاره بپرسي ديگه کي مياد. خوب ميپرسم کسي هست که من بشناسمش. خوب اونم ميگه آره داريم ميريم خونه ماني ديگه. خود ماني. اه خوب اصلا مگه تعارف دارم ميگم پيمان مياد يا نه. بعد اگه بهت گفت تو رو سننه چي جواب ميدي؟ ميگم همينجوري. ببين نانادي خودتو تابلو نکن. آريانا تيز تر از اين حرفهاست. آها فهميدم. بعد رو ميکنه به آريانا:

- ببينم آريانا ميخواين قرار داد ببندين با اينايي که ميان مهموني؟

- اگه با شرايطمون کنار بيان آره.

- ببينم شرايطتون معلومه حالا؟ ماني خونده که از نظر قانوني هم مشکل نداشته باشه؟

- آره بابا خيالت راحت. ماني و پيمان با هم تنظيمش کردن.

- ببينم حالا خودشم مياد؟

- کي؟

- خوب پيمان ديگه.

- چطور؟

- خوب بالاخره يه وکيل باشه از همه نظر خيالتون راحت تر ميشه. مخصوصا که خودشم تنظيم کرده قرارداد رو و خوب به همه بالا پايينش کاملا واقفه ديگه.

- مثل اينکه تو باغ نيستي ها.گفتم که با ماني با هم تنظيم کردنش. بعدم ماني خودش وکيله. يادت رفته؟ تازه تو مهموني که نميخوايم قرار داد تنظيم کنيم که تو انقدر نگراني.

دوباره با خودش زمزمه ميکنه هه حالا خيالت راحت شد؟ ديدي نم پس نميده! حالا بشين سر جات و خفه شو. خيله خوب حالا. بُغ نکن ديوونه. حالا شايدم بياد. خوب بالاخره اونم يه وکيل شرکته. اگه قرار بود بياد که خوب همون اول عوض چونه زدن ميگفت خيالت راحت اونم مياد. کوتا بيا نانادي. بي خيال. حالا يا مياد يا نمي ياد. مهم اينه که ميري مهموني و يه دل سير ميرقصي و دسر ميخوري. با اين فکر خنده رو لباش ميشينه و دوباره ميشه همون نانادي شوخ و شنگ و انقدر سر به سر آريانا ميگذاره تا اونم از تو لک در بياد.

ساعت حدود يازده و نيم شب در باز و مامان و باباش خسته و کوفته از در تو ميان. نانادي رو به مامان ميکنه و به متلک:

- چه عجب تشريف آوردين مادام موسيو. ميگم ميخواي شماها يه اتاق خوابم تو شرکتتون برا خودتون درست کنين که شبها هم زحمت نيفتين. همون جا بخوابين يه باره ديگه. نه آريانا. به نظرت فکرم بکر نيست؟

- کوتا بيا نانادي. بعد رو به مامان و بابا سلامي ميکنه و از روي مبل بلند و به سمت اتاقش ميره.

نانادي با حرص به مامانش نگاه ميکنه و بعد با لحني محکم رو به مامانش:

- مامان پنجشنبه قراره با آريانا برم خونه ماني مهموني.

- خوب خوش بگذره.

- خوش که حتما ميگذره ولي حرفم چيزه ديگه ست. آريانا گفته برا مهموني بايد يه لباس سنگين شب بپوشم.

- خوب مامانم مگه نرفتي پيش آذر خانم سفارش بدي؟

- نه چون متنفرم تنهايي برم خياطي.

- خوب مامان جان برو فردا يه لباس حاضري بخر. پول داري؟

نانادي با پوزخند نگاهش رو به مامان ميدوزه که خستگي از صورتش ميباره و :

- تنها چيزي که دارم همين يه قلمه. اما من نميدونم لباس شب چطوري بايد باشه. آريانا ميگه لباساي مهموني من مناسب اين مهموني و سنم نيست. نميدونم ميگه يا کوتاهه يا بازه. از اين حرفا ديگه.

- خوب عزيزم برو يه لباس شبه بلند و يه کم بسته بخر. اين که مشکلي نيست.

- دقيقا مشکل همينجاست. من اولين باره که بعد از بزرگ شدنم ميخوام برم يه لباس شب بخرم برا همين بايد شما هم باهام بياين. فردا صبح با هم ميريم.

- نانادي جان تو که ميدوني من چقدر گرفتارم. بابات که همش سر ساختمونه اگه منم بخوام با تو بيام خريد اون دفتر به امون خدا ميمونه.

- خدا بهترين امون دهنده ست مامان جان. بعد از فلان سال يه بار بهتون گفتم بياين باهام خريد چون نميدونم چي بايد بخرم و برا برادرم مهمه که يه لباس مناسب بپوشم اين مهموني. پس شما فردا ميموني خونه و با من مياي خريد. مطمئن باش با يه روز سر کار نرفتن شما دنيا به هم نمي ريزه.

- چرا لج ميکني مثل بچه ها عزيزم. تو ديگه بزرگ شدي. زشته اين کارا.

- فکر نميکنم زشت باشه. گفتم ميخوام با شما برم خريد. يا فردا ميموني و با هم ميريم يا اگه نموندي منم ديگه تو اين خونه نمي مونم. ميرم برا خودم يه خونه مستقل ميگيرم. خدا رو شکر به قول خودتون پولم که دارم پس ديگه مشکلي نيست.

- پدر از پله ها پايين و رو بروي نانادي قرار ميگيره و : اين چه حرفيه دختر گلم. اصلا چه ربطي داره؟

- ربطش به اينه که وقتي قراره ناهار شامم رو خودم درست کنم. خريدم رو خودم بکنم. مشکل داشتم خودم حل کنم. کار داشتم خودم انجام بدم. مريض بودم خودم برم دکتر. مردمم خودم خودم رو کفن کنم پس شما رو ميخوام چيکار؟ يه باره از اين خراب شده هم ميرم ميگم آقا خلاص من تنها زندگي ميکنم نه مامان دارم نه بابا چشمم کور دندم نرم هر غلطي ميخوام بکنم خودمم و خودم. بعد با قدم هاي محکم و اخم هاي در هم کشيده از کنار پدر و مادر رد ميشه و سريع از پله ها بالا و لحظه اي بعد با حرص در اتاقش رو محکم به هم ميکوبه و روي تخت مي افته و با خودش زمزمه ميکنه نه نانادي. الان نه. محکم باش. حق نداري اشک بريزي. به قول پيمان اين اشک ها حرمت دارن پس حرمت شکني نکن. چشماتو ببند و چند تا نفس عميق بکش و بعد يه کم بازي کن و آهان دنبال مدل مو بگرد برا روز پنجشنبه. ولم کن. حوصله ندارم. فقط دلم ميخواد يه دل سير گريه کنم. آخه اينم ننه باباس من دارم؟ اِ اِ نانادي حواستو جمع کن ها. بي احترامي نداشتيم. مامان باباتن. برات کلي زحمت کشيدن. از روز اول که همين قدي نبودي. پس لال شو و کفر نگو. تا عمر داري بايد ممنونشونم باشي. هه چيکار کردن برام؟ جز تنهايي و يه مشت پول چي دادن بهم؟ بسه نانادي. خيلي چيزايي بهت دادن که يه عالمه آدم حسرت يه ذره اش رو ميخورن. پس نا شکري نکن. همينقدر که سايه شون بالا سرته بايد ممنون و سپاسگذار باشي. خوب يه کم ايراد دارن که اونم اگه بخواي راه درست کردنش رو خوب بلدي. حالا فعلا برا قدم اول خوب بود. آره چقدرم نتيجه داد. نتيجه شو فردا که مامانت پيشت موند و باهات اومد خريد ميبيني. خدا از دهنت بشنوه.

ناديا نگاهش رو به تصوير توي آينه ميدوزه. دختري با آرايشي مسي قهوه اي و رژگونه اي برنزه و لبهاي خوش فرمي که با رژي گلبهي پوشيده شده. موهاي فرش رو دورش ريخته و با سخاوت نگاه جنگل سبزش رو به تصويرش دوخته.

سرش رو کمي به سمت پايين ميگردونه و با حظّي وافر به لباسش چشم ميدوزه. ناخوداگاه با ياداوري خريد رويايي و لحظه هاي دوست داشتني که با مامان داشته لبخند روي لبش ميشينه. رنگ سبز يشمي لباس با برق پارچه که انگار توش طلا ريخته باشن چشمش رو ميگيره. لباسي ماکسي که روي سينه کيپ شده تا پايين نيفته و رنگ برنزه پوستش رو به نمايش گذاشته. روي کمر تنگ و چسبان و همينطور تا پايين رفته. و چاک زيباي کنار پيراهن که قدم زدن رو براش راحت تر کرده. تصميم ميگيره بي خيال شال روي لباس بشه که ناخوداگاه با ياداوري حرف آريانا و براي جلوگيري از تصور غلط حتي يک نفر، شال رو روي دوشش ميندازه و روپوش شنل مانندش رو هم ميپوشه و در آخر سر وقت اتاق مامان ميره و سرويس زمرد سبز مامان رو هم از بين طلاهاش جدا و به گردن و گوشش آويزون ميکنه و از خير دست بند ميگذره و سريع از پله ها پايين ميره و مقابل آريانا که منتظر روي مبل نشسته قرار ميگيره.

- نانادي روپوشت رو در بيار يه لحظه ببينم سليقه مامان خوب بوده يا هُل هُل اي يه چيزي خريده و آبرومون رو ميبره!

- آ آ... نچ. سور پريزه. ولي خيالت راحت سليقه مامان حرف نداشت. اوه باورت نميشه اگه بگم به جان تو ديگه آخراش حسابي پشيمون شده بودم از اينکه بهش گفته بودم بايد بياد برام لباس بخره.

- آريانا با خنده رو به نانادي: چرا؟ تو که خودتو داشتي ميکشتي که نياد ال ميکني و ... حالا چطور پشيمون شده بودي؟

- واي آريانا ديووونم کرد انقدر از اين پاساژ به اون پاساژ، از اين سر شهر به اون سر کرد. خفه ميکنه تا چشمش يه چيزي رو بگيره. به جان تو سي تا لباس بيشتر ديدم و گفتم همين عاليه بخريم. اما مامان از هر کدوم هزار تا ايراد گرفت و تهش هم وايساد که فکر نميکردم دخترم انقدر کج سليقه باشه. خلاصه که ديگه کشت منو تا اينو خريد.

- پس اين لباس ديدن داره. بي صبرانه منتظرم ببينمش تو تنت.

....

سالن شلوغ بود و بوي عطر و ادوکلن هاي مختلف با هم قاطي شده بود و يه حس عجيبي به نانادي داده بود. هميشه اينجور مواقع شلوغي و آدمها و نگاه هاي غريبه و بوهاي مختلف يه دلهره اي تو وجودش مي ريخت. سعي کرد خونسردي خودش رو حفظ کنه و آروم به سمت اتاق ماني رفت و لباساش رو روي تختش گذاشت و ثانيه اي بعد از در بيرون و دوباره به آريانا چسبيد و دستش رو تو دست آريانا پنهان کرد و همراهش به سمت سالن رفت. شايد حدود يه ربعي مشغول احوال پرسي و ابراز خوشبختي از ديدن افراد سالن کرد و بعد از تحمل کلي نگاه روي خودش بالاخره روي مبل ميشينه و تو دلش ابراز خوشحالي ميکنه از اينکه شال لباسش رو برداشته بوده. نگاه دقيقش رو آروم توي سالن ميگردونه. حالا راحت تر ميتونه نگاه هاي هيز بعضي مردها رو ببينه. مردي مقابلش و در حاليکه دستش تو دست زنشه ناگهان سرش رو بالا و روي صورت نانادي زوم ميکنه و ثانيه اي بعد لبخندي روي لبش ميشينه و نانادي عصبي فحشي زير لب نثار وقاحت مرد ميکنه و سرش رو بر ميگردونه که اينبار نگاه مرد جوون ديگه اي رو روي خودش حس ميکنه. اوف آريانا خبرت ميمردي اگه بهم نميگفتي نگاه مردا ال و بلِه. اه مهموني داره زهرم ميشه. اگه نگفته بودي اين مزخرفات رو اصلا به مغزم هم خطور نميکرد انقدر دقت کنم و نگاه هاي کثيف اين آدماي هيز رو ببينم. با نگاه خيره مرد روي سر شونه هاش ناخوداگاه حرير لباس رو محکمتر دور خودش ميپيچه. اي تو روحت مرتيکه عوضي. اه اين پيمانم که نيومده. آريانا و ماني هم که ماشالا آنچنان تو بحر حرف زدن با اين مهموناي مسخره شون شدن که اصلا فراموش کردن من بدبخت اين گوشه تک و تنها موندم. اه. خيله خوب نانادي. بيخيال بابا. هر چي بيشتر بهش فکر کني بدتر ميشه و حساس ترم ميشي. اصلا پاشو برا خودت يه کم چيپس و ماست بريز و از خودت پذيرايي کن و لذت ببر. با اين حرفِ خودش، لبخند رو لبش ميشينه و از جا بلند و ثانيه اي بعد از بين آدماي توي سالن که بيشتر دو به دو مشغول رقصيدنند رد و روي صندليش بر ميگرده با دستي پر و مشغول خوردن ميشه. با بي خيالي چيپسش رو داخل ماست ميکنه و آروم تو دهنش ميگذاره که صداي خنداني کنار گوشش زمزمه ميکنه:

- ماشالا. فکر نميکردم چيپس به اون بزرگي رو تو يه ضرب نيست کنين.

با وحشت سرش رو بلند ميکنه و مردي قد بلند و با کت و شلواري شيک و کرواتي که زير کت پنهان شده و لبخندي چندش آور و نگاهي هيز رو مقابلش ميبينه. بي اراده کمي سرش رو عقب ميکشه و به اين شکل فاصله اش رو با مرد بيشتر ميکنه تا بوي گند مرد حالش رو خراب نکنه. معلومه زياده روي کرده تو نوشيدن. مرد دوباره لبخندش رو تکرار ميکنه و رو به نانادي و با ژستي احمقانه دستش رو دراز و :

- افتخار يه دور رقص رو به من ميدين؟

تو دلش زمزمه ميکنه همينم مونده با يه عوضي لنگه تو برقصم. افتخار پاک کردن کفشامم به جنابالي نميدم. دوباره همون لحن نيش داره هميشگيش از جلد خانوميش بيرون مياد و رو به مرد:

- شما برو به نوشيدنت برس که انگار از قحطي اومدي. به سلامت.

مرد با عصبانيتي آشکار رو به نانادي:

- بايد حدس ميزدم خانومي که بخواد چيپس به اون يزرگي رو با اون حالت زننده بذاره تو دهنش بيشتر از اين ازش انتظار نره.

- خوب خدا رو شکر که حدستونم درست بود. حالا به سلامت.

نگاه وحشي دختر اولين چيزيه که تو چشمش مياد. اين نگاه رو از ده فرسخي هم ميتونه حس کنه. معلومه خيلي عصبانيه و اين از طرز چيپس خوردنش کاملا مشخصه. اين بار نگاهش روي مردي خيره ميمونه که در حال دور شدن از نانادي ست و معلومه بد تو پَرِش زده. ناخوداگاه حس خوبي پيدا ميکنه. دوباره نگاهش رو به نانادي ميدوزه که با لباس زيباي تو تنش واقعا ميدرخشه. هيچوقت نتونسته بود اين دختر رو با لباسي غير از شلوار گرمکن و تاپ تصور کنه و حالا دختري رو روبروش ميديد که اگر دست از چيپس خوردنش اونم به اون شکل بر ميداشت قطعا ميشد تنها روش اسم شاهزاده خانم گذاشت. نانادي از روي مبل بلند ميشه و به سمت ميز نوشيدني ها قدم بر ميداره و نگاه مرد روي اندام نانادي بي حرکت ميمونه. لباسي که با ابهت هر چه تمام تر زيبايي نانادي رو به رخ ميکشه. با هر حرکت دختر قدرت پاهاش کم و کمتر ميشه و با حيرت ميبينه که انقدر مجذوب دختر شده که قادر نيست حتي قدم از قدم بر داره. دختر ليواني آب پرتقال از روي ميز بر ميداره و بي رو در وايسي ليوان رو بو ميکشه و بعد از اطمينان از آبميوه بودنش لا جرعه سر ميکشه و پيمان زير لب زمزمه ميکنه:

- ناديا آخه کدوم احمقي تصور کرده که تو اصلا لوندي و عشوه اومدن ميدوني چي هست که بهت اون مزخرفات رو گفته. دختر آخه حتما بايد اون ليوان رو يه نفس ميدادي بالا؟ چي ميگي پيمان اين نادياست. همون دختر با گرمکن و کفش ورزشي که راه رفتن رو جدول ها رو، راه رفتن رو زمين ميدونه. لبخند رو لبش ميشينه و همزمان نانادي ليوان خالي رو روي ميز ميگذاره و بر ميگرده به سمت مبلش که نگاهي رو حس ميکنه. نگاهي که ناخوداگاه باعث گر گرفتنش ميشه. پاهاش از حرکت مي ايسته و سرش بالا ميره و روي صورت پيمان مي ايسته. لبخند پيمان همه وجودش رو ميلرزونه.

نانادي با خودش زمزمه ميکنه: بالاخره اومد. نگاش کن چقدر جذاب شده با اين کت و شلوار مشکي. واي درست مثل دامادا شده. هي چي ميشد الان ميرفتم کنارش، دستمو مينداختم زير بازوشو بعد ميرفتم اون وسط و با هم مي رقصيديم؟ بعد اون هر لحظه حلقه دستاشو دورم محکم تر ميکرد و نگاهش رو ميدوخت به چشمام و بعد بهم ميگفت.... واي خفه شو نانادي. خجالتم خوب چيزيه. به اون مرتيکه ميگي هيز؟ خودت که بدتري. نگا نگا پسر مردم رو خوردي. چي الان فکر ميکنه در موردت؟ سرتو بنداز پايين. اينبار به خودش مسلط ميشه و سرش رو بالا ميگيره و اين همزمان ميشه با رسيدن پيمان به کنارش و سلام خندانش :

- سلام ناديا خانم. مشتاق ديدار.

- اوف بابا من ...

- حرفش رو قطع ميکنه: من که گفتم تا دليل نيارين همينه. پس بيخود خودتون رو خسته نکنيد. و همزمان نگاهش رو از روي صورت نانادي تا روي کفش هاي پاشنه بلندش ميگردونه و نانادي خجالت زده و بي اراده شال رو دور خودش محکم تر ميپيچه و پيمان از حرکت نانادي غرق لذت ميشه و نگاهش رو از روي شونه هاي ظريف نانادي بر ميداره و زمزمه ميکنه:

- لباستون واقعا برازنده تونه. بهتون تبريک ميگم.

نانادي يه دنيا خوشي تو دلش ميپيچه و صادقانه اين خوشي رو با نگاه خندانش با پيمان قسمت ميکنه و با هم به سمت مبل نانادي حرکت ميکنند و بعد از نشستن نانادي پيمان سري خم ميکنه و رو به ناديا:

- با اجازه من برم سلامي به بقيه دوستان عرض کنم.

- خواهش ميکنم. راحت باشين.

پيمان پشت به نانادي به سمت طرف ديگه سالن ميره و نانادي از پشت با نگاه دنبالش ميکنه.

نانادي با حرص دومين ليوان دسرش رو هم تموم ميکنه و با خودش زمزمه ميکنه نگا کن تو رو خدا. اه. انگار نه انگار که اومدم مهموني. سه ساعته عين اين احمقا نشستم رو اين صندلي يکي نيومده بگه خرت به چند من. اون از آريانا که اصلا يادش رفته خواهري هم داره اونم از ماني و پيمان که مثل چسب اهو چسبيدن به اين مهموناي مسخره شون. خوب تقصير خودته. تو هم پاشو برقص. براي چي نشستي خوب؟ ا.... نه بابا منتظر بودم جنابالي امر بفرماييد. آخه احمق مگه کوري؟ نميبيني بي جنبه ها از اول مهموني انواع و اقسام اين آهنگاي شل و ول رو گذاشتن و همشون دو تا دو تا تو دل همديگه خير سرشون مثلا تانگو رقصيدن. انگار بي کلاسيه اگه چهار تا آهنگ اندي و شهرام کي و ساسي مانکن بذارن که منه بدبخت بي جفت هم پاشم يه تکوني به خودم بدم. اه. مهموني مزخرف تر از اين نديده بودم والا. خوب تو هم پاشو با يکي تانگو برقص؟ مثلا با کي؟ نکنه با اين مست و مدهوشاي چشم چرون منظورته؟ اي بابا خوب به من چه. اصلا بشين سر جات. اه آخه دق کردم انقد نشستم باسن مبارکم تخت شد. بي ادب. مثلا چرا؟؟؟ خوب اينم يه عضو بدنه ديگه. خدا رو شکر همه هم دارن. خيله خوب. بسه.

آهنگ شروع ميشه و صداي ابي توي سالن ميپيچه و زن و شوهر ها و دختر پسرا دو به دو تو آغوش هم فرو ميرن

....

" کي اشکاتو پاک ميکنه شبا که غصه داري

دست رو موهات ميکشه وقتي منو نداري...."

ناديا با بدبختي خودش رو محکم روي مبل نگه ميداره و با تمام وجود تو دلش به خدا التماس ميکنه اي خدا تو رو جون هر کي دوست داري نصف عمرم رو بگير جاش يکي رو جلوم بيار دعوتم کنه به يه رقص تا پاشم . من عاشق اين آهنگم. آخ آخ کاش منم شوهر کرده بودم و الان تو بقل شوهرم فرو ميرفتم و نگامو به چشماش ميدوختم و سرم رو روي سينه اش ميذاشتم و اونم دستاشو دور گردنمو و منو به خودش فشار ميداد و با هم مي رقصيديم. اي خدا ديگه بخيل نباش ديگه. جان من.

ناديا تو همين فکرا در حال کلنجار رفتن با خودش، پاهايي رو جلوش ميبينه و دستي که به طرفش دراز شده. بدون هيچ فکري سريع دست رو قبول ميکنه و ميره وسط. مرد هر لحظه فشار دستاش روي کمرش بيشتر ميشه و فاصله اش با اون کمتر. نانادي کم کم پشيمون از غلطي که کرده سعي ميکنه از فشار دستاي مرد کمتر کنه و آروم سرش رو ميگيره بالا و با ديدن صورت مرد وحشت تو تمام وجودش ميشينه. واي خدا من چه غلطي کردم حالا تو اين تاريکي اين مرتيکه مست اگه غلطي بکنه ميخوام چيکار کنم. با وحشت سعي ميکنه خودش رو از حصار بازوها و آغوش مرد بيرون بکشه که فشار دست مرد بيشتر و تنگ تر ميشه. وحشت زده سرش رو دور سالن ميگردونه تا شايد آريانا يا ماني يا حتي پيمان رو ببينه و ازشون کمک بخواد. اما انگار اونا هم نيست شدن. مرد صورتش رو بهش نزديکتر ميکنه و نگاه سرخش رو بهش ميدوزه و لبخندي مشمئز کننده روي لبهاش رو ميپوشونه و همينطور نزديک و نزديک تر ميشه. قطعا اگه ترس از بي آبرويي نداشتم همين الان يه جيغ ميزدم تا اين مرتيکه ولم کنه. اما نانادي نميشه. يه فکر ديگه بکن. خيلي افتضاح ميشه جيغ بزني. فکر آريانا باش. کاري نکن همه برنامه هاش به هم بريزه. آروم باش. پاشو محکم له کن نانادي اينجوري از درد خودش عقب ميکشه. با اين فکر لبخند روي لبش مياد و نيرويي دوباره ميگيره و با تمام قدرت پاشنه ميخي کفشش رو روي پاي مرد فرو ميبره. مرد ثانيه اي از درد صورتش تيره ميشه اما خيلي سريع به حال عادي بر ميگرده و لبخندي چندش آور روي صورتش ميشينه و بهش نزديکتر ميشه. واي نه نانادي بدبخت شدي. اين مرتيکه انگار حس هم نداره که درد رو بفهمه. حالا ميخواي چيکار کني؟ اي خدا تو رو جون هر کي دوست داري اون نصفه ديگه عمرمم بگير اما نذار اين مرتيکه جلوتر از اين بره وگرنه بيچاره ميشم.

حالا فاصله بين صورت مرد و خودش شايد به زحمت ده سانت ميشد. با وحشت چشماش رو ميبنده و سرش رو سعي ميکنه عقب تر ببره که مرد ميخنده و با دستاش گردنش رو جلو مياره و به اين شکل دوباره فاصله بين صورت هاشون رو کمتر و کمتر ميکنه. نانادي چشماش رو محکم روي هم فشار ميده و اشک آروم از صورتش جاري ميشه با خودش شروع ميکنه به شمارش ثانيه و اينکه الانه که لبهاي مرد روي لبهاش قرار بگيره. اما ناگهان احساس ميکنه فشار دستها از پشت گردنش برداشته ميشه و دور کمرش با لطافت قرار ميگيره و بوي گس و نفس هايي تند و عصبي روي صورتش ميخوره. کمي احساس آرامش ميکنه و خدا رو شکر ميکنه که مرد بي خيال شده. هنوز کاملا به خودش مسلط نشده و چشم باز نکرده دستي رو روي صورتش حس ميکنه که با ملايمت اشک روي صورتش رو پاک ميکنه. نا خوداگاه کمي سرش رو عقب ميکشه و ناگهاني چشماش رو باز ميکنه که نگاه پر اخم و محکم پيمان رو روي صورتش ميبينه و دستاي گرمش که با ملايمت در حال پاک کردن اشک روي گونه شه. بي اراده لبخندي گرم روي صورتش ميشينه اما نگاه پيمان پر اخم تر ميشه و دستش از روي صورتش پايين مي افته و دست ديگرش هم از دور کمرش و تنها نگاه طوفاني و عصبيش رو به چشماش ميدوزه. نانادي از خجالت و شرمندگي تنها سرش رو پايين ميندازه و روي کفشاي پيمان خيره ميمونه.

چند ثانيه وضع به همين منوال ميگذره و بعد آروم دست پيمان روي چونه اش قرار ميگيره و سرش رو بلند ميکنه و آروم زمزمه ميکنه:

- چرا؟

- مثل هميشه که هر چقدر سعي ميکنه تا جوابي براي ماست مالي خطاش پيدا کنه نمي تونه و صداقت ذاتي اش زبون باز ميکنه و در حاليکه سعي ميکنه نگاهش رو از صورت پيمان قايم کنه زمزمه ميکنه:

- چون عاشق اين آهنگم. چون دلم ميخواست منم برقصم باهاش.

- فکرم نکردي يه آدم مست ممکنه هر کاري ازش بر بياد و هر سو استفاده اي از اين وضعيت و تاريکي سالن بکنه؟

- نه. فقط فکرم پيش اين بود که با اين آهنگ برقصم.

پيمان از اينهمه صداقت ناديا دلش ميلرزه و آروم دستش بالا مياد و با ملايمت دور کمر ناديا و با فاصله اي متعارف حلقه ميشه و نگاه گرمش که حالا قرمزي شرم و گرماي وجود ناديا جاي خشمش رو گرفته روي صورت ناديا ثابت ميشه و آروم زمزمه ميکنه حالا برقص با خيال راحت.

ناديا گرم ميشه. عشق رو زير پوستش حس ميکنه. گرماي دست پيمان روي کمرش چيزي از وجود پيمان تو وجودش ميريزه و آروم دستش رو بالا ميبره و روي شونه هاي پيمان قرار ميده و ثانيه اي بعد خودش رو به پيمان نزديکتر ميکنه.

پيمان سعي ميکنه فاصله کم شده رو دوباره زياد بکنه اما کاملا حس ميکنه که ناديا داره تمام تلاشش رو ميکنه تا اين فاصله رو کم و کمتر بکنه. چيزي تو وجود پيمان بهش نهيب ميزنه بذار نزديک شه. بذار گرماشو با همه وجود حس کني. آرامشي عميق تو وجودش خيمه ميزنه و دستاش محکم تر دور ناديا حلقه ميشن. اما در همون حال عقل بهش حکم ميکنه که فاصله رو بيشتر بکنه و همچون هميشه عقل به احساسش پيروز و با فشاري که به کمر ناديا مياره فاصله رو دوباره زياد ميکنه و ناديا رو کمي دور.

وجود گر گرفته ناديا ميل رها کردن نداره و هر لحظه اين تمنا بيشتر و بيشتر ميشه. عقل جايي تو ذهنش نداره يا اگر داره احساسش خيلي راحت پسش ميزنه و قدرتي به بدنش ميده که حتي پيمان رو هم متعجب ميکنه و در نهايت اين نادياست که پيروز ميشه و در حاليکه آهنگ تموم شده و پيمان تلاش ميکنه تا از ناديا جدا بشه دستش رو محکم تر دور شونه پيمان ميپيچه و با شروع آهنگ جديد و صداي سيمين غانم شوق و حس آهنگ و زيباييش هم به نيروش اضافه ميشه و در نهايت پيمان رو مغلوب ميکنه.

"گل گلدون من شکسته در باد تو بيا تا دلم نکرده فرياد

گل شب بو ديگه شب بو نميده کي گل شب بو رو از شاخه چيده..."

ناديا با خودش زمزمه ميکنه نميخوام به هيچي فکر کنم. فقط ميخوام از گرماي وجودش لذت ببرم. ميخوام عشق رو با همه وجودم حس کنم. ميخوام تو ذهنم حک کنمش. نانادي اين پيمانه. نه هم قد توست نه همسن تو. اون با تو زمين تا آسمون فرق داره. خر نشو نانادي. اين عشق نيست. چرا هست خودت يه بار بهم گفتي اين عشق. آقا من غلط کردم کوتا بيا نانادي. پيمان مال تو نيست. يادت که نرفته صاحب داره. دختره که يادته. نه هيچي الان يادم نيست و نميخوامم يادم بياري. ميخوام امشب پيمان فقط مال من باشه. نميخوام الان هيچي بگي. بذار فردا عذاب وجدان بياد سراغم اما امشب و الان نه. خواهش ميکنم. جونمو بگير اما... ببخشيد دقيقا کدوم جون رو منظورته؟ هموني که قبل شروع آهنگ نصفش رو گفتي خدا بگيره که يکي بياد باهات برقصه و وسط آهنگم گفتي نصف ديگه اش رو بياد بگيره و يکي رو بفرسته نجاتت بده؟ خيله خوب باشه بابا. بعدا حساب ميکنيم با هم حالا کمکم کن اين دستاشو يه کم شل کنه و بذاره برم بغلش. اه.

پيمان هنوز هم در تلاش و مقاومت براي رعايت فاصله بين خودش و دختر کوچولويي بود که براي اولين بار داشت طعم تانگو رقصيدن رو ميچشيد و تمام تلاشش رو براي نزديکتر شدن ميکرد. بالاخره بعد از کلي کلنجار تصميم ميگيره براي چند ثانيه اين فرصت رو به ناديا بده تا مبادا تو دلش بمونه و بخواد زماني اين طعم رو با کسي تجربه کنه که شايد جنبه اش رو نداشته باشه و از اين کودکي دختر سو استفاده کنه. دستاش رو دوباره شل ميکنه و دختر آروم توي دلش ميخزه و سرش رو روي سينه اش ميگذاره و آروم تکون ميخوره. همه وجود پيمان تو يه ثانيه گر ميگيره.

پيمان مستاصل با خودش فکر ميکنه: خدايا من چم شده. چرا اين حال شدم؟ خدايا چي تو اين وجود داره آتيشم ميزنه؟ کمکم کن خدا. کمکم کن. اما دستاش محکم تر دور کمر ناديا ميپيچه و به خودش فشارش ميده.

حالا تو اونهمه صدا انگار فقط صداي نفس هاي گرم و تند ناديا تو گوشش ميپيچه و نفس هاي گرمش تو صورتش ميپاشه.

ناديا نگاه گرم و لرزانش رو بالا ميگيره و تو چشماي پيمان ميدوزه. زمان متوقف شده. تمام تلاشش رو ميکنه تا گرمي و عشق متقابل رو از نگاه پيمان بخونه اما گرماي نفس هاي پيمان توي صورتش و اون نگاه طوفاني فرصت هر فکر و خوندن هر چيزي رو ازش ميگيره. سرش رو ثانيه اي از سينه پيمان جدا ميکنه و نگاهش رو به چشماي پيمان ميدوزه.

پيمان طاقت از کف ميده و سريع ناديا رو از خودش جدا ميکنه و آروم بوسه اي روي پيشونيش مينشونه و مثل باد پاييزي از کنارش رد ميشه و گم ميشه.

لحظه اي بعد نگاه گر گرفته ناديا با عشق روي شونه هاي پيمان ثابت ميشه که هر لحظه ازش دور و دور تر ميشه و تصوير مردي با دستهايي که با کلافگي توي موهاش فرو کرده و قدمهايي مضطرب در حال خروج از خونه است تو ذهنش ثبت ميشه و عشق با تمام زيباييش مهمون دل کوچيک دختر ميشه.

پيمان از در بيرون ميره و توي سکوت فضاي بيروني ساختمون قدم ميزنه و پشت هم صداي نفس هاي بلندش سکوت فضا رو ميشکنه و با خودش زمزمه ميکنه: پيمان تو چته؟ چرا به اين حال و روز افتادي؟ واقعا خجالت داره. درست مثل پسر بچه هاي 20 ساله شده رفتارات. انگار نه انگار سني ازت گذشته. داري چيکار ميکني؟ آخه چرا بوسيديش؟ چرا گذاشتي اونجور تو آغوشت فرو بره؟ چرا دختره رو هواييش ميکني؟ اون که بچه هست تو ام با اين کارات يه مشت احساس بيجا رو تو مغزش مياري. بعد ميخواي چيکار کني؟ هان؟ ميخواي وايسي بگي شرمنده نفهميدم چي شد! چرا با دل دختره بازي کردي؟ من بازي نميکنم. باور کن. نميدونم چرا اين حس رو بهش دارم. ميدونم خيلي بزرگتر از اونم. ميدونم نميتونم مثل اون آزاد باشم. ميدونم با من باشه بال و پرش بسته ميشه اما چيکار کنم که اين دل ديووونه ام حرف حاليش نميشه. عصبي به سنگ ريزه جلوي پاش ضربه ميزنه و دوباره با خودش کلنجار ميره . در نهايت بعد از شايد ده ديقه به سالن بر ميگرده و به سمت ناديا ميره.

ناديا ناخوداگاه با ديدن پيمان که به سمتش مياد لبخندي شيرين روي لبش ميشينه.

بالاخره پيمان روبروش قرار ميگيره و بعد از لختي اين پا و اون پا کردن کنارش روي مبل ميشينه و با سري رو به پايين شرع به حرف زدن ميکنه:

- ناديا خانوم؟

- اه اين هزار بار نانادي. اصلا ببينم شما چه اصراري داري منو ناديا صدا بزني؟

- چون نانادي اسم خيلي بچه گونه ايه. درست مثل اين ميمونه که وقتي بچه اي مامانت ميخواد صدات کنه بهت ميگه عسلم. خوشگلم. حالا تصور کن تو اين سن مامانت جلو کلي آدم بخواد اينجوري صدات بزنه. دوست داري؟ يا مثلا يه مرد وقتي ميخواد زنش رو تو جمع صدا کنه بگه عسلم يا عشقم. تو بعنوان يه غريبه چه حسي بهت دست ميده تو اون شرايط؟

نانادي بي توجه به حضور پيمان و تلاش براي محترمانه جواب دادن، صورتش رو به حالت حال به هم خوردگي ميکنه و زمزمه ميکنه:

- اَيييييي حالم رو به هم ميزنه.

پيمان با لبخند ادامه ميده

- ميبيني؟ درست همين حس رو يه غريبه وقتي تو رو جلوي جمع به جاي ناديا کسي نانادي صدا بزنه بهش دست ميده. يه اسم لوس و کاملا بي معني. ببين ناديا خانوم هر حرفي جايي داره. نميگم نانادي بده اما گفتنش از طرف هر کس بده. اين اسم شما اونم تو جمع خونوادگيت اونم براي پدر و مادر و برادرته. ناديا جان سعي کن بزرگ بشي. نميگم بچگي نکن ولي موقعيت ها رو تشخيص بده و از هم تفکيک کن. هر رفتاري جايي داره. ميفهمي؟

نانادي با چهره اي در خود فرو رفته تنها به پيمان نگاه ميکرد و تفاوتها تو ذهنش ميومد و با خودش زمزمه ميکرد نانادي واقعا ميتوني چنين آدمي رو تحمل کني؟ اصلا آبت باهاش تو يه جوب ميره؟ آخه اين چه عشقيه؟ اين خيلي بزرگه. رفتارش، اخلاقش، حرف زدنش... ديگه چي بگم بهت. يه کم فکر کن.

پيمان نگاه نانادي رو ميديد و کم کم داشت به اين نتيجه ميرسيد که به تنها چيزي که ناديا گوش نميده همون حرفاشه. مکس ميکنه و با لبخند نگاهش رو به ناديا ميدوزه و :

- ببينم خانوم گوشت با منه؟

نانادي مثل هميشه با سادگي زمزمه ميکنه: نه. به يه چيز ديگه داشتم فکر ميکردم.

- با لبخند: حتما خيلي مهمتر از حرفاي من بوده.

- اوهوم. داشتم در مورد يه چيزي تصميم ميگرفتم. ولي خيلي سخته.

- ميتونم کمکت کنم؟

- نه. بايد خودم تصميم بگيرم.

- پس خوب بهش فکر کن و رو هوا تصميم نگير. مثل بزرگا فکر کن. با دليل و منطق. اينجوري احتمال تصميم گيري غلط پايين تر ميره.

- سعي ميکنم.

پيمان ناخداگاه زنگ خطر تو گوشش به صدا در مياد و با خودش فکر ميکنه شايد من با رفتار امشبم باعث فکر و خيالش شدم. بايد از فکر و خيال بيرون بيارمش. رو به ناديا ميکنه و آروم زمزمه ميکنه:

- ناديا خانوم يه عذر خواهي بهتون بدهکارم. بابت بوسيدن پيشونيت. برادرانه بود. متاسفم. اميدوارم بد برداشت نکنيد و عذرم رو بپذيريد.

نگاه نانادي ناگهان غمگين ميشه و با خودش زمزمه ميکنه ديدي؟ ديدي دوستت نداره؟ ديدي اون دختره رو دوست داره. بهت ميگه برادرانه يعني که من خواهرشم نه هيچي ديگه. هه. خوب حالم رو گرفتي باهات قهرم اصلا.

نگاه نانادي که کم کم رنگ غصه و لب برچيدگي به خودش ميگيره ناگهان دل پيمان رو ميلرزونه و پشيمونش ميکنه و باز صداي درونش زمزمه ميکنه: چرا پيمان. چرا دلش رو شکستي؟ چرا گفتي برادرانه؟ ميخواستي غصه اش بدي؟ نه تو خيالاتي شدي. اون هيچ حسي به من نداره. اون بچه تر از اونه که بخواد به اين چيزا اصلا فکر کنه. باور کن.

نانادي به ثانيه نميکشه که دوباره لبخند بي خيالي روي لبش ميشينه و با سر خوشي رو به پيمان ميکنه:

- ميدونم اصلا هم فکر بدي نکردم. عذر خواهي هم نميخواد. اما به من خيلي خوش گذشت. دوست داشتم. تو امنيت رقصيدن دوست داشتنيه. من تا حالا فقط يه بار تانگو رقصيده بودم اونم با بابام. بعد لبخندي آروم ميزنه و از روي مبل بلند ميشه و مقابل پيمان مي ايسته:

- ميخوام برم يه کرم کارامل ديگه بخورم. شما هم ميخورين؟

- ممنون زحمت نکشين. من يه نوشيدني ميخوام بخورم که درست تره خودم برم بر دارم. برا شما خوب نيست بخواين بر دارين. آدما بد تصور ميکنن.

نانادي نگاه نگرانش رو به پيمان ميدوزه و زير لب: من خوشم نمياد از آدمايي که نوشيدني ميخورن. رفتاراشون ترسناک ميشه. چشاشون قرمز ميشه.... چيز خوبي نيست.

- پيمان با لبخندي به صداقت دخترک: خوب پس بريم يه نسکافه بخوريم که شما هم نترسين.

نور تمام اتاق ناديا رو پر ميکنه و خبر از رسيدن يه جمعه ديگه رو ميده. يه جمعه کسل کننده. دستاش رو از هم باز ميکنه و کش و قوسي مياد و بعد با لبخندي که از ياداوري شب قبل و رقصيدن با پيمان روي لبش اومده نگاهش رو از پنجره اتاق به بيرون ميدوزه و تو روياهاش فرو ميره. روياهايي که دلش ميخواست روزي به حقيقت بپيونده و مطمئن شده بود که کسي نميتونه جاي پيمان رو بگيره. کار سختي در پيش داشت. مدام تو ذهنش نقشه ميکشيد تا ببينه چطوري ميتونه به جمع گروه تحقيقي پيمان تو دانشگاه بپيونده و به اين شکل کمي بهش نزديکتر بشه و بتونه بيشتر ببينتش.

صداي زنگ تلفن از فکر و خيال بيرون ميارتش و با خيزي روي تخت به سمت پاتختي کنارش هجوم ميبره و بعد از بوق پنجم ششم گوشي رو بر ميداره و با صداي خش دار ناشي از خواب آلودگي و لبخندي از شنيدن صداي بابک سلام ميکنه.

- به به خانم سحر خيز. احوال شما؟

- قربونت برم اون زعفرونه سحرخيزه. من نانا... بعد ناگهان نيرويي بهش نهيب ميزنه و حرفش رو ميخوره و بعد از چند ثانيه و در حاليکه اسم به سختي تو دهنش ميچرخه تکرار ميکنه: من ناديا خانم هستم.

بابک با تعجب از بکار بردن اسم ناديا اونم از زبون نانادي که تا ديروز از اين اسم متنفر بود و هر کس جز نانادي صداش ميکرد ميخواست بخورتش با خنده زمزمه وار به نانادي ميگه:

- وايسا وايسا ببينم گفتي شما؟

- ها؟ يعني چي شما؟ چي ميگي خوبي؟ مثل اينکه جنابالي خوابالو تر از مني ها.

- نه نه منظورم اينه که درست شنيدم که شما ناديا خانوم هستيد؟

- خوب معلومه.

- واقعا عاليه نانا... اوه ببخشيد ناديا خانم گل. اين اسم خيلي قشنگه. خيلي قشنگ تر از نانادي و البته با معني و بزرگ. وقتي ناديا صدات ميکنم ناخوداگاه برام يه خانم متشخص و بزرگ ميشي. ديگه دختر کوچولوي شيطون نيستي.

- هه ممنون بابکي.

- بايد ممنون اون کسي باشي که باعث شد بالاخره دست از اين اسم کودکي هات بر داري. ببينم حالا کي بود که انقدر خاطرش برات عزيز بوده که همچين تکوني دادي؟ ها؟

- کوتا بيا بابک. ببينم راستي مثکه يادت رفت کارم داشتي ها.

- ها؟ کار؟

- اي بابا پس برا چي بهم زنگ زدي؟ اونم کله سحر.

- اولا خانوم خانوما بهتره يه نگاه به اون ساعتت بندازي. لنگ ظهره يه کم. اما کارم. زنگ زدم ازت يه کمک بخوام.

- شما امر بفرماييد. بعد با لبخند ادامه ميده: کيه که انجام بده.

- باشه. باشه. نوبت ما هم ميشه ها.

- اوه چه زودم ميخواي تلافي کني. بابا شوخي کردم. بگو گوش ميدم.

بابک کمي من من ميکنه و بعد آروم آروم دوباره شروع به حرف زدن ميکنه:

- راستش نانا... يعني ناديا براي روز چهار شنبه بايد يه تحقيق تحويل دکتر راستين بديم اما واقعيتش مريم و سارا هر دو سرما خورده اند و خلاصه که زنگ زدن و کل کار رو گردن من انداختن. فکر کردم شايد بتوني بهم کمک کني و با هم رو اين تحقيق کار کنيم چون خودم به تنهايي از پسش بر نميام و عمرا هم تموم بشه. از طرفي هم اصلا دلم نميخواد برم به دکتر راستين بگم نمي تونيم به موقع تحويل بديم پروژه رو اينه که با سابقه خوبي که تو تحقيق ازت ديدم گفتم بهت زنگ بزنم و خلاصه بندازمت تو زحمت. هستي؟

- اوه نه تو رو خدا بابک. من هِر رو از پِر تشخيص نميدم به جون تو همون تحقيق قبلي رو هم رو حساب رو کم کني و معذرت خواهي و مرام و خلاصه از اين چيزا کار کردم و واقعا جونم به لبم رسيد. به جان تو توي کل اين 13 سال انقدر درس نخونده بودم. ثانيه اي مکس ميکنه و بعد با خنده و لحني عاجز: به منه بدبخت بيچاره رحم کن. اين بدترين عذابيه که ميتوني منو بدي. آخه پسرم من به اين گلي، خانومي، دلت مياد اين مغز بيچاره مو دچار شوک بکني؟

بابک اما برخلاف لحن شوخ و شيطون ناديا با لحني تقريبا جدي دوباره زمزمه ميکنه:

- ناديا خواهش ميکنم. تو خودت خوب ميفهمي وقتي پاي غرور و قول در ميونه بدترين حالت اينه که کم بياري. نميخوام جلو راستين کم بيارم. بهم کمک ميکني مگه نه؟

- چي کار کنم که کشت? رفاقتم. خوب حالا موضوع چي هست؟

- خيار غَبن.( غبن در لغت به معناى فريب و مکر است)

- هااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ جانم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ به جان تو همه جور خياري شنيده بودم الا اين يه مدل. جديده؟؟؟؟؟؟

- داري شوخي ميکني ديگه؟

- نه به جان تو. شوخي کدومه. خيلي هم جدي ام. راستش ما شنيده بوديم خيار چمبر، خيار درختي، خيار گلخونه اي، خيار مجلسي، خيار سالادي، جونم برات بگه اممممم خيار معمولي. خلاصه به جان مادر جانمان اين يه مدل رو تا حالا نشنيده بوديم. خوب حالا مورد مصرفش چي هست؟

ناديا بعد از اين جمله بلند بلند ميخنده و همزمان از روي تخت بلند ميشه و به سمت روشويي ميره و شروع به مسواک کردن دندوناش ميکنه. انگار سرگرمي و موضوعي برا تفريح و تبديل اين جمعه کسل کننده به يه جمعه توپ پيدا کرده باشه.

- ناديا؟ گوشت با منه؟ داري چيکار ميکني بابا؟ اين سر و صداها چيه؟

ناديا با دهن کفي و صدايي تقريبا نا مفهوم : هوم؟ دندون ميشورم.

- اي خدا.

- خوب شستم حالا بگو بينيم اين خيار جديد الکشف چيه؟ خوشمزه ست؟ حالا اين راستين گشته گشته موضوع پيدا کرده؟

- واي ناديا پس تو سر کلاس چيکار ميکني؟

- اينم پرسيدن داشت آخه؟ خوب معلومه هر کاري به جز درس گوش دادن. خوب حالا اگه ميخواي بهت کمک کنم لطفا سريعا بفرما اين خياره چيه بابا. دق دادي منو. مردم از فضولي. ميگي يا نه؟

- ببين خيار غبن اصطلاحا يعني فروختن مال خود به کمتر از قيمت واقعى آن و يا خريدن کالايى بيشتر از بهاى واقعيش با جهل مغبون ( فروشنده يا خريدار ) به واقع.

منظور از کمتر يا بيشتر بودن قيمت، به لحاظ شرايط مقرر تو معامله ست؛ بنابر اين، اگر فروشنده کالايى را که هزار تومان ارزش داره به شرط ثبوت خيار براى خودش، به کمتر از آن بفروشه، غبن تحقق پيدا نميکنه؛ چون ارزش کالاى فروخته شده به اين شکلي که گفتم، کمتر از ارزش کالايى ست که به گونه بيع لازم (بيع بدون حق خيار براى فروشنده ) فروخته مىشه. فهميدي؟

- به جان خودم نه. بهت ميگم خيار چيه تو چهار تا هم بهش اضافه ميکني و گيج ترم ميکني. ميشه به زبون من بي سواد حرف بزني پروفسور بالتازار؟

بعد خنده سرخوشي تحويل بابک ميده و همزمان يه تيکه کيک رو تو دهنش ميگذاره و قلپي چاي مينوشه.

- خوب نانادي خانم معلومه نميفهمي اينجوري. داري ده تا کار رو با هم ميکني . تنها جايي هم که حواست نيست همين جاست.

- اي بابا بد اخلاق. خوب گشنمه دارم کيک ميخورم. شما هم بفرماييد. خوب نگفتي خياره يعني چي اصلا. انگار اينجور که داره بوش مياد اين خياره با اون خيارايي که من ميشناسم فرق داره.

بابک با نفسي بلند حرصش رو خالي ميکنه و سعي ميکنه در مقابل شر و شيطونياي ناديا کمي تحمل و صبر و حوصله به خرج بده:

- خيار يعني اختيار و تسلط. خيار غبن هم يعني اختيار و تسلط دو طرف معامله بر فسخ عقد به سبب غبن. غبن رو هم که برات توضيح دادم.

- اوهوم گفتي مکر و فريب. خوب حالا اينا که معنيش تو همه کتابا هست. تو قراره چيکار کني؟

- قراره خيار غبن رو تو قانون تجارت که کاربرد فقهيش هست بررسي کنيم. در مورد کاربردش، شرايطش، احکامش،مبدا ثبوتش و اسباب سقوطش.

- اوه قربانت. اينا که تو گفتي فقط يه يه هفته طول ميکشه من بفهمم معني اسمي شون چيه تا برسه به تحقيق رو خودشون. شرمنده خيلي ميخواستم کمک کنم ها ولي نشد ديگه.

- ناديا الان وقت شوخي نيست. کار سختي هم نيست. فقط وقت گيره. با هم بشينيم روش کار کنيم قول ميدم سريع همه معاني رو بفهمي و بتوني کار خيلي خوبي تحويل بدي. من بهت ايمان دارم.

ناديا دست از لودگي بر ميداره و با لحني جدي :

- باشه بابک. خودم يه کاريش ميکنم ولي نه با تو. واقعيتش حرف تو رو نمي فهمم آخه يه کم خنگ تر از اين حرفام و ماني لازم ميشم اينجور مواقع. البته بهت قول نميدم چيز حسابي اي ازم در بياد اما سعي ميکنم.

- مطمئنم کارت حرف نداره. درست مثل قبلي. هر جا هم کمک خواستي يا به مشکلي بر خوردي من هستما.

- باشه پس فعلا تا يکشنبه.

قاشق توي چاي رو آروم آروم هم ميزنه و با ضربه هايي که به کناره ليوان گاه گاهي ميزنه سعي ميکنه تا فکرش رو متمرکز کنه و با خودش حرف ميزنه: خوب نانادي .... آها نه شرمنده آق پيمان ناديا خانم. اه چه کار کسل کننده اي. آي آي مگه تو نبودي که تصميم گرفتي هر جوري شده به پيمان نزديک شي و بري جزء گروهش؟ خوب آره ولي نه اينجوري. راه ديگه اي نداره تنبل خانم. اين پيمان فقط با ديدن افتخارات جنابالي چشاش برق ميزنه و ممکنه خر شه و بلهههههه. اوف گيري کردما. آخه باز برم خِرِ اين ماني رو بگيرم چي بگم؟ هيچي. بگو ميخواي کمک دوستت کني و از اونجاييکه طبق معمول هميشه تو باغ نيستي يکي رو ميخواي کمکت کنه. پاشو دختر پاشو زودتر زنگ بزن بهش که وقت نداري ها.

- بالاخره قاشق رو ول ميکنه و چاي سرد شده اش رو مثل آب سر ميکشه و در همون حال هم شماره ماني رو ميگيره. اوف بر دار ديگه بابا. اه.

بعد از هشت بار بوق خوردن و زمانيکه نا اميدانه دست ميبره که گوشي رو قطع کنه صداي ماني توي گوشي ميپيچه و کلام محکمش ناديا رو به اين باور ميرسونه که دستش شديدا بند بوده و به قولي خروس بي محل شده. با اين حال از رو نميره و خندان توي گوشي فرياد ميزنه:

- اي بابا. خوب شد بالاخره جواب دادين اين گوشي رو. هر کي ندونه فکر ميکنه چه آدم پر مشغله و گرفتار و مهمي هستي.

- نانادي کارت رو زود بگو خيلي درگيرم.

- اوي اوي حواست باشه ها. من که زنگ ميزنم درگير مرگير خبري نيست. روز جمعه مثلا درگير چي هستي؟ عشق و حال يا خواب يا شايدم طرف اونجاست. بعد به قهقهه ميخنده.

ماني حرفش رو قطع ميکنه: نانادي من و پيمان مشغول جمع و جور کردن يکي از پرونده هاي شرکت آريانا ايم و بايد تا دو ساعت ديگه تمومش کنيم که من مسافرم.

ناديا از شنيدن خبر مسافرت ماني شوکه و مستاصل چند ثانيه تنها سکوت ميکنه که باز ماني سکوتش رو ميشکنه

- نانادي؟ چي شدي؟ بگو کارت رو زود باش ديگه.

- کي بر ميگردي؟

- فکر کنم سه يا چهار روز ديگه. چطور؟

نانادي با کلافگي دوباره ماني رو مخاطب قرار ميده: حالا نميشه نري؟

- چي شده نانادي؟ مشکلي پيش اومده؟

- آره.

- خوب بگو شايد تونستم حلش کنم.

- نه اگه بخواي بري نمي توني. اه.

- خوب حالا چرا عصباني ميشي؟ آخه اين چه مشکلي که به رفتن من ربط داره؟

نانادي بي مقدمه ادامه ميده: برا چهار شنبه يه تحقيق در مورد خيار غبن بايد تهيه کنم تو حقوق تجارت. هيچي هم ازش نميدونم. خودتم که ميدوني چقدر طول ميکشه تا يه چيزي حاليم شه و بتونم روش کار کنم. اه. حالا من چيکار کنم؟

ماني چند ثانيه تو شوک حرفهاي نانادي فرو ميره و بعد با بهت ادامه ميده: تو تحقيق چي ميخواي بکني؟ چي شده؟ تو و اين حرفها؟ خبريه؟

- نخير. بابک دوستم ازم کمک خواسته چون تنها شده و دو تا هم گروهي هاش مريضند به من گفته کمکش کنم. خوب دوستمه. بايد کمکش کنم. (صدايي تو گوشش زمزمه ميکنه آره جون خودت. اصلا هم که قضيه ربطي به پيمان خان نداره و ما هم که عر عر.)

ماني با خنده و لحني متعجب و حدس هايي جالب در مورد دليل خنده دار نانادي ادامه ميده:

- آهان که اينطور. خوب اين که مشکلي نداره. من برات يه راه حل دارم.

نانادي ناگهان دوباره روحيه ميگيره و با لبخند بين حرف ماني ميدوه: آخ جون چه راهي. چه راهي؟ ها؟ها؟

- مهلت بده دختر. خوب از يکي از همکارام و دوستاي خوبم ميخوام که کمکت کنه. فقط برا بعد از ظهر ميشه و البته به اندازه منم پر طاقت نيست و بازيگوشي کردن هم موقوفه که خيلي جديه.

- اوف تو هم گشتي ها. چاره چيه. از هيچي بهتره. حالا آدرسش کجاست؟ کي باهاش هماهنگ ميکني؟ کي برم؟

- چقدر سوال ميکني دختر. آدرس دفترش رو بهت ميدم. ساعت دقيقش رو هم زنگ ميزنم بهت ميگم تا دو ساعت ديگه. فقط الان برو بشين يه چيزايي خودت بخون که خيلي آبرومون رو نبري.

- برو بابا دلت خوشه. ميفهميدم که خوب خودم ميخوندم. بهش بگو طرف اصلا تو باغ نيست. چميدونم بهش حالي کن ديگه.

- با خنده: خيله خوب بابا. برو پس حالا تا ما هم به کارامون برسيم.

 ناديا مدام با خودش حرف ميزد و ماني رو فحش ميداد: اه آخه خدا بگم چيکارت نکنه دوساعته قراره يه خبر به من بدي. انگار اصلا حاليت نيست وقتي ميگم من عجله دارم. يک کلمه هم از اين موضوع خنده دار که تازه فهميدم خيار هست ولي نه از نوع خوراکيش، نميدونم و بايد تا چهار شنبه هم يه تحقيق بدم دست بابک. اونوقت جنابالي هم يک کلمه وايسادي بهت زنگ ميزنم کي کجا بري و رفتي حاجي حاجي مکه. اوف.

مستاصل دستاش رو توي موهاش ميکنه و چند بار موهاش رو به هم ميريزه و در نهايت دوباره گوشي رو دست ميگيره و شماره ماني رو ميگيره.

تلفن اينبار بعد از دو تا بوق خوردن برداشته ميشه و صدايي توي گوشي ميپيچه:

- سلام بفرماييد؟!

ناديا لحظه اي گيج به صدا گوش ميده و بعد آروم زمزمه ميکنه: ببخشيد جناب راد؟؟؟

دوباره صدا اينبار با لبخندي که از لحنش ناديا حدس ميزنه که لبخنده: بله بله. راستش ايشون چند لحظه دستشون بنده گفتن من جواب بدم بهتون.

- اوف اينم که امروز انگار تو پست وزارته. حالا برا من منشي دست و پا کرده. اي بابا. بهش بگين نانا... نه نه بگين ناديا دختر عموش تماس گرفته کار واجب باهاش داره.

پيمان که از همون ابتدا هم با خوندن نام ناديا روي گوشي فهميده بود ناديا پشت خطه با نوع بيان شدن اسم ناديا از زبون خودش ناخوداگاه لبخندي شيرين روي لبش ميشينه و اين لبخند با حرص و عصبانيتي که ناديا براي فراخوندن ماني صحبت ميکنه، عميق تر ميشه و در نهايت با گفتن گوشي چند لحظه به سمت ماني که مشغول ريختن قهوه تو فنجونه رفته و با خنده و در حاليکه دستش رو روي گوشي نگه داشته تا صدا به ناديا نرسه خطاب به ماني:

- عجب آدمي هستي ماني. بيا ناديا خانوم پشت خطه و حسابي هم توپش پره.

- خوب ببين چيکار داره. مگه نميبيني دستم بنده.

- خوب اونو بده من درست ميکنم تو برو ببين چيکارت داره.

ماني با خنده شير جوش رو به دست پيمان ميده و گوشي رو ميگيره و به سمت صندلي ميره و با آرامش روش لم ميده و پاهاش رو دراز و با لبخندي بر لب شروع ميکنه به صحبت:

- به به نانادي خانم گل. احوال شما؟

ناديا با عصبانيت خطاب به ماني: اولا من بعد به من ميگي ناديا نه نانادي.

ماني گيج و هنوز در حال هضم جمله نانادي هست که دوباره سکوت چند ثانيه اي رو ناديا ميشکنه و با صدايي بلند شده و خشمگين ادامه ميده:

- دوما، دو ساعته منو علاف کردي اصلا هم حاليت نيست که وقت من طلاست و مثل جنابالي علاف و بيکار نيستم. اينجوري بگم بهت که الان يه ثانيه هم برا من کليِ. جونِ من حالا که کارم گير تو ست دور سر نگردونم. کارم رو راه بنداز. به خدا وقت ندارم ماني. اصلا حرف زدي با اون دوستت يا فقط يه حرفي زدي که منو از سرت باز کرده باشي و رفتي؟

ماني با خنده در جواب ناديا:

- نه به جون تو عزيزم. باهاش حرف زدم. اما اون بيچاره هم الان کار داره. بايد يه کم ديگه صبر کني تا بره خونه اش.

ناديا با لحني گنگ و کمي دلهره ادامه ميده: ببينم نکنه ميخواي من برم خونه اش؟ آدم مطمئنيه ماني؟ تنهاست تو خونه اش يا زني بچه اي چيزي؟؟؟؟

ماني با صداي بلند شروع به قهقهه زدن ميکنه که ناديا با حرص بين خنده اش ميپره و ادامه ميده: مرگ. واقعا انگار شوخيت گرفته. مسخره. ميدوني چيه؟ اصلا نخواستم. خودم يه غلطي ميکنم. خدافظ.

ماني سريع خنده اش رو قطع ميکنه و براي اينکه ناديا قطع نکنه و بعد ازش دلخور نشه و نخواد هزار جور بهانه بياره تا آشتي کنند ادامه ميده:

- نه عزيزم. اين چه حرفيه. خنديدم چون اين آدم غير ممکنه با يه خانوم حتي براي دو ثانيه تنها بشينه. با لبخند اضافه ميکنه: اونم زير يه سقف.

ناديا با حرص جواب ميده: مسخره. ولم کن تو رو قران گشتي يه عامل نفوذي ترسناک پيدا کردي به من چيز ياد بده؟ لابد بعدم موقع حرف زدن ميخواد برا من تسبيح بندازه و هي ذکر بگه و در و ديوار و نگاه کنه موقع درس دادن. ولمون کن بابا تو هم با اين آدم پيدا کردنت. از اولم ميدونستم آبي از تو يکي و دوستاي عجيب غريبت برا من گرم نميشه. فقط دو ساعت وقتم رو گرفتي. خدا فظ بابا.

- نه نه. خيالت راحت. اصلا آدم اينجوري اي نيست فقط خوب به يه چيزايي اعتقاد داره ديگه. ولي خيالت راحت موقع درس دادن صاف زل ميزنه تو چشات که از چشات بفهمه حاليت شده يا نه. با خنده ادامه ميده: به يه سر تکون دادن و اينکه بگي فهميدي هم قانع نيست. خيالت راحت خيلي بارشه. حالا خودت ميبيني ميفهمي.

- خدا کنه. خوب حالا کي هست؟ کي و کجا بايد برم؟ ها؟

ماني لحظه اي فکر ميکنه و خنده اي شيطاني روي لبش مياد که ناديا از پشت تلفن نميتونه ببينه و بعد ادامه ميده: کي هستش رو ميري ميبيني اما اينکه کي بري و کجا بايد بگم نيم ساعت ديگه دفتر من باش. خوبه؟

- آره آره. عاليه. الان راه ميفتم.

ناديا گوشي رو قطع ميکنه و سريع به سمت اتاق خوابش ميره و روي همون شلوار گرمکن سفيد توي پاش يه روپوش مشکي دمه دستي رنگ و رو رفته و شال مشکي سرش ميکنه و بدون هيچ آرايشي تنها عطرش رو ميزنه و کفش هاي ورزشي مشکيش رو هم پا ميکنه و کوله لپ تابش رو با يه مقدار کاغذ و خودکار بر ميداره و به سمت در ميره.

ثانيه اي بعد ماشين رو روشن ميکنه و به سمت دفتر ماني ميره در حاليکه ذهنش پر از افکار مختلف در مورد دوست ماني هست و مدام براش تصير سازي ميکنه:

- خوب بذار ببينم؟؟؟؟ الان ميري ميبيني طرف يه کوه ريش رو صورتشه و يه اخم عميق رو پيشونيش و امممم آهان يه سطل گل محمدي هم رو خودش خالي کرده و ... ناخوداگاه به تصوير تو ذهنش ميخنده و همزمان نداي درون ذهنش محکومش ميکنه: اوي اوي نانادي خانوم حواست باشه ها. خيلي زشته آدمها رو مسخره کردن. هر کس يه جوره با عقايد خاص خودش. پس دليل نميشه آدمها رو دست بگيري. تازه بايد خيلي هم ممنونش باشي که حاضر شده برا تو وقت بذاره و تو مغز آکبند تو چيزي فرو کنه. خيله خوب بابا. من که چيزي نگفتم. خوب آدم خنده اش ميگيره ديگه. شد قضيه اون پسره شهاب حسيني تو اون فيلمه چي بود خدايا؟ ها؟ تو يادته؟ همون که پسره تو دانشگاه دختره بود ها. تو بسيج بود چي بود. اي بابا که سوار ماشين پسره هم نميشد. که دختره سقف ماشين رو پس زده بود که سوار شه ها. آي جون ميده من اين بني بشر رو آدمش کنم و تو راه بيارمش مثه اون فيلمه. ببين يه کاري بکنم من که تو اتاق خوابش با من تنهايي لم بده. دوباره شروع به قهقه زدن ميکنه که نداي تو ذهنش فرياد ميزنه خفه شو بي جنبه بي تربيت. تو واقعا دهنت رو ميخواي باز کني دو ثانيه قبلش فکر ميکني به حرفي که ميخواي بزني؟ اوف تو هم حالا. با تو دارم حرف ميزنم خوب. چه فرقي ميکنه. تو آدم بشو نيستي وقتي داري با مردم هم حرف ميزني هميني. دو ثانيه فکر نميکني چي ميخواي بگي. خيله خوب بابا کوتاه بيا. دوباره ميخنده و زمزمه ميکنه فقط يه چيزي جان من بذا يه کم براش عشوه خرکي بيام و با ناز حرف بزنم سرخ و سفيد شه بخنديم. مثلا ميخواي بري درس بخوني؟ اي بابا خوب يه کم تفريح لازمه ديگه. بخيل نباش که. اه. ببين نانادي حواستو خوب جمع کن. سنگين رنگين ميري عين آدم و با حواس جمع ميشيني به درس دادنش گوش ميدي و بعدم راتو ميکشي مياي خونه. شير فهم شد؟ آره بابا. بسه ديگه نصيحت. رسيديم بابا.

ماشين رو پارک ميکنه و کوله اش رو از روي صندلي کناريش بر ميداره و از ماشين پياده ميشه و به سمت شرکت ماني راه ميفته و از آسانسور بالا و ثانيه اي بعد پشت در ميرسه.

زنگ رو فشار ميده و همزمان و ناخوداگاه دستش به شال روي سرش ميره و کمي جلو ميکشتش تا موهاش رو پنهون کنه و اخمي ظريف روي پيشونيش ميشينه و با خودش زمزمه ميکنه خدايا جان من خيلي نچسب و زشت نباشه. ريشاش هم تميز مرتب و صاف باشه بتونم نگاش کنم وقتي درس ميده و هي حواسم نره به اينکه کاش ميشد اون ريشاش رو با يه تيغ از ته بتراشم يا اون آخ آخ خدا جون اون دکمه بالايي پيراهنش بسته نباشه که من جاش خفه ميشم و دست دراز ميکنم بازش ميکنم ها. به جان تو اين يه قلم بد عصبيم ميکنه و تا ته درس دادنش يک کلمه هم نميفهمم ها.

منشي با لبخند دوباره نگاهي به چهره ناديا ميکنه و اينبار بلند تر و در حاليکه دستش رو مقابل صورت ناديا تکون ميده صداش ميکنه:

- ناديا خانوم؟ خانم راد؟

ناديا ناگهاني از فکر و خيال بيرون مياد و متعجب نگاهش رو به صورت دختر ميدوزه و دو بار پشت هم سلام ميکنه: سلام ... سلام...

دختر با لبخندي صاف و نگاهي مهربون رو به ناديا: سلام خانم راد. کجايين؟ حواستون نبود اينجا. چند بار صداتون کردم. نه حرفي ميزديد نه تو ميومديد.

ناديا با خنده اي که از ياداوري دوباره تصوراتش از صورت مرد رو لبش مياد وارد سالن ميشه و همزمان سرش رو دور سالن ميگردونه و به در بسته اتاق ماني نگاهش رو ميدوزه و با صدايي آروم زمزمه ميکنه: اين دوست ماني اومده؟

دختر با تعجب نگاهي به مسير نگاه ناديا ميکنه و گيج پاسخ ميده: نميدونم کي رو منظورتونه ولي از صبح آقاي دکتر راستين اينجا هستن با دکتر راد.

ناديا تو دلش زمزمه ميکنه: اوف اينم که خودشيرين دکتر دکتر از دهنش نمي افته. مسخره خانم اينو که خودمم ميدونستم از صبح آقا پيمان اينجا تشريف داره و دارن کاراي شرکت برادر گرامي رو انجام ميدن. ميخوام بدونم اون آقا معتقده اومده يا نه. اوف.) نگاهش رو از در بسته ميگيره و به دختر ميدوزه:

- اونو که ميدونم. ميخوام بدونم اوني که قرار بود بياد به من درس بده اومده يا نه. هر چند يه ده ديقه اي زود اومدم. خيلي خوب حتما مياد ديگه. من برم يه سر پيش ماني و آقاي راستين.

در رو باز ميکنه و با لبخند بر لب تو ميره و همزمان دو تا سر از روي ميز کنفرانس بلند ميشه و نادبا با خنده اي سرخوش رو به ماني و پيمان نگاهش رو به حرکت در مياره و :

- اوه اوه ببخشيد دکتر راد و دکتر راستين. ميدونم بايد اول در ميزدم ولي خوب من نانا يعني ناديام ديگه.

ماني و پيمان هر دو خنده اي شيرين روي لبشون مياد و همزمان سلام ميکنن و ماني ادامه ميده:

- به به نانادي شيطون خودمون. عيبي نداره عادت کردم به اينجوري تو اومدنت شيطون خانم.

ناديا نگاه متاسف و کمي شرمنده اش رو به سمت پيمان ميگردونه و آروم زمزمه ميکنه ناديا ماني... ناديا...

پيمان سرش رو بي هيچ حرفي پايين ميگيره و ماني با تعجب چشم ميدوزه به ناديا و نکرار ميکنه:

- ناديا؟؟؟؟؟؟؟ ببينم تو که هميشه از اين اسم متنفر بودي چي شده حالا؟

ناديا با لبخندي شرمزده دوباره زمزمه ميکنه:

- اينجوري بهتره. درست نيست با اين اسم صدام کني. اين اسم بچگي هام بوده. ديگه بزرگ شدم. باشه ماني؟

ماني هم در جواب با لبخندي آروم و مردونه چشم ميدوزه به ناديا و ادامه ميده:

- چشم ناديا خانم گل. هر چي شما امر کنيد. خوب ببينم يادمه خيلي عجله داشتي براي اين تحقيقت. نميخواي بشييني شروع کنيش؟

ناديا از فکر بيرون مياد و با استرس رو به ماني ادامه ميده : آره آره... کو پس؟

- چي کو؟

ناديا با لبخندي شيطاني رو به ماني: اين استاد معتقدت ديگه. اي بابا. چرا پس نيومده؟ به اين دوستات بگو يه کم آن تايم باشن بابا.

ماني با لبخند ثانيه اي پيمان رو نگاه ميکنه و بعد نگاهش رو به سمت ناديا بر ميگردونه و : اي شيطون. بدو برو بند و بساطت رو تو اون يکي اتاق پهن کن تا بياد استادتم.

ناديا دوباره نگاهش رو به ماني ميدوزه و با خنده ادامه ميده: بهش نگي ها ولي مگه نگفتي تو، تنها با يه دختر زير يه سقف نميشينه!!!! نمياد ها. بذا برم رو اين ميز بيرون نزديک خانم آجرلو منشيت بشينم.

ماني با خنده اي صدا دار و پيمان با لبخندي که سعي داره به زور خفه اش کنه و صورت کمي قرمز چشم ميدوزند به ناديا و ماني ادامه ميده:

- شيطون عوض بلبل زبوني برو تو اون اتاق کيف کتابت رو باز کن تا بياد.

ناديا شونه اش رو بالا ميندازه و همزمان که به سمت در حرکت ميکنه : از من گفتن بود. راستي بهش گفتي من مغزم آکه آکه؟

- لازم به گفتن نيست. اينو همه ميدونن. برو ديگه عوض وقت تلف کردن.

ناديا در رو باز ميکنه و نگاهش رو دور تا دور اتاق کنفرانس ميگردونه. ميزي مستطيلي و مشکي با صندلي هاي گردون. با خنده روي يکي از صندلي ها خودش رو ميندازه و مثل بچگي هاش ميز رو با دست ميگيره و شروع ميکنه به چرخ زدن دور خودش و با لبخند تفريحش رو کامل ميکنه. لحظه اي نگاهش به ديوار روبروش مي افته و رنگ خاکستري روي ديوار و قسمت بالاي طرح سنگ ديوار. اين رنگها و دکوراسيون حس سردي و قدرت و اقتدار رو با هم به وجودش ميندازه. انگار تو اين اتاق هم مثل بقيه اتاق هاي اين شرکت جايي براي شادي و رنگ و زندگي نيست. هر چي هست کار و اخم و سنگيني و چيزايي که حتي با فکر کردن بهشون هم دلش ميگيره و تو ذهنش ناخوداگاه اين فکر مياد که چرا مثلا ماني ديواراش رو بنفش يا صورتي يا سبز پسته اي يا حتي نارنجي نزده؟ قطعا اونجوري آدم بيشتر سر ذوق ميومد که کار انجام بده. کوتا بيا نانادي خيلي بچه اي. حتي فکراتم بچه گونه ست. برو بابا. اينهمه آدم دور و برت که اداي آدماي بزرگ رو در ميارن، راست بگو کدومشون به دلت نشسته؟ همشون فقط برا نيم ساعت قابل تحمل هستن. بعدش ميخواي با همين دستات خفه شون کني. خدايي فکر ميکني چند تاشون تا حالا چرخ زدن رو صندلي چرخ دار رو امتحان کردن؟ باور کن هيچکدوم که اگه يه بار امتحان کرده بودن حالا اينهمه همه چيزشون سرد و خشک نبود. واي کاش يه بارم صندلي ماني رو امتحان کنم اين صندلي مديريتي ها عالي اند. دوباره چرخي ميزنه و با خنده دستاش رو محکم تر به ميز ميگيره و کمي صندليش رو از ميز فاصله ميده و چشماش رو ميبنده و با خنده اي که به زور صداش رو خفه کرده شروع به چرخيدن ميکنه.

مرد در نيمه بسته اتاق کنفرانس رو آروم با فشاري اندک باز ميکنه و وارد اتاق ميشه که با ديدن صحنه مقابلش لحظه اي گيج و متعجب ناديا رو نگاه ميکنه که درست مثل دختر بچه هاي تخس و شيطون دور از چشم مامانشون دارن شيطوني ميکنن. يه لحظه دلش ميلرزه و نگاهش روي صورت ناديا ميگرده و انگار از لبخند ناديا روي لبش لبخندي ميشينه و محو صورتش ميشه. صورتي صاف و معصوم که خبر از دنياي هزار رنگ بيرون نداره انگار. فرشته اي که فارغ از هر غم و غصه اي با چرخ زدن روي يه صندلي دلش از خوشي پر ميشه و لبخند ساده و آسون رو لبش ميشينه. نگاهش از روي صورت ناديا کم کم پايين مياد و روي کوله پشتيش مي افته که با بي قيدي روي زمين پرت شده. با لبخند روي زمين خم ميشه و کنار پاي ناديا قرار ميگيره و کوله رو از روي زمين بلند و همزمان سرفه اي آروم ميکنه که ناديا ناگهان چشماش رو باز ميکنه و با وحشت روي صندلي سيخ ميشينه و نگاه شرم زده اش رو براي ثانيه اي به پيمان و کوله اش که توي دستشه ميدوزه و بعد آروم دستش رو جلو ميبره و کوله رو ميگيره و زمزمه ميکنه:

- شما اينجا چيکار ميکنين؟

پيمان با خنده اي کنترل شده و نگاهي آروم به ناديا در پاسخش: مثل اينکه فراموش کرديد برا چي اومدين اينجا ها.

- خوب اين چه ربطش به شما؟

- خوب من اومدم ببينم مشکلت کجاست و کمکت کنم ديگه.

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ شما؟؟؟؟؟ ولي آخه ماني گفت يکي از دوستاش قراره بياد که. هموني که يه کم عجيب غريبه.

پيمان با خنده و در حاليکه روي صندلي کنار ناديا ميشينه ادامه ميده: حالا چرا عجيبه؟

ناديا با خنده و صدايي آهسته و سرخوش از بدست اومدن يه فرصت براي توضيح دادن يه کشف مهم به پيمان و در نهايت با هم خنديدن به اون مرد، هيجان زده ادامه ميده: بَه.... خبر ندارين. ماني يکي رو پيدا کرده که با يه دختر تنها نميشينه جايي. اوه داشته باش!!!!!!!!! يعني جون ميده يه کم اذيتش کنم. راستي شما ديدينش؟

پيمان با لحني جدي اينبار رو به ناديا و در جوابش ميگه: بله. ولي خوب اين چه چيز عجيبي هست؟

- اوه خوب عجيبه ديگه. ميدوني به نظر من فقط آدمايي که به خودشون شک دارن و نميتونن جلوي نگاه و رفتاراي خودشون رو بگيرن از اين فلسفه بافي ها دارن. وگرنه دو تا آدم عاقل و بالغ چه دليلي داره اصلا بخوان به چنين چيزي فکر کنن و برو تا ته....

- خوب هر کس يه عقيده اي داره و عقايد هر کس محترمه و بايد بهش احترام گذاشت. موافق نيستين؟

ناديا دوباره نگاهش رنگ شيطتنت ميگيره و زير لب زمزمه ميکنه: ولي يه کم اذيت کردن خوبه ديگه.

پيمان اينبار ميخنده و نگاهش رو به ناديا ميدوزه و ميگه:

- خوب اون استاد معتقد و عجيبي که ماني بهتون گفته بود منم. پس ديگه حرف زدن تعطيل و کتابتون رو باز کنيد و اشکالاتتون رو بگين تا حلشون کنيم.

ناديا ناگهان وحشت زده و قرمز از خجالت سرش رو تا آخرين حد ممکن به پايين ميچسبونه و زمزمه ميکنه: شماااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من.... من منظوري.... من ....

پيمان حرف ناديا رو قطع ميکنه و با نگاهي جدي رو به ناديا: لازم به توضيح نيست. ديگه فقط در مورد درس صحبت ميکنيم. خوب مشکل چيه؟

ناديا زير نگاه سنگين پيمان خودش رو مشغول در آوردن کتاب قانون و لپ تاب و کاغذ و خودکار ميکنه و همچنان با خودش زمزمه ميکنه حالا ميمردي اگه لال ميشدي؟ اه مگه دستم به اين ماني عوضي نرسه. پسره ديوونه نکرد به من بگه اين استاده همين پيمان که من از همون اول بگم بي خيال. ديدي چه گندي زدم؟ حالا من به اين چي بگم؟ الان کافيه بگم ميخوام برام خيار غَبن رو توضيح بدي که اين تا ته خط رو بخونه و فکر کنه حالا خبريه و حتما عاشق چشم و ابروش شدم که هر چي تحقيق ميگه به اونا من بدو بدو ميرم خودم رو خفه ميکنم که براش خود شيريني کنم. اه.

پيمان دوباره رو به ناديا شروع به حرف زدن ميکنه:

- ناديا خانم؟؟؟ پس چي شد؟ نميخواين شروع کنين؟

- خوب راستش من... ماني به من نگفته بود که از شما خواسته وگرنه من بهش ميگفتم که نيازي نيست مزاحم شما بشه. من... خودم ميخونم شما برين به کارتون برسين. ممنون.

پيمان کتاب قانون رو باز ميکنه و بي توجه به حرف ناديا ورق ميزنه و همزمان حرفاي ماني توي ذهنش مياد

" پيمان ميشه اگه تا شب برنامه اي نداري کمک ناديا بکني؟

چه کمکي؟

دوستش بابک ازش خواسته تو يه تحقيق در مورد خيار غبن کمکش کنه و اينم که خودت بهتر ميدوني کلا تو باغ نيست اصلا. حالا بايد يه وقت 6 8 ساعته بذاري قشنگ مطلب رو براش توضيح بدي و جا بندازي. ببين اولش خيلي به زحمت ميندازتت و واقعا بايد حوصله به خرج بدي ولي يه مزيتي که داره اينه که اگه بخواد چيزي رو ياد بگيره آنچنان هوش و حواسش جمع ميشه و با دقت گوش ميده و به قولي سر ذوقت مياره."

هنوز براي پيمان يه علامت سواله که چرا انقدر ناديا مشتاق ياد گرفتن اين مطلبه اما از طرفي از نگاه ناديا و حرفاش شک و دو دلي کمک خواستن از خودش رو حس ميکنه و در نتيجه بدون فرصت دادن به ناديا از روي قانون اولين ماده مربوطه رو ميخونه و متعاقب اون شروع به توضيح دادن ميکنه و به اين ترتيب ناديا رو از هر تصميم گيري اي باز ميداره.

ناديا کم کم نگاهش رو بالا مياره و روي لبهاي پيمان ثابت ميشه و با دقت گوش ميکنه به توضيحاتش اما فکرش تنها چند ثانيه به تمرکزش ادامه ميده و بعد ناخوداگاه محو نگاه و صداي آروم و پر قدرت پيمان ميشه. نگاهش روي دستاي پر قدرت پيمان ميچرخه و بعد روي پيراهن مردونه سفيدش. نگاهش بالا ميره و روي تک دکمه باز بالاي پيرهن ميره و ناگهان ياد تصورش از مرد عجيب مي افته و خنده رو لبش ميشينه. خنده اي که عمرش تنها چند ثانيه ميشه و با نگاه خشمگين و لحن برّان پيمان قطع ميشه:

- خانم راد چي ميگفتم؟

- ها؟؟؟؟ اممم.... خوب... خوب داشتين...

- داشتم حرف خنده داري ميزدم؟ وقتي دارم بهتون مطلبي رو توضيح ميدم انتظار دارم با تمام حواس به من گوش بدين. چون هم وقت من با ارزشه هم قطعا وقت شما و هيچکدوم هم نشستيم اينجا تا وقتمون رو تلف کنيم. پس بار اول و آخريه که ميبينم حواستون همه جا هست الا اينجا. متوجه شديد؟

لحن محکم و خشمگين پيمان ترس رو تو وجود ناديا مياره و تنها سرش رو به پايين به مفهوم بله تکون ميده و پيمان دوباره توضيحاتش رو از سر ميگيره و ناديا با تلاش زياد سعي ميکنه حواسش رو متمرکز کنه که اينبار با تکون پيمان و نزديک تر کردن فاصله اش با ناديا و آوردن کاغذ جلوي ناديا و حرکت خودکارش روي کاغذ و پخش شدن رايحه ادوکلنش و صداي نفس هاش، باز تمرکز ناديا به هم ميخوره و گيج پيمان ميشه و با عجز زير لب ناله ميکنه با خودش و چته مرگ. اه.

پيمان زمزمه ناديا رو ميشنوه و ناگهاني سرش رو بالا و به چشمان ناديا ميدوزه: بله؟؟؟ مشکل چيه ناديا خانم؟ انگار اصلا نه حواستون با منه نه ميلي به ياد گيري دارين. بعد خودکار رو با قدرت روي ميز ميگذاره و رو به ناديا:

- چيکار کنيم حواستون جمع بشه؟ اينجوري تا نصفه شبم به جايي نمي رسيم.

ناديا نگاه مستاصلش رو به پيمان ميدوزه و سرش رو زير ميندازه و زمزمه ميکنه: ميشه بشينم رو بروتون؟

- اگه بشيني مشکل حله؟ حواست جمع ميشه؟

ناديا زير لب زمزمه ميکنه: بهتر ميشه.

پيمان با حرکت سر موافقتش رو اعلام ميکنه و ناديا از روي صندلي کنار پيمان بلند ميشه و روبروي پيمان اون سمت ميز ميشينه و نگاهش رو به ميز ميدوزه و زمزمه ميکنه بفرماييد.

پيمان دوباره از اول شروع ميکنه و ناديا اينبار تمام حواسش رو ميده به درس و توضيحات. کم کم انقدر تو درس فرو ميره که همه چيز جز کلمات و اصطلاحات از ذهنش پاک ميشن.

پيمان نگاهش رو به چشماي خسته ناديا ميدوزه و تو دلش اينهمه پشتکار و تلاش رو تحسين ميکنه. ساعت روي ديوار 10 شب رو نشون ميده که دست از توضيح بر ميداره و رو به ناديا:

- فکر کنم براي امروز بسه. خيلي خسته شدين.

- شما بيشتر. من که فقط گوش دادم. شرمنده ام واقعا.

پيمان دلش ميخواست بگه اين بهترين لطفي بود که ميتونستي در حق من و دلم بکني و ساعتها از ديدن و بودن در کنارت لذت ببرم. اما در جواب ناديا با لبخند زمزمه ميکنه:

- ديگه هيچوقت از اين حرفها نزنيد . تدريس وظيفه منه و تا زمانيکه ببينم شاگردم مشتاق يادگيري و حواسش رو ميده بهم نه احساس خستگي ميکنم نه هيچ چيز ديگه. تازه لذت هم ميبرم و البته در نهايت با ديدن نتيجه کار خستگيم کامل در ميره. پس از امروز تا چهار شنبه وقت دارين تا با اين مطالبي که بهتون ياد دادم برين و يه تحقيق عالي و کامل برام انجام بدين. ميخوام مثل تحقيق قبلي باشه که خستگي از تنم در بياد. هر جا هم ايرادي داشتين بدون تعارف بهم زنگ بزنيد و ازم بپرسيد. اگه بتونم تلفني اگه نه حضوري بهتون توضيح ميدم. بعد خودکار رو دست ميگيره و بالاي آخرين برگ? خلاصه نويسي کرده، شماره موبايلش رو مينويسه و بعد رو به ناديا: باشه؟

- ممنون. ديگه از اينجا به بعد خودم تنهايي از پسش بر ميام.

همزمان ناديا مشغول جمع کردن کيف و کتاباش ميشه که پيمان بعد از کمي تعلل و در حاليکه از روي صندلي بلند شده و کنار ناديا قرار گرفته ادامه ميده: تا شما وسايلتون رو جمع کنيد من هم کيفم رو بر دارم و بريم که اين آقاي عجيب با يه دختر شيطون توي اين دفتر تنها موندن و الانه که دختر شيطون بفهمه و شروع به اذيت آقاي عجيب بکنه. بعد با خنده آروم از در بيرون ميره در حاليکه خودش هم متعجب از اين لحن حرف زدن خودش و عنوان کردن تنهاييشون با هم توي دفتر، به ناديا. حالا به حرف ناديا ميرسه که واقعا جايي براي حتي فکر کردن به چنين چيزي رو هم لا اقل وقتي با ناديا ست به خودش نبايد بده. چراکه ناديا دختريه که همه چيز رو در حد تعادل حفظ ميکنه و به اصول پايبند. باز هم از قياسي که هميشه بين مريم و ناديا ميکرد پشيمون ميشه و با خودش فکر ميکنه قطعا اين دختر اگر بهش پا بدي هم محترمانه پاش رو پس ميکشه و سر بلندت ميکنه. با لبخندي شيرين کيفش رو بر ميداره و همزمان با ناديا از در دفتر ماني بيرون ميرن و وارد آسانسور ميشن.

ناديا براي شکستن سکوت آسانسور و در حاليکه از اينهمه نزديکي به پيمان دچار نوعي استرس شده بود با صدايي تقريبا بلند که سعي ميکنه خالي از لرزش باشه و اخمايي در هم کشيده رو به پيمان:

- ميبيني تو رو خدا. اين ماني هم انگار نه انگار که قبل رفتنش بياد يه خدا فظي کنه باهامون ها. خيلي نا مرده. همينجوري راشو کشيد رفت.

پيمان با لبخند نگاهش رو آروم روي صورت ناديا ميگردونه و در جواب: نه بابا. بيچاره به من پيغام داد داره ميره. گفت شما حواست پرت ميشه بين درس مزاحم نشه. وگرنه حتما ميومد خدافظي ميکرد. حالا حتما شب بهت زنگ ميزنه.

سر تکون دادن ناديا همزمان ميشه با رسيدن آسانسور به طبقه همکف. پيمان دستش رو به حالت تعارف مقابل ناديا حرکت ميده و ناديا با لبخند از در خارج ميشه و پيمان پشت سرش در حاليکه نگاه خندانش روي کوله پشتي قلمبه شده ناديا ثابت شده. همزمان بي اراده دستش رو زير کوله ميگذاره و سنگيني کوله رو از روي شونه هاي ناديا کم ميکنه که ناديا با حالي عجيب به پشت بر ميگرده و به اين شکل کوله از دست پيمان جدا و دوباره روي دوشش ميفته.

- ميخواستم سنگينيش رو کم کنم.

- ناديا با لبخند: عادت دارم. هميشه همينقدر سنگينه کوله ام.

پيمان دستش رو به سمت کوله دراز ميکنه و با لبخند ادامه ميده بده من ميارم.

- نه ماشين همين نزديکيه. ديگه رسيديم.

پيمان با نگراني نگاهي به ساعتش ميکنه و ادامه ميده: خيلي دير نيست برا تنهايي برگشتن؟ ساعت ده و نيمه.

ناديا با لبخندي کمرنگ و در حاليکه تو ذهنش با خودش زمزمه ميکنه هه دير؟؟؟ من خيلي وقته عادت کردم تنهايي از خودم مراقبت کنم. برا من دير و زود تفاوتي نداره. تنهايي هميشه تنهايي ست برام. چه دير وقت و تاريکي چه روشنايي. فکراي در حال چرخ زدن تو مغزش رو پس ميزنه و زمزمه ميکنه:

- نه مشکلي نيست. نگراني نداره. درها رو قفل ميکنم شيشه ها رو هم ميدم بالا و يه راس ميرم تا توي پارکينگ.

پيمان که انگار نميتونه حرفاي ناديا رو باور کنه و فکر ميکنه فقط براي کم نياوردن جلوي خودش و بر طرف کردن نگراني اش، ناديا چنين حرفي ميزنه و در حاليکه مدام تو ذهنش خودش رو محکوم ميکنه به اينهمه بي فکري و نگه داشتن ناديا تا اين ساعت شب بيرون از خونه اش، با لبخند بين حرف ناديا ميره و ادامه ميده:

- خوب من يه پيشنهاد دارم اونم اينکه با منزل تماس بگيرين تا نگران نشن و بعد با هم بريم يه شامي بخوريم و از اون طرف شما برگردين خونه و منم برم خونه خودم. موافقين؟

- عاليه چون قطعا مامان اينا خونه نيستن و رفتن دوره دوستاشون. چون جمعه ها هر هفته خونه يکي ميرن و وقتي هم برگردن شام خوردن. منم اينجوري تنهايي مجبور نميشم شام بخورم. بعد با ذوقي کودکانه به پيمان نگاه ميکنه و : من دلم مرغ کنتاکي ميخواد با سيب زميني و ذرت. قبول؟

پيمان به ناديا که حالا همچون دختر کوچولوهايي که ميخوان شام برن بيرون بخورن ذوق کرده، نگاه ميکنه و با خنده موافقتش رو اعلام ميکنه.

ناديا در ماشينش رو باز ميکنه و رو به پيمان: قرارمون کدوم رستوران؟

پيمان با خنده و لحني جدي رو به ناديا ادامه ميده: با هم ميريم. يعني منم با ماشين شما ميام. ميخوام ببينم دست فرمونتون چطوره.

- مگه ماشين ندارين؟

- چرا ولي با شما ميام بعد از شام بر ميگردم و ماشينم رو بر ميدارم. ببينم نکنه ميترسين خراب کنين جلو من؟ يادمه دست فرمونتون برا لايي کشيدن و آينه زدن خيلي خوب بود. نکنه شانسي بود؟

ناديا با لبخندي شيرين سوار ميشه و همزمان تو فکرش به ياد آينه ماشين پيمان مي افته که تو اون حرکت بچه گانه اش و براي تلافي تقلبي که پيمان ازش گرفته بود، کرده بود.

پيمان هم سوار ميشه و در ماشين رو ميبنده که ناديا زمزمه ميکنه: متاسفم. کارم بچه گانه بود.

- شايد هر کس ديگه اي هم جاي شما بود همين کار رو ميکرد. فراموشش کنيد ولي به خاطر بسپاريد که گذشت هميشه بزرگترين درسه و براي اشتباهاتتون دنبال تلافي کردن نباشين هيچوقت؛ بلکه دنبال راهي براي جبران يا دوباره تکرار نکردنش باشين.

ناديا با سرعت و در حاليکه به سمت رستوان مورد علاقه اش ميره با اخمي عميق نگاهش رو براي لحظه اي به پيمان ميدوزه و زمزمه ميکنه: من کار اشتباهي نکردم.

پيمان با خنده بين حرفش ميره: خواهش ميکنم ناديا خانوم. تقلب به نظرتون کار اشتباهي نيست؟

- نه.

- چرا فکر ميکنين کار درستيه؟

- چون من اينجوري فکر ميکنم.

- يعني هميشه هر جوري که خودتون فکر ميکنيد به نظرتون درسته؟

- خوب نه.

- پس چي؟

ناديا مستاصل زمزمه ميکنه: نميدونم. انقدر سوال پيج ام نکنين. خوب من عادت کردم.

- اما انسان بايد سعي کنه عادت هاي بدش رو ترک کنه.

- نميشه.

- سخته؟

- خيلي.

- اما تو که از پسش بر مياي. هم هوش خوبي داري، هم اراده و پشتکار. پس فقط بايد بخواي.

- خسته ميشم. بعد از اون تحقيق قبلي تا يه هفته همه وجودم خسته بود. بي خوابي. استرس. کلي اطلاعاتي که يهو وارد ذهنم کرده بودم. با خنده ادمه ميده: به خدا مغزم هنگ کرده بود. هي پيغام error ميداد .

- هر کاري اولش سخته. بعد عادت ميشه. اگه بخواي روزي يه وکيل موفق باشي بايد سعي کني ذهن پر و مطلعي داشته باشي. هميشه بايد به روز باشي و در حال مطالعه. انقدر با کتاباي قانونت زندگي کني که ماده ها رو حفظ باشي. حتي شماره هاشون رو.

- فقط ميخوام يه مدرک بگيرم. انگيزه بيشتري ندارم. تا وقتي هم براي کاري انگيزه نداشته باشم دليلي برا تلاش زيادي کردن نمي بينم.

- دلت نميخواد از دوستت بابک يا سارا جلو بزني؟

- نه. که چي بشه؟

- دلت نميخواد شاگرد اول دانشگاه باشي؟

- نه. چه اهميتي داره اول باشي يا آخر.

پيمان همچنان با سوالاش سعي ميکنه ناديا رو تحريک بکنه تا بلکه چيزي براش انگيزه بشه اما ناديا در مقابل تمام سوالاش تنها به گفتن نه و راحت گذشتن از کنارشون بسنده ميکنه. پيمان کمي عصبي از اين بحث بي نتيجه و نا اميد از اينکه نتونسته ناديا رو وادار به تغيير موضعش بکنه، با ايست ماشين کنار رستوران حرفش رو نيمه کاره رها ميکنه و از ماشين پياده ميشه و هر دو به سمت در رستوران حرکت ميکنن.

ناديا با ذوق: بريم رو اون مبلا بشينيم. اينجوري ميتونيم لم بديم و يه شام راحت بخوريم.

- باشه. شما تا يه جا بشيني منم سفارش ميدم و ميام. فقط غير از مرغ و ذرت چيزي ميخواين؟

- ناديا با سرخوشي سرش رو به سمت پايين تکون ميده و ادامه ميده: يه سالاد فصل يه پياز سوخاري يه قارچ سوخاري با.... اممم.... نوشابه کوکا.... دسرم ميخوام.

پيمان با خنده نگاهي به ناديا ميکنه و با سر موافقت ميکنه و به سمت قسمت سفارش ميره که ناديا سريع پشت سرش ميدوه و :

- شما چي ميخواين بخورين؟

- با خنده: چطور؟

ناديا سرش رو پايين ميگيره و زمزمه ميکنه: دلتون پيتزا نميخواد؟ مخلوط؟

پيمان هر چي سعي ميکنه واقعا نميتونه جلوي خنده شو بگيره. اين دختر واقعا هنوز خيلي بچه ست. به همون سادگي، با همون احساس دست نخورده کودکانه. سرش رو بلند ميکنه و نگاهش رو به چشماي ناديا ميدوزه و : اينم فکر خوبيه. يه پيتزا مخلوط ميگيرم با يه مرغ چهار تيکه با يه همبرگر يا هات داگ. ها؟

- چيز برگر.

ناديا به حالت دو از کنارش رد ميشه و به سمت ميز ميره و پيمان از پشت نگاهش ميکنه و ميخنده.

....

پيمان نگاهش رو بار ديگه به ناديا ميدوزه که مشغول خوردن ذرت و سالاده و تقريبا غذاهاش دست نخورده مونده. با لحني جدي و همچون پدري که ميخواد به دختر کوچولوش غذا بده، ذرت رو از دست ناديا ميگيره و ظرف سالاد رو هم از جلوش بر ميداره و مرغ رو ميگذاره.

ناديا با اخم دستش رو به سمت سالاد و ذرت دراز ميکنه که پيمان ظرف رو پس ميکشه و خطاب به ناديا: ناديا خانوم اول غذا بعد سالاد و ذرت. اينهمه غذا گرفتم بايد اول اينا رو بخوري. شام ميخواي بخوري نه عصرونه. غذات تموم شد اجازه داري اينا رو بخوري.

- اه خوب همه رو با هم ميخورم.

- نه. همين که گفتم. غذاتو بخور. وگرنه من غذام زودتر تموم شه سالاد و ذرت رو ميخورم و اصلا نمي رسه بهت.

ناديا با قهر ظرف غذا رو جلوش ميکشه و شروع به خوردن ميکنه و همزمان زمزمه ميکنه: حالا اگه با اون دختره هم اومده بودي از جلوش بر ميداشتي اينارو؟

پيمان لحظه اي گيج و متعجب دست از خوردن ميکشه و چشم ميدوزه به ناديا و زمزمه ميکنه: کي منظورته؟

- نميدونم کيه. يه بار بيشتر نديدمش. تو دفترتون. بي خيال. مهم نيست. به من چه. اما تو ذهنش به خودش ميگه تو که راست ميگي، به تو چه. اصلا هم برات مهم نيست. از اين سوالم اصلا قصد نداشتي بفهمي اون دختره رو هم ميبره رستوران و بيرون يا نه.

پيمان بدون منظور و با لبخندي آروم زمزمه ميکنه: کمند خيلي با تو فرق داره. تو هنوز تو يه عالم ديگه اي.

بعد تو ذهنش جمله اش رو ادامه ميده: تو يه کوچولوي شيطوني که دلت همه چي ميخواد و درست مثل بچه ها بايد چشم گذاشت تا غذاتو بخوري و ... تو يه دنيا شور و زندگي اي. با تو غذا خوردن يه مزه ديگه ميده. اما من و کمند وقتي با هم ميشينيم سر غذا فقط براي رفع تکليف و سير شدنه. ما هيجاني برا نوع غذا ، حتي مزه اش نداريم. تو آدم رو به هوس ميندازي. انقدر که شايد باورت نشه دلم ميخواست الان برم يه هات داگ هم سفارش بدم.

اما ناديا با حرف پيمان ناگهان خنده از لباش ميره و منظور پيمان رو کاملا چپه تو ذهنش تصور ميکنه و با غصه با خودش زمزمه ميکنه: هه پس اسمش کمند خانومه. آره ديگه خوب چرا تعارف ميکني بگو تو زيادي لوس و بچه اي. بگو ما ميريم رستوران آ اس پ ميشينيم پشت صندلي و با چاقو چنگال استيک ميخوريم و پيانو گوش ميديم و گاهي يه لبخند ميزنيم. اه اه. ولم کن بابا. به درک. حاضرم بميرم يا اصلا بهم بگي بچه دو ساله ام اما مجبور نشم يه همچين جايي برم غذا بخورم. کوفتم ميشه آقا جون. بعد بلند و با لحني تلخ رو به پيمان ادامه ميده:

- متنفرم برم بشينم تو يه رستوران مسخره و با چاقو چنگال غذا بخورم. تازه حق انتخابم هم فقط يه غذا باشه. غذا خوردن برا من يه تفريح لذت بخشه. هيچ جوره حاضر نيستم به خودم حرومش کنم.

- ناديا؟؟؟؟ ناديا خانوم؟؟؟

پيمان نگاهش رو به لبهاي ورچيده ناديا ميدوزه و دوباره نامش رو تکرار ميکنه و ادامه ميده:

- من اصلا منظورم اين نبود که اونجوري شام خوردن رو ترجيح ميدم. اتفاقا من کلي هم دارم لذت ميبرم از اين شامي که داريم ميخوريم.

ناديا پاسخي نميده و پيمان که از غم ناديا چيزي روش سنگيني ميکنه انگار، دستش رو به سمت صورت ناديا دراز ميکنه و آروم چونه اش رو ميگيره و سرش رو بالا مياره و نگاهش رو به چشماي سبز وحشي ميدوزه و با لبخند زمزمه ميکنه:

- ميدوني ناديا من و کيميا هيچوقت طعم لذيذ غذاها رو حس نميکنيم هميشه يه جورايي انگار رفع تکليف بکنيم. اما الان واقعا دارم از خوردن اين غذاها با تو لذت ميبرم. دارم مزه شون رو احساس ميکنم. من خوشحالم از اينکه با هم اينجاييم و با غذا خوردن و شيطوني هات داري همه اون حس هاي قشنگ و لذت بخش خودت رو به منم منتقل ميکني. باور کن ناديا. خوب ببينم حالا با يه هات داگ چطوري؟ يه دونه برم بگيرم؟

انگار حرفاي پيمان ناگهاني همه اون حس هاي بد و هر چيزي که ربطي به کمند و ناراحتي داشته باشه رو از وجودش ميبره و با خنده رو به پيمان سرش رو به علامت موافقت تکون ميده.

پيمان با خنده از ميز بلند ميشه و دقيقه اي بعد با سيني محتوي ساندويچ بر ميگرده و رو به ناديا:

- زود باش ببينم. تو که هنوز هيچ کدوم از غذاهاتو تموم نکردي. بدو ببينم. کلي پول دادم بالاشون . بايد تا ته غذات رو بخوري ها. تازه اگه نخوري از دسر هم خبري نيست.

....

ناديا آخرين قاشق بستنيش رو ميخوره و بعد با خنده دست روي دلش ميگذاره و رو به پيمان که با آرامش مشغول خوردن قهوه اشه ميکنه و : واي دارم ميترکم انقدر خوردم. همشم تقصير شماست.

پيمان با آرامش نگاهي به چهره کودکانه ناديا ميکنه و : برا اونم يه راه حل دارم. ميريم ته دنيا. يه کم قدم ميزنيم تا هضم شه اينايي که خورديم. چطوره؟

- عاليه. حرف نداره. فقط به مامان اينا يه زنگ بزنم چون الانا ميرسن يه وقت نگران ميشن.

- باشه مشکلي نيست.

چند ديقه بعد به سمت ماشين ناديا حرکت ميکنن که پيمان دستش رو مقابل ناديا دراز ميکنه و : کليد لطفا.

ناديا از خدا خواسته کليد رو به دست پيمان ميده و خودش در کمک راننده رو باز ميکنه و بالا ميپره و پيمان هم سوار ميشه و آروم به سمت شمال و پشت کوچه پس کوچه هاي فرشته ميره.

ناديا آروم چشماش رو ميبنده و با لذت عطر پيمان رو ميبلعه و با حس وجود پيمان ثانيه اي بعد به خوابي نيمه عميق ميره از آرامش پيمان هين رانندگي که درست به عکس خودش که هميشه عاشق سرعته، پيمان در آرامش کامل و به نرمي رانندگي ميکنه.

ثانيه اي بعد ناديا به روياي بودن با پيمان و يک شب در کنارش لحظه اي چشم هم گذاشتن و پيمان مست عطر وجود ناديا و اين آرامش کاملا متضاد با روحيه و وجود ناديا که تنها خوابي آروم باعثش شده، ميشه. نگاهش رو بي اراده به سمت صورت ناديا ميگردونه و با لبخند ثانيه اي به صورتش خيره ميشه و دستش رو آروم به سمت ضبط ميبره و بلافاصله بعد از روشن کردنش صداش رو کم ميکنه چراکه با روحيه ناديا قطعا گوش دادن به موسيقي اون هم در آرامش و آروم اصلا جور در نمياد و حدسش هم با لبخند روي لبش به يقين تبديل ميشه. صداي ابي توي ماشين ميپيچه و هر دو به خلسه اي عجيب فرو ميرن. هر کدوم تو روياي چند ديقه بودن و حس کردن ديگري با تمام وجود.

پيمان ماشين رو پارک ميکنه و سرش رو به سمت ناديا بر ميگردونه که چشماش هنوز بسته ست و به خواب آرومي رفته. خستگي از چهره اش ميباره. دلش نمياد بيدارش کنه. بعد از اونهمه درس گوش دادن و تکون نخوردن براي اين دختر که اگه دو ديقه يه جا بشينه کلافه ميشه بيش از اين هم نبايد انتظار داشت. صندليش رو کمي به عقب ميده و به حالت لم داده، نيمه بر ميگرده سمت ناديا و چشم ميدوزه به صورتش و با همه وجود از اينهمه نزديکي و صداي نفس هاي آروم ناديا لذت ميبره. احساس ميکنه ناديا کمي سردشه. آروم کتش رو از روي صندلي پشت بر ميداره و روي ناديا ميکشه. دستش رو ميبره به سمت گردن ناديا تا کت رو فيکس کنه که براي ثانيه اي دستش با پوست گردن دختر برخورد ميکنه و گرمايي ناگهاني تو وجودش ميپيچه. دستش خارج از کنترل و انگار منبع گرما جذبش کنه به سمت گونه دختر ميره که با تلاش تمام نيمه راه جلوش رو ميگيره و آروم ميگيرتش توي دست ديگه اش و به حالت مشت با دست ديگه نگهش ميداره و گيج نگاه خسته و کلافه اش رو دوباره به صورت ناديا ميدوزه.

ناريا گرماي ناگهاني و بوي گس دوست داشتني پيمان تو بيني اش ميپيچه و لبخندي گرم رو روي لبش مينشونه. کمي هوشيار ميشه اما حتي تکون هم نميخوره که مبادا اين خواب شيرين رو از دست بده. گويي روياي شيريني ميبينه که حتي با يه تکون فرو ميريزه. دستش رو جمع تر ميکنه و پاهاش رو آروم به سمت شکمش جمع ميکنه و از زير کت رو بالاتر ميکشه و تقريبا روي بينيش قرار ميده. ناخوداگاه نفس عميقي ميکشه تا اين گسي نزديک و خوشايند رو بيشتر داشته باشه و تکوني ميخوره.

پيمان با تکون ناديا لحظه اي دست و پاش رو گم ميکنه اما با ديدن چشماي بسته ناديا با آرامش سرش رو از روي صورت ناديا بر ميگردونه و خيره به شيشه جلو ميشه و دستاش رو به حالت دست به سينه جلوش ميگيره و ثانيه اي بعد کلافه آروم در ماشين رو باز ميکنه و پياده ميشه و به سمت پرتگاه که با فاصله تنها 10 قدم از ماشينه ميره و همزمان يه نگاهش هم به سمت ماشينه که مبادا کسي نزديک ماشين بشه. به کنار پرتگاه ميرسه و آروم سرش رو بر ميگردونه به پشت اونهمه نور و قوطي هاي کوچيک زير پا و چشم ميدوزه به ماشين. انگار نيرويي قوي نگاهش رو به اين سمت بر گردونده. اونهمه زيبايي و عظمت هميشگي دره شهر خاکستري بر خلاف هميشه حتي ذره اي تاب مقاومت در مقابل اين نور و گرماي تازه پيدا کرده رو نداره.

ناديا چشماشو آروم باز ميکنه و نگاهش رو به سمت راننده ميگردونه و صندلي خالي پيمان براي لحظه اي غم رو به چشماش مياره اما درست همون لحظه نگاهش به کت انداخته شده روش ميخوره و لبخند روي لبش ميشينه و زمزمه ميکنه: ميگم داشت حالم خراب ميشد نگو کت تو روم بود. واي چي ميشد ديگه کتت رو پست نميدادم؟ روتو کم کن بي جنبه. ديده سردته کتش رو انداخته روت ديگه دليل نميشه بخواي دنبال آستر بگردي. اوف تو هم کشتي منو. خوب لا اقل بذا تنم کنم يه کم گرماي تنش تو تنم بشينه. خجالت بکش. اي بابا من که هر چي ميگم تو ميگي يا رومو کم کنم يا خجالت بکشم. چه گيري کرديم ها. ميگم من وجدان نخوام کي رو بايد ببينم؟ بعد آروم با لبخند کت رو تنش ميکنه و همچون شيئي گرانبها با دو دست بغلش ميکنه. اوي داري چيکار ميکني؟ چرا کت پسره رو داري ميچلوني. چروک شد بابا. اي بابا خودش روم انداخته ميخواست فکر اينجاهاشم بکنه دلم ميخواد سفت بغل بگيرمش. برامم مهم نيست چروک بشه يا نه. نفس عميق ديگه اي ميکشه و در رو باز ميکنه.

پيمان شايد پنج دقيقه يا ده دقيقه خيره به ماشين چشم ميدوزه تا در باز و اندام ناديا از دور تو ديدش قرار ميگيره. ناخوداگاه لبخندي شيرين لبش رو پر ميکنه. ناديا در حاليکه کت رو به خودش پيچيده به سمتش مياد و پيمان با ديدن کت نگاه پر حسرتش رو به ناديا ميدوزه و با خودش زمزمه ميکنه چي ميشد ميتونستم کتم رو همين الان که پر از تو ست ازت بگيرم. داري باهام چيکار ميکني دختر؟ شدم مثل پسر بچه هاي عاشق و مستاصل. ببين به چه روزي انداختيم.

ناديا با خنده اي سرخوش چشم ميدوزه به پيمان و چند قدم مونده به پيمان با صداي بلند:

- ببينم نکنه اين دره خاکستري رو از اين پشتتون جمع کردن که اينجور محو ماشين شده نگاهتون؟ ميگم دره و شهر اون طرفه ها.

پيمان خندان و بي خيال اينکه ممکنه دستش براي ناديا رو شده باشه رو به ناديا زمزمه ميکنه: از کجا معلوم؟ شايدم واقعا ته دنيا اينوري شده و يه دره نوراني اين سمت درست شده.

ناديا تو دلش از خوشي اينکه شايد منظور پيمان از اين دره نوراني و ته دنيا خودش باشه، ميلرزه و نگاه گرمش رو براي لحظه اي به پيمان ميدوزه و بعد آروم از کنار پيمان رد ميشه و لبه پرتگاه ميشينه و چشم ميدوزه به دور ترين نقطه نوراني شهر. به اونهمه ساختمون هاي سر به آسمون کشيده که تنها مثل قوطي هاي کوچيکي از اين بالا ديده ميشن، چشم ميدوزه و کم کم نگاهش تو شهر نوراني گم ميشه و از ذهنش جدا ميشه. بعد آروم روي زمين ميشينه و پاهاش رو آويزون ميکنه و براي ثانيه اي نگاهش رو به سمت پيمان ميگردونه.

ناديا انگار با نگاه ميخواد پيمانم به نشستن دعوت کنه. پيمان آروم جلو مياد و با فاصله کمي از ناديا و بدون نگاه کردن به شلوار اتو کشيده سرمه ايش و بدون اينکه بخواد حتي يه ثانيه فکر کنه اگر کمند بود الان دو تا زير انداز کوچيک مياورد تا زيرشون بذارن و کثيف نشن، روي زمين ميشينه. اول با حالتي ناراحت و سيخ. اما وقتي نگاه خندان و گرم ناديا رو روي خودش ثابت ميبينه کم کم اون رو هم فراموش ميکنه و بي خيال و راحت روي زمين ميشينه تا به ناديا نزديک تر بشه. طعم اين خاکي بودن رو آروم آروم مزه ميکنه و نگاهش رو براي هزارمين بار و با تلاش از صورت ناديا به سمت منظره مقابل ميگردونه و ناخوداگاه جهت نگاه ناديا رو دنبال ميکنه اما به جايي نميرسه. بر ميگرده تا صورتش رو نگاه کنه و بعد آروم آروم نگاهش رو بگردونه به سمت دره تا نگاه ناديا رو دقيق رد يابي کنه که قطره اشکي گرم رو روي گونه ناديا ميبينه. قطره اشکي سمج که آروم آروم به سمت پايين حرکت ميکنه اما ناديا انگار حتي احساسش هم نميکنه. ناخوداگاه غم بزرگي از غم دختر تو قلبش ميشينه و نگاهش رو ميدوزه به ناديا. دلش ميخواد بفهمه اين اشک چيه؟ اونم از گونه دختر هميشه شاد و سرخوش و آزاد. اما ناديا انگار تو يه دنياي ديگه ست.

کم کم قطره اشکها با سرعت بيشتر از هم سبقت ميگيرن و پايين فرو ميريزن. دست پيمان چندين بار تکون ميخوره تا به سمت صورت دختر بره و اشک روي گونه اش رو پاک کنه. اما با تلاش جلوش رو ميگيره و در نهايت مغلوب دل و قلب نا آرومش ميشه و فاصله اش با ناديا کم و کمتر ميشه و درست با فاصله يه دست با پاي ناديا قرار ميگيره و دستش آروم به سمت شونه ناديا ميره و از پشت در بر ميگيرتش.

ناديا که گرماي پناه دهنده مطمئني رو حس ميکنه با تموم وجود خودش رو به سمت دست پيمان ميکشه و چسبيده به پاي پيمان ، سرش رو آروم روي شونه پيمان قرار ميده و نگاهش رو باز ميدوزه به دره و منظره مقابلش و اشکهاش همچنان ميبارن.

پيمان آروم آروم بازوي ناديا رو نوازش ميکنه و بعد از چند ديقه زمزمه ميکنه:

- ناديا خانوم؟ خوبي؟

ناديا تنها سرش رو تکون ميده.

- نميخواي باهام حرف بزني؟

- گريه خوشحاليه. امشب بهم خيلي خوش گذشت.

پيمان دستش رو آروم از دور شونه ناديا بر ميداره و لبخند زنان نگاهش رو به چشماش ميدوزه و زمزمه ميکنه: پس ديگه نبايد گريه کني که. بايد بخندي.

ناديا احساس ميکنه گفتن يه حقيقت رو به پيمان بدهکاره. سرش رو کج ميکنه و نگاهش با نگاه پيمان گره ميخوره. تلاشي براي پس زدن نگاهش نميکنه. تنها زمزمه ميکنه:

- اين اولين باري بود که يه دوست دعوتم ميکرد به شام. دوستي که من مهمونش بودم. دُنگي در کار نبود. خوشحاليم بابت حس اين دعوت بود. اونم از يه دوست خوب. ميتونم دوست خودم بدونمتون؟

پيمان با لبخند سرش رو تکون ميده و زمزمه ميکنه:

- چرا که نه. مگه همه دوستا چطوري هستن که ما نباشيم. خوشحالم ميشم. پس حالا که دوستمي اشکاتو پاک کن خانوم کوچولو که دلم ميگيره.

ناديا ناگهان اخمش تو هم ميره و با لحني رنجيده خطاب به پيمان: من کوچولو نيستم.

- به نظر من که شما فقط ميتوني يه خانوم کوچولوي خندون و شاد و پر انرژي باشي. حالا ببينم ميخواي بريم يه کم بدوييم تا اين غذاها هضم بشه؟ چون اينجوري بخواي بشيني تا فردا هم چيزي هضم نميشه ها.

ناديا با خنده و ناگهاني از روي زمين خيز بر ميداره و همه غم و غصه اي که تو دلش سنگيني کرده بود مثل باد ميره و با لبخند دستش رو به سمت پيمان دراز ميکنه.

پيمان براي يه لحظه چشم ميدوزه به دست ناديا و بعد تصميم ميگيره به چيزي جز لذت بردن از کنار ناديا بودن فکر نکنه، دست ناديا رو آروم ميگيره و از روي زمين بلند ميشه و با خنده ازش تشکر ميکنه و با خودش کلنجار ميره تا دست ناديا رو ول کنه. ثانيه اي بعد به احساسش پيروز و دستش رو شل ميکنه تا از دست گرم ناديا بيرون بياره که ناديا همچون شيئي گرانبها دست پيمان رو ميچسبه.

ناديا با خودش زمزمه ميکنه نه پيمان. امشب نه. امشب ميخوام از همه حس هاي قشنگي که از با تو و کنار تو بودن ميتونم به دست بيارم، لذت ببرم. ميخوام همه شون رو مزه کنم. ميخوام دستامو محکم بگيري تا اينهمه تنهايي هام رو پر کني. حتي براي چند ديقه. امشب ميخوام فقط تو باشي و تو و تو. امشب همه قانوناي دنيا رو زير پا ميذاريم با هم.

ناديا جمله آخر تو ذهنش رو دوباره و اين بار بلند تکرار ميکنه: ميشه امشب همه قانوناي دنيا رو زير پا بذاريم؟

پيمان ثانيه اي گيج نگاهش رو به ناديا ميدوزه و از حرکت مي ايسته. چيزي تو نگاه ناديا حرارتش رو بالا ميبره. گرماي بدنش به بالاترين حد ممکن ميرسه و مغزش سريع شروع به کار کردن و در نهايت فرمان دادن ميکنه. فرماني قوي که با تمام تمايلش براي زير پا گذاشتنش، تسليمش ميشه و سريع دست ناديا رو از دستش جدا ميکنه و با حالي عجيب زمزمه ميکنه نه ناديا. نه.

ناديا لجوجانه دست پيمان رو دوباره و اين بار محکم تر ميگيره و نگاهش رو به چشماش ميدوزه و کلامي که از دهنش خارج ميشه تنها يک چرا ست.

- چرا؟؟؟؟؟؟؟

- قاون ها براي اين وضع شدن که بهشون احترام بگذاريم، اين وظيفه ماست. پس چرا نداره. بايد بهشون عمل کنيم.

- اما بعضي قانون ها دست و پا گيرن، بعضي ها عمرشون خيلي وقته سر اومده. بايد شکستشون. اگه با تغييرات جلو نريم ميشيم همين جهان سومي اي که الان هستيم. پس بايد اين قانون هاي دست و پا گير و زير پا گذاشت.

چيزي تو ذهن پيمان بدترين فکر ها رو در مورد خواسته ناديا و قوانيني که اصرار به زير پا گذاشتنشون داره، ميکنه. حسي که ناخوداگاه اخم عميق و جديت هميشگي پيمان رو روي صورتش بر ميگردونه و دوباره سخت ميشه. در جواب ناديا تنها لحظه اي نگاهش ميکنه و بعد دستش رو دوباره از دست ناديا بيرون ميکشه و زمزمه ميکنه:

- اين چيزايي که تو ميگي فقط قانون نيستن. براي من جزئي از اعتقاداتم هستن. نميتونم زير پا بگذارمشون. ميفهمي؟

ناديا با عصبانيت دوباره دستش رو به سمت پيمان دراز مکينه که پيمان سريع دستش رو توي جيب شلوارش ميکنه و دوباره و اين بار با تحکم بيشتري زمزمه ميکنه: تو ميفهمي حرفمو. مگه نه؟

- نه... نه.... نه.... نميفهمم و نميخوامم بفهمم. بعد با قدمهاي عصبي و دلخور از پيمان دور ميشه. اين قهر کودکانه اش تنها ثانيه اي به درازا ميکشه و بعد در حاليکه محکم کت پيمان رو به خودش فشار ميده با خودش زمزمه ميکنه نه پيمان. نميذارم خوشي امشبم رو ازم بگيري. امشب بايد مال من باشي. باشه گرماي دستاتو نميخوام. گرماي آغوش امنت رو نميخوام. شونه هات رو براي آروم گرفتن نميخوام اما ميخوام دنياي من رو امشب تجربه کني. بهت قول ميدم لذت ببري. کاري ميکنم که هيچوقت امشب رو فراموش نکني. نگاهت با من و دلمه اما خودت نميخواي باشي، اون عقل و مغز و منطقت پسم ميزنه. مطمئنم ميتونم يه روزي همه اينا رو مال خودم کنم. من ناديام. همون ناديايي که کار براش نشد نداره. من کوه رو رو کوه ميگذارم. کاري ميکنم امشب خودت دستمو دوباره بگيري و اون گرما رو بهم هديه کني. بعد لبخندي عميق روي صورتش ميشينه و ناگهان مي ايسته و به پشت بر ميگرده و نگاه خندانش رو به صورت گرفته و فکر مشغول پيمان ميدوزه که آروم آروم داره قدم ميزنه:

- ببينم يه خواهشي ازتون بکنم حرفم رو زمين نمي ندازين؟

- بستگي داره.

- اِ...... اينجوري که نميشه. بايد قول بدين قبول کنين.

پيمان مستاصل به ناديا چشم ميدوزه و زمزمه ميکنه: گفتم که نميشه ناديا. شبمون رو با اين حرفا خراب نکن.

- ناديا با لبخند: اگه قول بدم به اعتقاداتتون اصلا کار نداشته باشه خواسته ام چي؟

- مطمئني؟

- حرف من حرف. سرش رو کمي کج ميکنه و با لبخند نگاهش رو دوباره به پيمان ميدوزه و : پس قبول؟؟؟؟

- با لبخند: قبول شيطون خانوم. بعد با خودش زمزمه ميکنه مگه من ميتونم با اون نگاهت که دنيامو آتيش ميزنه قبول نکنم؟ تو جون بخواه. حرف ناديا افکارش رو پاره ميکنه

- از رو لبه جدول بايد راه بياين. اون جوب. من از لبه اينور جوب راه ميام و شما از لبه اون طرفش. هر کي زودتر به ته رسيد برنده ست. اگه من بردم (ثانيه اي تو ذهنش فکر ميکنه. ميدونم من ميبرم. حالا وقتشه چيزي که آرزومه ازش بخوام. يه هفته بودن باهاش. يه هفته هر طرف رو که نگا کردم ببينمش و صداشو بشنوم. با صداش به خواب برم و وقتي چشم باز ميکنم ببينمش. باهاش کنار ساحل قدم بزنم. دستامون تو دست هم بگيريم و پاهامون رو تو شن ها فرو کنيم و آب پاهامون رو قلقلک بده.) لبخند رو لبش مياد و ادامه ميده: بايد يه مسافرت بريم شمال.

نگاه پيمان ناگهان آنچنان رنگ پريده ميشه که ناديا هُل ميکنه و بعد تازه ميفهمه چه حرف احمقانه اي زده و قبل از اينکه پيمان همه چيز رو خراب کنه با خنده دستش رو بالا مياره به حالت تسليم نگه ميداره و ميگه: آقا تسليم تسليم منظورم دسته جمعي بود. با آريانا و ماني و اممم... دوست شما. کمند خانوم.

پيمان نفسش رو آروم بيرون ميده و بعد با ديدن چهره تو هم رفته ناديا بعد از بيان اجباري اسم کمند خنده اش ميگيره و زمزمه ميکنه:

- اتفاقا کمند هم همين جا با من مسابقه البته دو داده بود چند وقت پيش ها و از بد روزگار من باختم و بازم از قضا اونم شرطش سفر شمال بود.

ناديا ناگهان تلخ ميشه و با اخم نگاهش رو به پيمان ميدوزه و تو دلش زمزمه ميکنه عوضي انگار اعتقاداتش فقط برا منه. با کمند خانوم تنهايي برن شمال نه ايرادي داره نه اخم تخم. بعد بلند و طلبکارانه رو به پيمان: ببينم اونوقت با کمند خانوم برين شمال بريد برا اعتقاداتتون اتفاقي نمي افته؟

نگاه پيمان لحظه اي متعجب روي ناديا خيره ميمونه و ناديا تازه ميفهمه که چي گفته و منطقش شروع ميکنه به بازخواستش: ناديا باز فکر نکرده دهنت رو باز کردي تو؟ حقته الان بگه به تو چه. خجالتم خوب چيزيه. الان پسره چه فکري ميکنه راجع بهت؟ ها؟ خوب چيکار کنم. انقدر ادا اطفار مفت مياد مثه دخترا که آدم شاکي ميشه. اه. يکي نيست بگه اصلا به فرض من يه غلطي هم خواستم بکنم تو که پسري ترس و خطري هم برات نداره چيه ادا اين بچه مثبت ها رو در مياري.

کلام پيمان افکار ناديا رو از هم ميپاشه:

- منم که نرفتم باهاش که شما اينجور عصباني شدي خانوم گل.

خانوم گل.... خانوم گل.... مدام اين کلمه تو ذهن ناديا تکرار ميشه و دلش از خوشي ميلرزه. تا به حال کسي خانوم گل اونم با اين لحن صداش نکرده. دلش ميخواست ميتونست ازش بخواد تا يه بار ديگه، فقط يه بار ديگه با اين اسم صداش کنه.

چشماي ناديا ميخنده و نگاهش گرم ميشه و پيمان از اينهمه خنده و گرما دلش ميلرزه. ديگه از به کار بردن لفظ خانوم گل ناراحت و پشيمون نيست. ارزش ديدن اين حس قشنگ رو داشت. چشم ميدوزه بهش و ميگه:

- خوب حالا اگه من بردم چي؟

- هر شرطي بذارين قبوله. البته به شرطي که شرط منم قبول باشه. در ضمن من فقط به حرف بسنده نميکنم و بايد عمل کنين ها. از الان گفته باشم. من مثه کمند خانوم، ساکت نميشينم ها. انقدر غر ميزنم تا مجبور شين باختتون رو بدين.

- پيمان با خنده ادامه ميده قبول ولي شرط من اينه که اگه من بردم اين ترم کل واحدها رو بي تقلب بايد پاس کني. چطوره؟

ناديا جيغ جيغ ميکنه: نه.... نه.... اصلا قبول نيست. اين که نشد شرط. من مخالفم. نه....

- آي آي..... قرار نشد زير قولت بزني ناديا خانوم. من شرط شما رو قبول کردم شما هم شرط منو قبول ميکنيد.

- ناديا به قهقهه ميخنده: اصلا مهم نيست. چون از الان من بردم. اوه من استاد از رو جدول دوييدنم. خوب بياين وايسين شروع کنيم.

ناديا شروع به شمردن ميکنه و هنوز سه رو نگفته شروع به راه رفتن روي لبه جدول ميکنه. کمي که از پيمان فاصله ميگيره و خيالش راحت ميشه که برنده ميشه بر ميگرده به پشت و شروع ميکنه به تماشاي پيمان.

پيمان با بدبختي و خيس عرق از خجالت راه رفتن با اون بلوز و شلوار مردونه اونم به اون شکل از روي جدول آروم پاش رو ميگذاره پايين و دستاش رو بالا ميبره و رو به ناديا:

- من باختم رو قبول ميکنم. بيا پاييين از رو زمين بريم.

- ناديا با تحکم رو به پيمان: برگردين بالا. شما به من قول دادين. بايد تا ته مسير رو از رو جدول بياين.

- ناديا خواهش ميکنم. زشته. من با اين لباس و قد و قواره زشته. مردم چي ميگن؟

- به مردم چه؟ زود باشين. به هيچکس و هيچ چيز فکر نکنيد. نميدونيد چه لذتي داره. خواهش ميکنم يه امشب مثل من باشين. بعد عقب گرد ميکنه و کنار پيمان روي جدول مي ايسته و پيمان دوباره روي جدول ميره و ابتدا با همون حس بد و کم کم با خنده ها و جيغ و هيجان هاي از ته دل ناديا همه چيز رو فراموش ميکنه. انگار فقط خودش و ناديا تو اون کره خاکي باشن. با لذت قدم هاش رو تند تر ميکنه و از ته دل پا به پاي ناديا ميخنده و گاهي دستاش رو باز ميکنه تا تعادل از دست رفته اش رو به دست بياره.

ناديا غرق خوشي نگاهش به عقب بر ميگرده و ناگهاني فرياد ميزنه: پيمان دستاتو باز کن. دستات. افتادي.

پيمان اما با شنيدن اسمش از زبون ناديا و اون هم براي اولين بار و بدون هيچ فعل جمعي، اونقدر غرق خوشي ميشه که راه رفتن رو به کل فراموش ميکنه و نگاه گرمش رو به صورت ناديا ميدوزه.

زمان متوقف ميشه. ناديا زير نگاه پيمان ذوب ميشه. فاصله بينشون تنها يه جوي 30 سانتيه.

پيمان خودش رو جمع و جور ميکنه و راه مي افته به سمت ناديا. اما ناديا همچنان خيره پيمان. پيمان نزديک و نزديکتر ميشه و تقريبا کنار ناديا اونطرف جوي قرار ميگيره . بوي گس پيمان توي بيني اش ميپيچه و ضربان قلبش تند تر و تند تر ميشه. نفس عميقي ميکشه تا همه وجودش رو پر از پيمان کنه. ناگهان تعادلش رو از دست ميده و دستاش رو باز ميکنه اما پاش سست تر از اونه که بخواد اين تعادل رو حفظ کنه. تو آخرين لحظه دستاي گرم پيمان دست باز شده اش رو ميگيره و همزمان تعادل هر دو شون رو درست ميکنه. ناديا محکم دست پيمان رو ميگيره و تا پايان مسير دو نگاه در هم گره ميخوره و گرماشون رو با دستهاشون به هم هديه ميکنن.

پيمان دست نرم ناديا تو دستش، بهش آرامش ميده. کم کم فشار دستش رو بيشتر و بيشتر ميکنه. گويي وجود بخ زده اش تنها با همين منبع گرما ميگيره.

بالاخره به پايان مسير ميرسند و هر دو همزمان از روي جدول پايين ميرند و همچنان دست در دست و تو سکوت لذت بخش مسير رو ادامه ميدن. صداي باد تنها صداييه که گاه گاهي اين سکوت پر از آرامش رو ميشکنه و ثانيه اي بعد دوباره همه جا تو سکوت و تاريکي فرو ميره.

پيمان آروم زمزمه ميکنه: هنوزم سردته؟ چرا دستات انقدر يخه؟

ناديا تنها نگاهش ميکنه و بعد زمزمه ميکنه: کتتون رو هم دادين به من خودتون سردتونه حتما. ببخشيد.

پيمان با خنده و نرم ادامه ميده: دختر خوب من ازت ميپرسم چرا دستات انقدر سرده تو در مورد کتم حرف ميزني؟ من سردم نيست. اما مثل اينکه فايده چنداني هم نداشته کتم چون هنوزم سردي.

ناديا با لبخندي آروم زمزمه ميکنه: من هميشه دستام سرده. کم خوني دارم. ولي تنم گرمه گرمه. نگران نباشين.

پيمان آروم دست ناديا رو با دست خودش ميبره توي جيب شلوارش و ناديا گر ميگيره از اينهمه نزديکي. از اينهمه حواس پيمان و محبتش. کمي خودش رو به پيمان نزديکتر ميکنه و دست پيمان رو محکم تر ميگيره که صداي پيمان از فکر درش مياره

- رفتي دکتر؟

- ها؟؟؟؟؟؟؟ برا چي؟؟؟؟

- حواست کجاست بچه جون! برا کم خونيت ديگه.

- آها... نه. ارثيه. مامانمم داره.

- خوب بايد درمانش کني. اين اصلا خوب نيست پشت گوش بندازيش. بايد بري دکتر بهت دارو بده تا به مرور حل بشه مشکلت.

ناگهان نگاه ناديا غمگين ميشه و ادامه ميده: از تنهايي دکتر رفتن خوشم نمياد. يه حس بدي بهم دست ميده. برا همين بي خيال دکتر رفتنم هميشه.

پيمان بي خبر از همه جا و با لحني پر تحکم که از نگرانيش سرچشمه ميگيره حرف ناديا رو قطع ميکنه و نگاهش رو به سمتش ميگردونه و : مجبور نيستي تنهايي بري. با مامانت برو. دستات خيلي سرده. کم خونيت بايد خيلي زياد باشه. شوخي نيست.

ناديا با اخمي عميق و لجوجانه بُراق ميشه تو صورت پيمان و : اما مامانه من خيلي گرفتاره. وقت با من جايي رفتن نداره. دائم مشغوله کاره و دفترشون. من اگه بخوام برم دکتر خودم بايد تنهايي برم. منم بميرمم تنهايي نميرم. ديگه تمومش کن. ناخداگاه هر دو دستش به حالت مشت در مياد و قدمهاش تند تر.

پيمان آروم دست مشت شده ناديا رو توي جيبش باز ميکنه و با خنده زمزمه ميکنه: ببينم نکنه ميخواي همه حرصت رو سر جيب من خالي کني و جيبم رو پاره کني که اينجور مشت کردي دستاتو. اين جيب شلواره. به زور دست جفتمون توش جا شده حالا مشت ميکني دستت رو؟ خيله خوب اخماتو باز کن. اصلا حالا که تنهايي دوست نداري بري دکتر به کمند ميگم يه روز تو اين هفته برات يه وقت بگيره با اون بري دکتر.

ناديا از حرف پيمان همچون آتشفشان فوران ميکنه و با حرص دستش رو از جيب پيمان بيرون مياره و نگاه خشمگينش رو براي ثانيه اي به چشماي پيمان ميدوزه و بعد قدمهاش رو تند ميکنه و به سمت ماشين ميره و در همون حال بلند خطاب به پيمان: خيلي ديره ديگه. زود بياين. من خسته ام ميخوام برم خونه. همزمان تو ذهنش تمام مسير تا ماشين رو زير لب غر ميزنه و عوضي. بازم کمند. کمند کمند. اه. از هر چهار کلمه حرفي که ميزنه سه تاش کمنده. نکرد بگه خودم باهات ميام بري دکتر. وايساده ميگم کمند برات وقت بگيره با اون بري. ميخوام صد سال سياه با اون جايي نرم. ها؟ چته افسار پاره کردي؟ حرف بدي نزد. کلي هم بهت لطف کرد. اصلا با تو چه صنمي داره که بخواد بياد باهات دکتر؟ زنشي؟ خواهرشي؟ مادرشي؟ خودتو جمع کن. والا اينم از آقاييش بود که ديد تنها دوست نداري بري يکي باهات بياد. بخوره تو سرش اين آقايي. ديدي آخرش گند زد به همه خوشي امشبم؟

- ناديا؟؟؟؟؟ ناديا؟؟؟؟؟ پيمان دو قدم بلند بر ميداره و خودش رو به کنار ناديا ميرسونه و دستش رو از پشت ميگيره و با حرکتي سريع به سمت خودش بر ميگردونتش و نگاه جدي و خشمگينش رو به ناديا ميدوزه و دهن باز ميکنه:

- اين رفتاراي بچه گانه چيه از خودت در مياري؟ چي بهت گفتم که اينجور از کوره در رفتي؟

(هه حالا تحويل بگير ناديا خانوم. جرات داري دهن باز کن بگو چته. بگو ديگه. حالا گندي که بالا آوردي رو درست کن.) ناديا با خجالت سرش رو پايين ميندازه و نگاهش رو از صورت مصمم پيمان ميگيره و زير لب زمزمه ميکنه:

- ببخشيد. منظوري نداشتم.

پيمان با جديت سر ناديا رو دوباره بلند ميکنه و چشم ميدوزه به چشماش و تکرار ميکنه:

- چرا پس اين رفتار بچه گانه رو کردي؟من معذرت خواهي نميخوام ازت. دليل ميخوام. حرف بدي زدم؟

ناديا با نگاهي غمگين و شکست خورده زمزمه ميکنه:

- نه. بهم لطف کردين که خواستين کمکم کنين اما انتظار نداشتم بخواين کمند .... کمند....

پيمان با حرف ناديا و بغض تو صداش تا ته خط رو ميفهمه اما برا جلوگيري از دامن زدن به اين حس ناديا با لحني جدي ادامه ميده:

- چرا انتظار نداشتي؟ تو گفتي تنها دوست نداري بري دکتر گفتم با کمند بري. تنها کسي که ميشناسم و دختره و ميتونه باهات بياد کمنده. بعد بدون اينکه به ناديا مهلتي براي حرفي بده در ماشين رو باز و ادامه ميده: سوار شو بريم که خوب استراحت کني تا فردا بشيني سر تحقيق و تا چهار شنبه يه تحقيق کامل و عالي تحويلم بدي.

ناديا سوار ميشه و پيمان آروم به سمت خونه ناديا ميره. ترجيح ميده چشماشو ببنده تا به اين شکل غصه تو نگاهش رو از نگاه تيز بين پيمان مخفي کنه. نگاه پيمان انقدر تيز بود که ميتونست همه چيز رو از تو چشماش بخونه و حالا ديگه ناديا نميخواست که پيمان چيزي رو ازش بخونه. نميخواست جلوش خورد بشه چون جلوي پيمان بايد محکم واي ميستاد و تا ته خط سر بلند ميرفت. پيمان مطمئن باش من نه شکست ميخورم نه ميذارم از نگاهم وابستگيم رو بفهمي. نميذارم بفهمي با نفسات دارم نفس ميکشم. چون ميدونم باورت نميشه تو چند ماه کسي بتونه اينجور عاشق بشه. نميذارم به عشقم بخندي و بگي بچه ام. عشقت انقدر برام مقدسه که نذارم حتي خودت بهش بخندي. نفس بلندش رو از سينه بيرون ميده.

پيمان نيم نگاهي به چهره ناديا با چشماي بسته ميندازه و زمزمه ميکنه:

- خيلي بهش فکر نکن.

ناديا جوابي نميده. اما پيمان تو دلش از درد ديوونه ميشه و با خودش زمزمه ميکنه: منو ببخش ناديا. منو ببخش که اونجوري که تو ميخواي نميکنم. منو ببخش که دوستي رو در حقت تموم نميکنم. ببخش که نمي تونم بيشتر از اين باهات راه بيام. خيلي زوده ناديا. عشق، عقل و منطق رو نمي شناسه اما براي اينکه يه روز پشيموني سراغت نياد و عشق رو کمرنگ و از هم بپاشه بايد قبل عاشق شدن عاقل بود. بايد چشماتو ببندي و با عقلت بري جلو. تا يه جايي بايد عقلت بهت حکم کنه و عشقت رو بسنجه. بعد از اون ميتوني بدون عقلت بري جلو اما حالا خيلي زوده عزيزم. هر دو مون فرصت ميخوايم. تو فرصتي براي بزرگ شدن و من فرصتي برا شناخت تو. ناديا دوستت دارم اما نميدونم اين عشقه يا بچگي ها و شور و شوق و شيطنتات که جذبم کرده. نميدونم هميشه ميتونم اين اخلاقاتو تحمل کنم يا برام خسته کننده ميشه. نميدونم بايد از روي زمين صاف راه رفت يا از روي جدول. نميدونم ميتونيم اين تعادل رو داشته باشيم هر دو که به موقع اش از رو زمين صاف راه بريم و لذت ببريم و به موقع اش هم از روي جدول کنار خيابون. تو اين چيزا رو نمي بيني اما من به اقتضاي سن و سالم و يه عمر با عقل زندگي کردن اين چيزا رو خيلي شفاف ميبينم. درکم کن ناديا. بذار يه کم بگذره. خيلي زوده برا هر وابستگي اي. نميخوام بهت ضربه بزنم.

- پيمان ناگهان ياد شرطشون مي افته و با صدايي خندان و کمي بلند که چشماي بسته ناديا رو باز و از اين حال و هوا درش بياره ميگه: خوب خوب ناديا خانوم پاشو ببينم. الان چه وقته خوابه. بيا تکليف اين شرطمون رو معلوم کنيم. کي برد کي باخت؟

- ناديا با خنده و ناگهاني چشماش رو باز ميکنه و دوباره همون نادياي سرخوش ميشه و بلند ميگه: خوب معلومه من بردم؟

- آي آي آي. تقلب؟؟؟؟؟ نداشتيم ها. ميدوني که من مچت رو ميگيرم. هر دو مون با هم رسيديم آخر خط. يادته که؟

- تو ذهنش زمزمه ميکنه مگه ميشه يادم نباشه؟ تا عمر دارم يادم ميمونه. ثانيه به ثانيه اش. بعد با صداي بلند و با حرص رو به پيمان: خوب آره ولي اينجوري که نميشه. قبول کن من فقط برانکه به شما کمک کنم برگشتم عقب وگرنه من برنده ميشدم.

- خوب حالا که در هر حال هر دو با هم رسيديم. دو راه بيشتر نيست يا اصلا بي خيال هر دو تا شرط ميشيم يا اينکه هر دو مون برنده ميشيم و درنتيجه شرط هر دومون بايد عملي بشه. و با لبخند ادامه ميده: حق انتخابم ميدم به تو که خيلي حرص نخوري خانوم خانوما. خوب حالا چي؟

- ناديا که ميدونه با جيغ جيغ و جنجال به نتيجه اي نمي رسه و جز اين دو راه راه سومي نيست به فکر فرو ميره. از طرفي دلش هواي سفر رو داره و از طرفي ناله امتحان دادن بدون تقلب اونم وقتي ترم داره تموم ميشه و آخر آذره و يعني تقريبا هيچ فرصتي برا درس خوندن نداري. خيلي با خودش کلنجار ميره. هر چي به اين دل ديوونه ميگه کوتا بيا، کوتاه بيا نيست. ساز خودش رو ميزنه و گوششم بدهکار احدي نيست.

- پيمان نگاه موشکاف و خندانش رو به ناديا ميدوزه و ميتونه حدس بزنه که سر بد دوراهي اي مونده. اميدواره که راه دوم رو انتخاب کنه و بالاخره پيمان بتونه ناديا رو از اين راه غلطش بکشه بيرون و از طرف ديگه فرصتي براي بيشتر بودن در کنار ناديا و کنار دريا و آرامشش رو بدست بياره.

- درست زمانيکه تصميم ميگيره بي خيال دلش و همه چيز بشه و کلا قيد هر دو تا شرط رو بزنه نگاهش روي صورت پيمان بالا ميره و دلش تو يه لحظه و تنها با يه نگاه گرم پيمان، رو همه تصميم هاي ناديا خط ميکشه و بدونه توجه به ناديا دهن باز ميکنه و قبول ميکنه اون امتحانا رو بي تقلب بده و پيمان شمال ببرتش.

- پيمان ميخنده و سرعتش رو بيشتر ميکنه تا خوشحاليش رو پنهان کنه و ناديا با حرص سرش رو به سمت پنجره بر ميگردونه و هر چي فحش بلده به اين دل ديوونه اش ميده که تو همچين هچلي انداختتش.

- پيمان مقابل خونه ناديا ماشين رو پارک ميکنه و رو به ناديا: متاسفم اگه امروز خيلي اذيتت کردم، اگه بهت بد گذشت، اگه حرفي زدم يا کاري کردم که ناراحت شدي. ولي بدون دوستاي خوب دوستايي اند که از هم به اين آسوني ها دلگير نميشم و زود بدي هاي همديگه رو فراموش ميکنن و فقط خوبي هاي همديگه رو تو ذهنشون ثبت ميکنن.

- ناديا با تمام تلاش لبخندي محو ميزنه و : ممنون خيلي خوش گذشت. شب خوبي بود.

- پيمان کليد ناديا رو مقابلش ميگيره و در رو ميبنده. ناديا تازه به ياد مياره که پيمان ماشينش توي دفتر ماني مونده و اين موقع شب بايد بدونه ماشين بره خونه. با لحني که سعي ميکنه طوفان درونش رو نشون نده رو به پيمان: بياين سوار شين ميبرمتون ماشينتون رو بر دارين.

- پيمان با لبخند: نه ممنون. يه کم پياده روي ميخوام بکنم. خيلي دور نيست خونه ام از اينجا. شما برين تو. هوا هم کمي سرده سرما ميخورين.

- ناديا جايي براي اصرار بيشتر نميبينه و خداحافظي کوتاهي ميکنه و داخل ميره و در رو ميبنده.

- پيمان قدم زنون با دنيايي پر از فکر و خيال شروع به رفتن ميکنه و ناگهان با خودش زمزمه ميکنه: اه ديدي؟؟؟ کتت رو هم نگرفتي ازش آخر. چه دلي خوش کرده بودم به اين کت. هي روزگار. نفس عميقي ميکشه و با لبخند و فکري پر از ناديا دور و دور تر ميشه.

- سلامي به پدر که روي کاناپه در حال نگاه کردن اخباريه که باز چون مهموني بوده نتونسته با دقت قرقره کنه و حالا بايد اين وظيفه رو حتما به انجام برسونه، ميکنه و پاسخي در حد تکون دادنه سر و هيس گفتن که يعني دارم اخبار گوش ميدم حواسم رو پرت نکن ميشنوه و از پله ها بالا و به سمت اتاقش ميره. بين راه در اتاق مامان رو آروم باز ميکنه و سرک ميکشه و طبق معمول مامان مثلا خوابه و توي تخت چشماش رو بسته. پاورچين مياد از اتاق بيرون بره که مامان زمزمه ميکنه من بيدارم. لبخندي شيرين روي صورت مامان ميپاشه و ناخوداگاه با ياداوري اخلاق مامان که انگار هميشه بيداره و هر ساعتي از شبانه روز هم وارد اتاقش بشي اين جمله من بيدارم رو بهت ميگه، لبخندش به خنده اي کم صدا بدل ميشه و زمزمه ميکنه: باشه مامان من برگشتم. خوب بخوابين.

- خوش گذشت؟

- جاتون خالي بود. به شما چي؟ مهموني خوب بود؟

- نميگم جات خالي بود چون تو جمع يه عده آدمه مسن که حرفشون يا کاره يا اخبار و سياست و يا آشپزي بهت قطعا خوش نميگذشت. ولي به ما خوش گذشت هر چند اين بابات اينا کشتن ما رو انقدر گفتن داريم اخبار ميبينيم آروم تر حرف بزنيد.

- ناديا با خنده به سمت در اتاق ميره و ادامه ميده: الان هم داره دوره ميکنه همه اخبارا رو. شب به خير.

- بعد از اون بدونه سر زدن به اتاق آريانا ميره تو اتاقش. چراکه مطمئنه امشب ديگه بر نميگرده خونه و فردا از دماوند يه سر ميره شرکتش. هميشه پنجشنبه جمعه اگه برنامه اي نداشت با دوستاش ميرفتن دماوند و تو زمستونا شمشک. چقدر بچه که بود دلش ميخواست يه بار باهاشون بره. اما هميشه ميگفت ما مردونه ميريم نمي شه تو بياي. و هنوزم براش اين يه معما بود که واقعا مردونه ميرفتن يا اونو نميخواست ببره. ناخوداگاه به فکرش ميخنده و در اتاق رو ميبنده و به سمت آينه اتاقش ميره و خودش رو توي آينده نگاه ميکنه. با ديدن کت پيمان تو تنش خنده دوباره رو لبش ميشينه و هر لحظه عميق تر ميشه و زمزمه ميکنه: آقا پيمان مگه به خواب ببيني ديگه که اين کتت رو بهت پس بدم. اين سهم منه. آروم دستش رو روي کت ميکشه و بعد کت رو از تنش در مياره و جلوي صورتش ميگيره و صورتش رو توي کت فرو ميبره و نفسي عميق ميکشه. بوي ادوکلن تو تموم وجودش ميپيچه و غرق خوشي ميشه. بايد کشف کنم اين چه ادکلنيه. اما چه جوري؟؟؟؟؟؟ اممم.... خوب کت رو با خودم ميبرم يه عطر فروشي به مغازه دار ميگم از اين عطر ميخوام. خوبه والا خجالتم بد چيزي نيست ها. با چه رويي ميخواي يه کت مردونه رو ببري بگي از اين ادوکلن بدين بهم. يه کم سنگين باش. اين اداها فقط مال دختر بچه هاي دبيرستانيه. تازه شک دارم تو اين دوره زمونه اونا هم اين کاراي بچه گونه رو انجام بدن. يه کم بزرگ شو ناديا. بزرگي فقط به قد و قواره نيست. به فهم و عقل و شعور و ..... اوههههه.... خيله خوب بابا. کوتا بيا کشتي منو. چشم يه راه ديگه پيدا ميکنم. حالا با اجازت شديدا خوابم مياد و امشب ميخوام بخوابم و به پيمان فکر کنم تا از فردا بشينم بکوب تحقيق کنم. بعد روپوش روسريش رو در مياره و با همون گرمکن ميره توي تخت و کت پيمان رو هم کنارش به لبه تخت ميزنه و زير لب جاي مامان يه کم خودش رو خفت ميده که باز تو با لباس بيرون رفتي تو تخت. اين عادت رو کي ميخواي از سرت بيرون کني. و باز خودش در جواب، همون بهانه هاي هميشگي رو سر هم ميکنه که مامان جان روپوش روش تنم بوده با شلوارم که جايي نشستم که و ادامه ميده اصلا هم بوي دود نميده. خيالات برت داشته شما. بعد لبخندي ميزنه و کم کم خواب آروم و شيريني به چشماش مياد و بيهوش ميشه

- بعد از چهار روز تلاش بي وقفه نتيجه تحقيقش رو مقابل بابک ميگذاره و : بيا. ديگه خوب بد همين از دستم بر ميومد که ميبيني.

- بابک لبخند ميزنه و در حاليکه با دقت برگه هاي ناديا رو زير و رو ميکنه:

واقعا عاليه ناديا. کارت از منم کاملتره. بيا ببين. همزمان برگه هاي خودش رو مقابل ناديا ميگذاره و ناديا با دقت روي برگه ها خم ميشه و گاهي بعضي جاها انگشت ميگذاره و از بابک ميخواد که مطلبي کم يا زياد کنه.

- بابک اين قسمت رو به نظرم حذف کني بهتره. ميره تو يه بحث ديگه. خيلي با بحث ما مرتبط نيست. علاوه بر اون مجبور ميشي که توضيحي اضافه کني برا درک اين قسمت و خوب از موضوع اصلي بايد خارج بشي.

به جاش ميتوني..... توي برگه هاي خودش سر خمميکنه و بعد از چند ثانيه بالا پايين کردن برگه ها، برگه اي رو در مياره و رو به بابک.... آها بيا اين قسمت رو بگذاري بهتره. هم يه توضيح مختصر دادي هم اينکه از بحث خارج نشدي. موافقي؟

- بابک با لبخند نگااهي به چهره خسته ناديا ميکنه و :

واقعا کارت حرف نداره دختر. يعني جاي يه واو رو هم خالي نذاشتي. خوب تا تو يه نسکافه بخوري من اينا رو جمع و جور ميکنم يه مقدار و بعد بريم پيش راستين.

- سرش رو روي دو دستش ميگذاره و زمزمه ميکنه:

واي بابک انقدر خوابم مياد که حد نداره. اين چهار شب، رو هم ،به زور 24 ساعت خوابيدم.

تا تو اينا رو مرتب کني من يه کم بخوابم. بعد با خستگي چشماش رو روي هم ميگذاره. ثانيه اي بعد کوله اش رو از روي زمين بر ميداره و روي ميز کتابخونه ميگذاره و سرش رو ميگذاره روي اون و دوباره چشماش رو مي بنده.

شايد به زور نيم ساعت ميخوابه اما وقتي با صداي آروم بابک چشماش رو باز ميکنه احساس ميکنه يه خواب سير کرده. با گيجي ثانيه اي نگاهش رو به دور و بر ميدوزه و بعد کم کم خواب از سرش ميپره و نگاهش رو به بابک ميدوزه و با صدايي خش دار از خواب:

- تموم شد؟

- آره. احتمال زياد يه تغييراتي بايد روش بديم و يه کم و زياد کردنايي هم داره ولي بهتره با خوده استاد اين تغييرات آخر رو انجام بديم که ديگه دوباره کاري نشه.

حالا پاشو بريم دفترش که برا ساعت 11.5 که کلاسش تموم ميشه باهاش قرار داريم.

- با اخم کوله اش رو از روي ميز بر ميداره و :

اي بابا. پس ناهار چي ميشه؟ بعد از ظهر هم ساعت 3 کلاس داريم تا 5. اين چه موقعه قرار گذاشتنه؟ چرا يه بار بهش نميگين وقت ناهار برا ناهار خوردنه نه درس خوندن. اه.

- خاله غر غرو بسه هر چي غر زدي. اگه زودتر پاشي راه بيفتي زودتر کارمون تموم ميشه و ميرسي يه ساندويچي چيزي هم بخوري قبل کلاس.

- اصلا ميدوني چيه؟ تو خودت برو. چهار روزه از زندگي افتادم ديگه امروز ناي بي ناهار موندن رو ندارم. تازه اون که اصلا با من کار نداره. تو گفتي من کمکت کنم که کردم. برو خودت پيشش. لازمم نيست اصلا بگي من کمکت کردم.

- واقعا نميخواي بياي؟ خيلي طول نميکشه. اگه همين الان راه بيفتي ميريم و سريع تموم ميشه کاراش و ميرسي يه ساندويچي چيزي بخوري قبل کلاس.

- دستش رو توي هوا تکوني ميده و با بي حوصلگي زمزمه ميکنه: کوتا بيا تو رو قران. اصلا حال يک کلمه ديگه از درس شنيدن رو ندارم. ميخوام برم فقط غذا بخورم. ميرم يه رستوران ميشينم يه چلو کباب بخورم. به هيچي هم جز غذام نميخوام فکر کنم.

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟ تنهايي؟ کوتا بيا ناديا. تنهايي کي ميره رستوران؟

- با لبخندي محو جواب ميده: من. عادت دارم. چيز عجيبي نيست. وقتي هوس ميکني چلوکباب بخوري و هيشکي هم نيست که باهاش بري عادت ميکني خودت بري و از خجالت شکمت در بياي و لذت ببري از غذات.

- آخه ناديا خانم کي تو انقلاب ميره چلو کبابي؟

- کوتا بيا بابک. غذا ، غذاست. همشونم يه آشغال به خوردت ميدن. فقط يکي بالاي شهره يکي وسط شهره يکي پايين شهره. منم بادمجونه بمم هيچيم نميشه. پس خيالت راحت. بعد ميخنده و ادامه ميده البته اگه ناراحت. باي.

- پس من ميگم تو هم يه بخشش رو انجام دادي ولي الان رفتي ناهار بخوري و براي همين با من نيومدي.

- برا من فرقي نميکنه. هر چي ميخواي بگو. فعلا.

....

- سلام استاد.

- وارد دفتر پيمان ميشه و نگاه پيمان در حين سلام کردن با بابک به پشت سرش و در انتظار ميمونه. اما در کمال نا باوري ميبينه که در بسته و خبري از ناديا نيست.

- سلام. چه خبرا؟ تحقيق چطور پيش رفت؟

- عالي. واقعا خانوم راد خيلي کمک کردن و الحق کارشون از نظر من که هيچ ايرادي نداره.

- خودشون کجا هستن؟ پس چرا نيومدن؟

- راستش ساعت سه کلاس داريم و ايشون هم يه کم خسته بودن. اينه که گفتن ميرن يه ناهاري بخورن و کمي استراحت کنند. قرار شد اگر مشکلي بود من اضافه يا کم کنم و ديگه تمومش کنيم. بعد برگه ها رو روي ميز کنفرانس اتاق پهن ميکنه و با اشاره پيمان روي صندلي ميشينه و شروع به بررسي ميکنند.

- پيمان ناگهان با نگاهي جدي و پر اخم نگاهش رو به صفحات پاياني ميدوزه و ادامه ميده: اسباب صقوط خيار با کي بوده؟

- بابک نگاهي به مطلب ميندازه اما چيزي به نظرش ايراد دار نميرسه. شايد خيلي کامل نباشه اما واقعا در حد دادن يه اطلاعات کافي براي خواننده به نظرش ايرادي نمياد. پس با خيالي راحت رو به پيمان ادامه ميده:

با خانومه راد بوده ولي به نظر من کامله و مشکلي نميبينم. چطور؟

- با عصبانيت نگاهش رو روي برگه ها بالا و پايين ميکنه و بعد ادامه ميده: به اين ميگين کامل؟ ماملا معلومه از سر باز شده.

- بابک دوباره نگاهش رو بين برگه ها ميچرخونه و ادامه ميده: اما در حدي که خواننده رو به انتهاي موضوع برسونه واقعا کامله. ما اصل تحقيقمون روي خود خيار غبن بوده نه اسباب سقوطش. فکر نميکنم نيازي باشه.

- باهاشو ن تماس بگيرين بگين همين الان بيان.

- بابک نگاه ملتمسش رو به چشماي جدي و عصبي پيمان ميدوزه و تو ذهنش زمزمه ميکنه نه. واقعا اين بد اخلاقي حقش نيست. اين دختر پدرش در اومده. تا همين جا هم خيلي بيشتر از اونچه بايد کار کرده. حقش جز تشکر نيست. نبايد ناراحت بشه.

- پيمان با عصبانيت سرش رو دوباره بالا ميگيره و ادامه ميده: نشنيدين؟ گفتم بگين همين الان بيان.

- ببينيد استاد هر مشکلي هست بگيد من خودم حل ميکنم. بهم يه نيم ساعت زمان بدين اين قسمت رو کاملتر ميکنم خودم. خانومه راد واقعا خسته بودن. ديگه زياديه بازم بخواين رو تححقيق کار کنند.

- پيمان دوباره با جديت ادامه ميده: وقتي کاري رو تقبل ميکنن بايد درست و کامل انجام بدن.

وظيفه خودشونه که ايرادات رو رفع و مبحثشون رو کامل کنن. باهاشون تماس بگيريد و بيش از اين وقت رو تلف نکنيد چون کم کاري نيست. زمان ميبره.

- بابک ناچار گوشيش رو در مياره و شماره ناديا رو ميگيره.

- با بوق دوم گوشي رو خندان بر ميداره و : شلام بابکي. ببينم نکنه کارت تموم شده به اين سرعت زنگ زدي با هم بريم ناهار؟ ببين بدو اگه بياي هنوز نرفتم تو رستوران. يه کم اين کتاب فروشي ها چرخ ميزنم تا برسي. باي.

- بابک سريع و قبل از اينکه ناديا تلفن رو قطع کنه : ناديا... ناديا ببين يه مشکلي پيش اومده.

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟ چيه؟

- ببين قسمت پاياني تحقيق به نظر استاد يه مقدار ناقصه و چون قسمت تحقيقي تو بوده استاد ميگن خودت بايد بياي يه مقدار دست کاريش کني. سر...

- ناديا با حرص حرف بابک رو قطع ميکنه و : عمرا. بميرمم نمي يام. ولم کن تو رو خدا. بهش بگو بهانه بيخود نياره. خيلي هم کامله. تازه اصلا موضوع ما اون بحث نبوده که. در همين حد اطلاعات که گذاشتم زيادي هم هست.

- بابک کمي از پيمان فاصله ميگيره و زمزمه وار و با صدايي آروم ادامه ميده: ناديا جان من پاشو بيا. گير داده هيچ جوره هم کوتا بيا نيست. بيا خودم کمکت ميکنم سريع جمع و جورش ميکنيم و ميريم ناهار. دنبال شر نگرد.

- اه ولم کن تو رو قران. الکي داره بهانه ميگيره. بهش بگو ناراحته خودش بشينه کم و کسري هاشو درست کنه. تا همين جا هم از سرش زياده. من نميام.

- با عصبانيتي کنترل شده حرفش رو قطع ميکنه: خانومه راد ياد بگيرين يا کاري رو انجام ندين يا وقتي انجام ميدين درست و کامل انجام بدين نه که سنبل کنيد. در ضمن اين وظيفه شماست که اين تحقيق رو کامل تحويل بدين. اگر قرار بود به قول شما خودم کم و کسري هاش رو درست کنم از اول خودم تحقيق ميکردم و به شما نمي گفتم.

- ناديا لال شده و با بهت تنها به صداي خشمگين پيمان گوش ميده. هيچ نرمشي تو اين صدا نميبينه. هنوز تو شوکه که چطور تلفن دست پيمانه و آيا تمام حرفهاي ناديا رو خودش شنيده؟؟؟؟

- متوجه شديد خانومه راد؟ همين الان مياين اينجا بدونه اتلاف وقت. خدانگهدار.

....

- با اخم سلام ميکنه و وارد اتاق ميشه و بي تعارف روي اولين صندلي لم ميده و کوله اش رو هم روي زمين ميندازه و روي کاغذها خم ميشه:

- کجاش ايراد داره؟

- با جديت نگاهش رو از روي برگه ها بلند و به ناديا ميدوزه: سلام خانومه راد.

- با حرص زير لب جواب سلامش رو ميده و ادامه ميده: پرسيدم کجاش ايراد داره:

- يکي از شرطاي سقوط رو عنوان کرديد تصرف مغبون در مال... بعد از بين برگه ها، برگه اي رو در مياره و .... اينجا.

- خوب؟؟؟ ايرادش چيه؟

- فرض کنيد من هيچي در مورد اين مطلب نميدونم از اين جمله شما چي بايد دستگيرم بشه؟ اصلا چيزي دستگيرم ميشه؟

- خوب دستگير شدن نداره. خيلي واضحه يعني که يکي از چيزهايي که باعث ميشه ديگه شماي مغبون(کسي که ضرر فاحش کرده از انجام معامله اي) نتوني به دليل اين ضرر فاحشي که متحمل شدي، مغامله رو به هم بزني، تصرفتون در اون مال مورد معامله قرار گرفته ست.

- خوب دقيقا منظورم همينه. چه جور تصرفي؟ اصلا چه معني اي از تصرف کردن دارين؟ چه زماني تصرف صورت بگيره؟

- اي بابا. من چميدونم. خوب خودش بره بگرده پيدا کنه.

- خانومه راد يه کم جدي بگيريد کار رو. شما دارين يه تحقيق روي اين مطلب انجام ميدين. تحقيقي که بايد تمام سوالات احاتمالي و معمول ذهنه خواننده تون رو پاسخ بده. اگه قرار باشه هر سوالي براش پيش اومد خودش بره تحقيق کنه که تحقيق شما رو بندازيم دور از همين الان که سنگين تره.

- با حرص و ناراحت از انتقاد پيمان از روي صندلي بلند ميشه و به سمت در ميره و همزمان در جواب پيمان با صدايي بلند تر از حد معمول ادامه ميده:

پس همين الان بندازينش دور و خودتون يه تحقيق کامل بنويسين. با اجازه.

- با عصبانيت روي صندلي نيم خيز ميشه. خبري از پيمان عاشق نيست. ناديا فقط يه دانشجوست تو اون لحظه. دانشجويي که تحقيق ناقصي تحويلش داده و بايد تحقيقش رو کامل کنه. عادت به اين سر کشي هاي بي جا اون هم تو درس و کار نداره. نگاهش رو به چشماي ناديا ميدوزه و با صدايي بلند ادامه ميده:

- خانومه راد بر گرديد و به جاي جنجال بي جا بشينيد و نواقص تحقيقتون رو کامل کنيد. عادت کنيد وقتي از کارتون ايراد گرفته ميشه به جاي ناراحت شدن و اين رفتارهاي بچه گانه سعي کنيد کارتون رو تکميل کنيد. اگر بخوايد چيز ياد بگيرين و فردا يه حقوقدان درست و با سواد بشين بايد اولين چيزي که ياد ميگيريد انتقاد پذير بودن باشه و دومين چيز تلاش براي حداکثر تلاش و در نهايت ارائه يه کار بدون نقص باشه. قطعا ايرادي که من گرفتم خودتون هم به ذهنتون رسيده اما با يه جواب سر بالاي خوب به من چه خودش بره هر سوالي داشت پيدا کنه از زير کار در رفتيد. واقعا انتظار چنين کم کاري اي رو از شمايي که سر اون کنفرانس سوالتي کاملا زير ذره بين رفته پرسيديد نداشتم. حالا هم بهتره بشينيد و به جاي اتلاف وقت تحقيق رو کامل کنيد.

- ناديا ناخوداگاه تسليم کلام پيمان ميشه و عقب گرد کرده و روي صندلي ميشينه: بايد چيکار کنم:

- پيمان تو قالب استاديش فرو ميره و شروع ميکنه به توضيح مطلب: تصرف مغبون در مال يا پس از آشکار شدن غبن است و يا پيش از آن. در فرض اوّل، چنانچه بيانگر رضايت وى از معامله باشد موجب سقوط خيار مىشود. (يعني اگر اين تصرف کردن خريدار مثلا گندم رو خريده و بعد شروع ميکنه به تبديل گندم به آرد براي پختن نان، که اگه بشه از اين کار خريدار فرض کرد که راضي بوده به اين اختلاف فاحش قيمت در نتيجه حق و اختيار فسخ معامله براش از بين ميره و ديگه نميتونه معامله رو بر هم بزنه.) همچنين- بنابر نظر اکثريت فقها تصرف قبل از آشکار شدن غبن اگر موجب خروج مال از ملک مغبون گردد- مانند آنکه آن را بفروشد- يا مانع بازگرداندن آن شود- مانند آنکه برده خريدارى شده را آزاد کند- موجب سقوط خيار است. ولي ساير تصرّفات قبل از آشکار شدن غبن موجب سقوط خيار نميشه.

- اين کله مطلب بود و البته در حد مختصر براي اينکه سوال ذهن خواننده ات رو پاسخ داده باشه. حالا بايد بشيني اين مطلب رو از منابعي که در اخيار داري کامل کني و بسطش بدي و اين قسمت اضافه کني.

- ناديا بي هيچ حرفي نگاهخش رو ثانيه اي به برگه هاش ميدوزه و بعد به بابک و بعد نا اميدانه رو به پيمان: اين کاري که ميگين خودش يعني چهار ساعت کمه کم.

- پيمان کمي نرم ميشه و ادامه ميده: اگه با حواس جمع و سريع شروع کنيد من هم بهتون کمک ميکنم تا سريعتر تموم شه.

- من لپ تابم تو ماشينه.

- لپ تابش رو از روي ميز بر ميداره و مقابل ناديا قرار ميده و زمزمه ميکنه: ميتونيد با لپ تاب من کار کنيد. حالا سريع شروع کنيد تا من و آقاي نيکنام هم بقيه برگه ها رو يه چک بکنيم و بعد بيايم کمک شما. فقط با حواس جمع و با دقت کار کنيد.

ناديا با حرص روي کاغذهاي جلوش خم ميشه و بيشتر از اونکه بخواد حواسش رو جمع کارش بکنه ثانيه اي زير چشمي به پيمان نگاه ميکنه و بعد سرش رو پايين ميندازه و چند تا فحش نثارش ميکنه و دوباره يه نگاه ديگه و دوباره چند تا فحش و غر غر ديگه. با حرص يه دستش رو زير چونه اش ميگذاره و دست ديگه اش رو روي موس لپ تاپ و روي صفحه بالا پايين ميکنه.

ناگهان خنده شيطاني اي روي لبش ميشينه و فراموش ميکنه که پيمان چطور برج زهرماري بوده و بايد الان چيکار کنه. دستش به سمت پوشه عکس هاي پيمان ميره و حس کنجکاويش براي ديدن عکسهاي داخل لپ تاپ پيمان هر لحظه بيشتر و بيشتر ميشه. اينبار نگاه نگرانش رو بالا ميبره و سريع به پيمان و بابک نگاه ميکنه. هر دو سرگرمه کارن. خيالش کمي راحت تر ميشه و روي پوشه کليک ميکنه و ثانيه اي بعد وارد گالري عکس هاي پيمان ميشه. تمام حواسش به عکس ها ميره. اغلب عکس ها پيمان با دوستاش و يا پدر و مادرشه. نگاهش رو به عکسي ميدوزه که پيمان در کنار پدر و مادرش ايستاده و يه دستش رو پشت کمر مادرش گرفته و لبخند روي لبهاي هر سه شون ميدرخشه. ناگهان غم بزرگي توي چشماش ميشينه. و تو همون لحظه ذهنش شروع به چرخ زدن تو عکساي خودش ميکنه. هر چي بيشتر دنبال عکسي مثل اين عکس ميگرده کمتر چيزي پيدا ميکنه. قطره اشک سمج آروم آروم از چشمش پايين مياد و با حسرت روي عکس دست ميکشه. يادش مياد که هميشه هر عکسي که تو عروسي يا مهموني هم ميخواستن بندازن مامان و باباش انقدر گرم بحث هاي کاري هميشگيشون بودن که يا بي خيالش ميشدن و يا شيش نفر ديگه هم تو عکساشون سر در مياوردن.

سرش رو با حرص تکون تکون ميده تا اين افکار مزاحم رو از ذهنش بيرون کنه. دستش رو آروم به سمت صورتش ميبره تا قطره اشک رو پاک کنه و همزمان نگاهش رو بالا ميگيره تا مطمئن بشه هنوز پيمان و بابک سرشون گرم کارشونه. دو تا چشم عصبي رو مقابل صورتش ميبينه با يه نگاه پر سرزنش. با ترس دستش رو روي موس ميگذاره تا قبل از خرابتر شدن همه چيز صفحه رو ببنده اما نگاه گر گرفته پيمان که خبر از فهميدن جريان رو ميده دستاش رو سست ميکنه و نگاهش رو با شرمندگي پايين ميندازه.

پيمان بدون اينکه به خودش زحمت زدن حرفي رو بده با سکوتش ناديا رو عصبي تر و شرمنده تر ميکنه. ناديا سرش رو پايين ميندازه و دستش آروم به سمت موس ميره و زير لب زمزمه ميکنه به درک. تقصير خودته. ميخواستي مجبورم نکني به کار کردن. اصلا خوب کردم. بعد با حرص به جاي بستن پوشه مشغول ديدن بقيه عکس ها ميشه. کم کم به حال عادي بر ميگرده و با لذت به تماشا کردنش ادامه ميده که ناگهان با ديدن عکسي از پيمان و کمند در کنار هم به مرز جنون مي رسه. کمند يه لباس شب ماکسي مشکي رنگ پوشيده. سرشونه هاي سفيدش با حرير نازکي پوشيده شده که قسمتي از اون هم از روي شونه اش افتاده و لبخند شيريني روي لبش نشسته. پيمان هم کت و شلواري طوسي با کرواتي صورتي رنگ و پيراهني به همون رنگ. در حاليکه دستاش دور شونه نيمه لخت کمند قفل شده و لبخندي دوست داشتني لبش رو پوشونده.

با ناراحتي و حرص عکس رو رد ميکنه و اينبار عکسي باز ميشه که پيمان دستش رو محکم تر دور شونه کمند گرفته و کنار کمند پدر پيمان و طرف ديگه اش مادر پيمان ايستاده. دلش ميلرزه. ناگهاني همه کاخ آرزوهاش رو در حال فرو ريختن ميبينه. ديگه ميلي براي ادامه دادن نميبينه. صفحه رو ميبنده و فلشش رو باز کنه و سرش رو به کارش گرم ميکنه.

مدام تصاوير جلوي چشمش ميان و تقريبا تمام تمرکزش رو به هم ميزنند. با ناراحتي دستاش رو محکم دو طرف سرش ميگيره و با خودش زمزمه ميکنه نه ناديا. بسه. خواهش ميکنم بهش فکر نکن. اصلا مگه آدم قحطه. بابک رو ببين. هم مهربونه هم سنش به تو خيلي نزديکتره هم هر چيزه ديگه اي که فکر کني داره. پيمان رو فراموش کن. نديدي کمند رو؟ اون به درد پيمان ميخوره. تويي که طاقت يه اخم پيمان رو هم نداري، تويي که از يه حرفش اينجور بهت بر ميخوره ميخواي چطوري يه عمر باهاش زندگي کني؟ هان؟ ميخواي جز اون دسته اي بشي که چشم بسته و با دلشون ميرن ازدواج ميکنن و به سال نکشيده هم دست از پا دراز تر بر ميگردن و انگ مطلقه رو هم بايد با خودشون بکشن؟ بي خيال شو ناديا. کمه کم پونزده سال ازت بزرگتره. به چه درديت ميخوره احمق. ببين بي خيال همه چي شو و يه يه ساعت حواست رو بده به کارت و اين تحقيق کوفتي رو تموم کن و پاشو دست بابک رو بگير و برو يه ناهار حسابي بخور و بعدم دور پيمان رو خط بکش. خلاص. انقدرم اداي اين عاشقاي دلشکسته رو در نيار که اصلا بهت نمي ياد.

دوباره مشغول کارش ميشه. اما تصوير پيمان و کمند هر لحظه جلوي چشمش پر رنگ تر ميشه. خنده هاشون ديوونه اش ميکنه. نگاهي به صفحه مقابلش ميکنه و ميبينه تقريبا بي فايده ست کار کردنش. اعصابش به هم ريخته و فکرش مشغول تر از اونيه که بخواد تمرکزي روي کارش بکنه. در نهايت دستش به سمت پوشه بازي ها ميره و روي بازي ورق ميره و بازش ميکنه و سخت ترين مرحله اش رو ميگذاره و بازي رو شروع ميکنه. کم کم تمام حواسش مشغول بازي ميشه و همه چيز رو فراموش ميکنه.

تقريبا اواخر بازي بوي گس پيمان رو نزديک خودش حس ميکنه اما تمام حواسش رو ميده به بازيش و با خودش زمزمه ميکنه بسه احمق جون. انقدر فکر و خيال مفت نکن. باز بوي عطر اين اومد تو دست و پاتو گم کردي. انقدر که بهش فکر ميکني. بي خيال. با حرص بازيش رو ادامه ميده و با ديدن واژه game over با حرص روي دکمه خروج بازي ميزنه و نفسش رو بيرون ميده و همزمان چشمش به صندلي کناريش ميخوره و پيمان که با نگاه ترسناکش نشسته کنارش و سرش توي لپ تاپ نادياست. نگاهش به همون تلخي و ترسناکي اولين ديدارشون و همون زماني که از ناديا تقلب گرفته بود، ميموند. ناديا تقريبا لال شده بود و نگاهش رو روي لپ تاپ زوم کرده بود.

پيمان با لحني عصبي و پر تمسخر رو به ناديا نگاهش رو به چشماش ميدوزه و :

- خوب تا کجا پيش رفتيد خانومه راد؟ ساعت ده ديقه به سه ست. من و آقاي نيکنام کارمون تموم شد. مال شما هم قاعدتا بايد تموم شده باشه. بدين ببينم.

بعد بدونه اينکه منتظر عکس العملي از ناديا بمونه لپ تاپ رو از زير دستش ميکشه و جلوي خودش قرار ميده و نگاهش رو به صفحه word دست نخورده و صفحات باز ميدوزه. بعد از چند ثانيه سرش رو بالا ميگيره و رو به بابک ميکنه:

- آقاي نيکنام بهتره شما زودتر برين تا به کلاستون برسين. خانومه راد هنوز کارشون تموم نشده اينطور که ميبينم.

بابک دهن باز ميکنه حرفي بزنه که نگاه خشمگين و طوفاني پيمان وادار به سکوتش ميکنه و سرش رو پايين ميگيره و آروم از دفتر بيرون ميره.

تو آخرين لحظه صداي پيمان سکوت رو ميشکنه:

- در رو نبنديد.

بابک از در بيرون ميره و پيمان با عصبانيت لپ تاپ رو جلوي ناديا بر ميگردونه و نگاهش رو به چشماش ميدوزه و :

- خوب؟؟؟؟؟؟؟؟ من منتظرم. فکر ميکنم يه توضيح بهم بدهکار باشين. اينطور فکر نميکنيد؟

ناديا سرش رو پايين ميندازه و سنگر سکوتش رو حفظ ميکنه.

پيمان عصبي بهش چشم ميدوزه:

- توضيح بدين. لپ تاپ ميگيرين که تحقيقتون رو کامل کنيد بعد يه سري از توي گالري عکساي من سر در ميارين. بعد از توي بازي سر در ميارين. اين بچه بازي ها چه معني ميده؟ با کي داري لجبازي ميکني؟ کارت وقتي ناقصه انتظار نداري که برات به به چه چه کنم. هان؟ به جاي اينکه کارت رو انجام بدي مثه بچه ها با من لج کردي. بهتره به جاي اين سکوت جوابم رو بدي. اگه کار غلطي هم ميکني انقدر جرات داشته باش که سرت رو بالا بگيري و يا دليل بياري يا عذر خواهي کني نه مثل آدماي ترسو سرت رو بندازي پايين و سکوت کني.

نگاهش ناگهان شعله ور ميشه. سرش رو بالا ميگيره و چشم ميدوزه به پيمان و با صدايي زمزمه مانند:

- من ازت نمي ترسم. کار خلافي هم نکردم. حوصله تحقيق کردن نداشتم. دلم ميخواست بازي کنم.

با پوزخند حرفش رو قطع ميکنه و ادامه ميده:

و حتما دلتم ميخواست که تو پوشه خصوصي منم فضولي کني و عکساي منم ببيني؟ نه؟

ناگهان و بي اختيار خنده ميشينه روي لباش و زمزمه ميکنه:

- خوب معلومه. دلم نميخواست که نمي ديدم.

- باشه. مشکلي نيست. منم چيزي که زياد دارم وقت و صبر و تحمله. نشستم تا تحقيق رو کامل کني. تا وقتي هم تموم نکردي هيچ جا نميري.

- دانشگاه تا 6 بيشتر باز نيست.

- قرار نيست تو دانشگاه بمونيم. من ساعت 4 دفترم قرار دارم با کسي. ميريم دفتر من. اونجا هم تا نصفه شبم بازه. خيال شما راحت راحت.

- هه هه. ولي استاد محترم من آقاي راستين با يه دختر تو يه فضاي بسته نميشينن.

- شايدم نشستن. شما به خودت وعده نده خانوم.

ناديا تو ذهنش سريع مشغول سر هم کردن جملاتي با حد اکثر متلک ميگرده تا نثار پيمان بکنه. ناخوداگاه شمشيرش رو از رو مي بنده و با خودش زمزمه ميکنه بلدم چطور حالت رو بگيرم آقا. نگاهش بالا ميره و پيمان رو ميبينه که تقريبا تمام وسايلش رو جمع و جور کرده و ميزش رو مرتب و در حال پوشيدن کتش و برداشتن کيف لپ تابشه.

برگه هاي ناديا رو جمع و جور ميکنه و دستش رو به سمتش دراز ميکنه:

- اينم برگه هاتون.

- من با شما نميام. دليلي...

پيمان پوزخندش رو ميخوره و با نگاهي متاسف چشم ميدوزه به ناديا و کلامش رو قطع ميکنه و ادامه ميده:

- مشکلي نيست. اتفاقا اينجوري بهتر هم هست. اين برگه هاتون. تا فردا فرصت دارين تکميلش کنيد. فردا ميبينمتون و ميگيرم برگه ها رو. در ضمن بهتره لج بازي هاي کودکانه تون رو با کار و درس قاطي نکنيد که ازتون نا اميد بشم.

با حرص شروع ميکنه به خودش بد و بيراه گفتن. دختره احمق عوضي. ميمردي اون دهنت رو دو ديقه مي بستي تا اينجور ضايع نشي؟ خوردي نانادي خانوم. اون مغز پوکت و به کار مينداختي ميفهميدي که از اولم نميخواست ببرتت دفترش اونم با همچين عقايد مزخرفي که داره. فقط بايد لال ميشدي که خدا رو شکر اينجور وقتا ميميري اگه لال شي.

هنوز در حال کلنجار رفتن با خودشه که پيمان با نگاهي خيره از کنارش ميگذره و خدانگهدار کوتاهي ميگه و کم کم دور و دور تر ميشه.

نگاهش رو به پشت سر پيمان ميدوزه و ناله ميکنه حالا آيه خدا غلط ميشد اگه بهم ميگفتي بيام دفترت. کاش بي حرف رفته بودم. اينجوري لا اقل يه چند ساعت باهاش بودم و شايدم ميبردم رستوران. خجالت داره نانادي. واقعا که.

سرش رو پايين ميندازه و سلانه سلانه به سمت انتهاي کريدور و آسانسور ميره و ثانيه اي بعد سوار ماشينش به سمت خونه ميره.

تمام طول راه اون نانادي سرکش تو وجودش بهش راههاي مختلف لجبازي با پيمان رو ياد ميده و طرف آروم و منطقي وجودش راههاي تکميل تحقيق و در نهايت لبخند رضايت پيمان رو ديدن. طرف منطقي به زبون مياد... بايد تا فردا تکميلش کني. فردا ميخواد تحقيق رو ازت. طرف سرکش پاسخ ميده من که فردا اصلا دانشگاه ندارم که بخواد بگيره. تلفنم رو هم خاموش ميکنم که حالش جا بياد و بخوره تو ديوار. فکر کرده کيه که به من امر و نهي کنه. کيه؟ واقعا دوباره برات توضيح بدم کيه؟ همونيه که از عشقش داري خودتو خفه ميکني و برا خاطرش چشم ديدنه کمندم نداري. همونيه که آرزوته يه عزيزم بهت بگه. من؟؟؟؟ من؟؟؟ برو بابا. جمع کن اين حرفا رو. سن باباي منو داره مرتيکه عوضيه بد خلقه جدي عصبي. ميخوام صد سال سياه چشمم بهش نيفته. هه... تو که راست ميگي. ولي از من ميشنوي راه به دست آوردنه پيمان هر چي باشه لج و لجبازي نيست. سعي کن يه کم بزرگ بشي. اين راهش نيست. ديگه خود داني.

با ترمز محکم و ناگهاني جلوي خونه پارک ميکنه و کيفش رو بر ميداره و با حرص در رو ميبنده و پشت در خونه به عادت هميشه اول دستش رو ميگذاره روي زنگ و تو ذهنش ثانيه اي تصور ميکنه که مامان در رو روش باز ميکنه و يه کم سرش غر ميزنه که چه خبره دستت رو گذاشتي رو زنگ. سوخت. ناخوداگاه پوزخندي رو لبش مياد و دستش از روي زنگ پايين و به سمت زيپ کيفش ميره تا کليد رو بر داره که در کمال نا باوري در باز و مامان رو با قيافه اي شاکي و اخمايي در هم ميبينه. مثل شوک زده ها چشم ميدوزه به صورت مامان که صداي مامان به حال برش ميگردونه:

- چيه دستتو گذاشتي رو زنگ عين طلبکارا. تو کي ميخواي بزرگ بشي آخه؟ ها؟

خنده عميقي روي صورتش ميشينه و ناخوداگاه به سمت مامان هجوم ميبره و درحاليکه گونه اش رو ميبوسه و ميخنده:

- خوب من از کجا ميدونستم اين مامان بد اخلاقم اين موقع روز تو خونه ست. فکر کردم هيشکي نيست.

- برا همين دستتو گذاشته بودي اونجور روي زنگ؟ معمولا آدماي عاقل وقتي ميدونن کسي خونه نيست خودشون در رو با کليد باز ميکنن نه که زنگ رو بسوزونن.

- اوه.... سخت نگير ماماني. حالا چي برا ناهار داريم؟

- يه نگاه به ساعتت کردي؟ چهار بعد از ظهره. چه وقته ناهاره اين موقع؟

- آخ آخ مامان دست رو دلم نذار که خونه. گير يه استاده عوضي افتاده بودم امروز که از ناهار خوردنم انداختم. داشتم براش تحقيق تکميل ميکردم.

مامان با نگاهي متعجب چشم ميدوزه به ناديا و با انگشت بهش اشاره ميکنه و :

- هيشکي هم نه و تو. يه چيزي بگو آدم باورش بشه نانادي. اونجور ولو نشو با لباس بيرون رو مبل. پاشو برو لباساتو عوض کن بيا يه کم از غذاي فردا بخور. يه چيزاييش آماده شده. اون کوله ات رو هم بر دار از اين وسط.

توي چارچوب در مي ايسته و به سمت مامان بر ميگرده و با تعجب زمزمه ميکنه:

- چي؟ غذاي فردا؟ مامان اينجا چه خبره؟ روز چهارشنبه بعد از ظهر ميام ميبينم مامان خونه ست. بعد ميبينم اومده خونه داره برا فردا غذا درست ميکنه. اينجا چه خبره؟ مهمون داريم؟

- آريانا امروز صبح زنگ زد که فردا شب مهمون داره برا شام. گفت مهموناش رسمي اند و رو در وايسي دار و سن بالا. ميخواد غذاي خونگي بده بهشون. منم فردا بايد برم کرج. در نتيجه دير ميرسم خونه. اينه که گفتم امروز که سرم خلوت تره بيام غذا رو آماده کنم.

....

نگاهش رو با گيجي توي اتاق ميچرخونه و بعد از چند لحظه ناگهاني از تخت پايين مياد و چشم ميدوزه به ساعت روي ديوار. ساعت دقيقا 2 بعد از ظهر رو نشون ميده. با خودش زمزمه ميکنه تو نوبري نانادي. خجالتم خوب چيزيه. ديگه از لنگ ظهرم اونور تره. خوبه ديشبم ساعت ده خوابيدي ها. يعني جاي مامان خالي که حالتو حسابي جا بياره. لبخندي ميزنه که ناگهان ياد چيزي مي افته. صدا دوباره زمزمه ميکنه ديدي تحقيقه رو هم کامل نکردي؟ حالا ميخواي چي جواب پيمان رو بدي؟ سريع گوشيش رو از زير بالشتش بر ميداره و چشم ميدوزه به صفحه اش. يه ده تايي ميس کال از آريانا و يه ميس کال از سارا. سه تا اس ام اس. اس ام اس ها رو باز ميکنه

.... نانادي؟ خوابي؟ پاشو بابا....

.... نانادي مگه کوه کندي؟ تو که ديشبم ده خوابيدي اه پاشو ديگه.....

.... ماشالا نانادي يعني وقتي ميخوابي با مرده فرقي نداري. تو رو جون هر کي دوست داري پاشو برو يه دوش بگير. اون شيريني ها رو هم تو ظرف بچين. ميوه ها رو هم در بيار تو ديس بچين. من تا 7 خودم رو ميرسونم. مامان اينا هم همون موقع ها ميرسن. يهو ميبيني مهمونام هم زود ميان زشته هيچي آماده نباشه....

با خنده شماره آريانا رو ميگيره. با اولين زنگ گوشي رو بر ميداره:

- چه عجب. بالاخره پاشدي. ساعت دو ظهره ها. ده دفعه بهت زنگ زدم. شماره خونه رو گرفتم. اس ام اس زدم. هر کي بود ديگه پا شده بود.

- خيله خوب بابا. غر غرو. خوب خسته بودم.

- ميدونم. انقدر که زحمت ميکشي و شب تا صبح بي خوابي ميکشي و مشغول درس خوندن و کار کردني. موندم تو ازدواج کني ميخواي چيکار کني.

- بلبل زبون. اگه کارايي که گفتي کردم.

- خيله خوب حالا قهر نکن. بدو برو يه دوش بگير و کارايي که گفتم رو بکن. راستي خودتم شب يه لباس رسمي بايد بپوشي. اگه نداري برو بخر.

- جانم؟؟؟؟؟؟؟ لباس رسمي ديگه چه صيغه ايه؟

- لباس رسمي يعني يا يه پيراهن مرتب و خانومانه و تا زير زانو يا يه شلوار زنونه و بلوزه شيک و مرتب زنونه. و قطعا نه شلوار جينه پاره پاره و تاپ يا گرمکن.

- مگه ميخواد خواستگار بياد که بايد خودمو عين دلقکا کنم. در ضمن مهمونه تو هست ها. اصلا حال نشستن پيشه يه مشت پير پاتال رو ندارم.

- نانادي با من چونه نزن. کاري که ميگم رو ميکني. مهمونام رسمي اند و با کت شلوار و کت دامن ميان. آبروم رو نبر. يه بارم جوري که من ميگم لباس بپوش. ببين اون لباس سبز يشمي که من برات خريدم رو بپوش اصلا.

- واي نه تو رو قران. اونوقت بايد همش حواسم رو بدم به دامنم و نشستنم که اينورم معلوم نشه اونورم معلوم نشه. بلوزشم زيادي رسميه. کوتا بيا تو رو قران.

- ناديا کاري که ميگم رو بکن. با منم چونه نزن. خيلي کار دارم. فعلا.

سرسري دندوناشو مسواک ميزنه و ميره تو آشپزخونه و يه کم کورن فلکس برميداره و توي ظرف ميريزه و روشم ماست ميوه اي و سريع مشغول خوردن ميشه. بعد يه دوش ميگيره و يه جين به قول آريانا پاره پاره با يه تاپ تنش ميکنه و پشت ميز توالتش ميشينه. ناخوداگاه مهموناي آريانا براش مهم شده بودن. دستش به سمت مو صاف کن ميره و شروع به صاف کردنه موهاش ميکنه. صاف شده اش تا زير کمرش ميرسيد. نگاهش رو به صورتش ميدوزه و کرم برنزه رو برميداره و اول صورت و بعد گردنش رو ميزنه و آرايش کامل و بي نقص و در عين حال کمرنگي ميکنه و موهاشو دورش ميريزه از روي صندلي بلند و به سمت کمد ميره. لباس پيشنهادي آريانا رو در مياره و مقابلش ميگيره و مشغول تماشاش ميشه. يه دامنه تنگه تا روي زانو به رنگ سبز يشمي با يه بلوزه سفيد آستين کوتاه کمر تنگ و يفه مرونه و جلو دکمه دار. با خودش زمزمه ميکنه بدم نيست ها نانادي. فقط بايد موقعه نشستن پاشدن يه کم حواس بدي که دامنت نره بالا. از توي کمد صندل هاي پاشنه بلنده يشمي اش رو هم در مياره و همه رو روي تخت ميگذاره تا دمه اومدنه مهمونا بپوشه.

از پله ها پايين و ميره تو آشپزخونه و مشغول چيدن شيريني ها و ميوه ها ميشه که با صداي هوار مانندي از جا ميپره:

- اين چيه پوشيدي نانادي؟ خوبه بهت گفتم مهمونه رسمي دارم.

- چرا داد ميزني ديوونه. حالا کو تا مهمونات بيان. خوب دمه اومدنشون ميرم عوض ميکنم ديگه.

- يه باره بگو وقتي اومدن ميرم ديگه. ساعت هفت و نيمه.

- ا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ جدي ميگي؟ اصلا نفهميدم. پس خودت ميوه رو ببر مهمون خونه من برم لباسمو عوض کنم. راستي مامان اينا نيومدن چرا؟

- الان حرف زدم. تو راهن. ميرسن الان. بدو برو حاضر شو.

...

با صداي سوت آريانا سرش رو بالا ميگيره و چشم ميدوزه بهش که يه پيراهن مردونه سفيد با يه شلوار مردونه سورمه اي تنش بود. با لبخند نگاهش ميکنه و در دل تحسين.

- چه خبره بابا. کي ميره اينهمه راهو. ميگم من نظرم عوض شد برو همون گرمکنت رو بپوش وگرنه رو هوا ميزننت.

- حتما يکي از همون مهموناي نود ساله ات ديگه!!!!

- تو از کجا ميدوني همه شون نود ساله اند؟ تازه مگه نود ساله ها دل ندارن.

- خوب اگه از اون نود ساله هاي خر پوله خوش تيپه سه سکته اي باشه که حرف نداره. بي برو برگرد بله رو دادم.

با صداي پر خشم مامان خنده اش بيشتر ميشه و مامان با حرص وسط حرفش ميپره:

- خجالتم خوب چيزيه. اين حرفا رو ميزني فردا مردم باورشون ميشه.

- واي مامان کوتا بيا داريم شوخي ميکنيم.

- به اين نميگن شوخي. يه کم سنگين باش.

- باز زدي تو حالمون ها. اوف....

- پريسا چي کار دخترم داري؟

- من کاري به دخترت ندارم. بگو قبل حرف زدن يه کم فکر کنه.

با حرص حرفش رو قطع ميکنه ادامه ميده:

- شرمنده مامانم اون موقع که بايد اين چيزا رو يادم ميداد سر کار بود و برا من وقت نداشت.

- سر کار بودم که تو و داداشت راحت زندگي کنين و کم و کسري نداشته باشين.

- بله حق با شماست. تنها کم و کسري مون عاطفه و محبت بود که اونا هم از نظر شما کشکه.

- اي بابا. کوتا بياين شما ها هم. الان مهمونام ميان ميبينن اينجا ميدونه جنگه.

با صداي زنگ در آتش بس اعلام ميشه و آريانا به حالت دو به سمت آيفن خيز برميداره و ثانيه اي بعد جلوي در سر و صداي خنده ها و سلام و احوال پرسي ها بالا ميگيره.

دلش گرفته بود و حوصله هيشکي رو نداشت ديگه. به سمت پله ها ميره و ثانيه اي بعد وارد اتاقش ميشه و اشکاش آروم آروم روي صورتش جاري ميشن. صندل ها شو از پا در مياره و آروم روي تختش ميره و پاهاشو تو شکمش جمع ميکنه و سرش رو روي زانوش ميگذاره و نگاهشرو به منظره بيرونه پنجره اتاقش ميدوزه. نميدونم چقدر تو اون حال و هوا ميمونه که در اتاق باز و آريانا تو چارچوب در نمايان ميشه.

- ناديا؟ بچه شدي ناديا؟

دستش رو روي گونه اش ميکشه و اشکاشو آروم با دست پاک ميکنه و آروم بوسه اي روي گونه اش ميگذاره و :

- دلم نميخواد اشکاتو ببينم. من و تو که عادت کرديم به اين زندگي. الان اشک ريختن نه چيزي رو عوض ميکنه و نه به عقب برمون ميگردونه پس بهتره خودتو ناراحت نکني. بدو يه آبي به صورتت بزن بيا پايين که مطمئنم تو هم از مهمونام خوشت مياد. بدو بدو....

....

آروم از پله ها پايين مي اومد و تمام حواسش رو داده بود به راه رفتنش که با اون کفشاي پاشنه بلند و دامن تنگ مبادا سوتي اي بده که سنگيني نگاهي رو روي خودش حس ميکنه و سرش رو آروم بالا ميبره که با تعجب نگاهش روي صورت پيمان ميخ ميشه. نگاهش رنگ تعجب و خنده و مهربوني و خيلي رنگاي ديگه داشت. انقدر محو نگاهش شده بود که راه رفتن يادش رفته بود و با سکندي اي که ميخوره و نگاه نگران و حالت خيز ناگهاني پيمان روي مبل به خودش مياد و سريع نرده چوبي کنار پله رو ميچسبه و نگاهش رو به زمين ميدوزه و تو ذهنش تصوير پيمان رو مرور ميکنه با کت و شلوار سرمه اي و پيراهن سفيد و کرواتي با تم رنگهاي سرمه اي و سفيد که با وقار روي مبل نشسته و پاش رو روي پاش انداخته و اون لبخند گرمش. اما نگاه متعجبش چي بود؟ اينم پرسيدن داره ناديا؟ منم بودم وقتي هميشه تو رو با گرمکن و کفش ورزشي و جين پاره ديده بودم تعجب ميکردم. اوهوم. اينم حرفيه.

افکارش رو منظم ميکنه و سرش رو بالا ميگيره و اين بار نگاهش رو به مردي همسن و سال پدرش با نگاهي گرم و کت شلوار کرواتي ميدوزه با لبخندي دوست داشتني و پدرانه. دستش رو به طرف مرد دراز ميکنه و دست مرد رو ميفشره و سلام آرومي ميکنه. ناخوداگاه اون عکسي که پيمان و پدر و مادرش با هم گرفته بودن تو ذهنش مياد. حقا که خودش از عکسش خيلي دوست داشتني تره.

عقب گرد ميکنه و اينبار مقابل مادر پيمان دستش رو دراز ميکنه و سلام آرومي ميکنه که مادرش با حرکتي سريع نانادي رو تو آغوش ميکشه و بوسه اي آروم روي گونه اش ميزنه و براي لحظه اي نگاه دقيقش رو روي صورت ناديا ميدوزه و :

- ماشالا. واقعا دختر خانوم و خوشگلي دارين پريسا جون. خدا براتون نگهش داره.

- ممنون سيمين جون. شرمنده ميکنيد.

- واقعيت رو گفتم.

کم دست و پاشو گم کرده بود بدترم ميشه. با صورتي گر گرفته به سمت پيمان روم رو ميکنه و زير لب سلام ميکنه و از خير دست دادن هم ميگذره. نگاه خيره اش هنوز روشه و بوي ادوکلنش کم کم در حال بيهوش کردنشه و پاهاش سست که دست سيمين جون رو زير بازوش حس ميکنه و همزمان صداش رو:

- بيا پيش خودم بشين عزيزم. مامان اينا رو چند باري ديده بوديم. آريانا جان رو هم. ولي شما رو نديده بوديم. خوب عزيزم از مامان شنيده بودم دانشجو هستي. چي ميخوني؟

- حقوق ميخونم.

- چه جالب پس مثل پيمان مني. کدوم دانشگاه ميري؟

- دانشگاه تهران.

- چه جالب. پس بايد زياد پيمان رو ببيني چون اونم استاد همون دانشگاهه. دوره فوق.

- بله مي بينمشون گاهي.

- خيلي رشته سختيه. حالا ميفهمم چرا تا حالا نديديمت. يادمه پيمان وقتي دانشجو بود هميشه سرش تو کتاباش و تحقيق بود. رشته پر کاريه و وقت زيادي ميخواد.

با خجالت و گر گرفته نگاهش رو آروم بالا مياره و صاف ذل ميزنه به چشماي پيمان. انگار منتظر بود دهن باز کنه و همه چيز رو بگه. اما نگاه آروم و لبخند گرم پيمان ناخوداگاه لبخند و آرامش عظيمي رو بهش ميده.

- سال چندمي عزيزم؟

- سال سومم اين ترم تموم ميشه.

- پس کم کم بايد آماده بشي برا امتحان وکالت. هر جا اشکال داشتي به پيمان بگو. رو در وايسي هم نکن. پيمان بي تعارفه. وقت نداشته باشه ميگه الان کار دارم. هر وقت مشکلي داشتي به خودم زنگ بزن باهاش هماهنگ ميکنم بياي خونه هم ما ببينيمت هم پيمان تو درسا کمکت کنه. مگه نه پيمان؟

پيمان نگاهش رنگي از شيطنت به خودش ميگيره و سرش رو بلند و چشم به ناديا ميدوزه و بعد رو به مامانش:

- کافيه ناديا خانوم اراده کنن فقط. من در خدمتشونم.

تو ذهنش زمزمه ميکنه: پسره عوضي. ببين ميتوني تابلو کني؟ ذات خراب. ميميري يه چشم بگي و اين جملات قصارت رو فاکتور بگيري؟ با حرص چشم ميدوزه به پيمان که با صداي خنده آرومي سرش رو برميگردونه و چشم تو چشم آريانا ميشه. با نگاهش مشغول خط و نشون کشيدنه که آريانا به زبون مياد و رو به سيمين جون:

- سيمين جون ناديا قصد گرفتنه پروانه نداره. فقط ميخواد ليسانسش رو بگيره؟

- مگه ميشه؟ يکي حقوق بخونه و اينهمه زحمت بکشه و اين کتاباي به اين کلفتي حقوق رو بخونه و بعد نخواد پروانه بگيره و فقط با ليسانس بکشه کنار؟ حتما اشتباه ميکنين. درست نميگم ناديا جان؟

مستاصل مونده بود که چه جوابي بايد بده بهش. دوباره زمزمه ها تو گوشش ميپيچن: آخه يکي نيست بگه اينهمه حرف و بحث. چرا گير دادين به من و اينکه چيکار ميکنم و ميخوام بکنم. نگاهش رو به زمين ميدوزه تا موقع حرف زدن نگاه پر تمسخر هيچکس رو نبينه. براش مهم بود که ديد سيمين جون بهش خوب باشه. که همون ارزشي رو تو چشمش داشته باشه که کمند داره. که روش به عنوان عروسش حساب باز کنه. نبايد ميذاشت کسي خرابش کنه.

- حق با شماست سيمين جون. کم کم بايد شروع کنم به آماده شدن برا امتحان کانون.

- عزيزم از کي ميخواي شروع کني؟ يادمه پيمان از سال آخر ليسانسش شروع کرد به خوندن . درست ميگم پيمان؟

- بله مامان.

- پس پيمان يه برنامه بذار روزايي که کارت سبک تره ناديا بياد خونه باهاش کار کني که حتما تهران قبول بشه. امتحان سختيه اما نه برا تو عزيزم.

نگاه پيمان براي ثانيه اي روي صورتش ثابت ميمونه و با خنده اي به زور فرو خورده رو به مامانش:

- من حرفي ندارم مامان جان. گفتم که کافيه ناديا خانوم اراده کنن و بخوان.

- معلومه که ميخواد. امتحاناش تموم شد يه برنامه بذار شروع کنين به دوره کردن.امتحانش توي بهمن اسفنده اشتباه نکنم. از تابستون بايد شروع کنيد ديگه.

- با صداي مادرش که همه رو سر ميز صدا ميکرد بالاخره بحث شيرينه با محوريت ناديا رو رها ميکنن و بحث شام و تعريفات و به به چه چه کردن هاي معمول داغ ميشه و ناديا يه نفس راحت ميکشه.

- فعلا به خير گذشته بود تا اينجاي ماجرا.

نانادي تقريبا با غذاي توي بشقابش داشت بازي ميکرد و تمام فکرش پيش اين بود که نکنه پيمان جلوي مامانش ازش تحقيق ها رو بخواد. اونوقت چي داشت که در جوابش بگه؟ اگه آبروش ميرفت چي؟ از بين حرفاي سيمين جون فهميده بود که خودشم استاد دانشگاهه و هيچ چيزي برا يه استاد بدتر از درس نخون و متقلب بودن يه دانشجو نبود. انگار همه چي دست به دست هم داده بود تا هر سنگي که ممکنه جلو پاي نانادي بندازه.

باز زمزمه هاي توي ذهنش با هم در حال کلنجار بودن. نانادي کاري نداره که بعد شام برو بشين يه چيزايي در بيار که اگه گفت تحقيقت تموم شد بگي يه کارايي کردم حالا شما هم ببينين. اينجوري هم آبروت نميره هم دهن پيمان بسته ميشه. مگه به اين آسونيه؟ اونم با همچين آدمي که ميخواد مو رو از ماست بکشه بيرون. بهتر از اينه که بگي نه کاري نکردم. خود داني.

- نانادي؟ چرا غذات رو نميخوري؟

نگاه گيجش رو لحظه اي به آريانا ميدوزه و بعد در جوابش بدون ثانيه اي فکر به زبون مياد:

- خيلي اشتها ندارم.

- آريانا با خنده و لحني شوخ ادامه ميده:

- هر چند حق داري. منم بودم ميلي نداشتم وقتي ساعت 2 ظهر صبحانه خورده بودم و ساعت 6 بعد از ظهر ناهار الان سير بودم ديگه.

- دلش ميخواست بلند بشه و آريانا رو خفه کنه. همينجور پشت هم داشت گند ميزد به همه رشته هايي که نانادي با زور و ضرب داشت سر هم ميکرد.

نگاه پر خنده پيمان کم کم داشت رو اعصابش راه ميرفت. اخماشو در هم ميکنه و به آريانا چشم ميدوزه که خنده آريانا بيشتر ميشه و سيمين جون با مهربوني چشم ميدوزه به ناديا و به حرف مياد:

- آريانا جان حق داره. من درکش ميکنم چون يکي لنگه شو تو خونه داشتم. انقدر درساش سنگينه که وقت سر خواروندنم نداره و صبحانه ناهار شامش با هم قاطي ميشه.

آريانا عملا بلند ميخنده و در جواب سيمين جون بله حق با شماست کش داري تحويل ميده و پيمان لبخند روي صورتش عميق و عميق تر ميشه و سيمين جون با سماجت تمام ادامه حرفش رو پي ميگيره:

- اما عزيزم خيلي مراقب خودت باش. سلامتيت از هر چيزي مهمتره.

- بالاخره پيمان به زبون مياد و با لحني پر خنده و موزي لحظه اي به ناديا چشم ميدوزه و بعد رو به مامانش ادامه ميده:

- البته مامان به ناديا خانوم حق بدين. احتمالا ديروز و امروز تمام وقتشون مشغول آماده کردن قسمت پاياني تحقيقي که قراره به من تحويل بدن بوده. درست نميگم ناديا خانوم؟ به کجا رسيدين؟

به وضوح نگاهش رنگ ميبازه و چشماش با وحشت خيره به پيمان ميشه. چشمايي ملتمس که پيمان رنگ نگاهش رو اولين بار سر جلسه امتحان وقتي ازش تقلب ميگرفت ديده بود. تقريبا با اون نگاه مطمئن ميشه که ناديا لاي تحقيق رو هم باز نکرده اما حس ميکنه که ناديا داره تمام تلاش خودش رو براي پنهون نگه داشتن اين موضوع و خيلي چيزاي ديگه شايد از مامانش يا حتي خودش تو اون لحظه ميکنه. براي همين ترجيح ميده يه آرامش حداقلي فعلا و جلوي جمع به ناديا بده. پس لب باز ميکنه و رو به ناديا جمله اش رو اينجور ادامه ميده:

- البته بهتره بحث درس رو بگذاريم براي بعد از شام و فعلا دست پخت عاليه پريسا جون رو بخوريم.

به وضوح نفس راحتي که ناديا ميکشه رو حس ميکنه و لبخند آرومي روي لبش ميشينه.

اما ناديا با استرس تمام شروع به شمردن ثانيه ها ميکنه تا هر چه زودتر همه از سر ميز بلند بشن و بتونه بره اتاقش و يه چيزي سر هم بکنه براي پيمان. اما طبق معمول هميشه بحث مزخرف سياست دور ميز شام شروع ميشه و همه با بشقاب هاي خالي شده همچنان دور ميز مشغول گپ سياسي ميشن. با حرکتي عصبي شروع ميکنه به تکون تکون دادن پاهاش و با ناخنش آروم ضرب گرفتن روي ليوان. حرکت بالاخره صداش تو مغز پيمان که با فاصله کمي از ناديا نشسته بود و تقريبا تنها شنونده بي نظر جمع بود ميره و پيمان با حرکتي ناگهاني ليوان رو از جلوي ناديا و زير دستش بيرون ميکشه و جلوي خودش روي ميز ميگذاره و آروم زمزمه ميکنه:

- مجبور نيستي بشيني سر ميز. ميتوني بري.

ناديا انگار تنها منتظر همين يه جمله بوده باشه از روي صندلي خيز بر ميداره و رو به مامان تشکر آرومي ميکنه و با عذر خواهي کوتاهي جمع رو ترک و به سمت پله هاي طبقه بالا و در نهايت اتاق خوابش ميره. با بسته شدن در بالاخره نفس آروم و پر صداي خفه شده تو گلوش رو آزاد ميکنه و هر کدوم از صندل هاش رو تقريبا يه طرف اتاق با حرکت پاش پرت ميکنه و به سمت لپ تابش خيز بر ميداره و سريع روشنش ميکنه و روي تختش به روي شکم ولو ميشه و دستاش رو تکيه گاه سرش ميکنه و نگاهش رو ميدوزه به صفحه نمايش.

کم کم غرق کار ميشه و فارغ از تمام هياهوي بيرون. با ضربه اي که به در ميخوره به خودش مياد و بي خيال و با صدايي بلند ج.اب ميده بيا تو.

در رو باز ميکنه و با اولين قدمي که داخل اتاق ميگذاره رنگ نگاهش سرخ ميشه و گر ميگيره. ناديا رو ميبينه با پاهايي خم شده از پشت به طرف بالا و در حال تاب دادن و بدني روي شکم خوابيده. تو ذهنش ميگذره که اين دختر واقعا نميدونه با دامن چطور بايد رفتار کنه. تقريبا دامن با وضع بدي بالا رفته و ناديا با بي خيالي در حال تاب دادن پاهاشه. حتي به فکرش نرسيده که با ورود يه نفر به اتاق بايد بلند بشه و وضعيتش رو تغيير بده.

ناخوداگاه سرفه کوتاهي براي متوجه کردن ناديا به اينکه کي وارد اتاق شده و تغيير وضعيتش ميکنه و نگاهش رو همزمان از روي بدن ناديا به زير ميدوزه.

اما ناديا که واقعا فراموش کرده دامني پاشه با حرکتي ناگهاني نيم چرخي روي تخت ميزنه و يه وري روي تخت قرار ميگيره و گردنش رو به سمت پيمان ميگردونه که جلوي در ايستاده و انگار ميل به داخل شدن نداره.

- چرا نمي ياين تو؟

بعد ناگهاني با نگاه رو به پايين پيمان به خودش مياد و سريع روي تخت ميشينه. دوباره نگاهش به دامن بالا پريده اش مي افته و با حرص دامن رو ميکشه پايين و زير لب زمزمه ميکنه: اه.

رنگ نگاه پيمان به حال عادي بر ميگرده و با لبخند زمزمه ميکنه:

- انقدر سخته مثل خانوما لباس پوشيدن؟

- افتضاحه. مزخرفه. عصبي ميکنه آدم رو. همش بايد حواست به دامنت باشه.

تنها لبخندي آروم روي صورتش ميشينه و با تعارف دست ناديا روي تخت کنارش ميشينه و همزمان ناديا لپ تاب رو به طرفش بر ميگردونه و مقابل ديدش قرار ميده.

- ناديا تو که تو يه ساعت ميتوني همچين چيز کاملي آماده کني چرا انقدر از زير کار در ميري؟ حيف اينهمه استعداد و توانايي نيست که بخواد بي استفاده بمونه؟

- کوتا بيا تو رو قران. بحث فلسفي نميخواد بکني ببين اگه کامله خدمت شما ما را به خير و شما را به سلامت.

بعد با يه حرکت پاهاش رو از روي زمين بلند ميکنه و زانوهاش رو بالا مياره روي تخت و دستش رو دورش حلقه ميکنه که با نگاه هشدار دهنده پيمان با حرص دوباره پاهاش رو پايين ميندازه. پيمان آروم خم ميشه و با دست پاهاي ناديا رو ميگيره و کنار هم جفت ميکنه. با برخورد دستش به پاهاي ناديا انگار جريان برقي قوي به بدن هر دو وارد ميشه. ناديا گر ميگيره و پيمان دستاش ميلرزه. سريع پاي ناديا رو رها و زمزمه ميکنه:

- اگه پاهات رو کنار هم جفت کني و کمي کج بگذاريشون هم مرتبه هم زشتي نداره و هم راحت تره. امتحان کن.

- چه طوري؟ اينجوري؟

با لبخند دوباره سمت ناديا خم ميشه و کمي حالت پاهاش رو متمايل ميکنه و بعد سرش رو بالا مياره و براي ثانيه اي چشم تو چشم هم ميشن. زمان گم ميشه و ناديا تو نگاه پيمان غرق ميشه. پيمان سريع تر به خودش مياد و سرش رو روي لپ تاپ خم ميکنه و آروم زمزمه ميکنه:

- اينجوري راحت تر نشد؟

- ناديا صادقانه اخم هاش رو در هم ميکشه و با بد خلقي جواب ميده:

- نه. وقتي آدم ميتونه يه شلوار بپوشه و هر جور دلش خواست بشينه و هي مجبور نباشه به نشستنش حواس بده مگه ديوونه ست دامن بپوشه؟

- گاهي لازمه آدم همرنگ جماعت باشه. خيلي خوشايند نيست که تو يه جمعي که همه لباس رسمي پوشيدن و خانوم ها با پيراهن و دامن بخواي با جين باشي. همونطور که تو چنين جمعي اگه يه مرد بخواد بين جمعي مرد کت شلوار کرواتي يه جين پاره پاره بپوشه خيلي جالب نيست.

گاهي همرنگ جماعت بودن کار خيلي سخت و چه بسا مورد پسند آدمها هم نباشه ولي بايد اين سختي رو بپذيريم. اينطور فکر نميکني؟

- نه

- اگه اينطور فکر نميکردي اون روز تو رستوران سنتي کت و شلوار و کروات ما ها برات خنده دار و غير معمول نبود. پس تو هم همين طور فکر ميکني. بگذريم. ادامه تحقيق رو بريز روي اين فلش و بده من با بقيه تحقيق يکي کنمش شب و کارش تموم شه.

با من اگر کاري نداري ميرم پايين.

- فلش رو نميخواين؟

- پايين ميگيرم ازت.

از روي تخت بلند و سريع اتاق رو ترک ميکنه و پشت در نفس حبس شده اش رو بيرون ميده و براي ثانيه اي مي ايسته و دستش رو لاي موهاش ميکشه و بعد آروم آروم و با فکري پر از ناديا و بيني اي پر از عطر مست کننده ناديا پله ها رو پايين و به سمت سالن حرکت ميکنه و آروم روي مبلي کنار آريانا ميشينه که نگاه خيره مادرش سيمين غافلگيرش ميکنه. مادري که هنوز هم بعد از اينهمه سال و بعد از مستقل شدن حدودي پسر کاملا ميتونه از نگاه و رفتارهاي پسرش تا ته فکرش رو بخونه. ولي اين براش قابل هضم نيست. رنگ نگاه پسرش رو رنگي از عشق و سر در گمي ميبينه اما نميتونه هيچ ارتباطي بين اين نگاه و شخصي همچون ناديا بر قرار کنه. ناديايي که تو همون نگاه اول تفاوت هاي فاحشش با پيمان رو کاملا درک کرده بود. دختري که قطعا تنها يه دختر بچه بود با دنيايي کاملا متفاوت با دنياي پسرش. دختري با حتي نوع لباس پوشيدني کاملا متفاوت از پيمان. مطمئن بود که اين دختر در تمام طول زندگيش به زور چهار بار لباسي غير از جين و تيشرت پوشيده باشه. نوع قدم بر داشتن هاي دختر نشون ميداد که هنوز حتي نميدونه با کفش زنونه چطور بايد راه رفت و براش عجيب بود که مادري همچون پريسا که تمام اين اصول رو ميدونست و رعايت ميکرد به دخترش چيزي ياد نداده باشه. دختري که نوع نشستن بلند شدنش رو هم حتي بلد نبود و تمام اين تفاوتها کاملا به چشم سيمين اومده بود و نميتونست حالا نگاه هاي تک پسرش رو هضم کنه.

از نظرش ناديا خيلي بچه بود و با دنياي بزرگتر ها فاصله زيادي داشت و ميدونست اين فاصله ها براي لا اقل پيمان قابل هضم نيستن. اين دختر هنوز دنياش کوچيک بود. خيلي کوچيک. انقدر کوچيک که توش تنها براي چيزايي مثل برنزه کردن و آفتاب گرفتن جا بود. نميدونست چطور تو اونهمه درس و مطالعه وقتي براي اين کارها پيدا ميکنه. پيمان رو جلوش ديده بود که حتي براي چهار بار اسکي رفتنه تو زمستون و چهار بار تنيس تو تابستونش هم بايد ساعتها مينشست و برنامه ريزي ميکرد و در نهايت از هزار تا چيزش ميزد تا وقتي براي اين کارها خالي کنه اما حالا ناديا رو ميديد و نمي تونست درکش کنه. قطعا پيمان با کسي خوشبخت ميشد که براش چيزاي خيلي مهمتر از اين تفريحات تو زندگي مهم باشن و خودش رو تنها با اين دستاويز مجاب ميکرد که قطعا اين دختر چيز خارق العاده اي تو اين زمينه ها داره که تونسته ذهن پسرش رو اينجور مشغول کنه.

با صداي پاشنه هاي کفش روي پله ها نگاهش به سمت بالا و روي ناديا خيره ميشه و تو ذهنش زمزمه ميکنه آروم تر. اينجور پات رو نکوب روي پله ها. يه مقدار با متانت بيشتر. سرت رو بگير بالا. پشتت رو صاف کن. اما دريغ از حتي يکي از ذهنياتش که بخواد به واقعيت بپيونده. ولش ميکردي قطعا نرده کناره رو ميچسبيد و سر ميخورد.

سعي ميکنه حواسش رو از حرکات دختر دور کنه اما نا خوداگاه نگاه ها و سردر گمي پسرش نميگذاره بي خيال سنجيدن ناديا بشه. حالا کاملا رفتارش رو زير ذره بين گرفته بود و اين از نگاه تيز پيمان هم دور نمونده بود. ناخوداگاه ترس از نتيجه تجزيه هاي مادر استرس عجيبي رو تو وجودش آورده بود و تمام مدت زوم شده بود رو ناديا تا به هر شکلي مانع حرکات عجيبش در مقابل نگاه مادر بشه.

ناديا بالاخره روي مبلي کنار آريانا ميشينه. هنوز کامل روي صندلي جاي نگرفته سنگيني نگاه پيمان رو حس ميکنه که روي پاهاش خيره شده. آروم پاهاش رو به هم نزديک و کنار هم به همون شکلي که پيمان بهش گفته بود جفت ميکنه و لبخند کمرنگ پيمان مهر تاييد رو بر رفتارش ميزنه.

اما سيمين تنها با يک نگاه ناشي بودن بيش از حد ناديا توي نشستنش رو تشخيص ميده.

ناديا فلش رو مقابل پيمان ميگيره و پيمان کمي رو به جلو خم و با تشکري کوتاه فلش رو ميگيره و داخل جيب کتش ميگذاره و دوباره به پشتي مبل تکيه ميده.

بعد از چند ديقه پيمان که ترجيح ميده فعلا ناديا به اين شدت زير ذره بين مادر قرار نگيره از مبل بلند و پشت سرش هم پدر و بعد مادر بلند و بعد از چند ديقه اي بالاخره خداحافظي و از در بيرون اومدن و اين تازه شروع ماجرا براي پيمان ميشه.

پيمان هنوز استارت نزده باران سوالات مادره که بر سرش نازل ميشه. سوالاتي که نود درصدش اسمي از ناديا توشه. سوالاتي که پيمان نه ميتونه در جوابشون دروغي به مادر بگه و نه جرات راست گفتن داره. تنها پاسخش سکوته و هر بار سکوتش مادر رو بيشتر متعجب ميکنه. کم کم داشت به ايده آل هاي پسرش شک ميکرد اما اونم آدمي نبود که بيگدار به آب بزنه. هنوز خيلي زود بود براي زدن هر حرفي. ترجيح ميده مثل پيمان تنها سکوت بکنه.

....

روزها به سرعت از پي هم ميگذشتن و حالا سارا و بابک با نزديکتر شدن امتحانات وقت کمتري براي ناديا داشتن و همين ناديا رو کلافه و عصبي کرده بود. از طرفي اگر ميخواست شانس يه سفر با پيمان رو به خودش بده بايد مينشست سر درس و امتحانات رو بي تقلب ميگذروند و از طرف ديگه تقريبا هيچي از درسا سر در نمي آورد و اين کار رو براش وحشتناک کرده بود. بارها تصميم گرفته بود و کنار بابک و سارا نشسته بود و خدايي بابک و سارا هم خيلي سعي کرده بودن که مطالب رو براي ناديا جا بندازن اما وقتي خانه از پاي بست ويران بود اين چيزا تقريبا بي تاثير بودن و هر بار در نهايت ناديا کلافه از جا بلند و با فکري خراب راهي خونه ميشد. تبديل شده بود به يه نادياي بي حوصله و بهانه گير. ميتونست بي خيال سفر بشه و تقلب کنه دوباره اما مدام تو گوشش يه صدايي زنگ ميزد که اينجوري ميخواي جايي برا خودت پيش سيمين جون باز کني؟ اينجوري فکر ميکني کي کمند رو حاضر ميشه با تو عوض کنه و در نهايت فحش بود که نثار کمند بيچاره ميشد.

....

روي تخت نشسته بود و مشغول نوشتن تقلب هاي اولين امتحان بود که حدودا چهار روز بعد بود. به نوعي ميشه گفت کلا بي خيال سفر و پيمان شده بود. با صداي زنگ موبالش غلطي روي تخت ميزنه و گوشي رو از لابلاي ورق هاش پيدا و سريع دکمه سبز رو ميزنه و ارتباط بر قرار ميشه.

با صداي پيمان تقريبا سيخ ميشه و گوشي رو آروم از گوشش جدا و دوباره صفحه نمايش رو نگاه ميکنه و زير لب اسم "آريانا دفتر" رو زمزمه ميکنه و بعد دوباره گوشي رو به گوشش ميچسبونه و با دلهره اي عجيب و ناگهاني در حاليکه با صداي از ته چاه در اومده سلام ميکنه با دست آزادش شروع به قايم کردن برگه هاي تقلب زير کتابش ميکنه. گويي پيمان دم در اتاقش ايستاده و با نگاه پر تاسفش بهش چشم دوخته. اما صداي پيمان فکرش رو بار ديگه به هم ميزنه:

- سلام ناديا خانوم. شرمنده. مثل اينکه بي موقع زنگ زدم. راستش دفتر آريانا بودم خواهش کردم شماره تون رو بگيره باهاتون کار داشتم.

تو ذهنش با حرص زمزمه ميکنه خيله خوب فهميدم شماره مو نداري و براتم بي اهميته و با اطلاع بزرگترم زنگ زدي حالا کارت رو بگو. بعد با صداي بلند حرف پيمان رو قطع و ادامه ميده:

- خواهش ميکنم. نه اصلا بي موقع نبود. گوش ميدم.

- فقط خواستم شرطمون رو بهتون ياداوري کنم. فراموش که نکردين؟

- شرط و فراموش کنين. نميشه.

ناگهان لحن پيمان جدي و خشک ميشه. ترس دوباره تو وجود ناديا بر ميگرده و با اصرار گوشه هاي برگه تقلب رو زيرتر ميده که صداي پيمان اوج ميگيره و تو گوشش زنگ ميزنه:

- فکر نميکردم انقدر بي اراده باشين. اصلا انتظار شنيدن چنين جوابي رو نداشتم.

- زمزمه ميکنه بي اراده نيستم. اما واقعا نميشه. شوخي نيست. سه سال همه درسا رو با تقلب پاس کردم حالا انتظار دارين بي تقلب و يه شبه اينهمه کتاب رو تو مغزم چطوري فرو کنم؟

- کار نشد نداره. ما با هم شرط بستيم. همونطور که من زير قولم نزدم شما هم نبايد زير قولت بزني. ميتونم بهت کمک کنم در عوض.

- گير بيخود داري ميدي. جنابالي چه کمکي ميخوايد بکنيد؟ اصلا چطوري ميتونين کمکي کنين. بابک و سارا خودشون رو خفه کردن به هيچ جا نرسيدن. ديگه کشش ندارم.

- امتحانش ضرر نداره. انقدر راحت زير بار شکست نرو ناديا. براي بدست آوردن چيزايي که ميخواي بجنگ و تلاش کن. قطعا موفق ميشي. باور کن ناديا. کافيه اراده کني. امتحانات از کي شروع ميشه؟

- از شنبه.

- با آريانا صحبت ميکنم از فردا تا آخر امتحانات تو و آريانا بياين خونه من. اينجوري از وقتم بيشتر استفاده کرديم و بهت قول ميدم خيلي راحت همه درسا رو ياد بگيري. موافقي؟

از فکر بودن شبانه روزي کنار پيمان بال در آورده بود و ميخواست پرواز کنه. مگه ميشد موافق نباشه. از خداشم بود. بودن تو خونه پيمان. خونه اي که ميتونست يه روزي خونه خودش باشه. ديگه حتي يک کلمه هم از حرفاي پيمان رو نمي شنيد. انقدر غرق رويا بافي شده بود که جايي براي چيز ديگه نبود.

با صداي تقريبا فرياد مانند پيمان از عالم هپروت بيرون مياد و با گيجي چند بار پشت هم تکرار ميکنه: ها؟؟؟؟ ها؟؟؟؟ چيه؟؟؟

- اصلا شنيدي چي ميگفتم؟ هيچي. با آريانا حرف ميزنم شما هم وسايلت رو و همه کتابات رو جمع کن که فردا صبح مياين خونه من.

آريانا و پيمان مشغول سلام و احوال پرسي بودن و ناديا چشماشو ريز کرده بود و ميخواست از همون 2 متر ورودي خونه کل خونه رو با نگاهش شخم بزنه. آريانا هم با حرکتهاي چپ و راستي که هين حرف زدن و تعارف تيکه پاره کردن با پيمان ميزد مدام ميدان ديد ناديا رو کم ميکرد و اين نتيجه واضحش گردن کشيدن هاي پي در پي ناديا بود.

بالاخره آريانا از جلوي در کنار و نگاه پيمان روي صورت ناديا و حرکاتش مي افته و خنده اي شيرين و ناگهاني تمام صورتش رو پر ميکنه. خنده اي که تلاشي براي پوشوندنش نميکنه و در عوض نگاهش رو به چشماي ناديا ميدوزه و با صداي خودش حواس ناديا رو به سمتش معطوف و :

- سلام ناديا خانوم. نميخواين بياين تو؟ قطعا راحت تر از گردن کشيدنه. موافق نيستين؟

ناديا با حرص و در حاليکه خجالت زده مچ گيري پيمانه آرام سلام ميکنه و وارد آپارتمان ميشه.

بزرگترين و واضح ترين مشخصه آپارتمان تو اولين نگاه بزرگي و دلبازي و پر نور بودن و تميزي و مرتبي بيش از حدشه. از اينهمه نظم کمي متعجب و در عين حال شاکي ميشه. قطعا اينجا هم نميتونه اونجوري که دلش ميخواد زندگي کنه.

آرزوش بود يه خونه مستقل داشت تا هيچکس مجبورش نميکرد به کاري و وقتي از در ميومد تو کيفش رو هر جا دوست داشت ول ميکرد و لباساش رو سر صندلي و کيف و کتابش رو روي ميز ناهار خوري پهن ميکرد و غذاش رو مياورد تو حال دمه تلويزيون ميخورد و بالشتش رو وسط هال مياورد و ...

اما اينجور که بوش ميومد اينجا هم از اين خبرا نبود . هر چند از قيافه پيمان هم ميشد حدس بزنه خونه اش هم مثل خودش اتو کشيده و کسل کننده ست.

با يه حرکت ناگهاني تصميم ميگيره يه امتحاني بکنه شايد پيمان روش نشد حرفي بزنه و اين ده دوازده روز بشه زندگي تماما روياييش. با اين تصميم کوله اش رو کمي جلوتر از ورودي آپارتمان از روي شونه اش پايين ميگذاره و بعد سرشونه هاش رو با بي قيدي بالا ميندازه و رو به پيمان که زير ذره بين گرفته بودش زمزمه ميکنه:

- سنگينه. از کت و کول افتادم خوب.

پيمان بدون هيچ حرفي تنها لبخند ميزنه و ناديا خوشحال از بردش تو قدم اول، همونطور که توي خونه چرخ ميزنه روپوش و روسريش رو هم در مياره و در انتها روي دسته مبلي پشت ميز ناهارخوري ميگذاره. بعد کيف لپ تابش رو روي ميز ناهارخوري ميگذاره و با لبخند به عقب بر ميگرده تا نتيجه رو ببينه.

آريانا با لبخند رو به پيمان که به فاصله چند قدمي اش ايستاده، زمزمه ميکنه:

- شرمنده اين خواهر ما يه کم شلخته ست. البته بهش گوشزد کني ديگه تکرار نميکنه.

پيمان در جواب لبخند محوي به صورت ناديا ميپاشه و ادامه ميده:

- يه کم بزرگتر بشه و وقتي مسئوليت گردوندنه يه خونه رو دوشش بيفته ياد ميگيره.

بعد لبخندش عميق تر ميشه و ادامه ميده:

- به قولي وقتي خانومه يه خونه شد همه اين چيزا رو ياد ميگيره.

بعد بدون هيچ حرفي يا کوچکترين اعتراضي به سمت مبل ميره و روپوش روسري ناديا رو بر ميداره و بر ميگرده به جا رختي کنار ورودي آويزون و کوله و لپ تابش رو هم بر ميداره و به سمت راهرويي ميره و در انتها در اتاقي رو باز و وسايل رو روي ميز تحرير اتاق ميگذاره و بعد به پشت بر ميگرده و نگاهش رو به ناديا که پشت سرش وارد اتاق شده و کنار در اتاق ايستاده ميدوزه و آروم جوري که تنها خودشون دو نفر صداش رو بشنون زمزمه ميکنه:

- قراره چند وقت با هم همخونه بشين و اولين حرف رو تو رابطه دو تا هخونه با هم، احترام گذاشتن به قوانين اون خونه و تلاش براي به هم نزدنه آرامش و آسايش همديگه ميزنه. پس ازت ميخوام سعي کني هر چيزي رو سر جاي خودش بگذاري و ريخت و پاش نکني. اينجوري هميشه همه چيز مرتبه. چون هيچکدوم وقتي براي تميز مرتب کردن شلوغ پلوغي نداريم. در ضمن مامان من هفته اي يه بار مياد اينجا و تا اين لحظه سابقه نداشته بي نظمي و نا مرتبي اي تو خونه من ببينه و نميخوام ديدش به تو خراب بشه. پس تمام سعيت رو بکن. باشه؟

ناديا گر ميگيره. لال ميشه. دلش ميخواد آب بشه بره تو زمين. نميتونست تاب شنيدن چنين حرفي و چنين تذکري رو بياره. اما پيمان قبل از هر حرف و جبهه گيري و دلخوري ناديا دستش رو آروم زير چونه خم شده ناديا ميگذره و سرش رو بالا مياره و نگاهش رو تو چشماش ميدوزه و زمزمه ميکنه:

- يادت که نرفته هنوز، ما دو تا دوستيم. دو تا دوست خوب. و دوستا از حرف همديگه به اين آسوني ها ناراحت و دلخور نميشن. دوستا سعي ميکنن حرفاي هم رو بدون برداشت بد و پيش داوري بشنون و اگه ديدن درسته انجامش بدن و اگه ديدن غلطه به طرف مقابلشون توضيح بدن تا از اشتباه درش بيارن. تو اينا رو ميدوني. مگه نه؟

حرفهاي پيمان انگار آب روي آتيش بود. به همون سرعتي که ناديا رو از کوره در برده بود، آرومش کرده بوذ.

ناديا آروم چونه اش رو از زير دست پيمان بيرون مياره و سرش رو پايين ميندازه که پيمان بار ديگه سرش رو بالا مياره و زمزمه ميکنه:

- دلم ميخواد هميشه سرت بلند باشه. هيچوقت سرت رو زير ننداز. سربلند بودن آسون ترين کاره. فقط يه کم بايد حواست رو به کارات بدي و قبل هر کاري يه کم فکر کني. دلم ميخواد بهم ثابت کني که ميتوني هميشه سربلند باشي. حتي اگر من نباشم.

ناديا با همون بغض تو نگاهش لبخند محوي به روي پيمان ميزنه و آروم از کنارش رد و به سالن بر ميگرده.

- پيمان من واقعا ديرم شده. بايد برم شرکت. تو مياي يا من برم؟

- نه . چند ديقه صبر کني منم ميام

- اونوقت ببخشيدا براي چي منو کشوندين اينجا؟ از اون خونه اومدم اين خونه که چي بشه؟ نکنه خونه تون قراره درسا رو تو مغز من بکنه؟

- نه دختر خوب. الانا کمند ميرسه. خودش ميدونه چيکار کنه. منم ساعت 2 دانشگاه کلاسم تموم ميشه تا 3 نهايتا خونه ام.

تو دلش چهار تا فحش آبدار نثار کمند ميکنه و بعد با غيض رو به پيمان ادامه ميده:

- اونوقت کمند خانوم قراره بيان چيکار؟ من ميرم خونه خودمون. شما هم بيخيال قول و قرارمون. موسي به دين خويش، عيسي به دين خويش.

- آخه کمند مگه چه هيزم تري بهت فروخته؟ به خدا دختر خيلي خوبيه. بذار بياد اگه نتونستي باهاش به جايي برسي چشم. من تسليم ميشم.

با صداي زنگ آيفون حرفش رو قطع و به سمت آيفون ميره و در رو براي کمند باز و ثانيه اي بعد کمند وارد آپارتمان ميشه و ناديا با پوزخند سر تا پاي کمند رو بر انداز ميکنه که يه کت و شلوار و کفش پاشنه بلند مشکي پوشيده با پيراهن سفيدي که يقه اش از زير کت ديده ميشه. خط اتوي شلوارش ميره رو اعصاب ناديا و ناخوداگاه دستي روي شلوار گرمکن مشکي اش با راههاي طلايي مانند کنارش ميکشه و لبخند رو لبش ميشينه.

هنوز لبخند گوشه لبش در حال خودنمايي که کمند دستش رو به طرفش دراز و با لبخندي متقابل بهش سلام و خودش رو معرفي ميکنه.

- ناديا هم از روي اجبار دستش رو مي فشاره و زمزمه ميکنه:

- ناديا. خوشبختم.

بالاخره پيمان و آريانا از در بيرون و کمند کت و شال مشکي اش رو به جا رختي آويزون و روي مبل هال ميشينه.

هنوز کمند لب وا نکرده، ناديا با بي خيالي دستش رو توي جيب گرمکنش ميکنه و شروع به وول خوردن سر جاش ميکنه و بعد نگاهش رو به کمند ميدوزه و زمزمه ميکنه:

- ميدوني تا کل خونه رو نبينم و فضولي هام تکميل نشه مغزم تعطيله تعطيله. پس ميرم تو خونه يه چرخي بزنم. با اجازه.

ناديا يک راست ميره به سمت اتاق در بازي که تو بدو ورود حدس زده بود بايد مال پيمان باشه.

کمند هم با نگاهي دقيق و خندان از شر و شيطوني ها و صداقت ناديا از روي مبل بلند و پشت سرش به سمت اتاق ميره.

ناديا حضور کمند رو حس ميکنه و شروع به حرف زدن ميکنه:

- ناراحت نميشي يه کم تو اتاق پيمان فضولي کنم؟ بايد همين اتاق باشه. نه؟

- اوهوم. راحت باش. به قول خودت خوب فضولي هات رو بکن که بعد سر درس هواست پرت جايي نباشه.

از کنار تخت دو نفره پيمان رد ميشه و به سمت ميز کنار پنجره با دو تا مبل تک نفره کنارش ميره.

- خيلي وقته پيمان رو ميشناسي؟

- اوهوم.

- وقتي گير ميده چطوري ميشه از خر شيطون پايين آوردش؟

- معمولا گير بيخود نميده. هيچوقت باهاش مشکل نداشتم.

- چون خودتم لنگه پيماني. اما من از لنگه تو يا پيمان بودن متنفرم.

- همين هم منحصر به فردت کرده.

- برا کي؟ تو؟؟؟؟؟

- نه. برا پيمان.

- کوتا بيا. اگه من براي پيمان منحصر به فرد بودم انقدر ازم ايراد نميگرفت. ميدوني براي پيمان امثال تو اتو کشيده منحصر به فردن نه من و گرمکن دوست داشتنيم.

- گرمکن قشنگي داري. بايد خيلي راحت باشه. درست مثل خودت.

- تا حالا عاشق شدي؟

- اوهوم.

- پس چرا ازدواج نکردي؟ يا شايدم در شرفش هستي!!!!

- نه.

- به نظرت پيمان دفترچه خاطرات داره؟

- نه.

- چه مطمئن. لابد تو هم نداري.

- وقتش رو نداشتم.

- آهان پس بچه خرخون ها هيچکدوم از اين چيزا ندارن. اما من دارم.

- بايد جالب باشه.

- تا دلت بخواد. چند بار اومدي خونه پيمان؟

- خيلي زياد.

- هه. پس فقط با ما نميتونه زير يه سقف باشه. جالبه.

- نگفتم تنها اومدم. هر کس اعتقاداتي داره.

- تو باورش داري؟

- پيمان رو؟ يا اعتقاداتش رو؟

- هر دوش.

- پيمان رو آره. اما اعتقاداتش رو خيلي نه.

- من صد در صد مخالف اعتقاداتش ام. مزخرفن. خيلي محافظه کاره يا شايدم از يه چيزي ميترسه. از اين ارتباط ها. از اينکه مبادا کج بره.

- چرا اينطور فکر ميکني؟

- چون اگه اينطوري نبود ميتونست مطمئن باشه که نفسش برده خودشه و اونوقت اگه صد سال هم تو يه اتاق اونم تو بقل يه هم جنس من ميموند آب از آب تکون نميخورد.

- چرا داري اين حرفا رو به من ميگي؟

- برانکه رو دلم نمونه.

- بهتر نيست به خودش بگي؟ چون اينجوري بعيد ميدونم از دلت بره.

- ممکنه ازم دلخور بشه.

- خوب بشه.

- فکر ميکني با اين لباسا رو تختش بشينم شاکي ميشه؟

- هيچوقت رو تختش نشستم. نميدونم.

- مامان من متنفره با لباسي غير از لباس خواب کسي رو تختش بشينه. مامانم هم يکي لنگه امثال تو و پيمانه.

- و تو دوست داري با همين گرمکنت بري زير لحاف و تا صبح تخت و راحت بخوابي. حتي راحت تر از وقتي که با لباس خواب بخوابي.

- دقيقا.

- ميتوني امتحان کني.

- مامان پيمان چه جور آدميه؟

- زن خوب و مهربونيه.

- لابد يکي لنگه پيمان. نه؟

- خوب مادر همون پسره. قطعا همينطوره.

- کمند؟

- بله؟

- من از تو خوشم نمي ياد.

- اما من از تو خوشم مياد. دختر رک و شاد و پر انرژي و دوست داشتني اي هستي.

- اما درست نقطه مقابل تو.

- آدما هميشه جذب کسي ميشن که نقطه مقابلشونه.

- اما پيمان نه.

- از کجا ميدوني؟

- کمند من حوصله درس خوندن ندارم. حتما پيمان بهت گفته چطوري تا اينجا هم جلو اومدم.

- اوهوم. ميدونم. فقط نميدونم چطور شده يهو تصميم گرفتي بي تقلب امتحان بدي.

- باهاش مسابقه دادم.

- و باختي. و شرطم اين بود که بي تقلب امتحان بدي. آره؟

- نه. ازش ميبردم. مسابقه از رو جدول راه رفتن بود. من خداي اين کارم. خواستم اونم راه بره. برا همين مساوي شديم.

- پس شرط چي ميگه؟

- شرط بسته بودم اگه من بردم بريم شمال.

- و حتما نتونستي از خير شمال بگذري.

- اولش آره. يهو خر شدم. بعد که عقلم يه کم سر جاش اومد بهم انگ بي اراده زد. بايد روشو کم ميکردم. من هر چي باشم بي اراده نيستم.

- اگه بخواي جلوش کوتا بياي يه روزي چشم وا ميکني ميبيني چيزي از ناديا نمونده.

- اگه کوتا نيام... آخه... تو که نميدوني....

- ناديا تو خيلي ساده و بچه اي. از چشات ميشه حرف دلت رو خوند. دوسش داري. آره؟

- کي رو؟

- پيمان رو.

- فرض کن آره.

- پس عشق رو ازش گدايي نکن. بذار اون از تو بخوادش. جلوش کوتا نيا. الان تو براش منحصر به فردي. اما روزي که بشي يکي لنگه من ديگه منحصر به فرد نيستي. اون موقع اگه بهش برسي هم، احساس خوشبختي نميکني.

- تا حالا تقلب نوشتي؟

- نه. اگه مينوشتمم به دردم نميخورد.

- خوب معلومه بچه خر خونا رو چه نيازي به تقلب.

- نه اينجوري ام نيست. منم خيلي وقتا نميرسيدم کامل امتحاني رو بخونم يا سر جلسه سوالي ميدادن که اصلا جوابش يادم نبود. ولي مسئله اينجاست که هيچوقت بلد نبودم از تقلب استفاده کنم. ميترسيدم.

با خودش زمزمه ميکنه چه عجب. نمرديم و يه بچه خر خون اعتراف کرد که ميترسيده تقلب کنه وگرنه بدش نمي اومده. آخ آخ يادم باشه يه جوري از زير زبون اين پيمانم بيرون بکشم اينو. بعد نگاهش رو دوباره به کمند ميدوزه و ادامه ميده:

- منم اولش ميترسيدم. بعد کم کم عادت شد برام و ترسم ريخت. کمکم ميکني؟

- اومدم که کمکت کنم ديگه.

- نه اين کمک. تا نصف امتحان شنبه ام رو تقلب نوشتم. باقيش رو با هم بنويسيم.

- ميخواي تقلب کني؟

- شايد.

- بگو خودش کمکت کنه بنويسي.

دوباره ذات بدش شروع به موعظه ميکنه: آها که لابد بعدشم پرتم کنه بيرون و شرم کم شه و يه سر خر کمتر؟

از فکر بيرون مياد و ادامه ميده:

- زده به سرت؟ هيچکي هم نه و پيمان.

- اگه عاشق باشه هر کاري برات ميکنه.

- بالشتي از زير روتختي در مياره و ثانيه اي جلوي بينيش ميگيره و همون بوي گس هميشگي رو تو ريه هاش ميفرسته و بعد بالشت رو پشتش ميگذاره و همزمان با لبخند ادامه ميده:

- بدم نميگي. چرا به عقل خودم نرسيد؟

- چون عقلت بهت حکم نميکنه. احساست داره حکم ميکنه. منم اين دوران رو گذروندم.

- با پيمان؟

- نه دختر خوب. پيمان برام مثل يه برادر خوبه. نه بيشتر.

خدا کنه راست بگي. وگرنه کلامون بد تو هم ميره.

- پس ازت خوشم مياد. آدم جالبي هستي.

- دختر تو هميشه هر چي تو دلته اينجوري ميريزي بيرون؟ يه کم سياست داشته باش.

- بابام هميشه ميگه سياست يعني کثافت. صداقت خودش بزرگترين پدرسوختگيه. باور کن.

- ميشه حالا بريم يه کم سر درس؟ پيمان الان ميرسه ازمون حساب پس ميخواد.

با خودش زمزمه ميکنه اوف کشتي منو با اين حس مسئوليتت. داشتيم تازه به جاهاي خوبش ميرسيديم ها. جون به جونت کنن تو هم لنگه همون پيماني.

بعد به ناچار از روي تخت بلند و به سمت اتاق خودش ميره و ثانيه اي بعد روبروي کمند روي ميز ناهار خوري ميشينه و تا اونجايي که ميتونه از نبود پيمان سو استفاده ميکنه و کتاباش رو پخش ميکنه روي ميز و با لبخند آمادگيش رو به کمند اعلام ميکنه.

....

تقريبا از روي صندلي بلند و دست در جيبش ميکنه و ثانيه اي بعد در مقابل نگاه گيج کمند آدامس خرسي اي از جيبش در مياره و با ريلکسي کامل بازش ميکنه و همزمان با گاز زدن نيمه اي از اون، دستش رو به طرف کمند دراز ميکنه و:

- ميخوري؟

کمند ثانيه اي نگاهش ميکنه و بعد آروم لبخند روي لبش مياد و لحظه به لحظه اين لبخند پر رنگ تر ميشه و در نهايت سرش رو تکوني ميده و رو به ناديا:

- ممنون. حتي آدامسي که ميخوري هم عجيبه. يادم نمي ياد آخرين بار کي آدامس خرسي خوردم اما فکر نکنم بيشتر از 12 13 سال داشتم.

ناديا تيکه ديگه آدامس رو هم با بي خيالي دهانش ميگذاره و بعد ادامه ميده:

- خوب سرت کلاه رفته ديگه. يه بار بخوري ديگه هيچي جاشو نميگيره. مخصوصا وقتي حرصي باشي هيچ چي جز اين جواب نميده وقتي با فشار گازش ميزني و اون نرم زير دندونات بهت ميخنده. يه چهار بار که گازش بزني از رو ميبرتت و مجبورت ميکنه به آرامش.

تو ذهنش فکر ميکنه چرا من تا حالا اينجوري در مورد يه آدامس خرسي بچه گونه فکر نکردم؟ اين دختر چي داره که هيچکس رو مثلش نديدم تا حالا؟ بعد از ذهنش ميگذره که بدم نيست يه بارم از اين ديد آدامس خرسي بخورم. با اين فکر نگاهش رو به ناديا ميدوزه و ادامه ميده:

- بازم داري؟

- چي؟ آدامس؟

- اوهوم.

- ميخواي؟

- بدم نمياد.

اينبار دستش رو تو زيپ جلويي کوله اش ميکنه و ثانيه اي بعد يه آدامس در مياره و مقابل کمند ميگيره.

....

دستاش رو محکم دور سرش ميگيره و با اخمي عميق رو به کمند به زبون مياد:

- اه خسته شدم. دو ساعت پشت هم داري حرف ميزني. ديگه هيچي از حرفات نمي فهمم.

کمند سعي ميکنه خستگيش رو پنهون کنه و با لبخند هميشگي اش زمزمه ميکنه:

- ناديا خواهش ميکنم. هنوز به زور پنجاه صفحه خونديم. کتاب 320 صفحه ست و بجز امروز فقط فردا و پس فردا رو وقت داري پس سعي کن حواس بدي تا زودتر پيش بريم.

- لا اقل بذار برم ببينم اين پيمان جونت چي تو خونه اش پيدا ميشه برا خوردن.

خودشم نميدونه چه اصراريه که هر جوري شده ميخواد کمند رو دائم به پيمان ربطش بده. انگار هنوز نميتونه حرفاي کمند رو در مورد خودش و پيمان و مهمتر از اون حس پيمان نسبت به خودش رو حلاجي کنه.

به سمت آشپزخونه ميره و تقريبا تمام کابينت ها رو باز ميکنه و در نهايت ظرف نسکافه و شکر رو پيدا ميکنه و آب رو ميزنه بجوشه و اين بار به سمت يخچال ميره و درش رو چهار طاق باز ميکنه و جلوش مي ايسته به تماشا.

ناخوداگاه حرف مامانش تو ذهنش مياد که هر وقت مچش رو جلوي در باز يخچال ميگرفت با عصبانيت ميگفت نانادي در اون يخچال رو ببند. ويترين نيست دو ساعته درش رو باز کردي و تماشا ميکني.

خنده رو لبش مياد و کمي بيشتر از حد معمول مشغول تماشاي ويترين يخچال ميشه و تو ذهنش زمزمه ميکنه مامان هيچوقت نفهميدي گاهي دلم يه چيزي ميخواد که نيست يا نميدونم چيه. اونوقت تنها راهش اينه که در يخچال رو باز کنم و جلوش وايسم تا بلکه يه چيزي پيدا کنم....

بعد از چند ديقه بالاخره رضايت ميده و با شيشه شکلات صبحانه و يه بشقاب ميوه در يخچال رو ميبنده و دو تا ليوان نسکافه ميريزه و همه رو تو سيني ميگذاره و دوباره بر ميگرده سر ميز ناهارخوري.

....

- کمند بالاخره صبرش تموم ميشه و درس رو قطع و رو به ناديا زمزمه ميکنه:

- ناديا خواهش ميکنم بسه ديگه.

- چي بسه؟

- ناديا دو ساعته دارم خودمو خفه ميکنم اين طبقات ارث رو حاليت کنم و تو داري شکلات صبحانه ميخوري. حاضرم شرط ببندم يه دونه اش رو هم نفهميدي.

- اوف. کوتا بيا کمند. چه اصراريه حالا. کل اينايي که دو ساعته داري در موردشون بحث ميکني ميشه دو خط تقلب. ديگه دو خط تقلب که قابلي نداره.

- عصبانيتش رو به زور کنترل ميکنه و دوباره نگاهش رو به ناديا ميدوزه و ادامه ميده:

- ناديا اين طبقات هي اضافه ميشه از بچه و پدر مادر و خواهر برادر و سهم الارث هر کدوم ميگذره ميرسه به نوه عمو و نوه عمه و .... اونوقت قطعا ديگه دو خط تقلب نميشه. خواهش ميکنم حواست رو به من بده.

....

پيمان تک زنگي ميزنه و بعد چند ثانيه کليدش رو داخل قفل ميندازه و در رو باز ميکنه.

صداي ناديا که در حال چونه زدن با کمنده خنده رو رو لبش مياره.کفشاش رو در مياره و دمپاييهاي رو فرشيش رو ميپوشه و آروم از ورودي ميگذره و به سمت صدا ميره....

- اه کمند کوتا بيا ديگه. خفه شدم. بذار برم ببينم کي بود در زد.

- ناديا بشين. حتما پيمان بوده. خودش کليد داره مياد تو.

- اي بابا عجب آدم گيري هستي ها. بابا بذار برم يه سلامي، عليکي....

- نادياااااااا.....

- خوب بابا نشستم. خوب ميفرمودين.خونواده درجه سه از طبقه سه کي بود اصلا. ميشه اينو بگي اول....

- ناديا نيم ساعت نيست اينو توضيح دادم برات....

نزديک ناهار خوري مي ايسته و با نگاه و مکسي طولاني به منظره رو بروش خيره ميشه. کل ميز ناهار خوري پر از کتاب و ورق و يه گوشه ميوه و گوشه ديگه آشغال ميوه و گوشه اي ليوان قهوه نصفه و زيرش فوجي دستمال کاغذي رنگ نسکافه که سريع عادت ناديا به ريختن نسکافه روي ميز رو به يادش مياره. و در آخر تو اون جنگل بلوه شور ساخته دست ناديا، خودش رو ميبينه نشسته روي دو زانوش روي مبل با شيشه شکلات صبحانه کنارش و قاشقي گوشه دهنش که مدام در حال چپ و راست کردنشه.

يه لحظه خودش رو جاي کمند و ديوانگي احتماليش از دست ناديا مي گذاره و بعد يه چيزي تو ذهنش زمزمه ميکنه ناديا راه آروم کردن اين طوفانم بلده. قطعا کمند خيلي هم ناراضي نيست که اگه بود هنوز با اين آرامش با ناديا در حال سر و کله زدن نبود.

ناديا سنگيني نگاه پيمان رو حس ميکنه و با يه خيز ناگهاني و لبخندي عميق از روي مبل شيرجه ميزنه روي زمين و تقريبا به حالت دو فاصله خودش و پيمان رو رد ميکنه و درست مقابل پاش ايست ميکنه.

ناخوداگاه يه فکر تو ذهن هر دو مياد. ناديا تو ذهنش فکر ميکنه چي ميشد الان دستاش و باز ميکرد و من همينجور ميدويدم به طرفش و تو بقلش مي ايستادم

پيمان هم فکر ميکنه چي ميشد با همين سرعت و چشماي پر برقش ميومد تو بقلم.....

براي ثانيه اي نگاه هر دو توي هم گره ميخوره و بعد لبخندي آروم روي لب پيمان و فراخ روي لب ناديا ميشينه و بلند سلام ميکنه و ادامه ميده:

- اوف..... خفه شدم از صبح تا حالا انقدر از مغزم کار کشيدم که ديگه هنگه هنگه. ناهار آوردي؟

- سلام خانوم خانوما. چه خبرا؟ حالا انقدر از مغزت کار کشيدي چيزي هم توش رفته؟

- اي... همچين در حد يه ابسيلن.

- تا کجا رسيدين؟

- صفحه 76، خطه چهارم... کلمه چندمش رو هم بگم؟

- يعني انقدر سخت گذشته؟

- بيشتر از اين حرفا. دق کردم.

- سلام. خسته نباشي.

- سلام کمند جان. تو هم خسته نباشي.

اوف.... خود شيرين.... چندشا.... خسته نباشيد... انگار کوه کنده....

بيشتر از اين طاقت تعارف تيکه پاره کردناشون رو نمي ياره و رو به پيمان و تقريبا پريده وسط حرفشون:

- ناهار چي ميشه؟ من گشنمه.... همه فسفراي مغزم سوختن.

پيمان خنده آرومي ميکنه و بعد در جواب ناديا ادامه ميده:

- الان يه چيزي درست ميکنيم همه با هم....

- اوف.... خونه خودمونم بايد خودمون ناهار شام درست کنيم اينجام خودمون. گفتيم اومديم مهموني از غذا درست کردن معافيم ديگه.... شانسه ديگه.... مال ما هم اينجوريه.

- اخم نکن دختر خوب. چند نفري غذا درست کردن خيلي خوبه. ميچسبه.

- آره... مخصوصا وقتي ساعت سه باشه و شيکمتم به غار و غور افتاده باشه و مغزتم از مدار خارج شده باشه.

- تا شماها تصميم بگيرين چي ميخواين بخورين من ميرم لباسم رو عوض کنم و ميام.

- اميدوارم منظورت اين نباشه که رفتي يه يه ساعت ديگه بياي ناهار آماده رو جلوت بذاريم.

- نه دختر خوب. گفتم که يه لباسي عوض ميکنم و يه دست و رويي ميشورم و ميام.

ناديا در فريزر رو باز ميکنه و مقابلش مي ايسته و با چشم محتويات داخلش رو بررسي ميکنه.

- پيمان از در وارد ميشه و کمند رو ميبينه که در حال درست کردن سالاد و ناديا که در فريز مقابلش باز و خودش معلوم نيست کجا سير ميکنه.

آروم به سمتش ميره و درست پشت سرش مي ايسته و ضربه آرومي به پشت ناديا ميزنه که ناديا با وحشت سرش رو بر ميگردونه و دستش رو روي سينه اش ميگذاره و تقريبا از جا مي پره.

- ترسيدي؟ ببخشيد فکر نميکردم اينجور تو فکر باشي. فکر کردم فهميدي پشتتم.

- اوف. نمي مردي يه آهايي، هيي، ناديايي چيزي مي گفتي.

- ناديا اگه موقع درس خوندنم همينجور تمرکز ميکردي به قران نابغه ميشدي.

- نابغه که هستم. خوب داشتم فکر ميکردم چي بخوريم.

- مگه معادلات چند مجهولي گفتم که اينجور دو ساعته زوم شدي تو فريز و داري فکر ميکني. خوب يه چيزي بر دار ديگه. اينهمه حق انتخاب جلوته.

- خوب مشکل هم همين جاست ديگه. هميشه وقتي حق انتخابات بالا ميره ريسکت بيشتر و انتخابت مشکل تر ميشه. بايد اون لحظه درست فکر کني و انتخاب درست کني تا تو برنده باشي وگرنه قطعا بازنده اي.

لبخند روي صورتش عميق تر ميشه و نگاهش پر از تعجب و بعد ناگهاني شروع به کف زدن ميکنه و ميخنده.

ناديا بار ديگه از صدا مي پره و اين بار با اخم نگاهش رو به پيمان ميدوزه و زير لب زمزمه ميکنه مرگ. بعد آروم به طرف پيمان بر ميگرده:

- ها چيه؟ ببين ميتوني سکته ام بدي با اين عکس العمل هاي ناگهانيت؟

- آخه سخته باور اينکه اين حرفا رو داره ناديا ميزنه. خوب حرفت خيلي فيلسوفانه بود. از تو تقريبا بعيد بود چنين حرف پر مغزي.

اخماش رو در هم ميکشه و دستاش رو روي سينه اش قرار ميده و ادامه ميده:

- هان چيه؟ هر کي با تقلب درس بخونه يعني احمقه و هيچي حاليش نيست؟ ديگه مغزم که تعطيل نيست آقا.

بعد با ضرب در فريز رو ميبنده و از آشپزخونه بيرون ميره. براش حرکت پيمان گرون مياد. دلش نميخواست مقابل کمند پيمان چنين عکس العملي نشون بده يا از اينجور حرفها بزنه.

کمند تنها براي ثانيه اي سرش رو بالا ميگيره و نگاه پر تاسفش رو به پيمان ميدوزه و بعد دوباره سرش رو زير ميندازه و مشغول کارش ميشه.

پيمان نفس پر صداش رو بيرون ميده و تو ذهنش زمزمه ميکنه شروع شد آقا پيمان. حالا جرات داري يه بار ديگه بهش بگو بالا چشمت ابروست تا ببيني به چه روزي مي افتي.

از آشپزخونه بيرون و به سمت ناهار خوري ميره و ناديا رو ميبينه که با حرص قاشق شکلات صبحانه رو داخل ظرف ميکنه و ثانيه اي بعد تو دهنش ميگذاره و بعد دوباره عملش رو تکرار ميکنه. براي يه لحظه از صحنه اي که ميبينه عصبي تر ميشه و با اخمي عميق به سمت ناديا ميره و با صدايي آروم که تنها ناديا شنونده اش باشه لب باز ميکنه:

- ناديا اين چه کاريه آخه؟

- چي چه کاريه؟

- تو رو خدا داري چيکار ميکني؟ قاشق دهنيت رو چرا تو ظرف شکلات ميکني؟

- چون دوست دارم.

- پس بقيه ها چي؟

- آريانا عادت داره. تو هم اگه دهني دوست نداري برو يکي ديگه برا خودت بخر ولي تضميني نميکنم که اون بهت برسه چون من عاشق شکلات صبحانه ام و تقريبا مالک تمام شکلات صبحانه ها. پس اگر ميخواي چيزي بهت برسه بهتره عادت کني.

- لابد عاشق اينم هستي که بري تو اتاق خصوصي من و لابد با همين لباسا بري رو تختم و بعد بالشتم رو برداري بذاري زير سرت و تازه بعدم اصلا زحمت نکشي لا اقل آثار جرمت رو پاک کني که من نفهمم.

- دليلي براي پنهون کاري نمي بينم. کار خلافي نکردم. از قايم کردنم بدم مياد. آدماي ضعيف و ترسو اين کار رو ميکنن. در ضمن، خيالت راحت شيپيشم ندارم. سرت رو راحت بذار رو بالشتت. لباسامم صبح پوشيدم. تميزن.

- ميدوني خيلي خودخواهي؟ اصلا به ديگران و خواسته هاشون اهميت نميدي.

- تو از کجا انقدر مطمئني؟

- برانکه ديروز بهت گفتم ريخت و پاش نکني اما همين الان يه نگاه به دور و برت بنداز....

اخماش رو در هم ميکشه و زير لب زمزمه ميکنه دوست داشتم اصلا .

بعد با صداي بلند رو به پيمان ادامه ميده:

- ميبيني که دارم درس ميخونم. تموم شد همه رو جمع ميکنم مثل روز اولش تحويلت ميدم.

سعي ميکنه خودش رو کنترل کنه در مقابل اينهمه يه دندگي ناديا و ادامه ميده:

- اونوقت اگه همين الان يکي در زد چي؟ بگيم داشتيم درس ميخونديم که اينجا شبيه ميدون جنگ شده؟

- نه تا طرف برسه تو خونه همه رو جمع ميکنيم ميبريم تو اتاق ميريزيم تا بعد جمعش کنيم. وقت نشد رو مبل ها ميذاريم و مبل ها رو هم ميديم زير ميز تا معلوم نشه.

- واي ناديا تو شاهکاري با اين ايده هات.

عوض معذرت خواهي اومدي اين بحث ها رو کشيدي وسط که مثلا ديگه يادم بره همه چي يا بيخيال ناراحتيم بشم؟ يا شايدم دست پيش رو گرفتي پس نيفتي....

- اما من حرفي نزدم بهت. دليلي نداشت ناراحت بشي.

- تو .... تو جلو کمند به من با اون حرفت گفتي يعني من احمقم و هيچي نميدونم. تو هميشه فکر ميکني خودت عالم دهري و بقيه گاون.

به سمت ناديا ميره و مقابلش مي ايسته و آروم دستش رو ميگيره و نگاهش رو بهش ميدوزه و زمزمه ميکنه:

- ناديا... ناديا اين چه حرفيه؟ به خدا اگه چنين منظوري داشته باشم. آخه کي گفته؟ چرا بد برداشت کردي منظورم رو. خانوم گل ببينمت نکنه درسا اخلاقت رو بردن که اينجور بد اخلاق و نازک نارنجي شدي؟ مگه دوستا هم از هم دلخور ميشن؟ اونم سر چيزاي به اين کوچيکي؟

گرماي دست پيمان و کلامش کمي از ناراحتيش کم ميکنه ولي نه اونقدر که بخواد کوتا بياد.

پيمان دوباره به زبون مياد و:

- ببخشيد ناديا. واقعا متاسفم اگر حرف بيجايي زدم. منو ببخش. حق با توست. نبايد جلوي کمند اون رفتار رو ميکردم. حالا آشتي. بدو که مرديم از گشنگي.

- اين يادت بمونه اصلا نبايد چنين رفتاري رو بکني چه جلوي کسي چه جلوي هيچکسي.

- حق با توست. منو ببخش. قضاوت غلطي کردم.

- لبخند ميزنه و در جواب: فقط همين يه بار.

ثانيه اي بعد هر دو وارد آشپزخونه ميشن و ناديا دوباره ميره سراغ فريزر که پيمان با لبخند کنارش قرار ميگيره و زمزمه ميکنه:

- خواهشا بذار من يه چيزي انتخاب کنم وگرنه يه نيم ساعت ديگه دوباره ميخواي در فريز رو باز کني و وايسي تماشاش کني.

ناديا با لبخند عقب ميکشه و پيمان در فريز رو باز ميکنه.

ثانيه ها جاي خودشون رو به دقيقه ميدن که بالاخره ناديا صداش در مياد و با لبخند رو به پيمان زمزمه ميکنه تو که بدتر از مني. به قول مامانم ويترين نيست درش رو باز کردي وايسادي تماشا.

- پيمان بلند ميخنده و ادامه ميده پس تو هم از اين غر غرا شنيدي. منم هميشه کارم بود دمه يخچال وايسم و مامان شاکي بشه که دو ساعته وايسادي چي رو تماشا ميکني.

ناديا ذوق زده نگاهش رو به پيمان ميدوزه و با صداي بلند و پر خنده ادامه ميده:

- اوف..... چه عجب. بالاخره ما يه نقطه مشترک پيدا کرديم. آخي. داشتم دق ميکردم.

بعد سريع به سمت کمند بر ميگرده و زمزمه ميکنه:

- ببينم کمند تو هم عادت داري به اين کار؟

- کمند با لبخند ادامه ميده: فکر ميکني کسي هم باشه که عادت نداشته باشه؟ فکر کنم مامان باباهامونم وقتي کوچيک بودن همين جوري بودن.

بالاخره بعد از حدود نيم ساعت شنيسل مرغ سرخ شده و مخلفاتش آماده و همه مشغول خوردن ميشن.

ريانا بالا سر پيمان و ناديا مي ايسته و با ناراحتي به ناديا نگاه ميکنه. لحظه اي دلش براي ناديا ميسوزه. خستگي از قيافه اش مشخصه اما نميدونه چرا در مقابل پيمان به صدا در نمي ياد. قطعا اگر ماني اونجا نشسته بود تا حالا صد بار از روي اون صندلي بلند شده بود و از زير کار در رفته بود اما کم کم چيزي تو ذهنش بهش يه خبراي تازه ميده و رنگ نگاهش متعجب تر ميشه. نه اين غير ممکن بود که ناديا علاقه اي به پيمان داشته باشه. قطعا اگر اون رو برو بابک نشسته بود تصورش براش کاملا عادي و راحت بود اما پيمان نه....

سعي ميکنه افکار اومده به ذهنش رو پس بزنه و بعد نگاهش رو به پيمان و ناديا ميندازه و :

- ديگه بسه هر چي خوندين. هر دو خسته شدين. پاشين بياين شام حاضره.

- آريانا اگه يه چند ديقه صبر کني اين فصل تموم ميشه ميايم.

کتاب رو مي بنده و با جديت رو به پيمان ادامه ميده:

- اين الان هيچي از حرفات نميفهمه. اذيتش نکن. قيافه شو ببين. خستگي از نگاش ميباره. فايده نداره.

بالاخره ناديا به زبون مياد و رو به آريانا:

- ببينم چي پختي؟

بعد همزمان از روي مبل پايين مياد و به سمت آشپزخونه ميره.

پيمان هم به ناچار از روي صندلي بلند و به سمت روشويي ميره و ثانيه اي بعد داخل آشپزخونه ميشه و ناديا رو ميبينه که در حال شستن دستاش توي سينک ظرفشوييه. لحظه اي نگاهش رنگ عصبانيت ميگيره. تو ذهنش نميتونه رفتاراي ناديا رو تجزيه تحليل کنه. چيزي که از بچگي تا حالا تو گوشش مونده بود اين بود که جاي دست شستن فقط توي روشوييه و حالا اين دختر تو سينک ظرفشويي در حال دست شستن بود. به جاي صابون مايع ظرفشويي رو دستش بود و بي خيال و سرخوش سرش به کارش بود. نميدونست اينهمه تفاوت آخرش به کجا ميرسونتش. شايد به مرز جنون شايدم عادي ميشد. خيلي زود بود براي نتيجه گيري. تصميم ميگيره جوري که ناراحت نشده موصوع رو بهش گوشزد کنه.

براي اينکه اشتباه صبح رو دوباره تکرار نکرده باشه ثانيه اي مکس ميکنه و روي حرفي که ميخواد بزنه فکر ميکنه و بعد از بررسي همه جوانب به زبون مياد و رو به ناديا که حالا مشغول خشک کردن دستش با حوله کنار ظرفشويي بود ميکنه و :

- ناديا خانوم؟

سرش رو کمي به سمت پيمان بر ميگردونه و با بي قيدي سرش رو تکوني ميده و زمزمه ميکنه:

- هوم؟؟؟؟

لبخندي ميزنه و ادامه ميده:

- ميدوني تو رو که ديدم ياد بچگيم افتادم.

- چه جالب.... يه وجه تشابه ديگه پيدا کردي؟

- وقتي بچه بودم سر ناهار شام که ميشد انقدر سريع ميومدم سر ميز که دستامم يادم ميرفت بشورم و مامان که بهم گوشزد ميکرد برم دستام رو بشورم ميرفتم تو سينک ظرفشويي دستام رو ميشستم که هميشه يه دعواي مفصل ميکرد مامانم که جاي دست شستن تو روشوييه. خواستم ببينم مزه داد بهت تو سينک دستاتو شستي و ماماني هم نبود دعوات کنه؟

- اصلا به اين موضوع فکر نکردم. اومدم ببينم آريانا چي پخته ديگه همينجا دستامو شستم.

- اين کار رو ديگه نکن. دستات رو با مايع ظرفشويي ميشوري اذيت ميشن. مواد شوينده دست رو اذيت ميکنن.

- اوهوم. راست ميگي. هر وقت با مايع زرفشويي دست ميشورم دستام بعدش قرمز ميشه و ميخواره.

تنها لبخندي در جواب ناديا ميزنه و از روي صندلي بلند و به سمت يخچال ميره و ثانيه اي بعد با کرم مرطوب کننده اي در دست مقابل ناديا قرار ميگيره و کرم رو به دستش ميده و ادامه ميده:

- اين دفعه رو بهت کرم ميدم چون يادت نبود اينجا نشوري.

آريانا خنده اش رو به زور ميخوره و به اينهمه ذکاوت پيمان براي نوع بيان مخالفتش در مورد کار ناديا، تو دلش تبريک ميگه و بعد رو به پيمان:

- خدا شانس بده. حالا اگه ما بوديم يه دو تا دادم سرمون ميزدن که جاي دست شستن اينجاس مگه. اونوقت مردم رو اينجوري تحويل ميگيرن.

پيمان زمزمه ميکنه چون يادش رفته بود. حالا اون غذات رو بده ببينيم قابل خوردن هست يا بايد گشنه پاشيم.

- خيالت راحت دست پخت من و آريانا حرف نداره. آخه از بچگي يه جورايي مامان عادتمون داده بود خودمون غذا مون رو درست کنيم.

- چه عالي. پس مامانتون خيلي با فکر بوده که از بچگي بهتون اين کارا رو ياد داده.

ناديا پوزخندي ميزنه و آريانا تنها سکوت ميکنه و پيمان غافل از همه جا نگاهش رنگ تعجب ميگيره

- مامان من هميشه کارش مهمتر از من و آريانا بوده. وقت غذا درست کردن نداشت وگرنه دليل ديگه اي نداشت کارش. مامان از وقتي من 12 13 ساله شدم ديگه زودترين ساعتي که خونه ميومد 9 شب بود سال دوم سوم دبيرستان بودمم ديگه به کل ميگفت خيلي بزرگ شدين و خودتون ميتونين از خودتون مراقبت کنين و 11 شب هم مي اومدن خونه با بابا.

ناديا با پاسخي که ميده تعجبش رو به جاي کمرنگ کردن، پر رنگ تر ميکنه اما حرفي نمي زنه و تنها نگاه غمگين ناديا دلش رو ميلرزونه و در مقابل احساسش براي در آغوش گرفتن ناديا و آروم کردنش مقاومت ميکنه و با لبخندي سعي ميکنه ذهن ناديا و آريانا رو منحرف کنه و ادامه ميده:

- خوب حالا ببينم راستش رو بگين دست پخت آريانا بهتره يا دست پخت تو؟

آريانا بي معطلي جواب ميده:

- معلومه ناديا. حرف نداره. تا کوفته هم بلده بپزه.

پيمان اين بار کاملا متعجب رو به ناديا ميکنه و ادامه ميده:

- شوخي ميکنين. مامان من بلد نيست کوفته بپزه اونوقت ناديا بلده؟ راست ميگه ناديا؟

- امتحانش ضرر نداره.

- پس اگه انقدر مطمئني مامان روزاي جمعه به من يه سر ميزنه ميگيم شام هم بمونن و کوفته دست پخت تو رو بخورن. چطوره؟

ناديا کاملا عادي و بدون گم کردن دست و پاش ادامه ميده:

- موافقم. برا من مشکلي نداره ولي اونوقت در عوض چي نصيب من ميشه؟

- چي دوست داري؟

- هر چي باشه قبول ميکني؟

- پيمان بگو نه وگرنه ضرر ميکني. شرطاي ناديا هميشه حال گيري اساسي. بگو نه.

پيمان به آريانا ميخنده و ادامه ميده اگه اينجوري هم باشه من قبول دارم. فقط شرطت با اعتقاداي من جور در بياد.

آريانا ناگهان بلند ميخنده و رو به ناديا ادامه ميده:

- ناديا جان من يه شرط توپ بذار. اصلا بعد از شام بيا خودم بهت ميگم چي بذاري.

- مثکه خيلي مطمئنين به بردتون.

- پس چي خيال کردي. دست پخت ناديا حرف نداره.

- پس حواستون باشه کوفته وا رفته با باخت فرقي نداره ها.

- فکر کن وا بره.

- پس موافق باشين به مامان ايناي خودتم بگيم بيان.

ناديا اخماش رو در هم ميکشه و قبل از دهن باز کردن آريانا با غيض پاسخ ميده:

- مامان با بابا رفتن شمال. يه پروژه دارن اونجا.

آريانا سعي ميکنه کمي ناديا رو آروم کنه پس به زبون مياد:

- ناديا چون ديدن ما هر دو چند وقت مهمون پيمانيم با هم رفتن وگرنه مامان مي موند تهران. تنها ميموند خونه چيکار ميکرد؟

- من که حرفي ندارم. دستت درد نکنه. شام خوشمزه اي بود. ممنون.

بعد سريع از پشت ميز بلند و شروع به آماده کردن وسايل پخت کوفته فردا ميکنه و بعد رو به آريانا ادامه ميده:

- فردا برو از آقا صادق گوشت چرخکرده برا کوفته بگير. بگو برا کوفته که چند بار چرخش کنه. يه مقدار کمي هم چرخ کرده مرغ بگير.

پيمان کاملا به سمت ناديا بر ميگرده و مشغول تماشاش ميشه. حسي عجيب بهش دست ميده. ناديا به چشم يه کدبانوي خوب ميبينه. از هر حرکتش علاقه و عشق ميباره. کم کم دريچه هاي تازه تري از ناديا و خصوصياتش به روش باز ميشه. از به زبون آوردن کدبانو لحظه اي خنده اش ميگيره. دختري رو مقابلش ميبينه با شلوار گرمکني گشاد و سويي شرتي با دو تا جيب جلوي پيش سينه اش و موهايي در هم پيچيده با دو تا سيخ خودکار مانند بالاي سرش کيپ شده.

لبخندي روي لبش ميشينه و مشغول تماشاي حرکات فرز ناديا ميشه که سنگيني نگاهي رو روي خودش حس ميکنه. سرش رو به سمت نگاه بر ميگردونه که آريانا رو ميبينه چشم دوخته بهش.

نگاه آريانا رنگ عجيبي گرفته و کمي تعجب توش موج ميزنه. با زوم شدن نگاه پيمان توش، خودش رو کمي جمع و جور ميکنه و پيمان هم متقابلا نگاه از ناديا بر ميگيره و از روي صندلي بلند و زمزمه ميکنه:

- کي چايي ميخوره؟

اول ناديا و بعد هم آريانا موافقتشون رو اعلام ميکنن و پيمان بلند و مشغول تهيه چاي ميشه.

بعد از حدود بيست دقيقه بالاخره کار ناديا هم تموم ميشه و به سالن بر ميگردن و ادامه درس رو شروع ميکنند.

چشماش رو باز ميکنه و يه لحظه گيج به دور و برش نگاه ميکنه و ناگهان لبخند کمرنگي روي لبهاش ميشينه و با ياداوري بودن تو خونه پيمان و مهمتر از اون يه صبح تعطيل و با هم بودن با يه خيز سريع از روي تخت بلند و به سمت آينه ميره و خودش رو توي آينه نگاه و کمي سر و وضعش رو مرتب و بعد آروم از در اتاق بيرون و به سمت دستشويي ميره تا دست و روش رو بشوره. از سر و صداي توي خونه حدس ميزنه بقيه بيدار باشن که با نگاهش به ساعت حدسش به يقين تبديل ميشه.

دست و روش رو شسته نشسته از دستشويي بيرون و دوباره به اتاقش بر ميگرده و اينبار با حوله اي در دست به سمت حمام ميره و دوشي ميگره.

حوله رو به خودش ميپيچه و موهاي خيسش رو از زير حوله در مياره و روي حوله پخش ميکنه و بعد آروم دستش رو روي دستگيره در ميگذاره و شروع ميکنه به کلنجار رفتن با خودش:

اي درد بگيري نانادي. حالا واجب بود خبرت بري حموم. اونم تو خونه اين پسره. حالا چطوري برم بيرون؟ اگه مثه عجل معلق جلوم سبز شه که بيچاره ميشم. اونم با اين حوله نيم وجبي. ميمردي لا اقل حوله پوشيدني با خودت بر ميداشتي؟ ولم کن تو رو قران. ميگي چيکار کنم. خوب عادت دارم هر روز دوش بگيرم. اصلا ناراحته چشاشو ببنده. تازه کي گفته الان قراره پشت در باشه؟ تازه به فرضم باشه فکر کردي يهو هول ميکنه و مياد بقم ميکنه يا چي؟ اگه اينه ميخواد چهار بار سرخ و سفيد شه و بعد سرشو بچسبونه به ته گردنشو بدو در ره از جلوم ديگه. کوتا بيا. در رو وا کن مرديم از گشنگي.

بالاخره در رو باز ميکنه و آروم بيرون مياد و به حالت دو به طرف اتاقش ميره که ناگهان با چيزي برخورد ميکنه و سر جاش ميمونه.

نه جرات ميکنه سرش رو بالا بياره و نه ميتونه قدم از قدم بر داره و بره تو اتاق.

نگاهش سرخ سرخ ميشه و روي سرشونه هاي لخت ناديا خيره ميمونه. خيسي تنش از روي تيشرتش ميگذره و لرز عجيبي رو به وجودش ميندازه. پاهاي خيسش هر لحظه شلوارش رو خيس تر ميکنه اما قدرت تکون خوردن رو تو خودش نمي بينه. عطر تن ناديا آنچنان از خود بيخودش کرده که احساس ميکنه نفس کم آورده. هنوز چسبيده به نادياست. گرماي تن دختر هر لحظه کلافه ترش ميکنه. دستاش ميل عجيبي براي باز شدن و حلقه شدن دور بازوهاي دختر رو داره. همون حس سرکش غريزه تموم تلاشش رو به کار گرفته. اولين باريه که چنين حسي داره. قبلا بارها کمند با حوله کنار استخر درست کنارش ايستاده بوده اما هيچوقت نه گرم شده بود و نه اينجور لرزيده بود.

گويي نيرويي عجيب از تن ناديا در حال از خود بيخود کردنشه. زير لب به خودش بد و بيراه ميگه.

کم کم بوي گس توي بينيش ميپيچه و قوي و قوي تر ميشه. پاهاش سست ميشه و تنش هوس اين آغوش و نگاهش تمناي سر بلند کردن و زل زدن به او سياهي نافذ رو ميکنه. هر لحظه ميلش شديد تر و زير پاش خالي تر ميشه. احساس ميکنه به يه تکيه گاه نياز داره. از نزديکي نمي ترسه. مطمئنه پاش به خطا نميره. گرماي آغوشش رو حس ميکنه. ميدونه همه وجود پيمان خيس شده. سعي ميکنه کاري کنه. حرکتي کنه و از اون وضعيت خارج بشه.

شايد تمام اين اتفاقات و احساس ها توي چند ثانيه رخ ميده. دستش رو آروم بلند ميکنه و روي دست پيمان ميگذاره و سرش رو محکمتر توي سينه اش پنهون ميکنه و قطره اشکي آروم روي گونه اش سرازير ميشه.

لحظه اي بعد گرماي دست پيمان رو روي سر شونه برهنه اش حس ميکنه.

دستي ملتهب و گر گرفته و بعد عقب گردي ناگهاني از طرف پيمان و نگاهي گيج و شرمنده روي صورتش و ثانيه اي بعد خودش رو ميبينه با نگاهي مات و تنهايي مطلقي در کنارش.

احساس سرما ميکنه. سرمايي ناگهاني بعد از اونهمه گرما. لرز تموم وجودش رو در بر ميگيره.

از شوک بيرون مياد و آروم به سمت ناديا حرکت ميکنه و ثانيه اي بعد محکم در آغوش ميگيرتش و تن لرزانش رو زير دستاش گرم ميکنه. بعد با يه حرکت از روي زمين بلندش ميکنه و به سمت اتاقش ميبره.

روي تخت ميگذارتش و آروم پتو رو دورش ميکشه و تنها چشم ميدوزه به صورت سرخش و اشکايي که آروم آروم از روي گونه هاش سر ميخورن.

چند ديقه اي طول ميکشه تا به حال عادي برگرده و بعد نگاه شرمسارش رو بلند و روي صورت آريانا ثابت ميشه و ثانيه اي بعد زمزمه وار ادامه ميده:

- تو بهم اعتماد داري؟

- از چشمام بيشتر. به هر دو تون.

- من... من... ما... کاري...

دستش رو آروم روي لباي ناديا ميگذاره و زمزمه ميکنه:

- هيس. هيچي نگو. نميخواد توضيح بدي. خودم ديدم. ميدونم هيچکدوم مقصر نبودين. بهت تبريک ميگم. پيمان پسر خوبيه.

- تو... تو از کجا...

- منو دست کم گرفتي شيطون؟ خيلي وقت بود شک داشتم. امروز که ديدمتون شکم به يقين تبديل شد. نميدوني نادياي عاشق با دست و پاي گم کرده چه با نمک و دوست داشتني بود.

پيمان گر گرفته و لرزونم خوب چيزي بود. يادم باشه به وقتش حال جفتتون رو بگيرم.

- اما اون کمند و دوست داره.

- اشتباه ميکني.

- با سماجت ادامه ميده: نه. مطمئنم. وگرنه اونجوري فرار نميکرد ازم. اون هيچوقت دوسم نداشته و نداره. من کجا کمند کجا.

- از خداشم باشه که ميدونم هست. تو حرف نداري. خودتو دست کم نگير.

- پس چرا رفت؟

- بهش حق بده. تو نا محرمي. اون آدم معتقديه. پاکه. تو هم پاکي. بايد خيلي مواظب باشي. اون يه کم وقت لازم داره تا با خودش کنار بياد. ازش دلخور نشو. حالام زود لباس بپوش تا سرما نخوردي و بدو بيا که الانا سر و کله مامان پيمان پيدا ميشه و ببينه کل خونه رو ريختي شک نکن همين امروز از خونه پسرش بيرونت ميکنه.

بعد آروم از کنار ناديا بلند و به سمت در اتاق ميره.

ناديا سرش رو پايين ميندازه و آريانا رو صدا ميزنه.

به طرف ناديا نيم چرخي ميزنه و ناديا زمزمه ميکنه:

- ممنونم آريانا. خوشحالم که برادري مثل تو دارم.

- قابل نداره خانومي. بدو بدو بيا که مرديم از گشنگي.

وارد پذيرايي ميشه و درست روي صندلي اي که ناديا نشسته بود ميشينه و دو دستش رو با فشار لاي موهاش فرو ميبره. مدام تصوير شونه برهنه ناديا جلوي چشمش مياد. تمام وجودش بوي تنش رو گرفته. نفس هاي عميق و پشت همي ميکشه تا کمي به خودش مسلط بشه. دستاش رو آروم پايين مياره و مقابل صورتش ميگيره و بعد بي اختيار نزديک بينيش ميبره و بو ميکشه. انگار بوي تن ناديا هنوز روي دستشه. تن لرزونش، نگاه عجيبش. گرماش. قطره اشک آروم روي صورتش.

با خودش زمزمه ميکنه من چم شده؟ چرا اينجوري شدم؟ چرا اين دختر اينطور از خود بيخودم کرد؟

عشق رو از نگاه ناديا خونده بود و براي اولين بار ترسيده بود. از اين عشق. از اينهمه نزديکي. اما پشيمون نبود. انگار تن خسته اش به اون گرما نياز داشته باشه.

لبخند شيريني روي لبش ميشينه و آروم زمزمه ميکنه ناديا دوست دارم.

بعد دستش رو به سمت شيشه شکلات صبحانه مونده روي ميز ميبره و آروم قاشق دهني داخلش رو در مياره و ثانيه اي بهش نگاه ميکنه و بعد دوباره داخل شکلات ميکنه و قاشق پر رو با لبخند داخل دهانش ميگذاره و لبخندش عميق تر ميشه و زمزمه ميکنه شيرين ترين شکلات تو تمام زندگيم.

قاشق رو دوباره به همون شکل داخل شيشه ميکنه. دستش لحظه اي مردد ميمونه و آروم به طرف قاشق ميره تا از داخل ظرف درش بياره. اما نيمه راه دستش رو پس ميکشه و با لبخند زمزمه ميکنه شايد به نظر تو هم شيرين ترين شکلات تو تمام زندگيت باشه.

اينبار دستش رو دراز ميکنه و آروم کتاب و جزوه هاي ناديا رو جمع و داخل کوله اش ميگذاره و ظرف هاي کثيف و آشغال هاي روي ميز رو هم جمع و به آشپزخونه ميبره و با دستمالي نم دار بيرون و روي ميز نسکافه ريخته رو پاک ميکنه و بعد کوله رو بر ميداره و به سمت اتاق خواب ها ميره.

ثانيه اي مردد پشت در اتاق ناديا مي ايسته و بعد به طرف اتاق خودش ميره و کوله ناديا رو روي تختش ميگذاره و بعد سريع و ناگهاني با به ياد آوردن قيافه هميشه در حال کشيده شدن کوله روي راهروهاي دانشگاه و زمين و پرت شدن هاش به هر جايي، دستش به سمت کوله ميره و سريع از روي تخت برش ميداره و روي هوا تو دستش ميمونه.

نگاه ناديا رو ميخکوب شده روي خودش ميبينه. نگاه سرزنش گر. نگاه بهش زل زده تا کيف رو دوباره روي تخت بگذاره. نگاه و سکوت تلخ ناديا بهش هشدار ميده پيمان انقدر يه جوري نباش.

لحظه اي به نگاه خيره ميشه و همزمان تو ذهنش کسي فرياد ميزنه بذارش روي تخت. اون کيف از ديروز تا حالا روي مبلت بوده روي تخت ناديا بوده روي مبل اتاقش بوده و شايد خيلي جاهاي ديگه. اگه ميخواست جايي رو کثيفم کنه تا حالا کرده. بذارش رو تخت. ناخوداگاه کيف رو روي تخت ميگذاره و آروم نگاهش رو به سمت در ميدوزه. نگاه خندان ناديا جلوي چشمش مياد.

غرق نگاهش ميشه و آروم آروم به طرف در ميره. کم کم فاصله اش با در کم و کمتر ميشه و درست کنار در ناديا محو ميشه و ميفهمه که همه اش تصوراتش بوده. اصلا ناديايي نبوده.

با خودش زمزمه ميکنه خدايا خودت کمکم کن و بعد آروم دستگيره در رو ميگيره و از اتاق بيرون ميره که سينه به سينه آريانا ميشه.

سرش رو پايين ميندازه و نگاهش شرمزده ميشه.

آريانا آروم دستش رو پشت پيمان ميگذاره و با لبخند زمزمه ميکنه :

- چيه پسر؟ چرا سرت رو انداختي پايين؟

پيمان تنها سکوت ميکنه و آريانا خودش رو به ندونستن ميزنه و با لبخند ادامه ميده:

- من گفتم رفتي يه نون سنگکي چيزي بگيري صبحانه مفصل مهمونمون کني روز تعطيلي.

پيمان کمي راحت ميشه و با لبخند سرش رو بالا ميگيره و تنها زمزمه ميکنه:

- خيلي مردي پسر. ممنون.

- اين چيزا نون تازه نميشه ها.

- شما جون بخواه. نون که قابل نداره.

- اشتباه گرفتي پسر. اين جمله رو بايد به يکي ديگه ميگفتي. آقا ما تسليم. به همون نون تست راضي ايم.

يه جين آبي تنگ ميپوشه با يه بلوز آستين سه ربع مشکي. دمپايي هاي لا انگشتي مشکيش رو هم پاش ميکنه و موهاي فرش رو با گيره ميبنده و عطر ملايمش رو ميزنه و آروم در اتاق رو باز و سرکي داخل راهرو ميکشه و بعد از اتاق بيرون و به سمت ناهار خوري ميره تا هم وسايلش رو جمع کرده باشه و هم کمي به خودش مسلط بشه قبل از روبرو شدن با پيمان.

ميز رو مرتب و خالي از ريخت و پاش ها و کيف و کتابش ميبينه. اول جا ميخوره. بعد با ياداوري حرف آريانا فکر ميکنه اون همه چيز رو جمع کرده.

بعد تو ذهنش اين سوال پيش مياد که خوب پس چرا کيفم رو نياورد.

نگاه گيجش رو دور سالن ميگردونه و بعد بر ميگرده سمت اتاق آريانا. ولي اونجا هم کيف رو نميبينه.

از اتاق بيرون و آهسته راه رفته رو بر ميگرده که مقابل اتاق پيمان، پاهاش سست ميشن و نيرويي وادارش ميکنه به باز کردن در نيمه بسته اتاق.

آروم داخل ميره. بوي عطر پيمان تمام اتاق رو پر کرده. لحظه اي مي ايسته و نفس عميقي ميکشه. بعد نگاهش به تخت و کوله اش مي افته. با لبخند جلو ميره و کوله رو بر ميداره.

عقب گرد ميکنه تا از اتاق بره بيرون که نگاهش روي لباس هاي نيمه مرطوب پيمان روي مبل مي افته. قدمي به طرفش بر ميداره و بلوز رو تو دست ميگيره و توي صورتش فرو ميکنه. صحنه ها دوباره براش زنده ميشن. ثانيه اي به همون حال ميمونه و بعد به سمت در بر ميگرده که باز سينه به سينه پيمان ميشه. دستپاچه از اينکه پيمان تو اتاق خودش ديدتش سريع شروع ميکنه به حرف زدن:

- من... من اومدم کيفم رو بر دارم.

بعد ناگهان به دستش خيره ميشه که پيراهن پيمان رو گرفته و داره به جاي کيف نشون پيمان ميده.

اينبار پيمان کاملا مسلط به خودش لبخندي شيرين به روي ناديا ميزنه و نگاهش حرکت ميکنه و روي کيف ناديا که حالا کنار مبل روي زمين افتاده ثابت ميشه.

ناديا جهت نگاه رو دنبال ميکنه و سريع کيف رو بر ميداره و به سمت در ميدوه و بعد دوباره گيج نگاهش به دستش و پيراهن پيمان مي افته. عقب گردي سريع ميکنه و پيراهن رو مقابل پيمان ميگيره و تقريبا پيمان نگرفته رهاش ميکنه و همچون برق رد ميشه و از اتاق بيرون و وارد اتاق خودش ميشه و در رو ميبنده و کوله رو کنار پاش روي زمين رها و دستش رو روي قلبش ميگذاره و زمزمه ميکنه آروم.... آروم ناديا.... خيله خوب.... چيزي نيست...

بالاخره ناديا به خودش مسلط ميشه و از در بيرون و به سمت آشپزخونه ميره.

آريانا و پيمان رو نشسته روي صندلي ميبينه و دو فنجان چاي و بساط صبحانه.

هنوز نننشسته سلام بلندي ميکنه و دستش به طرف شيشه شکلات ميره و همزمان قاشق داخلش رو پر و به سمت دهانش ميبره.

پيمان همه وجودش نگاه ميشه و خيره به صورت ناديا.

انگار چيزي تو ذهنش داره براش قسم ميخوره که اين قاشق براي ناديا هم از تمام قاشق هاي شکلاتي که تا اون لحظه خورده شيرين تره.

ثانيه اي سرش رو پايين ميندازه و با خودش زمزمه ميکنه واقعا که پيمان. خجالت داره. فکراتم مثل پسر بچه هاي 19 20 ساله شده که تو راه مدرسه دختر همسايه رو ديده نديده صد دل عاشق شدن و .... کوتا بيا. سرت رو بنداز پايين صبحانه ات رو بخور. اين اداها چيه.

اما با سماجت منطق رو پس ميزنه و زمزمه ميکنه نه اين يه طعم ديگه داره براش. مطمئنم. بعد دوباره نگاهش بالا و روي صورت ناديا ثابت ميشه.

ناديا عصبي و دست و پاش رو گم کرده از نگاه خيره پيمان، قاشق بين راه تو دستش ميخشکه و سرش چند بار خيره به صورت پيمان چپ و راست ميشه و ناگهاني زمزمه ميکنه:

- ها؟؟؟؟؟؟؟ چيه؟؟؟؟؟؟؟ خيله خوب بابا. فهميدم قاشق رو نبايد تو دهنم کنم وهمه ميخوان بخورن و .... اوفففففففففففففف.

پيمان تو دلش به خودش با نگاه بي موقع اش بد و بيراه ميگه و با خودش زمزمه ميکنه ديدي حالا. انقدر نگاهش کردي حالا قاشق رو تو دهنش نميکنه. حقته....

با ناراحتي سرش رو بالا ميبره و آروم زمزمه ميکنه:

- نه نه.... اصلا همچين منظوري نداشتم....

ناديا بي خيال ميخنده و :

- اِ؟؟؟؟؟؟ اگه همچين منظوري هم داشتي ....

بعد خنده شيطوني ميکنه و نگاهش رو به پيمان ميدوزه و قاشق رو آروم داخل دهانش ميکنه و با خنده جمله اش رو ادامه ميده:

- اوممممم. عالي.... به جان تو مزه اش يه چيزه ديگه ست.... عالي....

تنها زير لب زمزمه ميکنه ميدونم.... بعد نگاهش رو به نگاه شيطونه ناديا ميدوزه و آروم و با لبخند چشماش رو ميبنده و بعد باز ميکنه.

ناديا خيزي بر ميداره روي ميز و ليوان چاي نزديکتر به خودش رو بر ميداره و سريع قلپي ازش ميخوره که با سرعت ليوان رو از لبش جدا و اخماش رو در هم ميکشه و ناخوداگاه زمزمه ميکنه

- سوختم... سوختم.... داغ بود....

آريانا ثانيه اي به پيمان چشم ميدوزه که با لبخند مشغول زير زيرکي نگاه کردنه نادياست و بعد با لبخند رو به ناديا ادامه ميده:

- صاحابش راضي نبود بخوري برا همين سوختي

ناديا با حرص رو به آريانا:

- حالا کي بود صاحابش؟

- حالا....

- اصلا چه معني داره فقط دو تا چايي ميريزي. مگه نميدونستي منم هستم؟

- اينو بايد به يکي ديگه ميگفتي. من بي تقصيرم....

بعد با خنده نگاهش رو به پيمان ميدوزه.

پيمان ناخوداگاه از دهنش ميپره و رو به آريانا زمزمه ميکنه:

- آي آي... حواست رو جمع کن ها.... ميخواي ميونه ما رو به هم بزني؟

بعد بي هيچ حرفي دوباره همون ليوان رو مقابل ناديا قرار ميده و زمزمه ميکنه:

- براي تو ريخته بودم....

آريانا نگاه متعجب به خودش ميگيره و چشماش رو گرد ميکنه و نگاهش رو به پيمان ميدوزه و ادامه ميده:

- اِ ... اِ.... اِ.... دو ديقه پيش عمه من بود داشت از اين ليوان چايي ميخورد؟

ناگهان پيمان گر ميگيره و سرخ شده نگاهش رو به زير ميدوزه و آروم از روي صندلي بلند و زير لب زمزمه ميکنه

- الان برات ميريزم....

ناديا تو دلش قند آب ميکنن. از اينکه ليواني رو به لبش برده که چند ديقه پيش پيمان به لبش زده غرق خوشي ميشه. از اينهمه محبتش....

پيمان ليوان تازه رو مقابل ناديا ميگيره اما ناديا محکم دو دستش رو دور ليوان توي دستش ميگيره و باخنده ليوان رو بالا و قلپ ديگه اي ميخوره و زمزمه ميکنه:

- همين خوبه. خنک شده ميتونم بخورمش. اين رو تازه ريختين طول ميکشه تا خنک شه.

هر سه از حرف ناديا ميخندن و آريانا آروم زمزمه ميکنه

- ما هم که عَر عَر....

.....

ناديا همه مواد کوفته رو مخلوط و جوجه کوچيکي وسط و مقداري آلو و پياز و ... داخل جوجه ميگذاره و تمام دورش رو با مواد کوفته ميپوشونه و آروم گرد اش ميکنه.

آريانا و پيمان دو طرف ميز نگاهشون رو به کوفته ميدوزن. آريانا نگاه خندان و مطمئنش و پيمان نگاه متعجب و کاملا نامطمئنش رو.

پيمان با ديدن کوفته اي در اندازه حدودي يه توپ فوتبال پلاستيکي بالاخره کنترلش رو از دست ميده و نگاهي به ناديا ميکنه و زمزمه ميکنه:

- تو رو خدا کوتا بيا ناديا. حالا يه چيزي گفتيم و تموم شد. اون جوجه رو در بيار جدا بذار اين کوفته ها رو هم کوچيک کوچيک گرد کن بره پي کارش. اين توپي که تو درست کردي غير ممکنه وا نره.

- تو چيکار به اين کارا داري. نهايتا خوب ميخواد وا بره ديگه.

- ناديا چرا لج ميکني؟ من از غذاي وا رفته اي که قيافه نداره متنفرم. نميتونم حتي لب بزنم بهش.

رنگ نگاهش عوض ميشه و اخمي عميق روي صورتش ميشينه و زمزمه ميکنه:

- خوب نخور.

- اما آريانا خندان تنها به پيمان نگاه ميکنه.

- بالاخره کار ناديا تموم و آروم نخي تميز از پيمان طلب ميکنه.

- پيمان متعجب بهش چشم ميدوزه و زمزمه ميکنه:

- نخ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ نخ ميخواي چيکار؟ جان من کوتا بيا ناديا. آقا ما غلط کرديم. خوبه؟

- انقدر حرف نزن. کاري که ميگم رو بکن.

سريع از کشوي آشپزخونه رل نخي در مياره و به طرف ناديا بر نگشته زنگ در به صدا در مياد .

با نخ توي دستش به سمت در خيز بر ميداره تا در رو باز کنه قبل از اينکه ناديا کار عجيب ديگه اي بخواد بکنه مامانش بياد و منصرفش کنه و از خر شيطون پايين بياد.

بالاخره بعد از چند ديقه آسانسور ميرسه و مامانش از در تو مياد. قيد سلام کردن رو از هولش ميزنه و سريع رو به مامانش به زبون مياد:

- مامان جان من بيا ببين اين دختره داره چيکار ميکنه. يه کوفته گرد کرده واسه من قده يه توپ فوتبال. وسطش جوجه گذاشته. هر چي ميگم از خر شيطون پايين بيا انگار نه انگار. بيا تو يه چيزي بگو. اينجوري از شامم ميندازتمون.

سيمين با خنده و تعجب از کار ناديا سريع روپووشش رو در مياره و به دست پيمان ميده و به سمت آشپزخونه ميره.

همزمان دوباره به ياد دعوت ديروزه پيمان مي افته. وقتي بهش گفته بود ناديا قراره شام کوفته درست کنه فقط تونسته بود بخنده. خنده اي که قادر به کنترل کردنش هم نشده بود. تقريبا مطمئن بود که اين دختر بچه رو حساب رو کم کني يه حرفي زده بوده به پيمان. حالا امروز با شنيدن حرف پيمان به اين نتيجه داشت ميرسيد که نه يه چيزايي از کوفته درست کردن ميدونه اين دختر. فقط فکر کرده درست کردنه کوفته تبريزي هم به سادگي همين کوفته هاست. مطمئن بود شام بايد يه چيزه وا رفته اي رو به اسم کوفته بخورن. بارها تو قاميل هاي شوهرش توي تبريز ديده بود که براي مهموني هاي بزرگ و رسمي چنين کوفته هايي با شکم جوجه ميپزن و دورش هم براي ولو نشدن احتماليش چند دور نخ ميپيچن ولي مطمئن بود اين دختر فقط يه چيزي ديده.

وارد آشپزخونه ميشه و نگاهش به ناديا مي افته که سرش روي کوفته اي دقيقا به همون گردي و بزرگي کوفته هاي تبريزي خم و در حال اضافه تر کردن مواد به دورشه.

خنده اش ميگيره و اين خنده همزمان ميشه با بالا اومدن سر ناديا و سلام خندانش و بعد سلام آروم آريانا. همونطور که نگاهش به کوفته ست:

- سلام آريانا جان. سلام ناديا جان. خوبي عزيزم؟

- ممنون سيمين جون.

- عزيزم به زحمت افتادي ولي ديگه لازم نبود اينجور خودت رو زحمت بدي. ممکنه وا بره اين کوفته به اين بزرگي. بهتر نيست جوجه اش رو در بياري و اين کوفته ها رو هم گرد گرد کوچيک بکني و لاش تخم مرغ و آلو و اينجور چيزا بريزي؟

- سيمين جون خيالتون راحت باشه. چيزيش نميشه.

بعد خندان رو به پيمان دستش رو دراز و نخ رو ميگيره و تر و فرز دور کوفته چند دور نخ ميپيچه و بعد نخ رو به پيمان بر ميگردونه و کوفته رو داخل قابلمه ميگذاره.

سيمين با ديدن حرکات فرز ناديا لحظه اي مردد ميشه و ناخوداگاه بين اونهمه بچگي ناديا تو اولين ديدار، روزنه اي پر نور از دختري کدبانو با اعتماد به نفسي فوق العاده باز ميشه.

هنوز براش احتمال وا نرفتن کوفته نزديک به صفره اما از اينهمه اعتماد به نفس ناديا غرق خوشيِ. تو ذهنش زوايايي از دختر رو ميبينه که مطمئن ميشه يکي از دلايل انتخاب شدنش از طرف پيمان همين ها بوده.

تصميم ميگيره تنها نظاره گر باشه. پس لبخندي به روي ناديا ميزنه و ناديا کمي به مخلفات کنار ظرف اضافه ميکنه و بعد کمي روغن کف ظرف ميريزه و تفت کوتاهي با احتياط به کوفته ميده.

نگاهش به کوفته ست و ذهنش در حال حدس زدن در مورد نگاه سيمينه. دلش غرق خوشيِ. نگاه سيمين نا مطمئنه اما لبخندش خوشاينده براش. دلش پر از خوشي ميشه. خوش از اينکه بالاخره چيزي داره که بتونه برا خودش تو دل اين زن جايگاه بزرگي باز کنه.

هميشه از کوچيکي اين حرف تو ذهنش بود که مردا چشمشون به شکمشونه. حالا خوشحال بود که امشب حتي ميتونه جايگاه خيلي بالاتري تو نگاه پيمان و پدرش براي خودش باز کنه. مطمئن بود که کمند عرضه چنين کاري رو نداره. وقتي 60 درصد زناي ترک هم به زور چنين استعدادي رو داشتن ديگه نادياي 20 ساله که قابل حساب اومدن نبود. تو ذهنش از همين الان داشت تصوير نگاه شب همه رو ميديد.

خيلي کوفته پخته بود. هميشه براش سوال بود که چطور عمه اش بدون گوشت هزار بار چرخ شده که فلان روز هم تو يخچال مونده باشه و به نوعي کهنه شده باشه و بدون زدن يه خروار آرد توي مواد براي سفت کردنش ميتونه کوفته هايي به اين بزرگي بدون وا رفتن درست کنه.

وقتي 14 سالش بود يه بار که تبريز رفته بودن به عمش گفته بود کوفته ميخواد. بعد تمام هوش و حواسش رو به مواد و طرز پخت عمه داده بود. تنها چيز اضافه تري که ديده بود مقداري چرخ کرده مرغ بود که با گوشت قاطي کرده بود.

شايد اگر اونهمه گوشت رو نميديد تصور ميکرد که عمه اش به دليل کم اومدن گوشت از مرغ استفاده کرده اما با ديدن اون ميزان گوشت مطمئن شده بود ربطي به ماجرا داره.

وقتي بر گشته بودن تهران امتحان کرده بود و کليد معما رو بدست آورده بود.

لبخند روي صورتش ميشينه و از فکر بيرون مياد و آب رو به کوفته اضافه ميکنه و شعله اش رو کم و درش رو ميگذاره و نگاهي به ساعتش ميندازه که حدود 1.5 ظهر رو نشون ميده.

با خيال راحت دستاش رو توي سينک ميشوره و خودش رو لا قيدانه روي صندلي پرت ميکنه و پاهاش رو دراز و رو به آريانا:

- ببينم نميخواي به من و سيمين جون يه چايي بدي؟

سيمين ميخنده و با خودش زمزمه ميکنه اين دختر همه چيزش عجيبه. اصلا براش اين فکر حتي پيش هم نمياد که خودش بهتره چايي رو بريزه.

اما آريانا حرف ناديا به نظرش کاملا عادي و معمول مياد. مثل هميشه که وقتي غذاي پر درد سر قرار باشه بپزه بعدش همين عکس العمل رو نشون ميده.

از روي صندلي بلند و براي همه چاي ميريزه و خودش مقابل سينک مي ايسته و شروع به شستن ظرفهاي کثيف ناديا ميکنه.

سيمين با تعجب و بدون حرف اينبار به آريانا چشم ميدوزه و تو ذهنش مسلم ميشه که اين اولين باري نيست که اين دختر عذا ميپزه و کار کردنش توي خونه هم قانون خاص خودش رو داره. قانوني نا نوشته بين خودش و برادرش. کم کم براش مسلم ميشه که پريسا چطور ميتونه هميشه تا ديروقت سر کار باشه و هيچ زماني هم از کم آوردن وقت براي انجام کارهاي خونه و غذا پختن نناله.

تو ذهنش به پريسا براي تربيت چنين بچه هاي خود ساخته اي تبريک ميگه اما ثانيه اي بعد با به ياد آوردن نوع برخورد ناديا و حرکاتش که کاملا بدونه ظرفتهاي دخترونه و قوانينش بوده متاسف ميشه از اينهمه بي توجهي پريسا به بچه هاش. نگاهش رنگ عم ميگيره و تو ذهنش فکر ميکنه قطعا اين دختر خيلي وقتها از اين کمبودها رنج برده. قطعا اين دو تا بچه از اينکه خودشون بخوان از سنين پايين همه کارشون رو خودشون بکنن خوشحال نبودن.

رو به ناديا ميکنه و ميپرسه:

- ببينم از کي آشپزي رو پريسا يادت داد؟

رنگ نگاه ناديا پر غم ميشه. و اين نگاه از چشم تيز سيمين دور نميمونه. بعد آروم زمزمه ميکنه:

- من خودم آشپزي رو ياد گرفتم. از وقتي 9 سالم بود ميومدم خونه تنها برنامه اي که تلويزيون داشت بر ميگرديم به خانه بود و برنامه آشپزي. منم از تنهايي خونه هميشه ميترسيدم. برا همين تلويزيون رو روشن ميکردم که يه صدايي تو خونه باشه و خوب ديگه برنامه هاشم ميديدم. يه کم بزرگتر شدم کم کم يه چيزايي رو همزمان با برنامه ميپختم. اوايل زياد دستم رو ميسوزوندم يا غذاهام ميسوخت يا شور ميشد يا بي مزه و .... بعد کم کم راه افتادم.

سيمين به ناديا لبخند ميزنه و به اينهمه پشتکارش تو دلش آفرين ميگه و از غم نگاهش غمگين ميشه. ناخوداگاه دستش بالا ميره و آروم روي موهاي ناديا پايين مياد و نوازششون ميکنه.

با اين حرکتش قطره اشک سمج هميشگي آروم پايين مياد و پيمان چيزي تو وجودش تير ميکشه و رنگ نگاهش غمگين و دلش ميگيره. پاهاش ميل بلند شدن و در آغوش گرفتن ناديا رو ميکنن و دستاش حسرت دستاي مادر رو ميخورن که اي کاش دستاي خودش بودن و اي کاش سينه اش مامن آرامش و تکيه گاه ناديا ميشد.

سيمين چشم ميدوزه به پسرش و تمام حرف دلش رو از نگاهاي غمگين و طولانيش به ناديا ميفهمه. رنگ نگاهش پر محبت ميشه و از روي صندلي بلند و دستش رو زير دست ناديا ميگذاره و کمک به بلند شدنش ميکنه و همزمان دستاش تنگ تر ناديا رو در بر ميگيره و نگاه آرام بخشش رو به پسرش ميدوزه و آروم چشماش رو باز و بسته ميکنه و پيمان رو مطمئن و از آشپزخونه بيرون ميرن.

آريانا از پشت سينک بر ميگرده سمت پيمان و شير رو ميبنده و با نگاه غمگينش به پيمان چشم ميدوزه و بعد سمتش ميره و دستي به پشتش ميزنه و زمزمه ميکنه:

- ناديا دختر قوي ايه. بيدي نيست که با اين بادا بلرزه. بخند پسر. ماتم نگير که از نگاهت حسرت نداشته هاش رو بخوره خواهرم. بهش بخند و از کنارش ساده و بي خيال بگذر تا باورش بشه که اين نداشته هاش چيزي به حساب نميان و ارزش فکر کردن و غصه خوردن ندارن.

پيمان تنها نگاه گيجش رو به آريانا ميدوزه و ثانيه اي بعد از روي صندلي بلند و از آشپزخونه بيرون ميره.

به دنبال صدا نگاهش چرخ ميزنه و روي ناديا که نشسته روي مبل در حال حرف زدن و خنديدن با سيمين هست، ثابت ميشه. انگار نه انگار ثانيه اي قبل همين دختر بود که اشک تو چشماش حلقه زده بود و ...

کم کم عمق حرف آريانا براش روشن ميشه و همزمان لبخند کمرنگي روي لبش ميشينه و آروم به سمت ناديا و مادر قدم بر ميداره و مقابلشون مي ايسته.

- ببينم اگه حرفاتون تموم شده بريم سر درس که کلي مونده هنوز.

سيمين نگاهش دوباره همون رنگ تعجب رو ميگيره که زمانيکه پيمان بهش گفته بود ناديا براي امتحاناش چند روزي مياد خونه اش تا بهش کمک کنه. يه جاي کار ميلنگيد اما هنوز نميدونست دقيقا کجا. با لبخند نگاهي به ناديا و بعد پيمان ميکنه و ادامه ميده:

- آره برين به کارتون برسين منم يه جارو دستمالي بکشم خونه رو.

ناديا به اعتراض پاسخ ميده:

- نه اينجوري که نميشه. منم بهتون کمک ميکنم. حالا بعدن ميريم سر درس.

آريانا از پشت سر و کله اش پيدا ميشه و با خنده نگاهي به جمع ميکنه و ادامه ميده:

- ناديا تو فردا امتحان داري. بهتره بري سر درست. من به سيمين خانوم کمک ميکنم.

با حرف آريانا ناديا جايي براي بحث نميبينه و آروم سرش رو پايين ميندازه و به سمت اتاقش ميره تا کيف و کتاباش رو برداره و پيمان هم پشت سرش راه مي افته و آريانا جاي جارو رو ميپرسه و به طرفش ميره.

پيمان پشت سر ناديا وارد اتاق ميشه و :

- بهتره همينجا بشينيم سر درس. بيرون هم سر و صداست حواست پرت ميشه هم اينکه رو ميز تحرير راحت تره کار کردن.

ناديا نگاهي به ميز کوچيک روبروش ميکنه و همزمان تو ذهنش اين ميز رو با ميز اتاق پيمان مقايسه ميکنه و بعد با بد خلقي به زبون مياد:

- نميخوام اين ميز خيلي کوچيکه. ميز ناهار خوري که نميذاري بريم لا اقل بريم رو ميز اتاق تو. اون از اينجا بزرگتره.

پيمان براي فيصله دادن به بحث هاي حاشيه اي و شروع سريعتر درس موافقت ميکنه و به سمت اتاقش راه مي افته و ناديا هم خندان به دنبالش.

پيمان روي ميز رو خلوت ميکنه و ناديا هم پشت ميز ميشينه و پيمان درس رو شروع ميکنه.

ناديا مدام سرش دور اتاق ميگرده و يا روي ميز در حال زير و رو کردن وسايل.

پيمان عصبي چشم ميدوزه بهش و :

- ناديا حواست به من باشه. اينجوري پيش بري تا خود صبح بايد بيدار بموني. حالا خود داني.

- خسته شدم خوب.

- ناديا هنوز 40 صفحه نخونديم. حواست رو بده به من.

....

ناديا ناگهاني از روي صندلي بلند و در مقابل نگاه متعجب پيمان به طرف تخت ميره و ثانيه اي بعد روي تخت لم ميده و بالشتي از زير روتختي بيرون ميکشه و پشت سرش ميگذاره.

پيمان عصبي به طرفش بر ميگرده:

- ناديا بيا سر ميز بشين. اينجوري درس خوندن نميشه.

- اوف... من دارم گوش ميدم. حالا چه فرقي ميکنه رو تخت گوش بدم يا رو صندلي؟

عصبي صندليش رو به سمت تخت بر ميگردونه و ادامه درس رو شروع ميکنه.

چند ديقه اي گذشته نگذشته ناديا بالشت سمت ديگه رو هم از زير روتختي در مياره.

هنوز بالشت رو کامل بيرون نکشيده پيمان با نگاهي حرصي و عصبي به بالشت چشم ميدوزه و زمزمه ميکنه:

- اون بالشت منه. بذارش سر جاش.

- نميخوام بخورمش که.

- من اون بالشت رو ميذارم زير سرم ناديا. خواهش ميکنم بذارش سر جاش.

اما ناديا که حالا انگار گنجي رو بهش بگن ازش بگذره، با سماجت بالشت رو توي بقلش ميگيره و زير زيرکي به خودش ميفشاره.

چيزي تو ذهن پيمان به حرف زدن در مياد و زمزمه ميکنه مگه اين همه زندگيت نيست؟ مگه دوسش نداري؟ پس چرا نبايد بالشتت رو تو بقل بگيره؟ مگه قرار نيست جزئي از وجودت باشه پس باهاش کنار بيا.

....

ساعت حدود 7 شب رو نشون ميده که بالاخره در نيمه باز اتاق باز تر و سيمين وارد اتاق ميشه. پيمان رو ميبينه خسته در حال توضيح درس و ناديا بالشت به بقل و خسته و اخمو در حال گوش دادن.

با ورود سيمين ناديا ناگهان لبش پر خنده ميشه و از روي تخت پايين ميپره و به سمت سيمين جون خيز بر ميداره.

صداي پيمان بلند ميشه:

- ناديا خواهش ميکنم.

- خسته شدم. اه.

- بسه بچه ها هر دو خسته اين. پاشين بياين بيرون يه چيزي بخورين. ناهارم نخوردين.

- مامان تازه ساعت 12 از سر ميز صبحانه پا شديم.

- خيله خوب ديگه. پيمان پاشو مادر.

....

با صداي زنگ در و بعد ورود پدر پيمان ناديا بعد از سلام و احوال پرسي به سمت آشپزخونه ميره و همزمان با نگاه آريانا رو هم صدا ميکنه.

- جانم؟

- کمک ميکني قابلمه رو بذاري رو گاز بزرگه؟

- آريانا همزمان با جابجا کردن قابلمه با لبخند زمزمه ميکنه:

- همه چي عاليه؟

ناديا بي هيچ کلامي تنها گوشه در قابلمه رو باز ميکنه.

همزمان پيمان هم وارد آشپزخونه ميشه و با خنده نگاهي به گاز و آريانا و نادياي بالاسرش ميکنه و آروم زمزمه ميکنه:

- بي خيال. کسي هم ازت انتظار کوفته به اين بزرگي و خراب نشده نداره. خودتو ناراحت نکن.

بعد همزمان به سمت گاز مياد تا در ظرف رو بر داره که ناديا با اخم دستش رو پس ميزنه و رو بهش:

- فضولي نکن. کمک کنين ميز رو بچينين.

در قابلمه رو بر ميداره و سريع کوفته رو با دو تا کفگير بر ميداره و توي ديس نيمه گود ميگذاره و از مخلفات دورش و مقداري هم آبش ميريزه و دورش رو با سبزي تازه تزئين ميکنه و بعد با لبخند از آشپزخونه بيرون و به سمت ناهار خوري ميره.

ديس تقريبا بالاي سر ناديا ست و نميتونه داخلش رو ببينه اما لبخند ناديا کافيه تا باورش بشه که شاهکار انجام شده و باختش رو بايد بپذيره. اين نگاه پيروز رو خوب ميشناخت. بارها رو لبهاي دختر ديده بود. پس دليلي براي حتي ثانيه اي شک کردن وجود نداشت.

نگاه گرمش رو دوخته بود به صورت ناديا و رو ابرا سير ميکرد. باز ناديا بهش ثابت کرده بود که بهترين انتخاب رو کرده.

سيمين چشم دوخته بود به ناديا و لبخند زيباش. نميتونست از نگاه بفهمه غذا چطوره. ميتونست وا نرفته باشه و ميتونست وا رفته باشه اما لبخند روي لباش نشانه اعتماد به نفسش باشه. براش مهمترين مسئله زندگيش شده بود. انگار ثانيه ها کش ميومدن و کم کم داشت کلافه ميشد.

اما نگاه آريانا نگاه پر افتخار برادري به خواهرش بود. نگاهي که بارها ناديا تجربه اش کرده بود و تونسته بود طعم همون نگاه هاي پدر رو براش بده و غم نديدن چنين نگاهي از پدر و مادر رو براش کمرنگ کنه.

ناديا سرش بالا بود و به هيچ چيز و هيچکس نگاه نميکرد. حالا خالي بود. خالي تر از هميشه. آروم بود. درست مثل ساحل. هياهوي دريا رو ميشنيد اما خودش ساحل امن بود و به امنيش مطمئن.

بالاخره ديس رو روي ميز ميگذاره و با لبخند و در حال نشستن روي صندلي خالي کنار آريانا و پيمان و رو به جمع:

- بفرماييد. خدا کنه مزه اش رو دوست داشته باشين.

آروم سرش رو بالا ميگيره و خيره به نگاه متعجب پيمان، مهندس راستين و سيمين جون نگاه ميکنه.

مهندس راستين به زبون مياد:

- شاهکار کردي دختر. من رو ياد بچگي هام و جشن هامون انداختي. دستت درد نکنه بابا جان.

جمله به دلش ميشينه. مخصوصا کلام بابا جان. سرش رو پايين ميندازه و زمزمه ميکنه:

- اول بخورين بعد

در انتها با صدايي آروم جمله اش رو اينطور تموم ميکنه:

- پدر جون....

آريانا کلام رو ميشنوه. چشم ميدوزه به ناديا و بعد آروم دستش رو روي دست ناديا ميگذاره و فشار اندکي ميده.

ناديا که همه رو تنها نظاره گر ميبينه خودش کفگير رو دست ميگيره و برشي به کوفته ميزنه و بعد نگاهش رو به آريانا ميدوزه

آريانا کفگير رو ميگيره و مشغول تکه کردن ميشه و بعد :

- سيمين خانوم من بريزم براتون يا خودتون بر ميدارين؟

سيمين بدون هيچ حرفي بشقابش رو مقابل آريانا بالا ميگيره و به همين شکل براي بقيه هم ميريزه.

اولين قاشق رو دهانش ميگذاره و با لذت ميجوه. همون طعم کودکي ها تو دهنش مياد. لبخند روي لبش ميشينه و نگاهش به سالها قبل بر ميگرده. چشم ميدوزه به سيمين و ياد شام بله برونشون مي افته. طعم دقيقا همون طعمه. طعم جواني. طعم عشق. طعم گرماي اولين نگاه سرخ سيمين. سرش رو بالا ميگيره و خيره ميشه به سيمين. سيمين هم با لبخندي گرم و همزمان سرش رو بالا ميگيره و چشم ميدوزه به پوريا. هر دو تو يه دنياي ديگه اند. طعم همون طعمه. خاطره ها مثل يه فيلم از مقابل چشماي سيمين ميگذرن.

پيمان با لذت مشغول خوردنه و هر قاشق رو آنچنان با ولع ميخوره که انگار بعد از سالها غذايي جلوش گذاشتن. سرش رو بالا ميگيره تا نگاه مامان و باباش رو هم تجزيه تحليل کنه و ببينه اونها هم به نظرشون عذا خوشمزه ست يا اين فقط نظر خودشه.

سرش که بالا ميره لحظه اي با تعجب روي صورت مادر و بعد پدر ميلغزه. دو نگاه زل زده به هم و دست پدر که آروم روي دست مادر به حالت نوازش حرکت ميکنه. شوک زده و گيج سريع نگاهش رو از روي اونها بر ميداره و به ناديا و آريانا خيره ميشه. اينبار دست آريانا رو به حالت نوازش روي دست ناديا ميبينه.

ثانيه اي با حسرت نگاهش رو روي دست ناديا ثابت مبکنه و بعد کم کم لبخند گرمي لبش رو ميپوشونه و زمزمه ميکنه:

- آقا قبول نيست. سر من اين وسط کلاه رفته. اين از اين دو تا که يادشون رفته پسر خرس گنده دارن اينم از اين دو تا که يادشون رفته ما اينجا نشستيم. ميشه بگين يهو چرا همه تون رمانتيک شدين؟

سيمين سرش رو زير ميندازه و پوريا با خنده به پيمان و بعد به ناديا نگاه ميکنه. بعد از چند ثانيه از روي صندلي بلند و به سمت ناديا ميره و آروم بوسه اي روي موهاي ناديا ميزنه.

ناديا بهت زده نگاهش رو به مهندس راستين ميدوزه که پوريا ادامه ميده:

- دستت درد نکنه دخترم. دست پختت حرف نداشت. درست مزه همون کوفته شب بله برونمون رو ميداد. من و سيمين رو برد به اون سالها. ياد خدا بيامرز مادرم افتادم. هر چي خاک اونه عمر با عزت و خوشبخت تو باشه.

اشک شوق آروم راهش رو روي گونه ناديا باز ميکنه و آريانا فشار دستش رو روي دست ناديا بيشتر ميکنه و در دل دنيايي ممنون مهندس راستين ميشه به خاطر هديه ارزشمندش به عزيز ترين موجود زندگيش ناديا. بوسه اي که سالها خواهرش منتظر بود تا يکبار پدر روي سرش بگذاره.

سيمين از روي صندلي بلند و ناديا رو در آغوش ميگيره و بوي سينه نچشيده مادر رو براش زنده ميکنه. ناديا غرق خوشي ميشه. ديگه چيزي نميخواد. ديگه ناراحت نبود که چرا سالها مجبور بود خودش غذا بپزه به جاي اينکه دست پخت مادرش رو بخوره.

بالاخره غذا به پايان ميرسه و پيمان همه رو وادار به نشستن ميکنه و خودش سريع شروع به جمع و جور کردن ميز ميکنه.

سيمين و پوريا از خدا خواسته روي مبل کنار هم از اين فرصت به دست اومده استفاده و خاطرات رو مرور ميکنن و آريانا با لبخند سرش رو زير ميندازه و خودش رو مشغول ور رفتن با تلفنش ميکنه.

ناديا آروم از روي مبل بلند و به سمت آشپزخونه ميره براي کمک به پيمان.

پيمان بوي ناديا رو حس ميکنه و همزمان سرش رو بر ميگردونه که ناديا رو پشت سرش و با دستي پر ميبينه.

بي هيچ کلامي ليوان ها رو ازش ميگيره و داخل ماشين ظرفشويي ميگذاره و بعد به طرفش بر ميگرده و روبروش مي ايسته و با قدمهايي کوتاه فاصله بينشون رو کم و کمتر ميکنه.

دل ناديا دوباره تو سينه ميلرزه و با لذت بوي تن پيمان رو به ريه هاش ميفرسته و چشماش رو کم کم بالا و بالاخره هر دو چشم تو چشم مشغول نگاه کردن به هم ميشن.

تمام تلاشش رو ميکنه تا تمام عشقش رو تو نگاهش بريزه و اين عشق رو به ناديا تقديم کنه. عشقي که حالا مطمئنه در مقابل چنين دختري هيچه.

بالاخره ناديا بي طاقت ميشه و براي جلوگيري از هر عمل نابجايي سرش رو سريع پايين ميندازه و قدمي با پبمان فاصله اش رو زياد ميکنه.

پيمان قلبش بهش حکم ميکنه و آروم قدم عقب رفته ناديا رو با قدم رو به جلوي خودش خنثي ميکنه و دستش آرووم به طرف دست ناديا ميره و ثانيه اي بعد اون رو ميگيره و توي دست خودش ميفشارتش و سرش رو پايين ميگيره و بوسه آروم و نمناکي روي دستش ميزنه.

جريان برقي عجيب و باور نکردني ناگهان از تمام بدن ناديا عبور ميکنه و گر ميگيره. بدنش بي اختيار ميلرزه و نگاهش سرخ ميشه. اما توان کوچکترين حرکتي رو در خودش نميبينه.

بالاخره پيمان سرش رو بالا مياره اما دست ناديا هنوز توي دستشه.

نگاهش همچون دو گلوله آتش سرخ سرخه. دستاش ميلرزه و صداي نفس هاش به وضوح به گوش ناديا ميرسه.

قلب ناديا تپشي ديوانه وار رو آغاز ميکنه و همزمان صداي پيمان تو گوشش ميپيچه:

- ازت ممنونم. لياقتت خيلي بيشتر از اين بوسه ست. حتي زبونمم قاصره از هر حرفي. اما نگاهم پر از همه حرفاي تو دلمه ناديا. از نگاهم بخون.

ناديا ميلرزه. آب دهنش رو به سختي فرو ميده و قطره اشک آروم از گوشه چشمش سرازير ميشه.

قطره رو پايين نرسيده با نوک انگشت ميگيره و به لبش ميبره و بوسه آرومي ميزنه بهش. بعد آروم دست ناديا رو رها و قدم به بيرون ميگذاره.

آريانا نگاهش رو آروم از روي پيمان و ناديا بر ميداره و با لبخند سرش رو پايين ميندازه و تو دلش دعا ميکنه خواهرش به عشقي که لايقشه برسه.

بالاخره پدر و مادر پيمان خداحافظي ميکنن و از در بيرون ميرن. با خروجشون آريانا پيمان و ناديا رو راهي ادامه درسشون ميکنه و خودش مشغول جمع کردن ظرفها ميشه.

دوباره هر دو به سمت اتاق پيمان ميرن اما اينبار با قلبهايي کوبنده و نگاه هايي که با تلاش از هم ميدزدن و قدمهايي لرزان.

وارد اتاق ميشن. ناديا روي تخت پيمان خسته و با چشماني خمار لم ميده و چيزي تو وجود پيمان ميلرزه. ثانيه اي چشم ميدوزه به ناديا اما تاب ادامه نگاه رو نمي آره و آروم نفسش رو بيرون ميده و از مقابل ناديا ميگذره و سريع کيف و کتاب ناديا رو بر ميداره و به طرف در بر ميگرده.

تو آخرين لحظه و قبل از خروج کاملش نيم نگاهي به ناديا ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه:

- اينجا به دو ديقه نکشيده خوابت ميبره و هنوز 70 صفحه مونده. بيا ناهار خوري ميشينيم سر ميز.

آريانا با تعجب به پيمان نگاه ميکنه و پيمان با سري رو به پايين دوباره همون دلايل رو تکرار ميکنه و آريانا تنها لبخندي ميزنه و تو ذهنش به اين بهانه عاشقانه پيمان بلند ميخنده.

ناديا هنوز کامل روي مبل ننشسته رو به پيمان و با نگاهي از يک سو دلخور و از سوي ديگه شرور و خندان شروع به حرف زدن ميکنه:

- ميگم يادت نرفته شرط رو باختي که؟

- مگه ميشه چنين خاطره اي هيچوقت از يادم بره؟

لحظه اي دلش از خوشي حرف پيمان ميلرزه اما باز ياد اين زبون به کام گرفته پيمان و اين عقب کشيدن هاش از خودش مي افته و ناگهان فکري مثل برق از ذهنش ميگذره و رو به پيمان:

- خوب پس برات کاملا فراموش نشدنيش ميکنم. حالا شرط من.

آروم و زير لب زمزمه ميکنه شما جون بخواه.

ناديا با بدجنسي ادامه ميده:

- جونت مال خودت. بايد برام تقلب بنويسي. شرطش همين بود.

- چي؟؟؟؟؟؟؟؟

با صداي نيمه فرياد مانند پيمان و خنده بلند ناديا سريع از دستشويي بيرون و خودش رو به ناهار خوري ميرسونه.

تنها يه نگاه به قيافه شر و شيطونه ناديا براش مسلم ميکنه که بد حال پيمان رو گرفته حالا داره حسابي تفريح ميکنه.

با خنده رو به پيمان که با نگاهي ثابت به ناديا چشم دوخته ميکنه و :

- ها چيه؟ خوردي خواهرم رو. چرا اينجوري نگاش ميکني؟

- از خودش بپرس و شرطي که گذاشته.

- ثانيه اي به عقب بر ميگرده و زمانيکه ناديا فقط 14 سال داشت و شرط بندي اي که با هم کرده بودن و طبق معمول هميشه باخت خودش و شرطاي عجيب ناديا.

- با ياداوري اون صحنه لبش پر خنده ميشه و رو به پيمان ادامه ميده:

- ببينم نکنه به تو هم گفته بايد دو دور بياد رو کولت و سواريش بدي که اينجور ميخ شدي؟

- ثانيه اي طول ميکشه تا حرف آريانا رو تو ذهنش حلاجي کنه و بعد با لبخندي عجيب به ناديا چشم ميدوزه و ادامه ميده:

- کاش همچين شرطي گذاشته بود که به جاي دو دور، دو روزم حاضر بودم کوليش بدم.

- بعد دوباره حرفش رو پي ميگيره و رو به ناديا:

- امکان نداره ناديا. شزطت رو عوض کن. سرم بره انجامش نميدم.

- وروجک چه شرطي گذاشتي اين داره پس مي افته؟ من غيرتي ام ها. منو دست کم نگرفتي که؟

- برو بابا. بي خيال آريانا. اين يه چيزيش ميشه وگرنه من فقط بهش گفتم بايد برام تقلب بنويسه.

- سرش رو آروم ميندازه پايين و به زحمت خنده اش رو خفه ميکنه و همزمان پيمان رو تصور ميکنه در حال تقلب نوشتن.

- با تمام تلاشش باز هم نميتونه خنده اش رو خفه کنه و بالاخره همچون بمب شليک خنده اش به هوا ميره.

- مرگ.... بايدم بخندي. تو که جاي من نيستي... غير ممکنه ناديا. يه چيز ديگه بگو.

- همين که گفتم. شرط بستي باختي، حالا عين مرد پاي باختت وايسا.

- ناديا تو دست شيطون رو از پشت بستي. کوتا بيا بچه مردم سکته ميکنه الان. يه شرط ديگه بذار براش.

- نه.... همين که گفتم.

- ناديا لج نکن. کل کتاب رو خونديم. فقط همين 70 صفحه مونده. آخه خودت دلت مياد با اينهمه زحمتي که کشيدي و اين کتاب رو خوندي باز بياي تقلب بنويسي؟

- خوب همين 70 صفحه رو بنويس.

- اخماش رو در هم ميکشه و عصبي از روي صندلي بلند ميشه و زير لب زمزمه ميکنه:

- من هي ميگم نره تو ميگي بدوش. ما نيستيم آقا.

- همين که گفتم.

- ناگهاني پيمان به طرف ناديا بر ميگرده و:

- ميگم اصلا يه چيزي... بيا امشب رو بي خيال شو. هم اينکه فقط 70 صفحه مونده از کتاب و به نظر من که نمي ارزه شرطت رو سر 70 صفحه حروم کني. هم اينکه باز يه کم فکر کني شايد يه شرط بهتر به ذهنت رسيد و خواستي شرطت رو عوض کني. چطوره؟

- اومم... بدم نيست. راست ميگي. يه کتاب 500 600 صفحه اي رو مجبور نشم بخونم راحت تر از اينه که برا 70 صفحه باهات چونه بزنم. Ok بيا جاهاي مهمه اين 70 صفحه رو بگو که ديگه حال کلش رو ندارم. بدو.

- پيمان از معافيت فعليش با خيالي آسوده نفس حبس شده اش رو بيرون ميده و دوباره سر ميز بر ميگرده و شروع به ادامه درس ميکنه.

روزها از پي هم ميگذشتند و هر روز پيمان و ناديا به هم نزديکتر ميشدن و چيزاي بيشتري از خصوصيات اخلاقي همديگه دستشون ميومد. حالا کم کم پيمان به ناديا عادت کرده بود و زوايي از وجود ناديا رو ميديد که تا به حال نديده بود. چيزهايي که تو ديدش خيلي مهمتر از اين بود که بخواد روي لباس پوشيدن ناديا يا راه رفتنش يا شيطنت هاي بي جاش زوم کنه.

ناديا دختر راحت و بيشتر مواقع آرومي بود و اين آرامش رو خيلي راحت تونسته بود به پيمان هم منتقل کنه. خستگي رو تنها با يه نگاه پاک و ساده اش از وجود پيمان بيرون مياورد و خنده رو مهمون لبهاش ميکرد. تو اوجه دست و پا زدن هاي پيمان براي کردن مطالب توي معزش با شيطنت هاي گاه و بيگاهش خستگي و فشار سر و کله زدن با يه ذهن کاملا دست نخورده از نظر معلومات رو از تن پيمان بيرون مياورد.

گاهي تو خودش ميرفت و ساعتها کور ميشد و هيچ کس رو نميديد. بارها تو اين مواقع سعي کرده بود بهش دلداري بده يا شريک ناراحتيش بشه اما هر بار نتيجه عکس گرفته بود و هر بار آريانا بهش گوشزد کرده بود که راهت غلطه.

هر بار بهش گفته بود اينجور مواقع بايد بي خيال بشي. اون اشک ريخت تو بخندي و ناراحتيش رو بي اهميت جلوه بدي تا فراموشش کنه. بارها بهش گفته بود اگه بخواي با اشکاش اشک بريزي بيشتر ميبريش تو خودش و غم هاش.

براش سخت بود درک حرفاي آريانا. نميتونست نقش بازي کنه اما ميديد که آريانا دقيقا اينجور مواقع شروع ميکنه به سر و کله زدن و خنديدن به ناديا و عم و غصه هاش. ميديد که رفتاري کاملا عکس ناديا در مقابل همون مسئله از خودش بروز ميده ولي نتونسته بود خودش رو انقدر قوي کنه که بخواد مثل آريانا باشه.

کم کم ناديا ترس پيمان از نزديکي رو از بين ميبرد و حالا ساعتها هر دو کنار هم شونه به شونه مينشستن و ساعتها درس ميخوندن و حرف ميزدن اما از تنهايي و نبود آريانا و خونه اي که تنها دو نفر زير سقفش بودن ترسي نداشتن.

هنوز ناديا لحظه شماري ميکرد تا پيمان دهن باز کنه و به عشقش اعتراف کنه و پيمان با خودش در حال کلنجار رفتن بود و اين حس رو که روز به روز هم شديد تر ميشد از خودش دور ميکرد.

آريانا ناديا رو ميشناخت و بهش مطمئن بود. ميدونست سرش بره پاش کج نميره. تو اين يه هفته ده روز فهميده بود که پيمان هم مرد با اراده ايه و جلوي غرايزش رو خيلي خوب ميگيره.

ميدد پيمان هنوز مردده و نميتونه تصميم بگيره و اين تا حدودي خيالش رو راحت تر ميکرد. چون ميدونست براي ناديا هنوز زوده درگير اين احساس شدن. چون ناديا هنوز چيزاي زيادي از سختي هاي با پيمان بودن نمي دونست که بايد زمان بهش اينها رو ياد ميداد.

ناديا هنوز سکوت کرده بود و حرفي از شرطي که با پيمان بسته بود به ميون نمي آورد و پيمان با سادگي فکر ميکرد شرطش رو فراموش کرده يا خودش به عير ممکن بودنش واقف شده و بي خيالش شده.

.....

سرش رو بالا مياره و نگاهش رو به چشماي خسته ناديا ميدوزه. لحظه اي دلش ميگيره از اينکه مجبور وادارش کنه به درس خوندن اونم بعد از ده روز بي وقفه سر و کله زدن. هميشه آخرين امتحان براي خودش هم غذاب بود خوندنش چه برسه به ناديا که از هيچ درسي يک کلمه هم نميدونست و تازه امروز ساعت 2 اومده بود خونه و فردا 10 صبح بايد امتحان حقوق تجارت ميداد. اونم تجارت 3. سخت ترين درس تجارتي.

- ببين ناديا ميدونم سخته. ولي چاره نداريم. يه کم دقت کني سر در مياري چي دارم ميگم. فقط بايد هوش و حواست رو کامل به من بدي. باشه دختر خوب؟

ناديا خسته از بي خوابي هاي اين چند وقت و کلافه جواب ميده:

- نميتونم. آخه چرا نميفهمي. دارم از زور خواب ميميرم. هيچي تو اين مغزم نميره. ديشب 3 صبح خوابيدم، صبح 7 بيدارم کردي، نيم ساهت نيست رسيدم اونوقت انتظار داري بفهمم هم که چي داري ميگي؟ ولم کن.

صورت به بغض نشسته ناديا دلش رو ميلرزونه. آروم دستش رو بلند ميکنه و روي شونه ناديا ميگذاره و ادامه ميده:

- ميدونم عزيزم. به خدا ميدونم چي ميگي ولي چاره نداريم. بايد بخونيش. يه کم به خودت فشار بيار. اين آخريه. باشه؟

ناديا محکم از روي صندلي بلند ميشه و با صدايي عصبي و نگاهي لجوج و طوفاني ادامه ميده:

- نه.... بميرمم ديگه هيچي نميخونم. شرطمون که يادت نرفته هنوز؟ بايد بياي کمکم کني تقلب بنويسيم. 540 صفحه کتابه. اگه بخواي برام روخوني ام کني تا پس فردا طول ميکشه. همين.

- ناديا باز که رفتي سر خونه اول. بهت يه بار گفتم سرم بره همچين کاري نميکنم. ميخواي تقلب کني به سلامت. برو خونه ات خودت ميدوني. دور منم خط بکش.

عصبي صداش رو سرش ميندازه و ادامه ميده:

- اِ؟؟؟؟؟ اينجوريه؟ اينجوري رو خودت اسم مرد ميذاري؟ هه. تو شرط بستي با من. جنابالي نبودي که اون روز ميگفتي هر شرطي باشه قبول داري؟

- آره من بودم. هنوزم سر حرفم هستم ولي بهت گفتم شرطت با اعتقاداتم کاري نداشته باشه. خودت خوب ميدوني از تقلب متنفرم.

با غيض نگاهش رو به پيمان ميدوزه و :

- باشه. شرطم رو عوض ميکنم بيا منو ببوس. بعد پوزخندي ميزنه و ادامه ميده البته نه پيشوني يا گونه ام رو.

يه لحظه خودش هم از حرفي که از زبونش در اومده چهار شاخ ميشه. تو باورشم نمي گنجه که اين خودش بوده که دهن باز کرده و چنين حرفي زده. کم کم مزه حرفي که زده تو دهنش مياد و سرش پايين و پايين تر ميره و رنگش سرخ و سرختر. ديگه دير شده براي بر گردوندن کلام به دهانش. فقط دعا ميکنه زمين دهن باز کنه و بره توش يا زمان ناگهاني به عقب بر گرده. فقط چند ثانيه تا با دست محکم روي دهنش رو بگيره و نذاره اين بار اين حرف از دهنش بيرون بياد.

يه لحظه کُپ ميکنه. به گوشاش اعتماد نميکنه که چنين حرفي از دهنه ناديا در اومده باشه. نميتونه باور کنه که اين دختر چنين حرفي زده باشه.

ميديد که تو اوجه عصبانيته و صداش رو، سرش انداخته. ميديد که خسته ست. ميديد که صبر و تحملش تموم شده اما باز هم نميتونست درک کنه که چنين حرفي بزنه. ميدونست لج کرده. ميدونست داره گند اخلاقي ميکنه. ميفهميد فشار روشه اما باورش نميشد چنين بازي اي رو شروع کرده باشه.

عصبي و با صدايي دو رگه و چشمايي که وحشت رو به صورت ناديا مياره نگاهش رو ميدوزه به چشماي ناديا و زير لب زمزمه ميکنه:

- حتما اين شرطت اصلا اعتقادات منو زير سوال نميبره. نه؟؟؟؟ برا همين شرطت رو انقدر روي فکر عوض کردي آره؟

عصبي و با صدايي بلند تر ادامه ميده:

- چرا سرت رو انداختي پايين؟ جواب بده لعنتي.

سعي ميکنه جوري اين دست و پا گم کردن و ترسش رو از پيمان مخفي کنه. تمام نيروش رو جمع ميکنه و سرش رو ثانيه اي بالا ميگيره و چشم ميدوزه به پيمان و با لحني قاطع ادامه ميده:

- لابد اين شرط کمتر از تقلب نوشتن رو اعتقاداتت پا ميذاره.

خودش ميدونه داره اراجيف به هم ميبافه. يه جمله کاملا بي ربط و احمقانه ولي انتظاري بيش از اين هم نمي تونه از مغز هنگ کرده اش تو چنين شرايطي داشته باشه.

بعد سريع سرش رو پايين ميگيره و راهش رو کج ميکنه تا از اتاق بره بيرون که پيمان قدمي محکم به سمتش بر ميداره و با صورت کبود از خشم مچش رو محکم ميگيره و به سمت خودش بر ميگردونتش و :

- پس چرا داري فرار ميکني؟ هان؟ وقتي برا تو زدن حرفش انقدر راحته چرا برا من عمل کردنش سخت باشه؟ بيا ميخوام شرطت رو انجام بدم.

کم کم فاصله اش رو با ناديا کم و کمتر ميکنه و دستاش دو طرف صورت ناديا رو محکم ميگيره و سرش رو بالا مياره.

نگاهش پر خشم و ترسناکه. دستاش اونقدر محکم دو طرف سر ناديا رو نگه داشته که انگار هر لحظه ممکنه سرش متلاشي بشه.

دستاش رو آروم بالا ميبره و در حاليکه از درد صورتش بي حس شده روي دستاي پيمان ميگذاره و سعي ميکنه دستاش رو جدا و صورتش رو از اين نگاه ترسناک که به مراتب درد بيشتري رو نسبت به درد سرش ايجاد کرده خلاص کنه.

تقريبا فاصله لبهاش با لبهاي ناديا به اندازه دو انگشته. تمام وجودش از اينهمه نزديکي ميلرزه. لرزشي که با فشار دستهاش ميخواد کم و کمترش کنه. تو ذهنش مدام اين احساس پيش مياد که براش اين يه چيزه پيش پا افتاده بوده. همين جري ترش ميکنه براي بوسيدن. ميخواد به خودش ثابت کنه دختري که به اين سادگي حرمت شکني ميکنه ارزش ثانيه اي فکر کردن نداره. تو باورش نميگنجه هنوز که اين نادياست. با اين نگاه گستاخ و شايد بي خيال.

لحظه اي فشار دستهاي ناديا رو روي دستاش حس ميکنه و نگاهش به طرف دستاي لرزون دختر ميره. بعد نگاهش روي صورت ناديا ثابت ميشه و صورتش رو نزديکتر ميکنه.

چيزي تو نگاه دختر به شک ميندازتش. اون معصوميت و پاکي نگاه کم کم گستاخي کلام ناديا رو کمرنگ و کمرنگ تر ميکنه براش. لرزش دستاش بيشتر ميشه. صداي نفس هاي تند و ترسان ناديا توي گوشش فرياد ميزنه.

از اينهمه نزديکي تنش ميلرزه. هميشه تو ذهنش فکر ميکرد ساده باشه چشيدن طعم لبهاي پيمان. اما حالا با هر حرکت پيمان به طرفش ترسش بيشتر و پشيمون تر ميشد.

تو آخرين لحظه و ناگهاني دستاش از دو طرف صورت ناديا پايين مي افتن و با حرکت سريع کتاب رو از روي ميز ميقاپه و از در بيرون و در رو با صداي محکمي به هم ميکوبه.

پاهاش آخرين تلاششون رو هم ميکنن و بالاخره خسته از اينهمه تلاش آروم سر ميخورن پايين و روي زمين مچاله ميشه و اشک آروم آروم روي صورتش روون ميشه و با فشار بالشت روي دهنش صداش رو خفه ميکنه و خودش رو روي تخت ميکشه و زانوهاش رو بالا و سرش و بالشت رو توي زانوهاش فرو ميکنه.

وارد خونه ميشه و از همون بدو ورودش جو سنگين خونه رو حس ميکنه. پيمان رو ميبينه مشغول نوشتن چيزي روي ميز ناهارخوري.

چشم ميگردونه به دنبال ناديا که صداي خسته پيمان جوابش رو ميده:

- بالاخره خوابش برد. تو اتاقه منه.

و دوباره سکوت.

حرف تو دهنش ميماسه و بدون هيچ سوالي به طرف اتاق پيمان ميره و در رو آهسته باز ميکنه و ناديا رو ميبينه مچاله شده روي تخت با ظاهري خسته و شکسته. در رو رها ميکنه و دوباره بر ميگرده توي سالن و تنها خيره ميشه به پيمان.

ثانيه اي سکوت و بعد پيمان لب باز ميکنه:

- دعوامون شد.

و دوباره سکوت.

- شام خوردين؟

- نه.

- نميخواي بخوري؟

- نه.

- خوبي؟

- نه.

آريانا کلافه دستاش رو لاي موهاش ميبره و ثانيه اي بعد با صدايي آروم زمزمه ميکنه:

- ميرم بيدارش کنم بره اتاق خودش.

- نه بذار بخوابه. تا صبح بيدارم. کار دارم.

- پس شب به خير.

- شب به خير.

....

کتاب رو ميبنده و سرش رو آهسته روي ساعت مچيش ميگردونه. 4 صبح.

از جاش بلند و کاغذها و کتاب ناديا رو بر ميداره و به طرف اتاقش ميره.

آروم و پاورچين وارد اتاق ميشه و نگاهش به سمت تخت ميچرخه و روي ناديا با پاهايي جمع شده از سرما و بالشتش تو بقلش. قلبش دوباره ديوانه وار ميتپه و نگاهش غمگين و قدمهاش به سمت تخت حرکت ميکنه و ثانيه اي بعد کنار ناديا روي تخت ميشينه و دستش آروم بالا ميره و روي گونه نيمه مرطوب از اشکهاي ماسيده روي صورتش ثابت ميشه.

ثانيه اي صورتش رو نوازش ميکنه و بعد آروم موهاي پريشونش رو از روي صورتش کنار و سمت ديگه روتختي رو بر ميگردونه روي تن ناديا و آروم بالشت کناري رو هم بر ميداره و با احتياط تمام زير سر ناديا ميگذاره و آروم زمزمه ميکنه منو ببخش.

از روي تخت بلند و برگه هاي تقلب رو روي کتاب ميگذاره و ساعت موبايلش رو روي 8.5 صبح کوک ميکنه و کنار ناديا ميگذاره.

کتش رو از توي کمد در مياره و از اتاق بيرون و چند لحظه بعد کلافه از در خونه بيرون ميره.

با صداي زنگ چشماش رو با خستگي باز ميکنه و ثانيه اي به دور و برش نگاه ميکنه. ناگهان همه چيز يادش مي افته. تمام اتفاقات ديروز. دعواشون. و در آخر کوبيده شدن در اتاق و رفتن پيمان.

چيزي تو وجودش ميشکنه. غم تو نگاهش بيداد ميکنه. پيمان رفته بود و غير ممکن بود ديگه بر گرده. بدترين راه رو رفته بود و حالا براي هر برگشتي دير بود.

اشک دوباره روي گونه اش سرازير ميشه. با صداي دوباره زنگ به خودش مياد و نگاهش بر ميگرده به طرف صدا.

موبايل پيمان رو ميبينه که داره زنگ ميخوره. از اينهمه بي فکري و حماقت خودش و اينهمه محبت و به فکر بودن پيمان خجالت ميکشه.

تو ذهنش عکس اين حالت رو مجسم ميکنه و با خودش زمزمه ميکنه قطعا من اگر بودم براش زنگ نميذاشتم که خواب نمونه. ميگفتم به درک. لياقتش همينه.

دوباره بغض ميکنه و دستش رو با حسرت به سمت کتاب ميبره و زير لب زمزمه ميکنه نميمردي اگه ميشستي لا اقل 30 صفحه اش رو ميخوندي. عوضش حالا پشت اون در وايساده بود و با خنده و بلند بلند اسمت رو صدا ميکرد که تنبل خانوم پاشو دير شد. نمي رسي به امتحانت ها.

بعد با ناز و هزار ادا و اطفار مي يومدي بيرون و آقا لقمه حاضر آماده رو ميداد دستت و از کنار متلک هاي آريانا با لبخند ميگذشت و سوارت ميکرد ميبرد تا دانشگاه و تو کل راه هزار جور اعتماد به نفس بهت ميداد.

تمام سعيش رو ميکرد که سر جلسه شده يه بار بياد و با نگاهش مطمئنت کنه و دلت رو قرص کنه.

اما حالا چي داري؟ هيچي. حالا خبري از هيچکدومه اين چيزا نيست. چون خودت نخواستي. خودت خرابش کردي ناديا.

با تکوني که به سرش ميده افکار رو از ذهنش بيرون و کتاب رو آروم از روي تخت بر ميداره که ناگهان برگه هاي ريزي با خطي ريزتر مقابل چشمش ميبينه. لحظه اي شوک زده چشم ميدوزه به برگه ها. کم کم ذهنش به کار مي افته. خط رو خوب ميشناسه. همون خطي که ده روز براش رو کاغذ جزوه نوشته بود. همون خطي که ساعت ها تو نبود صاحبش، بهشون خيره شده بود و روشون دست کشيده بود. حتي نوشته ها رو بو کرده بود تا بوي عطر پيمان تو شامه اش بپيچه و دلش بلرزه.

اشک آروم آروم روي گونه اش دوباره جاري ميشه و با دست روي نوشته ها رو لمس ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه خيلي پستي ناديا. تو پا رو تمام اعتقاداش گذاشتي. وادارش کردي به کاري که متنفر بود از انجامش. تو لياقت چنين عشق بزرگي رو نداري. تو انقدر بچه اي که بايد قيد داشتن چنين مرد بزرگي رو بزني. تو شعور نداري. تويي که چشماتو ميبندي و دهنت رو باز ميکني رو چه به چنين محبت و عشق خالصي. تو رو چه به اين از خود گذشتگي؟

....

با صداي هق هق بلند ناديا تموم وجودش ميلرزه. هزار بار به خودش لعنت ميفرسته که جلوي اين عشق رو نگرفته بود. هر چيزي رو ميتونست تحمل کنه و براش راه حلي داشت جز درد عشق رو. جز گريه هاي يه آدم عاشق.

نميدونست چي شده ولي مطمئن بود يه اتفاق ساده و يه قهر کودکانه نبوده. از نگاه پيمان اين رو خونده بود. تو نگاه پيمان ديده بود چيزي مرده و حالا کم کم داشت مي فهميد چي مرده.

سريع به سمت اتاق ميره و در رو باز و وارد ميشه. نادياي مچاله شده رو محکم تو آغوشش ميگيره و به خودش ميفشاره و بهش اجازه ميده تا تو يه پناه امن خودش رو سبک کنه.

بالاخره دختر به زبون مياد و زمزمه ميکنه:

- اون... رفت... همش تقصير من بود.... من خيلي احمقم. من ... من مجبورش کردم اين تقلب هاي کوفتي رو بنويسه... من... من بهش گفتم يا اين تقلب ها رو بنويسه يا.... يا....

ناديا نميگه يا چي ولي پيمان حدس ميزنه اون "يا" همه چيز رو نابود کرده. مطمئنه اون "يا" انقدر رو اعتقاداتش پا ميگذاشته که ترجيح داده تقلب نوشتن رو انتخاب کنه.

حرفي نميزنه. تنها چند ثانيه ديگه ناديا رو در آغوشش ميفشاره و بعد آروم از خودش جدا و وادارش ميکنه به آماده شدن.

....

بابک نگاهش به ناديا مي افته و با لبخند بهش نزديک ميشه و طبق معمول اين چند وقت با سرخوشي همون حرف هميشه رو ميزنه:

- به به. حال اين بچه خرخون ما چطوره؟ ببينم چند دور دوره کردي؟ ببخشيد اگه جايي رو نفهميده باشم برام توضيح ميدين؟

با نزديکتر شدنش چيزي تو نگاه ناديا ميبينه که وادارش ميکنه به سکوت. چشماي پف کرده و قرمز ناديا براش مسلم ميکنه که تا تونسته گريه کرده. دلش پر از غم ميشه. تحمل ديدن چنين ناديا رو نداره. عادت به نادياي هميشه خوش و خندون داره و اين ناديا براش غريبه ست.

- ناديا؟ خوبي؟

- نه بابک. افتضاحم.

- چيزي شده؟ مشکلي پيش اومده؟

ناديا مثل هميشه که با بابک احساس راحتي و نزديکي ميکنه بي هيچ کم و کاستي تمام ماجرا رو بي وقفه براي بابک تعريف ميکنه.

با دست بابک که آروم روي گونه اش کشيده ميشه به خودش مياد.

- ناديا ديگه بسه هر چي گريه کردي. با گريه کردن مشکلي حل نميشه. تو راه رو اشتباه رفتي. نبايد با اعتقادات کسي بازي کني. اين بدترين کاره. اين آدمها رو ميشکنه. بد ميشکنه. ولي هميشه قلباي عاشق زود ميبخشن و بدي هاي آدما زود از يادشون ميره. مهم اينه که از راه درستش بري. بايد بخواي و همه سعي خودت رو بکني تا اشتباهت رو جبران کني.

- اما چطوري؟

- تو عاشقي. دل تو بايد راهش رو بهت بگه نه من.

- کمکم کن بابک. مغزم ديگه کار نميکنه.

- نمي تونم ناديا. اگه من بهت بگم چيکار کني منم ميشم کمند. کمند بهت راه فهميدن ميزان علاقه پيمان رو گفت ولي نه تو دل تو بود نه تو دل پيمان که راه درست رو بتونه بهت بگه. کمند فقط با عقلش فکر کرد و بهت اين راه رو نشون داد و تو بدون حتي يه ثانيه فکر کردن بهش عمل کردي. درصورتيکه تو بايد خودت با عقل و دلت فکر ميکردي و راه فهميدن عشق پيمان رو پيدا ميکردي. چه بسا اونوقت تا حالا بهت اعترافم کرده بود. اما با اين کارت برگشتي حتي خيلي پايين تر از خونه اولت. حالا از نو بايد شروع کني. خوب فکر کن. بايد دلت بهت راهش رو بگه.

- برا امتحان ميخواي چيکار کني؟ چيزي بلدي؟

- هه. جوک ميگي؟ لاي کتابم باز نکردم.

بابک لبخند آرومي به ناديا ميزنه و دستش رو پشتش ميگذاره و کمکش ميکنه تا از روي نيمکت بلند و به سمت سالن امتحانا ميرن.

قبل از جدا شدن از ناديا ثانيه اي نگاهش رو به ناديا ميدوزه و بعد زير لب زمزمه ميکنه:

- اعتقادات عشقت رو به تاراج نده.

بعد بي هيچ حرفي از کنار ناديا رد ميشه و ناديا رو با دنيايي سوال و علامت سوال تنها ميگذاره. ناديا کلافه روي صندليش ميشينه و با خودکارش روي نيمکت خط خطي ميکنه و همزمان به حرفهاي بابک فکر ميکنه و مدام آخرين حرف بابک توي ذهنش تکرار ميشه.

برگه ها رو پخش ميکنن اما ناديا همچنان تو فکره. انقدر دور از جلسه امتحانه که نميدونه چند ديقه يا ساعته که برگه دست نخورده مقابلش روي ميزه.

با صداي قدمهايي محکم ذهنش بر ميگرده به اولين سال دانشگاه. بوي گس توي شامه اش ميپيچه و بدنش دوباره ميلرزه. فقط نشسته روي صندلي و تو دنياي ذهنش داره قدم رو ميره اما ترسش از اين گسي و صداي کفش هزاران برابر بيش از اون سالهاست که در حال تقلب کردن اين صدا رو بالاي سرش شنيده بود و حتي برگه اش رو گرفته بود. جرات نميکنه سرش رو بالا بگيره. تقريبا مطمئنه اين صدا و اين طعم گس کسي جز پيمان نمي تونه باشه اما باز چشم ميدوزه به برگه و دستاي سردش رو توي هم ميکنه.

- نيم ساعته برگه ها رو پخش کردن. تا کي ميخواي به برگه ذل بزني؟ همه سوالا جوابش تو برگه هات هست زودتر بنويس تا وقت کم نياري.

سرش رو بالا نمياره اما خوب ميتونه حالات پيمان رو تجسم کنه. مطمئنه سرش رو بالا بگيره پيمان رو ميبينه با صورتي پر غم و فکري داغون که به زور خودش رو مجاب کرده تا کنارش بياد و بهش بگه از روي برگه هاش بنويسه. هر کلام پيمان پشتش دنيايي دلخوري و درده. دنيايي اعتقاده که داره به خاطر ناديا روش چشم ميبنده و عذابش رو به جون ميخره.

ناگهان به عمق حرفهاي بابک پي ميبره. دستش توي جيبش و دور کاغذهاي تقلب فشرده ميشه و ذهنش به کار مي افته. هر خط اين تقلبا يه خط از اعتقادات پيمانه. عشق زندگيت. کسي که حاضر نيستي خوار به چشمش بره.

برگه ها لحظه به لحظه فشرده تر ميشن و مچاله تر. بعد آروم دستش رو از جيبش بيرون و سرش رو روي برگه ها خم ميکنه و نگاهش به برگه سوالات ميره. يک سوال تشريحي چهار قسمتي و 10 سوال تستي.

تمام هوش و حواسش رو به کار ميگيره و سوالات تستي رو ميخونه. هر سوال رو شايد بيشتر از 5 بار ميخونه تا جواب بده. از تمام استدلال هاي درست و غلطش براي رسيدن به معقول ترين و درست ترين پاسخ استفاده ميکنه.

بالاخره سوالات تستي رو تموم و سر سوالات تشريحي ميره. هر چي بيشتر فکر ميکنه کمتر سر در مياره. مستاصل دوباره و دوباره سوال ها رو ميخونه. ناگهان نوشته بالاي برگه در نظرش پر رنگ و پر رنگ تر ميشه

- «استفاده از قانون تجارت بدون حاشيه نويسي بلا مانع است»

سريع دستش رو بلند ميکنه و در کسري از ثانيه صداي پيمان از همون فاصله به گوش ميرسه که:

- سوال پاسخ داده نميشه. سوالات واضح هستن.

اما ناديا با سماجت دستش رو بالا ميگيره و با خودش زمزمه ميکنه ناديا الان وقت لج کردن نيست. الان تنها زماني که حتي شکستن غرورت هم اهميتي نداره. بعد آروم زمزمه ميکنه:

- سوال ندارم استاد. يه کتاب قانون ميخوام.

- کتابتون رو خودتون بايد مياوردين.

با خودش زمزمه ميکنه ناديا آروم باش. تلخيش رو به دل نگير. فکر کن اون فقط يه استاده که سر جلسه اومده و تو هم يه دانشجويي . مثل بقيه. بغضش رو ميخوره و آروم ادامه ميده:

- متاسفم استاد. اما...

صداي بابک سکوت رو ميشکنه و در حاليکه کتابش رو بالا گرفته کمي به عقب خم ميشه.

پيمان دستش به سمت کتاب ميره و ناديا سرش براي ثانيه اي به بالا و روي صورت پيمان ثابت ميشه. همزمان پيمان کتاب رو به طرفش ميگيره و ثانيه اي بهش چشم ميدوزه و بعد لبخند محوي روي صورتش ميشينه و قبل از دادن کتاب ثانيه اي اون رو باز و انگشنش روي صفحه اي بين کتاب ميمونه و به همون شکل کتاب رو به طرف ناديا ميگيره.

کتاب رو آروم و به همون شکل ميگيره و صفحه رو باز ميکنه. تقريبا جاي حدودي جواب سوالاته. اين رو از کلمات و توضيحات نوشته شده در صفحات ميفهمه. با بدبختي و فشار زياد به مغزش دوباره شروع به خوندن مسئله و جواب دادن ميکنه. بالاخره به قسمت نهايي سوال ميرسه که نوشته:

- ماده 403 قانون تجارت را شرح داده و ارتباط آن با ماده249 همان قانون بيان کنيد.

صفحات رو ميچرخه و مواد رو پيدا و مينويسه روي کاغذ و شروع به توضيح و به هم بافتن ميکنه. تو دلش خدا رو شکر ميکنه که لا اقل مسئله داده استاد و ميتونه يه چيزي سر هم کنه.

با صداي پيمان به خودش مياد:

- وقت تمومه برگه تون رو نميخواين بدين؟

سريع آخرين کلمات رو هم مينويسه و برگه رو بالا و به سمت پيمان ميگيره.

تو آخرين لحظه گوشه دست پيمان به دستش ميخوره و ميلرزه. سرش رو ناخوداگاه بالا مياره و پيمان رو ميبينه با چشمايي ذل زده به صورتش. سرش رو پايين ميندازه که صدا به وضوح به گوشش ميرسه:

- ممنونم که به اعتقاداتم احترام گذاشتي. اين با ارزش ترين کاري بود که ميتونستي بکني. ممنون.

دلش ناگهان از خوشي ميلرزه. دوباره و اينبار با اعتماد به نفس بيشتر و لبخندي عميق سرش رو بالا ميگيره و تو ذهنش هزار بار ممنون ميشه که پيمان از خطاش گذشته. اما به محض رسيدن نگاهش به نگاه پيمان تنش ميلرزه. اين نگاه اون نگاه پيمان هميشگي نبود. لحظه اي مات بهش نگاه ميکنه و لبخندش رفته رفته کمتر و بالاخره محو ميشه. از نگاه ميترسه. چيزي تو نگاه ميبينه که ناخوداگاه زنگ خطري رو تو گوشش ميزنه. دستاش تو هم ميره تا جلوي لرزش و استرس ناگهانيش رو بگيره.

پيمان رو ميبينه که بي هيچ حرفي از کنارش عبور و به طرف در کلاس ميره. تو آخرين لحظه اختيار از دست ميده و با چند قدم بلند فاصله ايجاد شده رو کم ميکنه و همزمان با صدايي به زور آروم نگه داشته و نگاهي دوخته به قامت پيمان از پشت ادامه ميده:

پيمان.... منو ببخش. من ديشب.... واقعا نفهميدم چي شد که اون حرفا رو زدم. پيمان...

ثانيه اي بر ميگرده و با لحني خالي از هر حسي چه خشم و چه محبت و با صداي کمي بلند:

- من در حال حاضر و تو موقعيت فعلي راستين هستم خانومه راد. سعي کنيد موقعيت شناس باشيد. ميدوني خانوم راد: يه مست، تو مستي ميتونه حرف هايي بزنه که کل زندگيش رو تو يه لحظه به باد بده. مهم اينه که تو نوشيدن حد خودش رو بدونه و بتونه خودش رو کنترل کنه. اگه خواستي ذات واقعي آدما رو بشناسي تو مستي بشناس. با اجازه.

پيمان لحظه به لحظه دور و دورتر ميشه و صداش لحظه به لحظه بلند تر ميشه تو گوش ناديا. نمي تونه منظور پيمان رو درک کنه فقط ميتونه درک کنه که همه چيز خراب شده.

اشک تو چشماش پر و پر تر ميشه و بعد از تلاشي بي وقفه در نهايت آروم روي گونه اش سرازير ميشه و با قدمهايي سنگين به طرف بيرون ساختمون دانشگاه ميره.

سارا خودش رو به ناديا ميرسونه و با خنده اي سرخوش و فشار آرومي که به پشت ناديا مياره اون رو از فکر و خيال بيرون مياره و بلند شروع به حرف زدن ميکنه.

ثانيه اي طول ميکشه تا توي اونهمه فرياد صداي پيمان توي ذهنش صداي سارا وارد و به گوشش برسه.

- هي... کجايي ناديا. بابا بي خيال. مرادي هيشکي رو نميندازه. ده رو به همه ميده. تازه اصلا نده. نهايتا مي افتي و ترم ديگه دوباره ميگيري. ديگه خيلي خنده داره که اشک ميريزي. کوتا بيا الان همه شاخ در ميارن.

ضربه آروم دست بالاخره به حال برش ميگردونه. نگاه خسته و در هم شکسته اش رو به سارا ميدوزه و :

- سارا ببخش اصلا حواسم نبود به حرفت. ببينم بابک رو نديدي؟

- چرا عزيزم. يه کم دقت کني ميبيني بهار جون آويزونه کي شده.

- ها؟ ميگم بابک کجاست؟

- واي ناديا مثل اينکه بد قاطي کردي ها. خوب اونجاست ديگه. باز بهار بهش گير داده و عشوه مياد.

- آها.

- خوبي ناديا؟

- ميرم کتاب قانونش رو بدم. تو نمي ياي؟

- نه قربونت حوصله اون دختره مزخرف رو ندارم. ولي دمه ماشينم منتظرتم. البته اگه با من مياي. اگه هم با بابک اومدني شدي که به منم خبر بدين که خودم بيام ديگه.

- ها؟کجا بياي؟

- اي بابا ناديا اصلا تو باغ هستي؟ امروز امتحان آخر بود ها. قراره بريم ناهار بيرون ديگه. "ريحون" قرار گذاشتيم.امير و مريم هم ساعت 1 گفتن اونجان.

- باشه. فعلا برم.

....

- بابک کتابت. ممنون.

- تونستي بنويسي؟

- اي يه چيزايي نوشتم.

- بذا با هم چک کنيم.

- پس راه بيفت ديگه. به سارا هم يه زنگ بزن. گفت بهش خبر بديم چي کار ميکنيم.

بهار اخمي رو صورتش مياره و بين حرف ناديا ميپره:

- ناديا داشتيم سوال ها رو حل ميکرديم ها.

- سوالا جوابشون تو کتاب هست. به خودت زحمت بده کتابت رو باز کن پيدا کن جواب ها رو. بابک بريم دير شد.

- با اجازه خانوم. بريم ناديا جان.

تو اونهمه فکر و خيال داغون با ديدن قيافه برج زهر مار بهار بي اراده خنده اش ميگيره. خنده اي که حتي سعي نميکنه جلوش رو بگيره.

- بالاخره ما خنده ات رو ديديم امروز. کم کم داشتم دق ميکردم ها. عادت نداريم نادياي اينجوري رو ببينيم.

- کم کم عادت ميکني.

- اين عادت کردن آدم رو کسل ميکنه ناديا. سعي کن خودتم به چيزي عادت نکني. خودت باش. همون نادياي خوش و خندون و شاد و بي خيال.

- بابک جوک ميگي؟

- نه ناديا. بايد ياد بگيري خودت باشي و با مشکلات از راه خودت روبرو بشي. تسليم مشکل نشو. خودت رو باهاش وفق نده. بذار مشکل جلوت سر خم کنه نه تو جلو مشکلات.

- بابک بي خيال. امروز انقدر حرفاي فلسفي شنيدم که مغزم هنگ کرده. من صاف و پوست کنده و شفاف بهم يه حرفي رو ميزنن به زور ميگيرم چه برسه به اين مدلي حرف زدن.

- باز چي شده؟ چرا تو همي؟

- حرفاش رو نمي فهمم. من به خاطر اون گند زدم به امتحانم اونوقت آخرشم اين بود نتيجه اش.

- اشتباه نکن ناديا تو به خاطر عشقت و علاقه ات اين کار رو کردي. چون ارزش پيمان برات خيلي بيشتر از اين امتحان بود.

- اون گفت يه مست تو مستي ميتونه حرفايي بزنه که کل زندگيش رو به باد بده. اون گفت....

- حرف درستي زده.

- اين حرف چه ربطش به من؟

- تو توي خستگي و عصبانيت نتونستي خودت رو کنترل کني. نتونستي به حرفت اول فکر کني بعد دهن وا کني. اين همون مستيه. آدمه مست هم نميتونه درست فکر کنه که اگر ميتونست خيلي حرفا رو نمي زد.

- من اصلا حرفاشو نمي فهمم. اه....

- اگه حرفاش رو نمي فهمي قيدش رو بزن. اينجور عاشق شدن همون عمرش يه ساله.

عصبي اخماش رو تو هم ميکنه و حالت تهاجمي ميگيره و رو به بابک:

- ممنون از راهنماييت. منتظر بودم تو بهم بگي چيکار کنم.

- حقيقت رو بهت گفتم. برام مهم نيست دلخور بشي يا نه. بايد يکي بهت اين چيزا رو بگه. من دوستتم پس اين اجازه رو به خودم ميدم که باهات رک باشم. حتي اگه بري و پشت سرتم نگاه نکني. ناديا برو خوب فکر کن. زندگي بازي نيست. عشق اولش چشم رو کور ميکنه اما بعد از چند وقت که بينا شدي ديگه فقط دلت تصميم نمي گيره و اونوقته که زندگي زهر ميشه و تهش جدايي. امروز پيمان با يه اشکت تب ميکنه و زود حرفات يادش ميره اما فردا که رفتي تو زندگي اين خبرا نيست. فردا فکر چرخوندن يه زندگيه. فکر هزار جور از خودت مايه گذاشتن و با بالا پايين زندگي کنار اومدنه. فردا پيمان شب خسته و کوفته که ميرسه خونه با يه دريا فکر و بدبختي و خستگي کار، ديگه جايي برا اين بد مستي ها نيست. فردا وقتي سرت از درد داشت ميترکيد نميتوني بگي ميخوام پامو دراز کنم و به عالم و آدم گير بدم و کسي صدا نفسش بالا رفت بگي لال شو که من سرم درد ميکنه.

- چرا فکر ميکني من همچين آدمي هستم؟

- من فکري نميکنم. من چيزي که ميبينم رو ميگم. تو وقتي عصباني هستي، وقتي خسته اي چشمات رو ميبندي و دهنت رو باز ميکني. بعد انتظار داري همه وقتي دوباره خوش شدي قبل رو فراموش کنن. اما زندگي مامان بابات و برادرت نيستن که نازت رو بکشن و بعدم فراموش کنن چي گذشته و چي گفتي. پس ياد بگير حرمت شکن نباشي حتي تو بدترين شرايط.

- باورت ميشه هيچي از حرفات نفهميدم؟

- آره. ولي مهم نيست. يه موقعي ميفهمي.

- حالا بايد چيکار کنم که پيمان مثل قبل بشه؟

- يه اتفاق فقط ميتونه همه چيز رو به قبل بر گردونه. اتفاقي که تا پيش نياد هيشکي نميدونه چيه. حتي خودت. من که جاي خود دارم. بهش فکر نکن. ايشالا درست ميشه.

دلش پر بود. از پيمان از خودش از زندگي. از همه چيز. قلبش بهش فرمان ميداد بره در دفتر پيمان و کليد خونه اش رو بکوبه رو ميز و بعد با لبخند از مقابل چشماش بياد بيرون و دلش خنک بشه. اما مغزش بهش فرمان فکر کردن ميداد. صداش تو گوشش ميپيچيد که ميگفت فکر ميکني مثلا چه اتفاقي مي افته اگه بري کليد رو جلوش پرت کني؟ مثلا ميدوه دنبالت که غلط کردم يا تو رو قران نرو. ميخواي بچه بودنه خودت رو با تمام قدرت بهش نشون بدي؟ ميخواي خوب براش جا بندازي که از فهم و شعور بيش از اين حاليت نيست؟ ببينم اگه يکي عين اين کار رو با تو ميکرد جواب تو چي بود؟ فرض کن پيمان بود اون آدم. چيکار ميکردي؟

سرش رو محکم تکون ميده و زير لب زمزمه ميکنه اه ولم کن. اين مغز مگه چه گناهي کرده که هي توش رو داري پر ميکني؟

دست بابک آروم روي شونه اش قرار ميگيره و با لبخند ادامه ميده:

- ناديا؟؟؟ خوبي؟؟؟ چرا با خودت حرف ميزني دختر؟ بسه ديگه. تمام مدت ناهارم که تو فکر بودي. برو خونه يه دوش بگير بعد سرت رو بذار و يه چند ساعت به هيچي فکر نکن و فقط بخواب. بهت قول ميدم وقتي پا شدي وضعت خيلي بهتر از اين بشه. انقدرم خودت رو اذيت نکن.

....

- آقاي مهندس خانم سليماني از طرف شرکت Blackmer اومدن.

آريانا نگاهش رو به منشي ميدوزه و بعد :

- راهنماييشون کنيد.

ثانيه اي بعد تقه آرومي به در ميخوره و در باز و زني بلند قامت مقابلش مي ايسته.

نگاهش براي ثانيه اي روي زن ثابت ميمونه. زني بلند قد و لاغر اندام. چشماني به رنگ سبز تيره و موهايي طلايي رنگ با صورتي بدون هيچگونه آرايش و اخمي عميق روي اون.

با صداي زن از نگاه کردن دست ميکشه و روي صندلي نيم خيز و دستش رو به طرف زن دراز ميکنه.

زن به آرومي سلام ميکنه و همزمان دستش به طرف مرد دراز و تنها ثانيه اي دست مرد رو ميگيره و بعد رها و با اشاره دست مرد روي مبل ميشينه.

- اميدوارم خستگي سفر از تنتون در اومده باشه خانوم.

- ممنون.

بارها صداي اين زن رو شنيده بود از پشت تلفن و حالا مقابلش بود. وقار و متانت زن چيزي نبود که ازش ساده بگذره. زن دوباره از روي صندلي بلند و پالتوي مشکيش رو در مياره و کنارش قرار ميده و رو به آريانا شروع به صحبت ميکنه.

- آقاي راد متاسفانه مشکلي که توي قرارداد آخر داشتيم هنوز هم حل نشده و اين يه مقدار شرکت ما رو دچار مشکل کرده. قرار داد بسته شده از طرف شرکت شما از نظر حقوقي ايراد داشته و يکسري نقاط رو مد نظر قرار نداده و اين در حال حاضر براي ما در زمينه بيمه تجهيزات مشکل بوجود آورده. از اونجايي که فاميل خودتون رو زير قراردادهاي حقوقيتون به عنوان وکيل شرکت ديدم تصميم گرفتم قبل از هر اقدامي يه جلسه با خودتون داشته باشيم تا يه نگاهي روي مقاد قرار داد بندازيم و شايد بتونيم مشکل رو حل کنيم.

لبخند گرمي روي صورتش ميشينه که تضاد عجيبي با صورت جدي و اخم آلود زن داره. با اين حال تعييري روي حالت صورتش نميده و در پاسخ زن:

- خانومه سليماني واقعا متاسفم ولي دکتر راد پسر عموي من وکيل شرکت هستن. اين فقط يه تشابه فاميلي بوده. متاسفانه من در اين زمينه اطلاعات دقيقي ندارم و بالطبع نميتونم کمک مفيدي باشم اينه که فکر ميکنم بهتر باشه يه جلسه با وکلاي شرکت بگذارم و با حضور خودشون مفاد رو بررسي کنيم. موافقيد؟

زن بدون کوچکترين تغييري در حالت صورتش با لحني جدي ادامه ميده:

- متاسفم از اشتباهم. کاملا باهاتون موافقم. فقط اگر امکان داشته باشه قرارتون نهايتا تا روز جمعه باشه. چون من مدت اقامتم در ايران فقط ده روزه.

بعد کارتي از کيفش بيرون و با خودکار چيزي روش مينويسه و به طرف مرد دراز ميکنه:

- من تو اين هتل هستم. اينم شماره اتاقم هست. اگر نبودم هم پيغام بگذاريد بهم اطلاع ميدن.

در باز و آبدارچي با دو فنجون قهوه و ظرفي شيريني وارد ميشه و يکي رو مقابل زن و ديگري رو مقابل آريانا ميگذاره و تشکر آروم زن و آريانا بدرقه مسير برگشتش ميشه و ثانيه اي بعد در بسته و دوباره سکوت بر قرار ميشه.

تو ذهنش حدس ميزنه زن از طرف مادري فرانسوي باشه. چون رنگ سفيد چهره و چشماي رنگي و موهاي روشنش و از سوي ديگه تعصب فرانسوي ها حتي در انتخاب کارمند اين باور رو بهش ميده که قطعا زن بايد رگه اي فرانسوي داشته باشه.

زن فنجان قهوه رو بالا نبرده صداي موبايل توي اتاق مي پيچه و ثانيه اي بعد زن در مقابل نگاه متعجب آريانا دست در کيف و ثانيه اي بعد مشغول حرف زدن با کسي ميشه.

لحظه اي عصبي و حرصي به زن نگاه ميکنه و بعد به کارت هتل مقابلش روي ميز. پس تلفن داشته و بهش تلفن هتل رو داده. تو همين گير و دار و عصبانيت نگاهش دوباره به صورت زن مي افته و لبخند جذاب روي صورتش.

دوباره زير لب زمزمه ميکنه پس خنديدن هم بلده فقط برا ما اخماش تو همه. بعد به حرف خودش ميخنده و دوباره نگاهش رو به زن ميدوزه. صداي زن ناگهاني انقدر گرم به گوشش مياد که تمام حواسش رو به خودش معطوف ميکنه.

- non peyman

- ne pleure pas cheri

- je viendrai à bientôt

- Au revoir mon fils

تقريبا که چه عرض کنم، تحقيقا هيچي از حرفاي زن نمي فهمه جز بوسه آرومي که توي گوشي براي فرد پشت خط ميفرسته . بعد ثانيه اي نگاه زن روي گوشي ثابت و بعد دوباره صورتش حالت جدي به خودش ميگيره و خنده کم کم محو ميشه.

- متاسفم جناب راد.

- خواهش ميکنم خانوم. راحت باشيد.

زن اينبار با عجله قهوه رو مينوشه و ثانيه اي بعد از روي مبل بلند و مقابل آريانا مي ايسته:

- اگر اجازه بديد من رفع زحمت ميکنم. منتظر قرارتون هستم. خدانگهدار.

دستش رو به طرف مرد دراز و ثانيه اي بعد در مقابل نگاه آريانا عقب گرد و از اتاق بيرون ميره.

تک زنگي ميزنه و بعد آروم کليد رو توي قفل ميچرخونه. با باز شدن در چيزي روش سنگيني ميکنه و نميذاره راحت نفس بکشه. آپارتمان تو سکوت و تاريکي مطلقه. نميخواد باور کنه که اونهمه شور و زندگي و سر و صدا به يکباره به نيستي مطلق بدل شده. چراغ رو با دست روشن و با کفش سريع به سمت اتاق ناديا ميره. همزمان چشم ميگردونه و با نگاه تک تک وسايل ناديا رو که هنوز روي مبل هال و ميز ناهار خوري و دمپايي هاي دمه دستشويي و.... به جا مونده از نظر ميگذرونه. در نيمه باز و اتاق در سکوت کامله. آروم ضربه اي به در ميزنه و همزمان صدا ميزنه:

- ناديا؟؟؟؟ ناديا خانوم؟؟؟؟ خوابي؟؟؟؟

سکوت تنها پاسخي که ميگيره. آروم وارد اتاق ميشه و چراغ رو روشن ميکنه. همه چيز سر جاشه. کتاب، دفتر، لباس، کفش.... بجز صاحبش. لبخند آرومي ميزنه و تخت نا مرتب رو جمع ميکنه و از اتاق بيرون ميره و تو ذهنش حدس ميزنه بعد از ده روز درس خوندن قطعا با دوستاش رفته تا به قول خودش خوش بگذرونه.

....

با صداي زنگ از خواب ميپره و ثانيه اي طول ميکشه تا به زمان حال بر گرده. بعد از روي مبل بلند و به سمت آيفون ميره. تصوير آريانا رو ميبينه و در رو باز ميکنه.

ثانيه اي بعد آريانا با لبي پر خنده وارد خونه ميشه.

نگاه پيمان روي ساعتش زوم ميشه و بعد آروم زمزمه ميکنه:

- ناديا هنوز نيومده خونه.

- مگه ميشه؟ ديگه ديرتر از 11 نمي ياد خونه معمولا. اگرم بخواد ديرتر بياد يه خبري چيزي ميده. شايد خوابه.

- نه. من خيلي وقته اومدم خونه. رسيدم رفتم اتاقش نبود. ولي وسايلش هست.

دستش به طرف موبايلش ميره و ثانيه اي بعد صداي بوق تلفن بلند ميشه.

- سلام آريانا.... کجايي پس؟

- ببخشيد؟؟؟؟؟؟؟ شما کجايي؟؟؟؟

- من؟؟؟؟؟ خوب معلومه. خونه. کجا بايد باشم.

- آخه منم الان خونه ام. پيمانم خونه ست ولي تو رو نمي بينيم هيچکدوم.

روي صورتش خنده تلخي ميشينه و همزمان آه پر حسرتش رو فرو ميخوره و آروم دوباره به زبون مياد:

- من خونه خودمونم. امتحانام امروز آخريش بود. اينه که ديگه اومدم خونه خودمون.؟

- اونوقت ببخشيدا وسايلت که اينجاست.

- ببخشيد انقدر خسته بودم که ديگه ناي اومدن و وسايل جمع کردن نداشتم. ميشه تو زحمتشون رو بکشي؟

آريانا نگاهي به پيمان در هم رفته ميکنه و فاصله اش رو با چند قدم از پيمان بيشتر و آروم توي تلفن زمزمه ميکنه:

- اونوقت نبايد از اين بدبخت يه تشکري، خداحافظي اي چيزي ميکردي؟ بدبخت نگرانت شده بود. چشش به اين در خشک شد که.

- خودش ميدونست نمي يام. آريانا زود بيا. مامان اينا نيستن من مي ترسم تنهايي.

- قربون خواهر ترسوي لجباز خودم برم. بدو بدو اومدم.

- دوست دارم آريانا.

- منم دوست دارم فسقلي.

....

- ميگم مهمون نمي خواين؟

- ببينم آفتاب از کدوم طرف در اومده شما اينوري آفتابي شدين آقا ماني؟

- به من گفته بودن اين ناديا خانوم تارک دنيا شده ولي من که چيزي نمي بينم. راست ميگن؟

- شايعه ست آقا. شنونده بايد عاقل باشه.

- ميگم.... منم گفتم شايعه ست. چطوري شيطون؟ داري سفيد ميشي ها. نمي خواي يه فکري کني؟ بعد ميشي ناديا شير برنج ها.

- هه هه هه.... رو آب بخندي بچه پر رو.

- راستي ناديا ازت نا اميد شدم حسابي.

- چطور؟

- نمره هاتون رو زدن. ديدي خودت؟

- دو تا شو ديدم ديگه پشيمون شدم. ميبينم حرص ميخورم.

- آره به جان تو. قبلنا استعدادت تو تقلب نوشتن خيلي خوب بود. ديگه کمتر از 16 نداشتي. اين نمره ها چيه همه 10 12.... آبرومونو بردي بابا. لا اقل برو اون فاميلت رو عوض کن.

- ماني تمومش کن. نميخوام راجبش حرف بزنم.

کم کم به عمق حرفاي آريانا پي ميبره. اين ناديا همون نادياي هميشگي نيست. انگار همه چيز يه شبه عوض شده. ديگه اون شور و شيطنت از نگاهش رفته.

- ناديا؟

- ها؟

- زود حاضر شو شب خونه ما مهمونين.

- به چه مناسبت؟

- ناديا يعني واقعا نميدوني؟

- چي رو؟

- تولد عمو ست ديگه.

- ها؟؟؟؟ منظورت باباي منه؟

- مگه من چند تا عمو دارم. خوب آره ديگه.

- پس چرا الان به من ميگي؟

- روتو برم بابا. آرياناي بدبخت دو روزه داره ميدوه دنبال کاراي تولد بابات اونوقت تو ميگي خبر نداشتي؟

- خيله خوب بابا. حالا عوض چونه زدن پاشو بريم يه کادو بخرم. اه. اصلا من نمي فهمم تولده باباي منه اونوقت خونه شما مهمونيه؟

- بسه ناديا. چرا الکي دنبال بحث و جنجالي؟ برانکه مامان بابات سفر بودن. بعدم که رسيدن گرفتار. خونه شما ميگرفتيم کي ميخواست کاراشو بکنه؟

- مگه خودم مرده بودم؟

- ناديا آريانا ديد تو از بعد از امتحانات حوصله نداري گفت ديگه برات کار درست نکنه. حالا چه فرقي ميکنه. خونه ما و شما نداره. پاشو ديگه. پاشو حاضر شو که زودتر بريم. قراره بابات رو سورپرايز کنيم.

- هه. لابد ساعت 11 شب.

- نه مامان با زن عمو حرف زده گفته شام خونه ما مهمونن.

- يادش بود تولده شوهرشه؟ يا برا اونم وقت نداشت؟

- ناديا بس کن. به من چه به تو چه. خودشون ميدونن.

- من حاضرم بريم.

- ها؟؟؟ شوخيت گرفته؟ با اين ريخت و قيافه؟ ميگم مهمونيه. پاشو برو يه دوش بگير يه لباس مهموني بپوش. يه دستي به سر و روت بکش.

- خيلي ببخشيد هيچکس ديگه اي نبود که شما تشريف آوردي منو خبر کني؟ تازه تلفن مگه نداشتين که پاشدي اومدي اينجا؟

- ناديا نميدونم چته ولي آريانا بدبخت گرفتار بود تو شرکت. من کارم سريعتر تموم شد گفتم سر راه بيام بهت بگم و برت دارم.

- خودم ماشين دارم. ميتوني بري. خودم آماده شدم ميام.

- باشه. ولي يه چيز رو يادت نگه دار. وقتي از چيزي ناراحتي يا دلخوري سعي کن تو دلت نگه داري نه که هر کي از راه رسيد پاچه شو بگيري و کاري کني عالم و آدم خبر دار شن که يه چيزيت هست.

- برام اهميتي نداره. موعظه هاتو برا خودت نگه دار ماني.

- پس واقعا يه چيزيت هست.

- فرض کن اينطوره.

- خوب نميخواي بگي چته؟ همه نگرانتن.

- هه. همه؟؟؟؟ منظورت کدوم همه ست؟ مامانم؟؟؟؟؟؟ يا شايدم بابام؟؟؟؟ يا نه پيم....

ناگهان حرفش رو ميخوره و نفسش رو بلند ميده بيرون و با خودش زمزمه ميکنه لال شي ناديا کم مونده بود خودتو لو بدي ها.

ماني گيج ثانيه اي به ناديا خيره ميشه و بعد آروم زير لب زمزمه ميکنه:

- نه ناديا يکي مهمتر از همه اين آدما نگرانته. آريانا. کسي که يه عمر تو غم و خوشيت شريکت بود. کسي که هميشه باهاش يه رنگ بودي و محرم اسرارت بود اما حالا برات غريبه شده.

منم نگرانتم ناديا. باورم نميشه ايني که جلوم دارم ميبينم همون نادياي شيطونه خودمون باشه که از ديوار راست بالا ميرفت و بي خيال دنيا بود.

اما يکي هست که از همه ما نگران تره و نميتونه صداشم در بياره. يکي که براش روز و شب نذاشتي. يکي که تو چشماش ميشه غم نداشتنت رو ساده ديد.

- کي مثلا؟؟؟؟؟ نکنه يه عاشق سينه چاک تازگي ها پيدا کردم و خودم خبر ندارم؟

- زبونت تلخ شده ناديا. اين ناديا اون نادياي مهربون و دوست داشتني ما نيست. اگه ميخواي تلخي نبيني، تلخ نباش. من بايد برم. زود کارت رو بکن و بيا. هديه هم لازم نيست بخري. آريانا برات خريده.

- چرا خودش بهم نگفت؟

- شايد چون نخواستي اين چند وقت حتي صداي اونم بشنوي. شايد نديديش. شايد انقدر تو خودت غرق شده بودي که يادت رفته بود دنيا فقط دنياي کوچيک تو ذهن تو و دور و بر تو نيست.

من رفتم.

 صداي بسته شدن در رو ميشنوه و باز تو فکر ميره. تازه به واقعيت پنهونه پشت حرفاي ماني پي ميبره. به اينکه سه هفته از امتحاناش گذشته اما تمام مدت کارش يه گوشه نشستن و غصه خوردن بوده. سه هفته راه رفته و رو در و ديوار پيمان رو ديده و تو گوشش صداش رو شنيده. سه هفته که هيشکي رو چشمش نديده. فقط بغ کرده.

به طرف اتاقش ميره و روبروي آينه مي ايسته و به خودش نگاه ميکنه. کم کم رنگ برنزه روي صورتش در حال کمرنگ شدنه. چيزي که تا به اون روز سابقه نداشت. تازه يادش مي افته که سه هفته ست که خودشم تو آينه نديده تا بفهمه به چه قيافه اي در اومده. با حرص به خودش نگاه ميکنه و زير لب با خودش حرف ميزنه:

ناديا بسه ديگه. حالمو داري به هم ميزني. تو که جنبه نداشتي غلط کردي عاشق شدي برا من. بشين سر جات زندگيتو کن ديگه. سه هفته ست نشستي ماتم گرفتي که چيه حالا يه حرفي به آقا زدي و آقا هم برات قيافه گرفته و بهت درس ادب داده؟ خر کي باشه که زندگيت رو برا خاطرش کردي ماتم. به خدا تو ديوونه اي. يه بار بهت گفتم اين پسره به درد تو نميخوره گوش نکردي. حالا بيا اينم نتيجه اش. تا برات ناز ميکنه پس مي افتي. جمع کن خودتو بابا. همچين ماتم گرفتي انگار دنيا به آخر رسيده. مگه چند سالته که از الان بخواي بشيني ماتم اين شر و ور ها رو بگيري. ملت شوهرشون ميره زن دوم ميگيره اينجور ماتم نمي گيرن که تو واس خاطر يه اداي پسره که نه شوهرته نه حتي دوست پسرت به اين روز افتادي. برو بابا دلت خوشه. نوبرشو آوردي ها.

دستش رو به عادت هميشه که بعد از بحثي طولاني با خودش به نتيجه اينکه خيلي خره مي رسيد به طرف آينه ميبره و باز ميکنه و روي صورتش توي آينه ميکشه و بعد خنده سبکبالي ميزنه و از روي صندلي بلند و به طرف حمام ميره.

با يه فکره باز و سر حال مشغول پوشيدن لباس ميشه. يه پيراهن پشت گردني به رنگ سفيد با برگاي سبز رنگ درشت تو قسمت پايين پيراهن به تن ميکنه. گره پشت گردن پيراهن رو ميبنده و بعد کفش پاشنه بلند سفيدي به پا ميکنه و موهاي فرش رو سريع صاف ميکنه و آرايش ملايم طلاي رنگي ميکنه. نگاهش به صورتش مي افته و با حرص کمي کرم پودر تيره روي صورتش اضافه ميکنه تا اين ته سفيدي که کم کم دوباره داشت بهش بر ميگشت رو از بين ببره. بعد دستش به سمت رژ گلبهي رنگش ميره و با لذت چند دور روي لبش ميگردونتش و بعد نگاهش رو به لبهاش که حالا رنگ عليظ تري روش رو پوشونده ميدوزه و خنده سرخوشي رو لبش ميشينه.

هميشه وقتي ناراحت بود آرايش کردن بهش آرامشي ميداد که حد نداشت و هر چي فکر و روحش سر درگم تر بود آرايشش هم غليظ تر ميشد و آرامشش بيشتر.

شيشه عطر رو تقريبا روي خودش خالي ميکنه و بعد روپوش کوتاه مشکي عروسکي شکلش رو تنش ميکنه. ثانيه اي نگاهش روي پاهاي لختش که از زير مانتو بيرونه خيره ميشه. بعد با بي قيدي شونه اي بالا ميندازه و زير لب زمزمه ميکنه اگه قرار باشه تصادف کنم و مجبور باشم از ماشين پياده شم با اين سر و شکل يعني ديگه آخر بد شانسم. پس بي خيال. هميشه خوش شانس بودم. کليد ماشين رو بر ميداره و شالش رو سر و از در بيرون ميره.

صداي ضبط رو به عرش اعلا ميرسونه و با خوشي همراه آهنگ زمزمه ميکنه و کم کم همون نادياي شيطون سر از لاک خودش بيرون مياره.

....

- به ببين کي اينجاست. ناديا خانومه خودمون. ميگم ميذاشتي يه دو ساعت ديگه ميومدي که دقيق سر شام برسي.

- ماني مامان برو اونور بچه مو اذيت نکن. سلام عزيزم. خوبي؟

- سلام زن عمو مرسي. ببخشيد همه زحمتا افتاد گردن شما. اين آريانا اگه به من گفته بود به خدا خودم ميکردم ديگه به شما زحمت نميدادم.

- ااا.... اين چه حرفيه گلم. زحمت کدومه. بيا. بيا تو که فقط گلمون کم بود که اونم رسيد.

- اوه اوه زن عمو داشتيم؟ تبعيض؟ اونم تا اين حد؟ خوبه همه حمالي ها رو ما کرديم ها.

- آي آي آريانا خان دارم برات. وايسا بريم خونه.

- قربونت برم که انقدر سر حالي. خوب دلت مهموني ميخواست ميگفتي زودتر برات ميگرفتم اخلاقت بياد سر جاش.

- بسه ديگه بچه ها. زشته دمه در وايسادين. من ميرم پيش مهمونا شما هم زود بياين.

- چشم زن عمو. اومديم.

ماني سوتي ميزنه و بعد با خنده رو به ناديا که در حال مرتب کردن موهاش جلوي آينه دمه در:

- اُه اُه مردم رو باش. چه تيپم زدن. غلط نکنم ميخوان چشم بعضي ها رو در بيارن.

- اوي چشاتو درويش کن بچه پر رو. آريانا خجالت بکش. پس غيرتت کجا رفته؟

- بابا اين از خودمونه. بذا به اصل کاري که رسيدي چهار چشمي حواسم بهته.

- ببينم اينجا چه خبره؟ اصله کاري کيه؟ حرفاي عجيب ميزنين. ميگم نکنه دور از چشم خودم کسي عاشقم شده و خبر ندارم؟

ماني با خنده دستش رو پشت ناديا ميگذاره و همزمان با رفتن به طرف سالن ادامه ميده:

- مگه کسي مغز خر خورده که عاشق تو بخواد بشه؟ حالا ما يه چيزي گفتيم تو چرا به خودت گرفتي؟

- از خداشم باشه.

- هي هي هي؟؟؟؟ ببينم دقيقا کي رو منظورتونه؟

- همون اصل کاري که شما ها ميخواين براش غيرتي بشين ديگه.

بعد خنده سرخوشي ميزنه و وارد سالن ميشه و با صداي بلند و لبخندي عميق سلام بلند بالايي رو به جمع ميکنه و به طرف پدر قدم بر ميداره و آروم در آغوش ميگيرتتش و با خنده:

- سلام بابايي ميگم چند ساله شدي بابا؟ وقت بازنشستگيت رسيد يا نه هنوز؟

- اي شيطون. خيالت راحت هنوز به شصت نرسيدم. تازه اول چل چليمه.

- ا؟؟؟؟؟؟؟؟؟ نه بابا. پس اين آريانا بچه پرورشگاهي بود و ما خبر نداشتيم؟ بابا خوب ميگفتين سوتي نديم جلو خودش.

- نه خواهر گلم. عشق مامان بابا آتيشي بود زود ازدواج کردن.

- آخ يادم رفته بود زن تو قانونمون 9 سالگي بالغ ميشه و ميتونه شوهر کنه. ولي يه چيزي. مامان که يادمه آخرين سري 28 سالش بود. مطمئني تو پرورشگاهي نبودي آريانا؟

پريسا با خنده به طرف ناديا مياد و همزمان نگاه ناديا روي دو چشم سياه خيره شده بهش، ثابت ميشه. کلام از يادش ميره و تنها نگاهش تو نگاه ذوب ميشه و با خودش زمزمه ميکنه چقدر دلم براي اين نگاه تنگ شده بود. تو هم دلت تنگ شده بود؟ بي معرفت کجا رفتي يهو؟ نگفتي يکي دلش پيشت اسيره؟ دلت اومد دلشو بشکني؟ نگفتي دلش بشکنه چطوري ميخواي درستش کني؟ اصلا عاشق بودي؟ ميدوني عشق چيه؟

- اوي... بسه ديگه. خورديش. چيه اينجوري زل زدي بهش حالا فکر ميکنه خبريه.

صداي زمزمه آريانا کنار گوشش، از نگاه خيره بيرونش مياره و رنگش سرخ ميشه و آروم و در حاليکه نگاه هنوز بهش خيره مونده سرش رو پايين ميندازه.

آريانا با خنده دوباره کنار گوشش زمزمه ميکنه:

- اوه........... چقدم خجالتيه حالا. ميگم بد نيست بري اين بزرگاي فاميلو يه مفتخر کني به بوسه هات ها. شايد اين وسط بعضي ها هم از زير صافي رد شدن و مشمول شدن.

آروم جواب ميده: خفه شو آريانا تا حالت رو نگرفتم.

بعد به طرف بزرگاي فاميل ميره و آروم باهاشون دست ميده و روبوسي ميکنه. بالاخره کنار پيمان و پدر و مادرش ميرسه. با لبخند به طرف سيمين جون ميره و صورتش رو آروم ميبوسه و باخنده بهش سلام ميکنه

- ماشالا هزار ماشالا. هر وقت ميبينمت کلي انرژي ميگيرم ناديا جان. خوبي عزيزم؟ خسته نباشي با امتحانا.

- ممنون سيمين جون.

بعد دستش رو به طرف پدر پيمان دراز ميکنه و آروم سلامي بهش ميکنه.

- به به سلام خانوم. ما هنوز مزه اون کوفته زير دندونمونه ها.

- اختيار دارين. شما لطف دارين.

بعد سرش رو آروم به طرف پيمان ميگردونه و تنها به سلامي کوتاه با لبخندي بي خيال که تمام تلاشش رو ميکنه تا خالي از هر حسي باشي، اکتفا ميکنه و بدون دست دادن از کنارش رد ميشه و همزمان خنده شيطاني اي روي لبهاش ميشينه و زمزمه ميکنه حقته. حالشو ببر آقا پيمان.

با صداي آهنگ دست ماني رو که درست کنارش نزديک پنجره ايستاده بود ميگيره و وسط ميره و با بي خيالي مشغول رقصيدن ميشه و سعي ميکنه بي خيال نگاه هاي گاه و بيگاه پيمان روي خودش بشه.

ماني با خنده و در حال رقص ادامه ميده:

- کم بي محلي کن به بچه مردم. گناه داره. ببين چه مظلوم شده.

خودش رو به نفهمي ميزنه و ادامه ميده: کي؟؟؟ نميفهمم منظورت رو.

- خودت فهميدي کي رو ميگم.

- عوض حرف زدن بهتره برقصي پسر گل.

با اعلام شام ناديا دست از رقصيدن بر ميداره و براي کم کردن درد پاهاي بي حس شده اش توي کفشاي پاشنه بلندش، تمام وزنش رو روي ماني ميندازه و به طرف مبل کنار سالن حرکت ميکنه و بعد تقريبا خودش رو روي مبل پرت ميکنه.

ماني خنده سرخوشي بهش ميکنه و ادامه ميده:

- واجب بود خودتو خفه کني؟ يه کم سنگين باش خانوم. سه ساعته چسبيدي به پسر مردم و هي مي رقصي. مردم چي ميگن؟ دخترم دختراي قديم.

- سکوت بچه پر رو. از خداتم باشه. چشت نديد مردم برا دو ثانيه رقصيدن باهام داشتن له له ميزدن؟ جنبه نداري ديگه. چيکارت کنم.

- ببخشيد... ببخشيد ميشه واضح تر مردم رو معرفي کنين ما بعد شام خودمون بريم دستتون رو تو دست هم بذاريم و از شرّتون راحت شيم؟ چون اگه قرار باشه همينجوري پيش بري ديگه آخر شب پايي برا من و آرياناي بدبخت نمي مونه. بذا يه کمم مردم جور ما رو بکشن.

- خيلي پر رويي ماني. تا يه چيزي نگفتم بهت راتو بکش برو.

- مگه شام نميخوري؟ پاشو ديگه.

- نه تو رو خدا. پام داغونه. گفتم آريانا يه چيزي برام بياره.

آروم کفشش رو از پا در مياره و پاش رو روي زمين تکون تکون ميده تا دردش کمتر بشه. تو حال و هواي خودشه که بشقاب غذايي رو مقابلش ميبنه. با لبخند سرش بالا و دستش به طرف بشقاب ميره که ناگهان نگاهش خيره و دستش تو هوا ميمونه.

- خوشحالم باز سر حال و قبراق ميبينمت. نميخواي بگيري بشقاب رو؟

به حال عادي بر ميگرده و نگاه از پيمان ميگيره و با صداي آرومي به زبون مياد:

- ممنون شما ميل کنيد. آريانا رفته برام بکشه.

لبخند آرومي ميزنه و ادامه ميده:

- از آريانا خواستم بذاره من برات غذا بکشم. حالا بگيرش بشقاب رو.

بشقاب رو ميگيره در حاليکه زير لب براي آريانا در حال خط و نشون کشيدنه. سرش رو بالا ميگيره چشم ميگردونه دنبال آريانا. درست رو بروش اون سمت سالن با لبخند ژوکوند ايستاده و مشغول تماشاست.

زير لب زمزمه ميکنه مرض. رو آب بخندي. آي من حال تو رو بگيرم امشب.

پيمان جهت نگاه ناديا رو دنبال ميکنه و با لبخند ادامه ميده: تقصير اون نيست. گفتم که من ازش خواستم. نميخواي آشتي کني؟ رفتي حاجي حاجي مکه؟ نگفتي اين همخونه يهو جاتو خالي ببينه دلش ميگيره؟

خودش رو به نشنيدن ميزنه. شايد به اميد شنيدن حرفهاي بيشتر تا دلتنگي هاش کم بشه. در جواب تنها ثانيه اي نگاهش رو به چشماي پيمان ميدوزه و دوباره سرش رو پايين ميگيره و با چنگال تکه اي جوجه بر ميداره و آروم شروع به خوردن ميکنه.

- دلم برات تنگ شده بود ناديا.

باز سکوت ميکنه. اما دلش تو سينه ميلرزه و قلبش تند تند ميزنه.

پيمان نگاهش رو از روي ناديا بر ميداره و آروم شروع به خوردن ميکنه.

صداي ماني سکوت بينشون رو ميشکنه و همزمان روي مبل کنارشون ميشينه:

- نه مثکه اشتهاتون از برکت حضور دختر عموي ما برگشته آقا پيمان.

ناگهاني غذا تو گلوي پيمان ميپره و شروع به سرفه ميکنه و لبخند روي لب ناديا ميشينه و ثانيه اي بعد از روي صندلي بلند و به سرعت به طرف ميز ميره و با ليواني نوشابه بر ميگرده و ليوان رو به پيمان که هنوز در حال سرفه کردنه و صورتش سرخه سرخه ميگيره. نميدونه اين سرخي از سرفه ست يا از حرف ماني ولي تو دلش پر از شوق ميشه و لبخندش عميق و نگاهش رنگ نگراني ميگيره و بدونه فکر و حواس به حضور ماني، ليوان رو که هنوز توي دستشه به طرف دهان پيمان ميبره و روي لبهاش ميگذاره. همزمان دست پيمان بالا و ليوان رو ميگيره و ماني خنده اش عميق تر ميشه و ادامه ميده:

- خوب حالا. تو چرا هول کردي؟ نترس خفه نميشه.

ناديا بي هوا روي مبل که بشقابش روشه مياد بشينه که پيمان سريع با دست ديگه اش بشقاب رو بر ميداره و تو آخرين لحظه جلوي حادثه رو ميگيره.

آريانا با خنده بهشون نزديک ميشه و:

- آخ آخ ديدم اينور سالن يه فيلمه توپِ زنده در حال نمايشه گفتم خودمو برسونم تا تموم نشده.

اينبار ناديا و پيمان هر دو سرخ ميشن و سرشون رو پايين ميندازن و اين نگاه از چشم سيمين که تقريبا اونطرف سالن نشسته دور نميمونه و با ديدن لبخند و سرخي روي صورت پسرش لبخند دلنشيني روي لبهاش ميشينه و خوشحال ميشه که بالاخره دوباره خنده رو رو لباي پسرش داره ميبينه. اونم بعد از تقريبا يک ماه.

پيمان ناگهان نگاهش به ناديا مي افته و روي پاهاي ناديا ثابت ميمونه و سريع بشقاب ناديا رو دستش ميده و با دستش آروم و به دور از هر گونه جلب توجهي دامن رو پايين ميکشه.

از برخورد دستش با پاي ناديا حس شيرين و لطيفي زير پوسش مياد و طعم مالکيت چيزي و محافظت از اون، بهش حس شيرينه داشتن يه شريک رو ميده.

حرکت دست پيمان روي پاش براي ثانيه اي احساس گر گرفتگي رو به جونش ميندازه و ناگهان نگاهش به سمت دامنش ميره و آروم کمي جمع ترش ميکنه و ناخوداگاه صداي پيمان توي گوشش ميپيچه و با لبخند پاهاش رو يه وري و کنار هم جفت ميکنه و دامنش رو دوباره مرتب.

بعد آروم سرش بالا ميره و روي صورت پيمان خيره ميشه و همزمان پيمان لبخند گرمي بهش هديه ميکنه و تمام تلخي هاي هر دو هيچ ميشه و مثل باد بهاري رد ميشه.

- ميگم ما اينجا نشستيم ها.

- شما بيجا کردين اينجا نشستين آقا ماني.

....

با لبخند و کيکي روي دست به طرف پذيرايي مياد و کيک رو مقابل پدر ميگيره و :

- تولدت مبارک بابايي. شمع ها رو فوت کن. زود باش. زود باش.

رامين نگاهي به پريسا ميکنه و آروم دستش رو به طرف پريسا دراز و لحظه اي بعد با دستي به کمر پريسا شمع رو هر دو با هم فوت ميکنن.

اونا ميخندن و ناديا از درون گريه ميکنه و حسرت اينکه کاش تولد خودش هم پدر و مادر دست دور کمرش مينداختن و باهاش شمع هاشو فوت ميکردن، تو نگاهش ميشينه.

آروم نفسش رو بيرون ميده و از کنار پدر و مادر کمي دور ميشه که دستي رو حس ميکنه که تو اون تاريکي آروم دور کمرش رو گرفته. گرم ميشه. حس شيرين داشتن دستي حمايت گر ناگهان تمام غم درونش رو دود ميکنه. آروم دستش رو روي دست ميگذاره و نوازشش ميکنه و نگاهش رو بر ميگردونه تا با نگاه از آريانا تشکر کنه که دلش ميريزه از کسي که ميبينه.

پيمان فشار دستش رو دور کمر ناديا بيشتر ميکنه و آروم زمزمه ميکنه:

- تا منو داري هيچوقت نميخوام رنگ غم رو تو چشمات ببينم. دوست دارم ناديا.

ميلرزه. تو سرش پر از همهمه ميشه. نميتونه تو اونهمه صدا چيزي که شنيده رو باور کنه. چشماش رو به پيمان ميدوزه تا از نگاهش بخونه که واقعا اون حرف از زبونه پيمان بيرون اومده يا فقط تصوراتشه که با صداي بلند تو گوشش پيچيده.

سرش رو آروم بالا ميگيره و با نگاهي متعجب به پيمان چشم ميدوزه. زبونش هنوز قادر به گفتن کلامي نيست و تنها نگاهش ذهن پيمان رو زير و رو ميکنه که پيمان دستش رو تنگ تر دورش ميگيره و با نگاهي پر تمنا ثانيه اي بهش خيره ميشه و دوباره زمزمه ميکنه ناديا دوست دارم بيشتر از تمام دنيا. انقدر که شايد تو باورت هم نگنجه.

کم کم کلمات تو ذهنش جاي خودشون ميشينن و مفهوم پيدا ميکنن که چراغ هاي سالن روشن ميشه. ناديا با وحشت خودش رو از دستاي پيمان بيرون ميکشه و قدمي به عقب بر ميداره که ناگهان با صداي آخي به عقب بر ميگرده و سينه به سينه آريانا ميشه که با نگاهي خندان و جستجو گر ميکاوتش.

- خوبه والا. قربون صدقه هاش مال يکي ديگه ست پا لگد کردنش مال ماست.

ناديا سرخ ميشه. گُر ميگيره و تنها سرش پايين و پايين تر ميره و ثانيه اي بعد مثل برق از جلوي چشم آريانا و پيمان دور و به سمت در ايوون و از اونجا به محوطه حياط ساختمون ميره.

پيمان مسير قدمهاي ناديا رو با چشم طي ميکنه و بعد از خروج ناديا نگاهش آروم بر ميگيرده و روي صورت آريانا ثابت ميشه.

آريانا لبخندي عميق بهش ميزنه و پيمان سرش رو زير ميندازه و آروم به طرف مبل ته سالن ميره و تقريبا خودش رو روي مبل ولو ميکنه.

تمام وجودش ميلرزه. يه حس عجيبي تو تک تک سلول هاي بدنش رخنه ميکنه. آريانا رو ميبينه که به سمتش حرکت ميکنه. ناچار براي کم کردن لرزشش بشقاب روي ميز رو بر ميداره و آروم مشغول پوست گرفتن خيار ميشه.

به ثانيه نکشيده ماني هم بهشون نزديک ميشه و با صورتي پر خنده و سرخوش:

- به. خوبه والا. ميگم دختر عموي ما رو بردي يه دنيا ديگه بعد خودت اومدي اينجا نشستي خيار ميخوري؟ بابا تو هم خاصي. ميگم تو که اين کاره نبودي خوب اول ميومدي يه دوره پيشه ما ميديدي بعد.

پيمان سرش رو دوباره زير ميندازه و اينبار شروع به پوست گرفتن دوباره خيار پوست کنده ميکنه که:

- اي بابا. يکي بياد اينو جمع کنه. بابا خواهرم اون بيرون منتظره من نيست ها. متوجهي؟ نگا تو رو خدا. خجالت بکش بابا. پاشو بينيم. پاشو برو اون بيرون يخ زد ناديا.

پيمان با دست و پايي گم کرده از روي صندلي بلند و زير لب زمزمه ميکنه:

- ممنونم ازتون.

بعد آروم و زير نگاه هاي خندان آريانا و ماني به طرف ايوون ميره و ثانيه اي بعد وارد حياط ميشه.

سيمين نگاهش رو به مسير قدم هاي پيمان ميدوزه و لبخند شيريني روي لب هاش ميشينه و بعد آروم نگاه از در ايوون ميگيره و مشغول حرف زدن با شوهرش ميشه.

صداي قدمها براي لحظه اي وادارش ميکنه به پشت برگرده و پيمان رو ميبينه. براي ثانيه اي پيمان قدم سست ميکنه و تنها چشم ميدوزه به ناديا. ناديا تمام وجودش گر ميگيره و سرش رو آروم زير ميندازه و به صداي قدمهاي پيمان که حالا نزديک و نزديک تر ميشدن گوش ميده.

ثانيه اي بعد سکوتي شيرين جاي قدم ها رو ميگيره و دست پيمان آروم زير چونه اش قرار ميگيره و سرش رو بلند ميکنه.

هر دو به هم چشم ميدوزن و با نگاه حرف ميزنن. پيمان بي تاب اين نگاه گرم، سرش رو آروم پايين ميگيره و زمزمه ميکنه:

- نگاهت انقدر پاکه که نگاهم رو زير ميندازه. لرزيدنت انقدر تازه و دست نخورده ست که بهم باور دست نخوردگي قلبت رو ميده. نميدونم لياقت چنين قلب دست نخورده و نگاه پاکي رو دارم يا نه. ميدوني براي يه مرد هيچ حسي قشنگ تر از اين نيست که اولين نگاه عاشقانه يه قلب پاک و دست نخورده رو ببينه و اون نگاه مال خودش باشه. بهم بگو که انقدر خوشبختم که اين نگاه مال منه. ناديا زبونم قاصره از گفتن هر کلامي اما نگاهم حرفاي نگفته زيادي برات داره. نگاهي که به پاکي و دست نخوردگي نگاه تو نيست ولي کافيه قبولش کني تا دنيامو به پات بريزم.

ناديا آروم نگاهش ميکنه و قطره هاي اشک آروم از روي گونه اش سرازير ميشن.

دستش بالا ميره و آروم اشک رو از گونه ناديا ميگيره و بعد دستش رو دور شونه هاي ظزيف ناديا حلقه ميکنه. با تماس دستش با شونه برهنه دختر گرماي عجيبي زير پوستش ميخزه و ثانيه اي دوباره سکوت بينشون حاکم ميشه.

با تماس دست پيمان گر ميگيره و حسي شيرين تمام وجودش رو در بر ميگيره. ناخوداگاه به ياد روياي دوري مي افته که روزي تنها براش رويا بود و حالا واقعيت محض. روزي با ديدن عکس کمند که دست پيمان دور بازوهاش حلقه شده بود حسرت داشتن اين گرما رو خورده بود و حالا اين گرما متعلق به خودش بود. گرمايي به مراتب بيشتر از گرمايي که کمند شايد حس کرده.

پيمان بعد از چند ثانيه بالاخره به خودش مسلط ميشه و ادامه ميده:

- ميدونم از تو 15 سال بزرگترم. ميدونم براي اينهمه شور و جووني تو وجود تو، پيرم ولي باور کن اگه قبولم کني بهت قول ميدم يه روزي تو مسابقه راه رفتن از رو جدول کنار خيابون من اول بشم.

دلش پر از خوشي ميشه و گرما. لبخند با تموم شيرينيش روي لبهاش ميشينه و سرش رو آروم بالا مياره و با خنده زمزمه ميکنه:

- عمرا بتوني از من ببري.

با لبخند چشم ميدوزه به نگاه براق ناديا و با خنده:

- اين يعني بله؟

آروم سرش رو رو به پايين تکون ميده که پيمان سرش رو دوباره بالا ميگيره و ادامه ميده:

- ميخوام صداتو بشنوم. بله؟

- آروم و زير لب جواب ميده: بله

پيمان کمي نزديکتر ميشه و زنجير توي گردنش رو باز ميکنه و مقابل ناديا مي ايسته. سرش رو جلوتر ميبره و آروم زنجير رو به گردن ناديا ميندازه و سعي ميکنه قفل زنجير رو ببنده.

دستاش از اينهمه نزديکي ميلرزند. بوي تن ناديا رنگ نگاهش رو سرخ تر ميکنه و لرزشش رو بيشتر. قفل دوباره از زير دستش در ميره و کم کم مستاصل ميشه

گرماي نفس هاي پيمان پشت گردنش باعث ميشه گر بگيره. تمام وجودش ميلرزه و پاهاش هر لحظه سست تر ميشن.

دستش رو آروم بالا ميبره تا خودش قفل رو ببنده و اين نزديکي رو هر چه سريعتر کم کنه. اما با برخورد دستش با دست پيمان ميلرزه. ناگهان گر ميگيره و تو اين تلاش بي نتيجه دوباره دستش آروم پايين مي افته.

پيمان دوباره تلاش از سر ميگيره که ناگهان آريانا رو ميبينه با لبخندي بر لب که زنجير رو از دستش ميگيره و قفل رو ميبنده و بعد با خنده ادامه ميده:

- اولا تبريک. دوما شرمنده به دليل ورود بي موقع. ما ديديم دوستان دارن لبي تر ميکنن گفتيم برا شما هم بياريم جا نمونين که ديديم بد درگيرين. اينه که گفتيم يه کمکي کنيم.

پيمان و ناديا هر دو خجالت زده و گر گرفته سرشون رو پايين ميگيرن و ناديا کمي از پيمان فاصله ميگيره که آريانا با لبخند ادامه ميده:

- اي بابا. خوب اين عاديه بابا. ايشالا تا عروسيتون به هم عادت کردين ديگه دستت نمي لرزه. ما هم لو تون نميديم اون موقع. مگه نه ماني؟ ا بيا جلو بينيم ماني. تو چرا چسبيدي دمه در. بيا اين نوشيدني هاي دست سازه عمو رو بده بخورن بلکه صداشون در بياد.

بعد دست ميبره طرف ماني و گيلاس ها رو ازش ميگيره و مقابل پيمان و ناديا ميگيره:

- اينم محصول دست عمو جان از انگور شاهاني درجه يک. بخورين بعد باز بگين ما سر خريم.

پيمان و ناديا سريع ليوان هاشون رو به سمت دهان ميبرن که ماني با خنده جلوشون رو ميگيره و :

- اي بابا. حالا ميگيم اين دختر عموي ما اين کاره نيست نميدونه چيکار کنه تو که ديگه سن و سالي ازت گذشته و دفعه اولتم نيست بهت نوشيدني ميدن. يه به سلامتي اي چيزي حالا ليوانت رو اينوري بگير خودت اونوري شو جهنم.

اما پيمان و ناديا گيج و انگار اصلا صداي ماني رو نشنيده باشن سريع گيلاس ها رو به سمت دهان مي برند. پيمان گيلاس رو يه سر تا ته مينوشه اما ناديا تنها قلپي نوشيده با تلخي ليوان رو پايين و نگاهش تلخ و صورتش در هم ميره.

ماني با خنده ادامه ميده:

- داشتم بهت اميدوار ميشدم. اون جوري که تو گيلاس رو بردي بالا گفتم يه سر تا ته رفتي نگو اين کاره ام نيستي.

پيمان خندان نگاهش رو به ناديا ميدوزه و با خنده:

- قربونت برم. الان خودم ميرم برات آب ميارم.

- اه حالم رو به هم زدي. زن ذليل. بشين سر جات خودم ميرم ميارم آب رو.

بعد همزمان و با لبخند از کنار ناديا و پيمان حرکت ميکنه و آريانا هم پشت سرش و ثانيه اي بعد دوباره هر دو تنها ميشن.

پيمان قدمي به سمت ناديا بر ميداره و با لبخند:

- قربون رنگ به رنگ شدنت برم. ناديا ازت ممنونم که قبولم کردي. همه سعي خودم رو برا خوشبختيت ميکنم. بهت قول ميدم. بعد آروم بوسه اي روي پيشوني ناديا ميزنه و دستش رو پشت ناديا ميگذاره و با هم وارد سالن ميشن.

هنوز وارد سالن نشده به صداي زنگ موبايلش لبخندي به ناديا ميزنه و تلفن رو جواب ميده.

- بله بفرماييد؟

- سلام. جناب راستين؟ پيمان راستين.

صداي زن جرقه هاي خاموشي توي ذهنش ميزنه اما قادر نيست صدا رو شناسايي کنه. اما زن بيش از اينکه فرصت کنکاش رو بده اين بار با صدايي که رگه هاي دوستي و نرمي جاي اون زمختي و جديت اش رو گرفته دوباره شروع به حرف زدن ميکنه:

- پيمان؟؟؟؟؟ مريمم. يادت اومد؟؟؟؟

ناگهان نگاه پيمان بر ميگرده عقب. به شايد حدود 6 يا 7 سال پيش. ناديا همه نگاه شده بود و پيمان رو زير نظر گرفته بود که گويي تو يه دنياي ديگه داره سير ميکنه.

از وضعيت بوجود اومده اصلا راضي نبود. شايد دلش ميخواست اين اولين شب تمام و کمال پيمان مال خودش باشه و حالا کسي داشت کم کم جاش رو ميگرفت.

پيمان افکاري پر از تلخي رو به کناري ميزنه و با لبخندي محو و هيجان زده بالاخره لب باز ميکنه:

- مريم خودتي؟ مگه ميشه تو رو يادم نياد! خوبي؟ کجايي؟

ناديا تقريبا گيج شده بود. يه علامت سوال بزرگ تو ذهنش درست شده بود و هر لحظه داشت پر رنگ و پر رنگ تر ميشد. دلش ميخواست همه سالن دو ديقه ساکت بشن تا بتونه صداي دختر رو بشنوه. تا ببينه اون دختر داره چي ميگه که پيمان اينجور تمام حواسش رو داده بهش. حاضر بود شرط ببنده پيمان ديگه نه ميبينتش و نه صداش رو ميشنيد.

- مريم جان چند ديقه گوشي دستت خوب نمي شنوم صدات رو.

بعد آروم به طرف ايوون حرکت ميکنه و تنها لبخندي محو نصيب ناديا ميشه.

مدتي با خودش کلنجار ميره که سر جاش بشينه اما بالاخره موفق نميشه و به طرف ايوون راه مي افته که ماني جلوش سبز ميشه.

- به به عروس خانومه آينده. ببينم آقا داماد کجان؟

با غيض و در جواب ماني پاسخ ميده؟

- تشريف بردن ايوون با مريم خانوم صحبت کنن. اينجا سر و صدا بود نمي شنيدن خانوم چي ميگه.

ماني خنده بلندي سر ميده و همزمان ضربه آرومي به پشت ناديا ميزنه و ادامه ميده:

- آخ آخ حسودي هم بد چيزيه ها. نگا چه اخمي ام کرده. ها چيه؟ داري دق ميکني از فضولي که ببيني اين مريم خانوم کيه؟

سعي ميکنه خودش رو بي خيال نشون بده و همزمان ادامه ميده:

- مثلا چرا بايد دق کنم؟ اصلا هر کي هست. به من چه.

- تو که راست ميگي. پس ميگم من ميرم يه سر و گوشي آب بدم شما هم اصلا نياي ها. هواي سالن هم کاملا مطبوعه. گرمم نيست. نفس تونم احيانا نگرفته.

بعد همونجور که بلند بلند ميخنده چشمکي براي ناديا ميزنه و با اشاره لب و دهن بهش ميگه:

- چشم هم بذاري آمارشو برات گرفتم. خيالت تخت.

ماني وارد ايوون ميشه و ناديا رد نگاهش رو دنبال ميکنه و روي مبلي درست مقابل در ايوون ميشينه. نشستن که چه عرض کنم انگار روي ميخ نشسته باشه.

....

ماني، پيمان رو مشغول حرف زدن ميبينه. آروم روي صندلي فلزي ميشينه و در سکوت به حرفهاش گوش ميده.

- پس بچه ات پسره. راستي چند سالشه؟ بايد 6 7 سال رو داشته باشه.

ناگهان رنگ نگاه پيمان رو تلخ ميبينه و همزمان صداش مياد:

- خودت چطوري؟ چي کار ميکني؟ جا افتادي؟ راضي هستي مريم؟ از مامان بابات خبر داري؟

اينبار اخم عميقي روي صورت پيمان ميشينه و :

- مريم تا کي آخه؟ چه فايده اي داره اين فرار؟ بالاخره که چي؟ تو حالا يه زن مستقلي براي خودت. يه مادري. ميتوني احساس پدر و مادرت رو درک کني.

- نميدونم. راست ميگي الان جاش نيست. وقتش هم نيست. تا کي هستي؟

- باشه فردا صبح ميام هتل ات ميبينمت. کلي حرف بايد بزنيم.

ماني هر لحظه گيج تر ميشد و علامت سوال هاي ذهنش هم بزرگتر. نميتونست بين حرفايي که رد و بدل ميشد ارتباطي بر قرار کنه. نميفهميد هيچ چيز. فقط اين رو ميفهميد که مريم خيلي به پيمان نزديکه. نزديک تر از يه دوست يا همکار يا هر چيزه ديگه اي. و اين نگرانش کرده بود. دلش نميخواست حالا که ناديا پاش وسط بود دوباره ضربه اي بخوره. ضربه ها و کمبودهاي تو زندگيش انقدر زياد بودن که ديگه جايي براي اين نميتونست پيدا کنه. تنها چيزي که کمي بهش آرامش داده بود اين بود که پاي يه بچه هم در ميونه و اين يعني که اين زن تعلقاتي داره و پس اگر هم چيزي بوده زماني، حالا نيست.

هنوز تو فکر بود که با ضربه دست پيمان روي شونه اش از جا ميپره و پيمان خندان؟

- کجايي تو پسر؟ ببينم نکنه گوش وايساده بودي؟

ماني خنده اي ميکنه و ادامه ميده مگه ايرادي داره؟

- نه پسر. چه ايرادي. چي ميخواي بدوني بگو خودم بهت بگم.

ماني ناگهان جدي ميشه و رنگ نگاهش ميگيره و آروم رو به پيمان:

- پيمان ناديا ضربه هاي زيادي تو زندگيش خورده. اون نه بچگي کرده نه طعمش رو چشيده. نه طعم محبت و آغوش گرم پدر و مادر رو چشيده و نه هيچ وقت همزبوني داشته تا باهاش حرف بزنه و درداشو تسکين بده. قول بده نذاري طعم شکست تو انتخاب تو رو هم بخواد بچشه. من هيچي نميخوام بدونم فقط دارم ازت يه خواهش ميکنم اونم اينکه امانتي ما خيلي عزيز و دل نازکه. به قيافه اش نگا نکن، به خنده هاي الکي خوشش نگا نکن دلش از شيشه ست. نشکنيش.

پيمان لبخند روي لبش عميق تر ميشه و دستش رو با اطمينان پشت ماني ميگذاره و ادامه ميده:

- شک نکن از جونم عزيز تره. نمي گذارم آب تو دلش تکون بخوره. بهم اطمينان داشته باش.

- دارم. فقط ترسيده و ترسش منم ترسونده. خودش تو سالن نشسته ولي دلش اينجاست. برو تا دلش ديوونه تر نشده.

- ميدونم براي تو و آريانا چقدر عزيزه پس مطمئن باشين رو سياهتون نميکنم.

وارد سالن ميشه و با نگاه دنبال ناديا ميگرده و در نهايت ناديا رو ميبينه که درست روبروي ايوون روي مبل نشسته. لبخند آرومي بهش ميزنه اما ناديا انگار اصلا تو اين دنيا نيست که بخواد پيمان رو ببينه. ديگه لبخند رو لباش نميبينه. آروم به سمتش حرکت ميکنه و کنارش مي ايسته و نگاهش رو به جمع در حال رقص وسط سالن ميدوزه و زير لب با صدايي که خيلي جلب توجه نکنه ناديا رو صدا ميزنه.

ناديا ثانيه اي گيج بهش نگاه ميکنه و بعد آروم نگاه از پيمان ميگيره و به روبرو خيره ميشه و آروم پاسخ ميده:

- بله؟ تلفنت تموم شد؟

- آره. کجايي خانوم خانوما؟ اخمات چرا تو همه؟

- نه. دارم تماشا ميکنم.

- هميشه عاشق رقصيدن بودي چطور نرفتي؟

- حوصله نداشتم.

- مگه ميشه؟ من که امشب انقدر خوشحال و شارژم که تا خود صبح هم بگن ميرم اون وسط.

- هيشکي هم نه و تو. هر چند بعيدم نيست. با اون ذوقي که شما کردي از تلفن مريم خانوم بايدم همين رو بگي.

- کاملا اشتباه حدس زدي. ذوق زدگي من بابت جواب بله ايه که از عزيز ترين کسم شنيدم.

- خيلي روش حساب نکن.

ناگهان رنگ نگاهش عوض ميشه و اخم روي پيشونيش ميشينه و نگاهش رو صاف تو چشم ناديا ميدوزه و:

- من رو تک تک حرفات حساب ميکنم ناديا. سعي کن هر حرفي به من خواستي بزني اول فکرات رو بکني بعد. راستي فردا صبح اگر کاري نداري بايد با هم جايي بريم.

با بد خلقي جواب ميده:

- برنامه ام معلوم نيست.

- ناديا صبح با مريم يکي از شاگرداي قديمم که تو دفترم هم مدتي کار ميکرد قرار گذاشتم. فرانسه زندگي ميکنه و فقط تا ده روز ايرانه. خواهش ميکنم يه کم فکر کن که اگه برنامه اي داري بهم بگي بهش زنگ بزنم برا يه وقتي که بيکاري قرار بذارم.

- تو که قرارت رو گذاشتي خوب خودت برو.

- دلم ميخواد با هم بريم. درضمن حرفات رو هيچوقت تو دلت نگه ندار که بخواي بعد نادرست تعبيرشون کني احيانا. من هميشه فکرم باز و خلوت نيست که بخوام حدس بزنم از چي دلخور شدي و برات توضيح بدم پس خودت به جاي تو خودت ريختن بهم بگو تا برات توضيح بدم. چون حقته. چون ما قراره زيره يه سقف زندگي کنيم و چيزي رو قرار نيست از هم پنهون کنيم. هر چي به من مربوطه به تو هم مربوطه و بالعکس. دلم نميخواد سر هيچي برا خودمون مسئله بسازيم و راه رو کج بريم و وقتي بفهميم که ديگه برگشتي نداشته باشيم. حالا تا من يه سر پيش آريانا و ماني ميرم خوب فکر کن و برنامه ات رو بهم بگو. باشه؟

ناگهان دلش قرص ميشه. لبخند دوباره رو لبش ميشينه و با خوشي و يه دنيا محبت و تشکر نگاهش رو لحظه اي به پيمان ميدوزه و:

- کاري ندارم. کي بيام کجا؟

- هتل ... ست. ساعت 10 قرار گذاشتيم.

- پيمان؟

- جانم؟

- شايد درست نباشه منم بيام باهات. ميخواي تنها بري؟

- خيالت راحت. اين درست ترين راهه. ميتوني خودت بياي يا من برت دارم؟

- نه نه. خودم ميام. مرسي پيمان.

- وظيفه ام بود ناديا خانوم.

پيمان از روي مبل بلند و به طرف آريانا ميره و ناديا با لبخند لحظه اي با نگاه پيمان رو تعقيب ميکنه و بعد به طرف مرجان دختر عموش ميره و مشغول رقص ميشه.

آريانا با لبخند دستي پشت پيمان ميزنه و :

- ميبينم که مشکلات بر طرف شد و دوباره صلح و صفا شد.

- مشکلي نبود از اولم. گاهي بد فکري ما آدمها و سوال نکردنمون و به جاش قضاوت بد کردن از اعمال و رفتارهاي دور و بري هامون باعث ميشه مشکل درست بشه. کم کم هم ناديا بايد اين رو در مورد من ياد بگيره و هم من که سوالاي ذهنمون رو رو حساب غرور بيجا يا خجالت يا تعبيرات طرف مقابلمون تو خودمون نريزيم.

- درست ميگي پيمان. خوشحالم که آدمه با فکري هستي. خوب از اينا که بگذريم داشتم با ماني صحبت ميکردم که رسيدي. واقعيت اينه که وکيل شرکت blackmer اومده ايران و فرصت زيادي هم نداريم که يه جلسه بذاريم و اين مشکلاتي که تو قرار داد جديد پيش اومده رو حل کنيم. سليماني وکيلشون معتقده ايراد از قرار دادي که ما تنظيم کرديم و ميگه نواقصي داشته. حالا من خيلي وارد نيستم که تا چه حد درست ميگه ولي گفتم با وکلاي شرکت هماهنگ ميکنم يه جلسه بذاريم. کي برنامه تو هم خاليه که باهاش هماهنگ کنيم. ماني برا سه شنبه آزاده.

- من تا 4 دانشگاه کلاس دارم بعد از اون بيکارم. ميتوني 5 قرار بذاري. ماني برنامه ات رو رديف کن که يه روزم قبل سه شنبه با هم بشينيم يه بررسي کنيم ببينيم ايرادا کجاست و چه راهي بهتره.

- حرفي نيست. من 8 شب به بعد هر روز بيکارم. آريانا تو مدارک رو بيار خونه ما هم ميايم با هم بررسي ميکنيم. روزش هم با تو پيمان. فقط گفتم 8 به بعد باشه.

بعذ از پايان بحث هاشون همه به سمت سالن ميرن و آريانا و ماني به طرف مرجان و ناديا ميرن و پيمان تنها به تماشا مي ايسته.

ناديا مقابل آريانا مشغول رقص ميشه در حاليکه نگاهش روي پيمان ثابت شده.

آريانا با لبخند کمرش رو نوازش ميکنه و کنار گوشش زمزمه ميکنه:

- شرمنده جاي بعضي ها رو اشغال کرديم اما چاره چيه. بياد باهات برقصه تابلو ميشه بين فاميل و خودت که ميدوني. ولي بخواي ميتوني با ماني برقصي.

- برو بابا. ترجيح ميدم برم بشينم رو مبل اصلا.

آريانا و ناديا مشغول بحث هستن که ناديا، سيمين جون و پيمان رو مشغول رقص در کنارش ميبينه.

سيمين لبخند شيريني به ناديا ميزنه و همزمان:

- ماشالا ناديا جان امشب خيلي قشنگ شدي. چشمات برق ميزنه. داشتم به پيمان ميگفتم آدم ميبينتت بهش روحيه و انرژي ميدي.

- ممنون سيمين جون شما لطف دارين.

سيمين با زيرکي بين ناديا و آريانا قرار ميگيره و پيمان بالاخره به ناديا نزديک و چند ديقه بعد با هم مشغول رقص ميشن و آريانا و سيمين با لبخند و صحبت هاي معمول نظاره گر نگاه هاي پر حرف ناديا و پيمان ميشن.

ماشين رو مقابل خونه نگه ميداره تا پدر و مادر از ماشين پياده بشن.

- پيمان؟

- بله مامان؟

- نميخواي شب اينجا بموني؟

- مامان دير وقته. شما هم حتما خسته ايد. باشه فردا.

- پس خوب در موردش فکر کن پيمان. ميدونم بدون فکر کاري نميکني و تصميمي نمي گيري ولي به همه جوانب خوب فکر کن.

نفسش رو بيرون ميده و آروم رو به سيمين:

- مامان يه قهوه حال داري بدي بهم؟

سيمين با يه نگاه فکر مشغول پيمان رو ميبينه و لبخند مطمئني بهش ميزنه و ادامه ميده:

- آره مامان. ماشين رو بذار تو پارکينگ بيا بالا. يه شبم تو اين خونه ات بخواب. قول ميدم خواب آروم تري داشته باشي.

آروم سيمين رو در آغوش ميگيره و صورتش رو ميبوسه و:

- مامان خوشحالم که انقدر بهم نزديکي و ميتوني آرومم کني.

- منم خوشحالم از خوشحاليت. زود بيا تا قهوه آماده شه.

بعد داخل خونه ميره و در رو نيمه باز ميگذاره.

ماشين رو وارد باغ ميکنه و گوشه اي نگه ميداره و از ماشين پياده ميشه و در حاليکه تو ذهنش مشغول پيدا کردن جملات براي اعلامشون به سيمين هست وارد خونه ميشه و در رو آروم ميبنده.

...

پيام مقابل آشپزخونه مي ايسته و ثانيه اي پيمان تو فکر فرو رفته رو تماشا ميکنه و با لبخند:

- ميبينم که کشتي ها دارن غرق ميشن و اومدي سراغ سيمين خانومه ما.

پيمان تنها لبخند ميزنه و سيمين رو به پيام:

- قهوه گذاشتم بريزم برات؟

- نه عزيزم. خيلي ديره ميرم بخوابم. شما بيداري؟

سيمين در جواب لبخند آرومي به پيام ميزنه و:

- ميخوام يه کم با پسرم گپ بزنم.

پيام لبخند عميقي به روي سيمين ميزنه و همزمان بهش نزديک و بوسه آرومي روي گونه اش ميزنه و بعد از کنار پيمان رد ميشه و ضربه آرومي به شونه اش ميزنه و:

- يادت باشه زن ما رو ازمون گرفتي ها. تلافيش رو زن گرفتي سرت در ميارم وقتي خوابت ميومد و با زنت نشستم بحث سياسي کردن نگي چرا ها.

پيمان لحظه اي از تصور ناديا اونم در حال بحث سياسي کردن خنده اش ميگيره. نا خوداگاه به سمت پدر که در حال خروج از آشپزخونه بود:

- زن من ممکنه باهاتون مسابقه دو رو جدول کنار خيابون بذاره ولي بحث سياسي بکن نيست. شرمنده.

پيام ناگهان سرش رو بر ميگردونه و راه رفته رو با قدمي بلند بر ميگرده و:

- چي شد چي شد؟ سيمين اين پسرت چي گفت الان؟ حرفاي جالب ميشنوم.

بعد با لبي پر خنده ادامه ميده:

- نکنه افتاديم؟ حرفاي خوب خوب ميشنوم امشب. زنتون احيانا دختر بچه 3،4 ساله که نيست؟ ولي خوب ما به همونش هم راضي ايم. شما زن بگير...

پيمان اينبار با خنده اي کمرنگ شده و نگاهي که عمق گيجيش رو نشون ميده، زمزمه ميکنه:

- نمي دونم بابا. نميدونم.

پيام براي اينکه زودتر سيمين پيمان رو آروم کنه لبخند آرومي ميزنه و با يه شب بخير از کنارشون رد و به سمت اتاق خواب ميره.

پيمان جرعه اي از قهوه اش رو سر ميکشه و تلخي قهوه لبهاش رو جمع ميکنه. آروم سرش رو بالا ميبره و روي صورت سيمين:

- مامان.... من.... مامان .... ناديا.... اي بابا... مامان

سيمين با لبخند ثانيه اي دست و پا گم کردن پيمان رو تماشا ميکنه و بعد:

- خودم فهميدم. پسرم يه دل نه صد دل عاشق شده. فکر کنم باهاشم حرف زدي و اونم مثکه راضيه. حالا بقيه شو بگو.

پيمان ثانيه اي سرخ ميشه و بعد با سري زير انداخته:

- واي مامان خدا خيرت بده.

- پيمان خوب بهش فکر کردي؟ اصلا چقدر ميشناسيش؟ ميدوني چند سال از تو کوچيکتره؟ مشکل ساز نميشه برات؟ من خيلي نمي شناسمش ولي در حد همين چند باربرداشتم اينه که خيلي با تو فرق داره. از کنارش ساده رد نشو پيمان. دختر خوبيه. خيلي نقاط مثبت داره ولي ايرادم کم نداره ها. فکر نکن مخالفت ميخوام بکنم. اگه ميگم ايراد منظورم چيزايي که ممکنه به نظر هيچکس ايراد نباشه اما به نظر تو ميدونم ايراده. من بزرگت کردم پيمان. فقط امروز رو نبين. فکر نکن هميشه اين عشق با همين رنگ غليظ جلو همه چيز رو گرفته. به فردا هم فکر کن. من و بابات عاشق هميم ولي گاهي تو مشکلات زندگي عشق دود شده رفته هوا. اون موقع ها با عقلمون، فهممون زندگيمون رو نگه داشتيم و مشکلاتمون رو حل کرديم. اون موقع ها من وجود نداشته بينمون. ما بوديم. يه موقع ها من کوتا اومدم يه موقع ها اون. اگه قرار بود فقط يکيمون کوتا بيايم اين زندگي الان وجود نداشت چون بالاخره خسته ميشديم از اين نيم مني هميشگي يه طرفه. تو هم بايد به اين چيزا فکر کني. زندگي فقط قربونت برم و بقل کردن و بوسيدن و رقصيدن و رستوران رفتن و حرفاي عاشقونه زدن نيست. زندگي اسمش ساده ست ولي پر از رمز و رازه. پر از پستي بلنديه. باهات اين پستي و بلندي ها رو همراه ميشه؟ فردا نشه صداي يکيتون رفت بالا اون يکي جمع کنه که من رفتم خونه بابام.

فقط روي حرفم به اون نيست. به تو هم هست. ناديا خيلي بچه ست هنوز. بهش خرده نميگيرم اقتضاي سنشه ولي اگه بخوايش مجبوري با همين سن قبولش کني چون اختلاف سني تون 15 16 ساله و اون تازه 20 ساله. ناديا ظاهرا مشکلات ديگه اي هم داره تو زندگي شخصيش که من و تو بي خبريم. فکر اينا رو هم بکن. تو هميشه من و بابات رو تمام و کمال با نهايت توجه بهت داشتي چيزي که به نظر نميرسه ناديا داشته پس خيلي چيزا و اصول تربيتي هست که ممکنه اصلا ازش خبرم نداشته باشه. تو مرد کنار اومدن با همه اينا هستي؟

سيمين با حرفاش هر لحظه پيمان رو کلافه تر ميکرد. سيمين ميخواست پيمان به همه چيز درست فکر کنه. تنها بچه اش بود و جز خوشبختيش آرزويي نداشت و ميديد پسرش تقريبا با چشماي بسته داره جلو ميره.

پيمان بالاخره بي طاقت بين حرفاي مادر ميپره و:

- مامان کمکم کن. دوسش دارم مامان. ميدونم نميتونم ازش بگذرم پس کمکم کن تا اين مشکلا رو حل کنم.

- برو بخواب. الان خسته اي. چيزي که ميخواي زمان بره. بايد هول نباشي تا کم کم به هر دو تون کمک کنم. فعلا بخواب.

- مامان يعني ميتوني همه اين مشکلايي که ميگي رو از سر راهمون بر داري؟

- ميتوني نه، بايد هر دو تون بخواين. اونوقت با هم حلشون ميکنيم. ميدوني که کار نشد نداره.

مريم آخرين قاشق تخم مرغ عسلي پيمان رو هم در دهانش ميگذاره و بعد قوطي شکلات صبحانه رو مقابلش ميگذاره و پيمان با لذت و غرق خوشي و بي خبر از همه جا شروع به خوردن ميکنه و همزمان دست ديگه اش هم مشغول ويراژ دادن و پارک کردن هاي مداوم ماشين کوچيکش روي ميز ميشه.

فنجون قهوه اش رو بالا ميگيره و جرعه اي مينوشه. هنوز فنجون رو روي ميز نگذاشته چشمش روي پيمان که از رو برو در حال نزديک شدن هست ميمونه. کت و شلواري طوسي تيره با پيراهن سفيد و کروات زده. درست مثل همون سالها اما حالا جا افتاده تر با چشمايي که برق خوشي و ميتونه توش حس کنه.

ناخوداگاه سرش کمي ميچرخه و روي صورت دختري تقريبا هم قد پيمان که در کنارش با سرخوشي در حال راه رفتني همچون پيمان کوچولوش پر از شيطنته ثابت ميمونه. دختر روپوش کوتاه تنگي به رنگ سفيد با شلوار گرمکني سفيد با خط هاي طلايي و کفشي ورزشي با تمي از رنگهاي سفيد و طلايي به پا کرده و شالش رو با بي قيدي و بدونه کوچکترين توجه به تک چروک هاي روي اون، سر کرده.

از رنگ برنزه صورت تقريبا مطمئن ميشه که رنگ واقعي پوست دختر نيست. چشماي سبز پر از خنده دختر لحظه اي حسرت رو تو چشماش مهمون ميکنه. چيزي که سالها پيش فراموشش کرده بود.

سرش رو کمي تکون ميده و به اين شکل افکار اومده به ذهنش رو پس ميزنه و دوباره نگاه به دختر ميدوزه که اينبار با کمي بد اخمي در حال آروم راه رفتن در کنار پيمانه و ديگه خبري از شيطنت هاي ثانيه اي قبل نيست. علامت سوال هاي ذهنش لحظه به لحظه بيشتر ميشه. شايد تو باورش هم نميگنجيد که روزي پيمان رو در کنار چنين دختري ببينه. پيمان با اون اخلاق و جديت و سنگيني و رسميت حالا در کنار دختري که درست عکس پيمانه. هميشه تصور ميکرد پيمان رو در کنار زني موقر و متين و سر به زير و جدي با لباسايي اتو کشيده و اخلاقي درست مثل پيمان رسمي ببينه و حالا ....

پيمان، مريم رو ميبينه با نگاهي که تمام توجهش به روبرو و خودش و نادياست. با نگاهي جدي و صورتي خالي از لبخند هاي هميشگي. نگاه دختر جرات سر بلند کردن هيچ مردي رو به خودش نميده. مريم همون مريمي بود که اولين بار ديده بود. دنيايي غرور و جديت. دنيايي پر از اعتماد به نفس که خودش رو کمتر از هيچکس نميديد. همون اراده اي که پاي پيمان رو سست و وادار به کمکش کرده بود.

صورتش هنوزم زيبا بود و البته جا افتاده تر. رنگ سختي هاي زيادي روش موج ميزد و اين براش کاملا عادي بود با شرايطي که مريم ايران رو ترک کرده بود. شايد تو باورش هم نميگنجيد که روزي دوباره اين مريم رو ببينه.

کتي بلند به رنگ مشکي با شلوار زنونه اي به همون رنگ و شالي مشکي. تنها تفاوت رنگ موهاي مريم بود که حالا رنگي طلايي خاکي به خودش گرفته بود. خبري از اون آرايش هاي فضايي اون اواخرش نبود. شايد حتي کوچکترين اثري هم از آرايش روي صورت مريم نميديد. مريم انقدر تغيير کرده بود که شايد اگر قيافه اش اونجور تو ذهنش حک نشده بود هيچوقت باور نميکرد اين دختر همون مريم باشه.

نگاه هاي گاه و بيگاه زيادي رو روي صورت دختر ميديد اما دختر حتي براي ثانيه اي چشمش بر نميگشت و روي هيچ صورتي خيره نميشد.

ناخوداگاه به عقب بر گشته بود و صداي مريم تو گوشش ميپيچيد:

- ببين پيمان من کسي از دو فرسخي هم نگاش روم بيفته مي فهمم و بايد سرم رو بر گردونم تا ببينم ارزش اينکه منم روش زوم کنم رو داره يا نه.

- هه. متانت يه زن به اينه که وقتي يه مرد غريبه روي صورتش زل زده بود و حس کرد، به روي خودش نياره. انگار نديدتش. اونوقت تو ميخواي رو هر نگاه هرزه و غير هرزه اي سرت رو بالا بگيري و به قولي پا بدي؟

- آره چرا که نه. اگه ارزش پا دادن داشته باشه چرا ندم؟

- اون ارزش رو چطوري تعريف ميکني اونوقت؟

- رو لباسش. سر و شکلش. خوش قيافه و خوش تيپ و پولدار باشه ديگه چي ميخواي؟

- واقعا برات متاسفم مريم. اوني که اين مشخصات رو داره و تو کوچه خيابون تو بخواي بهش پا بدي مهمون همون کوچه خيابون و يه مدت لذت بردن از پاکيت و آخرش عين آشغال دور انداختنته.

- مزخرف ميگي.

- هه. من يه مرد ام. مني که نگاهم بخواد رو يه زن با قيافه و سبک آرايش و لباس پوشيدن اين شکليش زوم بشه فقط روي تو زوم نميشه. روي هر زني که اين مشخصات رو داشته باشه هم زوم ميشه و از همشون هم اگه پا بدن ميخوام لذت ببرم و ... بسه مريم. حالم رو داري به هم ميزني.

- اگه منم، راه نگه داشتنش رو هم بلدم. من رو دست کم نگير.

افکار رو از ذهنش دور ميکنه اما يه حرف تو مغزش مدام تکرار ميشه. چشم ميدوزه به مريم که اينبار مادرانه دور دهن پسرش رو پاک ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه مريم تونستي نگهش داري؟ اونم با بزرگترين سلاحي که داشتي. بچه.... ها مريم؟

زمزمه هاي توي ذهنش رو صداي آروم مريم ميشکنه که با لبخندي کمرنگ رو بروش مي ايسته و:

- سلام جناب راستين.

لحظه اي از لحن خطاب شدنش متعجب تنها نگاه خيره اش رو به مريم ميدوزه اما بعد با ياداوري اين مريمي که جلوش ايستاده براش مسلم ميشه که در کنار ناديا نبايد انتظاري جز اينگونه خطاب شدن رو داشته باشه.

با لبخند تنها جواب سلامش رو ميده و منتظر عکس العمل بعدي مريم ميمونه که آروم دستش رو جلو ميبره و به طرفش دراز ميکنه.

اينبار کمي احساس نزديکي قديمي بهش بر ميگرده و آروم دست مريم رو براي لحظه اي ميفشاره.

مريم نگاهش رو اينبار به طرف ناديا بر ميگردونه و با لبخندي گرمتر سلام ميکنه و همزمان دستش رو به طرف ناديا دراز ميکنه.

ناديا لحظه اي غرق قيافه دختر و بي توجه به دست دراز شده اش ميشه. دختري رو ميبينه با قيافه اي زيبا و دوست داشتني. سر و لباسي خانومانه و شيک و رسمي. حتي حرف زدن و نگاه دختر هم پر از جديت و متانته. لحظه اي افکار مخرب به ذهنش هجوم ميبرن که پس اين مريمه. شايد اگر فقط يک روز زودتر زنگ زده بود حالا اون جاي من بود و ابراز عشقي هم از پيمان نميشنيدم. قطعا اين دختر همون چيزي بود که ميتونست ايده آل پيمان باشه. تمام دخترهاي دور و بر پيمان از همين دست بودن. درست مثل کمند بود اين دختر هم. کم کم داشت به عمق ماجرا پي ميبرد که با ضربه آروم پيمان به خودش مياد

- ناديا جان مريم خانم منتظره.

با گيجي دستش رو به طرف دختر دراز ميکنه و سلامي آروم ميکنه و بعد در سکوت مطلق دوباره چشم ميدوزه به مريم.

اينبار پيمان دستش رو آروم پشت ناديا ميگذاره و با لبخندي که مريم عشق رو توش ميبينه :

- ناديا خانوم همسر آينده من. بعد لبخندش عميق تر ميشه و ادامه ميده: که ديشب بالاخره بله رو ازش گرفتم.

لبخند آرومي به روي ناديا و پيمان ميزنه و همزمان:

- تبريک ميگم و واقعا براتون خوشحالم. انشالا هميشه لبتون پر خنده و خوشبخت باشين.

ناديا از حرف پيمان کمي دلش قرص ميشه و آروم. و لبخند روي لبش ميشينه.

مريم اينبار نگاهش به پايين و روي صورت پسر کوچولوش که آروم پشت پاش قايم شده بود مي افته و بعد خم ميشه و پسر رو بلند و مقابل پيمان و ناديا مي ايسته و با لبخندي عميق که اوج عشق رو تو چشماي بي رنگش مياره:

- اينم پسر کوچولوي خوشگل من پيمانه گل.

پيمان با شنيدن اسم پسر، ناگهان نگاهش روي صورت مريم ثابت ميشه اما مريم سرش رو به طرف ناديا ميگيره و نگاه خيره پيمان رو نديد ميگيره.

ناديا هم نگاهش رنگ تعجب ميگيره و لحظه اي خصمانه ميشه اما مريم که اين سالها نگاهش به آدما و رفتارهاشون دقيق تر شده بود و ميتونست حرف نگاه ها رو بهتر بفهمه با لبخند به صورت ناديا چشم ميدوزه و براي رفع هر برداشتي و با صدايي آروم:

- جناب راستين بزرگترين کمک رو تو بدترين شرايط به من کردن. محبتي که پدر پيمان هم به خاطر پسرش حاضر نشد بکنه. اين کمترين کاري بود که ميتونستم بکنم تا هيچوقت اين حماقتم و زندگي اي که تباه کردم رو فراموش نکنم و سرم روي هيچ صورتي بالا نره.

- ناديا تقريبا گيج شده بود و مدام فکر ميکرد چقدر مغزم خاليه که نميتونم حتي حرفهاي آدمها رو بفهمم. منظور مريم رو نفهميده بود اما نميدونست چرا لحن مريم و حرفاش بهش آرامش خيال داده بود. براي همين بي خيال فشار آوردن به مغزش ميشه و سريع دستش رو به طرف پيمان کوچولو بالا ميگيره و با لبخندي شيطون و نگاهي پر از بچگي به پسر بچه:

- پيمان بزن قدش.

بچه لحظه اي به دست صاف روي هوا گرفته شده ناديا چشم ميدوزه و بعد انگار همبازي مثل خودش پيدا کرده باشه با خنده دستش رو ميکوبه به دست ناديا و حرفي ميزنه که ناديا نميفهمه.

همزمان مريم رو به پسرش به فارسي:

- پيمان مامان بايد فارسي حرف بزني وگرنه حرفات رو نميفهمن. باشه مامان؟

- بعد رو به ناديا و پيمان: متاسفانه چون من زماني که پيمان بچه بود خيلي درگير کار و درس و مشکلات شروع يه زندگي جديد تو يه کشور غريب بودم زماني براي سر و کله زدن با پيمان نداشتم و پيمان هم به نوعي ميشه گفت خيلي فارسي بلد نيست. البته يکي دو سالي هست که باهاش فارسي تمرين ميکنم و بهتر شده ولي خوب زبان غالب تو حرف زدنش اول فرانسه هست. چون تقريبا بيشتر روز يا تو مهد بوده يا تو خونه با پرستار.

پيمان خنده تلخي روي صورتش ميشينه و دستش رو آروم روي سر پسر بچه ميکشه و با لبخند بهش سلام ميکنه.

بالاخره با اشاره دست مريم همه روي صندلي ها ميشينند و اينبار پيمان کوچولو رو به مادر به فرانسه چيزي ميگه و بعد جاش رو با مادر عوض و به اين شکل کنار ناديا ميشينه و با سخاوت قاشقي از شکلات صبحانه اش پر ميکنه و به سمت دهان ناديا ميبره.

ناديا با خنده و رويي باز دهانش رو باز ميکنه و شکلات رو ميمکه و همزمان نگاه پر خنده پيمان و مريم روي صورتش ميشينه.

پيمان رو به مريم:

- ناديا عاشق شکلات صبحانه ست.

مريم لبخند ميزنه و کم کم صفت بچه بودن رو هم به صفات ناديا اضافه ميکنه.

تقريبا همه در سکوت مشغول نوشيدن قهوه ميشن که پيمان با سر و صدا ماشينش رو روي ميز ويراژ ميده و به سمت ناديا سر ميده ماشين رو.

حرکت ناگهاني پيمان مجالي براي عکس العمل به موقع به ناديا نميده و نتيجه برگشتن مقداري از قهوه روي ميز و روپوش ناديا ميشه.

پيمان و ناديا انگار که عادي ترين اتفاق ممکن افتاده باشه سريع مثل هميشه مشغول ميشن. پيمان دستمال رو ميگذاره روي قهوه و جلوي ريزش بيشترش رو ميگيره و ناديا با خنده رو به پيمان :

- اينبار تقصير من نبود ها.

بعد ليوان آب روي ميز پيمان کوچولو رو بر ميداره و مقداري از اون رو روي دستمال سفره ميريزه و مشغول پاک کردن روپوشش ميشه. اما رنگ نگاه مريم و پيمان کوچولو ناگهان عوض ميشه. نگاه پسر بچه پر از ناراحتي و بغض و نگاه مريم پر از خشم.

با صداي ناگهاني مريم که به زبان فرانسه مشغول دعوا کردنه پيمان کوچولوست، سر ناديا و پيمان بالا ميره. ناديا با گيجي فقط نگاه ميکنه اما پيمان مسلط به زبان فرانسه ذهنش فعال ميشه:

- چند بار بهت گفتم سر ميز حواست رو جمع کن؟ ببين چيکار کردي؟ روپوش ناديا رو کثيف کردي، ميز رو کثيف کردي. پسر بد. ديگه پسر من نيستي.

اشک روي صورت پيمان جاري ميشه. نگاه ناديا رنگ همون غم هميشگي کودکي هاش و دعواهاي هميشگي مادر رو ميگيره که به خاطر سوزوندن غذا، يا ريختن و برگردوندن آب ميشنيد. پيمان سريع نگاه جدي و پر اخمش رو به مريم ميدوزه و:

- مريم بسه. فداي سرش. اين عادي ترين اتفاق هر روزه نادياي 20 ساله ست. اين هر وقت قهوه يا نسکافه بخوره بي برو برگرد رو خودش و ميز و دور و بري هاش هم بايد بريزتش اونوقت تو برا همچين چيزي داري بچه 6 ساله رو دعوا ميکني و ميگي پسر من نيستي؟ ميفهمي چي داري ميگي؟ تمومش کن.

ناديا که حالا کم کم به عمق حرفهاي مريم پي ميبره ناگهان با خشم از روي صندلي بلند و دست پيمان کوچولو رو ميگيره که صداي خالي از گرمي و مهربوني مريم بر جا ميخکوبش ميکنه که دوباره رو به پيمان کوچولو چيزي ميگه:

بعد از اتمام حرف مريم، پيمان کوچولو سريع دستش به طرف ميز ميره و دستمال جديدي روي جاي تقريبا خشک شده قهوه ميگذاره و با جديت شروع به ماليدن دستمال و تميز کردنش ميکنه. بعد با لحن آرومي رو به ناديا کلمه اي ميگه که با کلام جدي مريم دوباره رو به ناديا و اينبار به فارسي:

- بخشيد. (ببخشيد).

با همون اشکاي روون روي گونه اينبار رو به مريم:

- ديگه سر ميز با ماشين بازي نميکنم.

بعد دستش رو آروم از دست ناديا بيرون مياره و روي صندلي ميشينه و نگاه اشکيش رو به مريم ميدوزه.

ناديا دستش رو دوباره به طرف پيمان دراز ميکنه تا از اون جهنمي که خاطرات کودکيش رو به ارمغان آورده فرار کنن که پيمان دستش رو کنار ميکشه و سرش رو به طرفين تکون ميده و با صداي آرومي رو به ناديا:

- تا مامي نذاشت نه پاشم. اينکار، پسر بد.

ناديا نگاه طوفانيش رو به مريم ميدوزه و با عصبانيت:

- منو ميبيني مامان خانوم؟ با منم عين همين رفتارا رو کردن تو بچگي. موقعي که حقم بود اين ليوان رو روي ميز کامل و بي بهانه بر گردونم. سر منم يه ماماني که بچگي خودش رو فراموش کرده بود همينجوري داد ميزد. همينجوري بهم ميگفت ديگه دختر من نيستي. همين مزخرفات تو رو ميگفت. ميدوني نتيجه اش چي شد؟ اين شد که حالا تو سن 20 سالگي بي بهانه هر بار ليوان رو به يه بهانه بر گردونم روي ميز و لبخند بزنم. درست همينجوري که ميبيني.

بعد با يه حرکت ناگهاني ليوان قهوه نيمه برگشتش رو با ضربه اي که بهش ميزنه، روي ميز کامل بر ميگردونه و قهوه سرازير ميشه و کم کم به لبه ميز نزديک و روي روپوشش ميريزه.

بعد با لحني پر تمسخر رو به مريم:

- مامان خانوم اجازه هست تا شما مشغول حرف زدنين من و پيمان بريم بيرون؟ يه وقت حمل بر پسر بد بودن نميشه؟

پيمان کوچولو سريع و پر ترس دوباره دستمال رو روي ميز ميکشه

پيمان ثانيه اي گيج به ناديا نگاه ميکنه و بعد با صدايي کمي عصبي رو به ناديا:

- بس کن ناديا جان. خواهش ميکنم. بالاخره بايد اين بچه هم ياد بگيره يه چيزايي رو. مريم تند رفت ولي ديگه تو هم شورش نکن که.

مريم نگاهش دوباره کلافه ميشه. بغض درونش رو خفه ميکنه و رو به پيمان کوچولو دستش رو دراز ميکنه و پيمان سريع به سمتش ميدوه و در آغوشش جاي ميگيره و ثانيه اي بعد پسرک با صورتي پر خنده به طرف ناديا ميره و دستش رو ميگيره و به اين ترتيب از اون فضا بيرون ميرن.

پيمان براي لحظه اي نگاهش توي صورت مريم ثابت ميشه و مريم هم ناخوداگاه به سالها پيش بر ميگرده.

بعد از سکوتي چند ديقه اي مريم شروع به حرف زدن ميکنه در حاليکه نگاهش جايي تو فضاي مقابلش در حال گم شدنه:

هيشکي من رو درک نميکنه. اون دختر نميفهمه من از کجا رسيدم اينجا. اون استرس ها و شب بيداري هاي منو نکشيده. فکر ميکني دلم ميخواد اون جور سر پسرم داد بزنم؟ بچه اي که اگه ميخواستم ميتونستم همون موقع ها سر به نيستش کنم و زندگي راحتم رو بکنم اما نکردم. چون وقتي فهميدم تو شکممه يه حس غريزي تو وجودم نسبت بهش پيدا کردم. حسي که دلبسته ام کرد. ميدونستم تو تنهايي هام اون ترکم نميکنه. و فقط مال خودمه.

پيمان از ايران با حال داغوني رفتم و اونجا داغون تر شدم. شايد اگه کمک هاي مالي تو نبود تو اون شرايط پام کج تر ميشد. اما تو تنهام نذاشتي. با اينکه هيچوقت صدات رو نشنيدم و باورت نکردم تو بهم يه بار ديگه فرصت درست زندگي کردن رو دادي. اونم بي هيچ منت و چشم داشتي. شش ماه اول وحشتناک ترين روزاي زندگيم بود. وقتي هيچ همزبوني دور و برم نبود و مجبور بودم با زبان دست و پا شکسته ام تو يه کشوري که رو زبان خودشون تعصب داشتن و خيلي وقتا اصلا حاضر نبودن وقتي براي فهميدن حرفاي من بذارن. سه ماه اول حال بدنيم هم افتضاح بود. گاهي حتي از بوي صابوني که به دستم ميزدم هم حالم بهم ميخورد. نه ميتونستم درست غذا بخورم نه ميتونستم کار کنم. خودمم که از نظر روحي داغون بودم. بچه کسي تو شکمم بود که تو کشورم جز گناه توضيحي براش نشنيده بودم. ولي با خودم کنار اومدم و شروع کردم تو خونه زبان فرانسه خوندن. بالاخره اون سه ماه اولم گذشت و يه کم بهتر شدم. بعد رفتم يه کلاس زبان ثبت نام کردم و کنارشم دنبال کار ميگشتم. تو يه بيمارستان تو قسمت استريل لباساي عفوني کار پيدا کردم. البته شيفت روز هم نبود. از ده شب تا 6 صبح بود. بيچارگي بود. گاهي بوي ضد عفوني کننده ها از زير ماسک هم تو تمام مغزم ميپيچيد....

- اما من که برات پول ميفرستادم. خوب اگر کم بود ميتونستي بهم بگي.

- نه نه. اشتباه نکن. هنوزم ميگم. اگه کمکاي تو نبود واقعا نميتونستم اونجا بمونم. پولي که برام ميفرستادي زيادم بود. اونم در شرايطي که بي منت خونه ات رو هم در اختيارم گذاشته بودي. اما تا کي ميخواستم سر بار تو باشم؟ درست کج رفته بودم ولي اخلاقم که يادته. حاضر بودم گشنگي بکشم اما دستم رو جلوي کسي دراز نکنم. البته ميدونستم تو نه به روم مياري نه منتي سرم ميذاري. همونطور که هيچوقتم به روم نياوردي. اما ديگه جايي تو ايران نداشتم بايد برا خودم يه زندگي درست ميکردم. همون موقع ها زنگ زدم ايران. بايد يه جوري ماست مالي ميکردم همه چيز رو. اين شد که گفتم ازدواج کردم و حامله ام. براشون عجيب بود اما تو ذاتشون بي اعتمادي نبود. برا همين ساده باورم کردن.

خسته ات نکنم پيمان رو که ميخواستم دنيا بيارم طعم حسرت هاي زيادي رو دوباره چشيدم. تو بيمارستان وقتي ميديدم شوهر مردم چطور زناشون رو بقل کردن و برا دو قدم راه رفتن چه کارا که براشون نميکنن حسرت تو چشمام برق ميزد.

پيمان يه هفته اي بود که اومدم خونه. به زور ميتونستم صاف وايسم. اما مجبور بودم يه بچه 3 کيلويي رو هم بقل بگيرم. شيرش بدم. زيرش رو عوض کنم.

دفعه اولي که ميخواستم ببرمش حمام به جرات ميگم که دستام ميلرزيد. فکر ميکردم بي برو برگرد يه دستي پاييش کنده ميشه تا حمومش کنم. دائم از دستم ليز ميخورد. يه بچه حمام کردم يه ساعت طول کشيد.

بچه ام ده روزش شده بود و نافش افتاده بود. تو ذهنم يه چيزايي از خواهر کوچيکم يادم بود که ده دوازده روزه بود که نافش افتاد و مامانم بردش حمام و بعد بابام تو گوشش تشهد خوند.

به خودم متلک ميگفتم که بچه اي که از بيخ جايي تو دينت نداره چه تشهدي ميخواي تو گوشش بخوني. خيلي با خودم سر و کله زدم ولي يه صدايي با سماجت تو گوشم ميگفت اين بچه از حلالم، حلال تر و پاک تره. خودم بچه ام رو بقل کردم و آروم تو گوشش تشهد خوندم. بچه ام ميخنديد و من از خندش ذوق ميکردم. همون جا به خودم قول دادم بهترين زندگي رو براش درست کنم.

رفتم به نام خودم براش شناسنامه گرفتم. خدا رو شکر خيلي عجيب نبود و کسي با يه ديد بد بهم نگا نميکرد.

- همون موقع ها بود که بهم ميل زدن که حسابت بسته شده. هنوز از شوک اون بيرون نيومده بودم که مسئول شارژ آپارتمان هامون بهم ميل زد که قبض ها رو چطور پرداخت ميکنين و تازه دو زاريم افتاد تو خودت رو نيست کردي. خيلي دنبالت گشتم ولي پيدات نکردم. تا مدتها فکرم خراب بود اما بعد خودم رو مجاب کردم که حتما به همه چيز فکر کردي و مشکلي نداري ديگه. دروغ چرا گاهي فکر ميکردم رفتي با يکي همخونه شدي و ....

- از مرد جماعت بريدم پيمان . همون موقع که پام رو از ايران بيرون گذاشتم بريدم. سخت بود بي پشت و پناه بودن اما انقدر امير بد کرده بود در حقم که ديگه دور اين يه قلم رو خط بکشم.

خلاصه يه دوره حقوق رفتم و بعد تو يه شرکت کار پيدا کردم و کم کم خودم رو نشون دادم و بعد از سه سال تونستم يکي از وکلاي شرکت بشم. تو قسمت پروژه هاي ايرانشون.

- پس ديگه خانوم وکيلي شدي برا خودت.

- اي همچين. بر گردم برا دکترا بايد اقدام کنم. ميدوني اونجا مزيتش به اينه که اگه تلاش کني و بخواي جا براي پيشرفتت بازه و در نهايت نتيجه اش رو ميبيني و ازش سود ميبري.

- از خونوادت خبري داري؟ بهشون سر زدي اومدي؟

- راستش آخرين خبر يه 6 ماه پيش بود که بالاخره هر جوري بود زنگ زدم و گفتم از شوهر خياليم جدا شدم. از پشت تلفنم دست و پام ميلرزيد وقت گفتنش. آخه به قولي ما با رخت عروسي ميريم خونه شوهر با کفن ميايم بيرون. بماند که چقدر من رو متهم کردن که تو نساختي و زن بايد کوتا بياد و زندگي رو نگه داره و حالا با يه بچه 5 ساله تو کشور غريب چطور ميخواي نون دراري.

هه. غافل از اينکه از اول هم تنها بودم. حرفي نداشتم بزنم. چي ميگفتم. آخرشم با بد خلقي خدافظي کردن و رفت تا همين الان که اومدم. تصميم هم ندارم ببينمشون. چون اونوقت مجبورم ميکنن بمونم ايران و اين اول بدبختي هامه. با بچه اي که جاي پدر تو شناسنامه اش خالي و فاميلش، فاميل مادرشه و هزار و يه درد ديگه.

- بالاخره که چي؟ چرا ازدواج نميکني؟

- کوتا بيا پيمان. خيلي وقته خودم مرد خودم بودم. کمبودي حس نميکنم. پيمان مرد منه. همونقدر هم فهميده ست. ميفهمه بايد باهام کنار بياد.

- ولي به نظر تو خيلي عصبي هستي و باهاش بد خلقي ميکني.

- آره بالاخره اونهمه فشار خودش رو يه جا نشون ميده ديگه. اما ميفهمه و درکم ميکنه.

- فکر نميکني يکي رو لازم داره تا وقتايي که تو براش وقت نداري يا باهاش بد اخمي ميکني تو آغوشش بگيرتش و تلخي هاي تو رو براش جبران کنه؟

- پيمان کار و بارت چطوره؟ هنوزم استادي؟ بازم تقلب گرفتي از کسي يا ترک کردي اين سخت گيري هات رو؟

- پيمان خنده عميقي ميکنه و ادامه ميده:

- اون شيطون کوچولوي منو که ديدي. ازش يه تقلب گرفتم و يه دل نه صد دل عاشقش شدم.

- دروغ ميگي. پس يعني شاگردت بوده؟

- نه ممتحنش بودم.

- برام عجيبه. نميدونم شخصيت عجيبي داره و حدس ميزنم همين جذبت کرده. ولي مطمئنم خوشبختت ميکنه. چون مثل کف دست ميمونه و اين بهترينه برا تداوم يه زندگي.

- تنها کسي يه که تو کل زندگيم نتونستم باهاش مخالفت کنم. شديم دو روي سکه. اما چيکار کنم که سک? يه رو بي ارزشه ولي وقتي دو رو ميشه با ارزش ميشه و وقتي تو جيبت ميذاريش مدام دستت روش مياد و ميخواي ازش محافظت کني. نميدونم ميفهمي يا نه وقتي کنارم نيست يه چيزي کم دارم. اون پي شيطنت هاشه و دل من مدام ميلرزه. باورت نميشه از ديوار راست بالا ميره. مثل آب خوردن. تمام اين سالا هم بالا رفته اما حالا هر بار من جاش ميترسم که مبادا الان پاش سر بخوره يا... نميدونم چه حسيه.

مريم لبخند شيريني ميزنه و ادامه ميده:

- اين همون حس عشقه. از جونت برات عزيز تر ميشه. حاضري همه رنجا و درداش برا تو باشه ولي يه خار هم تو پاش نره. هر دو تون لياقت هم رو دارين. مراقبش باش که نشکنه.

- ببينم برا ناهار ميمونيد؟ آخه پيمان از وقت ناهارشم گذشته. حتما الان کلي غر زده به جون خانومت.

پيمان خنده سرخوشي سر ميده و بعد در جواب مريم:

- باهات شرط مي بندم اصلا نفهميده گشنشه. اگه ناديا ست انقدر تفريح و سرگرمي داره که الان بايد به زور دستشون رو بگيريم بياريم تو.

- خوب پس بريم دنبالشون و بعد .... راستي نگفتي ناهار ميمونيد؟

- ناديا اگه بخواد بمونه بايد بمونيم چون از پسش من يکي که بر نمي يام. خصوصا که گشنه هم باشه. سرش بره از ناهار شامش نميگذره. خصوصا ناهار شام بيرون. با پيمان تو خيلي فرقي نداره.

- خوش به حالش. زندگي براش ساده ميگذره. نه مثل ما که يه آب خوردنمون هم با هزار جور فکر و خياله.

....

پيمان و مريم با هم از ورودي هتل بيرون و به طرف محل بازي بچه ها ميرن. نگاه پيمان از دو کيلومتري ناديا رو پيدا ميکنه و نگاه مريم هم از دو فرسخي پيمان کوچولوش رو.

دل مريم ناگهان از صحنه مقابل ديدش ميلرزه و دلهره به جونش مي افته.

ناديا تقريبا روي جدول کنار زمين بازي در حال دويدنه و پيمان هم در تلاش براي دويدن و به ناديا رسيدن.

ناخوداگاه ثانيه اي نگاهش به سمت پيمان بر ميگرده و روي صورتش ثابت ميشه.

پيمان با نگاه مريم سرش رو آروم به طرفش ميگردونه و با صدايي خندان و نگاهي خندان و ترسان با هم:

- عاشقه اين کاره. کافيه يکي رو پيدا کنه تا زير سنگم شده راضيش کنه از روي جدول بدوند. داره با پسرت مسابقه ميده و اينجور که ميبينم يادش رفته بزرگتر از اونه و بايد بذاره اون ازش جلو بزنه. هرچند اهل اين آوانس دادن ها هم نيست.

بعد شونه اش رو بالا ميندازه و با خنده ادامه ميده:

- خوب مسابقه ست ديگه.

هنوز پيمان ادامه حرفش رو نزده پيمان کوچولو از روي جدول پاش ليز ميخوره و روي زمين مي افته. مريم خيز بر ميداره تا به سمتش بره. مطمئنه که الان صداي گريه پيمان کل محوطه رو بر ميداره.

پيمان بغض کرده آماده گريه ميشه و مريم آماده حرکت که با صداي ناديا و عکس العمل پيمان ميخکوب ميشه:

ناديا با خنده به پشت سر بر ميگرده و رو به پيمان کوچولو و در حاليکه تنها دستش رو براي گرفتن دست پيمان و بلند کردنش دراز کرده:

- اه اه بدم مياد از بچه هاي لوس. ها چيه؟ خوب افتادي ديگه. مگه من نيفتادم اون موقعي. بغض کردنت چيه؟ نگو که ميخواي زار بزني پسر گنده. اگه آره من برم که نگن اين دوست منه.

بعد با خنده پيمان رو بلند ميکنه و به ثانيه نکشيده مثل باد روي جدول دوييدنش رو از سر ميگيره و:

- بدو پيمان اگه نميخواي من ببرم ها. بدو.

پيمان گريه فراموشش ميشه و به ثانيه نکشيده شروع به دويدن دوباره ميکنه و کم کم در کنار ناديا قرار ميگيره.

گاهي پيمان تنه هاي کوچيکي به ناديا ميزنه و گاه ناديا.

- ا نگاهش کن به پسرم داره تنه ميزنه بندازتش.

پيمان با لبي پر خنده:

- خوب پسر تو هم به نادياي من تنه ميزنه

- اون بچه ست.

- خوب نادياي منم بچه ست. پسرت تنه نزنه اونم نميزنه.

مريم قافل از همه جا و تنها با چند ديقه نظاره کردن ناديا و پسرش و در حاليکه انگار اونهمه ترس و دلهره ناگهاني دود شده رفته هوا، با لبي پر خنده شروع به تشويق کردن پيمان ميکنه.

- بدو پيمان. بدو مامان. الان ميبري. بدو. يه کم ديگه.

پسر بچه ثانيه اي گيج ايست ميکنه و به مريم چشم ميدوزه و بعد با لبي پر خنده دوباره ميدوه.

و پيمان تنها نگاه عاشقانه اش رو به صورت ناديا ميدوزه و زير لب زمزمه ميکنه ميدونم تو ميبري.

ناديا و پيمان تقريبا همزمان و تنها با يک قدم اختلاف به ته جدول ميرسن.

ناديا دستاش رو بالا ميگيره و با صداي نيمه فرياد:

- من بردم.

اما پيمان هم به ثانيه نکشيده با صداي فرياد مانند بين کلام ناديا ميپره و:

- نخير. من برم. مگه نه مامان؟

- آره فدات شم شما بردي.

- ا چرا دروغ ميگين من بردم. مگه نه پيمان.

پيمان تنها ميخنده و در حاليکه دستش رو آروم پشت ناديا ميگذاره:

- هر دو تون بردين.

ناديا نگاه اخمو و معترضش رو به پيمان ميدوزه و سعي ميکنه خودش رو از حصار دستاي پيمان در بياره که دست پيمان محکم تر حلقه ميشه و آروم زير گوشش زمزمه ميکنه:

- ميدونم تو بردي عشقم. ولي اون بچه ست. بذا دلش خوش بشه که اونم برده.

- فقط همين يه بار ها.

- باشه شيطون. حالا پيش به سوي خونه.

- ا؟؟؟؟؟؟ پس ناهار چي؟ من گشنمه.

- تو که تا دو ديقه پيش ياد گشنگيت هم نبودي. بيا بريم به کار و زندگيم برسم.

- نه. نمي يام. ناهار بيرون ميخوام. جوجه با استخون.

- امان از دست تو.

مريم سرش رو بر ميگردونه به عقب و :

- ببينم ناهار هستين؟

پيمان کوچولو بي توجه به روي صبت مادر، بلند جواب ميده:

- من پهلوي ناديا ميشينم.

مريم به طرف پيمان بر ميگرده و با اخم:

- پيمان ناديا جون يا خاله ناديا. از شما بزرگتره ناديا جون. اجازه نداري اسمش رو صدا بزني.

پيمان اخم ميکنه و ناديا با حرص:

- اما ما دوستيم با هم. بهم بگو ناديا. وگرنه باهات دوست نمي مونم.

مريم کلافه با چشم و ابرو سعي ميکنه ناديا رو مجاب کنه و پيمان تنها ميخنده و ناديا با خند? پيروزي:

- ها؟ چرا اونجوري نگام ميکني. خوب من ناديام.

....

هنوز از در کامل وارد نشده يکي از هتل دار ها کنار مريم قرار ميگيره و خطاب به او:

- خانومه سليماني؟

- بله؟

- آقايي به نام آريانا راد از شرکت بازرگاني طلوع پشت خط هستن. دو بار ديگه هم تماس گرفتن.

نگاه ناديا پر تعجب به مريم خيره ميشه و مريم با يه عذر خواهي به طرف رسپشن ميره.

- اين آقاهه منظورش کي بود؟ ها؟ آرياناي ما که نبود؟ ها؟

- چرا دقيقا خودش بود.

- ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

- مريم وکيل يه شرکت فرانسوي که با شرکت آريانا کار ميکنند و الان برا حل يکسري از قراردادها اومده ايران.

- دروغ ميگي. چه جالب. تو ميدونستي؟

- نه امروز فهميدم.

- ببينم از کجا مريم رو ميشناسي؟

- گفتم که شاگردم و کارمندم بوده.

- دوسش داشتي؟ شوهرش کيه؟ چرا پيمان اسمش باباش رو نميدونست؟

ناديا تير بار سوال ميکرد و پيمان تنها در سکوت و بهت تماشاش ميکرد.

ناديا دستش رو مقابل صورت پيمان حرکت ميده و:

- هي؟ کجايي؟ چرا جوابم رو نميدي؟

- جواب کدوم سوالت؟ چند تا سوال کردي که يکيش هم کاملا بي ربط بود.

- خوب اگه دوسش نداشتي که بهش کمک نميکردي الکي. چه کمکي کردي؟ شوهرش دوستت بود؟ بعد تو رو دور زد؟ خيلي خوشگله مريم. شوهرشم خوشگل بود؟ طلاق گرفتن؟

پيمان با اعصابي خراب و نگاهي تلخ ناگهاني رو به ناديا و با تلخي:

- ميشه تمومش کني؟

- نه. خودت گفتي سوالاي تو دلم رو ازت بپرسم و تو خودم برداشت نکنم.

- اوف. خيله خوب ناديا. جوابت رو ميدم ولي الان جاش نيست.

- پس کي؟

- تو راه ميگم.

- باشه پس يه سوال؟

- بله؟

- هنوزم دوسش داري؟

- ناديا تمومش کن. من تنها کسي که تو تمام اين سالها از ته قلبم دوسش داشتم تو بودي و تو هستي و تو خواهي بود. ديگه اين شر و ور ها رو نميخوام بشنوم.

- حالا چرا شاکي ميشي. من يه سوال پرسيدم.

- من بعد قبل از پرسيدن سوالات يه کم بهشون فکر کن.

- خوب اونوقت که باز ميرسيم همون خونه اول که بگم الان ممکنه تو از سوالم ناراحت شي يا غيره و اصلا نپرسمش و بعد خودم برا خودم تفسيرش کنم.

- گاهي خيلي کله شق ميشي.

- خوب تقصير خودته.

- باشه ناديا الان کشش نده. ميريم تو ماشين جواب همه سوالات رو ميدم. خوبه؟

- اوهوم. پس بپا يادت نره سوالام.

- باشه. چشم.

- چشمت بي بلا پسرم.

- کي به کي ميگه پسرم.

- چيه بابا چرا هي داد و هوار بيخود ميکني؟

- ا منو دست انداخته. فکر کرده خبريه.

- کي فکر کرده خبريه آريانا؟ باز تو هوار بيخود راه انداختي.

- گوشي موبايل تو دستشه اونوقت به من شماره هتلش رو داده. از صبح عين الافا هي شماره هتل رو گرفتم فرمودن خانوم بيرون از هتل هستن.

- خوب تو مگه بيکار بودي که از صبح سه دفعه گرفتيش؟

- ماني خفه شو ها.

- اي بابا خوب راست ميگم ديگه.

- خبرم نميگرفتمش چطوري باهاش قرار سه شنبه رو ميگذاشتم؟

- بهانه مفت داري مياري. بگو دردت چيه که اينجور بهت فشار اومده.

- چرا چرت ميگي. دردت چيه کدومه؟

- آريانا تو منشي داري خير سرت. کار منشي هم همينه که زنگ بزنه و مردم رو برات پيدا کنه و بعد به تو وصلشون کنه تا کارت رو بگي بهشون. پس دليلي نميبينم که بخواي عين الافا از صبح گوشي تلفن رو دستت بگيري و دنبال يه زن بگردي مگه خبر ديگه اي باشه.

- خفه شو ماني. بيخود حرف مفت نزن. ديدم سر منشي بدبخت هزار تا کار ريختم گفتم خودم زنگ بزنم. خوب نميمرد شماره موبايلش رو ميداد که اينهمه هم الاف نميشدم.

- آها پس دردت سر اينه که شماره موبايلش رو نداري. خوب شايد شوهرش دلش نخواد.

- ولم کن شر و ور ميگي. شوهرش کجا بود بابا. خودش به زور 27 8 رو داشته باشه. به قيافه اش هم نميخوره که شوهر کرده باشه. تازه همه جا مثل ايران نيست که مردم هول باشن دختراشون رو شوهر بدن. تو خارج از ايران اين خبرا نيست.

- آها پس که اينطور. پسر حرف دلت رو بزن ديگه. بگو گلوت گير کرده طرفم پا نداده.

- خفه شو ماني. خجالت بکش.

- چشم ما خجالت ميکشيم اما بالاخره که حال شما رو هم ميپرسيم. ببينم حالا پيدا شد خانوم سليماني تون؟ راستي اسمش چي بود؟

بعد خنده سر خوشي ميزنه و از اتاق آريانا بيرون ميره.

....

با اعلام منشي و باز شدن در اتاق کنفرانس، مريم وارد ميشه و با نگاهي جدي و سنگين به طرف ميز ميره.

همزمان نگاه پيمان با لذت روي صورتش ميگرده و نگاه ماني جستجو گرانه و نگاه آريانا مشتاق و کمي دلخور.

اما مريم تنها ثانيه اي نگاه ها رو ميبينه و بعد آروم سلامي ميکنه و اينبار بدون تلاش براي دست دادن با تک تک جمع روي صندلي خالي کنار ماني ميشينه.

بدون کوچکترين وقت تلف کردني کيفش رو باز و پوشه هايي رو بيرون و روي ميز باز و با جديت مشغول کار ميشه.

پيمان غرق لذت از زني که مقابلش ميبينه و در حاليکه احساس ميکنه اون عذاب وجدان اين سالهاش کم کم در حال محو شدنه با دقت به حرفهاي مريم گوش ميده.

ماني در دل به انتخاب آريانا تبريک ميگه و در عين حال براش غصه ميخوره از انتخاب سختي که مقابلش ميبينه. قطعا اين زن به اين سادگي دست يافتني نخواهد بود نه براي آريانا و نه هيچ مرد ديگه اي.

و آريانا محو صورت زن و صداي اون تقريبا تو يه دنياي ديگه سير ميکنه.

با بالا رفتن ناگهاني سر مريم و اخم غليظي که توي صورت آريانا ميپاشه سر مرد بي اراده خم و پايين مي افته و لبخند روي لب پيمان و ماني واضح تر.

بعد از چيزي حدود يک ساعت در باز و خدمتکار با سيني قهوه و شيريني وارد ميشه.

مريم هنوز غرق کار با صداي آروم پيمان به خودش مياد:

- خانومه سليماني فکر ميکنم بهتره يه استراحت کوتاهي داشته باشيم و قهوه مون رو بخوريم و بعد دوباره به کار برسيم.

مريم بي هيچ حرفي برگه ها رو مرتب و سرش رو بالا و قهوه رو بر ميداره و دوباره چشم ميدوزه به فنجونش.

آريانا عصبي از اين سکوت مريم به طرف دختر بر ميگرده و :

- اگر مايل باشين خوشحال ميشيم يه شب شام در خدمتتون باشيم خانوم سليماني.

زن بي هيچ نرمشي و با لحني خشک و رسمي:

- ممنون از دعوتتون. انشالا در فرصتهاي بعدي.

آريانا شکست خورده و اينبار با اخم هايي در هم کشيده سرش رو روي فنجونش خم ميکنه و با حرص قاشق داخل رو به حرکت در مياره و ماني با لبخند به حرکات آريانا چشم ميدوزه.

بعد از چند ديقه دوباره مشغول کار ميشن. تقريبا حدود ساعت 9 شب خسته از کار و با نتيجه اي باب ميل همه شون، مريم از سر ميز بلند و کتش رو به تن و آماده خروج ميشه که کلام پيمان وادار به ايستادنش ميکنه:

- خوشحال ميشديم شام تشريف داشتيد.

- ميدونيد که پيمان منتظره با هم شام بخوريم.

آريانا گيج چشم ميدوزه به پيمان و در پي رسيدن هر چه سريعتر به پاسخ سوالاتش از جمله پيمان کيه و اصلا از کجا پيمان راستين از وجود کسي به اسم پيمان خبر داره و از کجا اين زن رو ميشناسه.

حالا بي صبرانه منتظر خروج هر چه سريعتر زن از دفتر که با ادامه کلام پيمان حرصي جلوي خودش رو براي پريدن به پيمان ميگيره:

- پس من ميرسونمتون تا هتل.

- مزاحمتون نميشم جناب راستين. يه آژانس بگيرين برام ميرم.

- نه اين چه حرفيه. تعارف نداريم که. خودم مي رسونمتون.

آريانا حرصي و انگار که پيمان رقيبي سر سخت براي گرفتن زن باشه با صدايي عصبي رو به پيمان:

- پيمان جان الان يادم افتاد که ناديا گفته بود منتظرته. بهتره تو بري پيش ناديا من خانوم سليماني رو ميرسونم. خانوم ها رو که ميشناسي. يهو دلخور ميشه ازت بفهمه ها.

ماني تقريبا به زور جلوي خنده اش رو ميگيره و پيمان ناگهاني چيزي از حرفهاي آريانا تو وجودش زنگ ميزنه و با خودش زمزمه ميکنه نه آريانا. ديوونگي نکن. تو نميتوني نسبت به اين زن هيچ حسي داشته باشي. هر چي هست فراموشش کن.

بعد اخماش رو در هم ميکشه و با لحني جدي رو به آريانا:

- مشکلي نيست خودم بهش تو راه زنگ ميزنم ميگم مريم خانوم رو برسونم و ميرم پيشش.

زنگ خطر تو گوش آريانا هم زده ميشه و نگاه ماني با شنيدن نام زن به شب تولد عمو بر ميگرده و کم کم مخاطب تلفني پيمان براش پر رنگ و پر رنگ تر ميشه.

قبل از هر حرف ديگه اي پيمان به طرف در حرکت ميکنه و صداي خداحافظي مريم هر دوي ماني و آريانا رو از فکر بيرون و ثانيه اي بعد در مقابل نگاه هاي پرسان شون از در بيرون ميرن.

 - به سلامتي کجا شال و کلاه کردين؟

- چيه کشتي هات غرق شده؟ خوب هماهنگ ميکردي غريق نجات ميفرستادم.

- مگه تو غريق نجاتم داري نمکدون؟ نکنه منظورت از غريق نجات خودته؟

- چيه؟ مگه من چمه؟ هر چند انقدرا هم عزيز نيستي که من بيام نجاتت بدم ولي حالا شايد پيمان رو ميفرستادم.

- منظورت جناب راستينه ديگه.

- نه قربونت دقيقا پيمانه. آقامون. يادت که نرفته؟

- هه. حتما خبرم داري آقاتون چه مرامي ميذارن و مردم رو مي رسونن هتلشون و ...

- هه هه بگو دقيقا الان کجات داره ميسوزه؟ هر چند معلومه خيلي وقته سوخته. آخه از در اومدي تو بوش همه جا رو برداشت. خوب آقامون دلسوزه.

- هه. حالا جنابالي ده شب کجا ميخواي بري؟

ناديا اينبار قهقهه بلندي سر ميده و همزمان رو به آريانا ادامه ميده:

- آقامون داره مياد دنبالم با مريم جون و پيمان بريم شام بيرون.

آريانا ناگهاني اخماش رو در هم ميکشه و زير لب چيزي زمزمه ميکنه و بعد با صداي بلند:

- آقاتون غلط ميکنه. مگه تو زنش نيستي؟ مريم خانوم کي باشه؟

- ا ا ا .... تا همين دو ديقه پيش که آقاي راستين بود چي شد يهو شوهرم شد؟

- نمک نريز نانادي. حوصله ندارم. دختره تو رو من واي ميسته که ايشالا در فرصتاي بعدي بعد بدو را ميفته با پيمان بره شام بخوره. انگار نه انگار پيمان زن و بچه داره خودش.

ناديا دوباره خنده پر سر و صدايي سر ميده و بعد:

- ببين داداش گلم اگه کسي هم بچه داشته باشه مريمه نه من. من هنوز خودم بچه ام بابا. من و چه به مامان شدن. مامان جذبه لازم داره و آي آي نميدوني اين مريم چه جذبه اي داره. حيووني پيمان جلوش موش ميشه.

ناگهان بين اسم ها براش فاصله مي افته و به ياد مياره که اين اسم رو از زبون مريم هم هنگام خروجش شنيده بود. سريع به طرف ناديا خيز بر ميداره و مقابلش مي ايسته و:

- نانادي پيمان کيه؟

- خوب آقامونه ديگه.

- لودگي نکن. اون يکي پيمان کيه؟ شوهرشه؟ آره؟

ناديا براي اولين بار تو نگاه آريانا چيز عجيبي ميبينه که با تمام تلاشش هم نميتونه بفهمه چيه. نوعي ترس، ناراحتي، اضطراب. اما هيچکدوم اينها باعث نميشه که بدونه سر به سر گذاشتن جواب صريحي به آريانا بده. پس دوباره ميزنه زير خنده و اينبار:

- آخ آخ چه پسر ماهي هم هست. کلي با هم دوست شديم. رفتيم هتل ديدن مريم. اون و پيمان مشغول حرف زدن شدن و من و پيمانم رفتيم بيرون. واي با هم مسابقه داديم. چه حالي داد. جات خالي ....

آريانا تقريبا از کوره در رفته بين حرف ناديا ميپره و :

- تو غلط کردي با يه مرد غريبه رفتي بيرون. اصلا واسه چي شوهرت رو با يه زن ول کردي راه افتادي با اون مرتيکه....

- هوي هوي کوتا بيا صداتم برا من بلند نکن ها. دلت از جاي ديگه پره سر من قرار نيست خاليش کني. بعدم فکر نميکردم برا بيرون رفتن و بازي کردن با يه پسر بچه 6 ساله بايد از کسي اجازه ميگرفتم.

آريانا مسخ شده به ناديا کم کم رنگ چهره اش سرد ميشه و بعد بي هيچ کلامي روي مبل سر ميخوره.

ناديا وحشت زده و هول به طرف آريانا خيزي بر ميداره و مقابل پاهاش ميشينه و در حاليکه دستش رو مدام مقابل صورت آريانا تکون ميده با اضطراب:

- آريانا چته؟ چي شد آريانا؟ جون من ادا در نيار من مي ترسم. آريانا؟ خوبي؟

آريانا ثانيه اي طول ميکشه تا از اين شوک ناگهاني بيرون بياد و بعد ناخوداگاه صداي ماني تو وجودش بلند و بلند تر ميشه.... شايد شوهرش دوست نداره..... شايد شوهرش دوست نمداره.....

- شوهرش.... بچه اش....

- چي ميگي آريانا؟ اه تو چته بابا. شوهر کي؟ خوبي؟ عاشقي تو هم ها....

آريانا دوباره به خودش مسلط ميشه و زمزمه ميکنه:

- تو مطمئني نانادي؟

ناديا بي حوصله ادامه ميده:

- چي رو؟

- اينکه... اينکه بچه داره مريم؟

- چه زودم پسر خاله ميشي تو. بله بچه داره مريم خانوم.

- شوهرشم ديدي؟

- نه. طلاق گرفته.

- چي؟

- پيچ پيچي. برو بابا زده به سرت تو هم امشب.

- نانادي جون من درست جوابم رو بده. برام مهمه نانادي.

- خوب گفتم که بچه داره. از شوهرشم به نظرم خيلي ساله پيش طلاق گرفته و به بچه اش هم چيزي نگفته چون بچه اش اصلا نميدونست باباش کيه.

- پيمانم نميدونه؟ از پيمان نپرسيدي؟

- چرا ولي شاکي شد و گفت بعدا در موردش حرف ميزنيم و فعلا اون بعدا نرسيده. حالا اجازه ميدين برم؟

- کجا؟

- اي بابا اين تازه ميگه ليلي زن بود يا مرد .... دنبال نخود سياه ....

آريانا ناگهان تو خودش فرو ميره و ثانيه اي بعد از روي مبل بلند و به طرف اتاقش ميره. بعد لحظه اي به عقب بر ميگرده و رو به ناديا:

- نانادي نميدوني مامان اينا کي ميان؟

- نه. من از کجا بدونم. زنگ بزن ببين کي رضايت ميدن بيان خونه مادام موسيو. هه. ديديشون سلام ما رو هم برسون. فعلا.

- کجا ميري؟

- اي بابا. ولمون کن بابا تو هم سوزنت گير کرده. دارم ميرم شام کوفت کنم و بيام.

- تنهايي؟

- نه با شوهرم و مريم جون و پيمان جون. ديگه؟

- آها با مريم.... باشه.... مگه اومدن؟

- الانا ميرسن.

- خدا فظ.

- باي باي.

....

ناديا از در بيرون ميره و آريانا با اعصابي خراب و دنيايي فکر و خيال به طرف اتاقش ميره و روي تخت مي افته. چشم ميدوزه به سقف اتاق و دوباره اون دو چشم سبز و موي بلوند جلوي صورتش مياد.

کم کم بي طاقت ميشه و قطره اشک سمج از گوشه چشمش فرو مي افته و دستاش زير سرش حلقه ميشه و توي ذهنش صورت معادله رو ميچينه و بعد از ساعتها تلاش بي نتيجه زير لب زمزمه ميکنه:

هه پيدا کنيد پرتقال فروش را....

ناديا و پيمان خسته و نفس زنان از بازي، پشت ميز ميشينن و مشغول خوردن شام. انگار اشتهاي هر دو بعد از اونهمه بالا پايين پريدن ها حسابي باز شده. پيمان و مريم همزمان با نگاه کردن به پيمان کوچولو و ناديا آثار رضايت و دوستي عميق بين اين دو رو لمس ميکنند.

پيمان لبخند زيبايي به روي ناديا ميزنه و به محض پايين انداختن سرش ناديا لب باز ميکنه و رو به مريم:

- ببينم مريم شما تا کي ايران هستين؟

- تا هفته ديگه دو شنبه. چطور؟

- جايي برنامه خاصي دارين؟

پيمان نگاهش رو به ناديا ميدوزه تا حدس بزنه دنبال چيه از اين بحث که ناديا قبل از هر گونه فکري دوباره ادامه ميده:

- اگه ميشه و کاري ندارين تهران بريم شمال. پيمان يه شرط به من باخته و بايد ببرتم شمال. خوب اگه شماها هم بياين بهمون خوش ميگذره. من به پيمان گفتم اونجا ميتونيم کلي حلزون جمع کنيم اما پيمان نميدونه حلزون چيه. خوب بياين اونجا ميبينه. ها؟

مريم با تعجب به ناديا چشم ميدوزه و پيمان تو ذهنش مشغول حلاجي دليل مهمي که ناديا براي همراهي مريم و پيمان تو اين سفر آورده ميخنده. هنوز مشغول خنديدنه که مريم با نگاهي متفکر و در جواب ناديا:

- راستش بدم نمي ياد حالا که اومديم ايران پيمان هم يه کم تفريح کنه چون اونجا خيلي وقت نداريم براي با هم بودن ولي نميخوام مزاحم شما بشم. ميدونم تو اين دوره هيچکس دوست نداره به قولي يه سر خر همراش باشه. برين با هم خوش بگذره بهتون که عمر اين دوره خيلي کوتاهه.

ناديا با خنده و در جواب مريم ادامه ميده:

- بي خيال. اگه شما هم نياين کلي سر خر همرامونه. اوليش هم برادر خودم و پسر عموي گلمه. تازه کمند هم هست. پس بيخود تعارف نکن. باشه؟

اسم کمند ناگهان رنگ نگاه پيمان رو و حتي مريم رو عوض ميکنه. اما مريم که غافل از همه جاست تنها يه تشابه اسمي تو ذهنش مياد و لحظه اي به سالها قبل و کمند نامي فکر ميکنه که روزي زندگيش رو با يه تفکر غلط و عشق احمقانه نابود کرده بود. شايد کمند تنها کسي بود که مطمئن بود تا عمر داره بهش بدهکاره و هيچوقت حلالش نخواهد کرد. با هر بدبختي افکار توي ذهنش رو پس ميزنه و رو به ناديا با لبخندي کمرنگ شده ادامه ميده:

- ممنون عزيزم ولي درست نيست من تو يه جمع خونوادگي مزاحم بشم.

با اين حرف ناخوداگاه پيمان نفس آسوده اي ميکشه اما ناديا که غم ناگهاني نگاه پيمان کوچولو دلش رو ميگيره با لحني جدي و تقريبا دستوري رو به مريم:

- اصلا اين يه دستوره. ازت دعوت نميکنم مجبوري بياي. ميدونمم که کاري نداري پس بهانه اي هم نمي توني بگيري. بعد رو به پيمان ميکنه و :

- پيمان فردا چهار شنبه ست اگه بريم ميتونيم تا جمعه بمونيم و جمعه شب برگرديم. باشه؟

پيمان کلافه دستي توي موهاش ميبره و به آخرين دستاويز چنگ ميزنه و رو به ناديا:

- راستش خيلي گرفتارم الان. بهتره بذاريم يه وقت ديگه. باشه ناديا جان؟

ناديا اخماش رو در هم ميکشه و با حرص و در حاليکه دوباره سايه غم رو روي صورت پيمان کوچولو ميبينه:

- من اين حرفا حاليم نيست. پرونده هاتو بر دار با خودت بيار اونجا کارات رو بکن. مريم اينا هفته ديگه ميرن. اون موقع هم به دردم نميخوره مسافرت بردنت.

- ناديا خواهش ميکنم. بچه که نيستي. من واقعا درگيرم الان.

ناديا با بغض رو از پيمان ميگيره و ثانيه اي بعد با نگاهي دوباره براق شده، رو به مريم:

- اصلا مهم نيست. خودمون ميريم. با آريانا و ماني و کمند. بذار الان زنگ ميزنم هماهنگ ميکنم.

بعد سريع تلفنش رو در مياره که پيمان تلفن رو از دستش ميکشه و با کمي اخم رو به ناديا:

- وقتي ميگم الان نميشه يعني نميشه. پس بيخود لج نکن.

مريم سعي ميکنه جلوي دعوا رو بگيره. پس رو به ناديا:

- ناديا جان بذار بمونه براي يه وقته ديگه. ايشالا دفعه بعدي که اومديم ايران.

اما ناديا با حرص رو به پيمان:

- ما ميريم. تو هم اگه کار داري نيا. من برا خودم يه آدمم. حق تصميم گيري هم دارم. بهت گفتم تو هم بيا ولي ميگي کار داري. پس ما خودمون ميريم. ديگه هم نميخوام در اين مورد حرفي بزنيم. بعد دوباره گوشي موبايلش رو از دست پيمان ميگيره.

چيزي تو ذهن پيمان فرياد ميزنه اين الان همون نادياي يه دنده و لجبازه. همون نادياي مصممي که کافيه يه تصويوي بگيره و بعد اگه بزرگترين سنگ رو هم جلوي پاش بندازي مثل آب خوردن برش داره. پيمان تو بازنده اي. بعد با استيصال افکارش رو پس ميزنه و بالاخره کوتاه مياد و تصميم ميگيره مانع اومدن کمند بشه تا مشکلات خود به خود حل بشه. پس با لبخند:

- باشه ناديا. با هم ميريم. اگه اجازه بدي من خودم با بقيه هماهنگ ميکنم.

اما ناديا که هنوز از دستش دلخوره ادامه ميده:

- نه خودم هماهنگ ميکنم و در ظرف کمتر از ده ديقه با آريانا که حالا با شنيدن حضور مريم در اين سفر به کل کار و زندگي فراموشش شده، قرار فردا رو ميگذاره و قرار بر اين ميشه که آريانا با ماني حرف بزنه. بعد تلفن رو قطع ميکنه و دوباره مشغول گرفتن شماره اي ميشه که پيمان تلفن رو ميگيره و:

- ناديا جان من خودم به کمند زنگ ميزنم.

- نميخواد. تو زنگ بزني نمياد و ميخواد مثل مريم ناز کنه. خودم زنگ ميزنم.

حالا پيمان خون خونش رو ميخورد و حتي نميتونست دهن باز کنه و بگه کمندي که داري بهش زنگ ميزني کافيه بياد و مريم رو و بد تر از اون پسر نامزدش رو ببينه تا دوباره بشه همون کمند 7 سال پيش. تا هر چي رشته بوده پنبه بشه.

ميترسيد تو چشماي مريم نگاه کنه و مريم هم حال غير عادي پيمان رو فهميده بود اما نميتونست دليلش رو حدس بزنه. چون هيچ زماني رابطه نزديکي بين امير يا کمند با پيمان نديده بود و حتي به نوعي هميشه ازشون دوري ميکرد پيمان. پس حتي براي يک ثانيه هم شک نکرد که شايد اين کمند همون کمند باشه که قطعا اگر ميدونست هيچوقت پا به اين سفر نميگذاشت.

اما ناديا در مقابل نگاه بهت زده پيمان قرارش رو با کمند هم ميگذاره و ثانيه اي بعد با لبخندي عميق رو به پيمان کوچولو:

- فردا ميريم شمال پيمان. بزن قدش.

پيمان غرق خوشي شروع به بالا پايين پريدن ميکنه و مريم در سکوت کامل به اخمهاي در هم کشيده پيمان نگاه ميکنه.

- ناديا؟

- هوم؟

- پيمان حرفي نزد در مورد مريم؟

ناديا در حاليکه جلوي تلويزيون پاهاش رو توي سينه جمع کرده و مشغول سوهان کشيدنه ناخن هاي پاشه:

- نه.

- ميشه بهش زنگ بزني بپرسي؟

- حالا تو رو سننه. مگه مريم زنته.

- ناديا برام مهمه. خواهش ميکنم.

- اوف. از فردا سه روز هم پيمان ور دلته هم مريم. از هر کدوم خواستي خودت برو بپرس. برا من اصلا اهميتي نداره. برا من همينقدر مهم بود که خيالم از ارتباطشون با هم راحت بشه که پيمان راحت کرد. دليلي نداره وقتي پيمان به هر دليلي نمخواد حرفي در موردش بزنه مجبورش کنم.

پريسا نگاهش رو از ساک سفري هاي جلوي در بر ميداره و اينبار با دنيايي سوال که تو ذهنش در حال مانور هستن و نگاهي فوق متعجب ثانيه اي به آريانا و ثانيه اي بعد به ناديا چشم ميدوزه.

به دختر و پسري که بچه هاش بودن. از پوست و خونش بودن اما انقدر از هم دور و با هم غريبه شده بودن که حتي نميتونست در مورد حرفاشون هم حدس بزنه. نميفهميد مريم کيه و چرا پسرش در موردش کنجکاوه. تنها پيماني که ميشناخت پسر راستين و شيرين بود ولي تا اونجاييکه تو خاطرش بود اين پسر دوست آريانا ميتونست باشه ولي نه ناديا. ناديا در مقابل پيمان يه عروسک بود پس پيمان نمي تونست حتي حرفي براي زدن با ناديا داشته باشه. پس ميموند يه پيمان ديگه اي که حتي نميدونست از کجا تو زندگي دخترش پيدا شده. اصلا کي پيدا شده که اون نفهميده. کي بچه هاش انقدر بزرگ شده بودن که حرفاشون با هم در مورد شايد دوست دختر و دوست پسر همديگه بود.

اصلا مگه آريانا و ناديا اهل دوست دختر و پسر داشتن بودن؟ اصلا اون چرا هيچي نميدونست.

از هجوم اينهمه فکر سر دردي ناگهاني بهش حمله ميکنه و با اخمايي در همه کشيده و لحني سرد مقابل آريانا و ناديا مي ايسته و:

- اينجا چه خبره؟

ناديا پوزخندي ميزنه و:

- به سلام مامان پريسا. احوال شما؟ راستش خبر که زياده ولي اينجا خبري نميبينم. تو ميبيني آريانا؟

- نمک نريزين. جواب منو بدين. اينا چيه دمه در؟

اينبار آريانا با لحني صميمي تر رو به پريسا:

- سلام مامان. ساک من و ناديا ست.

- اينو که دارم ميبينم. کجا به سلامتي؟

- دو سه روز ميريم شمال.

- با اجازه کي؟

اينبار ناديا منفجر ميشه از خنده و تلاشي هم براي اينکه جلوي خنده اش رو بگيره نميکنه. بعد با همون سرعتي که خنده رو لبش اومده بود، اخمي ظريف جاش رو ميگيره و رو به پريسا:

- تا اونجاييکه يادمه از وقتي 12 ساله بودم ديگه خيلي بزرگ شده بودم و يه خانوم شده بودم. بايد خودم کارامو ميکردم. غذامو ميپختم. لباسم رو ميشستم. کسي از اون روز تا حالا بهم نگفته بود برا کاري بايد از مامان بابايي که هيچوقت نيستن اجازه بگيرم. شرمنده خيلي نمي بينيمتون ضرورتي هم تا حالا براي اجازه گرفتنمون نبود. خصوصا که باز يادمه بايد هر جا ميرفتم به برادرم اطلاع ميدادم چون بزرگتر از منه و نگران نشه اومد خونه. خوب منم که دارم با برادرم ميرم مسافرت. پس اجازه من خود به خود گرفته شده. ميمونه آريانا.

بعد سرش رو بي هيچ کلامي ميندازه پايين و در لاک رو با غيض باز و مشغول لاک زدن ناخن هاش ميشه.

پريسا تقريبا خلع سلاح شده اينبار رو به آريانا که هميشه حجب و حياي بيشتري رو موقع حرف زدن داشت ميکنه:

- و با کي دارين ميرين؟

- با ماني اينا.

- اينا کي هستن؟

- ماني و پيمان راستين و کمند و مريم دوستاي پيمان.

اينبار دوباره روش رو سمت ناديا ميکنه و:

- پيمان کيه؟

جواب تنها سکوته بدون کوچکترين حرکتي حتي در سر ناديا.

- با تو ام نانادي؟

- تا اونجايي که يادمه پسر مهندس راستين و شيرين جونه.

- و ربطش به تو؟

- هه. تازه يادت افتاده مامان؟

- با مامانت درست حرف بزن.

ناديا ناگهان عصبي اخماش رو در هم ميکشه و شيشه لاک رو روي ميز ميکوبه و با حرص و در حاليکه صداش رو کنترل ميکنه رو به پدر:

- مگه چي گفتم؟ چشاتون رو بستين بعد از من ميپرسين؟ شيرين جون ربطش رو فهميد شما هنوز نفهميدين؟

- شما بگو تا بفهميم.

- ميخوام باهاش ازدواج کنم.

بعد سرش رو زير ميندازه و به طرف پله هاي سالن ميره.

پريسا لحظه اي شوک زده و تقريبا لال شده تو مغزش سعي ميکنه حرفهاي ناديا رو حلاجي کنه.

ناديا پاش رو روي اولين پله ميگذاره که صداي فرياد ناگهاني پريسا ميخکوبش ميکنه:

- تو غلط ميکني. کي تا حالا انقدر خودسر شدين که خودتون برا خودتون ميبرين و ميدوزين؟ اونم با يکي که جاي باباته.

ناديا با عصبانيت به پشت بر ميگرده و خيز بر ميداره به سمت پريسا و پدر:

- غلط ميکنم يا نميکنم به خودم ربط داره.

سيلي ناگهاني پدر روي صورتش واقعيت تلخي رو به نمايش ميگذاره. با سماجت بغض در حال انفجارش رو قورت ميده و:

- چه بهتر که جاي بابام باشه. لا اقل برام پدري ميکنه. شيرين جونم مادري.

پريسا فرياد ميزنه:

- ببند دهنتو.

- من که بسته بودم. 22 ساله بسته ام. شما بازش کردين.

بعد سرش رو پايين ميندازه و از مقابلشون رد ميشه و توي ثانيه آخر نگاه نگران و پر غم آريانا لبخند غمگيني رو روي صورتش مينشونه که براي ثانيه اي نثار نگاه برادر ميکنه و درست زمانيکه شوري اشک روي لبخند رو ميپوشونه با دو از پله ها بالا ميره.

تازه پله ها رو تموم کرده که اينبار با فرياد دوباره پريسا بر سر آريانا پاهاش سست ميشه و کنار نرده ها آروم سر ميخوره و با اشک به حرفهاي پريسا گوش ميده

- شما هم بفرماييد ببينيم مريم خانوم کيه؟ نکنه شما هم يکي رو پيدا کردين براتون مادري کنه؟

آريانا اما با صدايي آروم و لحني کاملا جدي:

- مامان خيلي ديره. بذاريد بعدا مفصل حرف ميزنيم.

- گفتم مريم کيه؟

اينبار آريانا آروم زير لب زمزمه ميکنه:

- دختر مورد علاقه ام.

پريسا اينبار با لحني کمي آروم شده:

- و در مورد چه چيزش بايد مفصل صحبت کنيم؟

آريانا تصميم ميگيره تير آخر رو هم بزنه و حالا که جو خونه بعد از سالها سکوت صداي فريادي به خودش گرفته، از اين صدا کر بشن اهالي خونه. پس زمزمه ميکنه:

- مريم يه پسر داره ولي طلاق گرفته.

پريسا اينبار با فرياد و نگاهي به آتش کشيده شده به طرف آريانا که سر و گردني ازش بلند تر بود خيز بر ميداره و سيلي بعدي نصيب صورت آريانا ميشه و:

- هر دو تون گوشاتون رو خوب باز کنين. مگه من مرده باشم که شما دو تا از اين غلطاي اضافه بخواين بکنين و تو بخواي زن طلاق گرفته و بچه پس انداخته يکي ديگه رو بياري تو خراب شده من و اون يکي هم سن و سال باباش رو. فردا هم منتظرم ببينم کدوم بني بشري جرات داره پاشو از اين در بذاره بيرون.

رامين شونه هاي پريسا رو آروم ميگيره و نگاه تلخي نثار آريانا ميکنه.

پريسا زمزمه ميکنه:

- سرم داره ميترکه. يه قرص بده بهم.

آريانا با سري رو به پايين و قبل از پدر به سمت دستشويي ميدوه و ثانيه اي بعد با قرصي در دست و ليواني آب مقابل پريسا مي ايسته و زمزمه ميکنه:

- فکر ميکنم بهتر باشه چند وقتي همه مون رو حرفامون فکر کنيم و بعد بشينيم با هم حرف بزنيم. الان خيلي حالتون خوش نيست. من و ناديا صبح زود ميريم. ببخشيد مامان. ببخشيد بابا.

بعد مثل باد از مقابل نگاه ثابت پريسا و رامين رد و به طرف پله ها ميره و ثانيه اي بعد دستش رو آروم زير بقل ناديا ميندازه و در حاليکه اون رو به خودش ميفشاره آروم به سمت اتاق خواب ناديا حرکت ميکنند.

سه نفر اون شب تا خود صبح بيدار بودند. ناديا و آريانا و پيمان.

پيمان از ترس اتفاقات فردا و برخورد مريم و کمند. آريانا و ناديا از ترس فرداهاي پيش رو. از اين سکوت و آرامش قبل از طوفان.

ناديا تو بقل آريانا کز کرده بود و گاهي چرت کوتاهي براي چند لحظه از اين دنيا بي خبرش ميکرد و آريانا در حال فکر کردن و شايد پيدا کردن راهي براي مشکلات پيش رو. آريانا ميدونست که مشکلش به مراتب بدتر از ناديا ست. چراکه لا اقل ناديا و پيمان هم رو دوست داشتن و حاضر بودن براي با هم بودن هر کاري بکنند ولي مريمي که جواب سلامش رو هم به زور ميداد قطعا تاب ايستادن مقابل پريسا رو نداشت و شايد اصلا هيچوقت نمي تونست به چيزي که ميخواد برسه. براش خنده دار بود که دو ساله عاشق دختري شده بود که تنها گاه به گاه صداش رو از پشت تلفن و به فاصله کيلومتر ها دور از خودش شنيده بود. هميشه همون لحن جدي و تلخ تو صداش بود و جالب بود براش که دقيقا عاشق همين تلخي ها و سختي هاش شده بود. تنها دلخوشيش به اين بود که مريم لا اقل ايران نبوده و پريسا نميتونه دنبال پدر و مادري بره و يه جنجال هم از اين بابت براش درست کنه. قطعا تنها مشکل تو ذهنش اول مطمئن شدن از طلاق مريم، بعد راضي کردنش به ازدواج بود و بعد ميتونست قيد پدر و مادر رو بزنه. دلبستگي اي هيچوقت نداشت که حالا با زدنه قيدشون چيزي کم بياره.

ساعت پنج صبح رو نشون ميداد و ناديا کلافه و در حاليکه دستش رو به سرش گرفته بود، با چشمايي سرخ از اشکهاي ديشب هنوز روي تخت و تکيه داده به آريانا بود.

آريانا هم وضع بهتري نداشت. با تکون هاي ناديا سرش رو بر ميگردونه و چيزي شبيه لبخند به ناديا ميزنه و بعد آروم از روي تخت بلند و دستاش رو به طرف بالا ميکشه و کش و قوسي به خودش ميده و آروم به طرف روشويي حرکت ميکنه و تو آخرين لحظه به طرف ناديا بر ميگرده و:

سريع آماده شو و بي صدا بيا پايين. اگه سر و صدا نکنيم بيدار نميشن. زود بيا که پنج و نيم بايد دمه خونه عمو اينا باشيم.

ناديا در جواب تنها سرش رو تکون ميده و آريانا از مقابلش دور ميشه.

هر دو تو سکوت آماده ميشن و چند ديقه بعد از در بيرون و سوار لندکروز آريانا ميشن.

....

پيمان گيج و مستاصل همزمان با آريانا به منزل ماني ميرسه.

ناديا با ديدن پيمان کوچولو تو آغوش مريم ثانيه اي لبش پر خنده ميشه و با ذوق به سمت مريم و پيمان حرکت ميکنه که با کمال تعجب جاي کمند رو خالي ميبينه.

- سلام. پس کمند کو؟

پيمان نهايت تلاشش رو ميکنه تا همه چيز رو عادي نشون بده و بعد آروم رو به آريانا:

- ميشه شما برين دنبال کمند؟ ناديا تو هم بيا تو ماشين من.

بعد به سمت آريانا بر ميگرده و:

- يه سر بريم. بين راه ديگه واي نستيم. سه ساعته رسيديم. باشه؟

آريانا متعجب خيره ميشه به پيمان و :

- وايسا بينم. مگه اسيريه؟ در ضمن من و ماني يک کاره بريم در خونه کمندي که به زور چهار بار تا حالا ديديمش چي بگيم؟ خوب خودتون برين.

پيمان کلافه زمزمه ميکنه:

- نميشه. ميگم شما برين، برين ديگه.

- اي بابا. مسخره شو در آوردي. لا اقل بذا ناديا با ما بياد. دختره شايد خوشش نياد با ما دو تا نره خر تو يه ماشين بشينه.

- نميشه آقا جون. اونوقت من با مريم چيکار کنم؟

- خوب پس خودتون برين کمند رو هم بر دارين.

- اي بابا ميگم نميشه.

- تو چته صبحي. با يه من عسلم نميشه خوردت. انگار قرصه نميشه هم خوردي.

ناديا با خنده و ماسک بي خيالي که کم کم جاي فکر و خيال تو ذهنش رو گرفته:

- خوب اين که کاري نداره. اصلا همه مون با يه ماشين ميريم. کلي هم بهمون خوش ميگذره.

- نميشه ناديا. کلافه ام کردي. بيا بشين راه بيفتيم.

- اي بابا تو چرا انقدر بد اخلاقي. چرا نشه؟ 6 تا آدم بزرگيم با يه پيمان. شما سه تا بشينين جلو ما دخترا هم با پيمان ميشينيم عقب.

- نميشه آقا سه ساعت راهه. تو دهنه هم خفه ميشين.

- شما کاريت نباشه. ما خفه نميشيم.

اينبار آريانا با خنده رو به پيمان:

- آقا راست ميگه. با ماشينه من ميريم. جا دار ترم هست. نانادي بدو زنگ رو بزن ماني بياد راه بيفتيم.

بعد سريع به طرف ماشين پيمان حرکت ميکنه و در حاليکه تمام تلاشش رو براي يه برخورد عادي و به دور از هيجان و استرس با مريم ميکنه، در ماشين رو باز و:

- سلام خانوم سليماني. مشتاق ديدار.خوبيد انشالا؟

مريم با لبخندي محو و همون جديت هميشگي:

- سلام. ممنون جناب راد.

آريانا دستش رو جلو ميبره و پسر بچه معصومي که لبخندي توي خواب روي لبش خشک شده رو از مريم جدا و همزمان رو به مريم:

- قرار شده با ماشين من بريم که همه با هم باشيم. من پسر کوچولوتون رو ميبرم شما هم تشريف بياريد ماشينم همين پشته.

مريم دستش رو دراز ميکنه به طرف پيمان که حالا چشماش نيمه باز شده و:

- شما زحمت نکشيد. بدينش به من. خودم ميارمش.

آريانا لبخندي به روي مريم ميزنه و همزمان به راه مي افته و زير لب:

- چه زحمتي خانوم. اين حرفا چيه. شما وسايلتون رو بياريد.

پيمان کوچولو کمي توي آغوش آريانا جا به جا ميشه و نگاه متعجبش رو به آريانا ميدوزه و نگاهش با بغض به پشت سر بر ميگرده و به مريم خيره ميشه و دستاش رو دراز و به طرف مادر خم ميشه..

مريم لبخند آرومي به پيمان ميزنه و همزمان فاصله اش رو با آريانا کمتر و همونطور که کودک در آغوشه آريانا ست، دستش رو آروم در دست ميگيره و درست به فاصله چند نيم قدم از آريانا حرکت ميکنه.

پيمان از وضعيت بوجود اومده انگار که چيزي رو حس کرده باشه که تا به حال ازش محروم بوده ، خنده رو لبش عميق تر و با شيطنت، گاه گاه دست مريم رو ميکشه و به اين ترتيب فاصله بين آريانا و مريم رو کم ميکنه.

آريانا بوي عطر مريم و گرماي نزديکش رو حس ميکنه و نا خوداگاه از اين نزديکي لبخند روي لبش عميق تر و تمام فکر و خيال هاي تو ذهنش دود ميشه و ناخوداگاه با يه حرکت پيمان رو تو آغوشش کمي به بالا پرت ميکنه و پيمان دست مريم رو محکمتر ميگيره و جيغي پر خوشي ميزنه که مريم از اين حرکت ناگهاني آريانا تعادلش رو از دست ميده و ناخوداگاه به پشت پاي آريانا ميخوره و همزمان رنگش سرخ و تلاش ميکنه دستش رو از دست پيمان بيرون بياره که آريانا با لبخند، لحظه اي مکس ميکنه و به عقب بر ميگرده و نگاه گرمش رو مهمونه مريم ميکنه.

اما مريم بي توجه به حرکت آريانا سرش رو پايين ميندازه و با صدايي زمزمه مانند:

- ببخشيد. متاسفم.

آريانا لبخندش عميق تر ميشه و همزمان که در ماشينش رو باز ميکنه:

- مگه چي شده؟

مريم ترجيح ميده تنها سکوت کنه.

چند ديقه بعد همه سوار و به سمت خونه کمند حرکت ميکنند.

با توقف ماشين ناديا با لبخند دستي براي کمند تکون ميده و با خوشي در ماشين رو باز و به طرف کمند ميره.

کمند لبخند ملايمي تحويل ناديا ميده و به طرف ماشين حرکت ميکنه.

پيمان همه نگاه ميشه و به کمند چشم ميدوزه و کمند اما غافل از همه جا با لبخند در رو باز و کنار مريم جاي ميگيره و سلام آرومي به زن نا آشناي مقابلش ميکنه و بدون انتظار براي پاسخ مريم رو به بقيه هم سلام ميکنه و روي صندلي جاي ميگيره.

صداي زن به نظرش آشنا ميرسه. اما هر چقدر تلاش ميکنه تا چيزي به خاطر بياره به نتيجه اي نمي رسه و آروم جواب سلام دختر رو ميده که صداش تو احوال پرسي هاي بقيه اعضاي ماشين گم ميشه.

ناديا هم وارد ميشه و اين همزمان ميشه با صداي مريم که در تلاش براي بيرون کشيدنه پيمان کوچولو از پشت سرش و نشوندنش روي پاش براي باز شدن جا براي راحت تر نشستنه ناديا ست.

نگاه کمند با ديدن پسر بچه براي ثانيه اي قفل ميشه. پسر بچه چشم ميدوزه به کمند و کمند تو نگاهش چيز عجيبي ميبينه. زمان متوقف ميشه. نگاه کمند مات توي صورت پسرک ميچرخه که صداي مريم که پسرک رو وادار به نشستن ميکنه ضربه دوم رو ميزنه و آخرين ضربه رو لبخند بي غل و غش پسرک.

پيمان نفسش رو تو سينه حبس ميکنه و کمند نگاهش رو روي صورت پسرک.

ناديا بي خبر از همه جا پيمان رو از آغوش مريم بيرون ميکشه و رو به کمند:

- اين پيمانه. عشقه من.

کمند باز سکوت ميکنه و ناديا ادامه ميده:

- اينم مريم. تازه از فرانسه اومده و چند وقت ايرانه. گفتيم همه با هم بريم يه سفر شمال خوش بگذره.

اما کمند کر شده بود. يا شايد زمزمه هاي توي ذهنش انقدر بلند بود که نميتونست صداي ناديا رو بشنوه.

....

- همه کاراش رو کردم. داره ميره فرانسه.

- پس اون باباي بي همه چيزش چه غلطي ميکنه؟

- امير معلوم نيست کجا غيبش زده.

....

- پيمان تو مريم رو دوستش داشتي؟

- نميدونم. ولي هر چي بود عشق نبود. چون حالا طعم عاشق شدن رو چشيدم و مزه شو خوب ميدونم.

....

- يعني تو واقعا از مريم دلخور نيستي؟

- نه اونم بي تقصيره. تازه اون که از منم بد بخت تره. با يه بچه....

....

- کمند.... کمند کجايي بابا؟ هي هي؟

نگاه سرد و منقبض شده اش رو براي ثانيه اي به پيمان که حالا کاملا به پشت برگشته ميدوزه و بعد بي هيچ کلامي چشماش رو ميبنده و خودش رو بيشتر به ناديا ميچسبونه و از مريم فاصله ميگيره.

پيمان نفسش رو بيرون ميده که نيمه راه با نگاه خيس مريم به خودش ميخکوب ميشه. مريم ثانيه اي به پيمان چشم ميدوزه و بعد دستش رو دراز و پيمان رو از ناديا تقريبا به زور ميگيره و محکم به خودش ميچسبونه و بيشتر به در ميچسبه.

پيمان هق هق سر ميده از اين اجبار ناگهاني و کمند اخماش رو در هم ميکشه و مريم به زور اشکش رو لاي موهاي پيمان کوچولو پنهون ميکنه.

ماني از سکوت ناگهاني داخل ماشين سايه بون رو پايين ميده و براي ثانيه اي از آينه اون سه چهره پشت سر رو نگاه ميکنه. بعد با ضرب سايه بون رو بالا ميده و رو به ناديا:

- ناديا صبح کله سحره. همه خسته و خوابن هنوز. کم حرف بزن. يه چرت بخواب تا برا صبحانه يه جا نگه داريم.

ناديا کلام تو دهنش ميماسه. خيره به ماني ميمونه. انگار رو بروش همون استاد راد اخمو و جدي هميشگي نشسته. بدون هيچ نرمشي.

اينبار نگاهش رو به پيمان ميدوزه و رد نهايت توجه نگاه پيمان رو ميبينه که با يه گنگي عجيب گاهي تو صورت مريم و گاهي تو صورت کمند ميچرخه.

با حرص نفسش رو بلند بيرون ميده و توي صندلي فرو ميره و چشماش رو نيمه ميبنده. اما باز هم از اون سايه تيره باز زير مژه هاش چشم ميدوزه به پيمان و رد نگاهش.

با حرکت دست کوچولوي پيمان که توپي رو آروم به طرف ناديا ميخواد بگيره از هر فکر و خيالي بيرون و با لبخندي شيطاني آروم توپ رو ميگيره و بدين ترتيب بازي بي صداي پيمان و ناديا و سکوت خفه کننده داخل ماشين ادامه پيدا ميکنه.

با صداي خفه پيمان داخل گوش مريم، مريم به زور لبخندي به پسر کوچولوش ميزنه و زمزمه ميکنه:

- خودتو نگه دار. يه کم ديگه ميرسيم.

پيمان بغض کرده دوباره چيزي زمزمه ميکنه که اينبار کمند با اخمي در هم کشيده و نگاهي ثابت، ثانيه اي به پيمان کوچولو خيره ميشه و بعد بلند و بي هيچ حس نرمش و ملايمتي رو به آريانا:

- آقا آريانا يه جا نگه دارين. اين بچه دستشويي داره.

حتي ناديا هم تونست تلخي کلام کمند رو حس کنه و متعجب به کمند خيره شد و تو دلش کلنجار ميرفت که چرا کمند بايد يه چنين حسي به اين بچه داشته باشه. به بچه اي که با ديدن اون چشما و قيافه جذابي که قطعا فقط از زيبايي مادر به ارث نگرفته بود، با اون لپ هاي تپل و خنده هاي شيرين، دل هر کسي رو ميتونست راحت ببره.

ناديا با توقف ماشين و براي اينکه اون جو سرد داخل ماشين رو کم کنه، با خنده رو به پيمان:

- اوف. خوب شد تو دستشويي داشتي که اينا وايسن.

بعد صداش رو زمزمه مانند و خندان ميکنه و تقريبا تو گوش پيمان:

- مال منم ديگه داشت ميريخت.

پيمان خنده بلند و سرخوشي سر ميده و رو به ناديا با لحني کودکانه و دست و پا شکسته:

- پس زود بري. جيش ماما دوا.

مريم و ناديا همزمان درها رو باز و از در بيرون ميرن.

صداي آريانا نيمه راه متوقفشون ميکنه:

- حالا که وايساديم همين جا صبحانه ميخوريم. تو اون کافه وسطي ميريم. شما هم زود بياين.

آريانا و ماني از در بيرون ميرن و پيمان چشم ميدوزه به کمند که انگار قصد تکون خوردن نداره. کمي اين پا اون پا ميکنه و در نهايت زمزمه ميکنه:

- کمند؟ کمند جان؟

- ميل ندارم. شما بفرماييد من نشستم.

- کمند ببين...

حرفش رو قطع ميکنه و:

- گفتم ميل ندارم. برو پايين ميخوام تنها باشم.

- کمند به خدا من بي تقصيرم. من هر....

- نميخوام صداتو بشنوم. برو پايين پيمان. نذار حرمت کسي شکسته شه. برو پايين.

پيمان مستاصل به کمند خيره ميشه و ماني از فاصله اي نه چندان دور برق نگاه پر خشم و پر تنفر کمند رو تشخيص ميده. همون نگاهي که تو اون يکي دو ساعت کم رو صورت مريم و پيمان کوچولو نچرخيده بود. نميتونه حدسي بزنه ولي ميبينه بايد جو رو لا اقل فعلا کمي آروم نگه داره. دلش نميخواست اين سفر يه خاطره تلخ بشه. مخصوصا براي آريانا که با يه دنيا عشق اومده بود و دلش نميخواست اون برق اشکي که خودش تو نگاه مريم ديده بود رو آريانا هم ببينه.

آروم جلو ميره و با دستايي که داخل جيبش کرده رو بروي صندلي عقب مي ايسته و رو به کمند:

- کمند خانوم افتخار نميدين؟ الان چاي رو ميارن. از دهن بيفته خوراکي نيست ها.

- ممنون جناب راد. شما بفرماييد من ميل ندارم.

- مگه ميشه خانوم؟ همه با هم پا شديم. چطور من دارم از گشنگي هلاک ميشم اونوقت شما ميل ندارين؟

پيمان بدو ببين اين زن آينده ات کجا مونده. يهو غافل بشي ازش بايد خيس مشغول آب بازيش رو جمع کني ها. پا هم که پيدا کرده.... برو شما. من و کمند خانوم هم الان ميايم.

پيمان کمي تعلل ميکنه و بعد با نگاه پر اطمينان ماني عقب گرد ميکنه و از ماشين دور ميشه.

- کمند خانوم پا شدين؟

- گفتم که ميل ندارم.

- ببينيد من نميدونم اينجا چه خبره که شما رو دنده چپ افتادين و سر دعوا دارين، مريم خانوم اشکش رو لا موهاي پسرش قايم ميکنه و پيمان اينجور شرمنده و سر به زير شده. به من هم ربط نداره اصلا که بخوام فضولي کنم ولي دلم نميخواد اين سفر زهر بشه برا همه مون. پس بهتره هر کدورتي داريد بذاريد تو خلوت خودتون سه تا حلش کنيد. الان جاي تصويه حساب نيست. حالام پاشين بريم سر صبحانه.

کمند براي ثانيه اي انگار لحظه ها رو گم کرده باشه با اخم چشم ميدوزه به ماني و تقريبا داد ميزنه:

- ميشه دست از سرم برداري و بري پي کارت؟

ماني هم اخم هاش رو در هم ميکشه و با عصبانيت و لحني سرد و نگاهي سرد تر:

- بچه دو ساله نيستي که برا من صدات رو سرت بندازي خانوم. گفتم نميخوام گند بزنين به اين سفر پس تا لحنم عوض نشده خودت پاشو بيا.

- من گند نزنم به اين سفر؟

من؟ برو بپرس ببين کي گند زده به 7 سال زندگي من و حالام با توله اش پاشده اومده آينه دق من بشه به اون بگو گند نزنه به سفرت شازده.

- فکر ميکردم عفت کلامتون ستودني باشه با چند برخوردي که باهاتون داشتم پس نذاريد نگاهم عوض بشه. فراموش ميکنم حرفاتون رو.

بعد دستش رو به طرف کمند دراز ميکنه و تقريبا با زور اون رو از ماشين پياده و به طرف رستوران ميبره.

- ولم کن. نميخوام بشينم لقمه گذاشتن تو دهنه اون آينه دق حروم زاده رو تماشا کنم و لبخند بزنم.

رنگ نگاه ماني ناگهان وحشي ميشه. ايست ميکنه و تو صورت کمند خيره ميشه و زمزمه ميکنه:

- حقت بود يه سيلي جانانه نوش جون کني ولي غريبه تر از اونم که مهمونت کنم پس دهنت رو ببند و لال شو. حلال زاده يا حروم زاده بودن اون بچه نه به من ربط داره نه به جنابالي و نه حتي به اون طفل معصوم. به خطاي دو تا گوساله اي ربط داره که بازم من و توي بيرون گود نشسته نميدونيم قبل گه کاريشون قبلت قبلنايي گفتن يا نه. هر چند خدا از دل آدما بيشتر خبر داره و ننشسته به اين دو کلمه گوش تيز کنه که گفتن يا نگفتن که اون طفل معصوم حلال بشه يا حروم. مهم اينجاست.

دستش رو محکم تو سينه اش ميکوبه و دوباره رو به کمند:

- اون موقع که اين گه رو ميخوردن اگه تو اينجا حسي به هم داشتن و فقط يه هوس نبوده کافيه برا حلال بودن اون بچه. حتي حلال تر از شير مادر.

تا ته صبحانه ات هم چشم نداشتي اون طفل معصوم رو ببيني روت رو بکن طرف يکي ديگه. خودت تنت ميخواره اون بچه رو ديد بزني ننداز گردن کسي. انقدر جنم داشته باش که لا اقل تو دلت اعتراف کني که دلت ميره که دست اون بچه رو تو دستت بگيري. نگات رو تو چشماش بدوزي. ديگه ام تمومش کن.

نگاه خسته و درمونده اش رو به ماني ميدوزه و قطره اشک مزاحم رو از چشمش پس ميزنه و:

- ميدوني اشکال کار چيه؟ اينه که ما ها دست به بالا منبر رفتنمون خيلي خوبه. شعار دادن تو خونمونه. مثل آب خوردن.بي فکر. فکر نکن منظورم جسارت به تنها شما ست. نه. به خودمم هست. به هزاران آدم ديگه ام که همه شون مثل من و تو هستن هم هست.

يه روزي دقيقا هفت سال پيش يکي ازم پرسيد يعني تو واقعا از دست مريم دلخور نيستي؟ آخه اين مريم مقدسي که الان داري ميبيني يه روزي نامزد مني که داشتم يه ماه ديگه باهاش ازدواج ميکردم رو ازم گرفت. اون موقع ها چيز ديگه اي بود. صداش انقدر نرم بود که منه نديده رو هم جذب ميکرد تا چه برسه به امثال امير يا حتي.... بگذريم.

اون موقع به اون آدم با قاطعيت تمام ميدووني چه جوابي دادم؟ همين شعاراي تو رو دادم. که تقصير مريم نبوده. امير مقصر بوده. بيچاره مريم چه گناهي کرده. تازه اون که وضعش از منم بدتره با يه بچه تو دامنش.

اما آقا ماني منم داشتم شعار ميدادم. خودم اون روز نفهميدم دارم يه مشت شعار خند ه دار ميدم که اگه فهميده بودم شايد کار هيچوقت به اين جا ها نرسيده بود.

اما امروز وقتي واقعيت با پررنگي و سماجت تو چشمم اومد تازه فهميدم يه عمر داشتم شعار ميدادم. که حرف تو همين سينه اي که تو روش ميکوبي و دم از عشق ميزني چه خنجري داره بهم ميزنه.

از من که گذشت. ولي من بعد هيچوقت شعار نده. اگه روزي نامردي زنت رو از چنگت در آورد و با پستي ترد شدي اونوقت حق داري بياي تو اين گود بشيني و اگه شعاري از دهنت در اومد بدي.

- ولي قبول کن در شان تويي که اون موقعي که ميتونستي بي چاک و دهن بري تو شکم عالم و آدم ولي نرفتي، نيست که الان بخواي تمام اون حرمت و خانومي خودت رو با چهار تا کلمه زير سوال ببري. فکر ميکني اگه فرياد بزني که اين زن چي کاره بوده يا اين بچه حلاله يا حرومه چيزي عوض ميشه؟ فکر ميکني حتي يه نفر بر ميگرده نگات کنه؟ فکر ميکني چي ميگن؟ نود درصد مردهاش ميگن حتما يه کاري کرده که ولش کرده بوده نامزدش. اون ده درصده مونده هم ميگن عرضه نداشته شوهرش رو نگه داره.

زنا چي ميگن؟ هيچي برات اشک تمساح ميريزن و بعد بدو ميرن ميچسبن به شوهراشون که مبادا از راه به در شون کني. يا بد تر از اون با ترحم نگات ميکنن و زير لب ميگن بيچاره شانس نداشته. با اين بر و رو اينم عاقبتش.

حالا اگه تو دنبال اين چيزايي برگرد تو ماشين و به کارت ادامه بده. ميتونم راهنماييتم کنم که تير نگاهت رو کي باشه. خواستي انتقام بگيري زير پاي آريانا بشين. برو تو گوشش تموم اين خيانت ها رو بگو تا اونم کم کم عشقش به اين زن نيست و نابود بشه. تا يه پدر رو از بچه اي که شايد الان مال تو بود بگيري. از بچه اي که بالا بري پايين بياي يه روزي همه زندگيت بوده. اونوقت بشين و دلت مثلا آروم شه و لبخند بزن.

اما اگه تو کمندي با همون غرور و استحکام حالا اينبار به خودت و تو دلت شعارات رو بده. خودتو مجاب کن و باهاش کنار بيا. ولي يه چيز رو بدون اونم اينکه من از بيرون گود نشستم تماشا کنم و حالا دهن وا کنم و به تو اين حرفها رو بزنم. کسي از دل آدما خبر نداره. تو نميدوني اين تو چي ميگذره. شايد منم تمام اين لحظه ها رو تجربه کرده باشم. ميدونم سخته. ميدونم کشنده ست ولي ميشه ساده رد بشي. ميشه چشمات رو ببندي و نبيني که چي شد. ميشه همه رو غريبه ببيني. غريبه هايي که تازه بهشون رسيدي و فرصت داري بشناسيشون. شايد آدماي زشت ديروزي امروز قشنگ باشن. نذار اون آدم قشنگ ديروزي ديو زشت امروزي بشه. تو حيفي برا ديو قصه بودن.

حالا ببينم گشنه نيستي؟

بعد ماني کمي به عقب ميچرخه تا صورت کمند رو که با فاصله چند قدم از خودش در حال قدم زدنه ببينه که با صداي قدم هاي تند و پر شتابي که ناگهاني از پشت کمند ميدوه لحظه اي گيج تنها نگاه ميکنه. نگاه نگرانش رو به پشت سر و مسير فرار ناديا ميدوزه و با قدمهايي سريع کمند رو رد ميکنه و دنبال ناديا ميدوه.

ناديا رو کنار ماشين ميبينه با نگاهي يخ زده و پر درد. دستش رو به طرف ناديا دراز ميکنه که ناديا تو بقلش ميخزه و اشک آروم آروم از روي گونه اش جاري ميشه و همزمان:

- ماني همش تقصير من بود. منه احمق. پيمان خودش رو کشت که نيايم اين سفر ولي من لج کردم. حتي حاضر نشدم ازش دليل مخالفتش رو بپرسم. من گند زدم به همه چيز. گند زدم به اين مسافرت کوفتي.

- شيش. آروم باش فسقلي. اتفاقيه که افتاده. ديگه الان وقت اين کارا نيست. بايد همه حرفايي که گوش وايسادي فراموش کني فضول خانوم و همون نادياي هميشگي باشي. باشه؟

- نه. نه ماني. نمي تونم. نه. کي ميتونه باور کنه مريم همچين آدمي بوده؟ نه.

ماني ناگهان جدي ميشه و سر ناديا رو بالا ميگيره و تو چشماش چشم ميدوزه و :

- تو حق نداري در مورد کسي قضاوت کني. تو هيچي نميدوني. منم هيچي نميدونم. پس ما حق نداريم فکر هاي بد کنيم. فهميدي ناديا؟ ديگه نميخوام اين حرفها رو ازت بشنوم. تا وقتي واقعيت ماجرا رو نفهميدي حق نداري حرفي بزني. باشه؟

- ميرم به آريانا ميگم بر گرديم.

- تو اين کار رو نميکني.

- چرا؟ که داداشم با چنين آدمي ازدواج کنه؟

- چه جور آدمي؟ مگه تو بدي اي ديدي توش؟ جز نجابت و خانومي چيزي ديدي که اين حرف رو ميزني؟

- ولي حالا که ميدونم چه جور آدميه. اون. اون نامزد يکي ديگه رو از چنگش در آورده. اون.

- وايسا وايسا. همين جا وايسا ببينم. مگه تو عين همين کار رو نکردي؟

- من؟؟؟؟ من ؟؟؟؟؟؟ حالت خوبه؟

- آره. اون موقع که پيمان نامي رو با کمند نامي ميديدي. اون موقع که کمندي رو ميديدي که دست پيمان دور بازوش حلقه بود، اون موقع که پيماني ميديدي که برا کمند هر کاري ميکرد.... من که باورم اين بود که کمند نامزدشه. تو رو نميدونم. صادقانه بگو. تو اينطور فکر نميکردي؟ ها؟

- خوب.... خوب اون فرق ميکرد . ديدي که نبود.

- تو از کجا ميدوني که اون موقع مريم هم مثل تو فکر نميکرده؟ ها؟ تو خودتو به در و ديوار زدي تا پيمان رو به دست بياري. مطمئنم حتي برا کمند هم تو دلت کم نقشه نکشيده بودي. حالا چي شد که به مريم نامي رسيدي همه چيز قانونش عوض شد؟

- اما اون... اون.... کمند همين الان داشت ميگفت اون بچه... اون ح...

- هيچي نگو ناديا. دهنت رو کثيف نکن. من و تو هيچي نميدونيم پس حق نداريم قضاوتي کنيم. حتي کمند هم چيزي نميدونه. اين تنها چيزيه که فقط دو نفر در موردش ميدونن، يکي مريم و يکي امير نامي که من و تو نه پاي حرفشون نشستيم نه چيز زيادي ازشون ميدونيم. پس نذار فکرت مسموم شه. دلم نميخواد تو ذهنت قضاوت بيجا کني. تو ناديايي. خون ما راد ها تو رگ هات جريان داره و ما ها تو خونمون بي حرمتي نيست.

بعد لبخند خسته اي به روي ناديا ميزنه و زمزمه ميکنه:

- اين آخونده ميخواد از بالا منبر بياد پايين بره صبحانه بخوره. بابا دهنش کف کرد. اجازه ميفرماييد؟

ناديا لبخند غمگيني ميزنه و با ماني هم قدم ميشه و آروم ادامه ميده:

- دلم نميخواد آريانا عاشق مريم بشه.

- مريم دختر خوبيه. پيمان يه بابا ميخواد. آريانا خودش بايد تصميم بگيره پس چيزي رو بهش ديکته نکن.

- اگه مريم بهش کلک بزنه. اگه واقعيت رو نگه؟

- اين مريمي که من دارم ميبينم اهل اين نارو زدن ها نيست. خيالت راحت.

جو خونه سرد بود و سنگين و تک چراغ آباژور توي هال نشون ميداد که بر خلاف هميشه خونه خالي نيست.

نميدونست بايد بره سمت هال يا بي توجه راه پله ها رو بگيره و بره بالا. تو دو به شک هست که با صداي سرد پريسا بين هال و پله ها ميخکوب ميشه.

- به به. رسيدن به خير. اون يکيتون کجا تشريف دارن؟

لحن سرد پريسا ناخوداگاه ترس رو مهمون پاهاش ميکنه. تو کمتر از چند ثانيه سرماي بدي رو نوک انگشتاي دستش حس ميکنه. کوله سفريش خود به خود از دستش پايين مي افته و با صدايي آروم زير لب تنها زمزمه ميکنه:

- سلام. زود اومدين خونه. اتفاقي افتاده.

پريسا با همون لحن جدي رو به ناديا ميکنه و همونطور که کتابي تو دست گرفته و روي مبل نشسته، سرش رو ثانيه اي بالا ميگيره و پاش رو روي پاش ميندازه و با لبخندي سخت رو به ناديا:

- زودتر دوش بگير. شب مهمون داريم. ساعت 8.5 آماده باش.

بعد بي توجه به نگاه پرسشگر ناديا موبايلش رو از کنار دستش بر ميداره و شماره اي رو ميگيره.

ناديا هنوز همون جا ايستاده و تنها پريسا رو نگاه ميکنه و با ترس سوال هاي جور واجوري که تو ذهنش ميان رو پس ميزنه تا مبادا از دهنش بيرون بيان.

انگار تلفن وصل ميشه که صداي پريسا دوباره ميپيچه و ثانيه اي بعد از لحن مادر، مخاطب رو به جا مياره.

- به به. احوال آقا؟ کجا تشريف دارين انشالا؟

- ساعت سه و نيمه. تا 8.5 خونه اي. مهمون داريم. خونواده مهندس پايدار. و بايد تو خونه باشي. فهميدي؟

دهنش باز ميمونه و اشک تو چشماش حلقه ميزنه و تنها چشم ميدوزه به پريسا و با نگاه ازش ميپرسه چرا؟

اما پريسا حتي به خودش زحمت توضيح دادن رو هم نميده. سرش رو توي کتابش ميکنه و در همون حال ناديا رو مخاطب قرار ميده

- مثکه نشنيدي چي گفتم. زودتر برو يه دوش بگير و حاضر شو. در ضمن کت دامن شيري رنگت رو بپوش.

ناديا پوزخند عميقي رو لبش ميشينه و قدمي به پريسا نزديک ميشه و

- شوخيتون گرفته. نه؟

- بعد اينهمه سال مادرت رو نشناختي که اهل شوخي نيست؟ با من بحث نکن برو حاضر شو و بهتره رو حرفم حرفي نياري.

دهن باز نکرده صداي هانيه زني که هفته اي يه بار ميومد و دستي به خونه ميکشيد ساکتش ميکنه

- پريسا خانوم کدوم سرويس غذا خوري رو در بيارم؟

پريسا از روي مبل بلند ميشه و به طرف هانيه ميره و نگاهش به ناديا پايان هر بحث و حرفي رو نشون ميده.

ناديا با قدمهاي لرزان دستش رو به نرده هاي چوبي ميگيره و آروم به طرف بالا و اتاقش ميره.

هنوز در اتاق رو نبسته صداي پريسا شوک بعدي رو هم بهش وارد ميکنه. کنار در اتاق ميشينه و با نگاهي زوم شده و فکري پر تنها به حرفهاي پريسا گوش ميکنه

- سلام شيرين جون. احوال شما؟ خوبيد انشالا. آقا پيام آقا پيمان خوبن انشالا؟

دوباره ثانيه اي سکوت و باز

- غرض از مزاحمت اينکه شب شهلا اينا شام ميان اينجا.گفتم جمعه اي شما هم اگه برنامه اي ندارين خونه نشينين پاشين بياين دور هم باشيم.

- به پيمان جان هم بگو حتما بياد. خيلي وقته نديديمش. دلمون براش تنگ شده بابا.

- نه بابا اين حرفا چيه. کاري نکردم که. يه دو تا استکان برنجمون رو بيشتر کرديم ديگه.

ديگه چيزي نميشنوه. از روي زمين بلند ميشه و يه راست ميره تو حموم و ثانيه اي بعد زير دوش مي ايسته و به اشک اجازه ميده که آروم آروم راه خودش رو باز کنه و خودش توي وان تو خودش مچاله ميشه و با خودش زمزمه ميکنه

- بايد حدس ميزدم. اگر اين کار رو نميکرد مامان نبود.

شايد يعد از يه ساعت از حموم مياد بيرون و با حوله روي تخت ميشينه و چشم ميدوزه به صفحه چشمک زن موبايل.

دستش به طرفش ميره اما باز پس ميکشه. به ثانيه نکشيده صداي موبايل سکوت تلخ اتاق رو ميشکنه. تنها چشم ميدوزه به صفحه و اسم پيمان. ثانيه اي بعد تلفن قطع ميشه و باز چشمک ميزنه.

دستش رو بالاخره جلو ميبره و پيام ها رو باز ميکنه

- سلام خانوم خانوما. کجايي که مامان پريسا دلش برا دامادش تنگ شده.

تنها پوزخند ميزنه و پيام بعدي رو باز ميکنه

- ناديا چرا جواب نميدي؟ خوشحال نيستي؟

زير لب زمزمه ميکنه دارم از خوشحالي بال بال ميزنم و پيام بعدي رو باز ميکنه

- ناديا خوبي؟ چيزي شده? از من دلخوري؟ چرا نه جواب زنگ هام رو ميدي نه تلفنم رو؟

حوصله خوندن پيام هاي بعدي رو نداره. قسمت ارسال پيام رو باز ميکنه و تنها مينويسه

- امشب نيا و نپرس چرا.

به ثانيه نکشيده گوشي زنگ ميخوره اما فقط نگاهش ميکنه و ثانيه اي بعد پيام جديد

- منظورت چيه؟ چرا اينجوري ميکني؟ هوس بازي کردي؟ ميفهمي چي ميگي؟ چرا نبايد بيام. مگه ما همينو نميخواستيم؟

به ثانيه نکشيده اس ام اس بعدي ميرسه

- آها حالا فهميدم عروس خانوم داره ناز ميکنه. هي روزگار. ميبيني حال ما رو. شب منتظرم باش با کت شلوار کروات. فقط لباست چه رنگيه ست کنم؟

اشک روي گونه اش سرازير ميشه و تنها تلفن رو زير بالشت ميذاره و ميره سمت کمد لباسش و درست مثل بچگي هاش که مامان ازش ميخواست حاضر شه تا جايي که دوست نداره بره، خودش رو ته کمد و بين لباس هاي شب بلند مخفي ميکنه و آروم در کمد رو از داخل ميبنده و سرش رو توي لباساش فرو ميکنه و صداهاي توي گوشش کم کم بلند و بلند تر ميشه.

- اه ميگن همه رو برق ميگيره ما رو چراغ نفتي حکايت همينه.

- خجالت بکش نانادي. از خداتم باشه.

- اگه نباشه کي رو بايد ببينم؟

- همه براش سر و دست ميشکنند. ميدوني چند نفر منتظر يه اشاره اش بودن؟

- ولم کن مامان. من از آدماي لنگه اين متنفرم. از دماغ فيل افتاد? ته استکاني.

- تو اگه جاش بودي که خدا رو هم بنده نبودي. لياقت داشته باش نگهش داري.

- مامان من همش 18 سالمه ها. هنوز دهنم بو شير ميده ها. ها کنم ببيني؟

- اشکان از هر نظر بهترين گزينه ست. هم خونواده اش سطح بالان هم از نظر مادي و فرهنگي به ما ميخورن هم وجهه خودش يه چيز ديگه ست. هم آقا ست. هم همه چي تموم. کم کسي نيست خصوصا با اين تزي که داده. ديگه چي ميخواي؟

- ولمون کن بابا. همچين ميگه تز هر کي ندونه فکر ميکنه راه درمان سرطان رو پيدا کرده. چهار تا فرمول چيده دنبال هم يه دارو درست کرده حالا رو چهار تا جک و جونور يه نيمچه جوابي داده ديگه فکر کرده خبريه.

- گربه دستش به گوشت نميرسه ميگه پيف پيف.

- آره چه گوشت مرغوبيم هست. با اون عينک ته استکاني و قيافه شکل کتابش. من حوصله اين مراسم شر و ور رو ندارم. بگين يکي ديگه رو برا همراهي کردنش تو مراسمه جاييزه پلنگ صورتي پيدا کنه. دلتون خوشه به قران.

با حرص سرش رو چند بار تکون ميده و سعي ميکنه افکار مزاحم رو از سرش بيرون کنه. اما دوباره صدايي بلند ميشه.

- واقعا بهت تبريک ميگم نانادي جان. ميدونم خيلي زحمت کشيدي براي چنين رتبه اي. بهت افتخار ميکنم.

تصوير در حال دندون قروچه کردن خودش يه بار ديگه جلو چشمش مياد و دوباره همون حرف رو تو ذهنش تکرار ميکنه

ميخوام صد سال سيا تو بهم افتخار نکني. مرتيکه مزخرف حال به هم زن.

- فکر نميکردم انقدر بيکار باشين که بياين مهموني و اينجور وقت تلف کردن ها.

- برا هر مهموني اي وقت ندارم ولي براي تو هميشه وقت دارم. اگه نمي اومدم هيچوقت خودم رو نمي بخشيدم.

اين بار عصبي افکارش رو پس ميزنه و حالت صورتش نفرت درونش رو نشون ميده.

نفس کم مياره و به سختي فضايي بين لباس ها باز ميکنه و سرش رو به ته کمد و خنکي ديوار نزديک تر ميکنه که همون صداي مزخرف دوباره بلند ميشه

- ناديا من دوست دارم. همش دارم روز شماري ميکنم کي درست تموم شه که

دندوناش روي هم به قرچ قرچ ميفته. درست مثل همون روز و به ثانيه نکشيده با ياداوري پوزخند روي لبش به اشکان و جواب دندون شکنش خنده جايگزين دندون قروچه اش ميشه. خنده اي که به ثانيه نکشيده با اشکش قاطي ميشه. اما با سماجت دوباره همون جمله ها رو تو ذهنش تکرار ميکنه

- برو بابا جون. خدا روزيت رو يه جا ديگه بده. مثکه اين کشفيات پي در پي ات رو مغزت هم اثر گذاشته اشکان.

صداي هق هقش کم کم بلند و بلند تر ميشه و زير لب زمزمه ميکنه

نه مامان. نه. جنازمم نميذارم رو دوش اون احمق بذاري. نه.....

دوباره صداي تلفن سکوت اتاق رو ميشکنه. اما اينبار اين صدا فقط صداي زنگ آريانا ست.

با يه خيز از توي کمد بيرون مياد و به سمت تخت ميدوه و زير لب دعا ميکنه که قطع نشه تا رسيدنش.

بالاخره تلفن رو بر ميداره و صداي آريانا تو اونهمه استرس و گيجي بهش آرامشي ناگهاني ميده و لبخندي هر چند کمرنگ رو روي لبهاش مينشونه.

تلفن به دست و تو سکوت دوباره به طرف کمدش ميره و ثانيه اي بعد تو پناهگاه تنهايي هاش سنگر ميگيره و صداي آريانا بعد از يه سکوت متقابل بالاخره با لبخندي نرم که حتي از پشت تلفن هم ميتونه ببينه و حسش کنه بلند ميشه

- نانادي خوبي خانوم خانوما؟ نبينم اين خواهر بلبل زبونم بي زبون شده.

با بغض تنها زمزمه ميکنه سلام.

- ببينم نکنه رفتي ته چاه که صدات در نمياد. ها؟

- پس کي مياي؟

- نانادي باز رفتي ته کمد؟ بابا نفست گرفت. بيا بيرون بينم.

حالا ديگه اشک ميريخت و تو صداش التماس موج ميزد. شايد تنها کلامي که از زبونش بيرون ميومد همين بود که مدام تکرار کنه کي مياي.... کي مياي....

- اي بابا. بسه ديگه. مگه سوزنت گير کرده که هي ميگي کي مياي؟

- خوب کي مياي.

اينبار آريانا خنده اش ميگيره و اون نگاه لجباز ناديا جلوي چشمش پر رنگ ميشه. شايد عمر لبخند به ثانيه هم نميکشه اما همين براي هر دو کافيه. بالاخره آريانا دهن باز ميکنه و ناديا ناچار تنها شنونده ميشه

- ببين نانادي الان واقعا نميتونم بيام. ميدونم الان بايد اونجا باشم. ميدونم هيچوقت کسي رو جز خودمون برا دلداري هم نداشتيم. ميدونم و درکت ميکنم. چون هميشه همونقدر که من ميتونم تو رو آروم کنم تو هم ميتوني من رو آروم کني. پس باور کن منم الان تو رو کم دارم ولي واقعا داغونم. الان تو شرايطي نيستم که بتونم اين بازي رو هم بيام تماشا کنم.

- بازي؟ يعني واقعا فکر ميکني مامان اهل بازيه؟ اگه نياي منم از اين اتاق بيرون نميرم.

- چرا نانادي. تو ميري. مثل هميشه. مامان هيچوقت نتونسته ما رو شکست بده. هميشه ما برنده بوديم. اينبار هم ما برنده ايم. چون ما ياد گرفتيم چطور يه تنه با رقيب در بيفتيم. تو نانادي اي. خودت رو دست کم نگير. تو همون دختري هستي که وقتي بهت ميگفت بايد لباس شب بپوشي با يه جين پاره پاره و تاپ ميرفتي و نميتونست حتي يک کلمه بهت حرف بزنه. تو همون نانادي اي که اشکان جلوت چاره اي جز لال شدن نداره. تو همون نانادي اي که نگاهت ميتونه هر پايي رو سست کنه. تو هموني که تاب زور شنيدن نداره و نميشنوه.

نانادي باور کن که اين فقط يه بازيه. هيچکس نميتونه براي زندگي تو تصميم بگيره جز خودت. اگه تو اين بازي ببازي تا ته خط باختي. پس ازت جز برد انتظاري ندارم.

اگه پيمان مرد زندگيته نذار بشکننش که امشب فقط ميخوان بشکننش. امشب ميخوان جلو چشمت عشقت رو مال يکي ديگه بخونن. مبادا يه ثانيه به پيمان شک کني که عشق واقعي اولين شرطش اعتماده. امشب اگر ببازي پيمان رو خودت از خودت گرفتي . نانادي بايد ياد بگيري کم کم که بدون من بجنگي. من هميشه باهات نيستم تا حقت رو بگيرم. خودت بايد بگيريش. ولي بدون هميشه مثل کوه پشتت وايسادم. پس حتي اگه کنارت نبودم هم بدون که پشتت ايستادم و کافيه سرت رو بر گردوني.

ميتوني بهم ثابت کني؟

چيزي تو وجود ناديا سرکشي ميکنه. قدرت دوباره همه وجودش رو در بر ميگيره و لبخند روي لبش ميشينه. انگار تازه يادش مي افته که کي هست. که چطور تو تمام اين سالها در مقابل حرف زور و بي منطق وايساده و در نهايت برنده شده.

در کمد رو باز ميکنه و با قدم هاي محکم بيرون مياد و روبروي آينه مي ايسته و با صدايي پر قدرت

- خيلي کار دارم آريانا. بايد حاضر شم. مرسي دوستت دارم.

- اي شيطون. بدو. فقط يهو فشار مامان رو زير صفر نبري ها. برو فدات شم. خوش بگذره.

- حتما ميگذره. باي باي.

ساعت 9 شب رو نشون ميداد و سر و صدايي که از طبقه پايين مي اومد نشون ميداد که مهمونها اومدن.

ناديا با لبخندي روي صورتش براي بار آخر خودش رو توي آينه نگاه ميکنه. آرايش بي نقصش با موهاي فر رها شده دورش نگاه اون جنگل سبز رو وحشي تر کرده بود.

نگاهش پايين تر روي لباسش خيره ميمونه و خنده پر صداش رو به زور خفه ميکنه و پشت به آينه دمپايي هاي لا انگشتي سرمه اي سفيدش رو پاش ميکنه و از در اتاف بيرون و به سمت طبقه پايين ميره.

.....

پيمان به بوي عطر ناديا سر بر ميگردونه و روي صورت ناديا خيره ميمونه. لبخندش عميق تر ميشه. اين بار جذابيت ناديا و لباسش صد برابر تو چشمش مياد. همون نادياي بي قيد و رها و راحت و دوست داشتني.

نگاهش رو با لذت روي سارافن جين ناديا ميدوزه و ياد دختر بچه هاي سرتق مامانا مي افته.

نگاه پريسا روي ناديا ثابت ميمونه و پيمان با ديدن چشماي غرق شيطنت و لجباز ناديا به پريسا، لبخندش عميق تر ميشه.

جدال بين نگاه پريسا و ناديا با هم تا رسيدن ناديا به پايين پله ها و رسيدنش توي سالن ادامه پيدا ميکنه.

با ورودش به سالن لبخند پيروزمندانه اي روي صورت پريسا ميزنه و بي خيال از کنار زمزمه هاي عصبي مادر در مورد لباس و دمپاييش رد ميشه و مستقيم از مقابل اشکان که روي پا بلند شده بود رد ميشه و پريسا و رامين رو هم رد ميکنه و مقابل شيرين و شهلا مي ايسته و به سمت شيرين جون ميره و با لبخند بهش سلام ميکنه و روش رو ميبوسه و بعد با پيمان سلام عليکي صميمي و کمي طولاني ميکنه و بعد دوباره به سمت شهلا بر ميگرده و تنها دستش رو دراز ميکنه و سلام ميکنه. شهلا کمي فاصله رو کم ميکنه تا گونه اش رو ببوسه که ناديا خودش رو به نفهمي ميزنه و رو ميکنه به طرف پيام پدر پيمان و دستش رو دراز ميکنه و سلام عليک گرمي ميکنه. از مقابل بقيه خيلي سرد و با نوک انگشت دست ميده و رد ميشه. در آخر به طرف اشکان کمي نزديک ميشه و تنها سرش رو کمي خم ميکنه و سلام ميکنه و لبخندي پيروز به پريسا ميزنه و دوباره راه اومده رو بر ميگرده و خودش رو کنار شيرين جون جا ميده و به اين ترتيب درست کنار پيمان قرار ميگيره.

پيمان سرش رو کمي نزديک ميکنه و آروم زير گوش ناديا زمزمه ميکنه:

- غلط نکنم يه کاري کردي که پريسا جون به خونت تشنه شده. خودت بگو چه آتيشي سوزوندي باز؟

ناديا مخصوصا با صدايي کمي بلند تر از معمول ميحنده و بعد چشم ميدوزه به پيمان و سرش رو مخصوصا کمي به صورت پيمان نزديک ميکنه و زير لب:

- من؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ اصلا به من مياد اين کارا؟ ولش کن. ميخواست تو خونه خودمون مثه دلقکا با کت دامن مثه مهموناي صد سال يه بار بيام و سيخ بشينم. برا همين خون خونش رو داره ميخوره. تازه تو بايد خوشت بياد که اومده ديگه... نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شهلا رو به ناديا شروع به حرف زدن ميکنه و ناديا اجبارا سرش رو به طرفش بر ميگردونه

- مثکه ناديا جون با آقا پيمان خيلي جورن. عجيبه با اين اختلاف سني و طرز فکر.

پريسا بدون اينکه به ناديا مهلتي براي بل گرفتن بده ادامه حرف شهلا رو ميگيره و:

- شهلا من هميشه گفتم پيمان جان و ناديا دو روي سکه اند. اصلا زمين تا آسمون با هم فرق دارن. ناديا شوخ و سر زنده و پر انرژيه. درست بر عکس پيمان. ناديا مثل بچه پيمان ميمونه.

ناديا حرصي و عصبي اخماش رو تو هم ميکشه و دهن باز ميکنه که پريسا مهلت نميده.

- واقعا انتخاب پيمان جان بي نقص و حرفه شهلا. کمند رو که يادته؟ دختر سارا.

- آره آره. ماشالا چقدر هم به هم ميان. کمند هم خانومه. هم لباس پوشيدنش هم راه رفتن و حرکات و رفتاراش کپي پيمان جانه. خيلي به هم مياين پيمان جان. واقعا انتخابت بي نظيره.

اينبار پيمان هم عصبي و گر گرفته انگار که روي ميخ نشسته باشه براي ثانيه اي چشم ميدوزه به ناديا.

حالا اون جنگل هميشه سبز طوفاني شده. با نگاه سعي ميکنه ناديا رو آروم کنه و رو به شهلا و پريسا نگاهش رو ميگردونه و:

- فکر ميکنم اشتباهي شده. کمند فقط يه دوست خانوادگيه. نه انتخاب من.

اينبار شيرين که تازه معني تمام اين حرفها رو درک کرده رو به پريسا:

- پريسا اصولا آدمها هميشه نقطه مقابلشون رو انتخاب ميکنن. وقتي دو نفر کاملا شبيه هم باشن تو زندگي مشکلات سر راهشون خيلي زياده. بعد هم سن دختر و پسر وقتي به هم خيلي نزديک باشه بدتره. هر دو انتظار دارن طرف مقابل کوتاه بياد و اين خيلي وقت ها مشکل ساز ميشه.

پريسا رو به شيرين و با لحني قاطع:

- ولي شيرين من و رامين هيچکدوم اختلاف سن زياد رو نميتونيم بپذيريم. برامون قابل درک نيست.

ناديا حرصي بين حرفشون ميپره و رو به پريسا:

- ولي مامان وقتي دو نفر به هم علاقه داشته باشن همه اين بحث ها فقط حرفه.

اين بار اشکان خودش رو وسط بحث ميندازه و رو به ناديا:

- ولي به نظر من کاملا حق با پريسا جونه. عشق و اين حرفا کشکه. چهار روز که بگذره و زن و مرد برا هم عادي بشن اين اختلاف سني تازه خودش رو نشون ميده. مثلا راه دوري نريم فرض کن خود تو دلت ميخواد بري سينما، پارک، شهر بازي يا مثلا آهان يادمه عاشقه مسابقه دو رو جدول بودي.... ميخواي رو جدول راه بري اون وقت فرض کن با يکي دو برابر سن خودت ازدواج کرده باشي. کدوم اين کارا رو حاضر بکنه؟ مثلا فکر کردي ميذاره تو از رو جدول راه بري که هر کي هم ديد بگه بچه شو نگا چه با نمکه. يا مثلا فکر کردي باهات مياد شهر بازي سوار قطار وحشت ميشه که جيغ بکشه. تصورش هم خنده داره.

ناديا با حرص رو به اشکان ميکنه و با پوزخند:

- نه که مثلا جنابالي همسن و سال من اهل اين کارا هستين. حاضرم شرط ببندم تا حالا يه بارم نرفتي شهر بازي. يا يه بارم از رو جدول کنار خيابون حتي راه هم نرفتي چه برسه به مسابقه دو گذاشتن. اما همين آقا پيماني که اينجور اتو کشيده و با کت شلوار داري ميبينيش رو جدول کنار خيابون با من مسابقه دو داده.

پريسا عصبي برق پيروزي رو تو چشماي ناديا ميخونه و وسط حرفش ميپره:

- اونم برانکه گفته بچه اي دلت خوش بشه. وگرنه تو تازه وقت عروسک بازيته ولي آقا پيمان نهايت تا يکي دو سال ديگه بايد بچه دار بشه که حوصله بازي کردن و انگ و ونگ بچه شو داشته باشه لا اقل وگرنه يه هفت هشت سال ديگه که حالا شايد تو يه کم بزرگ بشي و وقت ازدواج و بچه دار شدنت بشه حاضرم شرط ببندم بچه ات رو يه روز ببري خونه آقا پيمان به يه ساعت نکشيده ميخواد بگه جمع کنين برين خونه تون کلافه ام کرد انگ و ونگ بجه تون. البته حقم داره ها. والا تو سن 45 6 سالگي کدوم مردي حوصله بچه داره که پيمان جان دوميش باشه.

راستي شيرين تا دير نشده براش دست بالا کنين ديگه کمند هم فکر کنم 31 2 رو داشته باشه. دير ميشه برا بچه دار شدنش ها.

پيمان عصبي از روي مبل بلند ميشه و به طرف دستشويي ميره و ناديابا وحشت ثانيه اي به پيمان و ثانيه اي به شيرين چشم ميدوزه.

شيرين با لبخند و اعتماد به نفس کامل رو به پريسا

- پيمان که گفت پريسا جان. کمند فقط يه دوست خانوادگيه. پيمان انتخابش رو چند ماهي هست کرده و ايشالا به وقتش برا صحبت کردن هم ميريم.

ناديا ناگهان از درون نفسش آروم ميشه و لبخند کمرنگي روي صورتش ميشينه و سرش رو به مسير روبرو و جاييکه ثانيه اي قبل پيمان از ديد خارج شده ميدوزه و چشم انتظار برگشت پيمان ميشه.

چند ديقه اي سکوت بر قرار ميشه و بعد پريسا که پيمان رو با صورتي خيس و نگاهي کلافه در حال وارد شدن دوباره به پذيرايي ميبينه مهره بعدي رو حرکت ميده و اينبار با لبخند رو به اشکان ميکنه و:

- خوب اشکان مامان و روي کلمه مامان تاکيد ميکنه و :

- دارويي که ساخته بودي به کجا رسيد. به توليد رسيده؟

ناديا چشم ميدوزه به پريسا و با پوزخند حرف پريسا رو قطع ميکنه و

- اي بابا مامان جان اون دارو که رو چهار تا جک و جونور آزمايش شده بود که تازه يه سه تاييشم مرده بودن. آخه کدوم ديوانه اي حاضره با ديدن چنين نتيجه اي موش آزمايشگاهي اين بشه.

تو هم دلت خوشه ها اشکان. بابا برو يه داروخونه بخر وايسا پشت ميز دوات رو بفروش ديگه. بدبخت مردم چه گناهي کردن.

اينبار اشکان و پريسا و شهلا حرص ميخورن و ناديا با بدجنسي ميخنده. چون ميدونه اين پروژه هنوز به جايي نرسيده و داره هنوز هم رو جک و جونور آزمايش ميشه.

پريسا اما کوتاه نمي ياد و رو به شهلا:

- واي شهلا به خدا هميشه تو خونه ما حرف اشکانه. واقعا از اول ميدونسته دنبال چيه و تو اين سن که به اينجا رسيده ببين يه چند سال ديگه چي ميشه.

ناديا هم دخترمه ولي رشته حقوق کجا داروسازي کجا. آينده اين رشته کجا اون کجا. هر کسي نميتونه داروسازي قبول بشه. تازه مثلا نادياي من از در دانشگاه که تو رفت ديگه نخونه هم تا آخرش ميره. تازه نهايتش فکر کردي چيه؟ ميشه مثه آقا پيمان ديگه. صبح بره دانشگاه با بچه هاي مردم سر و کله بزنه و نون بخور و نمير معلمي بخوره يا ديگه نهايتا با عرضه اش ميشه باز پيمان جان که يه پروانه اي بگيره و هر روز زن و شوهرا بيان تو دفترش شاخ و شونه بکشن که چيه ميخوايم طلاقمون رو بگيري برامون.

اينبار پيمان واقعا از کوره در ميره و دهن باز ميکنه و با لحني به زور آروم نگه داشته:

- پريسا جون وکلاي دسته اِنُم ميرن پرونده طلاق و خانواده قبول ميکنن. اگر منظورتون به منه که بايد بگم من دو تا کار حقوقي تو دو تا شرکت بازرگاني قبول کردم که هر کدوم ماهي حداقل ده ميليون برام مياره که تازه فقط نظارت کنم و سالي دو تا سه تا پرونده کاريشون رو انجام بدم. بعدمن ميرم دوره شش ماهه تو خارج از کشور سالي يه بار استاد کار گروه ميشم بر ميگردم اينجا تا کمر برام دولا راست ميشن. من اگه ميرم تو دانشگاه تدريس ميکنم براي پولش نيست براي وجهه کاريشه. . فکر ميکنم گاهي اين برداشت هاي غلط ما ناشي از عدم اطلاع کافي در مورد يه رشته باشه. البته به شما خرده نميگيرم چون واقعا آشنايي چنداني با اين رشته ندارين. ولي قطعا زمانيکه ناديا جان درسش تموم بشه و بخواد ادامه تحصيل بده و کار رو شروع کنه شما هم بيشتر مطلع ميشيد در مورد اين رشته و حوزه کاري و غيره اش.

ناديا با خنده رو به پريسا:

واي مامان تازه بزرگترين مزيت رشته ما اينه که با جک و جونور و آزمايشگاه و اين چيزا سر و کار نداريم. بوي مواد شيميايي دائم تو مغزمون نيست. يا مشغول دارو پيدا کردن از رو نسخه هاي خرچنگ غورباغه اين دکترا و تو کيسه ريختن دوا برا مردم نيستيم. شغلمون کلاس داره. با کت شلوار و عطر و ادوکلن ميريم اينور اون ور. سر و کارمونم با ويروس و ميکروب نيست که يه خط در ميون مريض باشيم.

پريسا اينبار واقعا کم مياره و با حرص از روي مبل بلند ميشه و

- ببخشيد من برم يه سر به غذاها بزنم که کم کم شام بخوريم.

شهلا هم سريع از روي مبل بلند ميشه و شيرين زير لب و آروم رو به پيمان:

- کارت غلط بود. ازت انتظار بيشتري داشتم. اين طرز برخورد يه استاد دانشگاه که لقب دکتر رو با خودش يدک ميکشه و ادعاي سوادش ميشه نبود حالا هر چقدر هم که دلخور بودي نبايد به کسي که جاي مادرته حتي به زبون بي زبوني بگي تو نميفهمي.

بعد آروم از روي مبل بلند ميشه و رو به ناديا هم زير لب زمزمه ميکنه:

- احترام اشکان و رشته اش رو نگه دار. اگه کسي از تو و رشته ات ايراد گرفت تو يکي ديگه رو به تلافي نکوب. فکر ميکردم انقدر بزرگ شدي که برا زندگيت خودت بتوني تصميم بگيري پس رفتاري از خودت نشون نده که هم من و هم ديگران باور کنن که هنوز تو دنياي لج و لجبازي هاي کودکانه اي.

بعد آروم به سمت آشپزخونه ميره و پيمان و ناديا و کمي دورتر اشکان رو با هم تنها ميگذاره.

ساعتها از رفتن مهمونا گذشته بود و ناديا عصبي صداش رو سرش انداخته بود و با پريسا بحث ميکرد و رامين هم بي خيال و به بهانه خستگي رفته بود تو اتاق که بخوابه.

- مامان حرف آخرمه اگه فکر کردي با اين کارا من کوتاه ميام يا مجاب ميشم يا قيد پيمان رو ميزنم فکر خنده داريه. من پيمان رو دوست دارم. برامم اصلا اهميتي نداره که چند سال از من بزرگتره يا هر چيزه ديگه اي. پس باهاش کنار بياين. چون انتخاب من اينه.

- چه غلطا. هر چي بزرگتر ميشين زبونتون دراز تر ميشه. اون از داداشت اينم از تو. حرف آخر منم اينه که من و بابات مخالف صد در صد اين ازدواجيم. اگه بي رضايت ما ميخواي ازدواج کني به سلامت ولي رفتي پشت سرت رو هم نگاه نکن. شب به خير.

پريسا پله ها رو بالا ميره و از مقابل ديد ناديا کم کم بيرون ميره اما ناديا با اشکايي که حالا آروم آروم روي صورتش سرازير شدن همون جا روي مبل ولو ميشه و چشم ميدوزه به نقطه اي روي سقف و به تمام سالهاي بچگي و نوجووني و حالا جوونيش فکر ميکنه.

....

روزها انقدر سريع گذشته بودن که باورش هم براي همه سخت بود. ناديا درگير درس بود و کلاس هاي آمادگي ارشدي که به پيشنهاد پيمان ثبت نام کرده بود. آريانا خودش رو درگير کار کرده بود و انگار قيد ازدواج رو به کل زده بود. ماني و کمند حالا رفت و آمدشون بيشتر شده بود و البته تنها دو تا دوست بودن و بيشتر ماني شنونده بود و کمند هر زمان دلش گرفته بود بهترين فرد براي آرامشش ماني بود.

پيمان درگير از يه طرف کار روزمره خودش بود و از طرف ديگه کمک به ناديا براي آماده شدن براي کنکور. ساعتها وقت ميگذاشت تا سوالاي ناديا رو جواب بده و آخر هفته ها گاهي يه ساعتي وقت پيدا ميکردن تا به دور از هر فکري برن بيرون و ساعتي با هم خوش باشن.

6 ماهي از اون مهموني ميگذشت و پيمان با ناديا قرار گذاشته بود که اگر ناديا فوق قبول بشه بالاخره بياد و با پريسا خودش صحبت کنه و ازش اجازه بگيره تا براي خواستگاري ناديا بيان.

بابک هنوز هم بهترين دوست ناديا و سارا بود و حالا گاه گداري زمزمه هايي از زبون سارا و بابک ميشنيد که ميتونست تنها نشونه علاقه شون به هم باشه. علاقه اي که هنور بابک يا فرصت رو براي بيانش مناسب نميديد يا قدرت ابرازش به سارا رو نداشت.

.....

- اي بابا دختر خوب دو ديقه آروم بگير. نهايتا قبول نميشي ديگه. اينهمه بالا پايين پريدنت ديگه چيه؟

- واي آريانا دارم ديوونه ميشم. اگه قبول نشم بايد يه ساله ديگه دوباره بشينم و تو سر خودم بزنم تا قبول بشم. تازه پيمانم با مامان حرف نميزنه.

- آها پس دردت رو بگو بابا. ميگم از تو اين خر خوني ها بعيد بود نگو شرط و شروط گذاشتن براتون آقاتون.

- مرگ. خيلي نا مردي آريانا. به خودت بخند.

- برو فدات شم. برو بخواب. جوابا اومد من نگاه ميکنم ميام بهت ميگم.

- برو بابا. دلت خوشه. خواب کجا بود. فکر کردي اصلا خوابم ميبره الان.

.....

خودش رو تو اتاق حبس کرده بود و در رو روي هيچکس باز نميکرد. شايد تلفنش بيشتر از 40 تا ميس کال و اس ام اس از طرف پيمان گرفته بود اما حتي دستش رو هم به طرفش دراز نکرده بود.

هنوز هم گاه گاهي صداي آريانا و ماني از پشت در ميومد اما ناديا حاضر نبود يک کلمه هم حرف بزنه. فقط صداي هق هقش بود که سکوت اتاق رو ميشکست.

- نانادي. خواهر گلم آخه مگه آسمون به زمين اومده که اينجور زار ميزني. به درک که قبول نشدي اصلا. اه. بس کن ديگه. جون آريانا اين در رو باز کن. بابا نفست بريد انقدر زار زدي.

- اي بابا ناديا کوتاه بيا ديگه. به جون ماني در رو باز نکني ميشکنمش ها.

ناديا با تمام ناراحتي با حرف ماني و تصور ماني در حال شکستن در خنده اش ميگيره. خنده اي که بين هق هق هاش کاملا مشخص ميشه.

ماني با خنده پيروزي دوباره به در نزديکتر ميشه و :

- خنديدي خنديدي. باز کن در رو. بسه ديگه. بابا اصلا گور پيمان کرده. خودم ميام ميگيرمت اونم تا کجاش بسوزه. ازت هيچ مدرکي هم نميخوام. تو فقط بخور و بخواب و حال کن.

-جنابالي خيلي بيجا ميکني نگاه چپ به زن من بکني.

ماني ناگهان به عقب بر ميگرده و متعجب به پيمان نگاه ميکنه و

- تو ...تو اينجا چيکار ميکني. از ديوار پريدي؟

- نخير با اجازه تون از در اومدم.

ماني با خنده اي موذي صداش رو کمي پايين مياره و رو به پيمان

- باز شما چشم پريسا جون رو دور ديدين.

- جنابالي هم که مثکه چشم من رو دور ديدين.

صداي هق هقش رو به زور خفه ميکنه و گوشش رو به در ميچسبونه تا مبادا حتي يک کلمه رو هم از دست بده.

ماني با خنده سرش رو به در نزديک ميکنه و ناگهاني با صداي بلندي

- آهاي فضول خانوم صدا يار به گوشت رسيد گريه يادت رفت؟ يا فضولي و گوش وايسادن امون نداد؟ برا ما که در رو باز نکردي بيا برا شاخ شمداد باز کن بلکه چشمش تو رو ببينه ما رو نفله نکنه.

بابا قربونت چرا اينجوري نگا ميکني. من غلط بکنم چشم به ناموس شما داشته باشم. اصلا مگه مغز خر خوردم که بيام اين زبون نفهم رو بگيرم. آقا مال خودتون.

- از خداتم باشه. حالام به سلامت. پاشو برو ميخوام با زنم تنها باشم.

- بابا کوتاه بيا تو ام ها. زنم زنم.... هر وقت بهت دادنش بيا برا ما شاخ و شونه بکش.

ثانيه اي بعد دوباره سکوت برقرار ميشه و هق هق ناديا تو اتاق ميپيچه.

- ناديا حانوم؟ گلم؟ در رو باز کن فدات شم.

ناديا تنها سکوت ميکنه و هق هقش بلند تر ميشه.

- ناديا خانوم. قشنگم. باز کن ديگه. دلم برات تنگ شده. برا نگات، صدات. باز کن ديگه. آخه مگه چي شده که اينجور گريه ميکني. قبول نشدي که نشدي. فداي سرت. من که ميدونم تو همه سعي ات رو کردي. برا من مهم فقط همين بود که به خاطر من نشستي اين کتابا رو خوندي. باز کن فدات شم.

در رو بي هيچ حرفي باز ميکنه و خودش دوباره روي زمين و درست پشت در کز ميکنه.

پيمان آروم در رو باز ميکنه که در نيمه گير ميکنه و ميفهمه ناديا پشتش نشسته. آروم پاشو ميذاره تو اتاق. هنوز در رو نبسته صداي پاشنه هاي کفشي روي سنگفرش طبقه پايين ميپيچه. پا سست ميکنه که پريسا از پيچ پله رد ميشه و ثانيه اي بعد با صورتي به اخم نشسته روبروي پيمان مي ايسته.

پيمان ثانيه اي بهش چشم ميدوزه و با نگاه التماسش ميکنه.

پريسا ثانيه اي نگاهش رو به پيمان ميدوزه و با حرص در اتاق خوابش رو باز ميکنه و بعد محکم در رو ميبنده و پيمان سرش رو پايين ميندازه و وارد اتاق ميشه.

در رو همونجور نيمه باز ميگذاره و پشت در روبروي ناديا روي دو زانو ميشينه و سر ناديا رو آروم بلند ميکنه و خيره به چشماش چند ثانيه نگاه ميکنه. انگار ميخواد حرفاي نگفته زيادي رو با همون نگاه به ناديا بزنه.

ناديا گريه اش بلند تر ميشه و دست پيمان رو پس ميزنه و دوباره سرش رو توي زانوهاش فرو ميکنه که صداي زمزمه پيمان هق هقش رو به سکوت تبديل ميکنه

- ناديا؟ قشنگم؟ جون پيمان گريه نکن. ديوونه ميشم به خدا. طاقت ديدن اشکاتو ندارم. آسمون که به زمين نيومده. به خدا من قصدم از گذاشتن اون شرط و شروط فقط اين بود که ببينم انقدر دوسم داري که حاضر بشي کسل کننده ترين کار تو زندگيت رو به خاطرم بکني يا نه.

باور کن ناديا. وگرنه مگه ميشه براي رسيدن به تو شرط گذاشت؟ مگه عقلم کمه؟ آخه تو چه فکري کردي فدات شم. مني که يه روز صدات رو نشنوم ديوونه ميشم مگه عقل از سرم پريده که برا خواستگاري کردن تو برات شرط بذارم.

شايد باورت نشه ولي انقدر از من سري که تو اين چند ماه بارها فکر کردم که شايد فقط بهم عادت کردي. شايد انقدر عاشقم نباشي. آخه من چيزي ندارم در مقابل تو. يه مردي که به قول مامانت ديگه پير شده. مني که از شور و سرزندگي تو زندگي ميگيرم. مني که تو نباشي ميشم يکي مثل آريانا يا ماني. سرد و بي حوصله. اگه ميخندم تو باعثشي. اگه پا به پات ميدوم تو بهم قدرتش رو ميدي. برا همين ميخواستم باور کنم که تو هم عاشقمي. کم چيزي نبود برام ناديا. با همه وجودم دوستت دارم انقدر که حاضر نيستم حتي يه ثانيه پشيموني و غم رو تو نگات ببينم. بايد ميفهميدم که واقعا انتخابت منم. با همه ايرادام. با همه کج خلقي ها و اخم و تخم هام.

راه ديگه اي جز اين برا فهميدنش نداشتم. وگرنه چه اهميتي داره که تو مدرک فوق داشته باشي يا نداشته باشي. کنکور قبول بشي يا نشي.

اينا يه چيزاي کاملا شخصي هست. چيزايي که تو خودت بايد در موردشون تصميم بگيري و ببيني ميخوايشون يا نه. من کي باشم که بخوام مجبورت کنم. اونم به چيزي که اصلا بهش اعتقادي نداري.

دوباره سر ناديا رو بالا ميگيره و آروم بوسه اي روي چشماش ميزنه و با دست اشکاش رو پاک ميکنه و با لبخندي دوباره چشم ميدوزه به ناديا

- حاضرم جونم رو بدم تا هميشه رو لبات خنده و تو چشمات يه دنيا شور و شيطنت ببينم. نميخوام ديگه گريه کني. اين تنها خواهشمه.

- حالا همه بهم ميخندن. ميگن عرضه نداشت قبول شه. به شيرين جون چي بگم؟

پيمان ناگهان رنگ نگاهش پر از خشم ميشه و با لحني محکم رو به ناديا و در حاليکه بازوهاش رو تو دست ميگيره، آروم زمزمه ميکنه

- اين خصوصي ترين مسئله زندگي توست. چيزي که حتي منم اجازه اظهار نظر در موردش رو ندارم چه برسه به ديگران. همه بيجا ميکنن حرفي بزنن. به مامان من هم ربطي نداره اين مسئله و مطمئن باش حرفي هم نميزنه. دلم نميخواد راجبش ديگه حرفي بزنيم يا بهش فکر کني. همين جا همين لحظه همه چيز رو فراموش کن.

بعد با لبخند کنار ناديا روي زمين ميشينه و ادامه ميده

- فعلا يه فکري کن ببين چطوري از جلو پريسا جون رد شه اين شوهر آينده ات که پريسا جون سر از تنش جدا نکنه.

ناديا ناگهان اخم عميقي روي صورتش ميشينه و رو به پيمان

- مگه اومده؟

- از شانس منه بيچاره اوهوم. اين خانوم گل هم که هر چي زنگ زديم و پيغام براش فرستاديم جوابمون رو نداد. اين دل ديوونه ام که منتظر يه بهانه تا بدو بدو بياد اين وري. اينم آخر عاقبتمون.

ناديا ناگهان همه چيز رو فراموش ميکنه. دوباره اون خنده و شيطنت تو نگاهش رنگ ميگيره و از جا بلند ميشه و دست پيمان رو ميگيره و

- هيچوقت به عشقم شک نکن. تو اولين و آخرين کسي هستي که اينجا پا گذاشتي پس مطمئن باش تا تهش باهاتم. بيا پشت من پسر گلم. خودم هواتو دارم.

پيمان با خنده دست ميندازه پشت دو طرف کمر ناديا و ناديا با خنده زمزمه ميکنه

- پاي? قطار بازي هستي؟

پيمان خنده سرخوش و بلندي سر ميده و ناديا هم در پاسخ خنده اي بلند ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه

- من ميگم دو دو تو بگو چي چي.

با خنده از در اتاق بيرون ميان که ماني سر پله ها سر و کله اش پيدا ميشه و با خنده و بلند رو به ناديا و پيمان

- ميبينم که طرف مهره مار داره و صدا خنده تون تا هفت تا خونه اونور ترم مياد. اي خاک تو سر شوهر نديدت که تا گفت مياد ميگيرتت نيشت وا شد.

پيمان با خنده و در حاليکه دستش رو کمي بيشتر دور کمر ناديا فشار ميده

- دنيا رو هم بگردم لنگه اش رو پيدا نميکنم. من نيشم باز شده که ناديا خانوم قبولم داره.

صداي پريسا دست پيمان رو شل ميکنه و خنده رو لب ناديا رو بي حالت ميکنه و ماني رو متعجب

- دختر من بي کس و کار نيست که خودش تنهايي بخواد کسي رو قبول کنه يا نکنه.

پيمان ثانيه اي تو ذهنش ناخوداگاه ناديا و پريسا رو با هم مقايسه ميکنه و به اين نتيجه ميرسه که قطعا ناديا اين سرسختي ها و نگاه وحشي و لجاجت هاش رو از پريسا به ارث برده. پس با لبخند و انگار داره با ناديا حرف ميزنه تا مجابش کنه رو به پريسا سرش رو بلند ميکنه و چشم ميدوزه به چشماش و محکم

- اون که صد البته پريسا جون. من همچين جسارتي نميکنم. ولي همه تلاشم رو برا بدست آوردن ناديا خانوم ميکنم. چون نميتونم ازش بگذرم. ميدونم خيلي کمتر از ناديا هستم ولي اين دل اين چيزا سرش نميشه. اميدوارم شما هم باهام راه بياين. هر امتحاني باشه ميدم تا بهتون ثابت کنم که ميتونم دخترتون رو خوشبخت کنم. به قول خودتون انقدر سنم بالا هست که رو احساسات نوجووني و خامي و سرگرمي عاشق نشده باشم. اميدوارم بهم اين فرصت رو بدين.

پريسا کوتاه مياد و پيمان لبخند ميزنه. نادياي بزرگ مجاب شده. شک نداشت که برنده ست.

- ميتونيد شام با ما باشيد. ولي اين به اين معنا نيست که قبولتون کردم. چون هنوز هم معتقدم براي ناديا مورداي خيلي بهتر از شما هست. ولي در خونه ام هميشه به روي مهمون باز بوده و ادب حکم ميکنه وقت شام کسي گشنه از خونه ام بيرون نره.

- برام افتخار کنار شما و دختر گلتون حتي يه ليوان آب بخورم.

- در ضمن سعي کنيد رفتارتون با سنتون تطبيق داشته باشه.

پيمان لبخندي به روي ناديا ميزنه و بعد نگاهش رو به پريسا ميدوزه و

- اين يه مورد رو متاسفم. يه ثانيه خنده ناديا به کل برداشت آدمها از رفتارم و احيانا تمسخرش مي ارزه. با ناديا که هستم سن و سالم يادم ميره.

پريسا عصبي از کنارشون ميگذره و تنها زير لب زمزمه ميکنه سر ميز منتظرتونيم.

ناديا با خنده از کنار پيمان رد ميشه و روي هره کنار نرده ميشينه و سر ميخوره تا پايين پله ها و پيمان با وحشت چشماش رو ميبنده تا اين حرکت کودکانه و پر خطر ناديا رو نبينه.

- هي هي.... رسيدم پايين ترسو. چشماتو وا کن.

آريانا ثانيه اي به ناديا نگاه ميکنه و دوباره همون جواب تکراري

- نه ناديا افتضاحه.

- واي آريانا خفه ام کردي. اصلا نخواستم کمکت رو. برو دست شما درد نکنه. من خودم يه لباس پيدا ميکنم بپوشم.

- نه به جان تو نميشه. تو که سليقه نداري. ور ميداري يه دونه از اون تاپ شلواراي پاره پوره تو ميپوشي رو دستمون ميموني. بذار کارم رو بکنم بلکه بندازيمت بيخ ريش اين پسره و خلاص شيم از دستت.

- خيلي پر رويي. ميگم ها من خواهرتم نه اون. تازه پيمان همه جوره من رو دوست داره محض اطلاعت کشته مردمه.

- اي بابا دختر خوب اون که فقط حرفه. باور نکن بابا. من روزي به هزار نفر ميگم عاشقتم مگه گرفتمشون يکيشون رو تا حالا؟ بذا کارمو کنم. بچرخ بينم.

- برو بابا خل و چل.

- ادب مدبم که تعطيله. خجالت بکش من جاي باباتم.

ناديا ديگه کم مياره و ميشينه رو زمين و فقط ميخنده. امروز خوشحاله رو ابرا سير ميکنه. پيمان داره مياد خواستگاريش. دلش شور جواب مامان و اخم و تخمش رو ميزنه ولي هر چي که هست لااقل يه قدم جلو رفتن و پريسا گذاشته بيان خواستگاري. مطمئنه پيمان از پس مامان بر مياد.

آريانا با خنده کنار ناديا روي زمين ميشينه و چشم ميدوزه به ناديا و زمزمه ميکنه

- چه زود گذشت نانادي. چقدر زود بزرگ شديم. کي باورش ميشه اون دختر کوچولو با موهاي جنگلي گره گره فرفري انقدر بزرگ شده که حالا ميخواد ازدواج کنه.

- يادته شب به شب دو ساعت باهات کلنجار ميرفتم تا بذاري موهاتو شونه کنم؟ هميشه هم به نصف نرسيده ميزدي زير گريه که تو مخصوصا همه حرصت رو سر موهام خالي ميکني و دردم مياري. اوف گاهي ديوونه ميشدم بس که واس خاطر شونه کردن موهاي جنگلي خودت بايد دو ساعت قربون صدقه ات ميرفتم.

- حالا تابلو نکن آريانا ولي هنوزم که هنوزم عزا ميگيرم سر مو شونه کردن و با ژل سر و تهش رو هم ميارم جاي شونه کردن.

- ميگم چرا بيشتر وقتا عين اين جنگل فرار کرده هايي نگو اي اي اي.... نانادي تنها آرزوم خوشبختي تو ست. ميدونم پيمان انقدر دوستت داره که نميذاره آب تو دلت تکون بخوره. دلم براش ميسوزه. شايد اگه من قرار بود اينهمه نيش و کنايه هاي پريسا رو بشنوم تا حالا ده دفعه قيد اين ازدواج رو زده بودم. ولي به مامان هم حق ميدم. تو خيلي چيزا رو نميدوني.

ناديا خنده رو لبش کمرنگ ميشه و به تبسمي شيرين جاش رو ميده و آروم ضربه اي به بازوي آريانا ميزنه و با شيطنت

- خيله خوب بابا فهميديم ماماني هستي نميخواد قصه ببافي.

- نه نانادي جدي ميگم. من مامان رو درک ميکنم و دليل مخالفتش رو خوب ميدونم.

- خوب به منم بگو شايد مجاب شدم.

- نه تو رو مجاب نميکنه. آخه تو هم تو يه دندگي لنگه ماماني. تا خودت تجربه نکني زير بار حرف هيشکي نميري. ولي مامان يه چيز رو نميدونه اونم تفاوت پيمان با چيزي که تو ذهنشه.

- اوف بابا مرموز. کشتي ما رو. بي خيال بريم پارک ملت؟

- ها؟؟؟؟؟؟؟ الان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ خوبي تو؟؟؟؟؟ شب خواستگار ميخواد برات بياد اونوقت ميخواي بري پارک؟ بابا هر کي بود الان تو آرايشگاه و کمد لباس و شامپو نرم کننده و عطر و کرم پودر داشت ميچرخيد اونوقت تو.

- جون نانادي.

- لابد هم ميخواي بري غلت بخوري؟ کوتا بيا بچه جون. ديگه بزرگ شدي.

- چه ربطي داره. واي نميدوني چه حالي ميده که. وقتي از اون بالاي تپه رو اونهمه چمن غلت ميزني و مياي پايين يه حس آزادي عجيبي همه وجودت رو ميگيره. نفس ميکشي. زندگي يعني همين. چرا بايد مثل اينهمه آدم خسته کننده باشم. چرا بايد کارايي که لذتي برام نداره بکنم؟ الان دلم ميخواد فکرم از اينهمه کلنجار و دلهره آزاد بشه. خوب فکر منم اينجوري آزاد ميشه.

- خوش به حالت نانادي. نميدوني بعضي وقتا چقدر بهت حسودي ميکنم.

خوب، خيلي ديگه هندونه زير بغلت گذاشتم فسقلي. پاشو اين بلوز شلوار رو امتحان کن که به تو پيرهن و کت دامن و اين قرتي بازي ها نيومده. بدتر بچه مردم گيج ميشه.

- هه هه. خوشم مياد زود خر فهم ميشي. مامان چه حرصي بخوره. جين بپوشم؟

- کوتا بيا تو ام ديگه. اون شلوار سفيده رو بپوش با.... با.... بذار بينم.... آها اين بلوز سبزه عاليه. با رنگ چشماتم ست ميشه.

ثانيه اي ناديا توي کمد پنهون ميشه و بعد از کلي سر و صدا و در و تخته کوبيدن با بلوز شلوار انتخابي آريانا به تن بيرون مياد و ژستي مدل مانند براي آريانا ميگيره و

- چطوره؟ داري حال ميکني مدل به اين خدايي ميبيني. نه؟؟؟؟؟؟؟

- اه نه نانادي. افتضاحه با اين رنگ پوستت. اه. آخه پوست به اون سفيدي چطور دلت مياد اين گند رو بزني بهش. من جاي پيمان باشم فرداي عروسي سولار و استخر و آفتاب گرفتن رو ممنوع ميکنم.

- اه اه اه. چه شانسي آوردم شوهرم تو نيستي. برو بابا پسر جون. اينجوري زنه دو روزه طلاقت ميده ها. از ما گفتن بود.

- نه نانادي. برو اون شلوار قهوه اي رو بپوش. با اين پوست سياه، سفيد افتضاحه.

- اوف کشتي ما رو.

.....

شايد براي دهمين بار گره کروات رو باز ميکنه و دوباره ميبنده و در نهايت و اين بار کلافه در اتاق رو باز ميکنه و بي هوا وارد اتاق شيرين و پيام ميشه و سرش رو بالا ميگيره و با چشم دنبال پدر سر ميگردونه.

به ثانيه نکشيده اوفي زير لب ميگه و با کلافگي نگاهش رو به شيرين که در حال گره زدن کروات پدره ميدوزه و

- ما رو بگو اومديم کي برامون کروات ببنده. مامان جان من بابا رو بي خيال شو بيا اين کروات منو ببند. ده دفعه بازش کردم و بستم بازم کجه.

شيرين ثانيه اي دست از کار ميکشه و به پيمان و کلافگي و استرس تو رفتارش چشم ميدوزه و بي اختيار خنده اش ميگيره.

پيمان اخم عميقي روي پيشونيش ميشينه و دهن باز ميکنه که پيام با خنده اي پر صدا و لحني به ظاهر شاکي

- پسر به تو ياد ندادن با اين سِنِّت که ميخواي وارد جايي بشي در بزني؟ اومديم من داشتم مامانت رو ميبوسيدم. تو بايد اينجوري در رو باز کني؟

- بي خيال بابا. چقدرم که شما مثلا جلو ما به مامانمون نميچسبي. اينجوري باشه که يه چشم بند بايد بزنيم و کورمال کورمال تو خونه راه بريم.

مامان جان من عوض خنده بيا اين کروات رو ببند کلي کار دارم هنوز.

- اه اه بابا تو چقدر بد تيپ شدي. به من نرفتي چرا يه کم؟ شيرين يادته اومدم خواستگاريت چه تيپي زده بودم. اينم پسره بزرگ کردي. عروسم اينو ببينه که پشيمون ميشه کلا.

شيرين با ياداوري اون روز ناگهان ميزنه زير خنده و بعد از کلي تلاش براي تبديل خنده اش به لبخند ادامه ميده:

- آره خوب يادمه با کت شلوار مشکي يه کمربند قهوه اي افتضاح بسته بودي. انگار تازه تو خونه ما دوزاريت افتاده بود چه گندي زدي.

- پيمان، تا وقتي پاشون رو از در بيرون بذارن دکمه هاي کتش رو کيپ بسته بود که مبادا مثلا من ببينم. حالا داشته باش گرماي تابستون و همون مثال خر تب ميکنه سگ سينه پهلو.

پيام با غر غر بين حرف شيرين ميپره و پيمان عصبي رو به هر دو و با صدايي بلند

- اي بابا. حالا چه وقته تجديد خاطره ست. بابا ساعت شد 6 جان من يکي اين کروات منو درست کنه. هنوز گل هم نخريديم.

بالاخره شيرين کوتاه مياد و کروات پيمان رو ميبنده و بعد بوسه آرومي روي سر پيمان که مقابل پاهاش زانو زده بود تا شيرين راحت تر بتونه کرواتش رو ببنده ميزنه و زير لب با بغض زمزمه ميکنه

- خوشبخت شي مامانم.

ساعتها از نيمه شب گذشته بود و هنوز ناديا و پيمان و آريانا و حتي پريسا و رامين بيدار بودند.

ناديا با تمام ناراحتي ولي يه خوشحالي عميقي تمام وجودش رو پر کرده بود و شايد از بعد رفتن پيمان و خونواده اش بارها و بارها اون يک ساعت حضورشون رو براي خودش به تصوير کشيده بود.

هنوز هم با ياداوري صورت سرخ و عرق ريز پيمان و سر پايين گرفته اش و دسته گل بزرگ توي دستاش خنده اش ميگرفت. شايد تفاوت پيمان با ديگران همين بود. همين که حتي تو انتخاب گل هم ذهن ناديا رو خونده بود و حاضر شده بود اون دسته گل خنده دار رو فقط به خاطر يه لبخند ناديا بياره. دسته گلي شايد بيشتر از 50 شاخه رز با رنگهاي صورتي، سفيد، نارنجي، بنفش، زرد، هفت رنگ و تنها يه شاخه رز قرمز. با روبان پهن سبزي که جاي هر تزئيني رو گرفته بود.

نگاه پريسا از عصبانيت سرخ شده بود و حتي تنه آرومي هم به بازوش زده بود تا نيشش رو ببنده. اما اون عاشق اون دسته گل شده بود و اون لبخند کوچيکترين تشکر از پيمان بود که حاضر نبود به هيچ قيمتي حتي سبک خونده شدن ازش دريغ کنه.

پيمان سکوت رو به هر حرفي ترجيح داده بود و در مقابل تمام جنجال ها و بحث هاي پريسا تنها سکوت کرده بود. درست مثل پدر. پدر هم سکوت کرده بود و اين براي ناديا عجيب بود. حتي لحظه اي فکر کرده بود بي اهميتي وجودش باعث اين سکوت بي دليل پدر شده. اما رنگ نگاه پدر غمي تو خودش داشت که هنوز تو ذهنش پر رنگ بود. اما پريسا هر حرفي که زده بود يه من و راميين تنگش چسبونده بود. انگار رامين لال بود و پريسا بايد حرف دلش رو ميزد. همه چيز عجيب بود و براي اولين بار ذهن ناديا رو به خودش مشغول کرده بود.

......

پيمان هم به سقف خيره شده بود و شايد تنها چيزي که پر رنگ تر از همه از ياداوري اين خواستگاري پر ماجرا تو ذهنش دوباره و دوباره نقش ميبست تصوير ناديا با اون لبخند پر حرف و نگاه سرخ و سفيد شده بود. نگاهي که تنها براي همون چند ديقه اول تو وجودش نشسته بود و بعد دوباره پرده کنار رفته بود و همون نادياي شوخ و شيطون بر گشته بود. همون ناديايي که وقتي سيني چاي به دست نزديک سالن پاشنه کفشش به ريشه فرش گير کرده بود و در حال افتادن، آريانا به دادش رسيده بود تنها در مقابل نگاه خندان جمع و قربون صدقه هاي شيرين لبش پر خنده شده بود و با بي خيالي گفته بود فکر کنم يکي ميخواست چشمم بزنه ولي نگرفت. حرفي که شايد هر کسي غير از ناديا زده بود به همه برميخورد اما با اون لحن و گفتار ناديا تنها لبخندشون عميق تر شده بود.

ناديايي که سيني به دست مقابلش ايستاده بود و با شيطنت و زمزمه وار و زير نگاه هاي عصبي پريسا حرفايي بهش زده بود که صداي خنده اش رو بلند کرده بود.

ناخوداگاه و براي شايد صدمين بار صداي ناديا تو گوشش ميپيچه.

- واي يعني واقعا الان دستات نميلرزه من اينجور جلوت وايسادم دارم بهت قهوه تعارف ميکنم؟ چه بي احساس. يه کم سرخ و سفيد شو. سرت رو بنداز پايين چه بچه پر رو زل زده به من.

و واقعا با بد جنسي وقتي فنجون رو برداشته بود با آرنجش آروم به بازوش زده بود و کمي از قهوه روش برگشته بود و بعد با خنده اي سر خوش زمزمه کرده بود اين به اون پاشنه گير کردنه در.

و آريانا با خنده گفته بود نبينم هول کني آقا پيمان.

و رامين براي اولين بار خنديده بود. خنده اي بلند. اما نگاهش اونجا نبود.

....

آريانا پشت پنجره خيره به نقطه اي ايستاده بود و تنها صداي پريسا توي گوشش زنگ ميزد. دست خودش نبود اما تنها چيزي که از اون مراسم تو ذهنش پر رنگ حک شده بود همون عصبانيت پريسا و همون حرفهايي بود که سالها پيش هم شنيده بود. سالهايي خيلي دور ولي همون زمان هم تو ذهنش اون فريادها حک شده بود.

شايد فقط 6 سال داشت. مامان بالاي پله ها و در حاليکه اون رو که توي تب ميسوخت بغل گرفته بود و تکون ميداد با بدبختي ناله ميکرد و ميگفت کي گفته عشق سن و سال نميشناسه؟ کي گفته کافيه عاشق باشي اونوقت سن و سال اصلا مطرح نيست. هر کي گفته بياد اينجا تا من جوابش رو بدم. غلط زيادي کرده گفته.

دوباره مامان بالاي منبر رفته بود و با بي رحمي همون حرفها رو، رو به پيمان تکرار کرده بود

- اينا نميفهمن. بچه اند. فردا که رفت سر زندگيش به سال نکشيده شوهرش صداي بچه بچه اش بلند شد ميفهمه چي کرده.

مگه نادياي من چند سالشه. تازه بيست و دو سالش داره ميشه. خودتون يه کم فکر کنين. آخه مگه اختلاف يه سال دو ساله. 16 سال اختلاف سنيه. کم چيزي نيست. من و رامين که مخالفيم.

دوباره صدا تو گوش آريانا ميپيچه:

- اينم شد زندگي؟ منم دلم ميخواد برم دانشگاه. درس بخونم. کار کنم. اما چي؟ اين زندگيمه....

آريانا ثانيه اي با خودش فکر ميکنه که واقعا رامين مخالف بود؟ دوباره به ذهنش فشار مياره. دوباره بر ميگرده به عقب. رامين چي ميگفت؟

- عزيزم. خانومم کي گفته کاري که دلت ميخواد نکني. خوب تو هم برو درس بخون. دانشگاه برو. کار بکن.

- اونوقت گل پسر تب کرده تو کي جمع کنه؟ خونه تو کي جمع کنه. غذاتو کي بپزه؟

تهش چي شده بود؟ بالاخره بچه کي بود؟ پريسا؟؟؟ رامين؟؟؟ رامين چقدر عاشق بود. پريسا که به همه چيزايي که ميخواست رسيده بود. پس دردش چي بود؟ اصلا تو اين خونه چه خبر بود؟ پريسا مامان بود؟ اون که هميشه سرش يا تو کتاباش بود يا تو سفراي مطالعاتي يا سر کار. نميفهميد. واقعا حق با پريسا بود؟ يعني همه مشکلا از اختلاف سن دو تا آدم ناشي ميشه؟ يعني اختلاف سني بين نانادي و پيمان انقدر مشکل ساز ميشه؟

اونا مشکلي داشتن؟ خوب داشتن ديگه. هنوزم دارن. تازه ناديا که بيشتر مشکل داره.

مغزش هنگ کرده بود. فکرش کار نميکرد. اگه ميخواست به اين زمزمه ها مجال بده ميشد تمام اون سالها. اون سال هايي که همون رامين باهاش رفته بود سينما. بهش ديکته گفته بود اما پريسا نه. باز وضعش بهتر از نانادي بود.

......

پريسا روي تخت دراز کشيده بود و رامين دست دور بازوهاش انداخته بود و سعي داشت آرومش کنه.

- بسه پريسا. آسمون که به زمين نيومده. يه عمر با همين کارات زندگي رو به خودت زهر کردي. آخه چرا انقدر اون بچه رو، خودت رو، پيمان رو، من رو .....

- نميذارم زندگيش رو خراب کنه.

- پريسا يه عمر تو روم اين حرفا رو زدي هيچي نگفتم به حرمت همون عشق پاکمون. پس به همون حرمت قسمت ميدم اذيتشون نکن. بذار خودشون تصميم بگيرن.

پريسا خودش رو بيشتر تو آغوش رامين پنهون ميکنه و سرش رو روي سينه اش ميذاره و زمزمه ميکنه

- ديديش؟ درست کپي خودمه. همه کارش مثل خودمه. از همين ميترسم. هيچوقت نخواستم مادر هيچکدومشون باشم چون نخواستم بگم اختلاف سنيم با بچه هام چقدره.

- اما برا نانادي ميتونستي واقعا مامان باشي. يه زن 31 ساله به نظرت ديگه وقت بچه دار شدنش نبود؟ اگه ميدونستم اونم برات زود بود باز سکوت ميکردم.

- نبايد ميخنديدي امشب. اونم اونجور بلند.

- ولي داشتم خاطراتم رو مرور ميکردم. برام لذت بخش ترين خاطره زندگيم بود اون روز. اون روزي که بعد از 35 سال دوباره تکرار شد. اونم با دختر خودم. خنده ام گرفت با ديدن حال دامادم. مثل خودم مات مونده بود.

بالاخره پريسا هم براي اولين بار تو اون شب ميخنده. خنده اي که از يادآوري خواستگاري خودش و فنجون قهوه اي که با همون شيطنت روي رامين بر گردونده بود.

- رامين ناديا چطور انقدر شبيه منه؟ من که هيچوقت اونجوري کنارش نبودم.

- نميدونم. ولي خيلي شبيه خودته. همه چيزش. حتي قيافه اش. اگه خودش رو سيا سوخته نکنه کپي برابر اصل خودته.

....

ساعتها گذشته بود. همه خواب بودن ديگه. اما رامين هنوز چشم به صورت پريسا دوخته بود و به تمام سالهاي زندگيش فکر ميکرد و ميخواست به اين نتيجه برسه که ناديا با پريسا متفاوته. ناديا خوشبخت ميشه. ناديا هيچوقت از انتخابش پشيمون نميشه. اما هنوز هم براش سوال بود که يعني واقعا پريسا خوشبخت نبود؟!!!!

نفسش رو آروم بيرون ميده و بوسه آرومي روي صورت پريسا مينشونه و با دست چروک هاي ريز روي صورت پريسا رو نوازش ميکنه و با لبخند چشماش رو ميبنده و همه چيز رو به تقدير ميسپره.

ناديا با خنده اي بر لب قدم هاش رو تند تر ميکنه و خودش رو به بابک و سارا که حالا آروم در حال بالا رفتن از پله هاي دانشکده بودن ميرسونه. تقريبا پشت سرشون ناگهاني و با صدايي بلند و کمي کلفت شده

- خواهرم دانشگاه که جاي اين کارا نيست. شما با اين آقا چه نسبتي دارين که تو محيط دانشگاه نيشتون رو براش باز کردين و.....

سارا با وحشت دستش رو روي سينه اش ميگذاره و بابک هم تقريبا از جا ميپره. ثانيه اي ناديا به قيافه هاشون با صداي بلند ميخنده که اخم سارا و صداش لبخندش رو ثابت ميکنه

- اي مرگ. دختره خل و چل. زهره ترک شدم. ديوونه. يهو ميپري با اين صداي نخراشيده فکر حال ما هم باش. بيچاره اون شوهرت. خبر نداره با چه خل و چلي طرفه که اگه خبر داشت عمرا کلاشم اينوري مي افتاد رد ميشد.

- هوي هوي هوي شوخي شوخي با آقامونم شوخي؟ پررو. خوب تقصير خودتونه. ميبينم که چشم بهاره جون رو دور ديدين و ....

بابک با لبخند به ناديا نگاه ميکنه و :

- ميبينم که انگار همه چي بر وفق مراده و ايشالا هميشه بخندي خانوم خانوما.

- نه بابا مراد کجا بود؟ ديديم مرغ مامان خانوم که فعلا يه پا بيشتر نداره و انگار شرکته هم داره ورشکست ميشه از شانس ما و صبح تا شب ور دل ما چسبيده گفتيم ما بيايم بيرون يه نفسي بکشيم.

احوالات چطوره؟ ما رو نميبينين خوشين؟ ميدونم نيستين. مگه ميشه من نباشم خوش باشين شماها.

ميگم بابک کوفتت بشه يعني ها.

- دقيقا چي کوفتم بشه دختر خوب؟

- ا ا ا ميبيني تو رو خدا کشکي کشکي بي کنکور رات دادن فوق اونوقت من بدبخت جونم بالا اومد آخرشم اون صندلي نا قابلم رو اون گوشه موشه هاي کلاس نذاشتن. ميبيني تو رو قران.

سارا با خنده رو به ناديا ميکنه و:

- ميگم فعلا با شوهر گراميتون کلاش داريم تا نيومده و پرتمون نکرده محترمانه بيرون بذار بريم سر کلاسمون.

- ا؟؟؟؟؟ مگه شاگرد زرنگا رم از کلاس پرت ميکنن بيرون؟

- اين شوهر گراميتون هر کي بعد خودش بياد سر کلاس رو از کلاس پرت ميکنه بيرون.

- خوب فعلا که شوهرم نيست بذار بيام يه حال اساسي بدم بهش امروز.

بابک با خنده ادامه ميده:

- ببين اين راستين با اون پيماني که ديدي فرق داره ها. زمين تا آسمون. زهره ات ميريزه سر کلاس ببينيش. به شوخي خنده و مسخره بازي هم هيچ جوره پا نميده. يه چيزي بهت ميگه ها. اصلا ما امروز رو بي خيال کلاس ميشيم. بياين بريم يه قهوه اي چيزي بخوريم. چطوره؟

ناديا ثانيه اي با تعجب به بابک خيره ميشه و بعد ميزنه زير خنده و کمي بعد دوباره رو به بابک:

- يعني من کشته مرده اين جذبه دکتر راستينم که تو حاضر شدي از کلاس رفتن بزني و ..... من الان لال شدم. نه به جان تو اصلا نميشه ديگه. بايد بيام سر کلاس اين ببينم چه خبره. کدوم کلاسه ها؟

- امان از دست تو و اين شيطنت هات. پس بدويين تا نرفته سر کلاس. ولي ناديا جدا سر کلاسش شوخي خنده کني مثه سگ پاچه ميگيره ها. حواست رو جمع کن.

- بي خيال بابا. تو نترس.

به ثانيه نکشيده پيمان وارد کلاس ميشه و ناديا در حال شمارش تعداد نفرات روي صندلي هاي کنفرانس مانند داخل کلاس و باز بي توجه به نگاه خيره پيمان روي خودش از زير ضربه اي با دست به سارا ميزنه و زمزمه ميکنه

- ميگم ظرفيت پذيرش اينجا که تو کنکور 17 نفر بوده. پس اين 4 نفر ديگه از کجا در اومدن.

سارا هم با زمزمه در جوابش تنها زمزمه ميکنه: از تو لپ لپ.

- نمکدون. نميدونستم جام رو به اين خوبي داري پر ميکني. ميبيني. اين خواهران و برادران جاي منو گرفتن ها. والا من الان رو اين صندلي نشسته بودم. اي امان از اين پارتي هاي کلفت.

با ضربه خودکار روي ميز و صداي عصبي پيمان هر دو لال ميشن.

- خانوم ها اگر صحبتي داريد بيرون از کلاس وگرنه سکوت کلاس رو حفظ کنيد.

ناديا کفري زير لب شروع به غر غر ميکنه که با تنه آروم بابک ساکت ميشه و با خنده اي شيطاني ثانيه اي به پيمان نگاه ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه دارم برات استاد.

پيمان روي صندلي درست در قسمت سر ميز کنفرانس نشسته و صندلي هاي دو طرف توسط دانشجوها اشغال شده. ناديا نگاهش رو به بهاره ميدوزه که درست صندلي کناري پيمان رو اشغال کرده و ثانيه اي از اينکه اون ميتونه سر اين کلاس بشينه اما خودش نه ناراحت ميشه. اما سريع افکار ناراحت کننده رو از ذهنش پس ميزنه. اون روز بعد از يه بحث مفصل با پريسا فقط از خونه زده بود بيرون که چند ساعتي بگه و بخنده با دوستاش و حاضر نبود به هيچ وجه ثانيه اي خوشيش رو کمرنگ کنه.

آروم موبايلش رو از جيبش در مياره و لاي کتاب قانون بابک که جلوش گذاشته ميذاره و سريع شماره پيمان رو ميگيره و مردم آزاري رو شروع ميکنه.

صداي ويبره تلفن ثانيه اي سکوت کلاس رو ميشکنه که با همون سرعت هم دست پيمان جلو ميره و تلفن رو قطع ميکنه و نگاه پر اخمش رو به ناديا ميدوزه.

ناديا در جواب آروم لبخند ميزنه و اين بار شروع به اس ام اس بازي ميکنه

- ميگم آقا اجازه ميشه يه کم مهربون تر باشين؟ استادم به اين بد اخلاقي ميشه آخه؟

دوباره سکوت ثانيه اي ميشکنه و بعد آروم دست پيمان به طرفش ميره و ثانيه اي بعد بحثش رو ادامه ميده.

چند ديقه اي ميگذره که دوباره

- اجازه؟ خسته شديم. استراحت نميدين؟

اينبار تنها چراغ صفحه تلفن خاموش روشن ميشه و ثانيه اي بعد پيمان با اخمي غليظ رو به ناديا:

- خانوم راد؟

ناديا تقريبا از روي صندلي ميپره و بعد سريع خودش رو جمع و جور ميکنه و رو به پيمان

- بله استاد؟

- متن ماده رو از روش بخونيد.

اي تو روحت بي شعور. حالا حال منو ميگيري؟ تو که ميبيني من اصلا تو باغ نيستم پس چرا ضايع ميکنيم. در حال غر غر کردنه که صداي پيمان از فکر و خيال بيرونش مياره

- سرکار خانوم منتظريم.

دهن باز ميکنه که بگه بابا من اصلا دانشجوت نيستم که بابک سريع با انگشت ماده رو نشونش ميده و ناديا لبخندي پيروزمندانه گوشه لبش ميشينه و شروع به خوندن ميکنه.

بعد از چند ديقه برا تلافي دوباره اس ام اس بعدي رو ميزنه

- خيلي نا مردي. ميخواستي منو ضايع کني؟

به ثانيه نميکشه که پيمان رو به جمع:

- خوب روي مسئله عنوان شده چند ديقه اي مطالعه کنيد و مواد قانونيش رو هم مطالعه کنيد و دو تا دو تا نظرتون رو بنويسيد تا بعد نتيجه گيري کنيم.

سرها همه به سمت پايين و روي ورق و کتاب خم ميشه و مشغول کار ميشن. ناديا هم دوباره موبايلش رو لاي کتاب ميبره و مشغول اس ام اس بازي ميشه که بوي گش هميشگي رو نزديک خودش حس ميکنه و ثانيه اي بعد دست پيمان آروم جلو ميره و همزمان کتاب و موبايل لاش رو از زير دست ناديا بيرون ميکشه و ثانيه اي بعد کتاب رو مقابل ناديا قرار ميده و با آرامش رو به ناديا:

- خانومه راد با آقاي نيکنام و خانوم مجد کار کنيد.

بعد آروم از کنارش رد ميشه و سر صندلي ديگه اي قرار ميگيره و ناديا با حرص به جاي جالي موبايلش و برجستگيش تو جيب پيمان خيره ميشه و ناچار سرخرده رو به بابک ميکنه که بابک با خنده زمزمه ميکنه

- نبينم حالت رو بگيرن بعضي ها ناديا خانوم. تقصير خودته. بهت گفتم راستين سر کلاس شوخي پذير نيست.

- اوف بابک بي خيال. مامور حال گيريه بي جنبه. حيف من که ميخواستم سر کلاس به اين خشکي يه کم سر حالش بيارم. اه حوصله ام سر رفت ديگه. مسئله هاش هم مسخره ست. خوب اين سوال که جوابش تابلوست. دو ساعت بحث کردن نداره.

دوباره صداي پيمان همراه با سرش که آروم بين شون پايين مياد ساکتش ميکنه:

- خوب اينجوري که بهتره خانوم راد. اگر انقدر سوال ساده ست پس سريعتر جوابش رو در بياريد تا ما هم استفاده کنيم از نظرتون. البته نظر مکتوب و قانوني. خودتون که ميدونيد.

و با لبخندي آروم از کنارشون رد ميشه.

ناديا چشم ميدوزه بهش و با حرص با نگاه دنبالش ميکنه و زير لب زمزمه ميکنه آي حالت رو بگيرم من.

و پيمان لبخند آرومي ميزنه و زير لب زمزمه ميکنه عاشق اين روحيه مبارزه طلبت هستم. اسمم رو عوض ميکنم اگه سال ديگه تو رو روي اين صندلي و سر اين کلاس نبينم.

ناديا کش و قوسي به خودش ميده و با غر غر رو به سارا و بابک:

- اوف چه عجب بالاخره رضايت داد. آخه اينم شد استاد؟ عين دو ساعت رو ور زد. من که ديگه اگر تمومش نميکرد خودم پا ميشدم خفه اش ميکردم. آخه يکي نيست بگه بابا مغز فقط يک ساعت حالا جهنم يه ساعت و نيم کشش داره. د آخه دو ساعت پشت هم.... ببينم راستش رو بگين نکنه چون من اومده بودم اين نا مرد دو ساعت سرمونو خورد؟

پيمان از همون فاصله و با صداي کمي بلند رو به بابک ميکنه و

- آقاي نيکنام چند لحظه تو کلاس تشريف داشته باشين کارتون دارم.

- چشم استاد.

- اوف نخير ول کنم نيست. چي چي و چشم. بهش بگو ميخوام برم يه چيزي کوفت کنم و برم سر کلاس بعدي. دو ساعت بس نبوده بازم ميخواد سرمون رو بخوره.

- دختر تو خسته نشدي انقدر غر زدي؟ خوب تو با سارا برين تا يه چيزي بگيرين منم اومدم.

- عمرا. از فضولي دق ميکنم تا تو بياي که. بايد ببينم چيکارت داره. اه سارا يعني کشته مرده اين حس کنجکاويتم من ها. کجا شال کلاه کردي. وايسا بينيم چي کارش داره.

- بي خيال ناديا. با من و تو که کار نداره. بيا بريم.

- ببينم يعني الان اگه اون بهاره بگم چي هم ميومد که بابک جون باهات کار دارم تو بازم راتو ميکشيدي ميرفتي؟

- خلي تو هم ها.

پيمان ثانيه اي به حرفهاي ناديا و سر و کله زدن هاش با سارا و بابک گوش ميده و بعد آهسته بهشون نزديک ميشه و بابک هم قدمي به طرفش بر ميداره و مقابلش مي ايسته

- بله استاد؟ با من کار داشتيد؟

- نه با ناديا کار داشتم و از اونجاييکه ميدونستم کنجکاوي امون نميده بهش و همين جا ميمونه ببينه من چيکارت دارم گفتم بموني.

بعد گوشي ناديا رو از جيبش در مياره و مقابلش ميگيره.

- بيا خانوم. ولي کارت درست نبود. اميدوارم ديگه تکرارش نکني.

- ميگم مثکه واقعا فکر کردي من شاگردتم ها. ببين يادت رفته نامردا صندليم رو اون ته نذاشتن؟

- يعني باور کنم که به همين زودي جا زدي؟ کلي برنامه ريزي کرده بودم که چطوري از اين خانومه راد کار بکشم و باهاش در بيفتم. نا اميدم کردي.

- تو با من در بيفتي؟ عمرا. خواب ديدي خيره. تو کم نياري بايد بري کلاتو بندازي هوا. دارم لحظه شماري ميکنم اون روزي که تو استادم بشي و حاليت کنم هيچي بارت نيست.

- بي صبرانه منتظر اون روزم. خوب گويا ميخواستين برين چيزي بخورين. مزاحمتون نميشم.

ناديا بي توجه به سمت پيمان که در حال خروج از کلاسه بر ميگرده و بلند صداش ميکنه

- پيمان؟

پيمان سرش رو بر ميگردونه و لبخند محوي ميزنه و رو به ناديا

- راستين خانومه راد. در خدمتم؟

- آخ ببخشيد. هيچي زنگ ميزنم.

- خواهش ميکنم.

.....

روي نيمکت هاي پشت ساختمون و در حاليکه هر کدوم يه ليوان چاي دستشونه ميشينن و ناديا سريع گوشيش رو در مياره و پيمان رو ميگيره.

پيمان با لبخند نگاهي به صفحه گوشي ميکنه و سريع جواب ميده

- جانم؟

- الو الو منم جوجو....

- جونم جوجو؟

- ا نخند به من. پر رو. ميگم منو ناهار ميبري بيرون؟

- مگه ناهار نخوردي؟ ساعت 3 بعد از ظهره.

- خوب نخوردم ديگه.

- ناديا من ناهار خوردم و برا 4 هم قرار دارم. اگه بخواي ميتونم برات ساندويچ بگيرم تو راه بخوري. ها؟

- نميخوام. مسخره. خوب قرارت رو به هم بزنم. اصلا ببينم با کي قرار داري؟

- با مامانت.

ناديا ناگهان ساکت ميشه و بهت زده چند ثانيه سکوت پشت تلفن بر قرار ميشه. پيمان با خنده سکوت رو ميشکنه

- چي شد رفتي؟

- نه نه هستم. اما تو با مامان من چيکار داري؟ چيزي شده؟

- چيز مهمتر از اينکه عاشق دختر گلش شدم و حالا بايد به هر دري بزنم تا راضيش کنم؟

- ها؟؟؟؟؟؟ يعني ميخواي بري با مامان کلنجار بري؟ بي خيال. من خودم رو خفه کردم. زير بار نميره.

- آخه تو راهش رو بلد نبودي وگرنه زير بار ميره. پيمان نيستم اگه امروز بله رو از مامانت نگيرم.

ناديا ميزنه زير خنده. خنده اي بي خيال و رها. يه خنده با يه دنيا خوشي و بعد زمزمه ميکنه

- اوني که بايد ازش بله رو بگيري منم آقاهه.

بعد ناگهاني و به همون سرعت خنده از رو لبش ميره و زمزمه ميکنه

- پيمان مامان کوتا نمياد. نرو. دلم نميخواد با حرفاش ناراحتت کنه.

- ناديا نگران نباش. گفتم که راضيش ميکنم.

- پس منم ميام باهات.

- ميخوام تنها باهاش حرف بزنم. نميگم نيا ولي به شرط اينکه نياي پايين پيش من و مامانت. باشه؟

- باشه. پس من الان ميرم خونه.

- باشه فدات شم. کاري نداري؟

- نه ديگه.

- پس فعلا خدافظ.

ناديا ناگهان بلند پيمان رو صدا ميزنه

- پيمان... پيمان؟؟؟؟؟؟؟

- جانم.... جانم.... چي شد؟

- هيچي فکر کردم قطع کردي. پيمان از حرفاي مامان دلخور نشو. باشه؟

- مگه بچه ام که دلخور شم. ميدونم هر چي ميگه برا خير و صلاح تو ست.

ناديا تنها ناباورانه پوزخندي ميزنه و زير لب خداحافظي ميکنه و ثانيه اي بعد تو دنيايي فکر و خيال و استرس فرو ميره که با صداي بابک به حال بر ميگرده.

- نبينم تو فکر باشي ناديا خانوم.

- ها؟؟؟؟ ببخشيد. بايد برم خونه. پيمان ميخواد بياد با مامان حرف بزنه.

- خيالت راحت. اگه پيمانه بلده چطور مامانت رو راضي کنه. برو به سلامت.

- بابک آرامش تو چشمات هميشه آدم رو آروم ميکنه. خوشحالم که دوستي مثه تو دارم. سارا قدر بابک رو بدون.

- باشه مامان بزرگ. حالا برو تا شاعر نشدي. چون اصلا بهت نمي ياد.

- اوف. حيفه بابک که بياد تو رو بگيره. بابک ديوونه نشي اينو بگيري ها.

- نه خيالت راحت. ديوونه تر از اين نميشم.

- حقا که خدا در و تخته رو خوب جور کرده. بي خيال. خوش باشين

آروم روي پله ها ميشينه و سرش رو به نرده کنار پله تکيه ميده و گوشاش رو دوباره تيز ميکنه تا ببينه نتيجه چي ميشه. ديگه استرسي نداره ولي انتظار براش کشنده شده. از اينهمه پافشاري پيمان و سرسختي پريسا کلافه شده.

- آخه پريسا جون دو ساعت من و شما داريم سر اين بحث ميکنيم که من بگم چرا شما يک کلام بگين نه. خوب يه دليلي برام بيارين. به خدا بي منطق نيستم. اگه دليلتون واقعا به خير و صلاح ناديا باشه به جون ناديا که برام از هر چيزي عزيز تره ميرم و ديگه پامم اينوري نميذارم.

ناگهان کلافه ميشه. پسره عوضي اين اون عشقي بود که ازش دم ميزدي/ ميرم و پشت سرمم نگا نميکنم؟ هه. واقعا که.

- نميگم برا ناديا مادري کردم. نه. نکردم. نه برا اون نه برا آريانا. ولي بالا برم پايين بيام بچه هامم. نميتونم چشمم رو ببندم و بذارم مصيبتي که من کشيدم رو بکشن. ميدوني من چند سالمه؟ ميدوني رامين چند سالشه؟ ميدوني چرا دارم خودم رو خفه ميکنم تا نذارم زن تو بشه؟ تا حالا شده پيش خودت فکر کني که چقدر ناديا شبيه منه؟

- از همون لحظه اول. اين انکار ناپذيره. ناديا از نظر خيلي از خصوصيات اخلاقي شبيه خود شماست. خوب البته يه تفاوت هايي هم داره با شما. مثلا اين سر زندگي و شيطنت هاش و....

- اشتباهت همين جاست. منم يه روزي درست همين جا بودم. منم از ديوار راست بالا ميرفتم و خدا رو بنده نبودم. رو لبم جز خنده هيچي نبود. بي خيال عالم و آدم چشمامو بسته بودم رو ابرا سير ميکردم. منم روزي که رامين اومد خواستگاريم همون بلايي رو سرش آوردم که ناديا سر تو آورد.

پيمان لبخندش پر رنگ ميشه و رو به پريسا

- با اينکه خيلي برام عجيب بود ولي ميدونستم اينم. همين بهم جسارت و جرات حرف زدن باهاتون رو داد. تو خنده مهندس راد همه اينا رو ديدم. باور کردم که پريسا جون هم با عشق ازدواج کرده و ميتونه درکم کنه.

- آره. برا همينم دارم ميگم نه. يه دختر هفده ساله بودم که وارد دانشگاه شدم. اون موقع ها هر دانشگاه خودش جدا امتحان ميگرفت. منم امتحان داده بودم و دو تا دانشگاه قبول شده بودم. يکي دانشگاه ملي که همون شهيد بهشتي الانه و يکي هم مدرسه عالي دختران که حالا شده الزهرا.

- خوب زمان من خيلي دانشگاه رفتن خانم ها مرسوم نبود. منم اگه رفتم دليل اصليش اين بود که پدرم هم تو دوره خودش دانشگاه رفته بود. اولين ورودي هاي دانشگاه تهران بودن. خودش هميشه تعريف ميکرد که با شهريار شاعر هم دوره اي بودن. خلاصه اين دو تا دانشگاه قبول شدم و تازه ماجرا از همون جا شروع شد. بابام با همه تحصيل کرده بودنش و روشن فکر بودنش گفت دانشگاه مخطلط حق نداري بري. يا مدرسه عالي يا شوهر ميکني. منم که يه دنده و سرتق مگه زير بار ميرفتم. خلاصه خونه ميدون جنگ شده بود. اما خوب بالاخره وقتي ديدم بابا زير بار نميره و پاي خواستگارا دوباره باز شده مجبور شدم از رشته مهندسي بگذرم و برم مدرسه عالي دختران رشته حسابداري. متنفر بودم از اين رشته و چاره نداشتم.

خلاصه يه چند روز اول واقعا دانشگاه رو به زور تحمل ميکردم. خوب چون دنبال همون مخطلط بودن دانشگاه و يه کم آزادي بودم. تا اينکه اواخر هفته يه استاد اومد سر کلاسمون که راد بود. مهندس راه و ساختمان بود. حالا چطور شده بود از دانشگاه ما سر در آورده بود و اين حرفا بماند ولي شر و شيطوني هاي من شروع شد. خدايي خوش تيپ بود و محترم و يه استاد جدي. خوب حقم داشت تو دانشگاهي که همه دختر بودن اگه يه کم وا ميداد ديگه از پس کسي بر نمي اومد. بهترين روزام وقتايي بود که با راد کلاس داشتيم. سر به سرش ميذاشتم و تا حد مرگ عاصيش ميکردم. دو بار از کلاس بيرونم کرد و بهم اخطار داد دفعه بعد ميندازتم. ولي کو گوش شنوا. بازم سر به سرش ميذاشتم و تو دلمم کلي ذوق ميکردم که حال باباهه رو دارم ميگيرم که فکر ميکرد فرستادتم دانشگاه دخترونه و خبري از پسري نيست.

خوب يادمه يه بار با تاخير اومد سر کلاس. تا پاش رو گذاشت تو کلاس خنده هاي خفه شده بالا گرفت. معلمو بود بيچاره خواب مونده بوده و انقدر هول هولي حاضر شده بوده که خمير ريشش کنار صورتش مونده بود و اين سوژه شده بود برا کلاس. نميدونم چرا براي اولين بار از اينکه مورد تمسخر کسي قرار گرفته بود داشتم ديوونه ميشدم. البته آخه هيچوقت هيچکس آتويي ازش نميتونست بگيره و کسي جرات دست گرفتن براش رو نداشت جز منه کله خراب. برا همينم عصبي شده بودم از اينکه حالا يه کلاس دختر روش زوم شده بودن و بهش ميخنديدن.

خلاصه يه تمرين داده بود برا حل کردن. همه سرا پايين بود که دستم رو بلند کردم و اومد سر ميزم. با همه شر و شيطونيم زيادي ساده و رک بودم. صاف چشم دوختم بهش و با خنده گفتم صبح انقدر عجله داشتين که خمير ريشتون رو صورتتون مونده.

بماند که چقدر سرخ و سفيد شد ولي انگار فکر کرد برا دست انداختنش دوباره کمر همت بستم و نا مردي نکرد. بلند و عصبي گفت از کلاس برين بيرون و ديگه هم سر کلاس من نياين.

خوب راستش يه کم هم شرارت تو لحنم بود و حق داشت اينجوري باهام برخورد کنه اونم وقتي حتي سعي نکرده بودم با صداي آروم بگم بهش.

خوب منم که اهل کم آوردن نبودم خلاصه رفتم بعد کلاس خرش رو گرفتم و خوب حرصم رو سرش خالي کردم. قافل از اينکه خودم تو تله عشقش افتادم.

خلاصه به سال نکشيده اومد خواستگاريم. حالا رامين شوهرم بود. شوهري که بيست سال بزرگتر از خودم بود. يهو نفهميدم چي شد که انقدر عاشقش شدم. اون موقع ها هم که کسي اهميت نميداد به اين اختلاف سن و اين حرفا. بله رو گفتم و قيد دانشگاه رو زدم تا سال بعد برم مهندسي امتحان بدم. اوايل زندگي همش عسل بود و شيرين. رو ابرا بودم. به شيش ماه نکشيد که از رو ابرا پرت شدم پايين. شدم يه زن شوهر دار. دختري که ميخواست تازه بچگي کنه و ميني ژوپ بپوشه و تو خيابون بلند بلند بخنده و بره سينما و رقص و کلوپ يهو شده بود زن. يهو از دنياي بي مسئوليتي پرت شد تو دنياي مشکلات زندگي. رامين تفريح هاش رو کرده بود و حالا ديگه براش جذابيتي نداشت. آدماي دور و برش همه بزرگ بودن و منم بايد بزرگ ميشدم. بايد کت دامن و لباس شب ميپوشيدم. موقع خنديدن قهقهه هام رو به يه لبخند تبديل ميکردم. به جاي حرف از سينما و لباس فلان هنر پيشه بايد حرف از چيزايي ميزدم که اصلا باهاشون مانوس نبودم. به سال نکشيده زمزمه هاي بچه دار شدن شروع شد. مادر شوهرم چپ ميرفت راست ميومد ميگفت پس بچه چي شد. تو 18 سالگي حامله شدم و آريانا رو دنيا آوردم. کم کم زندگي يادم رفت. شدم زن خونه که بشورم و بسابم و غذا بپزم و بچه داري کنم. رامين فقط دنبال آرامش خونه و استراحت بود و من اونهه انرژي رو نميدونستم چطور بريزم بيرون. کم کم خسته شدم. بايد يا زير آريانا رو عوض ميکردم يا شير ميدادم بهش يا صداش رو خفه ميکردم که رامين خسته کوفته رسيد خونه مبادا آسايشش از بين بره. به چهار سال نکشيد که بريدم. زدم به سيم آخر. دنبال چي بودم و چي شده بود. گفتم بچه ات مال خودت. ميخوام برم زندگي کنم. شدم يه بي سواد و کهنه شور. دلم ميخواد برم دانشگاه، درس بخونم کار کنم. متنفرم که بگم آريانا بچه منه. من خودم هنوز بچه ام. وقتي ميگم آريانا بچه امه حس يه زن 40 ساله پير بهم دست ميده.

کم جنجال نداشتيم. شايد رامين خيلي مخالفت نميکرد ولي مامانش و مامان خودم جاي صد تاي رامين رو پر ميکردن. اما بالاخره رامين کوتا اومد و رفتم دنبال خواسته ها و روياهام. ولي بازم خنده رو لبم نيومد. روند زندگيم به کل عوض شده بود. اون موقع که ميخواستم بچگي کنم بچه بقل شده بود و شوهر دار و وقتي خواستم برم بچگي کنم ديگه با اون دنيا مانوس نبودم. همون شد که وقتي تو سي سالگي رامين فکر کرد ديگه به همه چيزايي که ميخواستم رسيدم و ازم يه بچه ديگه خواست زدم به سيم آخر. همه محبت هاش يادم رفت. اونو باعث اينهمه کلافگي و سر در گمي تو زندگيم دونستم. سر ناسازگاري گذاشتم و وقتي بچه دنيا اومد نتونستم قبولش کنم. نميدونم ولي هر وقت فکر کردم ديدم همه مشکلاتم از اون اختلاف سني زياد شروع شد. از اونهمه تفاوت که مجبورم کرد در شان شوهر بيست سال بزرگتر از خودم رفتار کنم و .... نميخوام ناديا هم يکي مثل خودم بشه.

- قبول کنيد که ناديا تو سن شما نيست و شرايط و وضع ما با زمان شما خيلي فرق ميکنه. نميدونم چقدر عاشق شوهرتون بودين اما ميتونين ما رو درک کنين. ناديا همه زندگي منه. واقعا برام بدون اون زندگي معنيش رو از دست ميده. ميدونم ناديا هم همين حس رو داره. مطمئنم حس مادر بودنتون نميذاره که غم ناديا رو ببينين و آب شدنش و از پا در اومدنش رو تماشا کنين.

- بياين صادق باشيم با هم. اشکان پسر مورد پسندتونه. با يه اختلاف سني دو ساله با ناديا. اما حاضرين همين الان اگه اومد خواستگاريش بدينش بهش؟

- نه.

- ميدونين چرا؟ چون اونم به نظرتون بچه ست هنوز. بايد درسش تموم شه. بايد دستش تو جيبش بره تا خيالتون راحت شه. خوب همه اينا رو جمع کنين شايد دو سه سال از من کوچيکتر بشه داماد انتخابيتون. يعني واقعا دو سه سال انقدر تعيين کننده ست براتون که چشمتون رو رو همه چيز بخواين ببندين؟

پيمان و پريسا هنوز داشتن کلنجار ميرفتن اما ناديا ديگه هيچي نميشنيد. شايدم ديگه حوصله شنيدن نداشت. شايد در تمام زندگيش انقدر صداي مامانش رو نشنيده بود و انقدر حرف از زبونش در نيومده بود که تو اون چند ساعت در اومده بود. مغزش کنجايش اون حجم اطلاعات رو نداشت و حالا فقط يه سکوت ممتد ميخواست تا اين حرفها رو کلمه به کلمه با خودش تکرار کنه تا شايد از بين تمام اين کلمات بتونه صميميت و نزديکي بيشتري با واژه اي به اسم مامان برقرار کنه. نميتونست خيلي از حرفهاي پريسا رو اصلا درک کنه چون عشق پيمان انقدر پر رنگ بود که جايي براي درک اين چيزها نميذاشت ولي بعضي حرفها و حس هاش رو ميتونست کاملا درک کنه. ميتونست اون لذت هايي که تا قبل پيمان براش زندگيش رو ساخته بود و با اومدن پيمان کم کم فراموش شده بودن رو به ياد بياره. اون خنده هاي از سر بي خيالي، اون سر به سر گذاشتن ها، رو ابرا سير کردن، بي فکر و خيال بودن.... همه اينا رو درک ميکرد ميفهميد ولي نميدونست چرا هيچکدوم اونا بعد پيمان براش جذابيتي نداشتن و حتي اهميتي هم نداشتن. حالا ميتونست کمي به پريسا حق بده. قطعا اگر به اونم ميگفتن تو سن 18 سالگي بچه داري کنه زير بار نميرفت. قطعا حاضر نميشد دست و پاش رو ببنده و اداي مامان ها رو در بياره.

هنوز تو افکار خودش بود که صداي پريسا و متعاقب اون حضورش روي پاگرد به خودش ميارتش.

بالاخره پيمان بله رو گرفته بود. بايد پرواز ميکرد ولي واقعا تو اون شرايط مغزش پر تر از اون بود که بخواد پرواز کنه. انقدر علامت سوال تو ذهنش بود که ديگه مغزش گنجايشي نداشت. پريسا حرف ميزد و پيمان بهش با آرامش لبخند ميزد اما ناديا داشت به اين فکر ميکرد که پس شناسنامه بابا چي ميگفت؟ شناسنامه اي که توش تنها 2 سال فاصله سني بين پريسا و رامين رو نشون ميداد. نميدونست واقعا مامان راست ميگه يا نه. نميتونست زير بار بره. اونم در مورد رامين. پدري که آريانا عکساي زيادي باهاش توي پارک و کوه و در و دشت داشت. عکسايي که مامان جوون توشون نبود ولي رامين با قدرت و سرزندگي بود. پدري که نميتونست باور کنه الان يه مرد هفتاد ساله ست. سوالاي زيادي داشت ولي حوصله پرسيدن نداشت.

با بوسه سرد پريسا روي گونه اش از فکر بيرون مياد و تازه صداي پريسا رو ميشنوه.

- اميدوارم هيچوقت هيچ کدومتون از انتخابتون پشيمون نشين. اميدوارم عشقتون انقدر پر رنگ باشه که تيرگي ها و سختي هاي زندگي رو تو چشمتون بي رنگ کنه.

.....

و حالا توي محضر نشسته بود. درست کنار عزيزترين کسش. ميخواست جيغ بزنه. انگار صندلي به معني واقعي زيرش ميخ پيدا کرده بود و مانع از نشستنش ميشد. دلش ميخواست دست پيمان رو بگيره و فقط بدوه. بره يه جايي که با صداي بلند بخنده و دستاش رو باز کنه و چرخ بزنه. دلش ميخواست همه قيد و بندا رو پاره کنه و با همون لباس تنش بره تو خونه پيمان و همون لحظه زندگي رويايي اي که آرزوش رو داشت شروع کنه.

با فشار دست پيمان از زير قران اجبارا خنده شو به لبخند تبديل ميکنه و آروم دوباره روي صندلي ميشينه. صداي پيمان پر از عشق و خنده تو گوشش ميپيچه

- ناديا جون من دو ديقه آروم بشين. فقط دو ديقه.

- اوف خسته شدم. دو ساعته سيخ نشستم رو اين صندلي هاي سفت. اه ديگه يه خطبه خوندن مگه چند ساعت ميشه. خسته شدم بابا. نخواستم. بريم يه جا ديگه. اين آخونده اين کاره نيست.

- هيس. آروم تر. دو ديقه تحمل کني تموم ميشه. بايد بنويسه قباله رو.

- اوف مگه ميخواد طومار بنويسه.

- خوب عروس خانوم، آقا داماد حاضريد؟

- اوف. ما که دو ساعته حاضريم. ديگه کم کم آرايشمونم داره ميماسه رو صورتمون حاجي.

پيمان با خنده محکم تر دست ناديا رو فشار ميده و زمزمه ميکنه

- شيش ناديا. شيطوني رو دو ديقه تعطيل کن.

- خوب مگه دروغ ميگم؟ ببين اگه تا دو ديقه ديگه بله رو گرفتي ازم که هيچ اگه نه پا ميشم ميرم. ديگه حوصله ام سر رفت و کم کم دارم پشيمون ميشم از عروسي کردن.

......

طعم خيس گريه

چشماش برق ميزد. نگاهش انقدر خواستني بود که دلم ميخواست همون موقع بقلش کنم و چشماشو ببوسم. لباش انقدر سرخ و خواستني بود که تاب نگاه کردنه بهشونم نداشتم. خودم صندليم پر ميخ بود و به زور نشسته بودم رو صندلي و فحش بود که پشت هم نثار آخونده ميکردم که با آرامش تمام داشت معلوم نيست چي مينوشت. مامان با لبخند نگامون ميکرد. پريسا تو خودش بود و رامين اشک تو چشماش جمع شده بود. آريانا واقعا داشت گريه ميکرد. ميفهميدمش. درکش ميکردم. ميدونستم ناديا براش چقدر عزيز بود. ماني با لبخند تماشامون ميکرد. نميدونم تو ذهنش کجا بود ولي لبخندش تماما مال ما نبود. اما اون لحظه نميخواستم جز به ناديا به کسي نگاه کنم. بابا کنارم ايستاده بود و دست مامان تو دستش بود. نگاهش هنوزم عاشقانه بود.

اما ناديا واقعا مثه بچه هاي دو ساله رو صندلي بند نميشد. مطمئنم اون لحظه دلش ميخواست ميتونست و ميرفت يه دو دور دور سالن ميدويد. به زور رو صندلي نگهش داشته بودم. از اينهمه ذوق و خوشيش منم دلم ميخواست پرواز کنم. جونمون رو آخونده گرفت تا بالاخره ناديا شد زن عقدي من. تا بالاخره اون بله معروف رو گفت. بماند که يه ناهار آبعلي ازم زير لفظي گرفت. به چشمش اون انگشتر پر نگين و برق برق يک هزارم اون ناهار هم نيومد.

مدام زير لب پرم ميکرد که ناهار بايد ببريم آبعلي اونم تنهايي. به من ربطي نداره چيکار ميکني ولي سر همه رو زير آب ميکني و دو تايي ميريم. هر چي گفتم زير بار نرفت که نرفت. انگار اصلا دلايلم رو نميشنيد. خودم رو کشتم که الان وقتش نيست. شب بله برونمونه. همه بزرگاي فاميل ميخوان بيان. بايد حاضر بشيم..... اما بازم ول کن نبود. ميگفت نبري بله مو پس ميگيرم.

مامان از چشماش خوند چي ميخواد. پريسا مطمئنم ميدونست ناديا دو ساعته زير لب چي داره زمزمه ميکنه.

دفتر جلوش بود و هر يه امضايي که ميخواست بکنه دو ساعت کلنجار ميرفت و تا نه مياوردم ميگفت ديگه امضا نميکنم.

دروغ چرا خودمم دلم ميخواست با هم تنها باشيم. برا يه ثانيه با هم تنها شدنمون ثانيه شماري ميکردم.

آخرش مجبور شدم بگم ما ناهار ميريم بيرون و بعد از کلي کلنجار پريسا با ناديا و قول گرفتن که سر ساعت 5 خونه ايد راهي شديم.

تو ماشين دستش تو دستم بود و اون بلند بلند ميگفت و ميخنديد. اون دلش ميخواست بره يه جا تو چمن ها غلت بزنه و من دلم ميخواست ببرمش يه جايي که دل سير تماشاش کنم. هر بار سرم رو بر ميگردندم رو صورتش دلم عجيب هوس طعم لبهاش رو ميکرد. آخرشم نتونستم طاقت بيارم و تو جاده آبعلي که افتاديم ماشين رو يه گوشه نگه داشتم.

اون با شيطنت و به هواي اينکه نگه داشتم بره يه کم بازي گوشي دستش رو دستگيره ماشين بود که دستش رو گرفتم و برش گردوندم. از نگام حرف دلم رو خوند. رنگ نگاش سرخ شد. يهو اونهمه حرف به سکوت بدل شد. سرش آروم آروم به سينه اش چسبيد.

دستم و که زير چونه اش بردم به وضوح لرزش صورتش و دندوناشو حس کردم. نگاش تو نگاهم سر خورد و اشک تو چشمش پر شد.

از نگاهش لرزيدم. خواستن و لرزيدن قشنگ ترين حس اون لحظه بود. و لبهاش. طعم لبهاش نميدونم چي بود ولي لطيف بود. گرم بود. مثل برگ گل ميموند. لبام رو لباش بود و اون ميلرزيد. طعم شور اشک رو صورتش با طعم شيرين و گرم لبهاش يکي شد. نميدونم چند ثانيه يا ديقه يا لحظه بود ولي انقدر بود که چيزي تو وجودم جوونه زد و رشد کرد و همه وجودم رو پر کرد.

بقيه راه اون لرزيد و سکوت کرد و من دستاي سردش رو محکم تر فشار دادم.

کم کم لرزشش کم و کمتر شد و بعد آروم شد. بعد شد همون نادياي هميشگي و پر از انرژي. نگاهش همون نگاه دوست داشتني شد. ولي هنوز ازم خجالت ميکشيد.

تمام مدت ناهار سر به سرش گذاشتم ولي اون همش سرخ و سفيد شد. فکر نميکردم يعني حتي باور نميکردم اون ناديا اينجوري با يه بوسه بزرگ بشه و چنين حس هاي قشنگي توش جوونه بزنه. لبخنداش شرمگين بود.

نميدونم کي تاب ديدن اون لبخند رو نياورد. نميدونم يهو چي شد. نفهميدم وقتي سوييچ رو از دستم کشيد که ميخواد دست فرمونش رو بهم نشون بده و رومو کم کنه کي حرفاشو شنيد که حسرت به دلش گذاشت. نميدونم تو کدوم باغ سير ميکردم وقتي اون داشت به طرف ماشين ميدويد. نميدونم اون صداي بوق کر کننده کاميون براي هشدار به کي بود.

نميدونم فقط اينو ميدونم که حالا 5 روزه که رو اين تخت خوابيده. چشماش بسته بود. راضي بودم که بالاخره باز ميشه. ولي هر روز يه دکتر از اين در اومد تو و يه چيز بهم گفت. هر روز يه درد اضافه شد. چشمم خشک شد بس که به اينهمه مانيتور دور و برش چشم دوختم و هر لحظه با صداي سوت يکيشون در اين اتاق باز شد و يه دسته دکتر ريختن سرش و باز يه جا ديگه اش رو سوراخ کردن و بعد رفتن.

نميدونم چرا هيچکس جز من نميخواد که اون بر گرده. يعني من انقدر خودخواهم؟ يعني عشق انقدر چشم آدم رو کور ميکنه؟ نميدونم. هر چي هست من ميخوام چشماشو باز کنه. من ميخوام بمونه.

اما نه نگاه ماني هم ميخواد که ناديا بمونه. پس شايد اونم خودخواهه. درست مثل من.

پريسا از يه مرده هم بدتره حال و روزش. برام عجيبه. شايدم باور نکردني. اما خوب اون مادره. يه مادر که تو وجودش مهر به بچه اش هميشه بوده و هست. حالا يه شبه پير شده. حتي پير تر از رامين. شايد چون عذاب وجدان داره. نميدونم. هر چي هست تو اينهمه فکر و خيال خنده داره که مدام پريسا و رامين رو با هم مقايسه ميکنم و ميبينم پريسا خيلي بيشتر از رامين نشون ميده سنش.

کلافه ام. خسته ام. ميدونم ناديا که چشم باز کنه کلافه ترم ميشم. تازه جنگ اصلي شروع ميشه. ميدونم نميبخشتم به خاطر اينهمه نذر و نيازي که کردم تا زنده بمونه. ولي لازم باشه هزار برابر اينم نذر و نياز ميکنم. چون ميخوام زنده بمونه. آره ديوونه شدم. زده به سرم. احمق شدم. ولي هيشگي جاي من نيست تا درکم کنه. هيچکس درست به فاصله.... ناديا گفت چقدر؟ آره الان که فکر ميکنم يادم مياد با خنده داشت ميگفت الان 3 ساعت و 45 ديقه و گفت چند ثانيه؟ نميدونم يادم نيست. درست عمر خوشبختي و خنده رو لبام و داشتن ناديا همونقدر بود. اما به جاش دقيقا 5 روز و 8 ساعت و 34 دقيقه ست که دارم صورتش رو تماشا ميکنم و اميدم اينه که ثانيه بعدي همون ثانيه اي باشه که چشماش رو باز ميکنه و لبخند ميزنه بهم. يعني لبخند ميزنه بهم؟

با فشار دست ماني از روي زمين بلند ميشه و دوباره همون سوال هميشگي رو ميپرسه

- ماني تو هم موافقي که بايد بر گرده. مگه نه؟

و دوباره همون جواب هميشگي رو ميشنوه. همون جوابي که فقط يه سر تکون دادنه با دنيايي حرف تو دلش.

و دوباره لبخند رو لبش ميشينه.

هنوز همون کت شلوار تنمه. حالا ديگه اتو کشيده نيست تا ناديا بخنده و بگه مگه داشتي ميومدي عروسي و من بلند بخندم و بگم مگه نيومدم؟ اومدم زنم رو بگيرم و ببرم.

ديگه از اون صورت سه تيغه خبري نيست. ديگه اون بوي ادوکلن نه نه چي گفت؟؟؟؟؟ .... آها از اون بوي گس خبري نيست.

نکنه به هوش بياد و نشناستم؟ نکنه بوي گس نياد و باور نکنه من پيششم؟ پس ماني کجا رفته؟ گفت ميره چيکار؟ آها بازم سوت اين دستگاه ها بلند شده بود. رفت چيکار؟ چرا من نرفتم؟ چرا انقدر گيجم؟ ناديا خسته نشدي از اينهمه بي هوشي؟ نميخواي پاشي ببيني چند روز و ساعت و ديقه ست که زنم شدي؟ همه ميگن عمر دوران عقد کوتاهه پس چرا به چشم من اين 5 روز انگار 5 ساله؟ ناديا امروز يه دکتر ديگه اومد و يه چرت و پرت هاي ديگه گفت. اما تو باور نکن. اين دکترا حرف زياد ميزنن انگار نظر ندن ميگن لالين. ناديا اه پاشو ديگه. تو اون اتاق کوفتي به زور رام ميدن وقتي هم تو رو نبينم دق ميکنم. پاشو بريم ديگه....

ماني قدم هاش رو تند تر ميکنه و خودش رو به پيمان ميرسونه که روي زمين تو راه پله هاي اضطراري بيمارستان تو خودش مچاله شده. به زور جلوي اشکاش رو ميگيره و با يه لبخند به طرف پيمان ميره.

حالا نوبت پيمانه. اون بايد انقدر قوي باشه که ناديا بهش تکيه کنه و کمکش کنه تا بلند شه. حالا تنها اسم ورد زبون ناديا پيمانه. ناديايي که تو ناله هاي بي جونش پيمان رو داره فرياد ميزنه.

- پيمان اينجا چيکار ميکني؟ همه دو ساعته دارن دنبالت ميگردن. پاشو پسر. ناديا اينجوري ببينتت که سکته ميکنه. پاشو يه آبي به دست و صورتت بزن.

- حوصله ندارم. بي خيال. کي منو ميخواد تماشا کنه؟

ماني تنها لبهاش کمي کشيده ميشه جاي لبخند و زمزمه ميکنه

- کي مهمتر از ناديا؟ چشماشو باز کرده و مدام پيمانش رو صدا ميزنه. نميخواي با اين قيافه ببينتت که؟ قرارمون به همين زودي يادت رفت؟

اون شب که زنجير رو انداختي گردنش قول دادي خنده رو از لباش نگيري، قول دادي خوشبختش کني.... هميشه کنارش باشي. پس چي شد اون حرفا؟ فقط حرف بود؟ پاشو مرد. الان وقت شکستن نيست.

رنگم پريد. پاهام لرزيد. نه. نميتونستم. نميتونستم ببينمش. من انقدر قوي نبودم. ميخواستم تو روي همه زندگيم نگاه کنم و چي بگم بهش؟ نه. نه.....

.....

پيمان خم شد. لرز تمام بدنش رو گرفت. سست شد. تو يه ثانيه فرو ريخت. و من ترسيدم. تو اون شرايط وقت سقوط نبود. اون بايد کنار ناديا ميبود. ناديا الان تو بدترين شرايط بود. نه. فعلا قرار نبود خودش چيزي بفهمه پس پيمان نبايد همه چيز رو خراب ميکرد. دستم رو زير بازوش گرفتم و با خشم بلندش کردم.

- پيمان به قران الان بخواي وا بدي خودم ميکشمت. نميخوام جز خنده رو لبش ببينم پس خوب گوشات رو باز کن. عين آدم پا ميشي و مياي باهاش حرف ميزني. سر به سرش ميذاري. ميخندونيش. نبايد بذاري اون درد وحشتناک پر رنگ بشه. بايد الان روحيه اش رو قوي کنيم تا بعد بتونيم مشکل رو بهش بگيم. اما الان بايد کمک کنيم تا روند بهبودي سريع پيش بره. منم حال و روزم بهتر از شماها نيست. اون از آريانا که ولش کني معلوم نيست چه گندي بزنه با اين حال و روزي که درست کرده اينم از تو. من واقعا بيش از اين کشش ندارم. پس خودت رو جمع کن.

- نمي تونم. نميتونم. بفهم.

صداش به فرياد تبديل ميشه. تموم فشار روش ناگهاني و تو اون فرياد سرازير ميشه.

- تو غلط ميکني نميتوني. مرتيکه خجالت نميکشه گريه ميکنه. خودت رو جمع کن پيمان. برو تو اون دستشويي هر چقدر دلت ميخواد داد بزن گريه کن هر غلطي ميخواي بکن ولي از اون در بيرون اومدي همون پيمان هميشگي باش.

بعد پيمان رو داخل دستشويي هل ميده و خودش پشت در کنار ديوار سر ميخوره و با نگاه سالن رو پشت سر ميگذاره و روي آريانا که گوشه ديگه سالن رو زمين نشسته و اشک ميريزه نگاه ميکنه و با خودش فکر ميکنه ببين کي ها ميخوان به کي روحيه بدن. اون از آريانا که سن و سالشم يادش رفته و کف زمين زار ميزنه. اون از پريسا که دو ثانيه يه بار تو بغل رامين در حال غش کردن و فشار بالا پايين شدنه. مامان باباي خودشم که ديگه کم مونده مراسم چهلم راه بندازن. بازم به شيرين و شوهرش.

بيچاره ناديا که تو اين شرايط هم مامان باباش بالا سرش نيستن و حالا برادرش هم با مرده فرقي نداره.

با باز شدن در از فکر و خيال بيرون مياد و ماني کمي آرامش ظاهري رو تو وجود پيمان ميبينه و دستش رو پشت شونه پيمان ميگذاره و تند تند حرفاي دکتر رو تکرار ميکنه براش.

- ببين پيمان به هوش اومده همه چي رو چک کردن. ديدش يه مقدار تار هست ولي دکتر گفته هيچ مشکلي نيست و تا چند روز آينده حل ميشه. فعلا بدنش نيمه لمسه ولي اونم موقته و تو همين چند روز نهايتا يه هفته حل ميشه. دو تا از مهره ها کمي جابجا شده و هنوز نميگم چي ميشه. دو تا از دنده هاش شکسته ولي مشکلي نيست و ظرف يه ماه دو ماه خوب ميشه. پاش هنوز تو گچه و فعلا چيزي نميفهمه تا زمانيکه پا از گچ و باند در بياد پس لال ميشي و هيچ حرفي نميزني. فعلا بايد فکر کنه يه شکستگي ساده ست.

گوشت با منه پيمان؟ اين قيافه ماتم رو نگيري براش. ناديا خيلي تيزه. شک کنه همه چي خراب ميشه.

پيمان تنها سرش رو تکون ميده و آروم با خودش زمزمه ميکنه خوب يه باره ميگفتي کجاهاش سالمم که سريعتر اطلاعات رو داده بودي. و پوزخند پر دردي به ماني ميزنه و آروم اشک گوشه چشمش رو پاک ميکنه و همزمان با اجازه دکتر وارد اتاق ميشه و شيرين با کمري خم شده و در عين حال نگاهي محکم و مصمم ثانيه اي دست پيمان رو فشار ميده و بعد محکم رو به پيمان

- مرد باش و پشتت رو صاف کن و محکم پات رو بذار تو اتاق. از اين در که رفتي تو، زندگي زناشوييت شروع ميشه و ميخوام ثابت کني که عشقت حرف نبوده. پسر من مثه کوه ميمونه و کمرش خم نميشه. حرفشم حرفه.

بعد با فشار دستش تقريبا پيمان رو هل ميده داخل اتاق و در رو ميبنده و اينبار با همه وجود خم ميشه و تکيه و تمام سنگينيش رو رو شونه هاي پيام شوهرش ميندازه و نقاب صلابتش رو از صورت بر ميداره و اشک آروم آروم روي صورتش رو پر ميکنه و تنها دستش به سمت آسمون ميره و زمزمه ميکنه

- خدايا ناشکري نميکنم. بازم شکرت. دست دعات پشت سر عروسم.

داشت از درد به خودش ميپيچيد. نميدونم ميزان درد چقدر بود ولي مطمئن بودم کم نيست. از اخماي عميقي که هر چند ثانيه ابروهاش رو به هم نزديک ميکرد و بعد با سماجت عقبشون ميزد و سعي ميکرد بخنده ميفهميدم. تازه فهميدنش با توصيفاتي که دکترا کرده بودن خيلي هم سخت نبود. يه دستت ميبره تا دو ساعت تمام جونت درد ميکنه واي به حال ناديا که تقريبا هيچ جاي سالمي تو بدنش نداشت.

لبخندش با ورودم پر رنگ تر شد. انقدر پر رنگ که بعد از 5 روز زندگي رو يادم انداخت. اينکه ميشه با تمام دردها ثانيه اي خنديد.

آروم بود. انقدر آروم که داشتم شک ميکردم نادياي من باشه. دستش رو آروم به طرفم دراز کرد. شايد نيم سانت هم به زور دستش حرکت کرد ولي همون برا من به اندازه يه دنيا حرکت بود. انقدر بي حرکت ديده بودمش اين چند روز که اون ثانيه ها و لحظه ها واقعا حس ميکردم خدا داره دوباره تک تک اعضاش رو ميسازه و به کار ميندازه.

نگاهم روي دستش که حالا پر از کبودي هايي بود که بعضي به زردي ميزد ثابت شد و اشک داشت راهش رو باز ميکرد که با زمزمه هاي ناديا ناخوداگاه خنده جاش رو گرفت

- ها چيه؟ فکر کردي ميميرم خلاص ميشي؟ نه قربونت برم تازه ميخوام جونت رو بگيرم. بالا بري پايين بياي آش کشک خاله ست. تا جون تو رو نگيرم رفتني نيستم.

ببينم اين قيافه چيه برا خودت درست کردي؟ اه گفتم الان شوهر اتو کشيده ام مياد تو يه کم دست ميندازمش.

خنديدم. نميدونم تلخ بود خنده ام يا شيرين ولي از ته دل بود. چشماش باز شده بود و کم کم زبونشم داشت باز ميشد. داشت همون نادياي خودم ميشد که به زور بهت دو ديقه مهلت جواب دادن بده.

آروم کنارش روي صندلي نشستم و دست ظريفش رو تو دستم گرفتم. بعد نگاهم تو صورتش و چشماي سبزش قفل شد. چشمايي که حالا سبز پاييزي بودن. نگاهم روي صورتش و زخم هاي رويه بسته روي صورتش و کبودي هاش سر خورد. دستم رو آروم بالا بردم و روي صورتش کشيدم. سرش رو آروم پس کشيد. فکر کنم درد گرفته بود. احتمالا روي يکي از جاهاي ضرب ديده فشار دستم اذيت کرده بودش.

ولي دوباره لبخند زد و حرف زدن رو از سر گرفت

- روي گونه ام درد ميکنه يه کم.

فقط سرم رو تکون دادم و بهش فهموندم که ميدونم. نميتونستم حرف بزنم. بغض تو گلوم آماده شکستن بود و دلم نمي يومد غصه بخوره. دوباره حرفش رو ادامه داد.

- پيمان همه جام کوفته ست. بي حسه انگار. درد دارم. چرا تار ميبينمت؟ من چم شده؟

بايد حرف ميزدم حالا منتظر جواب بود و سکوت جايز نبود. خيلي سعي کردم ولي بازم وقتي شروع به حرف زدن کردم صدام از بغض ميلرزيد

- نگران نباش قشنگم. هيچ مشکلي نيست. تازه به هوش اومدي و يکي دو روز ديگه اين تاري هم از بين ميره. دردت هم کمتر ميشه. تقريبا همه جات درب و داغون شده يا شکسته ولي نگران نباش همه شون نهايت تا يه ماه ديگه جوش خوردن و درست شدن.

- اوهوم. شيرين جون برام گفت. خواستم مطمئن شم هيچيم نيست.

اه ديدي چي شد؟ ميخواستم دست فرمون بهت نشون بدم به چي ميگن ها. هي هي هي. خدا خيلي هواتو داره که نذاشت خيط شي. ولي خيالت تخت تا روي تو رو کم نکنم ناديا نيستم.

- منتظر اون روزم. اونم بي صبرانه.

- بله بله بابا بزرگ. چرا انقدر قلمبه سلمبه حرف ميزني. اوف خسته شدم از اين قيافه ماتم. بس کن ديگه. حالا يه اتفاقي افتاد و تموم شد. من گريه کنم که همه جام داغونه و درد ميکنه يه چيزي تو چي ميگي ديگه. حالگيري اي ها. ببينم از اين آق دادش ما چه خبر؟ نامرد نکرد بياد ملاقاتم. حالا گل و نون خامه اي جهنم. حيف که نميتونم راه برم وگرنه ميرفتم حالشو ميگرفتم. گوشيتو ميدي؟

ميدونستم ميخواد آريانا رو بگيره. ميدونستمم آريانا وضعش بدتر از اين حرفاست که چيزي رو تابلو نکنه. بايد دست به سرش ميکردم.

- نه بابا. بيچاره همين پشت دره. راش نميدن بياد تو. منم با بدبختي راه دادن و بايد سريع برم بيرون. وگرنه پريسا جون و باباتم بيرونن. ماني هم بيرونه. ولي راشون نميدن.

بهم خنديد. نميدونم معني خنده اش چي بود ولي با حرف بعديش فقط تمسخر معنيش کردم اون خنده رو.

- هه. مهم شدم يهو. ميدونستم هر روز يه بلايي سر خودم مياوردم. پيمان خسته ام ديگه همه انرژيم تموم شد. يه کم ميخوام بخوابم. عيبي نداره؟

- نه فدات شم. چه عيبي داشته باشه.

ميدونستم اثر مسکن هاست. کم کم چشماشم داشت گيج ميشد و منم بايد از پيشش ميرفتم. صورتم رو به صورتش نزديک کردم و بوسه آرومي رو گونه اش گذاشتم که غر غرش رفت هوا

- اه نکن. نکن.... ريشات صورتمو اذيت کرد. اه. دوست ندارم ريش. برو بزنشون وگرنه نميذارم ديگه بوسم کني. پوست برگ گلم رو ببين چيکار کرد.

بعد خنديد. يه خنده بي خيال و شيطون. برام دست گرفته بود. با اونهمه درد بازم شر و شيطونيش به راه بود.

کم کم غر غر هاش کمرنگ و کمرنگ تر شد و چشماش آروم بسته شدن. دروغ چرا ترسيدم. وحشت کردم. ميدونستم مسکن زدن بهش. ميدونستم اين خواب چيز غير عادي اي نيست ولي دست خودم نبود. ديگه ميترسيدم چشماش رو ببنده. همش فکر ميکردم اگه دوباره مثل اين چند روز بازش نکنه چي.

پرستاري که تو اتاق اومده بود انگار از نگاهم ترسم رو خوند. بهم لبخند زد و آروم گفت

- نگران نباشين. ديگه خطري نيست. مسکن ها خواب آورن. فقط خوابيده و به زودي بيدار ميشه. شما هم برين يه کم استراحت کنين که دکتر هم از من ايراد نگيره. چون اينجا بيش از يه ربع نبايد پيش مريض باشيد.

از روي صندلي بلند شدم و يه بار ديگه به صورت ناديا نگاه کردم که حالا باز اون اخم روي صورتش بود. دستم رو جلو بردم و آروم روي پيشونيش دست کشيدم و کمي اخمش رو باز کردم و بي هيچ حرفي از اتاق اومدم بيرون.

- درد داشتم. انقدر که دلم ميخواست بي خيال آبرو و عالم و آدم بشم و فقط جيغ بکشم. نميدونم چه مرگم بود ولي دردي که تو پاي چپم بود وحشتناک بود. امونم رو بريده بود. دلم نميخواست حتي پيمانم ببينم. چون مجبور بودم به زور جلوش اداي آدماي شوخ و شنگ و در بيارم که انگار دردي ندارن و جز خنده رو لبشون هيچي نيست. و اين بيشتر از هر چيزي برام زجر آور بود. نميدونم ميفهمي يا نه ولي وحشتناک بود که تو اوج درد بخندي. هر بار يه پرستاري ميومد تو به زور لبخند رو لبم مينشوندم تا مبادا از دستم خسته بشن و تنهام بذارن. اينم از ماني داشتم. هميشه ميگفت هيچکس دلش نميخواد بشينه درد و مشکل کسي رو گوش کنه و اينکه بايد تو اوج درد و ناراحتي هم سعي کني به روي مردم بخندي. چون گناه اونا نيست که تو درد داري يا بي حوصله اي. ميگفت اين روي خوش آدمه که باعث ميشه مردم تنهاش نذارن و حالا واقعا از تنهايي و ديدن صبح تا شب اين در و ديوار سفيد انقدر کلافه ميشدم که حاضر بودم به هر دردي بزنم تا يه جوري اين تنهايي رو کمرنگ کنم. انگار در و ديوار اتاق ميخواستن بخورنم.

بدتر از همه اينا اخلاقاي عجيب همه ست. مامان هر روز مياد پيشم ميشينه و فقط نگام ميکنه و بغض ميکنه. نميدونم چش شده ولي ذوق دو عالم رو دارم ميکنم که انقدر مهم شدم که مامان از کارش به خاطرم زده. بابا خيلي آرومه و مثل هميشه صد سال يه بار حرفي از دهنش در مياد. دوسش دارم. حالا بيشتر از هميشه. حس ميکنم چه دردي تو تمام اين سالها کشيده اونم فقط چون از مامان بزرگتر بوده و مامان هميشه فکر ميکرده جوونيش به پاي بابا سوخته. بوسه هاش رو دوست دارم. حس بابا داشتن رو بهم ميده. حس قشنگيه. شايد باورت نشه ولي هر بار که مياد و آروم رو صورتم خم ميشه و پيشونيم رو ميبوسه دلم پر از خوشي ميشه و ميخندم. اين خنده به زور نيست ناخودآگاهه. تنها خنده ايه که بي درد سراغ لبهام مياد.

آريانا خيلي تو خودشه. ديگه با اون آريانايي که ميشناختم زمين تا آسمون فرق ميکنه. خيلي برام عجيبه. خنده هاش مصنوييه درست مثه خنده هاي من وقتي درد دارم و ميخوام زار بزنم ميمونه. اونروز بهش گفتم بيا مثه قديم باشيم. همونجور صاف و رو راست. مثه کف دست. فقط مات نگام کرد. منم زدم زير گريه. حتي جيغم کشيدم. بالشتم رو تو دهنم کردم و جلوش جيغ کشيدم. گفتم درد دارم. انقدر زياد که لا اقل جلو تو نميخوام به زور بخندم. خيلي مزيت داشت اون گريه ها و جيغام. دوباره شديم مثه کف دست. اومد کنارم روي لبه تخت نشست و سرم و بغل گرفت و بالشت رو از دهنم در آورد و کناره دستش رو گذاشت تو دهنم. منم با تمام قوا دستش رو گاز ميزدم و اونم گريه ميکرد. خوب که خالي شديم جفتمون فشار دندونام رو دستش کم شد و ياد وقتي افتادم که چهارده پونزده سال بيشتر نداشتم. طبق معمول هم مامان و بابا ماموريت بودن. دل درد و کمر درد با هم قاطي شده بودن و جونم بالا اومده بود. درد داشتم و هنوز نميدونستم اينجور وقتا چيکار کنم دردم کم بشه. چي بخورم. رومم نميشد به آريانا حرفي بزنم. هر چي باشه يه پسر جوون بود. من چميدونستم از اينجور دردا چيزي ميدونه يا نه. راهي برا درمانش داره يا نه. اما تيز بود. بد تيز بود. قشنگ فهميده بود درد دارم. نميدونم از کجا فهميد ولي خدا نگهش داره ساعت ده شب خسته و کوفته از استراحتش زد و اومد تو اتاقم. همينجوري بغلم کرد. محکم. دستش رو گذاشت تو دهنم و گفت گازش بگير کم کم آروم ميشه دردت. منم نا مردي نکردم پدر دستش رو دراوردم. تا چند وقت جاي دندونام رو دستش بود و کبود. اونم چپ ميرفت راست ميومد ميگفت اااا دختره خجالتم نکشيد برا يه همچين چيز معمولي ببين چه کولي بازي اي دراورد و دستم رو داغون کرد. منم که پر رو ميگفتم به من چه ميخواستي بهم قرص بدي تا دردم کمتر شه. اونم چشم و ابرو ميومد و ميگفت ببخشيد شرمنده تجربه نداشتم ها. کسب تجربه کردم حسابي من بعد راه درماني خواستي بيا سراغ خودم. بايد خجالت ميکشيدم. آب ميشدم ولي نميشدم خوب کسي رو نداشتم جز آريانا. اونم عادي برخورد ميکرد. از اون به بعد جلوتر از من تاريخ نگه ميداشت و وقتش که ميشد نميذاشت دست به سياه و سفيد بزنم. همه کارا رو خودش ميکرد يا مامان رو مجبور ميکرد غذا بپزه برامون. ميومد بغلم ميکرد و پشتم رو ميماليد و گرم ميکرد.

انگار فهميد تو چه فکري رفته بودم. آروم دست کشيد رو صورتم و با بغض گفت

- نانادي حاضر بودم هر سي روز ماه کمر درد و دل درد داشته باشي و دستم رو داغون کني ولي الان رو اين تخت نبودي.

نادي بهم قول بده هيچوقت ناشکري نکني. باشه؟

حرفاشو نميفهميدم. نگام به دستش بود. تقريبا داغونش کرده بودم. آروم تو دستم گرفتمش و بوسيدمش.

- آريانا فکر ميکني پيمانم قدر تو دوسم داره؟

- خيلي بيشتر از من دوست داره. شک نکن.

ديگه کم کم همه سر وکله شون پيدا ميشد. اشکامو آروم پاک کرد و بهم لبخند زد. ايندفعه لبخندش واقعي بود.

- دلم وا شد نانادي.

منم خنديدم. انگار دردم کم شده بود. سبک شده بودم. خيره نگاش کردم.

- آخيش. حالا شدي آريانا. ما چاکرتم هستيم. فقط بعدا نري پزشکي قانوني برام پرونده درست کني بابت دستت ها. خودت آورديش جلو. تازه لو بدي ميگم کار دوست دخترت بوده ها. حالا خود داني.

- اي پدر صلواتي. که کار دوست دخترم بوده ديگه. باشه. دارم برات.

- عمرا. ميگم پيمان حالتو بگيره.

ماني با خنده جلومون پيداش شد و رو به من

- ميخواي خودم حالشو بگيرم خانوم خانوما. کافيه دستور بدي ها.

خنديدم. هميشه فکر ميکردم ماني زيادي عصا قورت داده و بزرگه ولي تو اين مدت تنها کسي بود که فرق نکرده بود. همون ماني هميشگي بود. همون که همش باعث ميشد يه جوري سر به سرش بذارم و حالش رو بگيرم. آخ نميدوني چه کيفي داشت که.

- جنابالي برو تا کچل نشدي يکي رو پيدا کن دستوراي اونو انجام بده.

- باز بهت خنديدم روتو زياد کردي ها. مگه شانس بياري پات به دانشگاه باز نشه ديگه. وگرنه حالت رو خودم ميگيرم.

- تو؟؟؟؟؟؟؟ عمرا. برو اونور بذا باد بياد.

 بالاخره دارم از اين زندون خلاص ميشم. هنوز تو پام درد دارم ولي قابل تحمل شده. هنوزم وقتي حرکت عجيب غريب ميکنم درد ميگيره ولي راضي ام. اين درد کجا اون درداي کشنده کجا. من خوبم. خوب چيه. عالي ام. به پيمانم گفتم. حتي به آريانام گفتم. ديوونه ها باورشون نميشه.

- واي پيمان دستم رو ول کن. خودم ميتونم بيام. اه.

- ناديا نميشه. خودت اگه بلد بودي نميرفتي زير کاميون.

- اه تو هنوزم فراموش نکردي؟ بابا يه اتفاقي بود تموم شد رفت پي کارش. جون ناديا دستمو ول کن.

- از بيمارستان مرخص شده بود و مثه کنجشک هاي از قفس رها شده ميخواست پرواز کنه قافل از بالي که شکسته و .... نمي تونستم ولش کنم. واقعا ديگه گنجايش يه بلاي ديگه رو نداشتم. همينش رو هنوز نتونسته بودم هضم کنم. ميدونم دستش رو خيلي محکم گرفته بودم حتي مطمئن بودم الان قرمز شده ولي حاضر نبودم ول کنم. اما اونم راه خر کردنم رو بلد بود. مثه کف دست ميشناختم. باز چشماشو دوخت بهم و از اون نگاها که نفسم ميگيره تو چشمام انداخت و جونش رو برام قسم خورد. چي ميتونستم بگم جز يه لبخند و شل شدن دستام و رها کردن گنجيشک کوچولوم.

دستم و کامل رها نکرده با همون پاي گچ گرفته رو جدول کنار باغچه بود. بلند بلند ميخنديد و تمام تلاشش رو براي ايستادن و راه رفتن ميکرد اما نميشد. ولي بازم ميخنديد. قهقهه ميزد. دستاش تمام مدت باز بود. ميديدم داره تمام تلاشش رو براي راه رفتن ميکنه. سرتق بود. اراده اش ستودني بود. ميدونستم نمياد پايين. آريانا عصبي بود و فرياد ميزد سرش. آروم رفتم طرفش و دستش رو گرفتم. وقتي دلش ميخواست اون رو راه بره چرا غصه اش ميدادم؟ اگه آريانا چپ چپ نگام نميکرد منم ميرفتم رو جدول و از اون رو راه ميرفتم.

- دستاش گرم بود. يه دنيا مهربوني توش بود. لبخندش گرم تر. آروم دستم رو گرفت. حالا راحت تر ميتونستم راه برم. پاي چپم سنگين بود و تعادلم رو خراب ميکرد ولي دست پيمان از پاي من سنگين تر بود و اين سنگينيش سنگيني پام رو ميگرفت. ديگه لازم نبود دستام رو باز بگيرم تا نيفتم.

ته جدول رسيده بوديم و حالا فاصله ام تا زمين حدودا ده پونزده سانتي ميشد. مامان چپ چپ نگام ميکرد. آريانا ديگه نگامم نميکرد. بد شاکي بود. غم دو عالم تو نگام ريخته بود که حالا چطور بپرم پايين که خودم رو تو بغل پيمان ديدم. اونم با يه خنده پر از خوشي. ذوق کردم. خيط شده بودن همه. تو بغلش ميخنديدم که زمزمه اش زير گوشم غلغلکم داد.

- بوسش چي شد شيطون؟

بوسيدمش. خجالتم نکشيدم. نه از نگاه مامان نه از لبخند شيرين جون نه از بابا. تو بغلش آويزون گردنش شدم و صورتش رو بوسيدم. ولي برانکه زيادي خوش به حالش نشه نصفه نيمه يه فکر شيطاني به سرم زد و تفي اش کردم.

حالا من ميخنديدم و اون با حرص اه و وه ميکرد. ولي بهم چسبيده بود. چه کيفي داد حرص دادنش.

بالاخره رضايت دادم از بغلش بيام پايين. يعني راستش يه کمم از ترس تلافيش رضايت دادم.

با لبخند چشم دوخت بهم و همونطور که يه دستش رو پشتم ميگذاشت و وزنم رو روش انداخته بودم، آروم گفت

- بايد باهات حرف بزنم. ميگم با هم مي يايم خونه تو هم بگو ميخواي با من بياي. باشه؟

داشتم بال بال ميزدم که بفهمم چيکارم داره ها اما باز خبيث شده بودم. سرم رو انداختم بالا و با خنده زمزمه کردم

- اونوقت چي گير من مياد؟ مفتي مفتي نميشه. نچ.

داشت حرص ميخورد. ميدونستم وقتي جدي هست بايد جدي باشم و مسخره بازي در نيارم ولي خوب خوشحال بودم و ميخواستم اونهمه انرژي رو تخليه کنم و چه راهي بهتر از سر به سر گذاشتن پيمان.

- خيله خوب دکتر راستين بد اخلاق. باشه با تو ميام. ولي شرط داره.

- اوف. شرطت چيه؟ زود باش داريم ميرسيم دم ماشين.

- نچ تو بگو باشه. تو که به هر حال ميخواي باهات بيام پس هر شرطي هم بگم بايد قبول کني.

- خيله خوب. قبول.

نميدونم چه شرطي گذاشته بود که اونجور يهو ذوق کرد و با خنده و جيغ پريد هوا. يادش رفت پاش تو گچه. دير جنبيده بودم افتاده بود رو زمين. عصبي تقريبا سرش داد زدم

- بي فکر. نگرفته بودمت که افتاده بودي. انگار يادت رفته دکتر چقدر گفته احتياط کني ضربه اي به پات وارد نشه. واقعا که.

بغض کرد. باز گند زده بودم با اين اخلاق سگي ام. اما دست خودم نبود. همش ميترسيدم وضعش بدتر شه. ازم فاصله گرفت و اخماش تو هم رفت. آروم با يه قدم فاصله مو باهاش کم کردم و زير بغلش رو گرفتم و تو گوشش زمزمه کردم

- ببخشيد خانومي. پيمان غلط کرد. اخماتو وا کن ديگه. آخه اصلا فکر نميکني دوباره بلايي سرت بياد من دق ميکنم. آشتي؟

خنديد و خنده اش بهم فهموند آشتي کرده.

.......

رو صندلي عقب نشسته بود و اينجوري راحت تر ميتونستم حرفم رو بزنم. اگه کنارم مينشست و گرماش رو نزديکم داشتم نميتونستم حرف بزنم. نميتونستم يه مشت چاخان پاخان و اراجيف سر هم کنم براش تا به چيزي که ميخواستم برسم.

- داري کجا ميري پيمان؟

- اول يه سر ميريم خونه من تا حرفامو بهت بزنم بعد ميريم خونه شما.

- کوتا بيا. مگه ميخواي قصه حسين کرد شبستري رو بگي که بريم خونه ات. خوب همين بين راه بگو ديگه.

- ميدوني اولش که سوار شدي فکر کردم اينجوري که تو پشتي راحت تر ميتونم خواسته ام رو بهت بگم ولي الان ميبينم تا تو چشمات نگا نکنم نميتونم حرفم رو بزنم.

- کم کم دارم ميترسم ها. نکنه داري منو ميدزدي و اينام همش آسمون ريسمونه.

- شايدم.

- ببين آخه يه آدم چلاق رو ميخواي بدزدي چيکارش کني خره. فقط نون خور اضافه ميشه ها.

داشت شوخي ميکرد و ميخنديد ولي تو حرفاش يه حقيقت تلخي بود که نميذاشت منم مثل اون بخندم. انقدر تلخ بود که بيشتر دلم ميخواست اين بغض لعنتي رو راحت کنم و خودم رو سبک کنم. ولي وقتش نبود. نبايد حتي يه ثانيه شک ميکرد. وگرنه همه نقشه هام خراب ميشد. به زور خنديدم و صادقانه گفتم

- من همه جورت رو دوست دارم. يه نگاه سبزت بهيه دنيا مي ارزه.تازه يادمه ميخواستي درست رو ادامه بدي و جاي منو بگيري. اونوقت ديگه من نون خور تو ميشم نه تو.

- عمرا. کور خوندي. يک قرونم از پولايي که در بيارم بهت نميدم. تازه از تو هم ميگيرم. از تو گرفتن اصلا يه مزه ديگه ميده. بي صبرانه دارم لحظه شماري ميکنم اون روزي رو که از آقامون خرجي بگيريم دادش.

- اتفاقا حرف منم سر همينه. رسيديم. بپر پايين.

- ميخوام بپرم ها ولي ميترسم رودل کني. آخه کجا با اين پا بپرم.

.......

کمکش کردم تا روي مبل حال بشينه و خودم هم روبروش نشستم و دستاشو تو دشتم گرفتم. جالب بود ولي حس ميکردم از اينکه انقدر نزديکشم و تنهاييم هنوزم ميترسه. با اينکه شوهرش بودم ولي هنوز حتي نگاهش رو. از نگاه خيره ام ميدزديد.

سرش رو با لبخند و آروم بالا گرفتم و نگاهم رو تو چشماش دوختم.

- دلم برات تنگ شده بود نانادي. دلم برا يه دل سير نگات کردن تنگ شده بود. دلم برا اين سرخ و سفيد شدنات تنگ شده بود.

دست گرمش روي گونه ام بود و آروم نوازشم ميکرد و من هر لحظه بيشتر گر ميگرفتم. ميدونم سرخ سرخ شده بودم ولي هر کاري ميکردم نميتونستم به حال عادي بر گردم. نگام سرخ بود و زبونم خشک خشک شده بود. انگار دلم هر ثانيه داشت ميريخت پايين و دوباره از نو. آروم صورتش رو به صورتم نزديک کرد. دلم برا گرمي لبهاشم تنگ بود ولي نميدونم چرا دلم نميخواست اون لحظه رو لبام بذارتش. شايد شرم بود شايدم اون يکي شدني که ميگن بعد ازدواج يهو تو وجودت ميريزه هنوز وقتش نرسيده بود. شايد دلم ميخواشت اين بوسه رو شي عروسيم داشته باشم. نميدونم شايد امل و مامان بزرگ شده بود افکارم تو اون لحظه. ولي فقط ميخواشتم با نگاهش تب کنم و اين تب تو تنم بمونه.

انگار فهميد يا شايدم اون عقايدي که هميشه ازشوم دم ميزد هنوز تو وجودش مرزهايي رو پابرجا نگه داشته بود. هر چي بود گرماي لبهاش رو روي پيشونيم حس کردم و بعد سرش رو پايين انداخت و با نگاهي که به دستام دوخته بود بالاخره دهنش رو باز کرد

- ناديا ديگه نميتونم دوريت رو تحمل کنم. ديگه نميتونم بدون تو اين خونه رو تحمل کنم. تو... تو زن عقدي مني و من دلم ميخواد بياي خونه ام. هر چي زودتر.

خنديدم. انقدر بلند که پريد. فکر نميکردم روزي اينجور بي تاب ببينم پيمان رو. چشمام چهار تا شده بود. همچين حرف ميزد انگار چند وقت از عقدمون گذشته بود. فقط يه ماه و چند روز گذشته بود و اون داشت اينجور بي تابي ميکرد.

- پيمان شوخيت گرفته؟ مگه ميخوام فرار کنم که اين حرفا رو ميزني؟ يه دو ماه صبر کني پام از گچ در اومده و ازدواج ميکنيم ديگه.

- نه دو ماه خيلي ديره. گفتم که ديگه نميخوام بدون تو باشم. فکر کنم دو هفته برا انجام کارا و خريد عروسي و پخش کارت ها بس باشه.فقط دو هفته ميتونم تحمل کنم. نه بيشتر.

- شوخيت گرفته پيمان؟ بميرمم اينجوري باهات عروسي نميکنم.

- مگه چه جوري اي؟

- چه جوري ام؟ کوري تو؟ با اين پاي تو گچ همينم مونده لباس عروس بپوشم و.... نه غير ممکنه. ديگه ام بحث نکن.

- زير اون لباس با اونهمه پف و تور که اصلا پات معلوم نيست. بهانه بيخود نگير.

- نه. گفتم نه. من ميخوام عروسيم برقصم. ورجه وورجه کنم. با اين پا نميشه.

- اما من دوست دارم عروسم سنگين باشه تو عروسيمون. من خودم خيلي اهل رقص نيستم پس دلم نميخواد تو هم خيلي ورجه وورجه کني. آخه دلم نميخواد بگن داماد انقدر سنش بالا بود که همش نشسته بود رو صندلي و عروس بيچاره تنها ميرقصيد. تو که نميخواي متلک بگن به شوهرت؟

- واي پيمان الان چه وقته شوخي خنده ست. ببين تو يهو يادت ميره دارم بحث جدي ميکنيم ها. اصلا همه اينا به کنار من ميخوام تو عروسيم باهات تانگو برقصم و با اين پا نميشه. لج بيخود نکن پس.

- چرا نميشه؟ وقتي با اين پا ميشه رو جدول راه رفت ديگه تانگو رقصيدن که آب خوردنه. بهونه نگير ديگه. تو دلت نميخواد شب تو بغل من بخوابي جاي اينکه خرست رو بغل کني؟

- نخند مسخره. خودت رو دست بنداز. من کي با خرس خوابيدم. پيمان جون من يه کم تحمل کن. فقط دو ماه.

- نه ناديا. همين که گفتم. يا دو هفته ديگه يا هيچوقت.

پيمان جدي داشت حرف ميزد. پشتم لرزيد. ديگه شوخي نميکرد. نميدونم چه مرگش بود ولي ميدونستم که کوتاه بيا نيست. دروغ چرا خودمم خيلي برام هيجان داشت زندگي کردن با پيمان زير يه سقف. يعني کلا هميشه برام قشنگ ترين اتفاق اين بود که خودم رو تو يه خونه که فقط مال خودم و شوهرمه تصور کنم. يه تاپ و شلوارک پام کنم و دم به ديقه از سر و کول شوهرم بالا برم. ميدونم پيمان بزرگ بود برا اين بچه بازي هام ولي ميدونستم يه مرد در مقابل آغوش يه زن تقريبا خلع صلاحه هميشه.

نگاهم دور تا دور خونه رو داشت چرخ ميزد و هر بار روي اتاق خواب پيمان و تصور خوابيدن روي تختش و زير پتوش و سر گذاشتن رو بالشتش و حرص دادنش ثابت ميشد.

- لبخند کمرنگي رو لبش جا خوش کرده بود و دور تا دور اتاق ميچرخيد. روي اتاق من ثابت شده بود و ميدونستم قطعا اون فکراي شيطانيش و تصاحب بالشت و تخت من و طرف من تو سرش داره چرخ ميزنه که لبخندش ثانيه به ثانيه پر رنگ تر ميشه. سادگيش اين مزيت بزرگ رو داشت که نگاهش انقدر شفاف باشه که بفهمم چي تو سرش ميچرخه. داشتم به هدفم نزديک ميشدم. فقط يه کم مونده بود تا راضي بشه. بايد هر جور شده تا قبل باز کردن گچ پاش ازدواج ميکرديم و مياوردمش خونه خودم. شک نداشتم بعد باز کردن پاش محاله زير بار ازدواج بره. از فکر و خيال بيرون اومدم و چشم دوختم بهش و آروم با دستم روي پاي راستش رو نوازش کردم واينبار از در تحريک وارد شدم.

- آي آي بالشتم و طرفم مال خودمه. گفته باشم که براش نقشه نکشي.

- نخيرم. اگه ميخواي ازدواج کنم بالشتت مال منه.

حتي شرطاشم بچه گونه بود. نميدونم ولي گاهي به نظرم حتي از يه دختر 22 ساله هم کوچيکتر بود رفتاراش. ولي لا اقل مزيتش اين بود که به هدفم رسيده بودم و فقط يه کم چونه الکي بايد ميزدم باهاش.

- اصلا بي خيال شدم. همون دو ماه ديگه. لااقل اين دو ماهم بالشت و تختم مال خودمه. آقا بي خيال پاشو بريم.

- اوي اوي حرف زدي پاش وايسا. بالشت و طرفت مال من و تا دو هفته ديگه عروسي ميکنيم. زير حرفتم بزني يعني نامردي.

....

حالا تو سالن خونه ما نشسته بوديم و مامان و بابا و آريانا و عمو و زن و عمو و ماني و مرجان و شيرين جون و مهندس راستين و پيمان هم نشسته بودن و همه چشم دوخته بودن به دهن پيمان که داشت در مورد ازدواجمون حرف ميزد.

شک نداشتم که اگه همه هم موافق باشن باز مامان يه بهانه اي برا نه گفتن پيدا ميکنه و البته اينبار بهانه زياد داشت. مطمئن بودم پيمان داره الکي خودش رو خسته ميکنه چون مامان زير بار نميره.

تو همين فکرا بودم که با باشه مامان تقريبا پام از روي زير پايي جلوم افتاد پايين.

يعني اگه اون لحظه بهم ميگفتن استغفر لله خدا پشت در وايساده کمتر تعجب ميکردم تا اون لبخند و باشه مامان.

يهو يه حس بدي کردم. مني که از وقتي حرفاي مامان و پيمان رو شنيده بودم سعي کرده بودم يه جورايي رفتاراي مامان رو توجيه کنم و بهش حق بدم حالا يهو احساس کردم شدم زيادي و ميخواد هر جور شده از سرش وا کندم که مبادا مجبور شه تو اين مدت اين پله ها رو به خاطرم بالا پايين بياد. خيلي بدِ اين حس. خودم عذاب وجدان گرفته بودم از فکرم ولي خوب آخه چه دليل ديگه اي ميتونست داشته باشه که حتي يک نفرم نه نياورد. انگار که عادي ترين حرف ممکنه رو زده بود پيمان.

همه ميخنديدن ولي من اشک تو چشمام جمع شده بود و تلاشي هم براي ريخته نشدنش نکردم.

ميگفتن آخي الهي از شوقش داره گريه ميکنه اما ميخواستم داد بزنم از غصه دارم اشک ميريزم. از اينهمه پس زده شدن. از اينهمه عجله تون. از اين خنده ها و دست زدن هاتون.

شايد تنها چيزي که باعث شد لبخند کمرنگي رو لبم بشينه دست پيمان بود که آروم دور شونه هام حلقه شد و بلند گفت

- ناديا با قبول خواسته ام منت گذاشت سرم. هيچوقت اين محبتت رو فراموش نميکنم عزيزم.

همون لحظه تصميم گرفتم همه رو فراموش کنم. داشتن پيمان برام بس بود. مطمئن بودم کنارش خوشبخت ميشم. اون مهربون بود و براش عزيز بودم. پس لازم نبود به هيچ چيز ديگه اي فکر کنم.

دست حلقه شده اش رو محکم با دستم گرفتم و کمي فشار دادم. بهش ميخواستم بفهمونم که چقدر برام عزيزه. اينکه از اين لحظه به بعد تنها حاميم اونه. اينکه.... نميدونم حرف زياد بود تو دلم ولي سخته به زبون آوردنش. بعضي حس ها تو وجود آدم هست که خودش دنيايي حرف رو تو خودش پنهون کرده ولي اگه بخواي بيانش کني دو جمله هم به زور بشه. تازه اگه واقعا اون دو جمله قادر باشه اونهمه احساس تو وجودت رو نشون بده.

.....

روي صندلي آرايشگاه نشستم و چشمام رو بستم و دارم اين دو هفته رو مرور ميکنم. دو هفته اي که صبح تا شب با پيمان و گاهي هم مامان و شيرين جون تو خيابونا و فروشگاه ها چرخ زديم و لباس و طلا و سرويس و حلقه و آينه شمعدون خريديم.

چه زود گذشته بود و چقدر خوش گذشته بود. چه لذتي داشت که بشيني تو طلا فروشي و سيني هاي حلقه و انگشتر رو بذارن جلوت و تو هر کدوم رو خواستي امتحان کني.

من همه رو امتحان ميکردم. عالي بود. حتي اون انگشترايي که يه مار و سر شير هم روش بود رو امتحان کردم. کلي با پيمان خنديده بوديم و مامان کلي داد و بيداد کرده بود و چشم و ابرو اومده بود و آخرشم به پيمان گفته بود واقعا که. نانادي ميگيم بچه ست از تو بعيده پيمان.

اما خوب داشتيم کلي ذوق ميکرديم. يعني من فقط برا ذوق کردن و خنديدن حاضر شده بودم اينهمه خريد کسل کننده رو اونم با اين پاي 100 کيلويي قبول کنم.

حتي تو يه طلا فروشي من 20 تا النگو رو انداختم تو دستم و هي تکونش دادم و خنديدم. واي عالي بود. تازه فهميدم چه حالي ميکنن اينايي که النگو دست ميکنن تا آرنج.

به پيمان گفتم هر بيست تاش رو ميخوام. ولي در گوشش گفتم وگرنه مامان سر از تنم جدا ميکرد. مامان از النگو متنفره. ميگه آدم طلا نداشته باشه بهتر از اينه که مثه اين نديد بديداي در و دهاتي تا آرنجش النگو بندازه.

مامانه ديگه. البته منم النگو رو هيچوقت دوست نداشتم ها. هميشه به نظرم در و دهاتي بوده ولي تازه فهميدم چقدر باحاله. کي ميگه در و دهاتيه؟ شنيدي ميگن گربه دستش به گوشت نميرسيد ميگفت پيف پيف؟ اينم همونه قضيه اش. والا همون 20 تا النگو شد ده ميليون. خوب منم باشم هي تکون تکونشون ميدم که همه بفهمن.

آخ آخ قيافه مامان ديدني بود. کارد ميزدي خونش در نمي اومد. بعدم وايساد ميخواي کدوم گوري بندازيشون دستت.

آي خوشم اومد. پيمان حالشو خوب گرفت. گفت برا خودم ميندازه.

يعني اون لحظه ماني رو ميخواست که يه ادايي در بياره و بگه اَي مامانم اينا. جمع کنين خودتونو. حالمو به هم زدين.

.....

صداي آرايشگر از فکر بيرونم آورد.

- عزيزم نظر من رو بخواي اين پوست سفيدت خيلي قشنگ تره. حيفه بُرُنزَش کني.

اوف باز يادم انداخته بود زنه. اه تو اين يه ماه پوستم دوباره رنگش برگشته بود و يک سفيد افتضاحي شده بود که تو آينه هم به خودم نگاه نميکردم. بدبختي با کرم پودر هم فقط ميشد صورتم رو برنز کنم. اين کرم هاي برنز و رنگا هم که دووم نداشت. يه پنج شيش جلسه سولار ميخواستم يا يه دو ماه استخر و آفتاب. ولي اين پاي لعنتي از يه ور و اين خريداي عروسي از طرف ديگه. اه.

- نه مريم جون. ميدوني که پوست سفيد دوست ندارم. جون من يه کاريش بکن. تنم هم سفيد شده.

- ناديا جان بهت قول ميدم پشيمون نشي. اينجوري برا عروسيت قيافه ات هم کلي عوض ميشه. اين يه بار رو رو حرف من حرف نزن. اگه کارم تموم شد و خوشت نيومد برنز ميکنمت. باشه عزيزم؟

مگه ميشد به اين آرايشگرها حرفي زد. هر کار خودشون ميخواستن ميکردن. فقط الکي خودتو خسته کرده بودي اگه حرفي ميزدي. برا همين ترجيح دادم بي خيال بشم و دوباره چشمام رو بستم.

.....

انقدر هول کرده بودم که موقع بالا رفتم از پله ها دو سه بار نزديک بود بخورم زمين. دسته گل ناديا تو دستم بود و پشت در ايستاده بودم تا ناديا در رو باز کنن و ناديام رو بدن بهم. دو تا چشم داشتم و دو تا ديگه هم قرض کرده بودم و منتظر تا در رو باز کنه و

در باز شد و خانومي با روپوش روسري بهم تعارف کرد برم تو. برام عجيب بود آخه معمولا نميذارن پات رو تو آرايشگاه بذاري حتي اگه هيچکس نباشه. چمدونم حتما انقدر خنگن که فکر ميکنن داماد عروسش رو ول ميکنه و ميخواد اونا رو نگاه کنه.

به طرف سالن راهنماييم کرد و پشت سرم هم فيلمبردار وارد شد و ثانيه اي بعد وسط يه سالن رو يه مبل عروسم رو ديدم. پشت به من نشسته بود و تنها گوشه اي از قيافه اش از تو آينه مقابلش معلوم بود. انقدر هول کرده بودم که انگار چهار تا چشم که چيزي نيست چهل تا چشم هم داشتم نميتونستم ببينمش.

پشت سرش نرسيده تو آينه ديدم و به محض اينکه خواست به طرفم بر گرده فيلمبرداره مثه پارازيت آنچنان بلند حرف زد که اون همونجور پشت به من موند و منم نگام مات شد.

- عروس خانوم بر نگردين. آقا داماد از تو آينه عروس رو ببينيد و آروم لبخند بزنيد.

زنکه احمق وقت گير آورده بود. عروسمونم نميتونستيم يه دل راحت تماشا کنيم.

معلوم بود حسابي حرصي شده و ميخواد يه چيزي به فيلمبرداره بگه. منم نامردي نکردم. دستم رو تقريبا جلو صورتم گرفتم و کنار تورم رو آروم رو صورتم آوردم تا يه کم سر به سرش بذارم.

هر چي سعي کردم نخندم نشد. آخه قيافه اش خنده دار شده بود. با خنده من آروم دستش رو روي شونه ام گذاشت و زمزمه کرد

- بخند خانوم بخند. نوبت منم ميشه. شب دراز است و قلندر بيدار.

خنديدم. فعلا من سوار بودم و اون پياده.

ديگه طاقت نياوردم. با يه حرکت رفتم مقابلش و روي دو پا رو بروش نشستم و چشم دوختم بهش. تور روي صورتش تصويرش رو پنهون کرده بود. آروم و با دستاي لرزون تور رو از صورتش پس زدم و تقريبا مات و مبهوت نگاهم روي صورتش ثابت شد.

واقعا يه فرشته بود. يه فرشته که خدا تو خلقتش هيچ چي کم نذاشته بود. صورتش سفيد سفيد بود. برق ميزد. ميدرخشيد. نميدونم شايد هيچ واژه اي قدرت به تصوير کشيدن اونهمه زيبايي رو نداشته باشه. اون نگاه سبز پر خنده تو اون صورت سفيد پنهون شده بين اون جنگل مشکي پر پيچ و تاب موهاش، اون سرخي کمرنگ روي گونه هاش، اون لبخند محو رو لباش. واقعا يه تابلوي شاهکار بود. زبونم قاصره از بيان زيباييش.

دستم رو آروم بالا بردم و روي گونه اش کشيدم. يه نوازش لحظه اي که تنم گر گرفت. از خود بيخود شدم. هيچوقت نميتونستم تصور کنم که ناديا با پوست سفيد خودش انقدر ميتونه زيبا باشه. اون ابروهاي کموني باريک شده حالا با شيطنت بالا و پايين ميرفتن و چشماش برق ميزدن.

بوسه آرومي روي پيشونيش گذاشتم و دسته گل رو به طرفش گرفتم.

صورتش رو توي دسته گل پنهون کرد و بعد خنديد.

دستم رو آروم زير بازوش گذاشتم و تو آغوشم کشيدمش و آروم از روي زمين بلند شدم و اونم از روي مبل بلند کردم. بعد تور روي صورتش رو دوباره به حال قبل در آوردم و دستم رو زير بازوش انداختم و آروم به طرف در رفتيم و ثانيه اي بعد بالاخره توي آسانسور تنها شديم.

نگاهش يهو خندون شد و برق زد. نامرد ميخواست تلافي کنه. روم رو اونوري کردم که با يه حرکت سريع و قبل از ايست کامل آسانسور صورتش رو زير تور آورد و آروم لبهام رو بوسيد.

هول کردم. سرخ سرخ شدم. با باز شدن در آسانسور خيلي مصنويي از هم جدا شديم و دستش رو زير بازوم گرفت و در مقابل نگاه خندان فيلمبردار سرش رو پايين انداخت و بيرون اومديم. رنگش مثه لبو شده بود.

منم خوب بهش خنديدم و آروم زمزمه کردم حقته.

.....

اونشب تقريبا تمام مراسم کنار هم نشسته بوديم و فقط لبخند ميزديم و تنها براي رقص کيک و تانگو از روي مبل بلند شديم. فکر کنم فک و فاميلش پيش خودشون فکر کردن چه عروس خانوم و سر به زيري. ديگه خبر نداشتن که اين پاي تو گچ مانع شده وگرنه اين عروس صندليش هميشه پر ميخ و سيخ و ديگه چي بگم؟؟؟؟؟

پيمان خيلي محتاط بود و تقريبا من رو بقل کرده بود و تمام سنگينيم رو روي خودش انداخته بود و آروم تو آغوش هم تکون ميخورديم و مثلا تانگو ميرقصيديم. ولي خيلي چسبيد. انقدر که دلم نميخواست از بغلش بيرون بيام. انقدر دستاش گرم و پر قدرت و حمايتگر بودن که چيزي تو وجودم شکل گرفت. يه حس وابستگي و عجيب. يه حس داشتن يه تکيه گاه. نگاهش تو چشمام دوخته شده بود و باهام حرف ميزد. تقريبا آخراي آهنگ بود که حلقه دستاش محکم تر شد و تو چشماش يه لايه اشک مثه شيشه نشست و لرزيد. لبخند آرومي زد و با تموم شدن آهنگ چشمام رو بوسيد.

صداي سوت و جيغ خيلي بلند بود ولي من شنيدم زمزمه هاش رو. شنيدم و غرق لذت شدم.

- ديگه مال خودمي. نميذارم هيچوقت جز خنده رو لبت بياد و تنهام بذاري.

نميفهميدم چي ميگه. نميدونستم چرا فکر ميکنه تنهاش ميذارم. نميدونم اون بغض تو صداش چي بود. شايد فکر ميکرد عشقم هم از رو بچگي بوده و زود فروکش ميکنه. شايد هنوز باورم نکرده بود. نميدونم ولي مطمئن بودم که خيلي زود باورش ميشه که چقدر دوسش دارم و .....

حالا تو ماشين بوديم و داشتيم ميرفتيم تا زندگي مشترکمون رو شروع کنيم. دستم رو تو دستش گرفته بود و روي دنده گذاشته بود و آروم با آهنگ زمزمه ميکرد و گاه گداري نگاهش رو روي صورتم بر ميگردوند و يه لبخند مهمونم ميکرد و فشار دستش رو بيشتر و بعد دوباره به مسيرش ادامه ميداد.

- بذارم زمين ديوونه. سنگينم. کمر درد ميگيري.

- تو؟ تو سنگيني؟ شوخيت گرفته بابا.

- رو دستاش بلندم کرده بود و آروم آروم به طرف اتاق خوابش ميبردم. ميدونستم پام اذيتش ميکنه ولي اون انگار اصلا پام رو نميديد.

گردنش رو گرفته بودم و اون با لبخند صورتش رو به صورتم مي ساييد و بالاخره با پا در نيمه باز اتاق رو باز کرد و من رو آروم روي تخت گذاشت و خودش هم دو زانو روي تخت مقابلم نشست و آروم کفشم رو از پام در آورد. هر دو مون با ديدن يه لنگه دمپايي نقره اي رنگ يه پام و يه لنگه دمپايي سفيد پلاستيکي بسته شده به پاي تو گچم، اونم حالا جفت شده در کنار هم خنده مون گرفت. خنده خوشي، بي خيالي، پر از زندگي، رنگ نارنجي.

هنوز در حال خنده بودم که آروم دستش رو لاي موهام که روي شونه ام ريخته بودن برد و تاج و تور روي سرم رو آزاد کرد و بعد بي هيچ حرفي چشم دوخت به صورتم. نگاهش دنيايي حرف بود و دنيايي غم. حرفهاش رو کلمه به کلمه حس ميکردم اما اون غم ته چشماش رو نه. خيلي هم کنکاش نکردم شايد چون بهش حق دادم که داشتن يه عروس با يه پاي تا بالاي زانو گچ گرفته شده خيلي خوشايند هيچ دامادي نيست. اونم شبي که... يه لحظه غصه ام گرفت. لبخند رو لبم کمرنگ شد و بي صدا و اون قبل از ديدن اين تغيير جاش رو عوض کرد و پشت سرم نشست.

ثانيه اي صورت گر گرفته اش رو روي شونه هاي لختم حس کردم و منم گر گرفتم. نفساش آروم روي شونه هام مينشست و منو به يه دنياي ديگه ميبرد.

کم کم حرکت دستش روي دکمه هاي پشت لباس دکلته ام رو حس کردم. با آزاد شدن هر دکمه فرو ريختن دلم رو بيشتر حس ميکردم و دهنم خشک تر ميشد.

هنوز تو فکر افتادن بالا تنه لباسم بودم که حرکت آروم انگشتاش روي مهره هاي کمرم و ثانيه اي بعد حُرم نفسهاش که نشون نزديکي صورتش به پشتم بود موهاي تنم رو سيخ و به کل لالم کرد. صداي تند نفس هامون تنها چيزي بود که سکوت نيمه شب رو ميشکست. حس رطوبت لبهاش روي تنم، لرزم رو بيشتر کرد و ثانيه اي بعد دستاش دوباره بين شونه هام به حرکت در اومدن و با دستاي لرزونش آخرين مانع مسير صاف ستون فقراطم رو برداشت و من تنها دستام رو به حالت چليپا از جلو روي تنم گرفتم.

تلاشي بيهوده که در نهايت و تنها با لحظه اي وقفه از روي تنم برداشته و دستاي داغ و ملتهب خودش روش حلقه شدن.

فشار دستاش لحظه به لحظه ترسون تر و گر گرفته ترم ميکرد و نگاهم تب داشت. صورتم داغ داغ بود و بالاخره به طرف صورتم برگشت و سر من آروم پايين و پايين تر رفت.

.....

- نادياي من تنش داغ داغ بود و تنها حايل، دستاي من. صورتش گر گرفته بود و سرش رو از شرم زير انداخته بود. دستام و آروم از روي تن بلورش برداشتم . به طرف صورتش بردم و با تلاش سرش رو بالاخره بالا گرفتم. حالا نگاهش وحشتزده بود و ترسون و گرم. پر از ترس و در عين حال خواستن. منم ميخواستم. انگار هر دو به اين ترس پر از آرامش نياز داشتيم و من بيشتر تا شايد کمي آروم بگيرم. و اون تنها کسي بود که قدرت آروم کردنم رو داشت.

- گرماي لبهاي پيمان رو روي لبهام حس ميکردم و چشمام هنوز بسته بود. بالاخره بايد عادت ميکردم و هيچ زماني بهتر از اون لحظه نبود. آروم چشمام رو باز کردم و تو چشماش دوختم. نگاهمون تو هم گره خورده بود و فشار دستاش دور بازوم بيشتر و بيشتر ميشد. شايد تنها مانع براي تو آغوش هم فرو رفتن پاي من بود که حتي حاضر نبود نيم قدم جاش رو تغيير بده و با دل پر خواهش ما راه بياد. نگاه هر دومون وقتي روش ثابت شد دوباره خنديديم و من بي خيال شونه ام رو بالا انداختم.

دستش به سمت گره کرواتش رفت و کمي شلش کرد و همزمان دو دکمه بالايي پيرهنش رو باز کرد.

ميدونستم داره گر ميگيره. وقتي من با اون شرايط گر گرفته بودم ديگه حال اون که معلوم بود.

دستم رو آروم بالا بردم و دکمه هاي پيرهنش رو باز کردم تا از اين گرما خلاصش کنم. صورتم رو آروم تو سينه گرم و پر قدرتش پنهون کردم و فقط نفس کشيدم.

.....

نميدونم چند ساعت گذشته بود. حتي نميدونم کي از حصار اون دامن پف دار خلاص شده بودم. نميدونم از کي تنها گرمامون آغوش هم شده بود. فقط ميدونم که عمرش انقدر کوتاه بوده که به چشمم همين چند ديقه پيش ميومد.

ولي اين رو خوب ميدونستم که گذاشتن اسم عشق رو حس پيمان به خودم، ناچيز بود. انقدر ناچيز که قابل تصور نبود. شايد هيچ واژه اي نتونه اونهمه احساسش رو به من نشون بده. پيماني که امشب جاي آريانا رو گرفته بود و با مهربوني دستاش بين ناله هاي من لاي دندونام قرار گرفته بود تا سکوت شب تنها تو خونه گرم خودمون شکسته بشه.

پيماني که با تمام خستگي و تو نيمه شب، باز انقدر به فکرم بود که مقابلم بشينه و آروم پاي گچ گرفته ام رو توي کيسه کنه و بعد کمکم کنه تا دوش بگيرم و سبک بخوابم. پيماني که حتي کمکم کرده بود تا غسل کنم که مبادا به دلم اون تميزي نچسبه. و چه بي توقع تمام اين کارها رو کرده بود و در مقابل نگاه شرمزده من جوري وانمود کرده بود که مبادا حتي يه لحظه حس سر بار و محتاج کمک بودن بهم دست بده.

و تمام اون شب يه نتيجه شيرين داشت و اون هم ورود من از دنياي دختر بچگي و شيطنت به دنياي پر رمز و راز زن بودن. به دنياي يکي شدن دو روح. دوجسم دو ذهن. دو دست. حسرتي که تا قبل از رخ دادنش تمام فکرم رو به خودش مشغول کرده بود و اينکه اين پا قطعا مانع هر حس جادويي قشنگي تو قشنگترين شب زندگيم خواهد بود. پايي که جز همون اول شب ديگه حس نکردم يه مانع هست حتي سنگينيش رو هم حس نکردم. انگار پيمان با اونهمه عشق و صبرش اون شب وزن هر چيزي رو از من گرفته بود و حالا من سبک بودم و مهمتر از اون سفيد. حس لذت بخشي داشتم وقتي تنم به يخي ملافه هاي سفيد تازه خورد و خواب آرومي انتظار پايان اين حرف زدن با خودم رو ميکشه. و پيمان بيهوش شده تقريبا و گرماي بازوهاي حلقه شده اش دور من بهم حس تموم شدن تمومه تنهايي هام رو ميده. من ديگه تنها نيستم. من خوشبخت ترين زن روي زمينم.

در خونه رو باز کردم و ثانيه اي کنار در ورودي ايستادم. طبق معمول صداي ضبط ناديا تمام فضا رو پر کرده بود و انقدر بلند بود که مطمئن بودم مثل هميشه به محض اينکه مقابل کانتر برسم دستش رو روي سينه اش ميگذاره و ميگه اه ترسيدم پيمان. چرا انقدر بي صدا اومدي.

و دوباره دقيقا همين اتفاق تکرار شد و باز مثل تمام اين يک ماه بوسه آرومي روي گونه اش گذاشتم و با لبخند دوباره همون حرفاي هميشگي رو تکرار کردم.

- ناديا جان يه کم اگر صداي ضبط رو کمتر کني هم گوشت اذيت نميشه و سردرد نميگيري و هم اينکه ميفهمي دور و برت چي ميگذره و من کي ميام و نميترسي.

- اه. باز گير دادي؟ من نه سرم درد ميگيره نه گوشم. تو هم خوب وقتي اومدي ميبينمت ديگه. من دوست دارم با صداي بلند ضبط گوش بدم.

و باز هم طبق معمول بعد از بحث هميشگي لنگ لنگان خودش رو تو بغلم انداخت و از گردنم آويزون شد و باز با اون چشماش مجابم کرد و باز کوتاه اومدم.

- واي پيمان بيا بشين بهت يه چيزي نشون بدم. بدو .... بدو....

- بذار برم دستم رو بشورم لباسم رو عوض کنم بعد ميام.

- نه.... نميخوام. همين الان بايد ببيني وگرنه اصلا نشونت نميدم.

- باشه. بفرماييد.

پاي گچ گرفته اش رو با دستاش بالا آورد و روي پام گذاشت و بعد با يه لبخند پر رنگ قسمتي از گچ رو که حالا روش يه خر رنگي به يه شاخه گل تو دهنش بود نشونم داد و

- خوشگله نه؟

فقط لبخند زدم.

- اوف بي احساس. سارا کشيد برام. امروز با بابک اينجا بودن. اين بابک مسخره هم بدتر از تو خودم رو کشتم تا يه يادگاري بکشه برام رو گچم اما زير بار نرفت. تازه دو ساعتم وايساد نصيحت پدر بزرگي کردن. سارا ميگه اين خودمم. ميگه من خيلي خرم.

- تو خانومي عزيزم. خوب ديگه چيکارا کردين امروز؟

- يه کم با بابک و سارا درس خونديم و بعد هم حرف زديم و اين چيزا ديگه.

- درسا خوب پيش ميره؟

- سخته ولي بد نيست.

- ميخواي کلاس ثبت نام کني؟

- نه جزوه هاي سارا دستمه. لازم ندارم.

- پس تا يه کم به کارات برسي منم برم يه دوش بگيرم و بيام.

- باشه.

.....

- ناديا گيره سالاد کجاست؟

- همون جا.

- سر جاش نيست عزيزم.

- خوب برانکه خودم ظهر دراوردمش.

- ها؟ ظهر چه ربطش به الان؟

- واي باز گير دادي ها. خوب ظهر سالاد نخورديم موند رو کانتر.

ميدونستم کافيه بهش بگم ظهرم چون گيره رو پيدا نکرديم بي خيال سالاد شديم تا صداش در بياد که ديدي گفتم خودتم به مشکل ميخوري با اين نا مرتبي ها.

دلم ميخواست داد بزنم از دست ناديا. ديوانه شده بودم. يه ماه از ازدواجمون ميگذشت و هنوز نتونسته بودم بهش بفهمونم که پدرت خوب مادرت خوب تو رو جون من يه کم مرتب باش. هر چي رو هر جا گيرت اومد ول نکن. وقتي هم که دو کلمه به چهار کلمه ميرسه ميگه ناراحتي خودت جمع کن. من مشکلي ندارم.

- آخه قربونت برم رو اين کانتر که شتر با بارش گم ميشه.

- باز شروع نکن ها.

- ناديا اين هزار بار به خاطر من کيف کتابت رو رو ميز تحرير اتاق پهن کن. اينجا نيار.

- پس کي ناهار شام درست کنه اگه بخوام تو اتاق درس بخونم.

- ناديا جان مگه اين غذا درست کردنت چقدر ميخواد طول بکشه؟ 2 ساعت؟ 3 ساعت؟ خوب بعد از تموم شدنش برو اتاق سر درست.

- اه. گير نده. من تو اتاق دوست ندارم درس بخونم. من دوست دارم اينجا بشينم.

- آخه خودت يه نگاه بنداز اينجاا رو. رو کانتر 8 نفره به زور جاي نشستن 4 نفر هست. زير دستتم که يا نوک بايد جمع کني يا خورده کاغذاي تو رو. اونور رو ميز ناهارخوري هم يه سري کتاب پهنه. سر هر صندلي هم که دست ميذاري روپوش روسري و کت هات آويزونه. خودت دلت نميگيره تو خونه به اين شلوغي؟

- نه. ميخوام شام بخورم پس جون من تموم کن گيرات رو.

ديگه نميدونستم چي بايد بگم. اصلا انگار دشمن جمع و جور و مرتب کرن بود. اگه کشش ميدادم هم تا دو روز سر سنگين ميشد و به زور چهار کلمه حرف ميزد.

- باشه. پس خودت بيا اين گيره سالاد رو پيدا کن بده.

....

- پيمان؟

- جانم؟

- تو چرا اين ترم تقزيبا هيچ کلاسي تو دانشگاه بر نداشتي؟

- خوب برانکه خدا بخواد ازدواج کرديم و ميخوايم دو تايي اينور اونور بريم.

- خوب ما که حتي ماه عسل هم نرفتيم. هر روزم که خونه ايم. يه دليلي بگو آدم باورش بشه.

- ببينم نکنه پشيمون شدي از اينکه بعد عروسي نرفتيم ماه عسل؟

- نخند پر رو. هيچم پشيمون نشدم. دلم نميخواد با اين پا برم ماه عسل. اينجوري تکونم نميتونم بخورم. راستي بليط نميخواي بگيري؟

- از الان؟ عجله داري ها. نگي نفهميدم.

- نخيرم. يه ماه ديگه گچ پام رو باز ميکنم و ميخوام درست همون روز برم مسافرت. از اولم قرارمون همين بود.

- پيمان قول ميده که گچ پات رو باز کردي و بري سوار هواپيما بشي. خوبه خوشگلم؟

- اوهوم.

- خوب پس حالا بدو با هم يه دستي به خونه بکشيم و بعد بريم يه کم تو هال بشينيم پيش هم.

- اههههههههههههه.

- بدو تنبل.

.....

- اه باز اخبار؟ جون من پيمان بزن اونور يه سريالي آهنگي گوش بديم.

- دختر خوب بايد بدوني تو مملکت چي داره ميگذره. يه کم اخبار گوش کن.

- اوف. عين بابا ها ميموني. مثلا که چي بشه؟ ديوونه ام اعصابم رو خراب کنم؟

- چه ربطي داره.

- فرقي نميکنه اخبار اينوري گوش بدي يا اونوري. جفتشون به نفع خودشون يه مشت دروغ و شر و ور تحويلت ميخوان بدن که يا فکر کني همه چي آروم و روياييه که دروغه محضه. يا فکر کني همين فردا جنگه که بازم دروغه محضه. پس مگه ديوانه اي يه مشت دروغ رو تماشا کني يا يه مشت فيلم و عکس از اسنور جنگ و اونور جنگ و بکش بکش.

- دختر خوب آدم هم اخبار اينوري رو گوش ميده هم اونوري بعد با عقلش راست و دروغ رو تشخيص ميده.

- واي کوتاه بيا. وقتي من خوابيدم بشين تا صبح اخبار گوش بده. من دوست ندارم بابا.

تو بغل پيمان نشسته بودم و اونم آروم با موهام بازي ميکرد و بالاخره مجبورش کرده بودم به جاي اخبار بزنه کانال موزيک. به ظاهر داشت به موزيک گوش ميداد ولي حواسش جاي ديگه بود.

پيمان رو دوست داشتم و بهش انقدر وابسته شده بودم که يه روز که دير تر ميومد خونه من کلافه بودم. انگار يه چيزي گم کرده باشم.

اما گاهي ديوونه ام ميکرد پيمان. نميدونم چرا انقدر همه چيزش با من فرق داشت. با اولين چيزي که به حد مرگ مشکل داشتم اين فوت فوت بودنش بود. هميشه فکر ميکرد همه چيز بايد مرتب و منظم باشه و خونه هميشه مرتب باشه. اما خوب من دلم ميخواست هر چي رو هر جا دوست دارم بذارم و وقتي هم يکي ميخواست بياد سريع همه چيز رو ميکردم تو اتاق ها و درش رو ميبستم و آبم از آب تکون نميخورد. خونه تميز کردن يعني هفته اي يه بار خونه رو جارو دستمال بکشي و جمع و جور کني نه که هر روز خونه جمع کني.

تازه من نميفهمم چرا بايد هر بار هر چي رو ميزها هست رو از روشون بر دارم و بعد دستمال بکشم. خوب زير مثلا شيشه عطر يا چميدونم جعبه دستمال کاغذي که اصلا خاک نميره که بخواد کثيف بشه که من برش دارم. ميگه ماست مالي ميکني. يعني چي که دستمالت رو دور وسايل ميگردوني و ميگي تميز کردم. اوف وسواس داره بابا. ولي دارم درستش ميکنم. هه.

نميتونست بفهمه که بابا ريختن کشمش تو آجيل شور همه چي رو قاطي کردن نيست. گاهي تو اونهمه شوري بايد اين شيريني باشه تا دلت رو نزنه. ميگفت تو يه ظرف ديگه بريزش اما خوب اونجوري که ديگه نمشد اونجوري که راحتم و دوست دارم. خودش هم خوشش ميومد ها.... بارها مچش رو موقع خوردن کشمش هام گرفته بودم ولي هر بار ميگفت جدا نميکنم که يه مشت آجيل که بر ميدارم هرچي اومد بايد بخورم ديگه.

يا مثلا نميفهميد که گذاشتن موچين بين ليوان مسواک و خمير دندون تو دستشويي نا مرتبي نيست. نميتونست درک کنه که دستشويي تنها جاييه که ميتوني دل راحت و بي مزاحمت يه لنگه پا وايسي و اون سيخ سيخاي ابروت رو بر داري بدون اينکه همه اهل خونه مثه جن بو داده يهو در رو باز کنن و بيان تو و تو مجبور شي عين اين خل و چلا يهو مصنويي موچين رو تو دستت قايم کني و مثلا خودت رو تو آينه نگاه کني که تازه يکي هم اظهار فضل کنه که انقدر اون صورت رو انگولک نکن. درست مثل اون اوايل تو خونه خودمون که تا من دستم به موچينم ميرفت يهو همه تو اتاقم کار داشتن و ميشد اتوبان.

تازه درک نميکرد هيچ آينه و لامپي به خوبي آينه و لامپ دستشويي جواب نميده برا کندن اين موهاي سيخ سيخ صورت و ابرو. خوب چيه بابا! عاليه.

هميشه از دستشويي که بيرون ميومد بي برو برگرد يه سر هم ميرفت تو اتاق و من بايد دفعه بعد که رفتم دستشويي باز با حرص و بعد از کلي بالا پايين کردن ميفهميدم موچين رو برده تو اتاق. يکي نبود بگه بابا کي ميخواد بياد تو دستشويي اتاق خوابمون که بخواد اين موچين رو ببينه و تازه اين بدبخت مگه چقدر جا ميگيره اصلا که بخواد نا مرتب کنه اون روشويي رو.

خوب درگيري من با پيمان فقط همين چيزا نبود که. پيمان هميشه کمدش زيادي مرتب بود و به من ميگفت تو نميخواد برام لباس در بياري خودم در ميارم آخه بين خودمون بمونه وقتي کمد اونجور مرتبش رو با کمد درهم ورهم خودم مقايسه ميکنم اين ذات خرابم همش مجبورم ميکنه هر بار از کمدش چيزي ميخوام در بيارم يه همي هم بزنم. آخ آخ اون حرصي که اينجور وقتا ميخوره عالي ميچسبه. خوب آخه تقصير من چيه که هر بار اين کمدم رو جمع ميکنم به دو روز نکشيده باز ميريزه به هم. خوب درش هم که گاهي يادم ميره قفل کنم اين ميبينه و باز عين مامان گير ميده. تو باشي تلافيش رو سر کمدش نميخواي در بياري؟ همچين کمد مرتبي بهت دهن کجي نميکنه؟ هميشه بهش ميگم چرا کمدش رو به هم ميريزم ها ولي درک نميکنه و پر رو بهم ميگه خيلي بچه اي. منم بهش ميگم تو هم زيادي بابا بزرگي.

خوب فعلا مشکل عمده مون يکي همين ريخت و پاشاي منه يکي آهنگايي که گوش ميدم و صداي بلندشون يکي هم آهان مخالف صد در صد کنار کشيدن پرده هاي خونه. ميگه تمام خونه از بيرون معلوم ميشه. تو هم که هميشه با تاپ شلوارک ميچرخي تو خونه. انقدر اين پرده ها رو کامل پس نزن.

نه که فکر کني کوتاه ميام ها بهش ميگم اوني که اينجور چشم دوخته و پدر چشماش در اومده تا تو خونه ما و من رو ببينه خوب نوش جونش بابا. يه نظر حلاله. آخ آخ اينجور وقتا قيافه اش ديدني ميشه. غيرتي ميشه مثلا برا من.

فعلا با اين پا خيلي مايل به بيرون رفتن نيستم که ببينم بيا هست يا اينم يه اختلاف ديگه ست. اوف گاهي زيادي منطقي ميشه و اين منو کلافه ميکنه. انگار نميتونه هيچي رو تو زندگي به شوخي برگذار کنه.

وقتي ميخواد باهام درس بخونه خيلي بد اخلاق ميشه و جدي. ميشه همون استاد راستين دانشگاه. منم که صندليم هميشه ميخ داره خوب نميشه ديگه. آدم که يه کله نميشينه سر درس.

- کجايي خوشگل خانوم؟

- همين جام. خودت کجايي؟

- راستي آريانا و ماني امروز ميگفتن پنجشنبه جمعه بريم سمت گچسر.

- ماني با کمند مياد؟

- نميدونم چطور؟

- همديگه رو دوست دارن؟

- با هم دوستن.

- منظورم اين نبود.

حوصله جواب دادن به اين کنجکاوي هاي ناديا رو نداشتم. شايد دلم ميخواست فقط تو بغلم باشه و سکوت کنه. نميدونم گاهي فقط سکوت و لختي ميخواستم و گرماي وجود ناديا رو. دوست داشتني بود و بهترين مسکن براي آروم کردنم.

کمي بيشتر به سمت خودم کشيدمش و آروم کنار گوشش رو بوسيدم و اون مثل هميشه خنديد و همون تقلاهاي هميشگي

- نکن پيمان. نکن قلقلکم مياد.

عاشق اين تقلاهاش بودم. به حرفش که گوش نکردم هيچ دوباره و دوباره بوسيدمش.

نفساي پيمان تو گوشم ميخورد و دلم ميريخت. هميشه يه حس عجيبي بهم ميداد. يه حسي که با خنده و تقلا سعي ميکردم اثرش رو کمتر کنم.

دلم اون لحظه فقط ناديا رو ميخواست و يه خواب آروم. از حالت لم داده روي مبل در اومدم و کنترل رو برداشتم و از خير ديدن اخبار بعد از خوابيدن ناديا هم گذشتم و تلويزيون رو خاموش کردم. اصلا هم به غرغر هاش و اينکه پيمان دارم گوش ميدم توجه نکردم و روي دست بلندش کردم و به طرف اتاق خواب رفتم و باز قبل اينکه فرصتي برا مخالفتش با عوض کردن لباسش با لباس خواب بدم خودم لباس هاش رو عوض کردم و بردمش سمت روشويي و مثه مامانا بالا سرش سيخ وايسادم تا دندوناش رو درست بشوره و ماست مالي نکنه. برا همه چيز وقت و حوصله داشت الا اينجور کارا.

اون با غرغر داشت موهاش رو شونه ميکرد که لباسم رو عوض کردم و اومدم برس رو ازش گرفتم و آروم موهاش رو شونه کردم. عاشق اين بودم که موهاي بلندش رو شونه کنم و اونم به ظاهر هي غر بزنه.

ناديا هنوز داشت غرغر ميکرد که سرم درد گرفت، همه موهامو کندي و ... که رو دست بلندش کردم و تو تخت گذاشتمش و لحاف رو رو سرش کشيدم تا کمتر صداي غرغر هاش رو بشنوم و خودم هم اومدم زير لحاف و اينبار

باز پيمان نذاشت کامل غر غر هام رو بکنم. دوباره با بوسه هاش لبهام رو بست. ولي لذت بخش بود. پيمان دوست داشتني بود. انگار همه کمبودام رو تو همين يه ماه تونسته بود با محبت هاش و حتي اخم و تخم هاش پر کنه. ديگه اون احساس ترس هميشگي باهام غريبه شده بود. شبها راحت و بي هيچ فکري ميخوابيدم. ديگه از تنها بودن تو يه خونه درندشت و تنها خبري نبود. ديگه لازم نبود از ترس دائم دستم به تلفن باشه و التماس آريانا کنم که 8 بياد خونه يا منم با خودش ببره.

 دلم گرفته. دو ساعته دارم تو اين اتاق خودمو خفه ميکنم، جيغ ميزنم، گريه ميکنم اما پيمان محل کوفتمم نميذاره. انگار نه انگار من همون ناديايي ام که دم از عشقش ميزد. عوضي.

دو روز ديگه بالاخره قراره اين گچ کوفتي رو از پام وا کنن. پيمانم از ديروز که رفته مطب دکتره وقت بگيره و عکس هاي من رو برده شده سگ. همش دنبال بهانه ميگشت که عصبانيتش رو سر يکي خالي کنه. آخرشم وقتي من رو روي سطح چوبي کابينت هاي آشپزخونه وسط زمين و هوا ديد عوض اينکه بياد کمکم کنه با مغز نيام رو سنگ کف آشپزخونه، وايساد صداش رو سرش انداخت و فقط داد زد. نامرد ديد کنار سرم زخم شده ها ولي بازم انقدر سرم داد زد تا اشکم در اومد و زدم به سيم آخر. هنوز صداي داد و هوارش تو گوشمه

- ديگه هر چيزي حدي داره. اصلا انگار فهم نداري. اون مرتيکه دکتره به من گفته بود اين پا هيچ ضربه اي بهش نبايد بخوره؟ آره؟

- ميخواستم اون ديس مشکي رو برا شب بر دارم.

- منه مرگ گرفته مرده بودم که صدام نکردي؟

- چيکار کنم وقتي صدامو نشنيدي؟

- انقدر که اين ضبط کوفتي رو زياد کردي. انگار کري.

بعدم کنترل رو برداشت و ضبط رو خفه کرد و آنچنان کنترل رو پرت کرد رو ميز که اگه ميز شيشه اش يه کم نازکتر بود به جان خودم الان چهل تيکه شده بود.

- اوي برا چي اونجوري پرت کردي کنترل رو. حرصي هستي سر ميز من خالي نکن بشکنيش.

هميشه اينجور وقتا ميخنديد ها ولي امروز نميدونم چه مرگش بود که يه لبخندم نزد. باز هوار هوار کرد

- اون صندلي رو هم ازت گرفته بودن که از در و ديوار بالا رفتي؟ د آخه لا مذهب تو اصلا ميفهمي اين پا تو گچه يعني چي؟ عين دو ساله ها چشم ازت بر ميدارم داري از در و ديوار بالا ميري.

به سلامتي سرمم تو اين سقوط آزاد خورد به کناره کابينت و زخم شد. اومد طرفم و سريع بلندم کرد. پسش زدم ولي زورش از من بيشتر بود و تقريبا تلاشم بي نتيجه. برا همين صدامو انداختم سرم و داد زدم.

- پات درد ميکنه؟ هان؟

- مگه دکتري؟

- بذار برم بتادين بيارم سرت رو ضد عفوني کنم چسب بزنم.

- لازم نکرده. ولم کن. تو برو به هوار زدنات ادامه بده.

بعدم پسش زدم و اومدم تو اتاق پشت در، بست نشستم. ولي انگار نه انگار. نامرد نمياد منت کشي.

وقتي باهاش قهر کردم و حرفم نزدم حالش جا مياد. نامردم اگه امشب از اين در بيام بيرون. بذار الان که آريانا و ماني بيان و ببينن من نيستم و سراغم رو بگيرن حالش جا مياد. فکر کرده بي کس و کارم که صداشو برا من بندازه سرش و دعوام کنه. يکي نيست بگه اصلا پاي خودمه. تو رو سننه؟ دردم بگيره تو که نبايد دردش رو تحمل کني. اه خدا رو شکر که فقط دو روز ديگه مجبورم تحملش کنم. تازه هيچ پايي سه ماه تو گچ نميمونه. همه سر دو هفته خودشون ميرن تو حموم و بازش ميکنن. تو اينترنت يه بار داشتم سرچ ميکردم ببينم مردم چطوري گچ دست و پاشون رو باز کردن که بد شانسيم پيمان مثه فضولا بالا سرم ظاهر شد و قشقرق راه انداخت که دست به اون گچ بزني اسمتم نمي يارم. منم که وقتي اينجور بد اخلاق ميشه و جدي حرف ميزنه مثه چي ازش ميترسم. برا همين بي خيالش شدم. البته ناگفته نماند که تقريبا از اون روز دم به ديقه هم ور دل من بود ها. دو ديقه تو دستشويي معطل ميکردم آقا بي رو در وايسي ميومد که چيکار ميکني دارم ميام تو. حمام هم که تنها حق نداشتم برم به اين بهانه که سُر ميخورم. حالا من به روي خودم نياوردم که، ولي ديگه خرم نيستم که. اوف.

کلافه بودم از دست ناديا. از ديروز که رفته بودم مطب و دکتر ديگه نظر قطعي و جواب آخر رو بهم گفته بود ديوونه بودم. خودم ميفهميدم که دنبال اينم که به يه بهانه اي سر يکي داد و بيداد کنم و خودم رو خالي کنم. ديگه گنجايش تو خودم ريختن رو نداشتم. صداي ضبطش داشت رو مغزم راه ميرفت. قرار بود ماني و آريانا بيان و اين دو روز اينجا باشن تا من گند نزنم و بعدم بهانه اي برا با هم رفتن مطب داشته باشيم. ميدونستم از پسش اونم تنهايي بر نمي يام. اينم که انگار حاليش نميشد هيچي. دختره با اين پا از کابينت رفته بود بالا. سرم رو که برگردوندم سمت آشپزخونه به قران داشتم سکته ميکردم. تا خودم رو برسونم و وسط زمين و هوا بود. ميدونم نبايد داد ميزدم ولي دست خودم نبود. چهار ستون بدنم رو لرزوند. نميدونم چطور ميتونه با اين پا همچين کارايي بکنه.

صداي آريانا و ماني و پيمان رو از پشت در اتاق ميشنيدم ولي نميفهميدم چي دارن ميگن. نا مردا پچ پچ ميکردن. مطمئن بودم دارن سر پيمان داد و بيداد ميکنن که ناراحتم کرده ولي نميفهميدم چرا بلند داد و بيداد نميکردن تا دل منم خنک شه. بد رفته بود تو مغزم که اين در رو يه کم باز کنم تا بلکه بشنوم حرفاشون رو. اينا هم که نمي کردن اول بيان از دل من در بيارن و من رو از اتاق درم بيارن بعد جلو من حال پيمان رو بگيرن.

خوب ديگه حوصله ام سر رفته بود آخه. دعوا طولانيش کسل کننده ست. اوف چرا نمي ياد نازم رو بکشه پس؟ نکنه فکر کنه من از اون آدمايي ام که حالا چهار روز ميخوام باهاش قهر کنم؟ اه دق ميکردم اونوقت.

آخ جون بالاخره يکي اومد پشت در اتاق منت کشي. آي حال ميده ناز کني و منتت رو بکشن و بعد نبينن تو داري بي صدا قهقهه ميزني.

- شيطون لا اقل نخند که تابلو نشي جلو دامادمون.

اه باز اين ماني دست منو خوند. نا مرد. حالا مگه ميتونم جلو اين خنده کوفتي رو بگيرم. اينجوري ام که اون پيمان لوس نازم رو نميکشه عمرا.

يه کم مثلا زور زدم که در رو نتونن باز کنن و بعد دو ثانيه خودم رو آروم آروم کشيدم کنار و بالاخره آريانا در اتاق رو باز کرد و پشت سرش هم ماني و پيمان اومدن تو. نگاهم ناخوداگاه به سمت صورت پيمان رفت. چهار شاخ شدم وقتي چشماي قرمزش رو ديدم. ديوونه مثه بچه ها گريه کرده بود. واي يعني برم به کي بگم با شوهرم 5 ديقه قهر کردم و يه کم ناز کردم زده بود زير گريه. دهنم باز مونده بود. خنده ام گرفته بود. خوب چيکار بايد ميکردم؟ خنديدم. يه دل سير. اما پيمان

ناديا داشت ميخنديد اما من واقعا بريده بودم. هر کاري کردم نتونستم بخندم و جاش اشکام بي اجازه دوباره رو صورتم سرازير شدن و فقط تونستم برم طرفش و تو بغلم بگيرمش. ميخواستم آروم بشم. داشتم ديوونه ميشدم.

انقدر پيمان محکم بغلم کرد که استخونام داشت ميشکست. من واقعا نميخواستم ناراحتش کنم. اگه ميدونستم غلط ميکردم اصلا قهر کنم.

- پيمان بسه ديگه. بابا غلط کردم. من رو چه به قهر کردن. تو که ميشناسيم ديگه اين کارا چيه؟ نگا تو رو خدا. به من ميگي بچه تو که از منم بچه تري. بس کن ديگه.

- اهم اهم....ميگم محض اطلاع، ما جووناي چشم و گوش بست? مجردم اينجاييم ها. نکنين اين کارا رو چشم و گوشمون باز ميشه و مفسد ميشيم ها. مگه نه آريانا؟

بالاخره پيمان خنديد و دست از بوسيدن و بغل کردنم برداشت و کمي ازم جدا شد و رو به ماني

- هيشکي هم چشم و گوشش بسته نيست الا تو. برو جمع کن ما خودمون اين کاره ايم اونوقت تو ميخواي ما رو رنگ کني؟ کمند جون خوبه ايشالا که؟

- از وقتي زن گرفتي ديگه از حيا ميا خبري نيست ها. نگي نفهميديم. تو چي کار به دختر مردم داري. راست ميگي زن خودت رو نگه دار که ما مجبور نشيم بيايم برات منت کشي.

آروم بغلم کرد و رفتيم تو هال نشستيم و ماني هم با بتادين سر و کله اش پيدا شد دوباره.

من تو بغل پيمان چسبيده بودم و الکي با هر بار خوردن پنبه به سرم آي و اوي ميکردم و پيمان موهامو ناز ميکرد و يه دو تا تشر به ماني ميزد که درست کار کن دردش آوردي. منم سرم رو ميکردم تو سينه پيمان و ريز ريز ميخنديدم. اما آريانا تو خودش بود. نميدونم چش شده بود. يعني ممکنه به خاطر مريم باشه؟ آخه هيچ خبر ديگه اي نبود که بخوام به اون ربطش بدم. نميدونم چرا فکر ميکردم هنوزم مريم رو دوست داره و تموم ناراحتي هاش هم سر همين قضيه و اين که نتونسته هنوز فراموشش کنه ست. آخه ماني کمند رو داشت حالا نميدونم در چه حد و چه مدلي ولي ميدونستم با هم رفت و آمد دارن. من و پيمان با هم بوديم و خوب شايد با بحث هاي ما دوباره رفته بود تو اون فکرا که اينجور ساکت شده بود.

ميدونستم اينجور وقتا دلش ميخواد به روي خودت نياري که ميدوني ناراحته تا خودش بياد باهات درد دل کنه. ميدونستمم که جز من با کسي درد دل نميکنه و خوب اين دو روز فرصت خوبي بود که بالاخره لب باز کنه. برا همين بي خيال گير دادن شدم .

- خوب اينم از چسبش ناديا خانوم. فقط حواست باشه دفعه بعد از ماني خبري نيست بياد آشتيتون بده ها. پس انقدر حرکات آکروباتيک نکن. سرت رو بنداز پايين و کدبانوگريت رو بکن مادر.

- برو بابا نمکدون. ما که اصلا قهر نبوديم. مگه نه پيمان؟

بهش لبخند زدم. نميدونست که درد ما چيه. منم نميخواستم دوباره همه چيز يادم بياد. به قول ماني هنوز طرف نمرده تو چهلم گرفتي. ميخواستم اين روزاي آخر قبل از طوفان يه کم آرامش رو تجربه کنم. ميخواستم يه کم گرما و مهربوني و خنده هاش رو داشته باشم تا بتونم روزاي نداشتن شون رو تحمل کنم دووم بيارم. تا کم نيارم.

ناديا جلوي آينه ايستاده بود و با لب پر خنده داشت باز کرم پودر برنزش رو ميزد و هر دو ثانيه يکبار هم از تو آينه آريانا رو نگاه ميکرد که نشسته بود رو لبه تخت خوابمون و ناديا رو تماشا ميکرد. يه لبخند ميشست رو لبش و

- جون ناديا خوب بگو چته. تو که هميشه هر چي ناراحتت ميکرد بهم ميگفتي. پس چرا ديگه باهام حرف نميزني؟ نکنه ديگه محرم نيستم؟

آريانا رو درکش ميکردم. اونم بدتر از من. ميخواست چي بگه بهش؟ آروم از رو تخت بلند شد و از پشت ناديا رو تو آغوشش گرفت و فقط يه لبخند خسته بهش زد و از اتاق بيرون اومد.

از دست هر سه تاي پيمان و آريانا و ماني شاکي بودم. همه شون يه مرگيشون بود ولي من نا محرم شده بودم و هيچي بهم نميگفتن. تا ميرفتم طرفشون مصنويي يهو از هم وضعيت هوا رو ميخواستن بپرسن ديگه. نا سلامتي دو ساعت ديگه قرار بود بريم مطب و بالاخره بعد از سه ماه از اين گچ لعنتي خلاص شم اونوقت همگي با هم دست به دست داده بودن که خوشيم رو زهر کنن. ميدونم اخلاق گندي دارم ولي هميشه از بچگيم هم وقتي خوشحال بودم دلم ميخواست همه هم خوشحال باشن و بگن بخندن. دلم نميخواست خوشيم خراب شه.

از خير آرايش کردن گذشتم و لنگون لنگون اومدم تو حال.

- جالبه. نميدونم چي ميگين که من نبايد بدونم. ديگه خسته شدم از اين معماي چند روزه تون. ميشه به منم بگين جريان چيه؟

ماني طبق معمول پرچم دار شد و با يه لبخند بهم نزديک شد و دستش رو رو شونه ام انداخت و

- يعني تو نفهميدي چه خبره؟ بابا خيلي پرتي. اين پيمان و آريانا دارن نقشه قتلت رو ميکشن اونوقت تو تازه ميپرسي اينجا چه خبره؟ به جان خودم اگه من با اينا باشم.

داد زدم. عصبي بودم. دست خودمم نبود. دست ماني رو پس زدم و رفتم رو به روي پيمان که حالا سرش رو کامل پايين انداخته بود و باز تو هپروت بود.

- پيمان يادته اولين حرفي که بهم زدي چي بود؟ يادته بهم گفتي هيچي رو تو دلم نريزم و تو هم نميريزي؟ يادته گفتي هر چي تو زندگي منه من بعد من و تو نداره؟ يادته گفتي هيچي رو از هم پنهون نکنيم؟ من بهت قول دادم. قولم مردونه نبود چون مرد نبودم ولي مثه يه مرد پشت قولم وايسادم تا همين الان. تو چي؟ تو هم وايسادي رو قولت؟ تو که مردي و قول مردونه دادي بهم. هان؟

چرا هيچي نميگي؟ چرا سرت رو انداختي پايين؟ الان وقت سکوت نيست پيمان. انقدر مرد باش که مردونه تو چشمام نگا کني و بگي چي شده؟ چي رو دارين ازم قايم ميکنين.

حق با ناديا بود. همينم کلافه ترم کرده بود. آخه چي ميگفتم؟ اصلا جرات گفتن داشتم مگه من؟ منه خاک بر سر به خودم جرات تکرار کردن جمله هاي دکتره رو نداشتم چه برسه به ناديا، عزيزترين کسم.

- ناديا نپرس. خودت ميفهمي. يه کم صبر کن.

- ميخوام تو بگي. همين الان. نميخوام خودم بفهمم. اون موقع ديگه ارزش نداره برام. اگه نگي هيچوقت نميبخشمت.

- ناديا شيش. هيچي نگو. جونه پيمان ازم نخواه چيزي بگم. من جرات گفتن ندارم. فکر کن شوهرت بزدل شده. فکر کن نا مرد شده ولي نگو نميبخشيم. نخواه حرفي بزنم.

- پس قضيه جدي تر از اين حرفاست.

ميدونستم پيمان حرف نميزنه. ميديدم داره عذاب ميکشه و همين مطمئنم ميکرد که واقعا نميتونه بگه وگرنه خودش رو خالي ميکرد. آريانا هم که موضعش معلوم بود. ميموند ماني. هر چند اونم اگه نميخواست چيزي رو بگه سرش ميرفت نميگفت. بارها تجربه کرده بودم اين اخلاقش رو. پس اونم بي خيالش شدم و روپوش روسريم رو تنم کردم و رفتم سمت در خونه که پيمان راهم رو سد کرد.

- کجا ميخواي بري؟

- نترس اهل قهر کردن نيستم دارم ميرم روغن ماشينم رو چک کنم.

ماني با خنده نزديکمون شد و

- به سلامتي خودتون ميخواين تنهايي تشريف ببرين مطب؟ با گچ اذيت نميشين موقع رانندگي احيانا؟

- خوبه با اين حالتون حوصله شوخي کردن دارين. نخير با ماشين من ميريم مطب. ميخوام گچ پام رو باز کردم تا خود فرودگاه بشينم پشت ماشينم و گاز بدم و پنجره ام رو هم تا ته بکشم و باد بخوره تو صورتم و لذت ببرم. دلم لک زده برا رانندگي. اونم پشت ماشين شاسي بلند خودم. ميخوام شهر رو از اون بالا ببينم.

پيمان اخماش تو هم رفت. رنگش پريد. نميدونم شايدم من به نظرم رسيد. ولي هر چي بود با تحکم مخالفت کرد باهام.

- ناديا جان وقت برا رانندگي کردن زياد داري و دلم نميخواد قبل سفرمون اتفاقي بيفته. برگشتيم.

- مثلا ميخوام چپ کنم؟ جون دوست. انگار هنوز باورت نشده رانندگي من حرف نداره. من از 14 سالگي رانندگي ميکردم.

- آره اونم با ماشين منه بدبخت. کافي بود دو ديقه بدون سوييچم برم يه دوش بگيرم. بيرون نيومده خانوم دو دور دور تهران رو گشته بود. يادته چقدر حرصم ميدادي ناديا؟ يادش بخير.

- ولي کيفي ميداد ها.

- راستي ببينم کجا ميرين سفر؟

- از اونجاييکه اين پيمان خسيسه و بي پول عوض ماه عسل به يکي از کشوراي بلاد کفر داره ما رو ميبره مشهد. بهانه اش هم اينه که سر تصادف من نذر کرده بريم دو تايي مشهد. بچه ام معتقده و نذرش ادا نشه حتمي ميريم زير گل.

- ناديا اين هزار بار. بعضي حرفا شوخيش هم درست نيست. پس بهتره ادامه ندي. فکر نکنم نه نذر کردن کار خنده داري باشه نه ادا کردنش اين شوخي خنده ها رو داشته باشه.

- ببخشيد. من نه شوخي کردم نه مسخره. فقط دلم ميخواست اولين سفري که به اسم ماه عسل با هم ميريم يه جاي ديگه باشه. همين.

- بهت قول ميدم برا عيد بريم هر جا تو خواستي.

.....

- آخه پيمان جان تنهايي که نميشه بريد. اصلا چطوري ميخواين جمعش کنين. اين که شوخي نيست.

مامان يه بند داشت پشت تلفن باهام بحث ميکرد که پريسا و منم ميايم مطب. هيچ جوره هم زير بار نميرفت. ميدونستم نصفش هم از برکت حضور پريسا جون کنار دستشه. ماشالا کپي برابر اصل بودن مادر و دختر. درست مثل ناديا که گير بده ديوونه ات ميکنه، پريسا جونم همونجور بود و هي گوشي تلفن از دست مامان تو دست پريسا جون و برعکس ميشد و هنجره من پاره شده بود بس که گفته بودم نه.

- مادر من، تنها نيستم که ماني و آريانام هستن. بعدم نميخوام قشون را بندازم که فکر کنه همه اومدن که ترحم کنن بهش. تمومش کنين ديگه. زن خودمه نميخوام کسي بياد باهامون. اي بابا.

......

آخرين مريض بودم و بالاخره نوبتمون رسيده بود. من از خوشحالي با همون گچ سنگين باورت بشه يا نه داشتم ميدويدم به طرف اتاق دکتر. ولي آريانا و پيمان و حتي ماني انقدر يهو فرو ريختن که باور کردم يه چيزي هست. آريانا پشت پنجره رفت و دستاشو دو طرف سرش گذاشت. شونه هاش داشت ميلرزيد.

پيمان رنگش از گچ ديوارم سفيدتر شده بود و انگار پاهاش روي زمين ميخ کرده باشن حتي يه قدمم تکون نخورد. ماني فقط زل زد تو صورتم و گفت

- قوي باش.

ديگه پام راه نرفت. چسبيدم به زمين. پاي تو گچم يهو شد صد کيلو. آروم آروم پاي راستم خم شد و پاي چپم هم بي هيچ مقاومتي افتاد و پهن زمين شدم. کم کم داشتم ميشدم مثل اونا. حرف ماني عجيب بود. انقدر عجيب که هر خري هم بفهمه يه مشکلي هست. ديگه نميخواستم گچ پام رو باز کنم. نميخواستم قوي باشم. نگام رو صورت پيمان ثابت شد.

با ديدن ناديا شکستم. خورد شدم. همون يه ذره اعتماد به نفسي هم که داشتم دود شد رفت هوا. پام لرزيد. کم آوردم. خودم رو به زور کشيدم طرفش و آروم سعي کردم بلندش کنم. نميخواستم اونجور مستاصل و ناتوان افتاده ببينمش. نادياي من بايد مثه کوه مي بود. با اون لبخند شيطون رو لبش.

نميدونم اون يهو سنگين شده بود يا من يهو ناتوان شده بودم. خودمم داشتم خم ميشدم که دست ماني با يه حرکت ناديا رو از زمين کند و بلندش کرد. نگاه عصبيش رو بهم دوخت و فقط گفت

- خودت رو جمع کن. پاشو زنت رو ببر گچش رو باز کنه دکترش.

.....

صداي بريدن گچ به نظرم کر کننده بود. سر ناديا رو محکم تو سينه ام گرفته بودم و دلم ميخواست دست خودم بود و هيچوقت نميذاشتم سرش رو از سينه ام بيرون بياره و به طرف پاش بچرخونه. حاضر بودم جونم رو بدم اون لحظه ولي وقتي اون گچ از پاش جدا شد هيچيش نباشه.

بالاخره گچ پاش باز شد و صداي دکتر مجبورم کرد سرم رو بر گردونم سمت پاش. اما ناديا هنوز سرش رو مصرانه تو سينه ام پنهون کرده بود و حاضر نبود حتي يه نيم نگاهم به طرف پاش بکنه.

آروم دستم رو روي پاي پوسته پوسته اش و رد سفيد بخيه ها کشيدم.

دست پيمان رو روي پام حس ميکردم و همين بهم يه کم قدرت داده بود. همش فکر ميکردم مبادا پايي نباشه ديگه ولي بود و اولين لبخند ناخوداگاه رو لبم اومد و سرم رو آروم از سينه اش جدا کردم. ولي هنوز جرات نگاه کردن به پام رو نداشتم. پس چشم دوختم به صورت پيمان و تو چشماش زل زدم تا از چشماش بفهمم همه چيز رو به راهه يا نه.

داشت گريه ميکرد. اشکاش آروم روي گونه اش سر ميخوردن و اون از اينکه يه مرد و داره جلو من و يه مرد غريبه ديگه و يه پرستار اشک ميريزه خجالت نميکشيد. کمي پامو تکون دادم. درد داشتم ولي تکون ميخورد. سخت تکون ميخورد ولي حس ميکردم داره تکون ميخوره. آروم از سينه پيمان جدا شدم و چشم دوختم بهش و گفتم ميتونم راه برم نه؟

و اون فقط سرش رو به علامت آره تکون داد.

با آره اي که به ناديا گفتم ناگهان خنده تمام لبش رو پر کرد و بدون هيچ پيش زمينه اي ناگهاني از روي تخت خيز برداشت به پايين تخت و من فقط نگاهم رو ازش دزديدم.

با خيزي که برداشت پاچه پاره شلوار صاف شد و اون پوسته هاي مرده روي پاشو نديد. اون رد بخيه هاي بلند رو نديد اما به ثانيه نکشيد که پخش زمين شد و من به طرفش خيز برداشتم و گرفتمش. اما پسم زد. ولي با لبخند زمزمه کرد

- انقدر باهاش راه نرفتم يادم رفت چطوري بايد راه برم خوردم زمين. چيزيم نيست. خودم پا ميشم.

ناچار دستم رو به طرفش دراز کردم تا بلند شه.

دست پيمان رو گرفتم و اينبار آروم از روي زمين بلند شدم. اما....

نگاهم رو وحشت زده روي صورت پيمان چرخوندم و خواستم بپرسم چرا ميلنگم ولي زبونم قفل شده بود.

منتظر بودم جيغ بزنه. گريه کنه. سر من داد بزنه. به زمين و زمان فحش بده. بزنه تو سينه ام ولي لال شد. دهنش هر بار باز ميشد ولي بي صدا دوباره بسته ميشد. ترسيدم. وحشت کردم. تکونش دادم ولي اون فقط با چشمايي که لحظه به لحظه گرد تر ميشدن نگام ميکرد. نميدونم چقدر طول کشيد تا صداي سيلي گوشمو پر کرد. سيلي اي که يه مرد غريبه تو صورت عزيزترين کسم خوابوند. ناديا لرزيد ولي حرف نزد. اشک نريخت. داد نزد. فقط مثه يه ماهي دور از آب لرزيد.

نميدونم کي از مطب بيرون اومديم نفهميدم کي ناديا رو ازم گرفت و رو صندلي عقب نشوندش. نميدونم کجا داشت ميرفت. فقط ناديا رو ميديدم که همونجور لال شده بود و فقط ميلرزيد. کت من و ماني و حتي آريانا روش بود. بخاري ماشين روشن بود ولي اون هنوز ميلرزيد.

نگاهم که به سمت پنجره خورد ديدم داريم ميريم همون جاده کذايي آبعلي. همون خراب شده اي که اولين روز زندگي مشترکمون رو زهر کرده بود.

خواستم داد بزنم سر ماني. خواستم بگم مرتيکه برا چي اومدي تو اين جاده کوفتي اما ترسيدم. ترسيدم ناديا حالش بدتر شه. ترسيدم همه چي بدتر شه. تو گير و دار داد زدن يا نزدن بودم که با ترمز ناگهانيش وايساد کنار جاده اي که بازم پرنده توش پر نميزد تنها مسافرش همون کاميون هاي گاه و بيگاه لعنتي بودن.

ماني از ماشين پياده شد و در عقب رو باز کرد و تقريبا ناديا رو از تو بغلم کند و وادارش کرد روي پاش وايسه. پايي که حالا يکي 4 سانت کوتاهتر از ديگري بود. پايي که حالا داشت به همه مون دهن کجي ميکرد. پايي که ناديامو لال کرده بود و لرز رو به جونش انداخته بود. اما ماني انگار نميديدش. فقط داد ميزد. داد ميزد و ناديا رو تکون تکون ميداد و مجبورش ميکرد راه بره. اما انگار به راه رفتن تنهاشم قانع نبود.

ناديا لجوجانه به ماني آويزون شده بود و حاضر نبود حتي نيم قدم بر داره. اما ماني از خودش جداش کرد. با بي رحمي. خيز برداشتم تا برم ناديامو بگيرم که داد زد

- جلو اومدي نيومدي. برگرد تو ماشين.

يه قدم ديگه برداشتم و چشم دوختم به ناديا تا يه نيم نگاه کنه و به طرفش برم که دوباره داد زد

- گفتم برگرد تو ماشين.

وايسادم و چشم دوختم به ناديا اما اون ازم روشو بر گردوند و نگاه تلخش رو بهم دوخت و باز تو خوش مچاله تر شد و لرزيد.

ناديا هنوز تو شوک بود. پيمان نميتونست درست فکر کنه و هيچ کاري نميتونست بکنه. ولش ميکردم جاي ناديا هم ميشست زار ميزد مرد گنده. آريانا هم که تعطيل بود کلا.

خنده دار بود اگه بگم ناديا رو درک ميکردم. ميدونستم خيلي عوضي شدم. ميدونستم نبايد داد ميزدم. نبايد اونجور از خودم جداش ميکردم ولي نميتونستم. راهي نداشتم. بايد بالاخره داد ميزد. بايد خالي ميشد وگرنه داغون ميشد. از پا در ميومد. ناديا اگه خم ميشد و بهش پا ميدادي زود فرو ميريخت و نبايد ميذاشتم اين اتفاق بيفته.

محکم بازوهاش رو فشار دادم و تکونش دادم و اون بغض لعنتيمو پس زدم و سرش داد زدم

- د لا مذهب حرف بزن. داد بزن. يه غلطي بکن. منو هل بده. ابروهاتو تو هم بکش و دندوناتو بهم فشار بده و فقط داد بزن. سر من. پيمان. آريانا. اين جاده. خدا. زمين. زمان. د داد بزن ناديا.

پيمان نشسته بود لبه صندلي عقب ماشين و پاهاش رو روي زمين گذاشته بود و نگاهش به من و ناديا بود.

داشتم ناديا رو تکون ميدادم و از خودم سعي ميکردم جداش کنم تا روي پاش وايسه. کم کم دستاش از بازوهام جدا شد و آروم روي زمين نشست و ثانيه اي چشم دوخت بهم و بعد بي هيچ حرفي شلوار جينش که از درز کناري پاره کرده بود تا بتونه با وجود گچ، پاش کنه رو آروم کنار زد و دستش روي پاش حرکت کرد. دستاي لرزونش رو روي پوسته پوسته هاي پاش و جاي بخيه هاي قرمز رنگ کشيد و ثانيه اي بعد بالاخره صداي هق هق خفه اش اون سکوت آزار دهنده رو شکست.

بالاخره اون لرزش بي صدا و سنگينش جاش رو به لرزش شونه هاش از گريه داد. آروم و بي هيچ حرفي جلوش نشستم و گذاشتم گريه کنه. با خودش کنار بياد. کم کم واقعيت رو لمس کنه. نميدونم چقدر گذشت که احساس کردم ديگه حرکت دستاش روي پاش آروم و به حالت تنها يه لمس کردن نيست. فشار دستاش و اون غضبي که آروم آروم جاش رو ميگرفت رو ميتونستم از روي رگاي برجسته دستش حس کنم.

دستم تا نيمه به طرفش رفت تا دستاش رو پس بکشم اما نگاهم قبل دستم چرخيد و روي صورت غريب و بي حس ناديا چرخيد و رد نگاهش رو گرفت. نگاهش به پيمان بود.

آروم از کنارش بلند شدم. ديگه جاي من نبود. بايد پيمان کنارش مي بود. شايد ميتونستم آرومش کنم ولي قطعا پيمان بهتر از من ميتونست آرومش کنه. وقتي از مقابلش رد شدم اجازه دادم بغضم آزاد بشه. روبروي پيمان ايستادم و آروم دستم رو پشتش زدم و لبخند محوي زدم. نميدونم لبخندم به لبهام رسيد يا نه. نميدونم پيمان حسش کرد يا نه. اهميتي هم نداشت تو اون شرايط.

فکر کنم ماني سعي کرد وقتي از کنارش رد ميشدم بهم لبخند آرامش بخشي بزنه. نميدونم شايدم خواست قدم هام رو محکم کنه. هر چي بود اون لحظه انقدر مهم نبود که بخواد ذهنم رو درگير کنه. آروم نشستم جلوي ناديا روي زمين. داشت گريه ميکرد اما بي صدا. انقدر بي صدا که دلم گرفت. انگار تو همون چند ديقه کاملا عوض شده بود. ديگه اون ناديايي که اون شب وقتي دستش با چاقو بريد بلند بلند جيغ جيغ ميکرد و صداي گريه هاش من رو ياد بچه ها مينداخت، جلوم نبود. اون ناديايي که تا دو ساعت چسبيد تو بغلم و دست چسب زده اش رو يه انگشتي بالا گرفت جلوم نبود. حالا با دردي هزار برابر اون جلوم رو زمين نشسته بود و فقط تو دلش زار ميزد و من گوله گوله اشکايي که پايين ميومد و نفس بند اومده اي رو ميشنيدم که انگار اونم سعي داشت با کمترين صداي ممکن بيرون بده.

ولي فشار دستاش روي پاش هر لحظه بيشتر و بيشتر ميشد و اين رو از رگ هاي بيرون زده دستش ميفهميدم. انگار تمام اون جيغاي بنفش و گريه هاي بلند جاش رو به همون فشار داده بود. آروم دستم رو روي دستش گذاشتم و سعي کردم از پاش جدا کنم. اول مقاومت کرد. زورش انقدر زياد شده بود که باورم نميشد. ولي بالاخره دستش رو جدا کردم. حالا رد خراش هايي که با ناخن هاش روي پاش انداخته بود به قرمزي هاي پاش اضافه شده بود. دلم نميخواست بيشتر از اين ببينه و غصه بخوره. آروم شلوارش رو روي پاش انداختم. صداي سردش دستم رو نيمه راه متوقف کرد

- نکش. ميخوام ببينمش. اگه دلت آشوب ميشه برو تا نبينيش. چون من ميخوام ببينمش.

تلخ بود. مثل زهر. اما لبخند زدم و آروم دستم رو روي پاش گذاشتم و نوازشش کردم .

دست ديگش که تو دستم بود سفت شد و کم کم فشار ناخن هاش رو توي دستم حس کردم و اين فشار با هر بار نوازش من روي پاش بيشتر ميشد. اما کم نياوردم. بعد از چند ديقه سکوت رو شکستم.

- با خودم يه جنازه رو بردم بيمارستان. عزيز تريني رو تو بغلم داشتم ميبردم که صورتش پر از خون بود. پاش آويزون بود و وحشتناک. تنش سرد بود. چشماش بسته بود. شايد تنها چيزي که باعث ميشد تو هر ثانيه هزار بار به خودم بگم اون زنده ست همون سينه اش بود که آروم آروم بالا و پايين ميرفت. تو اورژانس تو اون هُل و ولا صداي هر کسي که از کنارم رد ميشد بلند فرياد ميزد

- نميمونه. شايدم مرده.

يه راست بردنت اتاق عمل. انقدر شرايط بد بود که کسي حتي ازم نخواد برگه اي رو امضا کنم تا تو رو ببرن تو اتاق عمل. نميدونم چقدر گذشته بود. يه ساعت دو ساعت. يه ديقه ده ديقه!!!!!! هر چي بود برا من انگار يه عمر گذشته بود که با تلفن آريانا از هپروت پرت شدم دوباره پشت در اتاق عمل. نميدونم چند بار زنگ خورد و قطع شد و دوباره زنگ خورد تا گوشي رو برداشتم.

صداي آروم آريانا که معلوم بود از خط و نشون هايي که مامانت برامون کشيده داشت حرف ميزد و شوخي خنده هاي ماني از اونور که دائم ميپريد که رفتين صفا؟ نکنه مهمونا رو پيچوندين و لب دريايين الان...... با صداي زني که مدام پشت بلند گوي بيمارستان تکرار ميکرد دکتر فلاني اتاق عمل دکتر بيساري بخش اورژانس و ... قاطي شده بود.

من که صدا ازم در نمي اومد. ولي حتما اونا هم از همون سر و صداها فهميدن کجاييم. نميدونم چي گفتم و شنيدم. اون لحظه هيچي نميفهميدم. نفهميدم کي تلفن رو قطع کردم و چقدر گذشت که ماني و آريانا هراسون روبروم وايسادن و اين بار سه تايي پشت اون در قدم رو رفتيم و برگشتيم تا بالاخره در باز شد.

دروغ چرا جرات تکون خوردنم نداشتم. حتي جرات شنيدنم نداشتم. از هر حرفي ميترسيدم. آريانا هم بدتر از من داشت عقب عقب ميرفت به جاي رفتن پيش دکتر. ماني رفت جلو. محکم وايساد و فقط گوش شد و حتي صداي نفس هاي دکترم رو هوا قاپيد مبادا که چيزي رو نشنوه.

دکتر رفت و چند ديقه بعد تو رو تخت بيرون اومدي. خوشحال بودم که هميشه خودت رو برنزه ميکردي چون اون لحظه انقدر رنگ پريده بودي که قطعا اگر سفيد بودي باورم نميشد زنده باشي.

وقتي بردنت بخش مراقبت هاي ويژه تنم لرزيد و ناخوداگاه برگشتم سمت ماني تا ببينم قضيه چيه. براي اولين بار نگاهش گرم نبود. مطمئن نبود. آروم نبود.

- 5 روز تو کما بودي و من هر روز هزار بار مردم و زنده شدم. سرت رو درد نيارم تو اون 5 روز خيلي حرفها شنيدم. حرفهايي که داغون و داغون ترم کرد. دو تا از مهره هاي ستون فقراتت آسيب ديده بودن. دکترا ميگفتن به احتمال 90 درصد فلج ميشي. به هيچ محرکي ميگفتن جواب نميدي. دنده هات شکسته بودن. پات تو گچ بود ولي خورد و خاکه شير بود. ميگفتن بايد سه تا عمل ديگه روش انجام بدن که همه شون مستلزم به هوش اومدن توست. تو بخش ICU بودي و ميگفتن ممکنه خيلي اتفاقات ديگه اي هم افتاده باشه. خلاصه راحتم کرده بودن. آب پاکي رو کامل رو دستم ريخته بودن. روزاي بدي بود. همه کلافه بودن و هيچکس هم کاري نميتونست بکنه. گاهي از اونهمه اصطلاح علمي و عجيبي که هر روز دکترا بهمون ميگفتم کلافه ميشدم. ديوونه ميشدم. نميفهميدم چيه که. فکر ميکردم حتما اينم يه مشکل وحشتناک ديگه ست. تنها کاري که ازم بر ميومد نذر و نياز بود. به خدا گفتم از هيچکدومه اين حرفا نه سر در ميارم و نه ميخوام سر در بيارم. ميخوام فقط تو رو دوباره بهم برگردونه. و برگردوند. بعد از 5 روز و تازه ماجرا شروع شد. برگشتنت همچين فرقي با بيهوشيت نداشت چون دائم مسکن هاي قوي بهت تزريق ميکردن و ميبردنت اتاق عمل و دوباره بيهوش مي آوردنت و دوباره روز از نو روزي از نو. براي پات از استخون لگنت گفتن ميخوان پيوند بزنن. نميفهميدم چي ميگن فقط کاغذ پشت کاغذ بود که جلوم ميذاشتن که امضا کنم يعني که رضايت دادم. اين تنها کار مثلا مفيدم تو اون روزا بود. تو آخرين عمل بهم گفتن بالاخره ميزان کوتاهي پات رو با هزار جور چيزاي عجيبي که ميگفتن و من نميفهميدم اصلا، به 4 سانت رسوندن. ولي هنوز تو واکنشي به آزمايش هاشون نشون نميدادي و هنوز ميگفتن فلج ميشي. من خودخواه شده بودم و فقط تو رو ميخواستم. حالا هر جوري که باشه. هزار جور نذر کردم. شبا تا صبح به خدايي که نميدونستم اصلا صدامو ميشنوه يا نه و ميخواد چيکار کنه التماس ميکردم که فقط ازم نگيرتت.

حتي از بيمارستانم که مرخص شدي هنوز اين پا حسي نداشت. يک ماه و نيم بعد که رفتيم برا چکاپ بهم گفتن تا حدودي مشکل رفع شده و پات حس داره و ميتوني راه بري. يادته کي بود؟ همون روزي که شبش ده تا از النگوهات رو ازت گرفتم و گفتم نذر کردم بدم به يه دختري از کميته اي که مامان عضوش بود و به خونواده هاي بي بضاعت برا ازدواج کمک ميکردن. يادته چه جنجالي راه انداختي که خسيس زورت اومد بري بخري و مخصوصا دنبال بهانه بودي اينا رو بگيري ازم و از کجا معلوم نري بفروشيشون. اصلا اين چه نذريه که بعد از يه ماه و نيم يادت افتاده.

ميدونستم از تکون دادن اون النگوها ذوق ميکني و دوستشون داري. هميشه از بچگي مامانم تو گوشم خونده بود که يا چيزيت رو به کسي نده يا اگه ميدي بهترين و اوني که بيشتر از همه دوستش داري رو بده. برا همين با خداي خودم معامله کردم که بهترين چيزي که دوستش داري رو ميدم اونم جاش پات رو برگردونه. همون معجزه اي که دکترا ميگفتن رو ميخواستم. بايد رو همه النگوهات معامله ميکردم ولي دلم طاقت غصه خوردنت رو نداشت. شايد تقصير من بود و اگه رو همش با خدا معامله کرده بودم الان اين پا سالم سالم بود. منو ببخش. منم مقصرم.

دلم از اونهمه عشق پيمان لرزيد. از اونهمه صداقت و پاکي و سادگيش. از حرفش. از معامله اش. از اينکه خودش رو شريک مشکلم ديد. از اينکه جا نزد و مثه يه مرد تقصير بي احتياطي و سر به هوايي من رو به گردن خودش گرفت. نگاش کردم. چشم دوختم تو چشماش. تو چشمايي که حالا درست مثل چشماي خودم سرخ بود. به دستايي که ميدونستم فشار ناخونام زخمشون کرده. و لبخند زدم. لبخندي که شايد يادم رفته بود سهم شريک زندگيم و تموم صبر و بردباري هاش بود. لبخندي که بايد خيلي زودتر از اينها بهش ميزدم. سرش پايين بود و لبخندم رو نميديد. سهمش رو نميديد و طلب نميکرد. آروم دست آزادم رو زير چونه اش گذاشتم و سرش رو بالا آوردم و دوباره بهش لبخند زدم. اونم لبخند زد.

دستش رو باز کردم و چشم دوختم به رد ناخن هام روي کف دستش و آروم بوسيدمش. دستش رو جمع کرد. انگار همون حسي بهش دست داد که به بابا روز عقدمون تو محضر وقتي پيمان خواست دستش رو ببوسه و بابا دستش رو جمع کرد و صورتش رو بوسيد، دست داده بود.

- ناديا شرمنده ترم نکن. همين که ازم رو نگرفتي اونم با وجود سکوت اين چند وقتم و اخم و تخم هام از سرم هم زياديه.

بعد ساکت شد و کمي اين دست اون دست کرد و دوباره لب باز کرد. چشم دوخت بهم و

- ناديا ديگه نميخوام چيزي رو ازت قايم کنم. ناديا هنوز مشکل کامل حل نشده. بايد خيلي مراقب پات باشي. مخصوصا الان که گچ رو باز کردي. کوچکترين ضربه ميتونه يه فاجعه درست کنه. توي پات الان هزار جور چيز مختلفه که منم نميدونم چيه ولي دکتر تاکيد کرده رو اين موضوع. يعني که سر به هوايي رو بايد بذاري کنار. و .... يه چيز ديگه.....

- چيه پيمان. باز چرا به من من افتادي؟ بگو. ديگه بدتر از اينه؟

- نميدونم ولي ميدونم خيري توشه. ولي بايدبدوني که فعلا نميتوني بچه دار بشي. هر فشاري ممکنه مشکل ساز باشه. سنگيني و فشار به پات فعلا خطرناکه.

يه حس عجيبي بهم دست داد. ناراحت شدم. ميدونستم حالا ها نميخوام بچه دار بشم ولي خوب ديدي يه وقتايي که از چيزي منعت ميکنن حريص تر ميشي.... نميدونم. غصه خوردم و دوباره سکوت کردم و به دست پيمان تکيه کردم و بلند شدم و تو دلم حسرت خوردم. کفر گفتم. پيمان نشنيد ولي مطمئنم خدا شنيد. منم ميخواستم بشنوه. از گفتنش هم پشيمون نبودم. بهش گفتم خيلي نامردي. اما نميدونستم مرد هست يا زن. فقط ميخواستم بدونه نامرده. بهش گفتم جاي تو رو تنگ کرده بود پام يا چشم ديدنش رو نداشتي. بايد ميگفتم وگرنه دق ميکردم. خداي خودم بود و به کسي ربط نداشت چي بهش ميگم و کسي هم نميفهميد که اظهار فضل کنه و بهم بگه کفر نگم يا بگم.

راه که نه، لنگيدم. ولي بهش فکر نکردم. نگاهم هي رو پام برگشت ولي ازش گرفتمش. اون لحظه گنجايشش رو نداشتم. ولي در نهايت از خير راه رفتن باهاش گذشتم.

ناديا ناگهان نگاهش تلخ شد و منقبض. دوباره اشک روي صورتش جاري شد و دستش رو از دستم در آورد و لي لي کنان از کنارم رد شد و خودش رو به ماشين رسوند و بي هيچ حرفي روي صندلي نشست و در رو بست. نه. کوبيد. درست مثل در تاکسي که هر روز آماج کوبش هاي فکر خراب و عصبي همه مون ميشه و راننده تاکسي زير لب زمزمه ميکنه مال خودش نيست که دلش بسوزه.

- ماني من رو ببر خونه. خسته ام.

- ولي همين الانم دير ميرسين فرودگاه.

- من جايي نميرم.

نگاهش رو از شيشه برگردوند و چشم دوخت بهم و اينبار رو به من

- اما اگه تو ميخواي بري ميتوني خودت بري.

- نه. هر وقت حوصله شو داشتي دو تايي ميريم. حتما مصلحت تو نرفتنه.

پوزخند زد و نگاهش رو بي هيچ حرفي دوباره روي پنجره برگردوند و تا وقت پياده شدن حتي يک کلمه هم حرف نزد. شده بود ناديايي که اصلا نميشناختم. بهش عادت نداشتم. ديگه نميتونستم فکرش رو بخونم. سکوتش بيشتر از اينکه آرومم کنه نگرانم کرده بود. انگار سکوت قبل از طوفان بود. اما جرات شکستنش رو هم نداشتم. انگار نگاهش با تيزي بهم هشدار ميداد که صدات در نياد. نميخوام صداتو بشنوم.

ماني روبروي خونه نگه داشت و ناديا بدون اينکه به هيچکس نگاه کنه در رو باز کرد و دوباره لي لي کنون از ماشين پياده شد و باز در رو محکم کوبيد و دم پنجره ماني ثانيه اي ايستاد و زير لب تشکري کرد و بعد رد شد و کليد رو به در انداخت و ....

تازه اون موقع بود که به خودم اومدم. از ماشين پياده شدم و سرسري خداحافظي کردم و به طرف در خونه رفتم که ناديا باز گذاشته بود. به ماني و آريانا تعارف نکردم بيان بالا. شايد يادم رفت. شايدم نميخواستم بيان. شايدم حس کردم خودمم زيادي ام چه برسه به اينکه اونا رو هم بگم بيان.

با چشم توي خونه رو چرخيدم تا ببينم کجاست که چشمم به در هميشه باز اتاق کار خورد که حالا درش بسته بود. نميدونم ولي حدس زدم بايد اونجا باشه. چند ضربه به در زدم و منتظر شدم. شايد منتظر يه حرف. يه بيا تو. يه بله يا هان يا هرچي.

ميدونستم پيمان منتظره تا بگم در بازه بيا ولي دلم نميخواست بياد تو. ميخواستم تنها باشم. براي اولين بار دلم ميخواست تنها باشم. تنهاي تنها. مثل تمام اون روزا و شبايي که مامان و بابا سر کار بودن و آريانام سر کار و همه شون ده يازده شب ميومدن. براي اولين بار آرزوي يکي از اون شبا رو کردم. يکي از اون تنهايي ها رو. ولي ديگه دير بود براي چنين آرزوهايي چون ديگه تنها نبودم. چون ديگه اون دختر خونه نبودم. حالا يه زن بودم. زن شوهر دار. همون شوهري که تو دستشويي هم که رفتي بخواد اختيار اومدن داره. دقيقا معني واژه شوهر تو اون لحظه ها همين بود برام. حتي يه ذره هم محترمانه تر از اين نبود. و من چقدر ازش خسته بودم. چقدر دلم تنهايي هام رو ميخواست.

من اجازه تو اومدن ندادم ولي بعد چند ديقه در رو باز کرد و تو اومد. اينم يکي از همون اجازه هاي قانوني بود که يه شوهر داشت و منم بيجا ميکردم دهن باز کنم و اعتراضي کنم. ولي من دهن باز کردم. اخم کردم و اعتراض کردم و شوهر من به عکس خيلي شوهر ها سنگ من مرد خونه ام و هر کار بخوام ميکنم رو نزد. واي نستاد باهام کلنجار بره. به همون آرومي که تو اومده بود عقب گرد کرد و از در اتاق رفت بيرون. فقط در رو نيمه باز گذاشت. شايد از درد فضولي شايد از نگراني شايد از کنترل کردن من يا چميدونم هزار تا شايد ديگه. اما اون لحظه در همين حدش هم براي من خيلي بود.

روي مبل روبروي راهرويي که به اتاق ها ميرسيد نشسته بودم و تمام نگاه و حواسم به اتاق کاري بود که درش رو نيمه باز گذاشته بودم. سکوت اتاق با صداي فلزي که روي کف پارکت قل ميخورد دائم شکسته ميشد. نميدونم چي بود ولي مطمئن بودم خطري نداره و همين جلوي کنجکاوي بيشترم رو ميگرفت. فکر کنم يه ساعتي ميشد که همونجور روي زمين پشت به در نشسته بود و صداي اون فلز سکوت رو ميشکست. ديگه خيالم راحت شده بود که کاري نميکنه. برا همين از روي مبل بلند شدم و رفتم آشپزخونه تا شام درست کنم. ميخواستم خودم رو سرگرم کنم تا اين سکوت کمتر به چشمم بياد. شايد چون تو اين دو ماهي که ناديا پا گذاشته بود تو خونه ام ديگه اون سکوت خونه به دست فراموشي سپرده شده بود. انگار دلم براي اون صداي بلند و اعصاب خورد کن ضبطش هم تنگ شده بود.

در فريزر رو باز کردم تا يه چيزي پيدا کنم براي شام. چشمم به کشو ها بود و خودم تو يه دنياي ديگه. باز ياد ناديا افتادم که يهو 5 ديقه جلو اين در باز واي ميستاد و بهش هم که ميگفتم مگه نمايشگاهه ميخنديد و باز نگاهش رو ميدوخت و ميگفت دلم يه چيزي ميخواد که نميدونم چيه.

خنده داره ولي با اينکه فاصله مون درست به اندازه بيست قدم بود ولي انگار کيلومتر ها ازم فاصله داشت که اونجور دلتنگ همه کاراش شده بودم. بالاخره بي نتيجه و دست خالي در فريز رو بستم.

آروم رفتم سمت اتاق کار و تقه اي به در نيمه باز زدم و وارد شدم. رفتم روبروش. ديدم رو زمين نشسته و پاهاش رو باز کرده و حلقه دستش رو روي زمين قل ميده. مونده بودم چطور حوصله اش از دو ساعت کار تکراري خسته نشده. بعيد بود از روحيه ناديا. دستم رو آروم طرف حلقه بردم و روش گذاشتم. حلقه از حرکت ايستاد و با ايستش نگاه ناديا هم به حال برگشت و آروم بالا اومد و روي صورتم ثابت شد.

- خسته نشدي از صداش؟ از اينهمه تکرارش؟

- کاري داري پيمان؟

- آره.

- بگو؟

- گشنمه.

- خوب؟ برو يه چيزي بر دار بخور.

- آخه دلم يه چيزي ميخواد که نميدونم چيه.

- من چيکار کنم؟

- ناديا پاشو ديگه. بيا بريم شام درست کنيم.

- من ميل ندارم.

- اما من ميل دارم.

- منم گفتم برو يه چيزي بخور.

حرصي داشت ميشد ولي خوشحال بودم. چون بالاخره چهار کلمه حرف از دهنش در اومده بود و اين سکوت اعصاب خراب کن شکسته بود. به اخماش و عصبانيتش توجه نکردم و آروم دستش رو گرفتم و بلندش کردم و همزمان زمزمه کردم

- وقتي ساکتي حوصله ام سر ميره. پاشو بريم آهنگ گوش بديم و شام درست کنيم. ساعت 11 شبه.

بلند شد ولي هنوز قدم اول به دوم نرسيده با کج شدن سمت چپ بدنش اشک تو چشماش حلقه زد و دستش رو از دستم بيرون کشيد و گفت

- حوصله ندارم. ولم کن.

کلافه شدم و دستش رو دوباره گرفتم و دنبال خودم کشيدمش و

- بالاخره که چي. نميتوني که تا ابد بشيني تا چشمت نبينه پات رو. بايد باهاش کنار بياي. بي خيالش شو. نبينش. بهش محل نذار.

- ميخوام محل نذارم ولي وقتي ميلنگه بهم ميگه من اينجام. مجبوري محلم بذاري.

- ميريم يه کفش سفارش ميديم که مشکل رو حل کنه.

- من از کفش پاشنه دار متنفرم اونوقت تو خونه هم با کفش پاشنه دار بگردم؟

- خوب يه دمپايي سفارش ميديم.

- دوست ندارم تو خونه چيزي پام باشه.

افتاده بود رو دنده لج. داشت لجبازي ميکرد و ميدونستم ول نميکنه. برا همين موضع ام رو عوض کردم

- تو که همه کار عجيب غريبي بلدي. خيلي وقتا ديدم رو نوک پا راه ميري. ميتوني از اين به بعد با پاي چپت نوک پا راه بياي. اينجوري ديگه مشکل حل ميشه.

انگار به مذاقش خوش اومد. پاي چپش روي نوک پا رفت ولي نتونست تعادلش رو حفظ کنه. تقصيرم نداشت همين که با پاي تازه از گچ در اومده ميتونست راه بره خودش کلي بود. مردم بايد يه 6 جلسه ام فيزيوتراپي ميرفتن تا با پاي سالم بتونن دوباره راه برن.

دستش رو گرفتم و برانکه نااميد نشه گفتم

- چيز عجيبي نيست. بايد چند جلسه فيزيوتراپي بري تا پات از اين خشکي در بياد. اگه پات مشکلي هم نداشت بعد از سه ماه تو گچ بودن و تکون نخوردن بهتر از اين نميشد.

نميدونم ولي به نظرم مجاب شد. دستم رو چسبيد و آروم رفتيم آشپزخونه. نشست رو صندلي و رو به من کرد

- خودت بايد شام درست کني. من که گناه نکردم اسمم شده زن خونه. تو هم تا ديروز خونه مامانت نبودي که بلد نباشي غذا درست کني. ميدونم بلدي آشپزي.

خنديدم بهش و بي هيچ حرفي در فريزر رو باز کردم و کشوها رو باز و بسته ميکردم که صداش بلند شد

- مگه نمايشگاهه که دو ساعت درش رو باز کردي و تماشا ميکني؟ يه چيزي بردار ديگه.

خنديدم. از ته دل. داشت حرفاي خودم رو پسم ميداد.

- آخه دلم يه چيزي ميخواد که نميدونم چيه. مگه برا خودت اتفاق نيفتاده؟

- در فريز رو ببند بشين فکر کن چي ميخواي. فهميدي پاشو بر دار.

- پيمان؟

- هوم؟

- اگه منو اينجوري ميديدي بازم حاضر بودي باهام ازدواج کني؟

- ناديا جون من حلقه ات رو بکن تو دستت. صداش رفته رو مغزم.

- چرا جوابمو نميدي؟ چرا طفره ميري؟

- ها؟ مگه چيزي پرسيدي؟ بيخيال بيا ببين چي پختم.

- پيمان وقتي ازت سوالي ميپرسم نپيچونم. جوابمو بده.

- سوال مزخرف نپرسي جواب ميدم.

- يه سوال کاملا جدي پرسيدم.

- جنبه حرف راست شنيدنم داري؟ اگه داري بايد بگم صد در صد نه.

- هه. ميدونستم.

- بازم صد در صد بايد بگم که نميدونستي. يعني اصولا خيلي از مغزت کار نميکشي که چيزي رو بدوني يا ندوني.

محض اطلاعت اگه گفتم نه برا اين بود که من عاشق چشم و ابروت نشدم. عاشق شر و شيطوني هات شدم. عاشق سادگي و صداقتت شدم. عاشق کف دست بودنت شدم. عاشق مغرور بودن و متکي به خود بودنت شدم. عاشق اراده ات شدم. عاشق محکم بودنت شدم. عاشق اونهمه شور و صدا و شيطنتت شدم. ولي از وقتي گچ پات رو باز کردي انگار همه اين اخلاقاتم با گچ پات ريختي دور. عوض شدي. نادياي من محکم بود. اهل دودلي نبود. اهل سر خم کردن جلو مشکلات نبود. ميرفت تو دل سختي ها. باهاشون ميجنگيد. اما تو.... داري کسلم ميکني ناديا. ميخوام وادارم کني به شيطنت و بچگي کردن. ميخوام صداي جيغ جيغا و کل کلا و خنده هات بپيچه تو خونه. اما تو فقط به خاطر يه چنين مشکلي از ساعت 4 بعد از ظهر تا حالا گند زدي به زندگيمون. از عصر اون حلقه شده اسباب بازيت و هي قلش ميدي. نميدونم منظورت چيه. نميدونم تو فکرت چي ميگذره ولي بهت قول ميدم اگه چهار روز ديگه هم اين حلقه رو هي قل بدي به هيچ نتيجه اي نميرسي. اون حلقه چه بخواي چه نخواي تو دستت رفته و بيرون اومدني هم نيست. تو هم بيرونش بياري باز تو اصل موضوع تغييري ايجاد نميکنه. پس بهتره مغزت رو شستشو بدي چون من اگه حرفي بزنم و تعهدي رو قبول کنم تا تهش هستم. قانون زندگي من اينه که يه بار عاشق شدم و هيچوقتم فارغ نميشم ازش. ولي اگه بخواي خونه رو بکني ماتمکده و يه گوشه بشيني و صبح تا شب بغ کني يا گريه زاري کني يا زندگي رو پوچ کني يه روز، دو روز، يه هفته تحمل ميکنم و نازت رو ميکشم ول بعد وقتم رو بيشتر از اينکه تو خونه بگذرونم بيرون از خونه ميگذرونم. اهل خيانت و زن بازي نيستم ولي اهل خوش گذروني و تفريح و گردش هستم. اهل زندگي کردنم. پايه نباشي با دوستام ميرم ولي مطمئن باش نه دستت بهونه اي برا طلاق ميدم و نه عاشق پات شده بودم که حالا با مشکل پيدا کردنش ازت بگذرم. تو روت ميگم که فردا ازم دلخور نشي. ازدواج کردم که خونه ام گرم بشه که خسته و کوفته رسيدم خونه زنم بهم گرما و محبت بده. با بوسه اش گرم بشم و زندگي رو مزه مزه کنم. وقتي فکرم خراب و اعصابم داغونه تو آغوشت آرامش بگيرم و خستگي از تنم در بياد. خسته که رسيدم بوي غذاي پيچيده تو خونه يادم بندازه يه شريک دارم. يه خونه دارم که مشکلات و اخم و نخمامو بايد پشت درش جا بذارم و برم تو. يادم بندازه يکي رو دارم برا همه خوشي و ناخوشي هام. يکي رو دارم که پامو دراز کردم دست نوازشش روش حرکت کنه. خونه و رخت و لباس و غذام هميشه مرتب و آمادست.

شايد الان داري تو دلت فحشم ميدي که مرتيکه انگار کلفتم من. نه. تو خانوم خونه امي و خودتم ميدوني پايه همه جور کمک تو کار خونه هستم. شايد حتي بيشتر از تو و بهتر از تو . همونطور که تو اين سالهايي که مجرد بودم خونه ام هميشه تميز و مرتب و رخت و لباسم سر جاش و اتو شده و غذام به راه بود. اينم ميدوني که الان هم فکر نميکنم وظيفه توست اين کارا. ولي حضور تو اين رو تو ذهنم مياره که اگر خونه قراره تميز بشه تو بايد بلند شي تا منم پا به پات کمکت کنم. اگه قراره لباسي شسته شه تو بايد بخواي تا با هم دست به کار بشيم. اگه تو اينجور يه گوشه بشيني منم با ديدنت دستم به هيچ کدومه اين کارا نميره و اونوقته که خونه ميشه برامون جهنم جاي آرامش و گرما. اونوقته که هر روز از هم دور و دورتر ميشيم. اونوقته که ديگه حرفي برا هم نداريم. اونوقته که من ميرم با دوستام ميچرخم و تو تنها ميموني و بعد من رو متهم ميکني که مرد من مرد نبود. تا ديد پام اينجوريه ولم کرد و رفت دنبال خوشيش. ولي يه کم فکر کني الان ميتوني درک کني که اگه رفتم بابت چي رفتم. حالا خود داني. ميدونم برات اين مشکل خيلي بزرگه. سخته. ميدونم هيچکس نميتونه درکت کنه. حتي من با تمام عشق و علاقه ام و نزديکيم به تو. ولي باهاش کنار بيا. هر کاري بگي ميکنم و هر کمکي بهت ميکنم اگه بدونم ميخواي باهاش کنار بياي. ولي اگه ببينم ميخواي زندگي رو به جفتمون زهر کني نه ناديا. تو خونه پيدام نميکني.

- پس چند وقت تنهام بذار. ميخوام تنها باشم. برو.

- کجا برم؟

- نميدونم. من و اين خونه رو بذار و خودت هر جا ميخواي برو.

- چند وقت؟

- نميدونم.

- با نميدونم کار درست نميشه. اين يعني منو ميخواي از سرت وا کني و دوباره همين راهي که شروع کردي رو ادامه بدي. بشين فکر کن ببين ميخواي چيکار کني و براش واقعا به تنهايي و نبود من نياز داري يا نه من در کنارت ميتونم کمکت کنم. به نتيجه برس با خودت و بعد بهم بگو چيکار کنيم.

- مطمئنم ميخوام تنها باشم. چون الان همش احساس ميکنم داري بهم ترحم ميکني. شدم وبال گردنت که مجبوري چون زنتم باهام کنار بياي و دم نزني. ديگه اون اعتمادي که به خودم داشتم رو ندارم. ديگه حس نميکنم بايد از خداتم باشه که من زنت شدم.

- نميدونم ناديا. گفتم بهت. هر تصميمي بگيري که به زندگيمون کمک کنه و بتونه برامون دوباره بسازتش تا بتونيم فردا روز تو زندگيمون به موفقيت ها و آرزوهامون برسيم و راضي باشيم، قبول ميکنم. دارم خوراک درست ميکنم. يه سالاد درست ميکني؟

- حوصله ندارم.

- اون مشکل من نيست. داريم شام درست ميکنيم. من غذا رو دارم درست ميکنم پس تو هم بايد يه کاري بکني. ميخواي تو بيا غذا رو درست کن من سالاد درست ميکنم.

- پيمان خودت ميدوني گاهي وقتا بد ميري رو اعصابم؟

با حرص اين جمله رو گفت و از رو صندلي بلند شد و لي لي کنان رفت سمت يخچال و درش رو باز کرد و خم شد تا بساط سالاد رو در بياره. منم بهش خنديدم. بعد آروم از کنارش رد شدم و

حرصي داشتم بساط سالاد رو در مياوردم که گرماش رو کنارم حس کردم و نفس هاش رو تو گوشم. اون لرز هميشگي و شيرين دوباره اومد سراغم. سرم رو کمي پس کشيدم که اينبار کنار گوشم زمزمه کرد

- گفتي ميخواي بوسم کني؟

خنده ام گرفت. برگشتم سمتش و با دست هل دادمش. رو دو زانو بود و با حرکت سريع من افتاد رو زمين. نا مردي نکرد و محکم بهم تنه زد. منم که با اون پا آخر تعادل بودم و خوب ديگه افتادم رو زمين. بهتره بگم پخش شدم رو زمين و اون بلند بلند خنديد و

- حقته. تا تو باشي شوهرت رو هل ندي.

- به طرفش خم شدم و با دست تو سينه اش مشت زدم که دستامو گرفت و منو کشيد تو بغلش. منم تمام وزنم رو انداختم روش و خنده خبيثانه اي کردم که حلقه دستاش دورم محکم شد و آروم بوسيدم. نميدونم چقدر تو اون حال و هوا بوديم که با بوي تو آشپزخونه سريع من رو گذاشت رو زمين و با دو تا قدم بلند خودش رو رسوند به گاز و

- ديدي سوختن. همش تقصير تو ست. آخه چه وقته بوس کردن بود بچه جون. منو بگو که گفتم گناه داره. بذا دلشو نشکنم.

- رو که نيست. سنگ پا قزوينه. من کي خواستم. خودت تنت ميخواره به من چه؟

- پيمان؟

- هوم؟

- اگه منو اينجوري ميديدي بازم حاضر بودي باهام ازدواج کني؟

- ناديا جون من حلقه ات رو بکن تو دستت. صداش رفته رو مغزم.

- چرا جوابمو نميدي؟ چرا طفره ميري؟

- ها؟ مگه چيزي پرسيدي؟ بيخيال بيا ببين چي پختم.

- پيمان وقتي ازت سوالي ميپرسم نپيچونم. جوابمو بده.

- سوال مزخرف نپرسي جواب ميدم.

- يه سوال کاملا جدي پرسيدم.

- جنبه حرف راست شنيدنم داري؟ اگه داري بايد بگم صد در صد نه.

- هه. ميدونستم.

- بازم صد در صد بايد بگم که نميدونستي. يعني اصولا خيلي از مغزت کار نميکشي که چيزي رو بدوني يا ندوني.

محض اطلاعت اگه گفتم نه برا اين بود که من عاشق چشم و ابروت نشدم. عاشق شر و شيطوني هات شدم. عاشق سادگي و صداقتت شدم. عاشق کف دست بودنت شدم. عاشق مغرور بودن و متکي به خود بودنت شدم. عاشق اراده ات شدم. عاشق محکم بودنت شدم. عاشق اونهمه شور و صدا و شيطنتت شدم. ولي از وقتي گچ پات رو باز کردي انگار همه اين اخلاقاتم با گچ پات ريختي دور. عوض شدي. نادياي من محکم بود. اهل دودلي نبود. اهل سر خم کردن جلو مشکلات نبود. ميرفت تو دل سختي ها. باهاشون ميجنگيد. اما تو.... داري کسلم ميکني ناديا. ميخوام وادارم کني به شيطنت و بچگي کردن. ميخوام صداي جيغ جيغا و کل کلا و خنده هات بپيچه تو خونه. اما تو فقط به خاطر يه چنين مشکلي از ساعت 4 بعد از ظهر تا حالا گند زدي به زندگيمون. از عصر اون حلقه شده اسباب بازيت و هي قلش ميدي. نميدونم منظورت چيه. نميدونم تو فکرت چي ميگذره ولي بهت قول ميدم اگه چهار روز ديگه هم اين حلقه رو هي قل بدي به هيچ نتيجه اي نميرسي. اون حلقه چه بخواي چه نخواي تو دستت رفته و بيرون اومدني هم نيست. تو هم بيرونش بياري باز تو اصل موضوع تغييري ايجاد نميکنه. پس بهتره مغزت رو شستشو بدي چون من اگه حرفي بزنم و تعهدي رو قبول کنم تا تهش هستم. قانون زندگي من اينه که يه بار عاشق شدم و هيچوقتم فارغ نميشم ازش. ولي اگه بخواي خونه رو بکني ماتمکده و يه گوشه بشيني و صبح تا شب بغ کني يا گريه زاري کني يا زندگي رو پوچ کني يه روز، دو روز، يه هفته تحمل ميکنم و نازت رو ميکشم ول بعد وقتم رو بيشتر از اينکه تو خونه بگذرونم بيرون از خونه ميگذرونم. اهل خيانت و زن بازي نيستم ولي اهل خوش گذروني و تفريح و گردش هستم. اهل زندگي کردنم. پايه نباشي با دوستام ميرم ولي مطمئن باش نه دستت بهونه اي برا طلاق ميدم و نه عاشق پات شده بودم که حالا با مشکل پيدا کردنش ازت بگذرم. تو روت ميگم که فردا ازم دلخور نشي. ازدواج کردم که خونه ام گرم بشه که خسته و کوفته رسيدم خونه زنم بهم گرما و محبت بده. با بوسه اش گرم بشم و زندگي رو مزه مزه کنم. وقتي فکرم خراب و اعصابم داغونه تو آغوشت آرامش بگيرم و خستگي از تنم در بياد. خسته که رسيدم بوي غذاي پيچيده تو خونه يادم بندازه يه شريک دارم. يه خونه دارم که مشکلات و اخم و نخمامو بايد پشت درش جا بذارم و برم تو. يادم بندازه يکي رو دارم برا همه خوشي و ناخوشي هام. يکي رو دارم که پامو دراز کردم دست نوازشش روش حرکت کنه. خونه و رخت و لباس و غذام هميشه مرتب و آمادست.

شايد الان داري تو دلت فحشم ميدي که مرتيکه انگار کلفتم من. نه. تو خانوم خونه امي و خودتم ميدوني پايه همه جور کمک تو کار خونه هستم. شايد حتي بيشتر از تو و بهتر از تو . همونطور که تو اين سالهايي که مجرد بودم خونه ام هميشه تميز و مرتب و رخت و لباسم سر جاش و اتو شده و غذام به راه بود. اينم ميدوني که الان هم فکر نميکنم وظيفه توست اين کارا. ولي حضور تو اين رو تو ذهنم مياره که اگر خونه قراره تميز بشه تو بايد بلند شي تا منم پا به پات کمکت کنم. اگه قراره لباسي شسته شه تو بايد بخواي تا با هم دست به کار بشيم. اگه تو اينجور يه گوشه بشيني منم با ديدنت دستم به هيچ کدومه اين کارا نميره و اونوقته که خونه ميشه برامون جهنم جاي آرامش و گرما. اونوقته که هر روز از هم دور و دورتر ميشيم. اونوقته که ديگه حرفي برا هم نداريم. اونوقته که من ميرم با دوستام ميچرخم و تو تنها ميموني و بعد من رو متهم ميکني که مرد من مرد نبود. تا ديد پام اينجوريه ولم کرد و رفت دنبال خوشيش. ولي يه کم فکر کني الان ميتوني درک کني که اگه رفتم بابت چي رفتم. حالا خود داني. ميدونم برات اين مشکل خيلي بزرگه. سخته. ميدونم هيچکس نميتونه درکت کنه. حتي من با تمام عشق و علاقه ام و نزديکيم به تو. ولي باهاش کنار بيا. هر کاري بگي ميکنم و هر کمکي بهت ميکنم اگه بدونم ميخواي باهاش کنار بياي. ولي اگه ببينم ميخواي زندگي رو به جفتمون زهر کني نه ناديا. تو خونه پيدام نميکني.

- پس چند وقت تنهام بذار. ميخوام تنها باشم. برو.

- کجا برم؟

- نميدونم. من و اين خونه رو بذار و خودت هر جا ميخواي برو.

- چند وقت؟

- نميدونم.

- با نميدونم کار درست نميشه. اين يعني منو ميخواي از سرت وا کني و دوباره همين راهي که شروع کردي رو ادامه بدي. بشين فکر کن ببين ميخواي چيکار کني و براش واقعا به تنهايي و نبود من نياز داري يا نه من در کنارت ميتونم کمکت کنم. به نتيجه برس با خودت و بعد بهم بگو چيکار کنيم.

- مطمئنم ميخوام تنها باشم. چون الان همش احساس ميکنم داري بهم ترحم ميکني. شدم وبال گردنت که مجبوري چون زنتم باهام کنار بياي و دم نزني. ديگه اون اعتمادي که به خودم داشتم رو ندارم. ديگه حس نميکنم بايد از خداتم باشه که من زنت شدم.

- نميدونم ناديا. گفتم بهت. هر تصميمي بگيري که به زندگيمون کمک کنه و بتونه برامون دوباره بسازتش تا بتونيم فردا روز تو زندگيمون به موفقيت ها و آرزوهامون برسيم و راضي باشيم، قبول ميکنم. دارم خوراک درست ميکنم. يه سالاد درست ميکني؟

- حوصله ندارم.

- اون مشکل من نيست. داريم شام درست ميکنيم. من غذا رو دارم درست ميکنم پس تو هم بايد يه کاري بکني. ميخواي تو بيا غذا رو درست کن من سالاد درست ميکنم.

- پيمان خودت ميدوني گاهي وقتا بد ميري رو اعصابم؟

با حرص اين جمله رو گفت و از رو صندلي بلند شد و لي لي کنان رفت سمت يخچال و درش رو باز کرد و خم شد تا بساط سالاد رو در بياره. منم بهش خنديدم. بعد آروم از کنارش رد شدم و

حرصي داشتم بساط سالاد رو در مياوردم که گرماش رو کنارم حس کردم و نفس هاش رو تو گوشم. اون لرز هميشگي و شيرين دوباره اومد سراغم. سرم رو کمي پس کشيدم که اينبار کنار گوشم زمزمه کرد

- گفتي ميخواي بوسم کني؟

خنده ام گرفت. برگشتم سمتش و با دست هل دادمش. رو دو زانو بود و با حرکت سريع من افتاد رو زمين. نا مردي نکرد و محکم بهم تنه زد. منم که با اون پا آخر تعادل بودم و خوب ديگه افتادم رو زمين. بهتره بگم پخش شدم رو زمين و اون بلند بلند خنديد و

- حقته. تا تو باشي شوهرت رو هل ندي.

- به طرفش خم شدم و با دست تو سينه اش مشت زدم که دستامو گرفت و منو کشيد تو بغلش. منم تمام وزنم رو انداختم روش و خنده خبيثانه اي کردم که حلقه دستاش دورم محکم شد و آروم بوسيدم. نميدونم چقدر تو اون حال و هوا بوديم که با بوي تو آشپزخونه سريع من رو گذاشت رو زمين و با دو تا قدم بلند خودش رو رسوند به گاز و

- ديدي سوختن. همش تقصير تو ست. آخه چه وقته بوس کردن بود بچه جون. منو بگو که گفتم گناه داره. بذا دلشو نشکنم.

- رو که نيست. سنگ پا قزوينه. من کي خواستم. خودت تنت ميخواره به من چه؟

- پيمان وقتي ميگم نه يعني نه. پس بيا دستمو بگير و مامان رو ناراحت نکن.

- نميخوام.

- پيمان اون ماشين خيلي گرونه و مامان همچين پولي نداره.

- همش سر کاري آخرشم هيچي برام نميخري و هميشه هم ميگي گرونه.

- پيمان بي انصافي نکن. همين الان به خاطر تو اومديم لندن. خودتم که خوب ميدوني پول هتل و هواپيما چقدر شد. پس اينجوري حرف نزن.

پيمان کوچولو با ديدن ماشين برقي مشکي اي تو ويترين فروشگاه اسباب بازي فروشي براي اولين بار پاش رو به زمين کوبيده بود و مريم رو کلافه کرده بود که بايد برام بخريش. و بر عکس هميشه زير بار هيچ حرفي نميرفت و اين مريم رو ثانيه به ثانيه عصبي تر ميکرد. دلش ميخواست براش بخره ولي واقعا گرون تر از اون بود که چشمش رو ببنده و به خاطر دل پسر کوچولوش بخرتش.

در نهايت مريم دست پيمان رو ميگيره و آروم از مغازه بيرونش مياره. پيمان به محض خروج با حرص دستش رو بيرون ميکشه و شروع به دويدن تو پياده رو ميکنه و مريم مطمئن از اينکه نزديک هتل هستن و پيمان گم نخواهد شد بهش اين فرصت تنهايي رو ميده تا خودش با موضوع کنار بياد.

پيمان با حرص و قدم هاي سريع از مريم دور ميشه که ناگهان چيزي محکم به قوزک پاش ميخوره. درد تو پاش ميپيچه و با عصبانيت سرش رو به عقب بر ميگردونه و دختر بچه اي رو ميبينه سوار ماشيني دقيقا شکل ماشيني که دقايقي پيش هر کاري کرده بود تا مامان بخره و نخريده بود. با حرص لگدي به ماشين دختر بچه ميزنه و شروع ميکنه تمام فحش هايي که بلده رو به دخترک ميده و خوشحال از اينکه دخترک چيزي نميفهمه. چراکه مامان بهش گفته بود که اينجا زبانشون انگليسي هست. اما دخترک با حرص از ماشينش پياده ميشه و شروع ميکنه به زبان انگليسي اونهم فحش دادن به پيمان و هل دادنش.

مريم که از دور شاهد صحنه ست قدمهاش رو تند تر ميکنه تا به پيمان برسه. دست پيمان رو سريع ميگيره و وادارش ميکنه به جدا شدن و سکوت. اما دخترک هنوز مشغول جيغ جيغ کردنه.

پيمان هم کوتاه نمياد و هر کدوم به زبان خودشون با هم دعوا ميکنند. مريم کلافه سرش رو بر ميگردونه تا ببينه مادر دختر بچه کجاست که بياد و غائله ختم بشه که مردي با تيشرت سفيد و شلوار کتون قهوه اي با عينکي به چشم و خنده اي گشاد و قدمهايي سريع خودش رو به دخترک ميرسونه.

مريم دست پيمان رو محکم گرفته و درحاليکه مشغول آروم کردنشه دوباره سرش رو به طرف مرد بر ميگردونه و دهن باز ميکنه حرفي بزنه که با تشخيص مرد که حالا روبروي دخترش ايستاده نگاهش مات و دهنش نيمه باز ميمونه. ثانيه اي اشک تو چشمش جمع ميشه بعد اخم و غضب و بعد غم و نا اميدي و در نهايت و کاملا بي اراده نگاهش روي ماشين دخترک ثابت ميشه. مرد هنوز متوجه هيچکس جز دخترک که مدام جيغ جيغ ميکنه و خودش رو تو بغل مرد انداخته و از پيمان به باباش بد ميگه نميشه.

دوباره نگاه مريم روي پيمان که با حسرت ماشين دخترک رو نگاه ميکنه ثابت ميشه. دخترکي که حالا ميدونه کسي نيست جز خواهر نا تني پسر کوچولوش. با اين تفاوت که اون تو ناز و نعمته و هر چيزي اراده کنه بي برو برگرد و تو يه ثانيه دستشه و پسر کوچولوي خودش..... نگاه مريم رنگ نفرت ميگيره و اين همزمان ميشه با بلند شدن مرد از روي زمين و برگشتن به طرف مريم و پيمان.

نگاه مرد براي چند ثانيه تو چشماي مريم خيره ميشه و کاملا مشخصه که داره به مغزش فشار مياره تا اين نگاه رو به ياد بياره. مريم از اينهمه غريبگيش که امير بايد بهش زل بزنه و فکر کنه تا شايد يادش بياد که کي مقابلشه دلش ميگيره و دوباره تمام تلخي هاي سالها پيش تو ذهنش و نگاهش پر ميشه.

مرد بالاخره بعد از سکوتي طولاني که با خط و نشون کشيدن هاي بي صداي پيمان و دخترک گاه شکسته ميشد دهن باز ميکنه و با لبخند رو به مريم

- مريم خودتي؟ چقدر عوض شدي. نشناختمت.

- ولي جنابعالي اصلا عوض نشديد.

- اه..... ميدوني چند ساله نديدمت؟

- مريم تو ذهن به اينهمه وقاحت امير که با تمام اون اتفاقات حالا با اون لبخند اعصاب خراب کن جلوش وايساده بود و خاطرات ياداوري ميکرد، فحش آبداري ميده و سرش رو بلند ميکنه و تنها پوزخندي به امير ميزنه.

- پسرته؟ کي ازدواج کردي کي بچه دار شدي؟ بزرگ شدي ها.

- قطعا قبل از اينکه جنابعالي ازدواج کنيد و دختر دار بشيد.

امير قهقه ميزنه و زمزمه ميکنه: هنوزم بد خلقي هات رو ترک نکردي؟ پسرتم که بدتر از خودت. کم پيش بياد کسي جرات کنه سر به سر کتي من بذاره.

دخترک دوباره صداش رو سرش ميندازه و رو به امير و به انگليسي غليظي:

- ددي اين کيه؟ چرا من نديدمش تا حالا؟ ازش خوشم نمياد.

امير دوباره نگاهي به کتي ميکنه و انگار فان پيدا کرده دوباره ميخنده و رو به کتي:

- چرا ازش خوشت نمياد؟

- چون از اون پسره بدم مياد.

با اين حرف، مريم ناگهان به پشت بر ميگرده و چشم ميدوزه به پيمان که نگاهش گاهي روي ماشين کتي و گاهي روي امير ثابت ميشه.

با نگاه مريم، امير هم قدمي نزديگتر ميشه و دستش رو به طرف پيمان دراز ميکنه و با خنده رو به مريم

- بايد با پسرت به چه زباني حرف بزنم؟

پيمان بدون مهلت دادن به مريم رو به امير و با افتخار:

- من ميفهمم حرفت رو. فارسي بلدم. فرانسوي ام. انگليسي هم ميفهمم يه کم. اون همش بهم حرفاي بد زد. فهميدم.

امير مقابل پيمان ميشينه و با لبخند:

- و تو چي؟ کتي گفت تو هم بهش حرفاي بد زدي.

- نه. دروغ گفت. من حرف بدا رو به ماشين زشتش زدم. خودشو فقط موهاشو کشيدم.

- ماشين کتي به اين خوشگلي. دلت نميخواست مال تو بود؟

- نه. از اين ماشين ها بدم مياد. من هواپيما دوست دارم. چون نداشتن که مامان بخره عصباني شدم و داشتم ميرفتم که اون زد به پام با ماشين زشتش. نگا کن

بعد پاش رو بالا ميگيره سمت امير و مريم از شنيدن حرفاي پيمان بغضش سنگين تر ميشه و آروم پاي پيمان رو تو دستش ميگيره و ميبوسه و زير گوشش زمزمه ميکنه

- مطمئنم مامان اون ماشين مشکي خوشگله رو برات بخره خوب خوب ميشه دردش. حالا بيا زودي بريم. باشه؟

پيمان صورت مريم رو آروم ميبوسه و مريم رو به امير با لحني که سعي ميکنه خالي از هر حسرت و حسودي باشه ادامه ميده:

- در هر حال متاسفم اگر دخترت رو ناراحت کرد پيمان. ولي دخترت هم مقصر بود.

مريم هنوز مشغول حرف زدن، کتي بين حرفش ميپره و رو به امير

- ددي دستشويي دارم.

- کتي دو ديقه صبر کن. از در ميومدي بهت گفتم برو دستشويي.

- مزاحمتون نميشيم. به کارتون برسيد. سلام برسونيد. با اجازه.

کتي اينبار به زبان فارسي دست و پا شکسته اي رو به مريم: به کي سلام برسونيم؟ شري چند روز پيش چمدونشم جمع کرد و رفت.

- خوب هر وقت مامان از سفر برگشت سلام برسون بهش.

- شري که مامان نيست. دوست دختر جديده بابا بود. تازه نرفت سفر. از خونه ما رفت. بهترم شد. موهاش قرمز بود و خودشم يه کم تپل بود. از اولم به بابا گفتم باهاش دوست نشه.

مريم ثانيه اي بهت زده به امير چشم ميدوزه و بعد کم کم دوزاريش ميفته که کتي داره چي ميگي. نگاهش رو به امير ميدوزه و پوزخندش عميق تر ميشه و به زبون مياد. اينبار با لبخندي که انگار جشن گرفته باشه از اين وضعيت:

- بد رو دست خوردي جناب آريان. از شماي کارکشته بعيده دو بار يه اشتباه رو تکرار کنيد. بعيده که اينجور رو دست خورده باشيد. احيانا مامان کتي جون که يکي از دوست دختراي رنگ وارنگتون نبودن! هه. ميبينم که به بچه داري افتاديد. بچه جيش داره تا نريخته و به کاراي ديگه نيفتاديد بهتره تشريف ببريد.

رنگ نگاه امير پر غضب ميشه و با حرص رو به مريم:

- اينجور که از ظواهر پيداست تشريف آورديد سفر ولي شوهر شما رو هم نميبينم. نکنه شما هم رو دست خوردين سرکار خانوم؟ از شما هم بعيده با رو دستي که يه بار خورديد. فراموش که نکرديد؟ بعد انگار که مساوي کرده باشه دوباره نگاهش آروم ميشه و با لبخند به مريم چشم ميدوزه.

رنگ نگاه مريم پر خشم ميشه و فرياد و درد اين هفت سال رو به زحمت پشت زبونش پنهون ميکنه و سعي ميکنه تمام فکرش رو متمرکز کنه و يه جوابي به امير بده که پيمان هم شک نکنه و خرابش نکنه که پيمان بدون توجه به مريم دهنش رو باز ميکنه و رو به امير

- من بابا ندارم. بابا مرد نبوده. من رو تو شيکم مامان ول کرده رفته. من فقط پسر مامانم.

مريم بي اراده دستش رو روي دهن پيمان ميگذاره و همون ثانيه تو دلش هزار بار خودش رو فحش ميده که چرا انقدر احمق بوده که رک و راست واقعيت رو به پيمان در مورد پدرش گفته بوده که حالا پيمان روبروي امير وايسه و فريادشون بزنه.

امير گيج چشم ميدوزه به مريم و کم کم رنگش ميپره و چشماش گرد و متعجب و وحشتزده ميشه. مريم تنها دست پيمان رو ميکشه و سريع به طرف هتل ميره و پشت سرش رو هم نگاه نميکنه.

امير کتي رو با بدبختي روي مبل لابي مينشونه و براي بار سوم به طرف رسپشن ميره و دوباره همون خواهش تکراري که ميشه يه بار ديگه با اتاقشون تماس بگيريد و دوباره صداي زن که با همون آرامش و لبخند روي لبش به امير چشم ميدوزه و

- گفتم که جواب نميدن.

- پس لطف کنيد شماره اتاقشون رو بديد خودم برم بالا. مطمئنم تو اتاقشونن.

زن اينبار بي معطلي شماره اتاق رو ميگه و دوباره چشم ميدوزه به کامپيوتر جلوش.

- کتي دو ديقه بشين همينجا تا بيام.

- نه. منم ميام باهات. اصلا هم از اين دوستت خوشم نمياد. تازه تو هيچوقت دوست بچه دار نداشتي. بدم مياد از دوست بچه دار. اون حتي لاک قرمزم نداشت.

- اوف کتي کوتا بيا. الان وقت اين حرفا نيست.

- چرا داد ميزني. اون جوابت رو نميده با من دعوا ميکني؟ شري هنوز دو روز نيست رفته. انقدر تنهايي سخته؟

- کتي گاهي وقتا خيلي حرف ميزني ها. بشين تا بيام. يه بستني هم برات ميخرم.

- اون لاک قرمزه رو هم بايد بخري.

- خيله خوب.

امير از کنار کتي رد ميشه و سفارش بستني ميده براش و بعد به طرف آسانسور ميره و ثانيه اي بعد پشت در اتاق مريم مي ايسته و ضربه اي به در ميزنه.

در بعد از چند ثانيه بپر بپر باز ميشه و امير پيمان رو مقابلش ميبينه. نگاه خندان پيمان دوباره اخم آلود ميشه و امير خيره خيره پيمان رو نگاه ميکنه.

صداي مريم و قدمهاي کفش پاشنه بلندش نگاه پيمان رو به عقب بر ميگردونه

- کيه پيمان؟

و به ثانيه نکشيده مقابل در چشم ميدوزه به امير. کم کم اخمش پر رنگ تر ميشه و اين اخم روي کلامش تاثير ميگذاره و با سردي رو به امير:

- کاري داري؟

امير دستش رو به طرف پيمان دراز ميکنه و بالا ميبره تا سر پيمان رو نوازش کنه که مريم عصبي دست پيمان رو ميکشه به طرف خودش و به اين شکل دست امير نيمه راه متوقف ميشه و با لحني که مريم چيزي ازش درک نميکنه و درحاليکه چشم به مريم دوخته پيمان رو مخاطب قرار ميده:

- من با مامان مريمت يه کار مهم دارم ميشه بري پايين پيش کتي من؟ برات گفتم يه بستني هم بيارن تا حرفاي من و مامانت تموم بشه بيکار نباشي.

پيمان اخماش رو در هم ميکشه و چشم ميدوزه به امير و:

- از اون بدم مياد. بي ادبه. جيغم ميزنه. ماشينشم زشته.

امير با لبخند چشم ميدوزه به پيمان و:

- خوب يه کم مواظبش باش منم به جاش يه ماشين خوشگل برات ميخرم که به ماشين زشت کتي باهاش پز بدي. چطوره؟

نگاه پيمان براي ثانيه اي برق ميزنه و اين برق از چشم امير دور نميمونه ولي با فرياد مريم کلام تو دهن امير ميماسه و پيمان از ترس سريع ميره بيرون از اتاق.

- پسر من احتياجي به هديه تو نداره. لازم باشه انقدر دارم که خودم براش بخرم.

- ولي قبول کن خيلي گرونه. نه؟

- اون مريمي که از ديدن مال و ثروتت چشماش برق ميزد و دست و پاش رو گم ميکرد و خود فرو.... . مريمي که تو ميشناختي هفت سال پيش مرد. بهتره بري تورت رو يه جا ديگه پهن کني. اومدم يه هفته با پسرم تعطيلات و نميخوام زهر بچه ام شه پس به سلامت.

- منظورت بچه مونه ديگه؟

- هه. اشتباه به عرضتون رسوندن. سهم شما همون يه شب بود که نوش جون فرموديد. باقيش مال خودمه. تموم سالهاش. لحظه به لحظه و ثانيه به ثانيه اش. همه بدبختي ها و دردا و نداري ها و مريضي ها و البته از سه سال پيش به اين طرف همه خوشي ها و خنده ها و موفقيت ها و افتخاراش. تو هيچ جايي نداري. حتي تو کارت شناسايي پسرم. برو همين يکي که زاييدي رو جمع کن که لنگه خودت نشه.

- ميدونم که شناسنامه نداره.

- احتياجي هم نداره. بچه من يه فرانسويه. فرانسوي اي که فاميل منه مادرش رو داره و احتياجي به هيچ چيز ديگه اي نداره.

- دروغ ميگي. دلت نميخواد بچه ات حلال زاده باشه؟ شناسنامه اي داشته باشه که توش اسم پدر داشته باشه؟

- از کي تا حالا انقدر خير شدي شما؟ يادمه اون وقتا بچه ام بايد سقط ميشد. خودم ميدونستم چه غلطي ميکنم باهاش. حالا چي شده؟ چشمت لليه مفت ديده که اين يکي رو هم بندازي گلش و بري پي باقي الواتي هات؟

- بده ميخوام هويت بدم بهش؟

- احتياجي بهش نداره.

- ميدوني که داره. يه کم منطقي باش. لج بيخود نکن. بخواي نخواي پسر منم هست. پس چرا از همه چيزايي که کتي ميتونه داشته باشه اين نداشته باشه.

- پسر من اسم داره. احتياجي هم به ثروت تو نداره. تو همون برو خرج شري جون و امثالهم کن.

- چرا با غيض حرف ميزني؟ يه موقعي هم خرج تو کردم. مگه کم گذاشتم؟

- تا حالا کسي بهت گفته خفه شي؟

- ببين يه کم منطقي باش. من يه شناسنامه برا پيمان ميگيرم.

- حاتم طائي نيستي پس بگو اونوقت چي ميخواي در عوضش؟

- ميخوام برم ايران. هشت ساله که خودمو گم و گور کردم. ديگه خسته شدم از جواباي سر بالايي که به مامان و بابا ميدم و پيله هاشون. يه چند وقت به عنوان زنم مياي و همه با هم ميريم ايران. يه ماه پيش مامان اينا ميمونيم و تو هم مثلا زن مني و بعد ميگم توافقي داريم جدا ميشيم و اين حرفا و خلاص. بعد تو هر جا دوست داشتي ميري منم از شر کتي خلاص ميشم و مامان اينا و پرستار بزرگش ميکنن و منم به زندگيم ميرسم. از روزي که دختره احمق اين بچه رو گذاشت تو دستم و راشو کشيد رفت از زندگي افتادم.

- هه. واقعا وقيحي. هنوزم ناراحتيت از اينه که با خيال راحت نميتوني به هرزگي هات برسي و کتي دست و پاتو بسته. به کتي و پيمان ميخواي چي بگي که دهنشون رو باز نکنن؟

- کتي از من حرف شنوي داره. هر چي بهش بگم بي برو برگرد قبول ميکنه و خرجش چند تا اسباب بازي و لاک و لباسه. تازه دروغ نميخوام بگم. ميگم تو زنم بودي و پيمانم پسرمه. از هم جدا شده بوديم و حالا دوباره برگشتيم پيش هم. ميمونه پيمان که تو واقعيت رو بهش بگي. يا چميدونم هر چي خودت ميخواي.

- لابد تو اين چند وقتم هر شب تو بغل يکي پيدات کنم و لال شم.

- به تو چه ربطي داره. تو اين کار رو ميکني تا شناسنامه پسرت رو بگيرم برات. باقيش زندگي خودمه و به خودم مربوطه.

مريم ميشکنه. از درون ميريزه. يه بار ديگه تمام اون تلخي ها بر ميگرده. تمام اون حرفها. دوباره تو سرش مثل پتک کوبيده ميشه که ناپاک بودن حتي اگر يکبار کج رفته باشي و حتي تو چشم اون مرد پاک نميشه. که امير با وجود اينکه ميتونه حدس بزنه با هيچ کسي نبوده نميگه زنم شو. ميگه مثلا زنمي. نميگه با تو باشم. ميگه به تو ربطي نداره چه ميکنم. که باز هم نميتونه زن امير باشه. مردي که خودش تمام اين بلاها رو سرش آورده. مردي با صفحاتي سياهتر و کثيف تر از خودش. حالا روبروش وايساده و براي حل مشکل خودش داره باهاش معامله ميکنه.

نميتونست به خودش دروغ بگه. از خداش بود پيمان شناسنامه داشته باشه و ميدونست امير با پول مثه آب خوردن براش حل ميکنه اين مشکل رو. خصوصا که ايرانم دنيا نيومده پيمان و اين کار رو ساده ترم ميکنه. دلش ميخواست با سر بلند برگرده پيش مامان باباش و بعد از سالها دوباره ببينتشون. تا باباش لااقل با ديدن موفقيتش تو کار فکر کنه دخترش بالاخره باعث سربلنديشون شده. ببينه خواهر و برادراش چه ميکنند. دلش بغل مامانش رو ميخواست تا يه دل سير گريه کنه و تمام زجراي اين سالها رو خالي کنه و باز آروم بگيره. خيلي محکم وايساده بود و حالا احساس ميکرد يه پشت ميخواد تا بهش تکيه کنه و درداشو رو سينه اش بريزه و آروم بشه. دلش ميخواست تمام اين لکه ها ازش پاک بشه حتي با خفت و خواري که بايد از امير ميديد. ناخواگاه ثانيه اي آريانا تو ذهنش نقش ميبنده. آريانايي که پاک بود و اون رو خواسته بود. به چشمش زيبا و خانوم و متشخص و خيلي چيزاي ديگه اومده بود. اما حالا مقابل امير ايستاده بود و ميديد که امير هيچکدوم اين چيزها رو نميبينه. انگار اينهمه تغيير رو تو مريم نميديد. شده بود اون دستمالي که يه بار استفاده شده بود و با وجود اينکه با دقت شسته شده بود و صاف خشک شده بود و حتي اتو شده بود باز هم به چشم امير همون دستمال استفاده شده ميومد.

نميدونست از کي خيره به امير تو فکر فرو رفته بود. حتي نفهميده بود کي اين اشکها بعد از سالها تو روز باريده بودند. از قفس شب فرار کرده بودن و چکيده بودن. تو روز روشن و جلوي چشم کسي که نبايد ميريختند. با حس دست امير که روي صورتش حرکت ميکنه و اشکش رو پاک ميکنه به خودش مياد و با يه حرکت سريع و عصبي دست امير رو پس ميزنه و با صداي تقريبا بلند و اخمايي در هم کشيده:

- بار آخريه که دستت به من ميخوره. اگه دست خورده ام فقط دست يه نفر بهم خورده. ولي اجازه ندادم و نميدم که دست حتي همون نفر دوباره بهم بخوره.

بعد بي هيچ حرفي امير رو کنار ميزنه و به سمت آسانسور ميره. تو آخرين لحظه امير که تازه از شوک حرکت مريم بيرون اومده، سريع خودش رو ميرسونه و در رو با دستش باز نگه ميداره و سريع وارد آسانسور ميشه و اينبار با احتياط بيشتري که از درک تغييرات مريم تو اين چند سال کم کم داره درک ميکنه آروم زمزمه ميکنه:

- نگفتي جوابت چيه؟

- پيمان بايد تصميم بگيره. من تصميم گيرنده نيستم.

- نگو ميخواي يه بچه 7 8 ساله که تو تمام اين سالها مغزش رو از بد گفتن من پر کردي حالا تصميم بگيره برا زندگي دو تا آدم گنده.

- برا زندگي خودش ميخواد تصميم بگيره. ما که زندگيمون ربطي به هم نداره. به همين سرعت يادت رفت حرفات؟ نکنه از آثار سر و کله زدن با دخترته اين فراموشي هم؟

- انقدر نيش نزن.

- بهتر از اين نميتونم باهات حرف بزنم. حالام راتو بکش برو و البته ماشين پسرم يادت نره. بفرست براش بيارن. بابت گرفتن وقت مامانش بايد بهاي بيشتري ميدادي ولي به همين بسنده ميکنم. فکر هم نکن منت ميذاري با خريدنش. چون وقت من چند سالي ميشه ساعتي پول براش داده ميشه. ميدوني که وکيل جماعت برا حرف گوش دادن هم پول ميگيره چه برسه به اينکه حرفم بزنه.

- قبلا ها مهربون تر بودي.

- آخه قبلنا خر تر بودم. کورم بودم. خيلي وقته آدم شدم. کورم نيستم.

مريم از دور پيمان رو ميبينه که حرصي مشغول کلنجار رفتن با کتي و بستني خوردنه. از قيافه پسر کوچولوش خنده به لبش مياد و ثانيه اي بعد لبخندش به پوزخند تبديل ميشه و چشم ميدوزه به امير و زمزمه ميکنه:

- هر چند با وجود اون دختري که تو بزرگ کردي شک دارم حاضر بشه يه ثانيه هم زير بار خواسته ات بره.

بعد چشم از امير بر ميداره و دوباره زمزمه ميکنه:

- لذت ميبرم که به دست و پام افتادي تا کمکت کنم. فقط موندم با اون زبونت چطور نتونستي يکي از دوست دخترات رو تو اين سالها مجاب کني که اين فداکاري رو برات بکنه و چند وقت بياد نقش بازي کنه برات و کارت راه بيفته.

- برانکه اولا بابام برگه ازدواج ثبت شده ميخواد ازم بي برو برگرد. دوما کسي رو پيدا نکرده بودم که انقدر ازم متنفر باشه که بعد از اجراي نقشه ام بهم نچسبه و بره دنبال زندگيش. اما تو دقيقا همون موردي.

- هه. اينو بگو. وگرنه برا تو جور کردن عقدنامه هم کار سختي نيست.

- ديگه خدا نيستم که هر کاري ازم بر بياد. در مورد پيمانم چون با آزمايش ثابت ميشه ميتونم کاري کنم. وگرنه سند سازي ازدواج غير ممکنه. بابام خر نيست. از پشت کوهم نيومده.

- هه. پس جلو بابات موش ميشي. جالب شد. ديگه به سلامت. ماشين پسرم تا يه ساعت ديگه تو هتل باشه. بدون حضور تو و کتي جيغ جيغوت البته. پسرم رو اذيت ميکنه حضورش.

- عادت ميکنه. هر چي نباشه خواهرشه.

- خيلي مطمئن نباش. خدافظ.

- خدافظ.

- مامان؟

- جانم؟

- اون کي بود؟ چرا برام ماشين خريد؟

از اولين روزي که پيمان تونسته بود حرفاشو درک کنه هميشه بهش واقعيت رو گفته بود. دلش نميخواست روزي پسرش هم متهمش کنه به نگفتن واقعيت ها. شايد هنوز نميتونست يا زود بود يا جرات نداشت که بهش بگه چطور بوجود اومده و يا شايدم فکر ميکرد هنوز نميتونه پسرش معني چنين حرفهايي رو درک کنه ولي ميدونست که بايد بهش واقعيت رو بگه. چون کسي رو جز پيمان نداشت و نميخواست فردا روزي از دست بده پسرش رو. لبخند خسته اي روي لبهاش ميشينه و پيمان رو روي پاش مينشونه و در حاليکه آروم موهاش رو نوازش ميکنه:

- اون باباته پيمان.

پيمان مهلت ادامه به مريم نميده. نگاهش رو به پشت سر و روي ماشين شارژي مشکيش ميدوزه و ثانيه اي بهش خيره ميشه و بعد نگاهش رو ميگيره و رو به مريم:

- بهش بگو بياد ماشينش رو ببره. من نميخوامش.

- اون باباته. وظيفه اشه.

- نه خودت گفتي بابا ندارم. اگه بابام بود دلش برام تنگ ميشد و ميومد پيشمون.

- پيمان تو خيلي چيزا رو نميدوني. منم اون زمان بي تقصير نبودم.

- نميخوامش.

- پيمان دلت ميخواد بريم ايران؟ اونجا کلي فاميل داريم. کلي مهموني ميتوني بري هر هفته. مجبور نيستي تو تعطيلي ها تنها بموني خونه.

- اونوقت از مدرسه بر ميگردم تو ام خونه اي؟

- زودتر از الان ميام خونه. وقت بيشتري پيش هميم.

- پس اونوقت وقت داري تا ازدواج کني و منم بابا دار بشم.

- پيمان بخوايم بريم ايران زندگي کنيم شما بايد يه چيزي مثل کارت شناسايي الانت داشته باشي که ايراني هست و اسمش شناسنامه ست. و اينو فقط بابات ميتونه بگيره برات. اگه بخوايم بريم بايد با امير و کتي بريم و .....

پيمان بين حرف مريم ميپره و:

- من ميتونم چند سال ديگه هم صبر کنم تا کارات کمتر شه و بيشتر بتوني خونه باشي و با کوين ازدواج کني. اونوقت هم بابا دار ميشم هم خواهر دار.

- اما تو خودت خواهر داري و امير از من خواسته دوباره با هم باشيم و ....

مريم زبونش براي ادامه دادن حرفش نميچرخه. نميتونه بگه يه باباي يه ماهه که ميخواد سر هويت تو معامله کنه. دوباره حرف کوين رو پيمان وسط کشيده بود و حتي تمام بهانه هاي مريم براي قبول نکردن کوين رو هم به ياد داشت. همکاري که روز اول گفته بود که چندين سال با دختري زندگي ميکرده و يه دختر 10 ساله ازش داشت و ميدونست مريم هم پيمان رو تنها دنيا آورده و بزرگ کرده. و تمام اينها تو فرهنگش جوري جا افتاده بود که عيبي رو مريم نذاره و حتي به خاطرش حاضر به تغيير دينش هم شده باشه. مردي که با صبوري تمام بهانه هاي مريم رو شنيده بود و باز هم منتظر بود.

و حالا پيمان اون مرد رو به امير با تمام ثروت و داراييش و رابطه خونيش ترجيح داده بود. پيمان پسر بچه هشت ساله اي که به عکس مادرش و با وجود تمام سختي ها و صرفه جويي هاي زندگي باز برق ثروت امير و ماشيني که داشتنش براش آرزو بود نگرفته بودش.

جاي حرفي باقي نمونده بود. پيمان بايد تصميم ميگرفت و گرفته بود.

....

مريم شماره امير رو ميگيره و جملاتي که تو اين دو روز بارها و بارها با خودش تکرار کرده بود رو تنها با شنيدن سلام امير مثل نوار و پشت هم تکرار ميکنه:

- سلام امير. با شرطت موافقم. فقط از اونجاييکه اعتمادي بهت ندارم اول بايد شناسنامه پيمان رو بگيري. وقتي شناسنامه اش رو دادي دستم ميايم ايران. تا اون روز هم جز براي آزمايش و کاراي لازم نمياي پيش ما. آدرس و تلفن خونه رو هم برات ميل ميکنم. ما فرانسه زندگي ميکنيم و برا تعطيلات اومديم اينجا و فردا صبح بر ميگرديم. هر موقع تونستي و اگه خواستي بيا مدارک رو بگير و کاراشو بکن.

- برا شناسنامه اش بايد نشون بديم زن و شوهريم.

- نه لازم نيست. يه برگه که نشون بده صيغه هم بوديم هم کفايت ميکنه. اونم که جور کردنش برات سخت نيست. يه کم خرج کني و راحت گرفتيش.

- ولي براي بابا بايد شناسنامه اي که تو زن مني رو نشون بدم.

- ميتوني بگي ازدواج رسمي نکرديم و ميايم ايران محضريش ميکنيم. چميدونم بگو کليسا ازدواج کرديم يا هر چي دوست داري.

- چرا مسخره بازي در مياري. بالاخره که بايد عقد کنيم. پس اين بازيها چيه که بريم ايران و نمايش راه بندازيم.

- دلم ميخواد پدرمم باشه. همه جوره دارم باهات راه ميام حتي ريسک ميکنم که فردا طلاقم ندي يا پيمان رو ازم بگيري. پس بايد قبول کني.

امير ترجيح ميده فعلا کوتاه بياد تا مبادا مريم پشيمون بشه و زير حرفش بزنه. فعلا بهترين کار همين بود.

.....

امير بعد از دو ماه با شناسنامه پيمان سر و کله اش پيدا ميشه. مريم شناسنامه پيمان رو مثل يه سند با ارزش تو دستش ميگيره و بارها و بارها صفحه اولش رو ميخونه. بارها و بارها نام مادر و پدر رو زير لب تکرار ميکنه و در نهايت لبخند تلخي به امير ميزنه و تنها تشکري خشک و خالي ميکنه و

- اما شرط آخرم.

- واقعا خيلي حرفه. شناسنامه برا پيمان گرفتم، با بدبختي و کلي رشوه صيغه نامه جعلي درست کردم، هزار جور برو بيا کردم بازم برام شرط مياري؟

- مجبورت نکردم. ميتوني قبول نکني.

- باشه. بگو.

- يه برگه که حضانت پيمان با منه. تحت هر شرايطي و نميتوني از من بگيريش.

- کوتا بيا دختر جون. ميخوام هميني که آويزونمه رو يه جوري بکنمش اونوقت تو شر و ور ميبافي؟ ميخوامش چيکار. از روز اولم نميخواستمش.

- ميدونم. برام عجيبه که هيچ حسي به بچه هات نداري. حتي به کتي.

- چون هيچکدوم رو نخواستم. احساس نميکنم بچه هام باشن.

- چرا امير؟ يه بار صادقانه جواب بده. چرا؟

- تو که بايد بهتر بدوني.

- نگو که به خاطر عشقت به کمنده که خنده ام ميگيره.

- ولي واقعا به همين دليله.

- خجالت بکش امير. هميشه بهش خيانت کردي. نه يه بار نه دو بار. هزاران بار. بعد بازم دم از عشق ميزني؟

- چون عاشقش بودم. هنوزم هستم. کمند تنها کسي بود که هميشه شرمنده اش ميشدم و اون هيچوقت به روم نمي آورد. بهش بد کردم ولي اون ازم گذشت. مثل يه خانوم. جوون بودم و اهل خوشگذروني. تو هم لند بودي و جذاب. بعد از آشناييم با کمند تو تنها کسي بودي که پا تو زندگيم گذاشتي و نتونستم ازت بگذرم. کارت رو خوب بلد بودي. ولي فکر نميکردم يکي با اينهمه کارکشتگي انقدر احمق باشه که ندونه چطور پيشگيري کنه. باورم نميشد انقدر بچه باشي. ميخواستم باهات حال کنم و بعد تموم ميشد و ميرفتم سر خونه و زندگيم با کمند ولي تو خرابش کردي. برا همين از تو و پسرت متنفر شدم. تو باعث شدي کمند رو بذارم و برم.

پام که رسيد فرانسه خواستم کمند رو هر طوري شده فراموش کنم. زدم به همون بي عاري و خوشگذروني. همه دوستام بودن و تنهايي بي معني بود. همون موقع ها کاترين سر و کله اش پيدا شد. وضع مادي خوبي نداشت. مادر پدرش فنلاندي بودن و خودش برا ادامه تحصيل اومده بود فرانسه. خودش پيشنهاد داد بياد باهام زندگي کنه منم از خدا خواسته. نميدونم چي شد. شايد بد شانسي آورديم که حامله شد. شايدم آه کمند گرفتم. خودمونم تا وقتي چهار ماهه بود نميدونستيم. کاترين فکر ميکرد غده داره تو شکمش. خوب آخه هيچ تغييري هم تو بدنش نبود و همه چي جز اون حالت تهوع ها نرمال و مثل هميشه بود. ميفهمي منظورمو که؟

- اوهوم. خودتو اذيت نکن فهميدم. شايد دروغ ميگفته و قرصي مصرف نميکرده.

- نه راه مطمئن تري رو انتخاب کرده بود. نورپلانت. چندين سال هم بود که گذاشته بوده. برا همين تا چهار ماهگي هم نميدونستيم. ولي بالاخره يه دکتر گفت تست بارداري بده و معلوم شد که از همون يک در ميليون ها بوده که حامله شده. نتونستيم سقطش کنيم. مشکل داشت کاترين و دکترها گفتن ممکنه رحمش صدمه ببينه و ديگه هيچوقت نتونه باردار شه. خلاصه که کتي دنيا اومد و کاترينم گذاشتش بيخ ريش من و رفت. گفت نه ميتونم جمعش کنم و نه ميخواستمش. بهم گفت ببرمش پرورشگاه ولي نميدونم چرا دلم نيومد. نميدونم چه حسي باعث شد نگهش دارم. ولي خوب من رو چه به بچه بزرگ کردن. اوايل پرستار براش ميگرفتم و خودم هم پي زندگيم بودم. ولي زبون که باز کرد ديگه هيچ پرستاري نموند. مخصوصا اذيت ميکرد پرستارها رو. اونام ميرفتن و ميموند رو دستم. ديگه هيچي شد وبال گردنم باز. ديگه نميتونم تحمل کنم. عادت ندارم به اينهمه چسبيدن هاش. از زندگي انداختتم. از دوستام خوشش نياد بلايي سرشون مياره که نگو. اين آخري شري هم که انقدر آزارش داد که رفت. خوشش نميومد از شري. من براش خرج ميکردم حرصي ميشد. آخه شري دائم لباس و عطر و لاک ميخريد و نميذاشت کتي هم بهشون دست بزنه و خوب کتي هم که ديگه ميدوني اخلاقاش رو.

- جالبه. موفق باشي. از همه اينا که بگذريم بازم نميتونم بهت اعتماد کنم. بايد کاراي قانوني نگهداري پيمان و حضانتش رو بدي بهم تا بيايم ايران باهات.

- هه. من که از خدامه. ميخواي حضانت کتي رو هم بدم به تو. مدارکش رو آماده کن ميريم سفارت کاراشو ميکنيم.

.....

حالا حضانت پيمان هم با مريم بود و مريم ديگه هيچ نگراني اي نداشت جز يه کار نيمه تمام که براش زمان نياز داشت. چشم ميدوزه به امير که روبروش توي اتاق کارش نشسته و با لبخند چشم دوخته بهش و معلوم نيست فکرش کجاست. بي خيال کنکاش فکر امير ميشه و

- بليط ها رو براي کي گرفتي؟

- گفتي تا سه هفته ديگه نميتوني مرخصي بگيري. منم برا همون موقع گرفتم. هر چند نميدونم برا چي ول نميکني کارت رو وقتي ميتوني بموني ايران.

بدون اينکه به حرف امير اهميتي بده و انگار نشنيده باشه

- به مامانت اينا خبر دادي کي ميرسيم؟

امير خنده بي خيال و سرخوشي سر ميده و رو به مريم:

آره گفتم عروس و نوه هاشونم دارم ميارم. فرودگاه منتظرند. هر چند قيافه مامان موقع شنيدن اسم عروس و نوه ها بد ديدني بود. فکر ميکرد دست انداختمش. هه. حقم داره بيچاره. منو چه به دو تا جونور.

مريم نميخنده. حتي لبهاش هم تکون نميخوره. با همون لحن جدي دوباره ادامه ميده

- کتي رو چيکارش کردي؟

- ميخواستي چيکارش کنم؟ جيب باباشو داره خالي ميکنه و خوب ماهي ميگيره.

- به باباش رفته. فقط خدا کنه ماهي هاتون مرده از آب در نياد آخرش.

- منظورت چيه؟

- منظور خاصي ندارم.

مريم کلافه از سر و کله زدن هاي کتي و پيمان، توي صندليش جا به جا ميشه و با حرص ضربه اي به بازوي امير که گوشي به گوش و در حال گوش دادن آهنگ و فارغ از تمام جنجالهاي اين دو تاست ميزنه و با حرص گوشي رو از گوش امير بيرون ميکشه و

- جات رو با پيمان عوض کن. تو که هم کر شدي هم کور. منم ديگه نه گوشم تحمل شنيدن کلنجاراي اينا رو داره نه چشمم تحمل چشم غره هاي مردم رو داره.

- بيخود اهميت ميدي. بچه اند و پرواز اذيتشون ميکنه. حوصله شون سر رفته. حساسيت بيخود نشون ميدي.

- ور دل من حلوا پخش نميکنن پاشو برو يه کم خودت بشين ور دل دخترت و جمعش کن.

- دخترمون.

- پاشو عوض چونه.

امير بالاخره بلند ميشه و مريم با نشستن پيمان و سکوت بچه ها بالاخره نفس راحتي ميکشه. دلهره بدي تموم وجودش رو پر کرده و تو اون شرايط فقط سکوت و آرامش ميخواد تا بتونه به خودش مسلط بشه. سکوتي که پيمان با تمام وعده وعيدهايي که از مريم گرفته بود باز با ديدن کتي به کل فراموش کرده بود و حالا هم که از هم جداشون کرده بود، عزم بلند شدن و راه افتادن تو هواپيما رو کرده بود. عصبي سرش رو به گوش پيمان نزديک ميکنه و:

- پيمان اگر حرف گوش ندي و سر جات نشيني بايد از فرودگاه با امير و کتي بريم . ديگه خود داني.

- خوب ميرم يه سر ميزنم به ژيوِن و زودي ميام.

- نه پيمان. بشين سر جات. عصبيم نکن.

- مادر و پسر چي تو گوش هم ميگين؟

مريم ثانيه اي دست و پاش رو گم ميکنه ولي خيلي سريع به خودش مسلط ميشه و چشم ميدوزه به پيمان و لبخندي ميزنه و:

- پيمان حوصله اش سر رفته. ميپرسيد کي ميرسيم.

.....

بالاخره هواپيما تو خاک ايران فرود مياد و مريم پيمان گيج خواب رو بيدار ميکنه و سعي ميکنه سريع هوشيارش کنه.

امير نگاهي به مريم ميکنه و در حاليکه کتي رو در آغوشش جابجا ميکنه:

- چيکارش داري؟ بغلش کن خوب. دو ديقه ديگه ميديمشون به مامانم اينا و فعلا يه امشب از شر سوزوندنشون خلاص ميشيم.

مريم بي هيچ حرفي چشم ميدوزه به امير و:

- سنگينه. ميبرمش دستشويي يه آبي به صورتش بزنم پاشه. تو برو تا چمدوناتون رو بگيري ما هم اومديم.

- خوب چمدونت رو کجا ميبري؟ بده من ميبرم تا بياين.

- نه ميخوام از توش يه بلوز برا پيمان در بيارم. اينو کثيف کرده.

- بابا بي خيال کي اينو تماشا ميکنه نصفه شبي؟

- تو چيکار داري. برو چمدوناتون رو بگير.

- باشه پس همونجا وايميستم بياي با هم بريم.

- باشه.

مريم با يه دست تنها چمدوني که همراهش آورده بود رو ميگيره و با دست ديگه، پيمان رو. کمي اين پا اون پا ميکنه تا امير دور بشه و بعد مسير اومده رو بر ميگرده و چشم ميدوزه به مسافرا که بالاخره بعد از چند ساعت پرواز پر استرس، براي ثانيه اي لبخند روي لبش ميشينه و با نگاه مرد آرامش ميگيره. مرد بي هيچ حرفي دستش رو دراز ميکنه و ثانيه اي بعد پيمان رو در آغوش ميکشه و مريم هم دست ژيون رو تو دست ميگيره و ثانيه اي نگاهش رو به کوين ميدوزه که نگاه آروم و آبي کوين به قدمهاش قدرت حرکت ميده و شونه به شونه کوين به طرف جايگاه تحويل چمدون ها ميره.

امير با حرص کتي رو تو بغلش جا به جا ميکنه و از همون دور و در حاليکه نگاه پدر و مادر رو زوم شده روي خودش ميبينه، سر ميگردونه تا مريم رو پيدا کنه که نگاهش روي مريم ثابت ميشه. مريمي که دست دخترکي مو طلايي توي دستشه و مردي که يه دستش پشت مريم و دست ديگش پيمان رو تو آغوش نگه داشته.

ثانيه اي گيج فقط مقابلش رو نگاه ميکنه و صورتش پر از علامت سوال و چشماش هر لحظه گشادتر ميشه. کم کم با نزديک شدن مريم اخم عميقي روي صورتش ميشينه و به حالتي عصبي يه دستش رو از کتي جدا و تو موهاش ميبره و بعد دستش رو به طرف مريم دراز ميکنه که

- متاسفم امير ولي چيزي که عوض داره گله نداره. تو بدترين شرايط و وقتي بهت مهتاج بودم و دستم از همه جا کوتاه بود بهم پشت کردي. هيچوقت يادم نرفت. بايد جوابش رو ميگرفتي. بايد طعم پشت کردن رو ميچشيدي. پدر و مادرت منتظرند. منتظرشون نذار.

امير فريادش رو تو گلو خفه ميکنه و چشماي درنده شو به مريم ميدوزه و:

- مسخره بازي بسه. عين آدم راه بيفت بريم.

بعد دستش رو به طرف بازوي مريم دراز ميکنه که کوين مريم رو به خودش نزديکتر ميکنه.

امير کتي خواب و بيدار رو رو زمين ميگذاره و بي توجه به غر غر هاي کتي به سمت مرد ميره و عصبي دست ميندازه به سمت پيمان که مريم جلوش مي ايسته:

- فراموش نکردي که حضانت پيمان با منه و تمام مدارک نشون از پسري هست که 8 سال پيش با يه برگه صيغه دو ساله دنيا اومده و بعدم تموم شده و حالا هم پسر منه و پسر خونده اين مرد. ايشون هم شوهرم کوين و دختر خونده ام ژيون. پس بهتره آبرو ريزي نکني چون برا خودت دردسر ميشه. فقط يه شناسنامه ايراني واقعي برا پسرم ميخواستم تا هيچوقت سرش رو مجبور نشه زير بندازه به خاطر گناه مادر پدرش. چيزي که 8 سال پيش وظيفه ات بود بدي بهش. حالا هم اين مرد شوهرمه و بهتره دنبال شر نگردي. خودت که بهتر از من قانون رو ميدوني. ماهي ها مرده بودن امير. ميخواستم شکسته شدنت رو ببينم. حالا ازت کينه اي ندارم. خدافظ.

دست ژيون رو ميگيره و با لبخند به طرف در خروجي ميرن و ثانيه اي بعد خودش رو تو آغوش پر مهر مادر ميندازه و چشم ميدوزه به پدر. پدري که حالا شکسته تر از آخرين ديدار ولي با سري بالا گرفته دست کوين رو در دست ميفشاره. اشک آروم روي صورتش جاري ميشه و ثانيه اي بعد آروم دست ژيون و پيمان رو که با نگاههايي غريبانه صورتهاي مقابلشون رو تماشا ميکنند ميگيره و با لبخندي مطمئن و سري بالا گرفته

- بابا پيمان پسرم. ژيون دخترم.

ژيون و پيمان تو آغوش مامان و بابا گم ميشن و مريم لبخند پر آرامشي بعد از هشت سال روي صورتش ميشينه و سرش رو بلند ميکنه. کمرش صاف ميشه و همزمان دست کوين روي دستش حلقه ميشه و گرماي حمايتگرش طعم خوشبخت بودن رو زير زبونش مياره. طعمي که سالها پيش از ياد برده بود و حالا......

 ساعتها از رفتن پيمان گذشته بود و ناديا هنوز همونجور کرخت روي تخت مونده بود و حاضر نبود از جاش تکون بخوره. دلش ميخواست از اين کسلي در بياد و هميشه راه حلش دوش گرفتن بود و حالا هر بار نگاهش به پاش مي افتاد از تصور حتي نيم قدم برداشتن هم منصرف ميشد. پيماني نبود تا مجبورش کنه به نمايش بازي کردن و بلند شدن. تا خود صبح به حرفاي پيمان فکر کرده بود اما هنوز هم هيچ انگيزه اي نداشت. انگار تمام انگيزه هاش به پاش ربط داشت و حالا با ديدن اون دوباره کرخت ميشد و دل از تخت نکنده بود. تا خود صبح تو صورت پيمان نگاه کرده بود و بيدار فکر کرده بود اما صبح به جاي بلند شدن و راهي کردن پيمان خودش رو به خواب زده بود تا مبادا دوباره جلوي نگاه پيمان مجبور به راه رفتن بشه. حتي وقتي پيمان حاضر و آماده با اون بوي گس کنارش خم شده بود و گونه اش رو بوسيده بود هم چشم باز نکرده بود. دست خودش نبود. انقدر اين پا تو اون لحظات پر رنگ شده بودند که ......

با اينهمه دستش به سمت تلفن روي پاتختي کنار تخت ميره و بي اراده و پشت هم شماره ها رو ميگيره. انگار يکي تو گوشش بخونه که بالا بري پايين بياي راه حل مشکلت تو دستاي هيچکس نيست جز مامان. مامان با تمام دوري هاش. با تمام نبودن هاي اين سالهاش. با تمام اخم ها و جديتش.

...........

وقتي صداي مامان توي گوشي پيچيد دوباره بر گشتم به حال. صدا همون صداي هميشه گرفتار بود. همون لحني که تو گوشم فرياد ميزد که الان کلمات رو پشت هم و تند تند رديف ميکنه که ناديا کارت رو بگو. خيلي گرفتارم.

از زنگ زدنم پشيمون شده بودم. دستم رفت تا گوشي رو قطع کنم که با صداي مامان دستم ايستاد. دلم لرزيد. مامان بود. همون ماماني که آرزوم بود باهام اينجوري حرف بزنه. براي حتي سکوتم هم وقت داشته باشه. رو بي صدايي هام تلفن رو قطع نکنه. نميدونم دلش برام سوخته بود يا يادش افتاده بود بايد مامان باشه ولي هر چي بود تو اون لحظه حتي از قربون صدقه هاي پيمانم برام قشنگ تر بود. مامان بود. قشنگ ترين و صبور ترين واژه. با همون صبوري بود. خنديدم. بغض کردم. گريه کردم. هق هق زدم. نفس نفس زدم. ولي قطع نکرد. نرفت. گوش داد. من رو به کارش ترجيح داد. شايد يه ربعي هق هق کردم و اون گوش داد و شايد اونم گريه کرد. نفهميدم چون تو تمام زندگيم گريه کردن مامان رو نديده بودم. مامان هميشه محکم و خشک بود و رئيس. وقتي آروم شدم صداش رو شنيدم. يه لرزش خاصي داشت. از همونم فکر کردم شايد اونم گريه کرده.

- مامان نميخوام زندگيم از هم بپاشه. نميخوام پيمان تنهام بذاره. مامان تو ميتوني کمکم کني مگه نه؟

صداي مامان بغض داشت ولي با اينهمه ميخنديد وقت حرف زدن. داشت سر به سرم ميگذاشت. براي اولين بار. همه اولين بارها داشت اون لحظه اتفاق مي افتاد.

- نانادي مامان که گريه نميکنه. فقط بايد بخنده. جيغ جيغ کنه. غر غر کنه. گفتم زنگ زدي يه کم جيغ جيغ کني بعدم بگي ميخوام ناهار با تو بخورم. به منم ربطي نداره که کار داري يا نداري. همين الان بايد بياي خونه. مگه من مردم که تو اينجور گوله گوله اشک بريزي؟ بدو يه ناهار خوشمزه برا مامان درست کن که ناهار مهمون داري.

- مامان......... دوستت........ دارم. مامان........... مياي؟

- معلومه که ميام.

- بيا برام ناهار درست کن مامان....... باشه؟؟؟؟؟؟؟

- اي تنبل مامان. ببينم از تو تخت بيرون اومدي يا هنوز دست و روتم نشستي؟

- تو بيا بلندم کن. تنهايي نميخوام پاشم.

مامان دوباره صداش لرزيد. طول کشيد تا دوباره حرف بزنه ولي بالاخره حرف زد. به زبون اومد و فقط گفت اومدم. ديگه صدايي نشنيدم. ميدونستم رفته تا من نفهمم داره گريه ميکنه. حالا آروم بودم. مطمئن بودم مامان ميتونه راه درست رو بهم بگه.

......

با صداي زنگ آيفون به خودم اومدم. مامان بود. خيلي زودتر از اوني که فکر ميکردم اومده بود. از تخت بلند شدم و لي لي کنون رفتم در رو براش باز کردم و دوباره برگشتم تو تختم. بچه شده بودم. ميخواستم تلافي بچگي هام رو بکنم که از جام تکون نخورم تا مامان بياد و دو تا تشر بهم بزنه و به زور از تخت بلندم کنه. بوي تلخ عطرش قبل از خودش تو اومدنش رو بهم فهموند. چشمامو محکم بستم و قدمهاش رو شمردم و لذت بردم. دست مامان براي ثانيه اي آروم روي موهام حرکت کرد. خوشم نيومد. مامان اهل ناز کردن نبود. با لوسي و ولو شدن کنار نميومد. منم همون مامان رو ميخواستم. نميخواستم دلش برام بسوزه. به ثانيه نکشيد که خنده رو لبام نشست و مامان همون مامان تموم اين سالها شد. چشمام بسته بود ولي اخماي تو هم کشيده و لحن شاکيش رو ميتونستم حس کنم

- لنگ ظهره. خجالتم خوب چيزيه. شوهرتم همينجوري راهي ميکني؟ خوبه کشته مرده اش بودي و اين وضعته. پاشو ببينم. ميدونم بيداري پس اون چشماتو باز کن و زود پاشو دست و روت رو بشور که کلي کار داريم. خونه نيست که ميدون جنگ درست کردي. گفتم ميري سر خونه زندگيت مرتب ميشي ولي هنوزم شلخته اي. من جاي شوهرت بودم تا حالا پس فرستاده بودمت.

چشمامو باز کردم و خنديدم. سرخوش خنديدم. بي غم خنديدم. بي درد خنديدم. مامان پريسا بود. همون مامان پريساي بد اخلاق که تو خونه اش بايد همه چي منظم ميبود.

چشماي بازم رو که ديد دستم رو کشيد و مجبورم کرد پاشم. ميدونستم الان دوباره دادش به هوا ميره و رفت

- تو با شلوار جين رفتي تو تخت؟ من اينهمه لباس خواب برا تو خريدم آخرشم ياد نگرفتي با لباس خواب بايد رفت تو تخت؟ خوبه شوهرت صداش در نمياد با اين شلوار برزنتي ميچسبي بهش.

خجالت کشيدم از اشاره غير مستقيم مامانم. سرخ شدم و مامان خنديد.

- چه چيزا ميبينم. نانادي منو و خجالت. پاشو. پاشو ديگه. بيچاره پيمان با ابن زني که گيرش اومده.

پا شدم. دستم رو گرفت. من لي لي کنون راه افتادم که با تحکم گفت پاتو بذار رو زمين و درست راه برو.

بغض کردم. ولي مامان اخماشو تو هم کشيد. دوباره شده بود همون مامان پريساي بد اخلاق و جدي.

- هر مشکلي راه حل هاي زيادي داره. ولي مهم اينه که راه حل درست رو پيدا کني. تو پا داري پس لي لي راه رفتن راه حل نيست. يا به من تکيه بده يا با نوک پات راه بيا اگه دلت نميخواد معمولي راه بري.

ميدونستم بهش تکيه کنم باز صداش در مياد که خودت راه برو پس سعي کردم رو نوک پا برم ولي سخت بود. باورم نميشد ولي نميتونستم اصلا باهاش راه برم چه برسه نوک پا.

مامان خودش دستم رو گرفت و :

- بايد از امروز چند جلسه بريم فيزيوتراپي تا پات از اين خشکي در بياد. بشين دو ديقه رو تخت الان ميام.

داشتم نگاش ميکردم که در کمدم رو باز کرد. در باز کردن همانا و تلّ لباسا بيرون ريختن همانا. شاکي شد. خودمو برا يه جنجال حسابي آماده کردم.

- اين کمد يه دختره؟ هنوزم بايد اين شکلي باشه؟ نا سلامتي شوهر کردي. فردا ميخواي خودت مامان بشي اونوقت اين وضع کمدته.

- واي مامان جون من بي خيال.

- از شوهرت خجالت نميکشي؟

- پيمان که نميبينه. هميشه درش قفله. اونم کمد من کاري نداره که.

مامان در کمد کناري رو باز کرد که مال پيمان بود. باز کمدش به من دهن کجي کرد.

- خجالت بکش. اينم کمده.

شاکي شدم. حرصي و بي خيال پاي لنگونم، راه افتادم و با يه خيز خودم رو به کمدش رسوندم و چند تا پيرهنش رو از جارختي در آوردم کف کمد انداختم. بعد با لبخند به مامان نگاه کردم.

مامان با چشماي گرد شده نگام ميکرد و من ميخنديدم. بالاخره به خودش اومد و

- چيکار ميکني؟ کمد اون رو چرا به هم ميريزي؟

- آخه دهن کجي ميکنه مامان. ببين چقدر مرتبه. حرصي ميشه آدم.

مامان سرش رو به حالت تاسف چند بار تکون داد و پيرهن ها رو سر جا رختي بر گردوند و بعد رفت سر کمدم و يه لنگه دمپايي پاشنه دار برام در آورد و گذاشت جلو پام.

- فعلا اينو بپوش تا امروز بريم خريد.

مامان انقدر اين جمله رو عادي گفت که انگار هيچ مشکلي نبود. شايد همين لحنش باعث شد براي اولين بار مشکل به چشم منم ساده بياد. دمپايي رو پام کردم و به سمت دستشويي رفتم.

........

اون روز مامان تا عصر که پيمان بياد خونه پيشم بود. با هم رفتيم فيزيوتراپي. خريد. کلي حرف زديم. از عشقم به پيمان. از حرفاي پيمان بهم. از مشکلم. از اين حس ترحمي که فکر ميکردم پيمان بهم داره. از اعتماد به نفسي که گمش کرده بودم. از خيلي چيزا حرف زديم و آخر به نتيجه رسيديم.

با صداي کليدي که تو قفل چرخيد من و مامان به خودمون اومديم. مامان نگام کرد و من آروم از روي مبل بلند شدم و به سمت در رفتم.

پيمان با ديدن مامان تعجب کرد و با ديدن من و راه رفتنم تعجبش بيشتر شد. يه جين پاچه گشاد پوشيده بودم که دمپاييم زيرش پنهون بود و حالا لنگ زدنم ميشه گفت به چشم نمي اومد. خودم رو با يه لبخند تو بغل پيمان جا دادم و پيمانم بوسه آرومي روي موهام زد و بعد چند ثانيه و به احترام مامان من رو از بغلش بيرون آورد و در حاليکه دستش رو پشت کمرم گذاشته بود با هم رفتيم سمت مامان که حالا ايستاده بود و با لبخند نگامون ميکرد.

کاملا حس کردم پيمان براي اولين باره که اينجور تو آغوش مامان ميره و آروم صورت مامان رو بوسيد و با نگاه انگار داشت ازش تشکر ميکرد.

- سلام پيمان جان. خوبي؟ خسته نباشي.

- سلام. ممنون پريسا جون.

- ميدونم خسته اي ولي منتظر بودم بياي باهات کار داشتم.

- من يه دست و روم رو بشورم و لباسي عوض کنم و ميام خدمتتون.

- باشه. راحت باش.

پيمان رفت سمت اتاق خواب و من با بغض از پشت نگاش کردم. تصميم سختي گرفته بودم و بايد پاش مي ايستادم تا بتونم دوباره به خودم بيام. با خودم و مشکلم کنار بيام. تا زندگيم از هم نپاشه. تا همه چيز به قبل از همه اون حوادث بر گرده.

روبروي ناديا و مادرش نشسته بودم و گاهي نگاهم روي صورت ناديا و گاهي روي صورت پريسا ميچرخيد. ميدونستم حرفاي جالبي نميخواد بزنه ولي نميدونم چرا با همه علمي که به حرفاشون داشتم باز تو ذهنم منتظر بودم تا همه چيز بر عکس تصوراتم پيش بره. برام سخت بود که ناديا تصميم گرفته باشه بره. خودم بهش گفته بودم هرچقدر بخواد بهش زمان ميدم ولي حالا که ميديدم همه چيز داره جدي ميشه پام سست شده بود.

تو گير و دار کلنجار با خودم و افکارم بودم که صداي پريسا باعث شکستن افکارم شد.

- روزي که اومدي خواستگاري نانادي باهات مخالف صد درصد بودم. هر کاري کردم تا اشتباه من رو يه بار ديگه شما تکرار نکنيد. ولي تو وايسادي و گفتي بهم ثابت ميکني که ميتوني نانادي رو خوشبخت کني. ديدم که وايسادي. ديدم که تو اون روزايي که منه مادرش بريده بودم تو نبريدي. ديدم که سرد نشدي و ولش نکردي. امروز ديدم که با تمام بچگي هاش کنار اومدي. ديدم که شلختگي هاش به چشمت نمي ياد. ديدم که لجبازي هاش برات شيرينه. دارم ميبينم که زير بار اينهمه مشکل و فکر خراب بازم پشتش وايسادي. امروز اومدم ناهار رو با نانادي بخورم گفتم بمونم تا از تو هم تشکر کنم و يه عذرخواهي. شايد نبايد انقدر اون زمان جلو پات سنگ مينداختم.

- اختيار دارين پريسا جون. اين چه حرفيه. من بهتون حق ميدم. بالاخره دخترتونه و بدش رو نميخوايد. منم اينو درک ميکردم و خوشحالم که تونستم ثابت کنم که لياقت داشتن ناديا رو دارم.

- امروز که با ناديا بودم ديدم خيلي وقته که فراموش کردم يه دختر دارم که ميتونيم با هم درد دل کنيم و بريم بيرون و گردش و مسافرت و ..... خودم هم خسته ام. ميخوام خودم رو بازنشسته کنم و کم کم برا نوه هام آماده کنم. اينه که گفتم بيام دخترم رو ازت يه مدت غرض بگيرم و دو تايي بريم يه سفر طولاني مدت تا من خستگي کار از تنم در بياد و ناديا خستگي بيمارستان. ميدونم ديگه زن تو ست و يه کم خودخواهيه چنين درخواستي ولي خوب مادرم ديگه. گفتم رو ميندازم شايد قبول کردي. ها؟

مامان حرفاي عجيبي داشت ميزد به پيمان. برام عجيب بود. فکر ميکردم مامان الان ميگه ناديا ميخواد ازت دور باشه. فکر ميکنه داري بهش ترحم ميکني. ميخواد با مشکلش کنار بياد و ...... ولي مامان هيچکدومه اين حرفها رو نزده بود. مامان جوري حرف زده بود که انگار اون الان يه مشکلي داره و ميخواد من پيشش باشم. تنهاست و ميخواد دخترش تنهاييش رو پر کنه. مغزم کار نميکرد. همه چي بر عکس شده بود. ترجيح دادم سکوت کنم تا ببينم پيمان چي ميگه.

ناديا مات فقط چشم دوخته بود به دهن من و پريسا با يه لبخند نگام ميکرد. ميدونستم نميگه ناديا مشکل داره چون ايني که روبروم بود و داشت حرف ميزد پريسا بود. همون پريسايي که سياستش عالي بود. سرش ميرفت ناديا رو پايين نمي آورد. از روز اول باهام جوري برخورد کرده بود که يعني نادياي من از تو خيلي سر تره و حالا هم همين بود حرفاش. با اين تفاوت که اينبار خودش رو پايين کشيده بود به خاطر بالا موندن ناديا. و من عاشق اين اخلاق پريسا بودم. شايد تمام اون سالها نتونسته بود براي ناديا مادري خوبي بکنه ولي مطمئنم هميشه همينجور بچه هاش رو بالا نگه داشته. ميدونستم اين تصميم نادياست که بره. ميدونستم پريسا و خستگيش يه بهانه ست ولي لذت ميبردم که ناديام رو نکوبيده بود. عشقمون رو ترک برداشته نديده بود. قيافه مون رو مستاصل نديده بود. بايد ميگفتم باشه ولي نگفتم. حالا نوبت من بود که ناديام و عشقمون رو يه بار ديگه بالا ببرم.

- پريسا جون بهتون حق ميدم هر چي باشه ناديا دختر شماست و من هم کوچيکتر از اونم که بخوام رو حرف شما نه بيارم ولي ميشه اجازه بديد من و ناديا با هم فکر کنيم و فردا نتيجه رو بهتون بگيم؟ هر چي نباشه دوري از ناديا براي من که خيلي سخته. عادت کردم چشم وا ميکنم ناديا رو کنارم ببينم. عادت کردم با صداي نفس هاش چشمامو رو هم بذارم. نميدونم چقدر ميخواين ازم بگيرينش پس بايد يه فرصت براي هضمش بهمون بدين.

پيمان وقتي حرفش تموم شد دستش رو انداخت دور کمرم و من رو به خودش نزديکتر کرد و آروم کنار شقيقه ام رو بوسيد و يه لبخند زد. لبخندش خسته بود ولي دوست داشتني. پر از حرف. و من ديگه گيج شده بودم. آخه پيمانم حرفاش عجيب بود. حتي عجيب تر از حرفاي مامان. خوبه همين ديشب با هم حرف زده بوديم و گفته بود من بخوام تنهام ميذاره يه مدت. ولي حالا جلو مامان همچين حرف ميزد که...... سر در نمي آوردم. به قول آريانا تو سياست نداري و اصلا نميدوني سياست چي هست. برا همينم خيلي وقتها حرفاي دور و بري هات رو اصلا نميفهمي..... فکر کنم اينم الان سياست پيمان و مامان بود که من سر در نياورده بودم. برا همين بي خيال شدم و رو به پيمان تنها يه لبخند زدم و باز ساکت شدم.

......

نفهميدم کي مامان خدافظي کرد و رفت. نفهميدم کي پيمان بغلم کرد و بردم تو اتاق. وقتي به خودم اومدم که سرش رو روي سينه ام و دستش رو دور بازوم ديدم. داشت يه چيزايي ميگفت ولي نميفهميدم. انگار داشت با خودش حرف ميزد. منم ترجيح دادم باز سکوت کنم.

........

اون شب پيمان تا خود صبح بيدار بود و از اين دنده به اون دنده شد. هر بار چشم باز کردم نگاه خيره اش به صورتم رو ديدم و لبخند خسته اش رو. اما بازم سکوت کردم. نميدونم چرا حرفي از دهنم در نمي اومد. شايد فکر ميکردم اگه سکوت کنم اون زير بار نميره و من پيشش ميمونم. تکليفم با خودمم معلوم نبود. فقط ذهنم حول اين ميگشت که اگه يه روز صبح پاشم و کنارم نباشه چطور دووم ميارم. چطور جلو بغضم رو بگيرم. چط.ر برا مامان لبخند بزنم.

اون شب گذشت و سکوت من باعث مخالفت پيمان نشد. نميدونم دو روز بعدش چطور گذشت و نميدونم کي چمدونم رو پيمان بست. نميدونم اون شب آخر چطور صبح شد و کي تونست من رو از آغوش پيمان جدا کنه. نفهميدم اون اشکا کي خشک شد و من کي آروم شدم. يادم نيست چند بار بوسه پيمان صورتم رو خيس کرد و من لرزيدم. نفهميدم چطور يه شبه تب کردم و اين تب تا همين لحظه از تنم بيرون نيومده. نفهميدم اون روزاي سخت بي پيمان چطور گذشت. نفهميدم چند بار مامان سرم داد زد و مجبورم کرد دست و روي اشکيم رو پاک کنم و محکم باشم. نفهميدم کي اون پاي ناقص تو ذهنم کامل و بي عيب شد. نفهميدم کي باهاش کنار اومدم. نميدونم چند تا دفتر از خط خطي هاي دلتنگي هام سياه شدن. نفهميدم کي يک سال گذشت و من فقط صداي پيمانم رو از پشت تلفن شنيدم.

نه حالا که خوب فکر ميکنم ميبينم يه سال نشد. شايد 7 ماه يه کم بالا پايين. 7 ماهي که خودم مقصرش بودم. شايد وقت خوبي بود که با خودم تمام اون روزهاي گذشته رو دوره ميکردم. شايد اين آخرين روزي بود که من تو عالم زناشويي مجرد بودم.

با مامان رفتم که زود بر گردم. بغض کردم و دستم رو دور گردن پيمان انداختم و منتظر تا بگه نميخواد بري و من بخندم ولي پبمان بغلم کرد. محکم. انقدر که صداي استخون هام رو هم شنيدم. انقدر که حتي حس کردم داره منو بو ميکنه. انقدر که پام سست تر شد ولي تو اونهمه سستي زير گوشم زمزمه کرد

- چشم هم بذاري برگشتي پيشم. اينجوري نرو دلم ميگيره.

ديگه چي بايد ميگفتم به پيمان. رفتم. نميدونم ولي حس کردم اونم اين دوري و تنهايي رو ميخواد.

تا يه هفته به زور و ضرب مامان از تخت پا ميشدم و ميرفتيم فيزيوتراپي. دروغ چرا به زور پامو تکون ميدادم. انگار يهو خالي شده بودم. انگار يهو تمام اون قول هام به پيمان يادم رفته بود. يهو خالي از حس هر تلاشي شده بودم. تو همون لختي ها و گنگي هام بود که باز ماني پيداش شد. همون ماني راد استاد داشنگاه نه ماني پسر عموم. با همون جديت. همون اخم. بارها سرم داد زد. مجبورم کرد. به بيرون اومدن از اون پوچي. از اون سستي. صداش هنوزم تو گوشمه وقتي بارها تکرار ميکرد:

- فکر ميکردم عاشقي. چي شد اونهمه خودت رو خفه کردن؟ اينجوري ميخواي پيمان رو نگه داري؟ اينجوري ميخواي عشقت رو ثابت کني؟ به خودت بيا. يه هفته ست برگشتي خونه ور دل مامانت صبح تا شب نشستي ناله ميکني. بايد براي پاي تو دو ساعت التماست کنه تا تکون بخوري و آخرشم بري دو ساعت فيزيوتراپي و تا دو روز ناله کني؟ اينجوري تا ده سال ديگه هم همينه که ميبيني.

و من به خودم اومدم. بعد از دو هفته با مامان از تهران اومديم ويلاي شمال مون. همون شهري که يه زماني هووي من و مامان بابا بود. خوشحال بودم چون دريا آرومم ميکرد. آخر هفته ها ماني و آريانا و بابا پيش من و مامان بودن. ماني جونم رو به لبم مي رسوند انقدر ازم انتظار داشت. گاهي صدامو سرم مينداختم و فقط داد ميزدم که مگه خودت خونه زندگي نداري که هر آخر هفته اينجايي؟ من اومدم استراحت کنم نيومدم که تو جونم رو بگيري. ولي زير بار نميرفت. بعد تمام داد و هوار هاي من خونسرد نگام ميکرد و ميگفت تموم شد جنجال هات اگر، کارمون رو شروع کنيم.

سه هفته مثل برق و باد گذشت. سه هفته اي که گذشت ولي سخت گذشت. انقدر سخت که گاهي شب ها از اونهمه تنهايي اتاق ميترسيدم و پاورچين ميرفتم تو اتاق مامان و کنار اون ميخوابيدم. نميدونم شايدم از ترس نبود و از نداشتن دستاي پيمان و آغوشش بود. از دستايي که هر شب توي موهام آروم حرکت ميکردن تا خوابم ببره. از گرماي آغوشي که سرماي زمستون و لحاف سرد رو برام گرم ميکرد.

خوب يادمه اون روز رو. اون روز شوم. همون روزي که قرار بود آخرين روز تنهايي من باشه. همون روزي که باز سر و کله ماني پيدا شده بود تا جونم رو بگيره اما من خوشحال بودم چون بالاخره ميخواستم برگردم پيش پيمان و ديگه خبري از گيراي ماني و سخت گيري ها و اخم و تخم هاش نبود. چون اين دل ديوونه هم فهميده بود که کم کم وقت رفتنه و شايد چهار ساعت ديگه يا يه روز ديگه ميرسه پيش صاحبش. ميخواستم پيمان رو سورپريز کنم. چميدونم غافلگير کنم. يا هر چي..... فقط همينقدر يادمه که از صبح فقط ميخنديدم. دلم ميخواست پرواز کنم. شايد هر کسي حالم رو نفهمه. فقط بايد ازدواج کرده باشي و طعم زير يه سقف بودن با يکي که دوسش داري رو چشيده باشي و بعد فقط يه شب.... يه شب ازش مجبور شي جدا بشي تا حال اون روزامو بفهمي....

صداي پر خنده ماني تو کل ويلا پيچيده بود....

- ببينم زن عمو اين تنبل خانوم بالاخره پا نشده هنوز؟ آهاي ناديا خروسه خفه شد بس که صدا کرد ها. پاشو.

ماني صداش رو انداخته بود سرش و داشت با خنده بهم متلک ميگفت. خودشم ميدونست که از 6 صبح که اون راه مي افتاد از تهران من بيدار بودم تا برسه. ميدونست چقدر آدمه نگراني هستم و خوابم نميبره تا برسه و صداي خندونش بياد.

بر عکس همه آخر هفته ها که اين شوخي تکراري رو ميکرد و منم جيغ جيغ ميکردم، خنديدم. از ته دل و اومدم سمت پله هاي سنگي کنار ويلا که طبقه دوم رو به طبقه اول وصل ميکرد. گفتم که از خوشحالي ميخواستم پرواز کنم. خوب پرواز که نميشد بکنم ناچار رو هره نرده ها نشستم و با جيغ و خنده ليز خوردم به سمت پايين.

نفهميدم يهو چي شد که مامان جيغ کشيد و بين راه جلوي دهنش رو گرفت. نفهميدم کي ماني پايين پله ها رسيد و براي اولين بار با داد بهم فحش داد.

- احمق نفهم.....

نميفهميدم دردشون چيه. دفعه اولم نبود که رو نرده ها سر ميخوردم برا همين مغزم يهو گير کرد و نگاهم مات رو ماني و مامان خيره موند و پروازم به سقوط منتهي شد. سقوطي که تو ثانيه هاي آخرش صداي پيمان تو گوشم بلند و بلندتر شد.

.......... ناديا هنوز مشکل کامل حل نشده. بايد خيلي مراقب پات باشي. مخصوصا الان که گچ رو باز کردي. کوچکترين ضربه ميتونه يه فاجعه درست کنه.............

پخش زمين شدم و فاجعه درست شد. فاجعه اي که يه ماه دوريم از پيمان رو کرد هفت ماه.

پخش زمين بودم و از درد به خودم ميپيچيدم. از نوک پا تا پشت گردنم تير ميکشيد. انقدر که فقط جيغ ميزدم. نه ميتونستم تکون بخورم نه ميتونستم بگم دردم چيه. جز درد چيز زيادي يادم نمياد از اون روز. من درد ميکشيدم و جيغ ميزدم و ماني من رو دستش ميدويد و مامان گريه ميکرد. نميدونم چطور بود که هر وقت مشکلي داشتم ماني بود. بود تا بار همه چيز رو به دوش بکشه.

يه هفته تو بيمارستان امام شهرستان نور بودم و فقط درد کشيدم و بهم مسکن زدن. تو اون يه هفته روزي هزار بار التماس مامان و ماني کردم که مبادا به پيمان حرفي بزنن. پيماني که بهم گفته بود فاجعه درست نکنم. خودشو خفه کرده بود و هزار جور قول ازم گرفته بود که کار احمقانه اي نکنم.

مامان زود راضي شد ولي ماني زير بار نميرفت. جون هر کي رو فکر کني قسم دادم که به پيمان نگه ولي زير بار نميرفت. حتي جون خودم رو هم قسمش دادم ولي افاقه نکرد. مثه نوار هي ميگفت تو امانتي اوني بفهمه نگفتيم بهش از همه مون دلخور ميشه و حقم داره. آخر بهش گفتم تو رو جون هر کي که دوسش داري. و اون قبول کرد. و من در نهايت تعجب و براي اولين بار به اون کسي که جونش از منم برا ماني عزيز تر بود حسودي کردم. نميدونم شايدم همه دردم از اين بود که جون اون غريبه تازه از راه رسيده از منه هم خونش عزيز تر بود. هر چي بود به پيمان گفت که نميگه و من تو اون يه هفته هر بار پيمان زنگ زد صداي ناله هام رو تو گلوم خفه کردم و به زور خودم رو سر حال نشون دادم تا از صدام شک نکنه. ميخواستم وقتي بر گشتم خونه وقتي از روش گذشت يه روزي بهش بگم. غافل از اينکه اون يه روز ميشه شش ماه بعدش.

بعد يه هفته دوباره پاسم دادن به تهران و همون بيمارستاني که دو ماه توش بستري بودم. من جدي نگرفته بودم اما فاجعه اتفاق افتاده بود. هيچ حرکتي نميتونستم بکنم. مهره هايي که مشکل پيدا کرده بودن دوباره ضربه خورده بودن. يکي از پيچ هاي توي پام بريده بود و نميدونم ديگه چه ها شده بود. دوباره اتاق عمل و گچ و روز از نو و روزي از نو. و من هنوزم نميخواستم پيمان چيزي بدونه.

تو اون لحظه ها ميتونستم تمام اون زجرها و ترس و دلهره ها و انتظار هاي کشنده پيمان رو بفهمم و حس کنم و چقدر صبور بود پيمان که يه تنه تمام اون روزها رو تحمل کرده بود و دم نزده بود. ولي من دم زدم. هوار زدم. جيغ ميکشيدم. وقتي مسکن ها رو قطع ميکردن گاهي خودم از فريادام خجالت ميکشيدم. و تو تمام اون لحظه هاي نيمه بيهوش و هوشيار و درد هام همون بوي گس دوباره تو بينيم ميپيچيد و حسش ميکردم. پشت دستام خيس بوسه ميشد ولي قدرت لمسشون رو نداشتم تا بفهمم خوابم ياد بيدار. نميدونم واقعا پيمان بود يا من فقط از اينهمه کم داشتنش تو اون لحظه ها خيالباف شده بودم. هر چي بود بعد از يک ماه و نيم از بيمارستان با يه پاي توي گچ دوباره برگشتم و اينبار خونه قديم خودم. همون اتاق خواب کودکي هام. و جالب اينجاست که پيمان انگار باور کرده بود که من رفتم مسافرت خارج از کشور. يه دروغ گفته بودم و برا جمع کردنش هزاران دروغ ديگه پشتش مجبور شده بودم ببافم. پام به خونه نرسيده موبايلم رو روشن کردم و شماره پيمان رو گرفتم. تلفن بوق ميزد و دل من تالاپ تالاپ به قفسه سينه ام ميزد. نميدونم از ترس بود يا از دلتنگي يا همه شون. ولي هر چي بود اون دقايق انتظارش از تمام اون انتظاراي تو بيمارستان بيشتر بود. بالاخره صداي پيمان تو گوشي پيچيد. صداش خسته بود. خيلي خسته ولي توش سردي و دلخوري موج ميزد.

- سلام ناديا جان. بر گشتين؟

دستپاچه شدم. باز بايد دروغ ميگفتم. با خودم اون لحظه خيلي فکر کردم که واقعا اينهمه دروغ به يه داد و دعواي تو بگير حتي افتضاح پيمان مي ارزيد؟ ولي چه فايده ديگه به قولي خشت اول که معمار کج گذاشت تا ثريا ميرود ديوار کج. و ديوار من بازم کج رفت و گفتم:

- سلام. آره تازه برگشتيم.

- پس بايد خسته باشي.

- آره يه کم.

- صداتم بي حاله. خوش گذشت حالا؟

- جات خيلي خالي بود.

اين جمله رو گفتم و تو دلم گفتم آره جون خودت. خيلي خوش گذشت. ديگه آخرش بود.

باز صداي پيمان تو گوشي پيچيد و از فکر بيرونم آورد و بي مقدمه حرفي زد که هم خوشحال شدم هم دلم گرفت.

- ناديا برا اين ترم منتقل شدم به دانشگاه پرديس. فکر کردم با هم ميريم ولي حالا به نظرم بهتره تو اين چند ماه رو هم پيش مامان بابات باشي و تو تهران که اگر يه موقع مشکلي پيش اومد به دکترت دسترسي داشته باشي. راستي پات خوبه ديگه؟ مشکلي که نداري باهاش؟ فيزيوتراپي تموم شد؟

دوباره دروغ سر هم کردم و از خوبي پايي گفتم که گچش داشت بهم دهن کجي ميکرد. و پيمان بازم سرد و جدي باهام حرف زد. نگفت قربونت برم. نگفت عشقم. نگفت دلم برات يه ذره شده. نگفت قبل رفتن ميام ببينمت. خوب درسته که اگر ميگفت بايد يه بهانه حسابي جور ميکردم تا نياد ولي اونهمه عشق و علاقه اش يعني باعث نميشد که يه تعارف کنه لااقل؟

نميدونم اون سرد و تلخ خدافظي کرد و من گذاشتم پاي دوري و دلتنگيش. پاي مثلا تنها سفر رفتنم.

روزا بازم مثل برق گذشتن و بازم هر روز ماني تو خونه ما بود و مثه اين معلم هاي بداخلاق بالا سر من و تو يکي از همون روزا بالاخره از شر ماني خلاص شدم و يه نفس راحت کشيدم و تا يه هفته تا لنگ ظهر خوابيدم و تلافي همه بي خوابي هام رو کردم.

دوباره وقت باز کردن گچ پام پشت در مطب لرزيدم و اين بار ماني و آريانا زير بازوم رو گرفتن. ماني اي که اون روز ثانيه به ثانيه دستش به تلفنش و در حال پچ پچ بود. انقدر که عصبيم کرد و از کوره در رفتم و تو دلم هر فحشي که فکرش رو بکني به کمند و اين لوس بازي هاش دادم. حتي بارها بلند بلند و عصبي گفتم قربون صدقه هاتون رو بذارين برا ذو ساعت ديگه ولي از رو نرفتن.

گچ رو باز کرديم و باز روز از نو روزي از نو. باز فيزيوتراپي و هزار برو و بياي ديگه. دکتر اينبار با داد و دعوا باهام اتمام حجت کرد.

هر چي بود اون روزا هم گذشت و بالاخره بعد از اونهمه گريه خنديدم. خنده بلند. وقتي ماني روزنامه رو جلوم گذاشت باورم نميشد ولي واقعيت به همين شيريني بود. و حالا من روپوش عروسکي مشکيم رو با يه شلوار گرمکن و مقنعه و يه کفش ورزشي درست شده براي پام و کوله به پشت دارم ميرم تا پيمان رو غافلگير کنم. دارم ميرم تا با هم بريم خونه خودمون. تا بفهمم چرا پيمانم تو اين مدت انقدر سايه اش سنگين شده بود و هر بار باهاش حرف ميزدم هم بهانه اش کار زياد و خستگي و دوري بود.

 ماشينم رو پشت ساختمون دانشکده حقوق پارک کردم و از ماشين سريع پياده شدم و راه افتادم به سمت در ورودي که با ديدن دختري که داشت از روي جدول باغچه کنار پياده روي محوطه با احتياط راه ميرفت ناخوداگاه به ياد ناديا افتادم. کلافه بودم. دلتنگي هام دوباره پر رنگ شدن و اون دلخوريم اخم کمرنگي رو روي صورتم نشوند و ناخداگاه چشم دوختم به دختر و رفتم تو اون روزا دوباره. تو اون هفت ماهي که جونم به لبم رسيده بود. هزاران بار مرده بودم و زنده شده بودم. داغون بودم. هيچوقت فکر نميکردم جداييمون انقدر طولاني بشه. شايد نبايد انقدر شورش ميکردم ولي دست خودم نبود. دلم ازش گرفته بود انقدر زياد که با وجود اينکه دلم براي بودن در کنارش پر ميکشيد گذاشتم و رفتم.

سه هفته از دوريش مثه ديوونه ها شب تا صبح تو خونه قدم رو ميرفتم و دلم رو به شنيدن صداش از پشت تلفن راضي کرده بودم و هي ميگفتم امروز ديگه مياد.... فردا ديگه مياد..... که ماني بهم زنگ بزنه و بگه زندگيت رو قولي که بهت داده بود پا گذاشت و با يه بچه بازي دوباره جونت رو ميخواد بگيره. بهم قول داده بود کار احمقانه نکنه. مراقب خودش باشه. ديد تو اون سه ماه چي کشيدم و چطور قسمش دادم و باز کار خودش رو کرد و بعد مثل بچه ها ازم قايمش کرد. که ماني بهم بگه به روت نيار. که زنم تمام زندگيم کسي که قرار بود با هم ندار باشيم و زندگيمون رو با هم بسازيم يه تيشه دستش بگيره و با بي رحمي پايه هاي زندگيمونو نابود کنه. که خطا کنه و بعد براي پوشوندن اون خطا هزار و يک دروغ برام ببافه. يه هفته تو راهروي اون بيمارستان راه برم و از فرياداش تو دلم فرياد بزنم و هر بار صداي پر دردش به هوا رفت بغضم رو تو گلوم خفه کنم و پامو پشت اون در خراب شده محکم نگه دارم که نرم تو. که وقتي بي طاقت شدم به اميد اينکه اينبار بهم راستش رو ميگه و من ميبخشمش و ميرم پيشش و با دلداريم دردش رو کمتر ميکنم، پشت تلفن به زور لبخند بزنه برام و بگه همه چي عاليه. که وقتي گفتن بايد ببرينش تهران بهم زنگ بزنه و نابودم کنه. فقط با يه جمله .....

- دارم ميرم دبي با مامان. برگشتم خودم بهت زنگ ميزنم.

منه محرم شده بودم نا محرم برا زنم. همه زندگيم. عشقم. جوونم. هزار بار خواستم برم و بگم تا کجا ميخواي جلو بري. چقدر دروغ. يعني مي ارزه به دوريمون؟ اونم الان که به هم نياز داريم. الان که من بايد باشم و بهت آرامش بدم؟ تو تمام اون نيمه هوشياري هاش دستاش تو دستم بود و با زبون بي زبوني هزار بار ازش گله کردم. هزار بار اشکام رو گونه هام روون شدن و باز سکوت کردم. شدم مهمون خواباي همه کس زندگيم. بوسه هاي خيسم رو دستاي سرد و کبودش نشست ولي نميدونم چرا به روش نياوردم. شايد ميخواستم بدونم تا کجا ميره. ميخواستم بدونم کجا اون عشقمون يادش مي افته. قولامون يادش مي افته. نادياي ساده من که مثه کف دست ميموند عوض شده بود. ناديايي که با سادگي هميشه جز حرف راست از دهنش در نمي اومد شده بود يکي ديگه. نميدونم شايدم واقعا من مقصر بودم. شايد من اخلاقي از خودم نشون داده بودم که بهم دروغ بگه. ولي برام سنگين بود. شونه هامو خم کرد. دلم شکست. نبود تا صداشو بشنوه. غريبه شده بودم. گفتم بذار غريبه تر بشم. رفتم و حتي تو اون آخرين لحظه هم بهم واقعيت رو نگفت. مطمئنم اون موقعي که من حال پاش رو ميپرسيدم و اون ميگفت عالي، گچ پاش به قول خودش مثه کمد لباس من که هميشه بهش دهن کجي ميکرد، دهن کجي کرده ولي دروغ گفت و نفهميد خورد شدم. نفهميد چرا سرد شدم. چرا تلخ شدم. چرا ترکش کردم. چرا رفتم. با يه بهانه. ميدونستم انقدر دروغ به هم بافته که ديگه نه راه پس داره نه پيش و غير ممکنه بگه نرو ولي ته دلم اون نادياي صاف و ساده و کف دست خودم رو ميديدم و صدايي که فکر ميکردم الانه که همه چيز رو بگه و نگفت و من رفتم. شش ماه زجر کشيدم و همه اميدم اينه که اونم تو اين شش ماه دوريم براش سخت بوده باشه تا وقتي بهش گفتم يه تنبيه بود، تا نفس ميکشيم جفتمون يادمون باشه اين روزاي سخت. که خطا نريم باز. و حالا امروز دارم ميرم که شب پام رو تو خونه اي بذارم که بوي زندگي ازش مياد. که ناديام با يه لبخند دستاشو به طرفم دراز کنه و من ببخشمش. همه دروغ ها رو فراموش کنم. بهش بگم بد کردي ولي ازت گذشتم.

ديشب بالاخره گفته بود فردا بر ميگرده و من از ديشب يه حال ديگه اي داشتم. انگار با اومدنش تموم دلخوري هام کمرنگ شده بود.....

نفهميدم کي رسيدم به کلاسم. وارد کلاس شدم و در حاليکه سرم توي برگه هايي بود که منشي گروه بهم داده بود و برنامه کلاسي ترم جديدم و چارت درسي تصويبي و .... بود، به دانشجوها سلام و بفرماييدي گفتم و روي صندلي گردون پشت ميز کنفرانس بزرگي که بعنوان ميز و صندلي هاي کلاس دانشجوهاي ارشد در نظر گرفته بودن نشستم و چند ثانيه از دانشجوها فرصت خواستم براي خوندن برگه ها. تو کمتر از چند ثانيه سر و صداها و پچ پچ هاي آروم شروع شد. تمام حواسم رو متمرکز کرده بودم تا برگه ها رو سريع بخونم و امضا کنم که منشي رسيد بدم دستش. اما حرکت يکي از صندلي ها که همراه با تکون هاي مداوم ميز کنفرانس بود تمرکزم رو بهم زد و عصبي سرم رو بالا گرفتم و سرم رو تو کلاس براي پيدا کردن شخص چرخوندم که نگاهم مات شد. نادياي من با يه لبخند داشت رو صندلي گردونش ميچرخيد و ميخنديد. يه لحظه فکر کردم از زور بي خوابي شب قبل چشمام درست نميبينه. يه بار چشمام رو باز و بسته کردم. ولي خودش بود. همون جا. با فاصله شايد شيش تا صندلي از من. اول فکر کردم اومده با دوستاش باشه ولي اين کلاس ورودي هاي جديد دانشگاه بود. سريع دستم به طرف برگه هاي حضور و غياب رفت و بازش کردم. يه نگام به ناديا بود که انگار هيچکس رو تو اون لحظه نميديد جز من و اون صندلي چرخ داري که يه بار بهم گفته بود يه بار روش بچرخي ميفهمي چه مزه اي ميده.

چشمم دوباره روي ليست چرخيد. پيدا کردن اسمش تو يه ليست 17 نفره کار سختي نبود. انگار دنيا رو بهم دادن. برام اون لحظه مهم نبود که چطور قبول شده فقط برام اين مهم بود که يه بار ديگه بهم ثابت کرده بود که اگه حرفي بزنه پاش واي ميسته. که من فراموش کرده بودم برا اثبات عشقش يه سال پيش چه شرطي گذاشته بودم ولي اون فراموش نکرده بود. حالا با اون لبخند شيرينش جلوم نشسته بود و ثانيه به ثانيه ديوونه ترم ميکرد با نگاهاش. لبخنداش. دلم ميخواست هيچ کس نبود و من يه دل سير نگاش ميکردم بغلش ميکردم. بوش ميکردم. انگار با ديدنش دلتنگي هام بيشتر شده بودن و اون بدترين تنبيه رو برا رفتن من و اين شيش ماه دوري پيدا کرده بود. که ببيني و دلت بخوادش و بال بال بزني اما نتوني حتي دل سير نگاش کني.

سرم رو بالا گرفتم و برگه ها رو جمع کردم و ثانيه اي از کلاس به هواي دادن برگه ها و درحقيقت آروم کردن خودم بيرون رفتم. وقتي برگشتم شرايط بهتر بود.

بعد يه معرفي کوتاه خودم و خوشامد گويي، با اينکه اکثر دانشجوها رو ميشناختم ولي باز از روي ليست اسامي رو خوندم تا همه با هم آشنا بشيم. اسم ناديا رو صدا کردم بي هيچ حرفي و با لبخند تنها دستش رو بالا برد. و من تونستم يه بار ديگه زل بزنم به چشماي شيطونش.

تمام طول کلاس صندليش رو ميچرخوند. انقدر که اواخر کلاس عصبي شدم و از صندليم بلند شدم و پشت صندليش ايستادم و در حاليکه پشتي صندليش رو محکم گرفته بودم تا تکونش نده ادامه درس رو دادم.

پيمان درست پشت سرم وايساده بود و اون عطر گس ادوکلنش قلبم رو به تاپ تاپ انداخته بود و دستام ميلرزيد. دلم ميخواست بغلش کنم. همون جا. همون لحظه. ولي نميشد و در نهايت فقط تکيه دادم به صندلي تا اينجوري بيشتر بهش نزديک بشم. ولي اون با تکيه دادن من به پشتي صندلي سريع از صندلي فاصله گرفت و برگشت به طرف يکي ديگه از صندلي هاي پسرها و دستش رو گذاشت روش. صندلي درست روبروي من بود و ميتونستم نگاهش رو ببينم که با حرکت من رو صندلي بهم هشدار داد که يعني چرخ چرخ بسه. ولي کو گوش شنوا. کلي ماني جونم رو گرفته بود و من فقط برا خاطر اين ميز کنفرانس و صندلي هاش و چرخ چرخ زدن حاضر شده بودم سر اون کلاس بشينم. هنوزم سر کلاس نشستن برام کسل کننده ترين کار ممکن بود. حتي با وجود اينکه پيمان استادش بود.

بالاخره آقا رضايت داد و کلاس رو تموم کرد و منم که مثه اين از زندان خلاص شده ها دويدم سمت کلاس بابک و سارا. قرار بود با هم بريم نسکافه بخوريم و عدسي. آخه هوس عدسي هاي دانشگاه رو کرده بودم و صد البته هوس يه نسکافه که تو دلهره بابک و سارا از ريختنش بخورم و بخندم. بابک و سارايي که حالا نامزد بودن و منتظر تا پايان نامه هاشون رو بدن و مدرک شون رو بگيرن و بعد ازدواج کنند. خداييش به هم ميومدن. براشون خوشحال بودم.

ناديا با ميتونيد بفرماييد من مثه فشنگ از رو صندلي پريد و من چشم دوختم بهش. چشم دوختم به زنم. به دختر شيطون خودم با همون چشماي سبز جنگل و لبهاي پر خنده.با همون روپوش کوتاه عروسکي با آستين هاي نيمه. همون شلوار گرمکن. همون کوله پشتي خاک گرفته. نگاهم بي اختيار به سمت پاش چرخيد و منتظر حرکتش شدم که اون بي خيال و خندون با قدمهاي بلند به طرف در کلاس رفت. بايد خيلي دقت ميکردي تا کمي خطاي راه رفتن پاي چپش رو ميفهميدي. نگام رو کفش ورزشي مشکيش ثابت شد و لبخند آرومي رو لبم نشست. خيالم راحت شد. اون ديگه مشکلي رو اون پا نمي ديد. اراده اش ستودني بود. همون ناديا بود. سرش رو بالا گرفته بود و با افتخار بهم چشم دوخته بود و رفته بود.

پام يه کم درد ميکرد از فشاري که تمام مدت بهش داده بودم امروز. برا همين ترجيح دادم بشينم روي صندلي بوفه و داشتم تو سر و کله سارا ميزدم و سر به سر بابک مثلا زن ذليل ميگذاشتم که صداي تلفنم بلند شد. با ديدن عکس پيمان رو گوشيم نيشم تا بناگوش باز شد و بابک برام دست گرفت و تو خنده هاي اون دو تا صداي من گم شد.

- به به سلام همسر گرامي. ميگم تو رو خدا يه کم سر کلاس بگو بخند آدم دق نکنه. حوصله ام سر رفت بابا.

- تبريک ميگم خانوم خانوما. رو سفيدم کردي حسابي. فکر نميکردم اينجا ببينمت. باورم نميشه ناديا. بدو بيا اتاقم. بدو تا شيرينيت نقده بگيرش که برسيم خونه يه خبراي ديگه ست.

- چه خبرايي؟

- نميدونم تو بايد بگي خانوم راد. منتظرم زود بيا.

به ناچار از بابک و سارا جدا شدم ولي از عدسيم نميشد بگذرم برا همين با عدسيم راهي دفترش شدم.

پيمان مهلت نداد بهم. از در وارد نشده از رو صندليش بلند شد و به طرف در اتاق رفت و در رو بست و قفل کرد و به طرفم اومد و ثانيه اي بعد تو آغوشش بودم. باورم نميشد انقدر دلتنگ اين گرما باشم ولي بودم. دلم ميخواست تمام اون دردايي که تنهايي کشيدم رو تو بغلش از ياد ببرم. دلم اون آرامش گم شده ام رو ميخواست. عذاب وجدان تازه اومده بود سراغم و من پشيمون از اينکه اينهمه محبت و گرما رو به خاطر دو تا داد و دعواي پيمان از خودم گرفته بودم.

ناديا رو محکم تو بغلم ميفشردم و بو ميکردم. ميخواستم آروم بشم. خستگي از تنم بره. تازه بعد شايد پنج ديقه که تو بغلم بود احساس کردم معذب و وول وول خوران تو بغلمه.

- چيه ناديا؟ دو ديقه آروم بگير.

- به جان خودم ميخوام آروم بگيرم ولي اين عدسي نميذاره. هم داغه هم چشمک ميزنه. بابا مردم انقدر چشمک زد بهم. بذا يه قاشق بخورم.....

خنديدم. بلند خنديدم. همون نادياي خودم بود. ساده و کف دست. بچه. هوس کرده بود و حالا دهنش آب افتاده بود. ظرف رو ازش گرفتم و دلم خواست سر به سرش بذارم. قاشق رو پر کردم و تا نزديک دهنش رفتم و بعد سرم رو به صورتش نزديک کردم و قاشق رو تو دهن خودم گذاشتم و قورت دادم. ميدونم انتظارش رو نداشت اونم از من. برا همين دهنش باز مونده بود هنوز و من با خنده و بوسه آرومي لبهاش رو بستم که به خودش اومد. کاسه رو از دستم کشيد و دستش رو به طرف قاشق دراز کرد که دستم رو عقب بردم و گفتم خرج داره. ولي اون بهم خنديد. بلند خنديد و گفت که خرج داره؟ بعد کاسه رو به لبش برد و با ظرف يه مقدار عدسي رو خورد. بايد حدس ميزدم باج نميده. بعد آروم روي صندلي کنارش نشست و پاش رو دراز کرد و من يادم افتاد که چقدر بي فکر بودم که سر پا نگهش داشتم.

نشستم کنارش و با لبخند چشم دوختم بهش و قاشق قاشق عدسي رو تو دهنش گذاشتم و با لذت خوردنش رو تماشا کردم. خوردنش که تموم شد چشم دوخت بهم و بالاخره سوالي که شيش ماه پيش بايد ميپرسيد رو ازم پرسيد:

- چرا منو تنها گذاشتي و رفتي کيش؟

- همون موقع بهت گفتم يه ترم منتقل شدم پرديس.

- چرا منو نبردي؟ حتي بهم يه تعارفم نکردي. حتي نبومدي خدافظي.

دستم رو آروم زير چونه ناديا گذاشتم و سرش رو رو به خودم گرفتم و چشم دوختم تو چشماش و:

- بايد ميومدم؟ بايد با خودم ميبردمت؟

خوب ميشناختم ناديام رو. وقتي چشم ميدوختم بهش سرش ميرفت نميتونست دروغ بگه. برا همينم سرش رو پايين انداخت و هيچي نگفت. اما دلم ميخواست همه کدورت هامون رو همينجا بذاريم زمين و وقتي پا تو خونه مون ميذاريم هيچ نگفته اي نداشته باشيم. پاک از در بريم تو. مثل کف دست. سرش رو بالا گرفتم و زل زدم بهش و سوالم رو دوباره پرسيدم. اينبار به زبون اومد

- تو ميدونستي نه؟ تو همه اون نيمه هوشياري هام اين بوي گس تو بود که کنارم بود. دستاي تو بود که تو دستام بود. آره؟

- حقم بود اين غريبگي ها؟ مگه قرار نبود يه رنگ باشيم. مثه کف دست. يعني من انقدر بد رفتار ميکردم باهات که ترسيدي بهم بگي؟ اين حقم نبود ناديا. قبول داري؟

- ببخشيد پيمان. قول ميدم بار آخر بود. قول.

- نميخوام قول الکي بهم بدي. ميخوام فقط اين شيش ماه تو يادت بمونه. دفعه بعد شيش ماه ميشه يه سال. بعد همينجور بيشتر و بيشتر تا از هم دور بشيم. با هم غريبه بشيم و از هم دلزده. پس هر دو مون يادمون نره اين شيش ماه. باشه؟

- باشه.

ناديا دو ساعت بود که صداش رو سرش انداخته بود و ديگه داشت کلافه ام ميکرد. حاضر بودم صداي اون آهنگاي اعصاب خراب کنش رو تا عرش اعلا ببره ولي ديگه اين بحث رو کش نده. ديگه ظرفيت نداشتم. از صبح که بالاخره قرار شده بود کمند بياد خونه مون تا با هم به يه نتيجه برسيم ناديا داد زده بود، جنجال کرده بود، هزار جور بد و بي راه به اين کمند بيچاره گفته بود. دهنم باز ميکردم حرفايي ميزد که دود از سرم بلند ميشد.

- ناديا خواهش ميکنم تمومش کن. به خدا ديگه کشش ندارم. پا ميشم ميرم از خونه ها.

- چيه؟ مگه دروغ ميگم؟ دختره عوضي. يکي نيست بگه تو که تکليفت با خودت معلوم نيست غلط کردي با ماني دوست شدي.

- ناديا بس کن. به من چه. به تو چه.

- والله فعلا که هم به من ربط پيدا کرده هم جنابعالي.

- چه ربطي پيدا کرده؟

- چه ربطي؟ روتو برم. انگار احمقم نميفهمم چرا هي از کمند طرفداري ميکني. منم باشم دوست چندين ساله ام رو ول نميکنم بچسبم به يه غريبه. ميگم گور باباي ماني. ولي کور خوندين. جفتتون کور خوندين. تو که ميدوني ماني برام چه حکمي داره. نميذارم داغونش کنه. به قران کوتا نياد خودم زندگيش رو به هم ميزنم.

- ناديا ديگه زيادي داري دخالت ميکني. نه به من ربط داره نه تو. ماني خودش از پس خودش و زندگيش بر مياد پس دخالت بيجا نکن. اصلا من و تو چه خبر داريم دوستي اونا چه جوريه؟

- چه خبر داريم؟ چرا خودت رو به خريت ميزني؟ يک سال و خورده ايه که با هم دوستن اونوقت تو ميگي دوستيشون چه جوريه؟ ماني از وقتي من يادمه نگاه به يه دخترم نکرده بود تا سر و کله اين کمند خانومتون پيدا شد. عوضي کيف و ددراش رو با ماني رفت حالا فيلش ياد هندستون کرده. اونم با کي. با کسي که ماشالا آوازه خوش ناميش از در و ديوار شنيده ميشه. تو ببين چيه که دخترش هم آمار دوست دختراش رو داره و راجع بهشون نظرم ميده. يعني اون پسره انقدر سر تر از مانيه؟

- ناديا تمومش کن. زندگي خودشه. خودش ميدونه چه تصميمي ميگيره.

- نه آقا زندگي ماني هم هست. درسته ماني خفه خون گرفته ولي من نميذارم باهاش بازي کنه.

با صداي آيفون تقريبا به طرف در حمله کردم تا بلکه ناديا هم تموم کنه جنجالش رو. در رو زدم و خودم روبروي در بالا ايستادم و منتظر تا کمند از در تو بياد. اما با ديدن کمند و ماني که دوش به دوش هم از آسانسور بيرون اومدن يه لحظه هنگ کردم. کم کم داشتم خودم هم به حرف ناديا ميرسيدم. خيلي رو ميخواست که با ماني بياد و بخواد بشينه در مورد امير و عشق دوباره زنده شده اش حرف بزنه و ازم بخواد که مامان باباش رو راضي کنم. هر چي بود ترجيح دادم اول بشنوم بعد اظهار نظر کنم چون من هم از رابطه خصوصي ماني و کمند چيزي نميدونستم و حق دخالت نداشتم.

اما ناديا هنوز از در تو نرسيده اخماش رو تو هم کشيد و با نگاهش کمند رو آنچنان نشونه گرفت که از ترس زبون باز کردنش سريع خودم رو پشتش رسوندم و با فشار بازوهاش بهش حالي کردم که جز سکوت حرفي نميزنه.

ماني منتظر وايساد تا کمند روپوشش رو در بياره و بعد با يه لبخند و سلام و احوال پرسي گرم با من و ناديا روي مبل دو نفره اي نشست و با دست به کمند هم اشاره کرد تا کنارش بشينه و بعد رو به ناديا و با لبخند گفت:

- احوال ناديا خانوم. چيه نفس نفس ميزني؟ نکنه داشتين دو تايي کشتي ميگرفتين؟

- هه هه. خنديدم. واقعا که.

ماني ناگهان جدي شد و چشم دوخت به ناديا و ثانيه اي بعد عصبي و در جواب ناديا ادامه داد:

- واقعا که چي؟ منظورت چيه ناديا؟

- منظورم چيه؟ آره؟ چرا لال شدي؟ چرا صدات رفته ته حلقت؟ چرا هيچي بهش نميگي؟

کمند نگاهش تلخ بود و سرش پايين و حس ميکردم شونه هاش ميلرزه. ماني دستش رو آروم پشت شونه هاي کمند گذاشت و نگاه خسته و عصبيش رو به ناديا دوخت و:

- چرا بايد چيزي بهش بگم؟ البته هر چي که بايد بهش ميگفتم رو گفتم. ديگه خودشه که بايد تصميم بگيره.

- تو حالت خوبه؟ پس تو چي؟ يه سال باهات بازي ک.....

ماني نذاشت حرفش رو ادامه بده و بين حرفش پريد و دوباره:

- ناديا ناديا هيچي نگو. حرفي نزن که بعد پشيمون بشي. تو چي ميدوني که داري قضاوت ميکني؟ هان؟ ما يه سال با هم دوست بوديم. با هم ميرفتيم ميومديم ولي اين دليل عشق و دوست داشتن نيست. من اگه با کمند يه سال رفتم اومدم با تو حداقل ده برابرش رفتم اومدم پس يعني بايد روزي که تو عاشق پيمان شدي محکومت ميکردم؟ هان؟

- اما اون فرق ميکنه. تو پسر عموي مني. چه ربطي داره؟

- ناديا بس کن. پسر عموي مني هم شد توجيه؟ کدوم پسر عمو دختر عمويي رو ديدي که انقدر به هم وابسته باشند؟ اگه بخواي از رابطه من و کمند چنين برداشتي کني بايد از رابطه من و خودت صد برابر غليظ ترش رو برداشت کني.

بالاخره ماني زبون باز کرده بود. خوشحال بودم چون بالاخره ميخواست دردش رو بگه. خودش رو خلاص کنه. شايد اين بهترين راه برا آروم شدنش بود. وقتش رسيده بود.

ماني يه مکس طولاني کرد و درست زمانيکه دوباره دهن باز کرد آيفون به صدا در اومد و من از روي مبل بلند شدم و ماني هم کلامش رو قطع کرد و ناديا هم با بهت به ماني خيره شد و کمند هنوز سر به زير نشسته بود. آريانا بود. در رو زدم و در بالا رو هم باز کردم. به ثانيه نکشيد که آريانا با يه اخم غليظ از در تو اومد. خنده ام گرفته بود.

کمند بعد از هشت سال دوباره با ديدن امير تو دفتر من و اونم کاملا تصادفي و تو يه نگاه عاشق شده بود و مريم رو يادش رفته بود. دختر امير براش مشکلي نداشت و حتي تمام بلبل زبوني هاي دختر بچه و آمار دوست دخترهاي امير رو دادنش هم بي تاثير شده بود و حالا تنها مشکلش مخالفت خونواده اش شده بود. ماني سکوت کرده بود و حالا دست تو دست کمند روي مبل نشسته بود و ميخواست زندگيش رو برا ناديا بشکافه و آريانايي که فکر ميکردم ديگه بيرون گود نشسته تر از اون وجود نداره با يه اخم غليظ روبروي در و زل زده به کمند ايستاده بود و ناديا داشت سنگ همه رو با هم به سينه ميزد.

با ورود آريانا ناديا سري تکون داد و اينبار با غيض رو به ماني زمزمه کرد

- خوب؟؟؟ داشتي ميگفتي.

- حرفام رو زدم.

- نه کامل نزدي. تازه به جاهاي جالبش رسيده بوديم. ميشه بفرماييد پس اگه رو حساب پسر عمويي هميشه کنار من نبوديد رو چه حسابي بوده؟

- رو همون حسابي که کنار کمند بودم.

- ماني منو نپيچون. خودت خوب ميدوني من نه از سياست چيزي حاليم ميشه نه از به در گفتن و ديوار شنيدن نه از تو لفافه حرف زدن. پس رک و پوست کنده حرف بزن تا حاليم شه.

- وقتي بيست سالم بود عاشق شدم. عاشق دختري که حاضر بودم جونمم براش بدم. يه دختر بچه تخص و شيطون که از ديوار راست بالا ميرفت. تازه رفته بود کلاس اول و ديگه فکر ميکرد خيلي بزرگه. البته حقم داشت. انقدر که مامان باباش بهش ميگفتن تو ديگه بزرگ شدي. بايد خودت همه کارت رو بکني. خيلي در حقش زور ميگفتن ولي باعث شد محکم بشه. زود بزرگ بشه. تنها کاري که ازم بر ميومد از دور مراقبش بودن و کمک کردنه بهش بود. اون بزرگ شد و من و آريانا هواشو داشتيم. اون عاشق شد و من براش آرزوي خوشبختي کردم. پا پيش نذاشتم. ميدوني چرا؟ چون عشق با يه جرقه تو يه لحظه يه آن مياد سراغ آدما. ولي زوري نمي ياد. اون دختر با يه نگاه عاشق شده بود. عاشق کسي که به ظاهر بزرگترين دشمنش بود. کسي که دستش رو رو کرده بود. وقتي رنگ نگاهش عوض شد، خواهرم شد. ديگه نگاه کردن به چشماش گناه شد. به شوهرش گفتم. همه چيز رو گفتم حتي بهش گفتم بخواد ميرم جايي که حتي يه ثانيه هم فکر نکنه سايه ام رو زندگيشه و چشمم به ناموسش. اما مرد بود طرفم. خيلي مرد بود. بهم لبخند زد و گفت خوشحالم که زنم يه برادري داره که تا پاي جون پشتش باشه.

ماني هنوز داشت حرف ميزد و ناديا گيج نگاهش ميکرد. حقم داشت. رازي رو داشت ميشنيد که تو اين 23 سال يکبار هم به مغزش خطور نکرده بود. آروم از روي مبل بلند شدم و کنار ناديا نشستم و تو آغوشم گرفتمش و من ادامه دادم کلام ماني رو. چون واقعا حس ميکردم کلافه ست. اما بايد اينو به ناديا ميگفت. خودم خواسته بودم بهش بگه و اون بهترين زمان رو انتخاب کرده بود.

وقتي ماني بهم گفت چه احساسي بهت داشته اول داغون شدم. برام سخت بود قبول حرفاش. فکر ميکردم اومده بهم بگه رامو بکشم و برم ولي بعد از تعريف کل ماجرا بهم گفت سپردمش به تو. بيشتر از چشمات مراقبش باش. نذار يه خوار به چشمش بره و بدون هر لحظه و هر جا کمک بخواي ازت دريغ نميکنم و جونمم ميدم چون تو انتخاب بهترين کس ام هستي و براي منم بهتريني.

با تو عقد کردم و چند ساعت بعد اون بلا سرت اومد. مرده ات رو بردم بيمارستان و حتي جرات نگاه کردن به ماني رو هم نداشتم. چي ميگفتم بهش. که تمام زندگيت رو سپردي بهم و من اينجوري مواظبش بودم؟ ميفهميدم درد ميکشه. ديوونه شده بود. ولي تو اون شرايط هم پشتت وايساد. پشت منم وايساد. دستم رو گرفت و بلندم کرد. اگه نبود سر پا نميشدم ولي مردونگي رو در حقم تموم کرد و تو سخت ترين لحظه ها بهم ثابت کرد که بيشتر از دو تا چشمم ميتونم بهش اعتماد کنم. نگاهش پاک بود. بارها زير نظر گرفتمش. بارها وقتي کنارت بود خواستم امتحانش کنم ولي حتي يکبارم به خطا نرفت. دستش جز نوازش برادرانه بالا نرفت. نگاهش جز نگاه برادر نبود.

وقتي با مامانت رفتي که ازم دور باشي اينبار من بودم که تو رو بهش سپردم و حقا که باز بهم ثابت کرد که روش بايد قسم بخورم. بهم گفت به کسي که دوستش داره قسمش دادي که به من حرفي نزنه از افتادنت ولي حقم بود بدونم چون تو خواهرشي. خواهري که وظيفه اش بوده به شوهرش بگه زنت مشکل داره. بهم گفت پيشت باشم ولي به احترام قسم تو بروز ندم چيزي رو. تا عمر دارم مديونشم.

ماني حرفم رو پي گرفت و رو به ناديا:

- حالا بايد به بهترين دوستم که عاشق يکي ديگه ست چي بگم به نظرت؟ خودخواهي نيست بهش بگم دوستش نداشته باشه؟ نره دنبال عشقش؟

بعد از اين حرف آروم دستي پشت شونه کمند کشيد و بي هيچ حرفي از روي مبل بلند شد و براي آخرين بار چشم دوخت به کمند و:

- کمند براي آخرين بار بهت ميگم امير لياقتت رو نداره. امير لياقت اينهمه پاکي و سادگي روح و جسم تو رو نداره. نميگم من لياقتت رو دارم. نميخوام فکر کني برا خاطر خودم اين حرفا رو ميزنم. برا من گذشتن سخت هست ولي ميگذرم اما دلم نميخواد کسايي که تو زندگيم ازشون ميگذرم يه روز غم رو تو چشماشون ببينم. پشيموني رو بخونم. پس اگه رفتي پشيمون برنگرد. هيچوقت.

بعد آروم از حال رفت و ثانيه اي بعد صداي به هم خوردن در نشونه رفتنش از خونه بود.

با رفتن ماني، ناديا تقريبا مات روي مبل و تو سکوت کامل فرو رفت. کمند براي ثانيه اي به من چشم دوخت ولي قبل از دهن باز کردن، آريانا عصبي روبروش ايستاد و شروع کرد به حرف زدن:

- کمند خانوم ميدوني چيه؟ گاهي بايد از عشقت بگذري. تو خودت نابودش کني. ميدوني چرا؟ چون بعضي عشق ها عاقبت ندارن. خودمون ميدونيم آخرشون به کجا ميرسه ولي ميخوايم خودمون رو گول بزنيم و چشمامون رو ببنديم ولي فکر ميکني تا کي ميتوني چشمات رو ببندي؟ منم عاشق شدم. خوب ميدوني عاشق کي. مريم. مريمي که روزي با عشق تو و پي هوس رفته بود. چشمام رو بستم چون لااقل سرش به سنگ خورده بود و دوباره اون راه رو نرفته بود ولي در نهايت يه شب که تنها لاي چشمم رو باز کردم حقيقت مثه پتک تو سرم فرود اومد. حالا عشق تو جلوت وايساده. همون عشقي که تو رو تمام و کمال ميتونست داشته باشه ولي هوسش جلوتر از مثلا عشقش بود. نه يه بار نه دو بار چنديدن و چندين بار. بارهايي که نتيجه اش دو تا بچه ست. يه پسر و يه دختر. پسرش رفت و اميدوارم خوشبخت بشه ولي دخترش کنارشه. همون دختري که فردا به تو شايد به چشم زن بابا نگاه کنه. به بچه تو به چشم دشمن نگاه کنه. به چشم يه مزاحم که جاشو گرفته. ميخواي تا ابد چشماتو ببندي؟ گوش هات رو بگيري؟ فکر کردي اگه فردا بريدي کي پشتت مي ايسته؟ فکر ميکني تو آخرين زن زندگيش ميشي؟ نميدونم تويي که بايد تصميم بگيري ولي من اومدم فقط يه چيز رو بهت بگم. اونم اينکه وقتي ناديا براي ماني شد خواهر، رنگ چشماش برگشت. درست رنگ چشماي من امروز شد. ولي وقتي ديشب ديدمش رنگ چشماش ديگه ماني ديروز نبود. ميفهمي حرفام رو. مطمئنم تو هم نگاه آدم عاشق رو ميفهمي. ماني مرد بزرگيه. ميگذره ولي هر بار که ميگذره داغون تر ميشه. خوشبختيت رو ببينه سر پا ميشه. فکر ميکني خوشبخت ميشي؟ اگه با امير خوشبخت ميشي برو چون ماني داغون نميشه ولي اگه يه درصدم فکر ميکني که خوشبخت نميشي نذار گناه داغون کردن وجود ماني گردنت بيفته. جواب پس دادنش سخته. خيلي سخته.

آريانا حرفاش رو زد و ثانيه اي بعد اونم در رو بست و رفت. من موندم و نادياي مبهوت و کمند کلافه. چاره اي نداشتم جز اينکه کمند رو هم ردش کنم تا ببينم ناديام رو چيکار کنم. رو کردم به کمند و سکوت رو شکستم:

- تصميمت چيه؟ واقعا امير رو ميخواي؟ اگه انقدر عاشقشي پس حتما تا تهش رو هم فکر کردي. من حرفي ندارم. راضي کردن مامانت با من ولي بهت يه پيشنهاد دارم. اونم اينکه تا پنجشنبه صبر کني. اونم دعوته مهموني. هر تصميمي داشتي ميتوني پنجشنبه بهش بگي. ولي نظر من اگه هنوزم برات مهمه و هنوزم بهم اعتماد داري بايد بگم ماني مرديه که ميتونه خوشبختت کنه. چون مردِ. ولي بازم خودت ميدوني.

ناديا بالاخره سکوتش رو شکست و رو به کمند با بغض زمزمه کرد:

- تو هم ماني رو دوسش داري مگه نه؟

کمند تنها تو سکوت به ناديا نگاهي کرد و ثانيه اي بعد خونه مون بود و من و ناديا تو آغوشم. ناديايي که اونشب سکوت کرد و اشک ريخت و تو خواب و بيداري بهم گفت:

- من نميدونستم ماني.... من مثل آريانا بود برام... من.... من....

- شش هيچي نگو. هر چي بوده گذشته و حالا ماني همون برادريه که هميشه فکر ميکردي. بهش هميشه احترام بذار و فقط براش آرزوي خوشبختي کن. اون مرد بزرگيه.

ساعتها پيش پيمان خوابش برده بود و من حالا باز تنها بودم و تو تنهاييم داشتم با خداي خودم حرف ميزدم. همون خدايي که يه روز سرش داد زده بودم و بهش پشت کرده بودم ولي اون پشتم مونده بود. دوباره خنده رو مهمون لبهام و گرمي رو مهمون خونه ام کرده بود. و من شرمنده بودم. مني که هميشه فقط خودم رو ديده بودم و درد هيچکس رو نديده بودم. درد ماني هم درد بود. دردي که من نديده بودمش. درد آريانا هم درد بود. اما اونم نديده بودم. و حالا ميفهميدم درد کمند چقدر بزرگه. حالا وقتش بود که درد اونا رو ببينم. خود بيني بس بود. اون شب با خداي خودم حرف زدم. درد دل کردم. از درد عزيز ترين هام باهاش حرف زدم و ازش خواستم در جواب تمام پشت کردنام و نفرين کردنام و فريادهام يه بار ديگه بزرگي کنه و دل عزيزترين هام رو شاد کنه تا همه مون دوباره بخنديم. تا خنده رو رو لباي ماني ببينم و آروم بگيرم. آره منه خودخواه باز رو انداخته بودم به همون خداي هميشه صبور و بزرگم. همون که خطاهام رو نديد گرفته بود و جواب هاي رو با هوي نداده بود.

..........

سالن تو سکوت کامل فرو رفته بود و همه سرها روي ورق هاشون بود. انتهاي سالن ايستاده بودم و زير چشمي پيمان رو نگاه ميکردم و خاطرات سالها پيش رو مرور ميکردم. با بالا رفتن دست يکي از دانشجوها ناچار نگاه از پيمان گرفتم و به طرف صندلي رفتم و کنار پاي شر ترين دانشجوي کلاسم ارغوان خم شدم تا سوالش رو جواب بدم.

براي ثانيه اي سنگيني نگاه پيمان باعث شد سرم رو به طرفش بلند کنم ولي نگاهش به ارغوان بود. ثانيه اي روي ارغوان دقيق شدم و بعد از پاسخ دادن به سوالش که تقريبا اصلا سوال نبود از کنارش دور شدم و به طرف پيمان رفتم که پيمان مثل برق از کنارم رد شد. مسيرش رو با چشم دنبال کردم. مقابل صندلي ارغوان ايستاد و دوباره همون طعم گس تو بينيم و همون اخم عميق سالها پيش تو چشمم نشست. خاطرات زنده شدن. انگار اين من بودم نه ارغوان. اخمي که حالا روي ارغوان نشسته بود. ارغواني از جنس من. لبخند زدم. لبخندي پر رنگ و آروم. به طرف ارغوان و پيمان رفتم و با صدايي آروم رو به پيمان:

- دکتر راستين تو سالن بيروني يکي از دانشجوهاتون سوال دارن.

بعد نگاه ملتمسم رو به چشماش دوختم و وادارش کردم به خروج از کلاس و مقابل ارغوان دستم رو دراز کردم و برگه رو ازش گرفتم و با صداي آروم و لبخندي مطمئن:

- تقلب رو بو ميکشه. يه روز منم خداي تقلب بودم ولي ازم تقلبم رو گرفت. اول گفت بهتره برگه ام رو بدم. دست کم گرفتمش و عاقبت يه خط قرمز و يه 0.25 نصيبم شد. تا برنگشته برو.

ارغوان بي هيچ حرفي رفت و چند ديقه بعد پيمان کنارم ايستاد و با لبخندي محو و نگاهي دلخور:

- بازم تقلب؟ داشتيم؟

- ياد خودم افتادم. نذاشتم اشتباه منو تکرار کنه.

بعد شونه اي بالا انداختم و از کنارش رد شدم به طرف انتهاي سالن و بعد نگاهم رو با لبخند مهمونش کردم و در جواب لبخند شيرينش رو هديه گرفتم.

......

و حالا تو اين سکوت و خنکاي پاييزي اين منم ناديا راد استاديار حقوق خصوصي و در حال کار کردن روي تز دکترام دست تو دست شوهرم پيمان راستين در حال قدم زدن روي جدول کنار ته دنيامون. همون جدولي که يه روزي براي اولين بار روش راه رفته بوديم. راه ميريم و تو سکوت و با نگاه و فشار دستامون با هم حرف ميزنيم. از فردا. از روزي که دختر يا پسرمون هم با ما اولين قدم هاش رو روي اين جدول راه بره. و شايد روزي اون هم با زنش يا شوهرش و شايد مثل پدرش با کت و شلوار يا مثل مادرش با گرمکن روي همين جدول راه بره و بخنده.

کنارمون صداي غر غر ها و جيغ جيغ هاي مينو دختر 3 ساله کمند و ماني مياد که با اصرار ميخواد مثل من و پيمان از روي جدول راه بره اما چشم غره هاي کمند به مينو و ماني به من و پيمان مانعش شده.

پشت سرم آريانا فارغ و خندان و دست در جيب راه ميره و هنوز دنبال نيمه گم شده اش ميگرده. نيمه اي که شايد همين امشب پيداش کنه و شايد.....

با حرکت سريع آريانا که در حال دويدن از کنارمون ميگذره صدامو کمي بلند تر ميکنم و ميپرسم:

- کجا؟ چي شد آريانا؟

- دختره ديوونه رفته درست لب پرتگاه چرخ چرخ ميزنه. يه سنگ از زير پاش در بره با مغز رفته تا ته.

پيمان نگاه خندانش رو به من ميدوزه و ثانيه اي بعد دختر مبهوت رو ميبينم که به آريانا و دست گره خوردش دور شونه هاش خيره شده و لبخند محوي و بي دغدغه اي روي لبهاشه و نگاه پر غضب آريانا که چشم از دختر بر نميداره.

شايد همون دختر باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

انتهاي جدول پيمان نوشيدن يه فنجون قهوه رو پيشنهاد ميده و من با لبخند چشم ميدوزم به بستني دست مينو که از کمند و ماني باج گرفته و دقايقي بعد تو يه دستم بستني قيفي چند رنگ و دست ديگه ام ليوان قهوه نيمه برگشته و تو دست پيمان چند برگ دستمال کاغذي و روي لبش يه لبخند پر رنگ و تو نگاهش دنيايي عشق نشسته.

پايان

 ============================

ساخت کتاب : فريد سقراطي

==============

http://goldjar.sub.ir

http://goldjar.blogfa.com

http://goldjar.fardblog.com

================

iraaanbook@yahoo.com

سفارش ساخت کتاب الکترونيکي با فرمتهاي مختلف پذيرفته ميشود 

نحوه سفارش 

1- از طريق ارسال  SMS   به شماره 09391315486

2- ارسال پيام PM   بهID   ياهو  iraaanbook